muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11447, Karar No: 2013/18716, Tarih: 21.10.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/11447 E.  ,  2013/18716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yeni doğan ve yoğun bakımdan verilen hizmet bedelinin sigortalıdan istenmeyerek Kurumdan talep edilmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin mahkemenin yetkisizliğine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, tedavi giderinin ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, yetkisizlik kararı verilerek dava dosyasının yetkili ve görevli Bursa İş Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, yetkili mahkemenin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesinde yer alan "İş Mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikâmetgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşmeler muteber sayılmaz" hükmü ile işçi-işveren arasındaki uyuşmazlıklara ilişkin yetki kuralı düzenlenmiş olup Kanun'un 1/B bendinde "İşçi Sigortaları Kurumu ile sigortalılar veya yerine kaim olan hak sahipleri arasındaki uyuşmazlıklardan doğan itiraz ve davalara da bakarlar" hükmü doğrultusunda 5510 sayılı Kanun'dan kaynaklanan davalar İş Mahkemesinde görülmekle birlikte Kurumun taraf olduğu uyuşmazlıklarda yetkili mahkemenin neresi olacağına dair Kanun'da açık bir düzenleme bulunmamaktadır.

5521 sayılı Yasa'nın 15. maddesinde bu Kanunda sarahat bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümlerinin uygulanacağı bildirilmiştir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 447/2.maddesine göre "Mevzuatta, yürürlükten kaldırılan 18.6.1927 tarihli ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa yapılan yollamalar, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılır" hükmü gereğince genel yetki kuralı dışında düzenleme öngörülmemiş olması karşısında 6100 sayılı

HMK'da yer verilen özel yetkiye ilişkin düzenlemelerin İş Mahkemelerinin yetkisinin belirlenmesinde dikkate alınması ve bu doğrultuda uyuşmazlığın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 14.maddesinde yer alan hükümler doğrultusunda çözüme kavuşturulması gerekir.

HMK'nın 14/1. maddesi uyarınca "Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir." Bu yetki kuralı kesin olmadığından HMK'nın 19.maddesinde belirlenen süre ve yöntemle yetkisizlik itirazında bulunulmaz ise davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir ve mahkemece Kurumun bir başka şubesinin bulunduğu yer mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle kendiliğinden yetkisizlik kararı verilemez.
Yargıtay — Esas No: 2016/4370, Karar No: 2016/6990, Tarih: 11.10.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/4370 E.  ,  2016/6990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı (iki kez)

HÜKÜM : Mahkûmiyet (iki kez)

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi.

Sanık müdafiin, kanuni süresinden sonra yaptığı duruşmalı inceleme talebinin hükmedilen ceza miktarları da nazara alındığında 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık savunmalarına, intikalin yaklaşık altı ay sonra katılan ve yakınları ile sanık ve yakınları arasında meydana gelen kavga olayından sonra yapılmasına ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair, mahkûmiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden beraatine karar verilmesi yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23960, Karar No: 2016/20585, Tarih: 06.12.2016

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/23960 E.  ,  2016/20585 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe İade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekilince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

