muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/99, Karar No: 2020/2047, Tarih: 03.03.2020

**12. Hukuk Dairesi         2020/99 E.  ,  2020/2047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın üzerine atılı 2004 sayılı İİK’nın 337/a maddesine aykırılık suçunun kovuşturmasının şikayet şartına bağlı olduğu, İİK’nın Onaltıncı Bab’ında düzenlenen bir kısım suçlar bakımından şikayet hakkının doğması için bu suçların niteliği gereği icra takibinin kesinleşmesi gerektiği, icra takibi kesinleşmeden yapılacak şikayetin, henüz doğmamış bir hakkın kullanımı niteliğinde olacağı ve icra takibinin sonradan kesinleşmesinin de bu şikayeti süresinde ve usulüne uygun yapılmış bir şikayet konumuna getirmeyeceği cihetle;

CMK'nun 223/8. maddesinde soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması halinde “davanın düşmesine” karar verileceğinin öngörülmesi,

Somut uyuşmazlıkta, borçlu şirkete gönderilen tebligatın 02/02/2015 tarihinde iade edilmesinden sonra şirketin Ticaret Sicil Müdürlüğü'nde kayıtlı adresine Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yeniden tebligat gönderilmesi yerine sanığın ikamet adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebligat gönderildiği ve yapılan tebligat işleminin usulüne uygun olmadığı, sanığın yetkilisi olduğu borçlu şirket hakkında henüz ödeme emri tebliğ edilip takip kesinleşmeden şikayetçi vekilince 19/10/2015 tarihinde şikayette bulunulduğunun anlaşılması karşısında, kovuşturma şartının gerçekleşmemesi nedeniyle, sanık hakkında açılan davanın CMK’nın 223/8. maddesi gereğince “düşmesine” karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiyle, soruşturma ve kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceği anlaşıldığından 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan DAVANIN DÜŞMESİNE, 03/03/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6649, Karar No: 2021/3024, Tarih: 16.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/6649 E.  ,  2021/3024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvuruların süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanımn oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükümleri etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

1- Sanığın ağaç kesme eylemini motorlu testere kullanarak gerçekleştirmesi nedeniyle cezada artırım yapılırken uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi,

2- TCK'mn 52/4. maddesindeki adli para cezasının taksit sayısı dörtten az olamayacağı şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak doğrudan hükmedilen 160 TL adli para cezasımn iki taksite bölünmesi,

3- Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan kurum lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 1.800 TL yerine 1.500 TL vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, bu aykırılıklar yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 322. maddesi uyarınca, hüküm fıkrasının 2 nolu bendinin başına "6831 sayılı Kanunun 91/4. maddesi gereğince" ibaresi eklenmesi, 4 nolu bendinde yer alan doğrudan hükmedilen 160 TL adli para cezasımn taksitlendirmeye ilişkin kısmındaki “2 eşit taksitle” ibaresi çıkartılarak yerine “4 eşit taksitle” ibaresinin yazılması ve 13 nolu bendinde yer alan "1.500,00 TL" ibaresi çıkartılarak yerine "1.800 TL" ibaresi eklenmek suretiyle, başkaca yönleri kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak, DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10717, Karar No: 2010/1676, Tarih: 15.02.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/10717 E.  ,  2010/1676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ... ilçesi 61066 ada 2 parsel üzerinde bulunan 2.blok 36 no.lu bağımsız bölümü mesken olarak kullanma amacı ile satın aldığını, konutun su aboneliğinin tesisi için davalıya müracaatta bulunduğunu, davalının abonelik için kanal katılım payı ödenmesini istediğini, 3.822,74 TL ödeme yaptığını, haksız olarak alınan bu bedelin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının satın aldığı meskenin olduğu yere kanalizasyon hizmeti getirdiğini, Belediye Gelirleri Kanunu 87 ve 88.maddeleri ve Aski Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi gereğince davacının kanal katılım payı ödemesi gerektiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının iskan izni alınmış binadan daire satın aldığını, kanalizasyon ve su bağlantısı yapılmayan binaya iskan izni verilmeyeceği, iskan izni alınan binadaki kanalizasyon hizmeti için katılım payının önceden ödenmiş olması gerektiği, davacıdan yeniden katılım payı istenemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulüne dair verdiği karar davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, davacının satın aldığı konuta su abonesi olmak için kanal katılım payı ödemekle yükümlü olup olmadığı konusundadır.

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununun Kanalizasyon Harcamalarına Katılma Payı başlığı altında 87.maddesi "Belediyelerce ve belediyelere bağlı müesseselerce, aşağıdaki şekilde kanalizasyon tesisi yapılması halinde, bunlardan faydalanan gayrimenkullerin sahiplerinden, kanalizasyon harcamalarına katılma payı alınır:

a)Kanalizasyon tesisi yapılması,

b)Mevcut tesislerin sıhhi ve fenni şartlara göre ıslah edilmesi iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait kanalizasyon giderleri nazara alınır." düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi su tesisleri için 87.maddeye paralel bir düzenleme öngörmüştür.

