muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/13496, Karar No: 2010/3173, Tarih: 09.02.2010

Somut olayda davacı, davalı ... ’a ait Asansör Sanayi işyerinde makine mühendisi olarak 25 ay süre ile aralıksız çalıştığını, emeklilik nedeniyle iş sözleşmesini fesih ederek ayrıldığını, davalının kıdem tazminatını ve Samsun Makine Mühendisleri Odasının asgari ücret tarifesine göre ücretini ödemediğini, çalıştığı süre içerisinde sadece 1.500YTL ücret aldığını belirterek kıdem tazminatı ile ödenmeyen ücretlerinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, makine mühendisi davacının, 25 ay kontrol mühendisliği yaptığını, bu süre zarfında fiilen çalışmadığını, asansör projelerini kontrol edip uygunsa imzaladığını, TSE tarafından seyrek yapılan kontrollerde bulunduğunu, bunun üzerine tam ay sigortalı göstermek ve yıllık 1.500,00YTL ödemek üzere anlaştıklarını, sonraki senelerde 500,00YTL ve 400,00YTL elden verdiğini, davacının ihmali sebebi ile TSE tarafından 600,00 YTL ceza verildiğini, bu cezanın ödendiğini, davacıya yapılan ödeme sayıldığını, davacıyabu hususlar hakkında yemin teklif ettiğini, yemin etmesi halinde mahkemece belirlenecek miktarı ödeyeceğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacının davalı işyerindeki çalışmasının emeklilik nedeniyle sona erdiğini, davalı tarafın 2003 yılına ait herhangi bir ödemeyi ispatlayamadığı, aksine yemin teklifini davacının yerine getirdiği bunun üzerine alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı, davacının işten kendisi ayrıldığını, bu nedenle kıdem tazminatına hak kazanmadığı, aralarında belirlenen bir ücretin olmadığını belirterek kararı temyiz etmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden ve özellikle davacının kendi işinin de olduğunu beyan etmesi karşısında davacının davalı işyerinde kontrol mühendisliği yaptığı anlaşılmaktadır. Öncelikle yukarıda ayrıntılı açıklandığı üzere davacının işyerindeki çalışmasının kısmi süreli çalışma olup olmadığı saptanarak çalışmanın niteliği belirlenmelidir. Daha sonra çalışma kısmi süreli ise ücreti tespit edilip gerektiğinde bu konuda bilirkişi incelemesi yaptırılarak de asgari ücrete oranlama yöntemi ile belirlenip hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir.

Eksik inceleme ve araştırma yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 9.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2750, Karar No: 2024/4837, Tarih: 29.04.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/2750 E.  ,  2024/4837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/725 Esas, 2023/1211 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Konya 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 31.07.2007 Tarihli ve 2007/571 Esas, 2007/1454 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve mahkemenin 18.10.2022 tarihli ek kararıyla kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi adayı 14.02.2023 tarihli dilekçesi ile kısıtlıya kendisinin vasi olarak atanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 18.04.2023 tarihli ek karar ile kısıtlının adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin Tilmerc Mahallesi 3807. Sokak No:16A İç Kapı No:12 Merkez/Batman olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Batman 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 08.11.2023 Tarihli ve 2023/725 Esas, 2023/1211 Karar Sayılı Kararı

Vasinin ve kısıtlının vesayet makamı olan Konya 1. Sulh Hukuk Mahkemesindeki vesayet dosyası kapsamında yerleşim yerinin değişikliği için izin talep etmediği gibi Konya 1. Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından da kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesine izin verilmesine ilişkin bir karar verilmediği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlıya yeni vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Konya 1. Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olmadığı ve kısıtlı veya vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi de olmadığından vesayet dosyasının takibi ile ilgili karar vermekte Konya 1. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Konya 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

