muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1013, Karar No: 2017/528, Tarih: 12.12.2017

Keza, Ceza Genel Kurulunun 11.07.2014 tarih ve 52-354 sayılı kararında da benimsendiği gibi; birleştirme zorunluluğu ya da yasağının olmadığı diğer durumlarda, mahkemelerce görülmekte olan davalar arasında bağlantı olduğu tespit edildiğinde bu davaların birleştirilebileceği, fakat birleştirmenin zorunlu olmayıp tamamen mahkemenin takdirine bırakıldığı, davaların birleştirilmesi hususu, muhakemenin hızlı ve basit bir şekilde sürdürülmesi, muhakeme işlemlerinde gereksiz tekrarların önlenmesi ve bir an evvel maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasının sağlanmasına yönelik olarak benimsenmiş bir kurum olduğundan, Anayasamızın 141. maddesindeki "davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılması" ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde belirtilen davaların makul sürede görülmesi ilkeleri gözetildiğinde, davaların uzatılması için bir sebep olmaması gerektiği,

2802 sayılı Hâkimler ve Savcılar Kanununun 86. maddesinde, hâkim ve savcıların suçlarına iştirak edenlerin aynı soruşturma ve kovuşturma mercilerine tabi olduklarının düzenlendiği, anılan maddenin komisyon gerekçesinde; hâkim ve savcılarla birlikte suç işleyen veya bunların suçlarına katılanlar hakkında da aynı soruşturma mercilerinin görevli olduğunun belirtildiği,

Yargıtay, bir temyiz mahkemesi olduğundan, ilk derece yargılamasına ilişkin görevi oldukça sınırlı ve istisnai bir durum olup Kanunda belirtilen şahısların belirtilen suçlarına ilişkin olarak yargılama yapabileceği, bu hususta 2802 sayılı Kanunun 90. maddesinde; birinci sınıfa ayrılmış olanlarla ağır ceza mahkemeleri heyetine dahil bulunan hâkim ve Cumhuriyet savcılarının, görevden doğan veya görev sırasında işledikleri suçlar nedeniyle Yargıtayın ilgili ceza dairesinde yargılanabileceklerinin belirtildiği, bu kuralın bir istisnasının aynı Kanunun 86. maddesinde düzenlendiği, buna göre; yukarıda sayılan kişilerin işledikleri suçlara "iştirak" eden (hâkim veya savcı olmayan ya da birinci sınıfa ayrılmamış hâkim ve savcılar) diğer kişilerin de Yargıtayın ilgili dairesinde yargılanacağı, 2802 sayılı Kanunun 86. maddesinde "hâkim ve savcıların suçuna iştirak" ifadesinin bulunduğu, bu ifadenin bir neticesi olarak, 86. madde uyarınca Yargıtayın ilgili ceza dairesinde yargılanması gereken kişilere ait yargılama dosyaları ile diğer kişilerle ilgili yargılama dosyalarının 2802 sayılı Kanunun 86. maddesi uyarınca birleştirilebilmesi için kanun koyucunun "bağlantı"yı yeterli görmediği, ayrıca "iştirak" ilişkisini aradığının kabulü gerektiği,

Davaların ayrı ayrı görülmesi halinde pek çok suçu kısa bir zaman zarfında aydınlığa kavuşturmak ve hükme bağlamak mümkün iken, suçların bir örgüt faaliyeti çerçevesinde işlendiği ön kabulünden hareketle gereksiz yere davaların birleştirildiği, birbirleriyle ilgisi olmayan pek çok suçun aynı davanın konusunu oluşturduğu ve birbirlerini tanımayan pek çok sanığın da aynı dava kapsamında yargılanabilir hale getirildiği, bu uygulamanın mahkemelerin hüküm vermesini oldukça güçleştireceği gibi, vereceği kararları da toplumu oluşturan bireyleri tatmin etme bakımından kuşkulu kılacağı, (İzzet Özgenç, Suç Örgütleri, Seçkin Yayınları, 10. Baskı, sayfa 53)

Bu bakımdan örgüt kapsamında işlenen suçlar nedeniyle birden çok sanık hakkında yürütülmekte olan davaların birleştirilmesinde, bağlantı ve iştirak kavramlarının dar yorumlanması ve uygulanması gerektiği,

