muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5639, Karar No: 2013/981, Tarih: 21.02.2013

**23. Hukuk Dairesi         2012/5639 E.  ,  2013/981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen tapu iptali, tescil ve satışa izin davalarının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın reddine, birleşen 2009/294 E. sayılı davanın kısmen kabulüne, birleşen 2010/538 E. sayılı davanın kabulüne, yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl davada davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl davada davacı kooperatif vekili, dahili davalı yüklenici ...'un müvekkili kooperatiften aldığı kredileri ödememesi nedeniyle ... hakkında çok sayıda takip başlatıldığını, ... takiplerinde borçlunun borca yeter malı olmadığının anlaşılması üzerine İİK'nın 94. maddesine istinaden yetki belgesi alındığını ileri sürerek, borçlu yüklenici ile arsa sahibi davalılar arasında imzalanan arsa payı inşaat sözleşmesine göre, borçluya verilmesi kararlaştırılan ..., ..., ve ... numaralı bağımsız bölümlerin yüklenici ... adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Dahili davalı ... vekili, davacı kooperatife borcunun bulunduğunun doğru olduğunu, sözleşme konusu inşaatın iskân ruhsatının alınmadığını, binada birtakım eksikliklerin bulunduğunu beyan etmiştir.

Asıl davada davalılar vekili, binanın iskân ruhsatının alınmaması ve ince işlerinin bitirilmemesi sebebiyle, yüklenicinin sözleşmeye göre ..., ... ve ... numaralı bağımsız bölümleri talep hakkının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen 2009/294 E. sayılı davada davacılar vekili, arsa sahibi müvekkilleri ile davalı yüklenici ... arasında imzalanan arsa payı inşaat sözleşmesine göre, müvekkillerine düşen bağımsız bölümler ve ortak alanlarda eksiklikler bulunduğunu, iskân ruhsatının alınmadığını ileri sürerek, ....499,00 TL gecikme tazminatı ile sözleşmeye göre davalı ...'a verileceği kararlaştırılan ...,... ve ... numaralı bağımsız bölümlerin, iskân ruhsatının alınabilmesi ve tazminatları için satış yetkisi verilmesini, birleşen 2010/538 E. sayılı dosyasında ise, ....08.2009 ve 01.09.2010 tarihleri arasındaki gecikme kira tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davalarda, davalı ... vekili, davaların reddini istemiştir.

Birleşen davalarda, davalı ... vekili, davaların reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; yüklenici ... ile arsa sahibi davalılar arasında imzalanan arsa payı inşaat sözleşmesine göre, binanın anahtar teslimi şekline iskân ruhsatı alınarak arsa sahiplerine teslim edilmesi gerektiği halde iskân raporunun henüz alınmadığı, ortak alanlarda ve arsa sahiplerine isabet eden dairelerde eksiklikler olduğu, bu aşamada yükleniciye isabet eden dairelerin yüklenici adına tescilinin mümkün olmadığı gerekçesiyle asıl davanın reddine, birleşen 2009/294 E. sayılı davanın kısmen kabulü ile ....120,00 TL geç teslim nedeni ile kira tazminatının davalıdan tahsiline, ortak alanlardaki ve davacılara isabet eden dairelerdeki eksiklikler ve iskân raporunun alınması için gerekli toplam 88.427,32 TL'nin davalı adına davacılar tarafından ... ve ... nolu bağımsız bölümlerin satışından elde edilecek para ile karşılanmasına, artanın davalı yükleniciye iadesine, birleşen 2010/538 E. sayılı davanın kabulü ile ....375,00 TL gecikme nedeni ile kira tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davacı vekili vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl davada davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl davada davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere ....02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5815, Karar No: 2024/7821, Tarih: 01.07.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/5815 E.  ,  2024/7821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/468 Esas, 2024/25 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Soma Sulh Hukuk Mahkemesinin 09.02.2016 Tarihli ve 2015/1243 Esas, 2016/154 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... 'in vasi olarak atanmasına karar verilmiştir.