29.04.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11905, Karar No: 2013/9809, Tarih: 13.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/11905 E.  ,  2013/9809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 03.05.2012 tarih ve 2011/322-2012/238 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında 2009 yılını kapsayan kargo taşıma sözleşmesi bulunduğunu, davalının bu sözleşme uyarınca davacıya ait gönderileri taşıdığını, davalı şirketçe taşıması yapılan ve LCD araç içi monitör paneli olarak nitelendirilen ürünlerden 6 tanesinin taşıma esnasında 11/08/2010 tarihi itibari ile zarar gördüğünü, zarar miktarının 8.127,27 TL olduğunu ve zararın taşıma kusurundan kaynaklandığını iddia ederek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 8.127,27 TL tazminatın 11/08/2010 tarihinden itibaren işleyecek ticari reeskont faiziyle birlikte davalıdan alınarak müvekkiline ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin hasara ilişkin herhangi bir kabul ya da ödeme taahhüdü bulunmadığını, yanlar arasındaki sözleşme hükümlerine göre, kargonun elden veya kara nakil araçlarında taşınma koşullarına ve kargo mahiyetine uygun şekilde ambalajlanmış olmasının gönderenin sorumluluğunda bulunduğunu, ambalajın yeterli muhkem ve sarsıntıya dayanaklı olmamasından kaynaklanacak zararın gönderenin sorumluluğunda olduğunu, taşıması yapılan kargonun davacı gönderenin insiyatifi ve kabulü ile davacı firmanın ürettiği kolilere konulduğunu, bu durumun davacının da kabulünde olduğunu ve oluşan zararın tamamen davacının kusurlu davranışı ile oluştuğunu, davacının kendi kusuruna dayanarak tazminat talep edemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı taşıyıcının aynı özellikte 25 adet ürünün taşıma işini aynı anda yaptığı ve bu ürünlerden sadece 6 tanesinde hasar oluştuğu, ambalajma işleminin tüm ürünler bakımından aynı yöntemle yapıldığı, ürünlerin davacı şirketin merkezinde teslim alındığı, davalı çalışanlarına gerekli uyarıların yapıldığı, zararın ambalajlama hatasından kaynaklandığını savunan davalının bu savunmasını kanıtlayacak delil sunamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, taşımadan kaynaklanan hasarın tazmini istemine ilişkin olup dava konusu 6 adet televizyonun taşıma esnasında hasarlandığı, ekran camlarının kırıldığı ve hasarlı olarak teslim edildiği hususları taraflar arasında ihtilafsızdır. Davalı hasarın ambalajlama hatasından kaynaklandığını savunmuştur. Bu durumda mahkemece aralarında taşıma uzmanı da bulunan bilirkişi heyetinden hasarın nedeni,ambalajlama hatası olup olmadığı,eğer ambalajlama hatası mevcut ise tarafların bu yöndeki kusur oranları konusunda bilirkişiden rapor alınarak oluşacak sonuç çerçevesinde karar vermek gerekirken eksik incelemeye dayalı olarak hüküm kurulması doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 13.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/17242, Karar No: 2019/1333, Tarih: 17.01.2019

**22. Hukuk Dairesi         2018/17242 E.  ,  2019/1333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalıya bağlı ... Devlet Hastanesinde faaliyet gösteren taşeron firmalarda ihaleye aykırı biçimde hastanenin asıl işlerinde muvazaalı olarak çalıştırıldığını, işyerinde mevcut alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğunun Çalışma Bakanlığı müfettişlerince tespit edildiğini, davalı Bakanlık tarafından açılan itiraz davasının red edilmesiyle muvazaa olgusunun kesinleştiğini ve davacının ilk günden beri davalı Bakanlığın işçisi konumuna geldiğini, davalı Bakanlığın kamu kurumu olması nedeniyle hem davacının hem de davalının 6772 sayılı İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun kapsamında bulunduğunu iddia ederek ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Bakanlık vekili; açılan davanın haksız ve hukuka aykırı olduğunu, muvazaa iddiasında bulunan davacının bu iddiasını ispat etmek zorunda olduğunu, kurumun alt işveren işçilerinin açtığı davalar sonucu yüklü meblağlar ödemek zorunda kaldığını, bu nedenle yeni sözleşme dönemlerinde ve yeni kurulan asıl işveren-alt işveren ilişkilerinde bu durumu göz önünde bulundurarak gerekli tedbirleri aldığını, bu nedenle ... Devlet Hastanesinde 01.01.2014 tarihinde bahçe bakım ve temizliği hizmet alımı ihalesi, 01.02.2014 tarihinde teknik personel hizmet alımı ihalesi, 01/05/2014 tarihinde mutfak personeli hizmet alımı ihalesi, 01.01.2015 tarihinde klinik destek hizmetleri hizmet alımı ihalelerinin yapıldığını, veri hazırlama ve güvenlik hizmetleri ihalelerinin 2010-2011 yıllarında yapıldığını ve halen devam ettiğini, muvazaa raporunda ve daha önce açılan ilave tediye davalarında temizlik işçilerinin yaptığı belirtilen işlerin ilgili ihaledeki personele yaptırıldığını, bu anlamda davacının ve diğer temizlik işçilerinin aynı koşullarda çalıştığı iddiasının herhangi bir dayanağının olmadığını, ilave tediye ücreti talep edilen döneme ilişkin herhangi bir muvazaa incelemesi ve kararı bulunmadığını, dava dilekçesinde belirtilen müfettiş raporu ve mahkeme kararının bu davada delil olarak kullanılamayacağını, davacının tediye talepli ilk davasının kabul edilmiş olmasının sözleşme dönemleri ve tarafların farklı olması nedeni ile bu davada delil olarak kabul edilemeyeceğini, alacağın zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme Kararının Özeti:

