muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/11866, Karar No: 2006/13971, Tarih: 30.10.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/11866 E.  ,  2006/13971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalılar avukatı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vekili avukat ... ile davacı ...'nun gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunaların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, avukat olduğunu, davalıların dava dışı şirketle imzaladıkları 5.2.2002 tarihli sözleşmeden kaynaklanan bedeli tahsil etmek için kendisini vekil tayin ettiklerini ve aralarında 14.7.2003 tarihli ücret sözleşmesinin aktedildiğini dava dışı şirketle olan sorunun sulh yoluyla çözülmesi için şirkete muhtelif yazılar yazdığını, ancak sorunun sulh yoluyla çözülmeyeceğinin anlaşılması üzerine davalılar vekili olarak dava dışı şirket aleyhine delil tespiti yaptırıp davalılarca teslim edilen balıklar üzerinde tedbir koydurduğunu, ancak davalıların dava dışı borçlu şirketle kendisin bilgisi dışında haricen sulh olduklarını, buna rağmen kendisine vekalet ücreti ödenmediğini, her bir ... için 20.000.000.000 Tl. olmak üzere 260.000.000.000 Tl. vekalet ücreti alacağı bulunduğunu ileri sürerek fazlası saklı kalmak üzere şimdilik 40.000.000.000 Tl.nın tahsilini istemiştir.

Davalılar, davacının sözleşmesinin 2/B maddesine dayanarak ücret talep edemeyeceğini, davacının sorunun sulh yoluyla çözülmesi için gerekli girişimde bulunmadığını, uzlaşmaya kendilerinin gayret ile varıldığını, delil tespiti yaptırılmasının dava aşaması olmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davacının sözleşmenin 2/B maddesine göre ücret istemekle haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılar, davacının sözleşmesinin 2/B maddesine dayanarak ücret talep edemeyeceğini, davacının sorunun sulh yoluyla çözülmesi için gerekli girişimde bulunmadığını, uzlaşmaya kendilerinin gayret ile varıldığını, delil tespiti yaptırılmasının dava aşaması olmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davacının sözleşmenin 2/B maddesine göre ücret istemekle haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile davalılar arasında 14.7.2003 tarihli ücret sözleşmesi düzenlendiği ve davacının davalılar ile dava dışı şirketler arasında düzenlenen 5.2.2003 tarihli sözleşmeye göre ödenmesi gereken bedelin şirketten tahsili işini üstlendiği, sözleşmenin 2/A maddesinde avukatın aldığı işin muhataba ihtar gönderilmesi üzerine sulh sonucu yapılacak yeni bir sözleşme ile çözülmesi halinde davalıların her bir ... için avukata ücret olarak ... başına 1000 Dolar ödeyeceğinin 2/B maddesinde ise ihtilafın Sulh yoluyla çözümlenmemesi ve dava konusu olması halinde, davalıların her bir ... için 20.000.000.000 Tl. ücret ödeyeceğinin karalaştırıldığı, davacının muhtelif tarihli yazılarla dava dışı şirketten talepte bulunduğu ve ancak olumsuz yanıt verilmesi üzerine davacının davalılar vekil olarak davalılar ve arkadaşları tarafından dava dışı şirkete teslim edilen balıklar üzerinde delil tespiti için 29.7.2003 tarihinde mahkemeye müracaat ettiği ve 30.7.2003 tarihinde tespit yapılarak bilirkişiden 5.8.2003 tarihli rapor alındığı, bu esnada davalılar ile dava dışı şirket arasında 30.7.2003 tarihinde uzlaşmaya varılarak sözleşme imzalandığı, akabinde davacının 21.11.2003 tarihli ihtarla vekalet görevinden haklı nedenlerle istifa ettiğini davalılara bildirdiği anlaşılmaktadır. Davacı bu davada ücretinin sözleşmenin 2/B maddesi uyarınca tahsilini istemekte iken, davalılar sözleşmenin 2/A maddesine göre ücret talep edebileceğini savunmaktadırlar. Hemen belirtmek gerekir ki davacının sözleşmenin 2/A maddesi uyarınca ücret isteyebilmesi için davalılarla dava dışı şirket arasındaki ihtilafın sulh yoluyla çözülememesi ve dava konusu olması gerekir. Davacı sulh için çeşitli girişimlerde bulunarak dava dışı şirkete muhtelif yazılar yazmış ve akabinde mahkemeden tesbit ve tedbir isteyip uygulatmış ise de konu henüz dava aşamasına gelmeden davalılar dava dışı şirket ile haricen 30.7.2003 tarihinde sulh sözleşmesi yapmışlardır. Davacının delil tespiti yaptırması ve tedbir istemesi dava aşaması değildir. Davacı davalıların sözleşmeden kaynaklanan alacağının tahsili için mahkemede dava açmadan önce davalılar haricen dava dışı şirketle sulh oldukları için davacı ancak sözleşmenin 2/A maddesi uyarınca talepte bulunma hakkına sahiptir. Mahkemece değinilen bu yön göz ardı edilerek sözleşmenin 2/A maddesi yerine 2/B maddesi benimsenmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, 450 YTL. duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalılara ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 30.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1571, Karar No: 2016/9, Tarih: 11.01.2016