İş sözleşmesinin geçerli neden olmadan davalı işveren tarafından feshedildiğini belirten davacı işçi feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davacının iş akdinin 4587 sayılı İş Kanunun 18. maddesi gereğince geçerli sebeple feshedildiğini, 24/02/2015 tarihinde işletme içerisinde bulunması gereken bir evrakı davacının amirlerinin kendisine sorması üzerine, davacının bu evrakın İSG firmasına verildiğini söylediğini, daha sonraki kontrolde verilmediğinin tespiti neticesinde yaşanan olaylar sonrasında "Amirine karşı uygunsuz tavır ve davranışlarda" bulunması sonucu iş akdinin 02/03/2015 tarihinde geçerli sebeple feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının amirine karşı uygunsuz tavır ve davranışlarda bulunması nedeni ile iş akdinin 4857 sayılı İş Kanunun 17 ve 18. maddelerine istinaden feshedildiği, duruşmada dinlenen tanık beyanlarından davacının amiri ile toplantı halindeyken bir evrakın hazırlanmayışı sebebi ile aralarında tartışma yaşandığı davacı ile amiri konumundaki kişi arasında karşılıklı bağrışmalar olduğu bu tartışmanın koridorda da devam ettiği, davalı tanığı ...'nin anlatımına göre davacının koridorda giderken amiri konumundaki Cüneyt'e yönelik olarak "burada bitmeyecek bu iş, dışarıda görüşeceğiz" şeklinde sözler söylediği, davacının bu davranışları ile işyerinde olumsuzluklara yol açtığı Yargıtay 9. HD'nin 16/08/2018 tarih ve 2008/2918 esas 2008/15627 karar sayılı, 21/01/2005 tarih 2004/27599 esas 2005/1413 karar sayılı kararlarında da benzer olaylarda benzer davranışların işyerinde olumsuzluklara yol açması nedeni ile işverence yapılan feshin yerinde ve yasal olduğunun kabul edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 20/2 maddesi uyarınca “feshin geçerli bir sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir”. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunu kanıtlayacaktır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca aynı yasanın 18. maddesi kapsamında kalan işçinin iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshetmek isteyen işveren, fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Yazılı fesih bildiriminin de, fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde içermesi zorunludur. Yazılı fesih bildiriminde, fesih açık ve kesin sebebinin gösterilmemesi, İş Kanunu’nun 20’nci maddesi anlamında feshin geçersizliği sonucunu doğurur.

Aynı maddenin 2. Fıkrası uyarınca, “Hakkındaki iddialara karşı savunmasını alınmadan bir işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesi, o işçinin davranışı veya verimi ile ilgili nedenlerle feshedilemez. Ancak, işverenin 25’inci maddenin (II) numaralı bendi şartlarına uygun fesih hakkı saklıdır”. Bu hükümle, işçinin savunmasının alınması, işçinin davranışı veya verimi ile ilgili nedenlerle iş sözleşmesinin feshi için bir şart olarak öngörülmüş ve salt işçinin savunmamasının alınmamasının tek başına, süreli feshin geçersizliği sonucunu doğuracağı ifade edilmiştir.

İşçi fesihten önce savunma vermeye davet edilmeli, davet yazısında davranışı nedeniyle işten çıkarma sebebi açık ve kesin bir şekilde belirtilmeli, makul bir süre önceden belirtilen yer, gün ve saatte hazır bulunması, bulunmadığı takdirde yazılı bir savunma verebileceğinin; bildirilen yerde belirtilen gün ve saatte hazır bulunmadığı ve de buna rağmen yazılı bir savunma vermediği takdirde savunma vermekten vazgeçmiş sayılacağının kendisine hatırlatılması şarttır. Fesih bildirimiyle birlikte veya fesihten sonra savunma istenmesi feshi geçersiz kılar.

İşveren, fesih bildiriminde gösterdiği fesih sebebi ile bağlıdır. İşe iade davasındaki savunmasında ilaveten başka bir sebep ileri süremeyeceği gibi bu sebepten farklı bir sebebe dayanamaz. İşverenin bildirdiği nedenle bağlılığı, nedenin açık ve kesin bir şekilde belirtilmesini emreden kuralın gereğidir.

Dosya içeriğine göre, davacının iş akdi davranışları nedeniyle İş Kanunu 17, 18. maddesine göre yasal hakları ödenerek feshedilmiştir. Fesihte işçinin davranışlarından kaynaklı geçerli nedene dayanılmasına rağmen fesihten önce işçinin savunması alınmamıştır. Davacı tanığı Fatih Alp Cüneyt bey ve davacının sözlü olarak tartıştıklarını, kavga olmasın diye Sedat beyle davacıyı uzaklaştırdığını, tekrar Cüneyt beyin yanına dönüp yapabileceğim bir şey var mı diye sorduğunu, Cüneyt beyin davacının çıkışının verileceğini söylediğini, Personel işleri memuru davalı tanığı Osman Bolat ise olay sırasında Kayseri'de seyahatte olduğunu, dönüşte olaydan bilgisinin olduğunu, Müdür Cüneyt Bey'in talimatı doğrultusunda çıkış işlemlerini hazırladığını, davacının tebliğden imtina ettiğini belirtmiştir. ... dışında diğer olay tanıkları davacının tam olarak sözlerini duymadıklarını beyan etmişlerdir. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesindeki şekli usule uyulmadığından yani fesihten önce davacının savunması alınmadığından, fesihle aynı tarihte evrak düzenlendiğinden feshin geçersizliğine, davacının işe iadesine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddi isabetsiz olmuştur. Bu nedenle davacı temyizi yerindedir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3.maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

