muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/11568, Karar No: 2008/13940, Tarih: 14.11.2008

Mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırılık yoktur. Davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 03.06.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

09.03.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gereçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 14.11.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5970, Karar No: 2018/7323, Tarih: 21.05.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/5970 E.  ,  2018/7323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suç tarihinde güneşin saat 17.45'de battığı, yaz saati uygulaması gereğince gece vaktinin 19.45'de başlayacağı, müştekinin aşamalarda alınan beyanında yatsı namazı için saat 20.00 sıralarında camiye gittiğini belirttiği, dosyada bulunan görüntü inceleme tutanağına göre sanığın 20.03 sıralarında bisikleti çaldığı, eylemin gece işlendiği anlaşılmakla tebliğnamedeki 1. nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanığın, adli sicil kaydında yazılı olan ve tekerrüre esas alınan Ceyhan 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/614 Esas ve 2014/149 Karar sayılı ilamına konu suçun 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde yazılı hırsızlık suçuna ait olduğu ve CMK'nın 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası uzlaşma kapsamına alınan bu suçtan dolayı uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak, uzlaşma gerçekleştiği takdirde sanığın adli sicil kaydında yer alan ve daha az cezayı içeren Ceyhan 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/472 Esas ve 2014/138 Karar sayılı mahkumiyetinin tekerrür uygulamasına esas alınması gerektiği, uzlaşma gerçekleşmediği takdirde karar uyarınca Ceyhan 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/614 Esas ve 2014/149 Karar sayılı mahkumiyetinin tekerrür uygulamasına esas alınması gerektiğinin infaz aşamasında gözetilebileceği nedeniyle ve Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararları da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 21.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/27664, Karar No: 2021/21846, Tarih: 16.09.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/27664 E.  ,  2021/21846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Suça sürüklenen çocuğa atılı suçun yasa maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı uyarınca, suça sürüklenen çocuk bakımından, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 66/2. ve 67/2. maddelerine göre, suçun tabi bulunduğu 5 yıl 4 aylık olağan dava zamanaşımının gerçekleştiği anlaşılmakla katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmekle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, başkaca yönleri incelenmeyen HÜKMÜN BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e. 66/2. ve CMK'nın 223/8. maddeleri gözetilerek (DÜŞMESİNE) 16/09/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11233, Karar No: 2012/22542, Tarih: 20.11.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/11233 E.  ,  2012/22542 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :2009/225-2011/449

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacının, davalı işveren ... Dış Ticaret İnşaat Limited şirketine ait Irak’ın Musul şehrindeki hava üssü şantiyesinde marangoz olarak çalıştığı 16.06.2008-10.4.2009 tarihleri arasındaki Kuruma bildirilmeyen hizmet sürelerinin tespitine karar verilmesini istediği, mahkemece, istemin reddine karar verildiği görülmüştür.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan mülga 506 sayılı Kanunun 7 ve 79’uncu maddeleri ve 5510 sayılı yasanın 10.maddesidir.

Bu tür sigortalı hizmetlerin saptanmasına ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır.

Kural olarak sigortalılar, Türkiye’de yaşadıkları ve hizmet akdine göre çalıştıkları takdirde sosyal sigorta haklarından yararlanırlar. Bu kural, Kanunların mülkiliği ilkesinin doğal sonucudur. Ayrıca, Türkiye’yle yabancı bir ülke arasında sosyal güvenlik sözleşmesi akdedilmişse istisnaen mülkilik ilkesine değer verilmeyebilir. Ayrıca, 506 sayılı Kanunun 2 ve 3’üncü maddelerine göre sigortalı olmayanlar kapsamında olmak üzere, Türkiye ile sosyal güvenlik sözleşmesi olmayan bir ülkede hizmet akdiyle çalışan Türk vatandaşları da anılan Kanunun 86. maddesi gereği işverenleriyle yapılacak “İş kazalarıyla meslek hastalıkları”, “Hastalık”, “Analık”, “Malullük, yaşlılık ve Ölüm” sigortalarından birine, birkaçına veya hepsine toplu olarak tabi tutulmaları mümkündür.

Öte yandan, 5510 sayılı Yasanın 10 maddesi incelendiğinde; 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde sayılan sigortalıların işverenleri tarafından geçici görevle yurt dışına gönderilmeleri, (c) bendinde sayılan sigortalıların mevzuatlarında belirtilen usule uygun olarak yurt dışına gönderilmeleri veya (b) bendinde sayılanların sigortalılığa esas çalışması nedeniyle yurt dışında bulunmaları halinde, bu görevleri yaptıkları sürece, sigortalıların ve işverenlerin sosyal sigortaya ilişkin hak ve yükümlülükleri devam eder.