Öte yandan, AİHM'nin Hentrich v Fransa A 296-A (1994) ve Rezette v Lüksemburg (2004) vb. kararlarında, iki ya da daha fazla sanığın davasının birleştirilmesinin makul olabileceği, ancak bu durumun sanıklardan herhangi birinin davasındaki gecikmeyi meşru kılmayacağının gözden ırak tutulmaması gerektiğini; hem cezai hem cezai olmayan davalarda yargılama süresinin makul olup olmadığının davanın özel koşullarına göre değerlendirilmesini (König v Federal Almanya A 27, 1978), mutlak bir süre sınırının bulunmadığını, makul sürede yargılanma hakkının değerlendirilmesinde her zaman gözetilen etkenlerin davanın karmaşıklığı, başvurucunun tutumu ve yetkili idari ve yargısal makamların tutumları olduğunun vurgulandığı,

Hukuk yargılamasından farklı olarak taraflarca hazırlama ilkesinin egemen olmadığı ceza muhakemesinde, yargılama makamlarının davayı gerekli hızla bakıp yürütme yükümlülüğünün bulunduğu, verilen birleştirme kararlarının hak ve adaletin tesisi için gerekli olduğu düşünülse dahi, bu tür kararların sanık sayısı, olayın karmaşıklığı, sanıklar ve eylemleri arasındaki bağlantı ve iştirak ilişkisinin birleştirmeyi zorunlu kılıp kılmadığı, birleştirmede yasal zorunluluk olup olmadığı, yargılamayı uzatıp uzatmayacağı gibi hususlar nazara alınarak verilmesi gerektiği, eğer davaların birleştirilmesi sanıkların makul sürede yargılanma haklarını ihlal edecekse bu yönteme başvurulmaması gerektiğinin izahtan vareste olduğu,

Bağlantı ve iştirak kavramları hususunda Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Anayasa Mahkemesince verilen kararlar irdelendiğinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.02.2013 tarihli, 137-58 sayılı ilamı ile; birinci sınıf hâkim olan ve ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay özel dairesinde yargılanan sanık hakkında suç işlemek amacıyla kurulan örgüte yardım etme suçundan verilen beraat kararının, suç işlemek amacıyla örgüt kurma, yönetme ve kurulan örgüte üye olma suçlarından genel mahkemede yargılanan diğer sanıklar hakkındaki dava ile birleştirilmesine gerek görülmeyerek onanmasına karar verildiği,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.02.2013 tarihli, 137-58 sayılı ilamı ile; birinci sınıf hâkim olan ve ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay özel dairesinde yargılanan sanık hakkında suç işlemek amacıyla kurulan örgüte yardım etme suçundan verilen beraat kararının, suç işlemek amacıyla örgüt kurma, yönetme ve kurulan örgüte üye olma suçlarından genel mahkemede yargılanan diğer sanıklar hakkındaki dava ile birleştirilmesine gerek görülmeyerek onanmasına karar verildiği,

Anayasa Mahkemesinin rüşvet alma suçundan yargıladığı Yargıtay Dairesi eski başkanının davası ile rüşvet verme suçundan genel mahkemede yargılanan sanıkların davasını bu suçla sınırlı olarak birleştirilmesine karar verdiği, suç örgütü kurmak ve üyesi olmak, nitelikli dolandırıcılık, yargı görevi yapanları etkilemek, suçtan kaynaklanan malvarlığı değerlerini aklamak suçlarını ise birleştirmediği (Anayasa Mahkemesinin 2011/1 Yüce Divan Esas, 2012/1 sayılı Kararı), dolayısıyla dar anlamda bağlantı ve iştirak hususunun Yüksek Mahkemelerce de benimsendiği,