Kısıtlı 24.02.2023 tarihli dilekçesinde ,vasinin görevinin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, 23.03.2023 tarihli ek kararıyla kısıtlının yerleşim yeri adresinin Dursunbey/Balıkesir olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Dursunbey Sulh Hukuk Mahkemesinin 11.01.2024 Tarihli ve 2023/468 Esas, 2024/25 Karar Sayılı Kararı

Somut olayda vesayet makamı olan Soma Sulh Hukuk Mahkemesi'nce verilmiş bir izin kararı olmadan kısıtlının yerleşim yerini değiştiremeyeceği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlıya atanan vasinin vasinin görevinin kaldırılması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2.4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur."

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Soma Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı ve kısıtlı veya vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi olmadığından konu ile ilgili karar vermekte Soma Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, Soma Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

01.07.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18369, Karar No: 2014/7894, Tarih: 10.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/18369 E.  ,  2014/7894 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Trabzon 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 10/05/2013

Numarası : 2010/980-2013/555

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı K.. Şirketi vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı Kaytrans Şirketinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş akdinin 16.04.2007 tarihinde işveren tarafından sonlandırıldığını, haklarını talep etmesi üzerine kendisinden belge imzalamasının istendiğini, almadığı bedele ilişkin belge imzalamayacağını söylemesi üzerine işten çıkartıldığını, işten çıkartılırken tazminatlarının ödeneceğinin söylendiğini, ancak hiçbir alacağının kendisine ödenmediğini, çalışma süresi boyunca aynı işi yapmasına rağmen aynı işverenlere ait davalı şirketler üzerinden sigortalı gösterildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalılar, davacının 12.03.2005 çalışmaya başladığını, 16.04.2007 tarihinde davacının davalı şirket yetkililerine gelerek işten ayrılmak isteğini, kendisine araba alacağını ve kendi arabası ile çalışacağını beyan ettiğini, bu beyanı doğrultusunda işten kendi isteğiyle ayrıldığını, davacının işten ayrılıp Yiğit Nakliyat sahipleri ile ortak araç aldığını, kendine ait araçla çalışmaya başladığını, 2007 yılında işten ayrılan davacının 3 yıl sonra dava açmasının kötü niyetli olduğunu bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, günün ekonomik koşulları değerlendirildiğinde geçimini bu işle sağlayan davacı işçinin hiçbir neden yokken tazminatlarından yoksun kalacak biçimde iş akdini kendiliğinden sonlandırmasının hayatın olağan akışına uygun olmadığı gibi davalı işverenin bu yöndeki savunmasını da ispatlayamadığı anlaşıldığından davacının iş akdinin haksız ve önelsiz olarak davalı işveren tarafından fesih edildiği kabul edilerek, davacının kıdem ve ihbar tazminatı talep etme hakkına sahip olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı iş akdinin işveren tarafından feshedildiğini ileri sürerken davalılar, davacının işi kendisinin feshettiğini savunmaktadır. Mahkemece davacının iş akdinin davalılar tarafından haksız feshedildiği kabul edilmiş ise de davacı tanığı Ömer Haldız; olay günü davacının kullandığı tırın yükleme için beklediği sırada başka bir tıra yükleme yapılması nedeniyle davacı ile davalı şirket yetkilileri arasında tartışma yaşandığını, hangi tırın önce geldiğini bilmediğini, davacının itiraz etmesi üzerine davalı şirket yetkilisinin çalışma şartlarının bu olduğunu, işine gelmeyenin çıkıp gidebileceğini söylediğini, bunun üzerine işi bıraktıklarını, olaydan iki saat sonra işe devam etmelerinin istendiğini, ancak kabul etmediklerini beyan etmiştir. Davacı tanığının bu beyanı karşısında iş akdinin davacı işçi tarafından feshedildiği sabittir. Fesih tarihinde davacının ulusal bayram genel tatil alacaklarının ödenmediği Mahkemenin de kabulünde olup iş akdinin davacı işçi tarafından geniş anlamda ücret alacağının olması nedeniyle haklı nedenle feshedildiği kabul edilmelidir. Davacı işçi iş akdini haklı nedenle dahi feshetse ihbar tazminatı hak edemez. Bu nedenle davacının ihbar tazminatı talebinin reddi gerekir. Davalı taraf dosyaya ibraname sunmuş olup ibranamenin üst kısmında başka bir işçinin isminin bulunduğu, ayrıca davacıya kıdem tazminatı ödendiği belirtildiğinden davalıların savunması ile ibranamenin çeliştiği anlaşılmakla bu ibraname gereğince davacıya kıdem tazminatı ödendiği kabul edilemez. Davalı davacıya kıdem tazminatı ödediğini de başka bir ödeme kaydı ile ispat edememiştir. Bu nedenle davacının kıdem tazminatı talebinin kabulü, ihbar tazminatı talebinin reddi gerekir. Yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

