muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/27793, Karar No: 2022/17619, Tarih: 21.09.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/27793 E.  ,  2022/17619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Göçmen kaçakçılığı

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü.

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

TCK'nın 79. maddesinde unsurları belirtilmekle beraber bir tanımı yapılmamış olan göçmen kaçakçılığı, Sınıraşan Örgütlü Suçlara Karşı Birleşmiş Milletler Sözleşmesine Ek Kara, Deniz ve Hava Yoluyla Göçmen Kaçakçılığına Karşı Ek Protokolün 3. maddesinde, “Doğrudan doğruya veya dolaylı olarak mali ve diğer bir maddi çıkar elde etmek için, bir kişinin vatandaşlığını taşımadığı veya daimi ikametgah sahibi olmadığı bir taraf devlete yasa dışı girişinin temini” şeklinde tanımlanmıştır.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek Dört Numaralı Protokolün 3. maddesinde ise hiç kimsenin, uyruğunda bulunduğu devletin ülkesine girme hakkından yoksun bırakılamayacağı düzenlenmiştir.

Bu düzenlemeler ile yabancı uyruklu göçmenlerin kendi vatandaşlığını taşıdığı ülkeye gidebilmek amacıyla sanık ile anlaşmış olması dikkate alındığında, söz konusu yabancıların TCK'nın 79. maddesindeki suçun konusunu oluşturmadığı ve göçmen kaçakçılığı suçunun yasal unsurlarının somut olayda gerçekleşmediği anlaşılmakla, dairemizin istikrar kazanan “bir kimsenin uyruğu bulunduğu devlet ülkesine yasa dışı yollarla sokulması” eyleminin göçmen kaçakçılığı suçunu oluşturmayacağı biçimindeki kabulü de dikkate alındığında, CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/09/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5842, Karar No: 2019/1825, Tarih: 26.03.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/5842 E.  ,  2019/1825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

ÖLDÜRÜLEN : ...

KATILANLAR : ..., ...

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : TCK.nin 81/1, 62, 53. maddeleri gereğince 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/436 esas 2017/204 karar sayılı hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nİn 299. maddesi uyarınca sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin takdiren REDDİNE karar verilmiştir.

Sanık ... hakkında; maktul ...’ı kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 07.12.2017 gün ve 2017/956 esas, 2017/991 sayılı kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin; meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması olduğuna, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, haksız tahrik uygulanmama gerekçesinin yetersiz olduğuna, katılanlar vekilinin; suçun canavarca hisle ve tasarlanarak işlendiğine, takdiri indirim nedenlerinin uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının ESASTAN REDDİNE, 26/03/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2278, Karar No: 2010/2451, Tarih: 01.03.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/2278 E.  ,  2010/2451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi ve tespit davası sırasında duruşma hakimi davadan çekilmiş ve mahkemece bu talep kabul edilmiştir.

Bu konuda verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkeme hükmü 30/12/2010 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi ise, H.Y.U.Y.’nın 36/A-II maddesinde öngörülen 7 günlük yasal süre geçirildikten sonra davalı tarafından 14/01/2010 tarihinde verilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 Sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtayca da bu yolda karar verilebileceğinden, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı tarafın temyiz dilekçesinin süre yönünden REDDİNE, istek halinde peşin harcın temyiz edene geri verilmesine 01/03/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3965, Karar No: 2018/9495, Tarih: 19.03.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/3965 E.  ,  2018/9495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Haksız İşgal Tazminatı