Yine, Anayasa Mahkemesinin 2014/679 sayılı ... başvurusunda; davada yer alan kişi sayısı, davanın örgütlü suçlara ilişkin olması, birçok olayın dava konusu edilmesi, başvurucuya yönelik çok sayıda suçlama bulunması, dosyada birleştirme kararı verilmesi olgularının, başvuruya konu yargılamanın karmaşık olduğunu ortaya koyduğu dikkate alındığında ve davaya bir bütün olarak bakıldığında, yargılama sürecinde makul olmayan bir gecikme olduğu sonucuna varıldığı ve başvurucunun Anayasanın 36. maddesinde güvence altına alınan makul sürede yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Yargıtay 16. Ceza Dairesi ile İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi arasında birleştirme uyuşmazlığına konu olan ve Ceza Genel Kuruluna taşınan somut olayda; Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 2015/1 esas sayılı dosyasında, öncelikle özel soruşturma usullerine tabi olan Cumhuriyet savcıları ve il jandarma komutanı hakkında açılan davanın, bu soruşturma usullerine tabi başka sanıklar ile diğer askerî personeller hakkında açılan davalar ile aralarındaki bağlantının mahiyeti itibarıyla birleştirilmesi sonucunda toplam elli dört sanık yönünden yargılamanın devam etmekte olduğu, yapılan kırk bir oturumda tüm sanıkların sorgularının tamamlandığı, bu davada yargılanan sanıklardan on ikisi hakkında aynı eylemle ilgili olarak farklı suç adları ve sevk maddeleriyle, kırk üç sanık yönünden de ilk kez olmak üzere toplam elli beş sanık hakkında açılan ve İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/153 esasında kayıtlı davada ise henüz oturum yapılmadığı, Ceza Genel Kurulunun 22.11.2016 gün ve 1280-432 sayılı kararı doğrultusunda aynı eylemle ilgili olarak İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/297 esas sayılı dosyasında da sanıklar ... ve ... yönünden yargılamanın devam ettiği, her iki davanın sanıkları ile haklarında ilk kez dava açılan asker ve sivil diğer kişiler arasındaki bağlantı ve iştirak ilişkisinin, CMK’nun 10 ve 11. maddeleri ile 2802 sayılı Kanunun 86. maddesi anlamında birleştirmeyi zorunlu kılacak boyutta olmadığı, gerek yargılanan sanık sayısı, gerek yargılamaya konu edilen eylemlerin karmaşıklığı gerekse kapsamları, davaların ayrı ayrı görülmesinin makul sürede yargılanma hakkına sağlayacağı yarar, birleştirilerek görülmesi halinde ise bu hakkın ihlaline neden olabilecek zarar dikkate alındığında ve açıklanan sebeplerle; Yargıtay 16. Ceza Dairesinin davaların ayrı ayrı görülmesine ilişkin kararının usul ve yasaya uygun olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.07.2017 gün ve 153-112 sayılı birleştirme kararının kaldırılmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 09.08.2017 günlü kararı usul ve yasaya uygun olduğundan, İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.07.2017 gün ve 153-112 sayılı birleştirme kararının KALDIRILMASINA,

2- Tutuklama tarihi, sevk maddeleri ve CMK'nun 102/2. maddesindeki sürenin aşılmamış olması nazara alındığında, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... yönünden tutukluluk incelemesinin mahallinde DEĞERLENDİRİLMESİNE,

3- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.12.2017 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7144, Karar No: 2011/6163, Tarih: 21.10.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/7144 E.  ,  2011/6163 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2011/252374

MAHKEMESİ :Üsküdar l.Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :25/01/2011 -2011/91

SUÇ :Kasten öldürme

YARGITAY İLAMI

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Kasten adam öldürmeye iştirak suçundan şüpheliler M.. Ç.., A.. G.., A.. Ç.., N.. Ç.., A.. Ç.. ve B.. Ö.. haklarında yapılan soruşturma evresi sonucunda Kadıköy Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 16/11/2009 tarihli ve 2009/52289 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Üsküdar l.Ağır Ceza Mahkemesi Başkanlığının 26/01/2010 tarihli ve 2010/32 değişik iş sayılı kararını müteakip, yeni delil elde edildiğinden bahisle müştekiler vekilinin talebi üzerine, şüpheliler hakkında kamu davası açılması için yeterli şüphenin oluştuğu anlaşıldığından itirazın kabulüne, haklarında kamu davası açılmasının temini bakımından evrakın Kadıköy Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Üsküdar l.Ağır Ceza Mahkemesi Başkanlığının 25/01/2011 tarihli ve 2011/91 değişik iş sayılı kararının Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 11/07/2011 tarihli ve B.03.0.CİG.0.00.00.04- 105-34-4879-2011/9120/38420 sayılı istemlerine dayanılarak 5271 sayılı CMK.nun 309.maddesi gereğince kanun yararına bozulmasına ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.08.2011 tarihli ve 2011/252374 sayılı tebliğnamesine bağlı dosyası, Dairemize gönderilmekle; okundu, gereği konuşulup düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-OLAY :

Evrak kapsamı incelendiğinde;çözümlenmesi gereken sorun;

-U.Ç.isimli şahsın, arkadaşı R. Y.ile birlikte maktuller E. B.İ. K. ve A. A.kasten öldürdükleri iddiası ile haklarında Kadıköy Cumhuriyet Başsavcılığının 6/11/2009 tarih ve 2009/526 nolu iddianamesi ile kamu davası açılıp, bu soruşturma evrakı ile, şüpheliler M.. Ç.., A.. G.., Muharrem Çiçek, A.. Ç.., N. Ç., A.. Ç.., B.. Ö.. ve S.Ö.haklarında, suça iştirak ettiklerine dair iddia edenlerin soyut iddiaları dışında haklarında kamu davasını haklı kılacak yeterli ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçesi ile ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği;