3-Mahkemece davalıların zamanaşımı savunması nedeniyle davacının yıllık izin ücretine dava dilekçesindeki miktarla sınırlı kabul edildiği anlaşılmakta ise de davacının yıllık izin talebinin dava dilekçesinde 50,00 TL olmasına rağmen 100,00 TL yıllık izin ücretinin hüküm altına alınması isabetsiz olmuştur.

4-Davacı ve davalı tanıkları uluslararası tır şoförü olan davacının Avrupa ülkelerine sefer yaptığını ve Avrupa’da cumartesi Pazar günleri tır kullanma yasağı olması nedeniyle hafta tatillerinde çalışılmadığını beyan etmişlerdir. Hükme esas alının bilirkişi raporunda da tanık beyanlarına göre davacının hafta tatillerinde çalışmadığı kabul edilmiş, Mahkemenin aksi kanaatte olması ihtimaline binaen hesaplama yapıldığı belirtilmiştir. Davacının hafta tatili çalışması olmadığı anlaşılmakta olup talebin reddi gerekirken kabulü yerinde değildir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı Kaytrans Şirketine iadesine, 10.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3803, Karar No: 2021/383, Tarih: 25.01.2021

**1. Hukuk Dairesi         2020/3803 E.  ,  2021/383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 13.12.2016 gün ve 2015/81 Esas - 2016/523 Karar sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan 20.10.2020 gün ve 1627 Esas - 5260 Karar sayılı kararın düzeltilmesi süresinde birleştirilen davada davacı ... vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Karar düzeltme dilekçesinde yazılı nedenler HUMK'nun 440. maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymamaktadır. Bu nedenle, 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi yollamasıyla karar düzeltme isteklerinin REDDİNE, HUMK'nun 442/3. maddesi ve 4421 sayılı Yasa gereğince takdiren 460,00 TL para cezası ve 492 sayılı Harçlar Kanunu uyarınca bakiye 10.30 TL karar düzeltme harcının davacı ...'ten alınmasına, 25/01/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4095, Karar No: 2021/7715, Tarih: 08.11.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/4095 E.  ,  2021/7715 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca düşmesine

Taksirle yaralama suçundan sanıklar hakkında açılan kamu davasının düşmesine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde, sanıklar ..., ... ve ...'ya ait sürekli olarak bakımını üstlendikleri kangal kırması cinsi köpek başıboş dolaştığı esnada, sanıkların ikametgahına komşu olan ailesini ziyarete gelen müşteki ...'e saldırarak sırtından ısırması sonucu, ... İlçe Devlet Hastanesi 17.09.2015 tarihli doktor raporundan anlaşıldığı üzere müştekinin yaralandığı olayda; dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 177. maddesinde tanımlanan suçun tehlike suçu olması karşısında, suçun oluşabilmesi için hayvanın bir zarar meydana getirmesi şartı aranmadığı, bu itibarla bir zarar meydana gelmesi durumunda, sanığın en ağır cezayı gerektiren suçtan sorumlu olacağı, somut olayda; sanıkların ortak sahibi olduğu köpeğin mağduru yaralamış olması nedeniyle zararın gerçekleştiği ve eylemin taksirle yaralama suçunu oluşturduğu, zarar suçu olan taksirle yaralama suçundan sanığın cezalandırılmasına karar verildiği hallerde, ayrıca tehlike suçu olan hayvanın tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakılması suçundan cezalandırılma imkanı bulunmamakta ise de, herhangi bir nedenle zarar suçundan cezalandırılabilme imkanının ortadan kalktığı durumlarda, koşulları bulunmakta ise tehlike suçundan sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Taksirle yaralama suçuna yönelik şikayetten vazgeçme karşısında, TCK'nın 73/1. ve 89/5. maddeleri uyarınca sanıklar hakkında taksirle yaralama suçundan soruşturma ve kovuşturma yapılamayacağı, ancak, sanıkların sabit eylemlerinin ayrıca re'sen takibi mümkün bulunan hayvanın tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakılması suçunu oluşturacağı, sanıklar hakkında TCK'nın 177. maddesinde düzenlenen "hayvanı tehlike yaratacak şekilde serbest bırakma" suçundan açılmış bir dava bulunmamakla birlikte iddianame içeriğinin TCK'nın 177/1. maddesinde düzenlenen suça ilişkin olduğu gözetilerek sanık hakkında bu suçtan işlem yapılması gerektiği, 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 6763 sayılı Kanunun 12. maddesi ile TCK'nın 75. maddesinin 1. fıkrasında yapılan değişik ile TCK'nın 177. maddesinin önödeme kapsamına alındığı anlaşılmakla, öncelikle sanık hakkında önödeme prosedürü işletilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 08/11/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1670, Karar No: 2014/2104, Tarih: 27.01.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/1670 E.  ,  2014/2104 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/114448

MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/11/2010

NUMARASI : 2010/349 (E) ve 2010/924 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine,toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş,

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekiye ait işyerine girip, yazar kasadaki 20 TL parayı çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin “c” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, yalnızca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise, anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin “c” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, yalnızca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise, anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık E.. K..’ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 27.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/634, Karar No: 2007/637, Tarih: 26.09.2007

**Hukuk Genel Kurulu         2007/20-634 E.  ,  2007/637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tunceli Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2007

Taraflar arasındaki “kadastro tesbitine itiraz“ davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Tunceli Kadastro Mahkemesince davanın  kabulüne  dair verilen 24.05.2006 gün ve           2006/285 E- 132 K. sayılı kararın incelenmesi davalı tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay  20.Hukuk Dairesinin 13.11.2006  gün ve  2006/11950-15362  sayılı ilamı ile; (...Kadastro sırasında ... Köyü 112 ada 10 parsel sayılı 9.367,43 m2 yüzölçümündeki taşınmaz  senetsiz belgesiz olarak tarla niteliği ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı K.K. adına tespit edilmiştir. Davacı Orman Yönetimi, çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla  dava açmıştır. Mahkemece  davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın kadastro tespitinin iptal edilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm  davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine  itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu yapılmamıştır.

Mahkemece yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hüküm kurmaya yeterli değildir.

a)Hükme dayanak yapılan orman bilirkişi raporunda; çekişmeli alanın, çok eski tarihlerden beri 30-40 cm pulluk derinliğinde sürülerek ve işlenerek en az 100 yıldır tarım arazisi olarak kullanıldığı, ancak son 10-15 yıldır terk edilerek nadasa bırakıldığı, bakımsızlıktan üzerinin çayır otları ile kaplandığı, yörenin ekolojik koşullarına uygun olarak nadasa bırakıldığı süre içerisinde alana gelen ve alanın kenarlarında serpili halde 10-15 yaşlarında meşe ağaçlarının oluştuğu, davalı parsel üzerinden alınan toprak örneklerinden ve profil içinde yapılan incelemelerden toprak içerisinde orman ağaçlarına ilişkin kök kalıntılarının yer almadığının tespit edildiği,

b)Raporun devamında ise, dava konusu alanın çevresi ile birlikte incelendiğinde ormanlık alanlar ile arasında ayırıcı unsur bulunmadığı, çevresindeki ormanlık alanlar ile tam bir bütünlük arz ettiği genel görünümü itibariyle alanın toprak yapısının orman yetiştirmeye elverişli ve orman toprağı niteliğinde bulunduğu, çekişmeli taşınmazın 1959 basım tarihli memleket haritasında ve tarihi belirtilmeyen hava fotoğraflarında yeşil zemin üzerinde orman ile sembolize edilen orman alanları içinde kaldığı, bu sebeplerle orman sayılan yerlerden olduğunu,

c)Diğer taraftan, aynı keşifte bilgisine başvurulan ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise; çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığı tarım arazisi niteliğinde bulunduğu açıklanmıştır.

Bu durumda karara dayanak alınan uzman orman ve ziraat bilirkişi raporları birbiriyle ve kendi içinde çelişkili olup, raporlar çekişmeli yerin öncesinin orman niteliğini belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmadığından, bu raporlara dayanılarak hüküm kurulamaz.