**14. Ceza Dairesi         2014/1571 E.  ,  2016/9 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 11.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13483, Karar No: 2010/4433, Tarih: 23.03.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/13483 E.  ,  2010/4433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairece aynı gün incelenen, aynı mahkemenin bazı dava dosyalarına (Ör:Orhaneli Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/197 Esas-2005/154 Karar, Dairenin 2009/13397 Esas) aynı değerlendirme tarihi itibarıyla (2004 yılı) gelen veri listesinin bu dosya içerisinde bulunan veri listesiyle aynı değerleri içermediği anlaşılmıştır.

Mahkemece, her iki dosya içerisinde bulunan veri listesinin birer suretinin İlçe Tarım Müdürlüğüne gönderilerek, veriler arasındaki bu çelişkinin nereden kaynaklandığının ve 2004 yılı itibarıyla münavebeye alınan buğday, kavun, kuru fasulye ve çilek ürünlerinin sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin doğru veri listesinin dosya içerisine getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16009, Karar No: 2018/4090, Tarih: 24.05.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/16009 E.  ,  2018/4090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki geçit hakkı tesisi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

I- Dosya arasında rastlanamadığından;

Dava konusu 297 ve 258 parsel sayılı taşınmazların ... kayıtlarının kapatılarak 135 ada 39 ve 40 parsel sayılı taşınmazların oluşturulduğu anlaşıldığından yeni oluşan parsellere ait ... kayıtlarının ilgili ... müdürlüğünden getirtilmesi;

II- 7201 sayılı Tebligat Kanununun;

1-"Bilinen Adreste Tebligat" kenar başlıklı 10. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında, "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır.

Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.",

2-"Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina" kenar başlıklı 21. maddesinde, "Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir ve memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.

Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.

Muhtar, ihtiyar heyeti azaları, zabıta amir ve memurları yukarıdaki fıkralar uyarınca kendilerine teslim edilen evrakı kabule mecburdurlar.",

3- Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin;

"Bilinen adreste tebligat" kenar başlıklı 16. maddesinde; "(1) Tebligat, öncelikle tebliğ yapılacak şahsın bilinen en son adresinde yapılır. Bilinen en son adresin tespitinde, tebliğ isteyenin beyanı, muhatabın veya diğer ilgililerin bildirimleri ya da mevcut belgeler esas alınır.

Muhtar, ihtiyar heyeti azaları, zabıta amir ve memurları yukarıdaki fıkralar uyarınca kendilerine teslim edilen evrakı kabule mecburdurlar.",

3- Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin;

"Bilinen adreste tebligat" kenar başlıklı 16. maddesinde; "(1) Tebligat, öncelikle tebliğ yapılacak şahsın bilinen en son adresinde yapılır. Bilinen en son adresin tespitinde, tebliğ isteyenin beyanı, muhatabın veya diğer ilgililerin bildirimleri ya da mevcut belgeler esas alınır.

(2) Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır. Ayrıca başkaca adres araştırması yapılmaz. 79 uncu maddenin ikinci fıkrasına göre renkli bastırılan tebligat zarfında, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek bu adrese tebligat yapılacağına dair meşruhata yer verilir.",

Hükümlerine yer verilmiştir.

Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Bu değişikliğe göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, bilinen veya gösterilen adresine yapılacaktır. Buna göre, ilk defa bildirilen adresin muhatabın (davalının) adres kayıt sistemindeki adresi veya başka bir adres olması arasında fark yoktur. Her iki adres de Tebligat Kanununun 10/1. maddesi kapsamında bilinen adrestir. Bildirilen adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi de nazara alınarak muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebligat çıkarılacaktır.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Tebligat Kanununda değişiklik öngören maddelerin gerekçelerine göre, tebliğ işleminin iki veya üç tebligatla yapılmasının amaçlandığı anlaşılmaktadır. Tebligat Kanununda yapılan değişiklikten sonraki hükümlerde ve bu değişikliğe uygun olarak çıkarılan uygulama yönetmeliği hükümlerinde, muhatabın sadece adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin bilinen adres olarak bildirilmesi halinde ilk tebliğin 21/2'ye göre yapılacağına imkan tanınmamış, aksine bildirilen adres, adres kayıt sistemindeki adres olsa dahi tebligatın 10/1 ve 21/1 maddelere göre yapılacağı, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, ikinci tebliğin 21/2'ye göre yapılabileceği belirtilmiştir.