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı, kök miras bırakanları annelerinden kalan ve tapu tahsis belgesi ile zilyet olduğu 304 ada 10 parsel sayılı taşınmazda davalının 20 yıldır oturduğunu, 4 kardeş olduklarını ve davalının kendilerine ecrimisil vermediğini belirterek 2009 yılından beri ecrimisil istediğini 1.1.2009 yılı aylık kira bedeli 350 TL olmak üzere 12 aylık 4200.00 TL,1.1.2010 yılı aylık kira bedeli 400 TL den 4800.00 TL,1.1.2011 yılı için aylık kira bedeli 5400 TL,1.1.2012 yılı aylık kira bedeli 500 TL den 6000 TL,1.1.2013 yılı aylık 60 TL den 12 ay 7200 TL olmak üzere toplam 27.600 TL ecrimisil bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu yerin ne kendisi ne de davacı adına tapulu olmadığını davacının ecrimisil isteme hakkının olmadığını,1993 yılında annesinin bakma şartıyla gel burayı kullan dediğini,2006 yılında annesi vefat edene kadar eşiyle birlikte annesinin bakımın, yaptıklarını, davacının ev üzerinde hakkı olmadığı gibi masraflarına katılmadığını,vergilerini kendisinin ödediğini,davacının talep ettiği ecrimisil bedelinin fahiş olduğunu,emsal kiraların çevrede çok düşük olduğunu, 4 kardeş oldukları için davacının ancak ¼ hakkının olduğunu ve ecrimisil isteği yönünden de intifadan men şartının gerçekleşmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının ecrimisil talebinin kısmen kabulü ile 5.013,25 TL ecrimisil bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmiş; karar, süresinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, zilyetliğe dayalı taşınmazda paydaşlar arası ecrimisil istemine ilişkindir.

Çekişme konusu bahçeli ahşap ev nitelikli 304 ada 10 parsel sayılı taşınmazın dava dışı... adına elbirliği mülkiyeti şeklinde kayıtlı olduğu sabittir. Dosya içerisinde davacı ve davalı murisi ...’ın 304 ada 5 ve 10 parsellerde bulunan toplam 329 m2 yüzölçümlü yığma gecekonduya ilişkin 30.11.1984 tarihli tapu tahsis belgesi olduğu anlaşılmıştır.

Dava, zilyetliğe dayalı taşınmazda paydaşlar arası ecrimisil istemine ilişkindir.

Çekişme konusu bahçeli ahşap ev nitelikli 304 ada 10 parsel sayılı taşınmazın dava dışı... adına elbirliği mülkiyeti şeklinde kayıtlı olduğu sabittir. Dosya içerisinde davacı ve davalı murisi ...’ın 304 ada 5 ve 10 parsellerde bulunan toplam 329 m2 yüzölçümlü yığma gecekonduya ilişkin 30.11.1984 tarihli tapu tahsis belgesi olduğu anlaşılmıştır.

Bilindiği üzere; paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki ecrimisil isteyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı).

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı).

Somut olaya gelince; taşınmaz davacı tarafından konut olarak kullanılıp doğal semere getiren yerlerden de olmadığı için intifadan men şartının aranacağı kuşkusuzdur. Dosyada tanık olarak dinlenen ...ın beyanına göre taraflar arasında 2000 li yılların başında taşınmaz kullanımı için ihtilaf olduğu,dava tarihinin ise 2014 yılı olup davacının geçen bu süre içerisinde davalının dava konusu taşınmazda oturmasına zımnen de olsa rıza göstermesi nedeniyle dava tarihi itibariyle intifadan men koşulunun gerçekleşmediği anlaşıldığına göre davacının ecrimisil isteğinin reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ: Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün 6100 sayılı HMK'nın geçici 3.maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nın 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 19.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2010/14672, Karar No: 2010/16175, Tarih: 22.06.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/14672 E.  ,  2010/16175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu takibe konu bonodaki imzasına ve icra müdürlüğünün yetkisine Kayseri 1. İcra Mahkemesinde itiraz etmiştir. İlgili mahkemece, takipte yetkili icra dairesi Malatya İcra Dairesi olduğundan bahisle Kayseri İcra Dairesinin yetkisizliğine, karar kesinleştiğinde ve talep halinde takip dosyasının yetkili Malatya İcra Dairesine gönderilmesine karar verilmiştir.Bu karar temyiz edilmeksizin 29.6.2007 tarihinde kesinleşmiştir. Alacaklı vekilinin dosyanın yetkili icra müdürlüğüne gönderilmesi için Kayseri İcra Müdürlüğüne başvurusu ise 21.2.2008 tarihindedir. Alacaklı vekili, HUMK.nun 193/3.maddesinde öngörülen yasal 10 günlük süreden  sonra dosyanın yetkili icra müdürlüğüne gönderilmesi için başvuruda bulunduğundan anılan takip açılmamış sayılmalıdır. Bu nedenle borçlunun Malatya İcra Mahkemesinde takibin iptali başvurusu üzerine mahkemece kendiliğinden HUMK.nun 193/son maddesi uyarınca takibin açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek kısmen  kabul kararı verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 22.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4012, Karar No: 2015/22400, Tarih: 14.12.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/4012 E.  ,  2015/22400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 9. İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/01/2015