4857 sayılı İş Yasasının 20/3.maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3-Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4-Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5-Alınması gereken 29,20 TL karar harcından peşin alınan 27,70 TL harcın mahsubu ile bakiye 1,50 TL harcın davalıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına

6-Davacının yapmış olduğu 225,45 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT’e göre 1.800,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

9-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davacıya iadesine, 06.12.2016 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16951, Karar No: 2023/4405, Tarih: 09.05.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/16951 E.  ,  2023/4405 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/200 E., 2016/72 K.

SUÇ : 2873 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Yürütülen soruşturma neticesinde, sanıkların 2873 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Yeşilhisar Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.03.2016 tarihli ve 2015/200 Esas, 2016/72 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında, suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, suçun unsurlarının oluştuğu, sanıkların mahkûmiyetlerine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Milli park görevlileri tarafından, Sultansazlığı Milli Parkı'nda yürüttükleri devriye sırasında 4 kişinin sülük topladığını görmeleri üzerine yanlarına gittikleri, sanıkların görevlileri görünce topladıkları sülükleri atarak kaçtıkları, kovalamaca sonucu yakalandıkları, görevliler tarafından durum fotoğraflanarak tutanak düzenlenip suç duyurusunda bulunulduğu anlaşılmıştır.

2.Sanık ..., aşamalarda olay yerinde bulunmadığını savunarak olayı tamemen inkar etmiş, diğer sanıklar ise olayı doğrulamakla birlikte sülük toplamadıklarını, yaz geldiğinde ot biçecekleri yeri belirlemek amacıyla orada olduklarını ileri sürmüşlerdir.

3.Mahkemece tanık olarak dinlenen, tutanak tanıklarından M.A. daha önce de sülük toplama olaylarından dolayı tanıdığı sanıkları sülük toplarken gördüğünü, kendisini görünce sülükleri geri attıklarını, kişileri ve malzemelerini fotoğraflayıp mesai arkadaşı E.S.'yi aradığını ve tutanak tuttuklarını beyan etmiş, E.S. da sanıkları daha önceden de sülük topladıkları için tanıdığını, olay günü arkadaşı M.A.'nın sanıkları yakalayıp kendisini çağırdığını, kendisinin sanıkları sülük toplarken görmediğini ve sanıklarda sülük yakalamadıklarını belirtmiştir.

4.Soruşturma aşamasında dosyaya eklenen, başka bir dosya kapsamında alınmakla birlikte içeriği itibarıyla somut bir olaya değil ancak genel olarak Sultansazlığı Milli Parkı'nda sülük toplanması fiiline ilişkin bilirkişi raporunda; Sultansazlığı Milli Parkı'ndaki sülüklerin, Nesli Tükenmekte Olan Yabani Hayvan ve Bitki Türlerinin Uluslararası Ticaretine İlişkin Sözleşme kapsamında dünyaya satışını yapan ülkenin Türkiye Cumhuriyeti olduğu, bu hayvanların neslinin tehlike altında bulunduğu ve ihraç kotasına tabi olduğu, netice olarak milli parkta sülük toplama eyleminin 2873 sayılı Kanun'un 14 üncü maddesinde sayılan sonuçları doğurabilecek nitelikte olduğu yönünde görüş bildirilmiştir.

Mahkemece kovuşturma kapsamında alınan raporda ise diğer rapordaki hususlar yine belirtildikten sonra netice olarak, sanıkların eyleminin toplandığı bölge için tahribata neden olabileceği, milli park genel ekosisteminde bozulmaya yol açmadığı, ancak sülüklerin toplanmasının besin zincirinde kırılmaya yol açabileceği, dolayısıyla fiilin tabi dengeyi bozacak avlanma niteliği taşıdığı şeklinde görüş bildirilmiştir.