Ayrıca Yönetmeliğin 16. maddesinde, Kanunun 21/2. maddesine göre çıkarılacak tebligatların açık mavi renkli zarflarla yapılacağı belirtilerek, bu usulün hemen başvurulacak bir yol olmadığına, istisna olarak ve belirli şartların oluşması halinde başvurulacak bir tebligat şekli olduğuna da işaret etmektedir. İlk defa bildirilen adres, adres kayıt sistemindeki adres olsa dahi, tebliğ evrakının Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılması, Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesince muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; gerekçeli karar, davalı ...'e hiç tebliğ edilmemiş; davalılar ..., ..., Yesari Kandemir, ... ve ...'in ise doğrudan adres kayıt sisteminde yer alan adreslerine 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmiş ise de, muhatabın bilinen en son adresine tebligat çıkarılarak bilinen en son adresinin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilmek suretiyle tebligatın buraya yapılacağına ilişkin 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümleri gözardı edilerek ilk seferde adı geçen davalıların adres kayıt sisteminde yer alan adreslerine Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre yapılan bu tebligatların usulüne uygun olmadığı anlaşılmakla, davalılar ..., ..., ..., Yesari Kandemir, ... ve ...'e 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği sağlanarak yasal temyiz süresi de beklenildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 24.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15305, Karar No: 2013/26362, Tarih: 26.09.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/15305 E.  ,  2013/26362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Olay günü, cuma namazına gitmek için aracını yolun kenarına parkeden müştekinin, namaz çıkışında, sanığı, aracından 2 metre uzakta elinde jant kapağı olduğu halde giderken gördüğü, aracına yaklaştığında kendi aracının sağ arka teker jant kapağının olmadığını görünce hemen sanığın yanına gittiği, kendi aracına 5-6 mt uzaklıktaki sanığı, jant kapağını aracına takarken gördüğü, jant kapağının kendisine ait olduğunu söyleyip jant kapağını aldığı ve polisi aradığının anlaşılması karşısında; eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeden yazılı şekilde tamamlanmış suçtan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 26.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/274, Karar No: 2015/527, Tarih: 29.01.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/274 E.  ,  2015/527 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği (Tük. Mah. Sıf.)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, PVC imalâtına ilişkin ayıplı işler nedeniyle borçlu olmadığının tespiti, takibin iptâli ve takibe konu senetlerin iptâli ve iadesi, iş bedelinin tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı Yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da tüketici mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkileri de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.02.2003 gün ve 2003/15-127 E., 2003/102 K. sayılı kararında bu husus belirtilmiştir.

Somut olayda, dava 17.02.2014 tarihinde açılmış olup, dava tarihi itibariyle eser sözleşmelerinden kaynaklanan ihtilâflarda asliye hukuk mahkemesi görevli olduğundan, yerel mahkemece görevsizlik kararı verilerek davaya asliye hukuk mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, 4077 sayılı Yasa uygulanarak tüketici mahkemesi sıfatıyla bakılarak davanın esası hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 29.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7154, Karar No: 2014/6984, Tarih: 03.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/7154 E.  ,  2014/6984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlığa teşebbüs, mala zarar verme, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın türü ve miktarına göre, 1412 sayılı CMUK'un 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/1. maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebinin tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan hapis cezalarının TCK'nın 50/1-f maddesi uyarınca ''kamuya yararlı bir işte çalıştırılması'' seçenek yaptırımına çevrilmesine karar verildiği, aynı madde uyarınca suça sürüklenen çocuğun rızasının alınması gerektiği halde yapılan yargılama sırasında rızası alınmadan kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen hapis cezasının kamuya yararlı işte çalıştırılma seçenek yaptırımına çevrildiği, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106. maddesi 4. fıkrasında yer alan "Çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, bu ceza hapse çevrilemez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır." şeklindeki düzenleme karşısında yazılı şekilde karar verilmesi,

3-TCK'nın 50/1-f maddesi uyarınca hükmedilmesi gereken tedbirin “kamuya yararlı bir işte çalıştırma” olduğunun anlaşılması karşısında, infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde, iş kollarının belirlenerek tedbire hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 03.03.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.