Aski Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi "2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunun 87. ve 88.maddeleri gereği bir programa göre yapılacak yani; içme, kullanma, endüstri suyu ve kanalizasyon yatırımları ile mevcutların genişletilmesi (tevzi), iyileştirilmesi (ıslahı) amacıyla yapılan harcamalar ve istek üzerine ASKİ Genel Müdürlüğünce yapılacak işlerin toplam yatırım giderleri tesislerin hizmet edeceği saha dahilindeki gayrimenkullerin sahiplerinden su ve kanalizasyon tesisleri harcamalarına katılma payı alınır.

Su ve Kanalizasyon şebekelerine katılma paylarının binasız arsanın vergi değeri payına isabet eden kısmı, inşaat ruhsatının alınması aşamasında avans olarak tahsil edilir.

Su ve Kanalizasyon şebekelerine katılma paylarının binasız arsanın vergi değeri payına isabet eden kısmı, inşaat ruhsatının alınması aşamasında avans olarak tahsil edilir.

Bina tamamlandıktan sonra bağımsız bölümlere veya binanın tamamına tek su aboneliği verilmesi sırasında arsa değeri üzerinden alınan avans düşülerek, yapı değerinin ... vergi beyanı üzerinden ayrıca %2 oranından fazla olmamak üzere katılım payı tahsil edilir" düzenlemesini getirmiştir.

Yukarıda belirtilen yasa ve tarifeler yönetmeliği hükümleri birlikte değerlendirildiğinde davalı tarafça yeni kanalizasyon ve içme suyu tesisleri yapılmış veya mevcutların iyileştirilmesi yapıldığı taktirde, tesislerin hizmet edeceği saha dahilindeki gayrimenkul sahiplerinden yönetmelikte belirlenen ilkelere göre su ve kanalizasyon tesisleri katılım payı talebe hakkı vardır. Ancak bu katılım payı davalı tarafça hizmet götürülmesi koşuluna bağlı olarak alınır. Bu durumda hizmet götürüldüğünün davalı tarafça kanıtlanması halinde davacı katılım payının yüklenici veya kendisi tarafından ödendiğini kanıtlamakla yükümlüdür. Hal böyle olunca, bu konuda tarafların delilleri toplanıp gerektiğinde keşif ve bilirkişi incelemesi yapılarak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı lehine BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, peşin alınan 205.00 TL temyiz harcının istek halinde iadesine, 15.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11364, Karar No: 2016/3435, Tarih: 16.03.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/11364 E.  ,  2016/3435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas sabıka kaydı bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. madde hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın suç tarihinde mağdurun çantasından 30,00 TL parayı alması karşısında hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2)T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2)T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 16/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10470, Karar No: 2023/1470, Tarih: 23.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/10470 E.  ,  2023/1470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Çaykara Cumhuriyet Başsavcılığının 08.11.2013 tarih ve 2013/297 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf suçundan 5327 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 160/1, 53. maddeleri gereğince cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

B. Çaykara Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.04.2016 tarihli ve 2014/36 Esas, 2016/49 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun’un 160/1, 50/1-a, 52/2-3, 52/4. maddeleri uyarınca 5.400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; tanığa parayı bulduğuna dair bir ifadede bulunmadığına, tanığın neden bu şekilde beyanda bulunduğunu anlamadığına, olaydan bir yıl öncesinde tanığın bir arkadaşıyla olan kavgasında ona hak vermediği için böyle bir intikamda bulunmuş olabileceğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mahkemece gerekçeli kararın delillerin değerlendirilmesi ve gerekçe bölümünde, olay tarihinde şikâyetçinin içerisinde iki adet pasaport, 6.500,00 TL, 75 Euro ve 3000 Dolar bulunan çantasını Uzungöl Beldesinde gezinti yaptığı esnada kaybettiği, çantayı düştüğü yerden balık avlamak için oraya giden sanığın bulduğu, sanığın çanta içerisindeki pasaportları 2013 yılının Haziran ayı başlarında "pasaport ve bir miktar parayı balık tuttuğu esnada bulduğunu, parayı harcadığını, vicdanen rahatsız olduğunu" söyleyerek arkadaşı olan tanık M.İ.'ye teslim ettiği, tanığın Arap müşterileri aracılığıyla şikâyetçiye ulaştığı, şikâyetçinin ilçeye gelmesi üzerine de birlikte karakola gittikleri, sanığın para bulmadığını sadece pasaport bulduğunu beyan ettiği, ancak tanığın şikâyetçinin şikâyeti ile de uyumlu olarak sanıkla olan tüm olayları ayrıntısı ile anlattığı, sanığın atılı suçu işlediği kabul edilmiştir.