-Bu ek karara karşı yakınıcı taraf vekilince yapılan itirazı, Üsküdar 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 26/01/2010 tarih ve 2010/32 değişik iş sayısı ile red edildiği,

-Yine, şüpheliler R. Y.ve U.Ç.hakkında açılan dava sırasında Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Balistik Şubesinin 1/12/2010 tarihli raporuna göre, olayda iki ayrı tabancanın kullanılmış olduğunun tespit edilmiş olması üzerine, müştekiler vekilince yeni delil elde edildiği gerekçesiyle CMK 173/6 maddesi uyarınca yapılan talebin, Üsküdar l.Ağır Ceza Mahkemesince, 25/01/2011 tarih ve 2011/91 değişik iş sayısı ile kabulüne karar verildiği,

-Yine, şüpheliler R. Y.ve U.Ç.hakkında açılan dava sırasında Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Balistik Şubesinin 1/12/2010 tarihli raporuna göre, olayda iki ayrı tabancanın kullanılmış olduğunun tespit edilmiş olması üzerine, müştekiler vekilince yeni delil elde edildiği gerekçesiyle CMK 173/6 maddesi uyarınca yapılan talebin, Üsküdar l.Ağır Ceza Mahkemesince, 25/01/2011 tarih ve 2011/91 değişik iş sayısı ile kabulüne karar verildiği,

-Bu karar sonrasında, Kadıköy Cumhuriyet Başsavcılığınca 11/02/2011 tarih ve 2011/83 sayılı iddianamesiyle kamu davası açılmasına karşın, Kadıköy l. Ağır Ceza Mahkemesince 21/02/2011 tarihli ve 2011/27 sayılı iddianamenin değerlendirilmesine ilişkin kararı ile, “......hangi sanığın hangi silahı taşıdığı, üç maktulün öldürülme olayında hakkında sonradan dava açılan sanıkların ne tür bir eylem yaptıkları ve bunun hangi delillerle ilişkilendirildiği hususunun belirtilmediği” gerekçe gösterilerek iddianamenin iade edilip bu kararında kesinleştiği,

-Kadıköy Cumhuriyet Başsavcılığınca bu karara müteakip şüpheliler M. Ç. ve S. Ö. olaya iştirak ettikleri tespit edilerek haklarında yeniden iddianame tanzim edilip kamu davası açıldığı, ancak diğer altı şüphelinin olayla ilişkisi tespit edilemediğinden haklarında herhangi bir işlem yapılamadığı gibi bir durumun ortaya çıkması neticesinde,

Üsküdar l.Ağır Ceza Mahkemesinin 25/01/2011 tarihli ve 2011/91 sayılı kararının, şüpheliler M.. Ç.., A.. G.., A.. Ç.., N.. Ç.., A.. Ç.. ve B.. Ö.. hakkında CMK 309. Maddesi uyarınca bozulması talebinden ibarettir.

II)HUKUKSAL DEĞERLENDİRME:

Üsküdar l.Ağır Ceza Mahkemesinin 25/01/2011 tarihli ve 2011/91 sayılı kararının, şüpheliler M.. Ç.., A.. G.., A.. Ç.., N.. Ç.., A.. Ç.. ve B.. Ö.. hakkında CMK 309. Maddesi uyarınca bozulması talebinden ibarettir.

II)HUKUKSAL DEĞERLENDİRME:

İncelenen dosya içeriğine göre, üç kişinin öldürüldüğü ve iki ayrı silahın kullanıldığı anlaşılan olayla ilgili olarak,önce U.Ç. ve R. Y. haklarında, daha sonra da M.Ç. ve S. Ö. haklarında olmak üzere dört kişi hakkında kamu davası açıldığı, olaya karıştıkları tespit edilemeyen şüpheliler M.. Ç.., A.. G.., A.. Ç.., N.. Ç.., A.. Ç.. ve B.. Ö.. haklarında verilen ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın ise kaldırıldığı, ancak bu kişilerin eyleme ne şekilde katıldıkları ve bu eylemlerinin hangi delillerle ilişkilendirildiği hususunun belirtilmediği gerekçesi ile iddianamenin iade edilmesi sebebiyle (Kadıköy l. Ağır Ceza Mahkemesince 21/02/2011 tarihli ve 2011/27 sayılı iddianamenin değerlendirilmesine ilişkin kararı ile), haklarında kamu davası açılamadığı, ayrıca yeniden ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararda (Üsküdar 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 25/01/2011 tarihli ve 2011/91 sayılı kararı nedeniyle) verilemediği anlaşılmakla, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Balistik Şubesinin 1/12/2010 tarihli raporuna göre olayda iki ayrı tabancanın kullanılmış olmasının tek başına tüm şüphelilerin olaya karıştıkları anlamına gelmeyeceği, bunun başka delillerle de desteklenmesi gerektiği, halen devam eden yargılama sırasında bu şüphelilerin olaya iştirak ettiklerine dair yeni delil elde edilmesi halinde haklarında her zaman dava açılmasının mümkün bulunduğu gözetilmeden, bu şüpheliler yönünden talebin reddi yerine, yazılı şekilde tüm şüpheliler yönünden talebin kabulüne karar verilmesi yerinde değildir.