IV. GEREKÇE

Dosya kapsamına göre, 13.07.2015 tarihli tutanak içeriği, ekli fotoğraflar, sanıklar ..., ... ve ...'nün beyanları ile tutanak tanığı M.A.'nın sanıkları sülük toplarken gördüğü yönündeki beyanları karşısında sanıkların milli park içerisinde sülük toplama şeklindeki eylemlerinin sabit olduğu, bilirkişi raporlarına göre de bu eylemin 2873 sayılı Kanun'un 14 üncü maddesinde yasaklanan nitelikte olduğu anlaşılmakla, üzerlerine atılı suçun unsurları itibarıyla oluştuğu gözetilmeden sanıkların mahkûmiyetleri yerine beraatlerine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yeşilhisar Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.03.2016 tarihli ve

2015/200 Esas, 2016/72 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.05.2023 tarihinde karar verildi.

(K.D.)

KARŞI DÜŞÜNCE

Sayın daire çoğunluğu ile ihtilafımız sübutun oluşup oluşmadığına ilişkindir.

İddia, savunma, tanık beyanları, suç tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre; sanıkların milli park sınırları içerisinde doğal dengeyi bozacak şekilde sülük avladıkları iddia edilmiş ise de, dosya kapsamında bu konuda ele geçirilen sülük olmadığı, birbirini doğrulamayan tanık beyanlarının olduğu bu dellilerin ise mahkûmiyete yeterli olmadığı, öte yandan avlanma kabul edilse bile bunun ekosistemi bozacak nitelikte olmadığı bilirkişi raporuyla anlaşıldığı gözetilerek sanıkların beraatine ilişkin yerel mahkeme kararı isabetli olduğundan çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2016/18791, Karar No: 2018/16074, Tarih: 12.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/18791 E.  ,  2018/16074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise sanığın suç tarihinde değer tespit tutanağına göre, 10,00 TL değerinde çapayı çaldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2-İddianamede sanık hakkında müştekiye yönelik hırsızlık eylemi nedeniyle 5237 sayılı Yasa'nın 145. maddesinin uygulanılması istendiği halde, sanık hakkında anılan yasa maddesinin uygulanmama ihtimali nedeniyle ek savunma hakkı verilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2-İddianamede sanık hakkında müştekiye yönelik hırsızlık eylemi nedeniyle 5237 sayılı Yasa'nın 145. maddesinin uygulanılması istendiği halde, sanık hakkında anılan yasa maddesinin uygulanmama ihtimali nedeniyle ek savunma hakkı verilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA,12.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16036, Karar No: 2015/1017, Tarih: 22.01.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/16036 E.  ,  2015/1017 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki tır ile sağ şeritte gider iken, yol üzerinde gördüğü başka bir araçtan düşen çuvalları kaldırmak için, emniyet şeridinde durduğu ve tekrar aracına binip, arka trafiği kontrol etmeden yola çıktığı sırada, arkadan gelen katılanın idaresindeki kamyonun, tırın sağ arka köşesine çarparak, maddi hasara neden olduğu olay nedeniyle, suçtan zarar gören ....’ın davaya katılmasına karar verilmesinde usulsüzlük bulunmadığından, tebliğnamedeki ret öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sübut bulmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin suçun oluştuğuna ilişkin, temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 22.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5709, Karar No: 2015/23655, Tarih: 28.10.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/5709 E.  ,  2015/23655 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2014/402728

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/10/2014

NUMARASI : 2013/33 (E) ve 2014/993 (K)

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve genel güvenliğini tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın, kavga esnasında silahla havaya ateş etmesi şeklinde gerçekleşen eyleminin silahla tehdit suçunu oluşturup oluşturmadığının tartışılmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, kuru-sıkı silahla havaya ateş ettiğine, atılı suçların unsurlarının oluşmadığına yönelik temyiz itirazları yerinde görül- mediğinden reddiyle hükümlerin (ONANMASINA), 28.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.