NUMARASI : 2014/363-2015/37

KARAR

Davacı vekilinin sunduğu temyiz dilekçesinin, temyiz defterine kayıt edilip edilmediği eğer kayıt edilmişse kayıt tarihi ile temyiz harçlarını yatırıp yatırmadığı araştırılarak bunlarla ilgili bilgi ve belgeler eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2897, Karar No: 2017/6500, Tarih: 18.09.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/2897 E.  ,  2017/6500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı ve davalılardan ... vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere, temyiz kapsamına ve sebeplerine göre; davalı ...'nün tüm, davacının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazası nedeniyle sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece maddi ve manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, en son Adli Tıp Kurumu ikinci üst kurulu raporu ile davacıya yönelik maluliyet oranının %28 olarak tespit edildiği, iş kazasında davacı sigortalının %35 kusurunun bulunduğu, hesap bilirkişisi tarafından %28 maluliyet oranına göre maddi zararın hesaplandığı, mahkeme kararında ise SGK tarafından sonradan ibraz edilen %34,20 sürekli iş göremezlik oranına dayanan iş kazası gelirinin dikkate alındığı ve rücu edilebilecek gelirin maddi zarardan tenzil edildiği, yani %28,20 maluliyete göre bağlanan gelire ait ilk peşin sermaye değeri yerine %34,20 maluliyete dayalı gelirin rücu edilebilir kısmının maddi zarardan indirildiği anlaşılmaktadır.

Maddi zarar, malvarlığının zarar verici olaydan sonraki durumu ile böyle bir olay meydana gelmeseydi göstereceği durum arasındaki farkı ifade etmek için kullanılmaktadır. Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanmayan zararın ödetilmesine ilişkin tazminat davalarında öncelikle haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından sigortalıya veya hak sahiplerine bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin tazminattan düşülmesi gerektiği Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

Davanın bu yönüyle yasal dayanağını, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu oluşturmaktadır. Kanunun 55. maddesinde, “Destekten yoksun kalma zararları ile bedensel zararlar, bu Kanun hükümlerine ve sorumluluk hukuku ilkelerine göre hesaplanır. Kısmen veya tamamen rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri ile ifa amacını taşımayan ödemeler, bu tür zararların belirlenmesinde gözetilemez; zarar veya tazminattan indirilemez.” hükmüne yer verilmiştir.

Davanın bu yönüyle yasal dayanağını, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu oluşturmaktadır. Kanunun 55. maddesinde, “Destekten yoksun kalma zararları ile bedensel zararlar, bu Kanun hükümlerine ve sorumluluk hukuku ilkelerine göre hesaplanır. Kısmen veya tamamen rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri ile ifa amacını taşımayan ödemeler, bu tür zararların belirlenmesinde gözetilemez; zarar veya tazminattan indirilemez.” hükmüne yer verilmiştir.

Adalet Komisyonu'nun 55. madde gerekçesine göre “sosyal güvenlik ödemelerinin, denkleştirme (indirim) işlevi görebilmesi, onun sorumluluğu doğuran olaya sebebiyet verenlere rücu edilebilmesine bağlıdır. Bu kural gereği, rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri; teknik arıza, tam kaçınılmazlık hallerindeki ödemeler, bu tazminatlardan indirilemez. Bağlanan gelirlerin, işçinin kusuru ve kaçınılmazlık gibi nedenlerle rücu edilemeyen kısmı da indirilemez. Bir kısmı rücu edilemeyen miktar dahi denkleştirilemeyeceği gibi, zarar görenin kusuruna (müterafık kusura) yansıyan sosyal güvenlik ödemeleri, tahsis tarihinden sonra meydana gelen sosyal güvenlik ödemelerindeki artışlar, kısmi kaçınılmazlık ve teknik arıza halindeki ödemeler ve benzerleri rücu edilemediğinden bu miktarlar dahi denkleştirilemez.”