Davaya konu somut olayda; Irak ile Türkiye arasında akdedilmiş sosyal güvenlik sözleşmesi bulunmamaktadır. Davalı işverenle yapılmış topluluk sigortası varsa da davacının topluluk sigortaları kapsamında herhangi bir bildirimi bulunmamaktadır. Davacının, 1.10.2008-9.4.2009 tarihleri arasındaki çalışmalarının davalı işveren tarafından kısa vadeli sigorta kolunda geçerli olmak üzere bildirim yaptığı anlaşılmaktadır.

Davaya konu somut olayda; Irak ile Türkiye arasında akdedilmiş sosyal güvenlik sözleşmesi bulunmamaktadır. Davalı işverenle yapılmış topluluk sigortası varsa da davacının topluluk sigortaları kapsamında herhangi bir bildirimi bulunmamaktadır. Davacının, 1.10.2008-9.4.2009 tarihleri arasındaki çalışmalarının davalı işveren tarafından kısa vadeli sigorta kolunda geçerli olmak üzere bildirim yaptığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacının, 16.6.2008-1.10.2008 tarihleri arasında davalının Irak 'taki işyerine çalıştığı ancak, bu süreçte Kuruma isteğe bağlı sigortalılık başvurusu yapmadığı, işverence de topluluk sigortası kapsamında davacı hakkında Kuruma yapılmış bildirim olmadığı, işverenin bu konuda sorumluluğunun bulunmadığı ve talebinin hukuka uygun olmadığı, davacının 01.10.2008-09.04.2009 tarihleri arasındaki talebi yönünden ise, işverenin ,5510 sayılı yasanın 5 g maddesine göre 01.01.2009 tarihine kadar yapması gereken bildirim işlemini 16.10.2008 tarihinde yaptığı, davacıyı 16.10.2008-15.04.2009 tarihleri arasında kısa vadeli sigorta kollarından geçerli olmak üzere 5510 sayılı yasanın 5 g maddesine göre kuruma bildirildiği davacının 01.10.2008-09.04.2009 tarihleri arasında da uzun vadeli sigorta kollarına tabi sigortalı olarak kabul edilemeyeceği ve bu talebinin de hukuku uygun olmadığı kanaatiyle davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davanın niteliği gereği, yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir.

Davacının, 16.6.2008 - 9.04.2009 tarihleri arasında, davalının Irak'taki iş yerinde çalıştığı hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Bu durumda, davacı ancak 506 sayılı Kanunun 7’inci maddesi kapsamında geçici görevle yabancı ülkeye gönderilmişse sigortalı kabulü mümkündür. Ancak; anılan madde kapsamında sigortalı sayılabilmek için sigortalının malullük - yaşlılık - ölüm, işkazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık, analık sigorta kolları bakımından sosyal güvenliğinin işin yapıldığı ülke Sosyal Sigorta Merciince karşılanmaması, Türk-işveren tüzel kişi ise, şirket merkezinin Türkiye'de bulunması, gerçek veya tüzel kişi Türk işverenin Türkiye'de iş yapmak şartı aranmaksızın Türkiye'de tescil edilmiş ya da tescil edilebilir nitelikte işyerinin olması, Türk işveren ile Türk işçi arasında yabancı ülkede yerine getirilecek iş görme edimine ilişkin bireysel iş sözleşmesinin Türkiye'de yapılması, Türk işçinin iş bu yazılı ya da sözlü hizmet sözleşmesinin Türk işçiye yüklediği iş görme ediminin yerine getirilmesi gereği olarak yurt dışında yaşamasının sürekli olmayıp geçici nitelik taşıması, geçicilik kavramının nitelendirilmesinde zaman sınırlaması yoksa da, bu görevin yurt dışında sürekli yaşamayı gerekli kılmaması koşullarının birlikte gerçekleşmesi gerekir.

Her ne kadar, işveren davacının 01.10.2008-09.04.2009 tarihleri arasındaki hizmet sürelerini, kısa vadeli sigorta kollarından geçerli olmak üzere 5510 sayılı yasanın 5 g maddesine göre kuruma bildirilmişse de, mahkemece, davacının 01.10.2008-09.04.2009 tarihleri arasında hizmet süreleri yönünden de çalışmaların süreklilik gösterip göstermediği hususu yukarıdaki açıklamalar çerçevesinde irdelenerek, sonucuna göre 5510 sayılı yasanın 10.maddesi de gözetilerek karar verilmesi gerekekecektir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular kapsamında herhangi bir araştırma ve irdeleme yapılmamıştır.

Mahkemece, yukarıdaki bilgiler gözetilerek; davalı işyerinin Türkiye'de merkezi olup olmadığının ve davacının geçici görevle davalı tarafından yurt dışında çalıştırılıp çalıştırılmadığı hususları araştırılmalı ve sonucuna göre, Türkiye'de merkezi olan şirketin, davacıyı geçici olarak yurtdışında çalıştırıldığının anlaşılması karşısında, sigortalının yabancı ülkede fiilen çalıştığı sürede 506 ve 5510 sayılı Kanun kapsamında zorunlu sigortalı olduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 20.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1380, Karar No: 2013/2938, Tarih: 06.05.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/1380 E.  ,  2013/2938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adrese tebligatı düzenleyen .... maddesinin .... fıkrasına göre; tebligat, muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. 6099 Sayılı Yasa'nın .... maddesi ile eklenen aynı maddenin .... fıkrasına göre ise bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır.

Aynı Kanun'un tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina başlıklı .... maddesine, 6099 Sayılı Yasa'nın .... maddesi ile eklenen .... fıkrasında: "Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup muhatap adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır" hükmü yer almaktadır.

Söz konusu 7201 Sayılı Yasa'nın .... maddesi ile ilgili değişikliğe ilişkin kanun gerekçesinde, kişilere getirilen adres kayıt sistemi zorunluluğu ile birlikte işleyişin kolaylaştığı dile getirilmiş, ancak yapılan yeni düzenlemeyle, öncelikle yine bilinen en son adrese tebligat yapılacağı, tebligatın yapılmasını isteyenin veya tebligatı çıkartan makamın bildirdiği adresin, tebligata elverişli olmadığının anlaşılması ya da bu adrese tebligat yapılamaması halinde, muhatabın 5490 Sayılı Kanun'a göre adres kayıt sistemindeki adresinin bilinen en son adresi olarak kabul edileceği ve tebligatın buraya yapılacağı açıklanmış, değişiklik ile birlikte adres kayıt sistemi dışında başkaca adres araştırması yapılmasının gerekmeyeceği vurgulanmıştır.

7201 Sayılı Yasanın .... maddesi ile ilgili değişikliğe ilişkin kanun gerekçesinde ise, .../.... maddeye göre bilinen en son adrese çıkartılan tebligattan sonuç alınamazsa, .... madde gereği adres kayıt sistemindeki adres esas alınarak başkaca araştırma yapılmaksızın o adrese tebligat çıkarılacağı açıklanmıştır. Muhatap o adreste hiç oturmamış ya da adresten ayrılmış dahi olsa tebligat iade edilmeyecek, .../.... madde gereğince işlem yapılacaktır. Bunun yapılabilmesi için de tebligatı çıkaran merciin, adresin, adres kayıt sistemindeki mernis adresi olduğunu tebliğ evrakında belirtmesi gerekmekledir. Tüm bu açıklamalar doğrultusunda kişiye önce bilinen en son adresi esas alınarak (bilinen bir adresi yok ise adres kayıt sistemindeki adresi esas alınarak) Tebligat Kanunu'nun .../.... maddesine göre tebligat çıkartılmalı, adres tebligata elverişli değilse ya da tebligat yapılamazsa, adres kayıt sistemindeki adresine buna ilişkin şerh de düşülerek .../.... madde uyarınca tebligat çıkartılmalıdır.

Olayımıza gelince; davalılar ... ve...'a gerekçeli kararın, tapuda yapılan işlemlerde kullandıkları adreslerde Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edildiği görülmüştür. Tebliğ, 6099 Sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden sonra yapılmış olduğundan usulsüzdür. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 6099 sayılı kanun ile

değişik hükümleri ve Tebligat Yönetmeliği gereği bu kişilerin MERNİS'ten yerleşim yerlerinin tespiti ile bulunacak adresine gerekçeli kararın tebliğinin yapılmasından sonra inceleme yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8653, Karar No: 2022/14331, Tarih: 16.11.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/8653 E.  ,  2022/14331 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

No :

Dava, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kısmen kabulüne kısmen reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı şirkette ...'daki şehir içi elektrik hatlarını bakım onarım işlerinin şantiyesnde elektrik ustası olarak görev yaptığını, 06/10/2006 tarihinde elektrik çarpması sonucu direkten düşerek hayati tehlike geçirecek şekilde sakatlandığını, meydana gelen kaza nedeniyle ... 2. Ağır ceza Mahkemesinde 2013/221 esas sayılı dosyası ile dava açıldığını, ilgili dosyada yapılan bilirkişi incelenmesinde alınan rapor sonucunda şirket sahibi ve yetkilisi ... ...'ın %50, şantiye şefi ...'in %25, müvekkilinin ise %25 oranında kusurlu olduğu tespit edildiğini, iş kazası nedeniyle müvekkiline sürekli iş görememezlik geliri bağlandığını, ATK raporuna görede müvekkilinin %37,4 oranında sakatlık derecesi tespit edildiğini belirterek, şimdilik 1.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminat olmak üzere toplamda 51.000,00 TL davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

II-CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; öncelikle zamanaşımı definde bulunduklarını, davacının 19/09/2006 - 15/11/2006 tarihleri arasında ihale yüklenici sıfatıyla ... şehir içi elektrik bakım ve onarım işinde düz işçi olarak asgari ücret üzerinden çalıştığını, çalışmaya başladıktan 17 gün sonra kendi kusuru ve işyeri talimatlarına uymamasından kaynaklanan direkten düşmesi neticesinde yararlanmaya sebep olan iş kazası meydana geldiğini, işyeri güvenliğince şantiye şefinin talimatı ve izni olmadan elektrik direklerine çıkılmayacaklarını tüm çalışanların biliyor olunmasına karşı davacı işçi kendi kusuru neticesinde gerekli kontrolleri yapmayarak ve talimatlara uymayarak ve kendi işi olmadığı halde elektrik direğine çıktığını ve belindeki kemeri ile oynaması sonucu tedbirsizlik ve dikkatsizliği nedeni ile direkten düşmesi sonucu iş kazası sonucu yararlandığını belirterek haksız açılan davanın reddini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

“Davanın kısmen kabulü kısmen reddi ile;

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

“Davanın kısmen kabulü kısmen reddi ile;

10.000,00 TL manevi tazminatın 06/10/2006 kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının maddi tazminat talebinin reddine,”karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

“Davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile; HMK'nın 353/1-b-2. maddesi gereğince ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına,davanın kısmen kabul kısmen reddine,30.000,00 TL manevi tazminatın 06/10/2006 kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, davalıdan alınarak davacıya verilmesine,davacının maddi tazminat talebinin reddine” karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı vekili istinaf dilekçesi ile, davacının 10.10.2047 yaşına kadar aktif çalışacağını, mahkemenin sadece 60 yaşına kadar hesaplanan bilirkişi raporunu dikkate almasının hukuka aykırı olduğunu, yapılan emsal ücret araştırmalarından da davacının yaptığı iş nazara alındığında asgari ücretten fazla ücret aldığı net olarak belirlenmesine rağmen mahkemenin davacının tazminatı hesaplanırken asgari ücreti baz alarak maddi tazminat talebinin reddedilmesinin açıkça hukuka aykırılık teşkil ettiğini, her ne kadar davacıya ... Kurumu tarafından gelir bağlanmış ise de almakta olduğu gerçek ücret üzerinden kök hesap yapılmadığı için ... tarafından davacıya bağlanan gelir miktarı maddi tazminat talebini karşılayamadığını, öte yandan 5510 sayılı yasanan 21. Maddesi 1. Fıkrasına göre sigortalı işçiye bağlanan gelirden dolayı Kurumun işverene rücu edebileceği miktar yalnız kusur derecesinin karşılığı olan ilk peşin değer ile sınırlı olduğunu, bu husus dikkate alınarak hesaplanacak tazminatın ancak ilk peşin değer kadar indirim yapılması gerektiğini, sonraki gelir artışlarının da indirilmesi biçimindeki yanlış uygulama zarardan sorumlu kişilerin daha az tazminat ödemeleri sonucunu doğurduğunu belirterek ilk derece mahkemesi kararının istinafen bozulması / kaldırılması ve davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

V- İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlerle temyiz kapsam ve nedenleriyle kanunun açık hükmüne aykırı görülen sebeplere göre; davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Dava, 06/10/2006 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu sürekli işgöremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.