III)SONUÇ VE KARAR;

Bu nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının istemi yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile; Üsküdar l.Ağır Ceza Mahkemesinin 25/01/2011 tarihli ve 2011/91 sayılı kararında isimleri geçen şüpheliler M.. Ç.., A.. G.., A.. Ç.., N.. Ç.., A.. Ç.. ve B.. Ö.. ile sınırlı olarak 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA,

Diğer işlemlerinin yapılabilmesi için dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına (TEVDİİNE), 21/10/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14895, Karar No: 2023/5514, Tarih: 30.05.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/14895 E.  ,  2023/5514 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve dava konusu taşınmazın davacı idare adına tescili davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 649 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle, davacı tarafça teklif edilen bedelin taşınmazın gerçek değerini yansıtmadığını, dava konusu taşınmazın bulunduğu koyun son dönemde özellikle yat turizminin uğrak yeri olduğunu dava konusu taşınmazın, devam eden kadastro davaları nedeniyle emlak vergisinden muaf olduğunu bu nedenle emlak beyan değerleri ile gerçek değeri arasında uçurum olduğunu beyan ederek, dava konusu taşınmazın gerçek değerinin tespiti ile kamulaştırma bedelinin işleyecek en yüksek faizi ile birlikte ödenmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 14.06.2019 tarihli ve 2018/700 Esas, 2019/405 Karar sayılı kararıyla; davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin 14.06.2019 tarihli ve 2018/700 Esas, 2019/405 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 27.01.2021 tarihli ve 2019/1814 Esas, 2021/140 Karar sayılı ilamı ile istinaf istemlerinin davacı idare yönünden kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı ortadan kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 27.01.2021 tarihli ve 2019/1814 Esas, 2021/140 Karar sayılı ilamı ile istinaf istemlerinin davacı idare yönünden kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı ortadan kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairemizce yapılan temyiz incelemesinde; hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın üzerinde açılan derin kuyu aracılığı ile sulandığının belirtildiği, mahkemece yapılan keşifteki gözlemde su kuyusu haricinde ayrıca bitişiğindeki Hazine arazisinin kenarında dere yer aldığının tespit edildiğinden dava konusu taşınmazın yüzölçümü de gözetilerek, taşınmazdaki su kaynağının taşınmazın tamamını veya bir kısmını sulamaya yetip yetmeyeceği, su kuyusu haricinde keşifteki gözlemde belirtilen dereden de sulama imkanının bulunup bulunmadığı araştırılarak, dava konusu taşınmazın ne kadarlık kısmının sulu ya da kuru tarım arazisi olduğu kesin olarak tespit edilip, belirlenen niteliğine göre karar verilmesi gerektiği, dava konusu taşınmazın tespit edilecek niteliğine göre, taşınmazın bulunduğu yörede yaygın olarak kullanılan münavebe sisteminin ve buna göre esas alınacak ürünlerin dekar başına verim miktarlarının, değerlendirme tarihi olan 2018 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorularak değerlendirme yapılması gerektiği, dava konusu taşınmazın konumu, yüzölçümü, bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özellikleri ve gelişmişlik durumu dikkate alınarak, tespit edilen metrekare birim fiyatına objektif değer artış oranı ilave edilmesi gerektiği, kabule göre de, dava konusu taşınmaza sulu arazi olarak değer biçildiğine göre, taşınmaza sulu niteliğini kazandıran sulama amaçlı kullanılan kuyu için ayrıca değer tespit edilmemesi gerektiğinden kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile uyulan bozma kararı gereğince davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; bedelin ve objektif değer artış oranının fahiş olduğunu, raporlara itirazlarının gözetilmediğini ileri sürerek temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın gerçek karşılığının ödenmediğini, taşınmazın turistik ve ticari alanda da kullanım olanağının bulunduğunu Bölge Adliye Mahkemesinin görmediğini taşınmazın objektif değer artış oranını düşürdüğünü, üretim masraflarının yüksek alındığını ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmişitir.