muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5067, Karar No: 2018/205, Tarih: 24.01.2018

**15. Hukuk Dairesi         2016/5067 E.  ,  2018/205 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tük. Mah. Sıf.)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı-birleşen dosya davacısı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye iş bedelinin tahsili için yapılan ilâmsız icra takibine vâki itirazın iptâli, takibin devamı ve icra inkâr tazminatı istemleri birleşen dava ile iş sahibinin ödemiş olduğu bedelin ayıplı ifa nedeniyle iadesi istemlerine ilişkin olup; mahkemece asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine dair verilen karar, davalı-birleşen dava davacı vekilince temyiz edilmiştir.

4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un 3/e maddesinde, tüketici "Bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi" olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Başka bir deyişle, yasada dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri kapsama alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da tüketici mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun Yasa'nın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkiler de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim aynı husus Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.02.2003 gün ve 2013/15-127 Esas, 2003/102 Karar sayılı kararında da açıklanmış bulunmaktadır.

Dava ve birleşen davanın açılmış olduğu tarihlerde yürürlükte bulunan 4822 sayılı Yasa ile değişik 4077 sayılı Yasa uyarınca eser sözleşmesi ilişkisi tüketici ilişkisi sayılmadığından davaya asliye hukuk mahkemesi sıfatıyla bakılarak karar verilmesi gerekirken tüketici mahkemesi sıfatıyla bakılıp karar verilmesi doğru olmamış kararın bozulması uygun bulunmuştur. Bozma sebebine göre diğer temyiz itirazları incelenmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı-birleşen dosya davacısına geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 24.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8470, Karar No: 2024/979, Tarih: 22.01.2024

**3. Ceza Dairesi         2023/8470 E.  ,  2024/979 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve

isteyerek yardım etme

Hüküm : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Tebliğname Görüşü : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara 13. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.10.2019 tarihli ve 2019/273 Esas, 2019/376 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin, 28.12.2021 tarihli ve 2019/2483 Esas, 2021/1900 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3.Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 24.02.2023 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle;

Sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunu oluşturduğuna ve hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine ve sair sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığının kabulü ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığının kabulü ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Oluş, mahkeme kabulü, sanık savunması, Bank ... kayıtları, veri inceleme raporu ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde talimat tarihleri ile uyumlu şekilde katılım hesapları açtığı anlaşılan sanığın dosya arasına alınan veri inceleme raporuna göre ... (Fetö içerisinde olup örgüt benim örgütün diyen ancak bazı zaafları olan kişi) şeklinde kodlanması, zümre başkanı olarak ... bey, Öğretmeni olarak ... bey, vekil olarak ...'in belirtilmesi karşısında, ilgili kuruluşlar nezdinde şahısların kimlik bilgilerinin tespitine yönelik araştırma yapılarak, yakalanıp yakalanmadıklarının, ifadelerinin alınıp alınmadığının tespit edilmesinden sonra şayet yakalanmış iseler tanık olarak dinlenilmelerinin sağlanması, ayrıca UYAP veri havuzundan araştırma yapılarak sanık hakkında başkaca herhangi bir tanık veya itirafçı beyanı olup olmadığının saptanması, bulunması halinde bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin dosya içerisine getirtilmesi, gerekmesi halinde ilgili şahısların tanık olarak dinlenmelerinin sağlanması; tüm bu delillerin CMK’nın 217. maddesi uyarınca duruşmada sanık ve müdafiine okunup diyecekleri sorulduktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı temyiz istemi yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin, 28.12.2021 tarihli ve 2019/2483 Esas, 2021/1900 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Ankara 13. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5507, Karar No: 2019/808, Tarih: 16.01.2019

**17. Ceza Dairesi         2017/5507 E.  ,  2019/808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın suç tarihinde toplam 8,00 TL değerinde iki koli meyve suyu çalmaktan ibaret eylemi nedeni ile hakkında TCK’nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanığın, müştekiye ait marketin önünden iki koli meyve suyu çalıp olay yerinden ayrıldıktan sonra şüphe üzerine kolluk görevlilerince durdurulup sorulduğunda elindeki meyve sularını, adresini bildirdiği iş yerinden çaldığını ikrar ederek henüz olay nedeni ile müracaatı bulunmayan mağdura iadesini sağladığının anlaşılmasına göre cezasından 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanığın, müştekiye ait marketin önünden iki koli meyve suyu çalıp olay yerinden ayrıldıktan sonra şüphe üzerine kolluk görevlilerince durdurulup sorulduğunda elindeki meyve sularını, adresini bildirdiği iş yerinden çaldığını ikrar ederek henüz olay nedeni ile müracaatı bulunmayan mağdura iadesini sağladığının anlaşılmasına göre cezasından 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık ...’nin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 16.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19755, Karar No: 2021/3784, Tarih: 24.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/19755 E.  ,  2021/3784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Hükümden sonra, 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin beyanına göre suça konu telin 35 TL olduğunu belirtilmesi karşısında; hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malların değerinin az olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; müştekinin beyanına göre suça konu telin 35 TL olduğunu belirtilmesi karşısında; hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malların değerinin az olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-5237 sayılı TCK’nun 58. maddesine esas alınan ilamın UYAP sisteminden yapılan sorgulamasında,Yargıtay 17. Ceza Dairesi’nin 26.11.2018 tarih 2016-14379 Esas ve 2018-15044 Karar sayılı ilamıyla suç tarihinden sonra kesinleştiğinin ve tekerrüre esas alınamayacağının anlaşılması karşısında,sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 58.maddesinin uygulanmasına esas alınabilecek başka ilam olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerekliliği,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 24/02/2021 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1090, Karar No: 2014/11462, Tarih: 22.10.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/1090 E.  ,  2014/11462 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2011/367746

MAHKEMESİ : Adana 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20.06.2011

NUMARASI : 2007/528 Esas, 2011/278 Karar

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin aşamalarda sanığın kendisini evde anneannesi ve kız kardeşi de bulunduğu halde evden götürdüğüne dair beyanı, bu beyanı doğrulayan tanıklar G.. ve I..ın anlatımları, 31.05.2007 tarihli tutanak ile tüm dosya içeriğine göre, sanığın daha önce gayri resmi birlikte yaşadığı ancak daha sonra aralarındaki anlaşmazlıklar nedeniyle ayrı yaşadığı müşteki R..nin evine olay gecesi kendisinde bulunan anahtarla girerek evde mağdurenin kız kardeşi Gülşah ve anneannesi olan Iraz'da bulunmakta iken mağdureyi kaçırıp yine gayri resmi birlikte yaşadığı D.. D..'in evine götürüp yaklaşık bir gün alıkoyması şeklindeki eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu anlaşılmakla sanığın TCK.nın 109/1 ve 109/3-f maddeleri uyarınca cezalandırılması yerine özel kastı bulunmadığı gerekçesiyle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2648, Karar No: 2015/3817, Tarih: 16.04.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/2648 E.  ,  2015/3817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 13. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/10/2014

NUMARASI : 2014/193-2014/854

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı kiracı şirket vekili tarafından süresi içinde itirazın kaldırılmasına yönelik olarak temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili ve kiralananın tahliyesi amacıyla başlatılan icra takibine yapılan itirazın kaldırılması istemine ilişkindir. Mahkemece, kiralanan tahliye edildiğinden tahliye davası konusuz kaldığından esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına, itirazın kaldırılması isteminin kabulüne karar verilmiş, karar davalılardan kiracı şirket vekili tarafından itirazın kaldırılmasına ilişkin karara yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı tarafından 20/01/2014 tarihinde tahliye istekli olarak başlatılan icra takibi ile 15 Ocak 2014 tarihinden takip tarihine, sözleşmenin hususi şartlarının 5. Maddesindeki muacceliyet koşulu gereğince de dönem sonu olarak belirlenen 15.09.2015 tarihine kadarki aylar kira paraları toplamı yirmibir aylık, 420.000.00 TL kira parasının tahsilini istemiş, mahkemece takibe konu yapılan alacak tutarı üzerinden itirazın kaldırılmasına karar verilmiştir.

Dosyada mevcut 04/03/2014 tarihli ve belge başlıklı adi yazılı ve imzalı belge ile kiralananın anahtarlarının, 04/03/2014 tarihinde davacı kiralayana teslim edildiği anlaşılmaktadır. Anahtar teslimine ilişkin bu belgenin varlığı taraflar arasında uyuşmazlık konusu değildir. Bu durumda İcra Mahkemelerinde davalı kiracı ancak tahliye tarihine kadar kira parası ödemesi ile sorumlu tutulabilir. Tahliye tarihinden sonraki alacak tazminat hukukunu ilgilendirdiğinden ve alacağın tespiti yargılamayı gerektirdiğinden, dar yetkili icra mahkemesinde tahliye sonrasına ilişkin istemin reddine karar verilmesi gerekir. Bu durumda mahkemece 04/03/2014 tahliye tarihine kadar doğan kira alacağı yönünden istemin kabulüne, tahliye sonrası takibe konu kira alacağı yönünden ise istemin reddine karar verilmesi gerekirken, takibe konu tüm kira paraları yönünden itirazın kaldırılmasına karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 16/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14800, Karar No: 2012/15670, Tarih: 26.09.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/14800 E.  ,  2012/15670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde davanın usulden reddine karar vermiştir.

Hükmün davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R AR

Dava, manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacıya verilen iki haftalık kesin süreye rağmen gider avansının yatırılmadığı gerekçesiyle dava şartı yokluğu nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 120. maddesinde davacı tarafından her türlü tebligat ücretleri, keşif giderleri, bilirkişi ve tanık ücretleri gibi giderleri karşılayacak tutarın dava açarken yatırılması zorunluluğu getirilmiş olup, bu avansın yeterli olmadığının dava sırasında anlaşılması halinde mahkemece bu eksikliğin tamamlanması için davacıya iki haftalık kesin süre verileceği hususu hüküm altına alınmıştır.

Gider avansının yatırılmasına veya tamamlanmasına yönelik ara kararın hukuki sonuç doğrurabilmesi için taraflara tebliği veya tefhimi gerekir. HMK'nın 91.maddesine göre süreler, taraflara tebliğ tarihinden veya kanunda öngörülen hâllerde, tefhim tarihinden itibaren işlemeye başlar.

Somut olayda, 24.11.2011 tarihli gider avansına ilişkin ara kararın davacı vekilinin yokluğunda kurulduğu ve ara kararın (eksiksiz bir biçimde ve tarih de belirtilmek suretiyle ) davacı vekiline tebliğ de edilmediği anlaşılmakla bu ara kararın gider avansını yatırmayan davacı yönünden hukuki sonuç doğurması mümkün olmadığı halde yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine 26/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.