6101 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Kanunun 2. maddesine göre “Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları, gerçekleştirildikleri tarihe bakılmaksızın bütün fiil ve işlemlere uygulanır”. Dairemizin ve giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşleri, Kurumca bağlanan gelirlerin peşin sermaye değerinin ve geçici işgöremezlik ödeneklerinin hesaplanan zarardan indirilmesi, Kurumun rücu hakkının korunması ve mükerrer ödemeyi önleme ilkesine dayandığından, kamu düzenine ilişkin olarak kabul edilmiştir. Kaldı ki, 6098 sayılı Kanunun 55. maddesi de emredici bir hükme yer verdiğinden gerçekleştiği tarihe bakılmaksızın tüm fiil ve işlemlere uygulanmalıdır.

Yasal düzenlemelerin tetkikinde iş kazası maluliyeti nedeniyle sigortalıya bağlanan sürekli iş göremezlik gelirinden dolayı Kurum'un açacağı rücu davasının yasal dayanağı iş kazasının gerçekleştiği tarihte yürürlükte bulunan 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 21. Maddesidir. Maddenin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, işverenin sorumluluğunun belirlenmesinde kaçınılmazlık ilkesinin dikkate alınacağı belirtilmiştir.

Yapılacak iş, maddi zarar hesabında dikkate alınan %28,2 maluliyet oranı kapsamında davacıya Kurum tarafından bağlanan gelire ait ilk peşin sermaye değerinin rücuya tabi kısmı ile sınırlı olarak belirlenecek rakamın, bilirkişi hesap raporunda tespit edilen maddi zarardan indirilmesi ile oluşacak sonuca göre karar verilmesinden ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usule ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 18/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20669, Karar No: 2015/7275, Tarih: 28.04.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/20669 E.  ,  2015/7275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 5. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/05/2014

NUMARASI : 2013/522-2014/191

Taraflar arasındaki vasiyetnamenin tenfizi ve haczin kaldırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, vasiyetnamenin tenfizi davasının kabulüne, haczin kaldırılması davasına ilişkin talep yönünden karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davalı tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 28.04.2015 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine; temyiz eden davalı asil N.. Ç.. ile vekili Av. Y.. A.. geldi. Karşı taraf adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde, Muris vasiyetçi İ.. Ç.. Bursa 5.Noterliğinin 15.01.1992 tarih 2628 ve yevmiye nolu düzenlemiş olduğu vasiyetnamesiyle, iki katlı kargir evini davacının da velayeti altında olan oğlu N.. Ç..'e bıraktığını, murisin 20.05.1994 yılında vefat ettiğini, vasiyetnamenin Bursa Sulh Hukuk Mahkemesinin 07.09.1994 tarihli 1994/91 E.- 1994/77 K. sayılı ilamı ile açılmasına karar verildiğini, ancak vasiyetnamenin yerine getirilme davası açılmadığından halen tapu kaydının muris vasiyetçi üzerinde bulunduğunu, mirasçı olmayan davalı Naci'nin, vasiyetçi murisin diğer oğlu E.. Ç..'ten alacağından dolayı Düzce 2.İcra Müdürlüğünün 2007/436 E.sayılı dosyası gereği 16.02.2007 tarihinde, muristen oğlu Ertuğrul'a intikal edecek hisse üzerine haciz koydurduğunu, vasiyet nedeniyle bu haczinde haksız olduğunu beyan ederek, vasiyetnamenin tenfizi ile muris üzerine kayıtlı 3491/1 Parsel'in tapu kaydının iptali ile lehine vasiyet yapılan N.. Ç.. adına kayıt ve tesciline, taşınmaz üzerine Düzce İcra Müdürlüğünün 2007/436 E.sayılı dosyası nedeniyle konan haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın muris adına olan tapu kaydının iptali ile davacı N.. Ç.. adına kayıt ve tesciline, taşınmaz üzerine Düzce İcra Müdürlüğünün 2007/436 E.sayılı dosyası nedeniyle konan haczin kaldırılmasına karar verilmiş, verilen bu hüküm, davalı N.. Ç.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizin, 07.02.2013 tarih, 2012/18152 E.-2013/1769 K. sayılı kararı ile "...Dava, vasiyetnamenin yerine getirilmesi ve davalı Naci tarafından koydurulan haczin hukuken geçersiz olduğundan bahisle haczin kaldırılması davasıdır.

Vasiyetnamenin yerine getirilmesi davasına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;