muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/18363, Karar No: 2018/15384, Tarih: 29.11.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/18363 E.  ,  2018/15384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Olay yeri tutanağına göre; kolluk kuvvetlerinin ring görevini ifa ederken, sokak üzerindeki bir aracın arkasına saklanmak isteyen sanık ve yanındaki şahsın, polislerin dur ihtarı üzerine koşarak kaçmaya başlamaları, kovalamaca sonucu olay yerinin bir üst sokakta bulunan bahçede gizlenmiş vaziyette yakalanan sanık ...’ın, kesintisiz takip neticesinde yakalandığına dair herhangi bir bilgi ya da belge bulunmamasına rağmen dosya kapsamına aykırı kabul ve gerekçe ile suçun teşebbüs aşamasında kaldığından bahisle yazılı şekilde sanık hakkında hırsızlık suçundan dolayı verilen cezadan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 35/2 maddesi uyarınca 1/2 indirim yapılarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından ve hırsızlık suçu yönünden Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/ 85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II)Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Müştekinin, kovuşturma aşamasındaki "Kabloyu kesmemişler fişinden çıkarmışlar. Geri taktım. Camda da herhangi bir zarar meydana gelmemişti. Bu olay sebebi ile zararım bulunmamaktadır." şeklindeki beyanı, olay yeri görgü ve tespit tutanağına göre; hırsızlık konusu araç kamerasının fişi çekilmiş vaziyette olması, olay yeri tespit tutanağında zorla açılan araç penceresinde herhangi bir zararın oluştuğuna dair bilgi bulunmaması hususları birlikte nazara alındığında, sanık hakkında yasal unsurları oluşmayan mala zarar verme suçundan beraati yerine, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 29.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8745, Karar No: 2022/3708, Tarih: 17.03.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/8745 E.  ,  2022/3708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Mağdur ...’ten içerisinde nüfus cüzdanı, banka kartları ve 45 TL olan cüzdanı ile samsung marka cep telefonunun, mağdur ...’tan ise HTC marka cep telefonunun stadyum içerisindeki soyunma odasına girilerek alındığı, şikâyet üzerine alınan hts kayıtlarına göre, sanığın suç tarihinde en son saat 14.48'te mağdur ... tarafından kullanılan telefonu saat 16.03'te kendi kullanımındaki annesine ait hat ile kullanmaya başladığı, birçok görüşme yaptıktan sonra telefonun uzun süre kullanılmadığının anlaşılması karşısında; sanığın üzerine atılı nitelikli hırsızlık suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi gerekirken, suçtan kurtulmaya yönelik hayatın olağan akışına uymayan savunmasına itibar edilerek yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 17/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6410, Karar No: 2010/8787, Tarih: 08.06.2010

**6. Ceza Dairesi         2008/6410 E.  ,  2010/8787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih, 2006/5-182/182 sayılı kararlarında belirtildiği üzere; sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, seçimlik cezalardan birinin tercihi ve seçenek yaptırımların uygulanmasını ya da cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde “duruşma” açılarak karar verilmesi gerekir.

İnceleme konusu karara gelince;

1-) 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, ... cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi ile bireyselleştirme amacına yönelik takdir hakkının kullanılması ve önceki yasaya göre suçların yasal öğelerinde yapılan değişikliklerin tartışılması için duruşma açılmasının zorunlu bulunduğu gözetilmeden dosya üzerinde hüküm kurulması,

2-) Cumhuriyet Savcısının görüşü alınmadan, karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 33. maddesine aykırı davranılması,

3-) 5237 Sayılı TCY’nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve hükümlünün özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, koşulları oluşmadığı halde aynı Yasanın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması,

4-) Hükümlünün, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen hükümlü hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, maddede öngörülen hakların tamamından yoksun kılınmanın da hükümlülüğün doğal sonucu olup takdire bağlı bulunmadığı gözetilmeden, hükümlünün bazı hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına karar verilmesiyle yetinilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ...’ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, ek kararın açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 08.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/658, Karar No: 2019/1864, Tarih: 26.03.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/658 E.  ,  2019/1864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

ÖLDÜRÜLEN : ...