İlk derece Mahkemesi tarafından davanın kabulüne karar verilmiş, ilk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuş, Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Kararı davalı vekilinin temyiz etmesinin üzerine Dairemizce 06.07.2017 tarihli bozma ilamı ile araştırmaya yönelik bozma kararı verilmiş, bozma ilamına uyulmasına karar veren Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir. Söz konusu kararın davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 19.04.2018 tarihli kararı ile Mahkeme kararının yeniden bozulmasına karar verilmiştir. Bozma ilamına uyulmasına karar veren Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın tamamının kabulüne karar verilmiş ise de Dairemiz bir önceki bozma ilamında Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin ilamı ile kesinleşen ihale dönemi hakkında davacı yönünden kesinleşmiş muvazaa tespitine ilişkin hüküm bulunduğundan sadece aynı ihale dönemi için talep edilen alacakların hüküm altına alınması gerektiği belirtilmiş olmasına karşın Mahkemece bozma ilamına aykırı olarak sonraki ihale dönemi için de hesaplama yapılmış olan bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan hükmün, yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, 17.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3331, Karar No: 2019/4332, Tarih: 15.10.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/3331 E.  ,  2019/4332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme

HÜKÜM : 765 sayılı TCK.nin 102/2. maddesi uyarınca davanın düşürülmesi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın maktul ...'a yönelik kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, sanık hakkında lehe olan 765 sayılı TCK'nin 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı süresinin kesilmelerle birlikte ikmal ettiği mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, Cumhuriyet savcısının suç vasfı ile zamanaşımının ikmal etmediğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 15/10/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15359, Karar No: 2014/3839, Tarih: 03.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/15359 E.  ,  2014/3839 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2011/262578

MAHKEMESİ : Çarşamba 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/04/2011

NUMARASI : 2010/23 (E) ve 2011/192 (K)

SUÇ : Mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın, şikayetçinin oğlu olan B.. F..’ın eski eşi İ.. A.. ile arasında uzun süren duygusal bir ilişkinin yaşanması sonrasında tanık İlkay’ın sanığı reddetmesi nedeniyle sanığın tehditlere başladığı, bu konularda defalarca şikayet ve soruşturma yapıldığı, sanığın 08.07.2009 tarihinde kasten ve zarar vermek amacıyla şikayetçiye ait samanlık ve depo olarak kullanılan binayı yaktığı, hatta tanığın, sanığı yakarken gördüğü, evliliğinin bozulmaması amacıyla buna ilişkin olarak önceleri beyanda bulunmadığı, sonradan tanık olarak alınan ifadesinde bu hususları belirttiği, böylelikle sanığın mala zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanığın aşamalardaki tüm savunmalarında, tanık İlkay ile olan ilişkilerinin ortaya çıkmasından sonra, daha öncesinde yanan samanlığa ilişkin suç isnadında bulunduklarını belirterek suçlamaları kabul etmemesi, dosya kapsamından sanık ile tanık arasında yaşanan duygusal ilişkinin her iki tarafın rızasına dayalı olduğunun anlaşılması, ilişkinin ortaya çıkmasından sonra 09.04.2009 günü meydana gelen olay nedeniyle Çarşamba 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nde açılmış ve hüküm tarihi itibariyle 2009/572 Esas sayılı dosyasıyla derdest olan dava dosyasından da anlaşılacağı üzere aralarında husumet bulunması, yangına ilişkin şikayetin bu olayların yaşanmasından sonra 13.10.2009 tarihinde yapılması, beyanı hükme esas alınan ve olayın tek görgü tanığı olan tanık İlkay’ın olaydan uzun bir süre geçtikten sonra alınan 10.12.2009 tarihli kolluk beyanında, sanığı samanlığı yakarken bizzat gördüğünü belirtmesine rağmen, yargılama sırasındaki ifadesinde sanığın olay yerinde olmadığını, ancak yakmadan önce samanlığı yakacağını kendisine söylediğini ifade ederek çelişkiye düşmesi, sanığın olay sonrasında yangının söndürülmesine yardım etmesi, mahkeme kararına dayanak teşkil eden mesajların olaydan 10 ay sonra meydana gelen başka olaylara ilişkin olması hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, suçu işlediğinin sabit olmaması nedeniyle beraatına karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7335, Karar No: 2017/6771, Tarih: 18.10.2017

**11. Ceza Dairesi         2015/7335 E.  ,  2017/6771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın UYAP kanalıyla MERNİS üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 19/12/2016 tarihinde vefat ettiği belirtildiğinden, öldüğünün tespiti halinde 5237 sayılı TCK'nın 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.10.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10893, Karar No: 2012/30512, Tarih: 11.10.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/10893 E.  ,  2012/30512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa yüklenen suçun; işlenme yöntemi, olay tarihi ve temel şekli itibariyle gerektirdiği cezanın süresine göre, hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun Geçici 1. maddesi kapsamında kaldığı ve anılan maddenin birinci fıkrasının “b” bendinde yer alan “kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine karar verilir” şeklindeki düzenleme gözetilerek; hükmün sair yönleri incelenmeksizin öncelikle bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28986, Karar No: 2013/7378, Tarih: 25.03.2013

**13. Hukuk Dairesi         2012/28986 E.  ,  2013/7378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, davalı ile yapılan kredi kartı sözleşmesi kapsamında davalının kullandığı kredi kartı borcunu ödememesi nedeniyle icra takibi yaptıklarını, davalının itirazı üzerine icra takibinin durduğunu belirterek; itirazın iptali ile icra inkar tazminatının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, banka görevlisi ile telefonda yapılan sözlü anlaşmayla iki sene boyunca aylık 1.055 TL taksitle ödemek üzere anlaştıklarını, bu anlaşmaya göre ilk taksiti ödemek için bankaya gittiğinde, ekstre talep ettiğini, borcun taksitlendirilmediğini gördüğünü, sorduğunda borcun bölünemeyeceğini sistemde hata olduğunun söylendiğini, bu sebeble ödeme yapamadığını, borcunu 13.500 TL kadar düşürdüğünü, bunun içinde ödediği 8.000 TL faizinde olduğunu kalan borcunun 5.500 TL olduğunu beyan etmiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kredi kartı borcundan kaynaklanan alacağın tahsiline ilişkin yapılan icra takibine vaki itirazın iptali davasıdır. Taraflar arasında yapılan kredi kartı sözleşmesi kapsamında davalı tarafından kredi kartının kullanıldığı ve kullanılan kredi kartından kaynaklanan borcun yapılandırılması amacıyla davalı tarafından 13-17 Temmuz 2009 tarihleri arasında telefon bankacılık işlemleri kapsamında davacı bankaya başvurulduğu, banka yetkilisi ile telefon yoluyla gerçekleşen yapılandırma anlaşmasına göre mevcut borcun 24 ay taksitle ve aylık 1.055 TL ödeme ile tasfiye edilmesi kararlaştırılarak, bu anlaşmanın davalı tarafından 24.07.2009 tarihinde yapılacak 1.506 TL peşinat ödemesi ile geçerli hale geleceği belirtilmiş olup, davalı tarafından bu peşinat ödemesinin 24.07.2009 tarihinde yapılması suretiyle sözleşmeye uyulma iradesi gösterilmiştir. Ancak davalı tarafından davacı banka şubesine ilk taksit ödemesi yapılmak üzere bizzat yapılan başvuruda bu anlaşmaya davacı bankanın uymadığı ortaya çıkmış ve davalı tarafından sözlü anlaşmaya uygun olarak taksitleri ödeme imkanı tanınmamıştır. Davacı banka, sözleşme serbestisi kapsamında davalı ile yapılan ve taraflarca içeriğine herhangi bir itirazda bulunulmayan sözlü anlaşmaya uygun olarak davalıya ödeme imkanı tanımakla yükümlü olup, mahkemeninde kabulü bu yöndedir. Bu itibarla mahkemece taraflar arasındaki sözlü anlaşmaya ilişkin dosyada bir örneği mevcut CD kaydında yer alan sözleşme koşullarına göre davalının borcu hesaplanarak sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine dair hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 25.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.