2. Sanık, suçlamaları kabul etmemiş, 2013 yılı Nisan ayında balık tutmaya gittiğinde ıslak halde iki pasaport bulduğunu, pasaportları bir gün sonra otel sahibi tanık M.İ.'ye teslim ettiğini, tanığa kesinlikle para da bulduğunu söylemediğini beyan etmiştir.

2. Sanık, suçlamaları kabul etmemiş, 2013 yılı Nisan ayında balık tutmaya gittiğinde ıslak halde iki pasaport bulduğunu, pasaportları bir gün sonra otel sahibi tanık M.İ.'ye teslim ettiğini, tanığa kesinlikle para da bulduğunu söylemediğini beyan etmiştir.

3.Tanık M.İ. dinlenmiş; aşamalardaki tüm beyanlarında sanığın 2013 yılı Haziran ayı başlarında yanına gelerek çanta bulduğunu, çantanın içinde belirli bir miktar para ve pasaport olduğunu, paraları harcadığını ve vicdanen rahatsız olduğunu kendisine söylediğini, söylediklerinde yanlış anlaşılma gibi bir durum söz konusu olmadığını, hatta bu paraları sahibine kendisinin iade edeceğini de ilettiğini, şikayetçi parasını isteyince sanığı aradığında "ben para filan bulmadım" diyerek telefonu yüzüne kapattığını belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

24.10.2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251/1. maddesi kapsamına giren 5237 sayılı Kanun'un 160. maddesinde düzenlenen kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf suçu yönünden, aynı Kanun’un 7. ve 5271 sayılı Kanun'un 251. maddeleri uyarınca yeniden değerlendirme yapılması gerektiğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık tespit edilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Çaykara Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.04.2016 tarihli ve 2014/36 Esas, 2016/49 Karar sayılı kararırına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2695, Karar No: 2012/4462, Tarih: 29.06.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/2695 E.  ,  2012/4462 K.**

* KAT KARŞILIĞI İNŞAAT SÖZLEŞMESİNİN GEÇERSİZLİĞİ VE İPTALİ

* GEÇERSİZ SÖZLEŞMEYE DAYALI OLARAK MÜLKİYET NAKLİ

* GEÇERSİZ SÖZLEŞMEYE DAYALI OLARAK İNŞAAT YAPILMASI

* ARSA PAYI KARŞILIĞI İNŞAAT SÖZLEŞMESİ

* SÖZLEŞMEDE ŞEKİL EKSİKLİĞİNİN İLERİ SÜRÜLMESİ

* İYİNİYET KURALLARINA AYKIRILIK

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 3

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 634

* NOTERLİK KANUNU (1512) Madde 60

* TAPU KANUNU (2644) Madde 26

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 213

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı yüklenici kooperatif, davalı arsa sahibiyle 18.06.1998 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzaladıklarını, davalıyla birlikte taşınmazın birçok hissedarı bulunduğunu, davalının diğer paydaşların da muvafakatını almayı taahhüt ettiğini, ancak böyle bir girişimde bulunmadığını ileri sürerek sözleşmenin geçerli olmadığının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı arsa sahibi, davacıdan sözleşme gereği alacağı 2 daireden sadece 1 adedini alabildiğini, kendisinden diğer hissedarların muvafakatını almasının istenmesinin hiçbir dayanağı olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; yanlar arasında imzalanan sözleşmenin geçerli olmadığı, keza tapu devrinin de söz konusu olmadığı gibi, tüm hissedarlarla yüklenici kooperatifin sözleşme imzalaması gerektiği gerekçesiyle sözleşmenin geçersiz olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Karar, davalı arsa sahibi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazda keşif yapılmadığı gibi inşaatın yasal durumu ve bulunduğu seviye de tespit edilmemiştir.

Yanlar arasında adi yazılı şekilde düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin tapuda pay devri edimini de içerdiğinden MK'nun 634, BK'nun 213, Noterlik Kanunu'nun 60 ve Tapu Kanunu'nun 26. maddeleri gereğince resmi biçimde yapılması gerekli olup, bu şekle uygun olmayan sözleşme şeklen geçersiz ise de inşaatın ikmal edilmesi veya bu sözleşmeye güvenerek öncesinde veya sonrasında tapuda pay devri yapılması suretiyle, 30.09.1988 T-1987/2E.-1988/2 K. sayılı YİBK. gereğince şekil eksikliğinin ileri sürülmesinin iyi niyet kurallarına aykrı olup olmadığı hususları değerlendirilmemiştir. Bu durumda mahkemece dava konusu taşınmazlara ait imar işlem dosyası getirtilmeli, konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle mahallinde keşif yapılarak işin seviyesi tespit edilmeli, dava konusu taşınmazların tüm hissedarlarının arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalayıp imzalamadığı ve tapu devri yapılıp yapılmadığı hususları da araştırılarak sonucuna göre bir karar verilmelidir. Eksik incelemeyle verilen karar doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 29.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.