KATILANLAR : ..., Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı, Mersin Barosu Kadın Hakları Merkezi

SUÇ : Eziyet çektirerek öldürme

HÜKÜM : TCK'nin 82/1-b, 62, 53. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

A) Suçtan doğrudan zarar görmemesi ve bu yönde bir yasal düzenleme bulunmaması nedeniyle, davaya katılma ve hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmayan Mersin Barosu Kadın Hakları Merkezinin temyiz talebinin, 1412 sayılı CMUK.un 317. maddesi gereğince REDDİNE,

B) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in, maktul ...'a yönelik eyleminin sübutu kabul, sanık savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafinin; bir sebebe dayanmayan, katılan ... vekilinin; yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1- Sanığın, maktul ...'ı öldürme kastına yönelik çok sayıda bıçak darbesi vurmak şeklindeki eylemlerinin, otopsi raporunda belirtilen yaraları meydana getirmesinin, canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme amacı güttüğünü tek başına ortaya koymayacağı gibi, bu amaçla hareket ettiğine yönelik dosyada kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın eylemine uyan TCK.nin 81. maddesi gereğince cezalandırılması yerine, suç vasfında yanılgıya düşülerek, canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürmek suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

2- 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun "Takdiri İndirim Nedenleri" başlıklı 62. maddesinde; "fail yararına cezayı hafifletecek takdiri nedenlerin varlığı halinde, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine, müebbet hapis; müebbet hapis cezası yerine, yirmibeş yıl hapis cezası verilir. Diğer cezaların altıda birine kadarı indirilir. Takdiri indirim nedeni olarak, failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar göz önünde bulundurulabilir. Takdiri indirim nedenleri kararda gösterilir" şeklinde düzenleme yer almaktadır.

5237 sayılı TCK’nin 62. maddesinin ikinci fıkrasında takdiri indirim nedenleri sayıldıktan sonra "gibi" denilmek suretiyle takdiri indirim nedenlerinin yasada sayılanlarla sınırlı olmadığı, aksine bunların örnek olarak belirtildiği açıkça vurgulanmıştır. Burada sayılan "failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri" gibi nedenler, uygulamada sınırlayıcı değil yol gösterici nitelikteki gerekçelerdir. Bunun sonucu olarak da, 5237 sayılı TCK’nin takdiri indirim nedenleri yönünden serbest değerlendirme sistemini benimsediği kabul edilmektedir.

Serbest takdir sisteminin bir gereği Hâkim; "failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri"nin yanında, her somut olaya göre değişebilecek ve önceden öngörülemeyecek nedenleri de birlikte değerlendirerek bu hususta hak, adalet ve nasafet kurallarına uygun biçimde uygulama yapacaktır.

07.06.1976 gün ve 3-4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile bu doğrultudaki birçok Ceza Genel Kurulu kararında açıkça vurgulandığı üzere; yasa koyucu, takdiri indirim hükmünün tatbiki konusunda uygulamada çıkabilecek olan ve önceden öngörülme olanağı bulunmayan çeşitli halleri kapsayacak bir kalıp bulmanın zorluğu karşısında indirim nedenlerini kısıtlamaktan özenle kaçınmıştır.

Hâkimin bu konudaki takdir yetkisi sınırsız olmayıp, bütün kararlarda olduğu gibi takdiri indirimin uygulanmasına veya uygulanmamasına ilişkin kararlar da gerekçeli olmalıdır. Bununla birlikte gösterilen gerekçelerin hak, adalet ve nasafet kuralları ile dosya içeriğine uygunluğunun Yargıtay denetimine tabi olacağında da kuşku bulunmamaktadır. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 27.09.2011 gün ve 122-187 sayılı kararında da benzer hususlara işaret edilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olayda takdiri indirim uygulanmasının "makul" ve "makbul" olup olmadığı değerlendirildiğinde; yukarıda ayrıntıları ile açıklanan suçun işlenme biçimindeki hususiyetler, toplumda meydana getirdiği tepki ve infial, kamu vicdanını rencide edici niteliği nazara alındığında, takdiri indirime müstehak görülmeyen sanık lehine, hak etmediği halde takdiri indirim uygulanmasına karar verilmesi suretiyle eksik cezaya hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 26/03/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13185, Karar No: 2012/19124, Tarih: 21.09.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/13185 E.  ,  2012/19124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai alacağı, hafta tatili, genel tatil, dini ve resmi tatil günleri çalışma ücreti, izin ücreti, işe iade davasından doğan alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; müvekkilinin davalıya ait işyerinde 10.10.2001 tarihinde işe girdiğini ve 21.07.2006 tarihine kadar çalıştığını, iş akdinin geçersiz nedenle feshedildiğini, Gaziantep 2. İş Mahkemesine 2006-1370/101 sayılı dosya ile işe iade davası açtıklarını, davanın mahkemece kabül edildiğini Yargıtay 9. Hukuk Dairesi Başkanlığınca onandığını, davacının süresinde işe iade talebine rağmen işe alınmadığını, yasal haklarının da ödenmediğini belirterek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai alacağı, hafta tatili, genel tatil, dini ve resmi tatil günleri çalışma ücreti, izin ücreti, işe iade davasından doğan tazminat ve alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiş, talebini 26.08.2009 tarihinde bilirkişi raporu doğrultusunda ıslah etmiştir.

Davalı vekili; davacının iş aktinin haklı nedenle feshedildiğini, ihbar ve kıdem tazminatını haketmediğini, yıllık izinlerini kullandığını, hafta tatili izinlerinin kullandırıldığını, resmi ve dini tatillerde çalışma yapılmadığını, fazla mesai çalışması yapılmadığını, zamanaşımının dolduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporları doğrultusunda taleple bağlı kalınarak, fazla mesai ücret alacağı ile milli ve genel tatil günleri ücret alacağından 1/3 oranında hakkaniyet indirimi yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Ara dinlenmenin süresi yönünden fazla çalışma ücretlerinin hesabı, davacının hafta tatili ücretini hakedip haketmediği ve genel tatil ücreti hesabının doğru olup olmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi

2-Ara dinlenmenin süresi yönünden fazla çalışma ücretlerinin hesabı, davacının hafta tatili ücretini hakedip haketmediği ve genel tatil ücreti hesabının doğru olup olmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi

en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi 11 saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok 11 saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde 11 saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, fazla çalışma ücretinin hesabında günlük 11.5 saat çalışma olduğu kabul edilerek bir saat ara dinlenmesi düşüldüğü anlaşılmış olup, günlük çalışma süresinin 11 saatin üzerinde olduğu kabul edildiğinden ara dinlenme süresinin 1.5 saat düşülerek hesap yapılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Öte yandan, tanıkların ayda iki pazar çalışıldığını, pazar çalışanın ertesi pazar-pazartesi izin kullandığını beyan etmeleri karşısında davacının çalıştığı hafta tatili yerine izin kullandığı anlaşılmış olup davacının hafta tatili ücretini haketmediği düşünülmeden bu talep yönünden davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Ayrıca, tanıkların 29 Ekim, 23 Nisan ve yılbaşı tatillerinde çalışma olmadığını beyan etmeleri karşısında genel tatil ücretinin bu beyanlar dikkate alınarak hesaplanması gerekirken çalışma süresi içindeki tüm genel tatil günlerinde çalışma olduğu kabul edilerek hesaplama yapılması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.09.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24454, Karar No: 2017/13402, Tarih: 07.11.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/24454 E.  ,  2017/13402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye, hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın çaldığı müştekilere ait ayakkabıların değerinin değer tespit tutanaklarına göre 50'şer TL olduklarının anlaşılması karşısında; sanık hakkında suçların işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malların değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezalardan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; sanığın çaldığı müştekilere ait ayakkabıların değerinin değer tespit tutanaklarına göre 50'şer TL olduklarının anlaşılması karşısında; sanık hakkında suçların işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malların değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezalardan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanığın, olay günü gece vakti, aynı apartmanda, farklı katlarda ikamet eden müştekilerin daire kapıları önünden ayakkabı çaldığı olayda, sanığın eyleminin tüm apartman sakinlerinin kullanımında olan “ortak alan” tabir edilen daire kapısı önlerine girmesi şeklinde gerçekleşen eyleminin tek bir konut dokunulmazlığının ihlali suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanık hakkında müştekilere yönelik ayrı ayrı TCK'nın 116/4. maddesinin tatbiki suretiyle fazla ceza tayini,

3-Müştekilere yönelik hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçları yönünden, 28/05/2014 tarihli son celsede sanığın "lehe olan hükümlerin uygulanması" yönündeki talebinin TCK'nun 50. maddesini de içerdiği nazara alınmadan, bu hususta olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi,

4-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 07/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.