muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/349, Karar No: 2022/17757, Tarih: 20.12.2022

**6. Ceza Dairesi         2022/349 E.  ,  2022/17757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı, 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesine atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 24 TL'den az olduğu halde yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte sanıktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin miktarından az olması halinde Devlet hazinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hırsızlık suçundan verilen cezanın miktarı dikkate alındığında suça sürüklenen çocuğun adli sicil kaydına göre daha önce hapis cezasına mahkum edilmediğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi gereğince, hükmedilen kısa süreli hapis cezalarının aynı Kanunun 50/1. maddesinde öngörülen seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin ve katılan vekinin temyiz istemleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 20/12/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/35602, Karar No: 2014/28866, Tarih: 03.12.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/35602 E.  ,  2014/28866 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/283176

MAHKEMESİ : Zile Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/06/2012

NUMARASI : 2011/87 (E) ve 2012/242 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Sanıkların yükletilen suçları işlemediklerine yönelik aşamalarda değişmeyen savunmalarının aksini gösteren, cezalandırılmalarına yeterli, her türlü kuşkudan uzak, hukuka uygun, kesin ve inandırıcı kanıtların neler olduğu karar yerinde denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanmadan yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hükümlülüklerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2-Müştekinin 09/06/2011 tarihli duruşmada "sanıkların akrabaları olduklarını söyleyen iki bey geldi. Zararımızı karşılayıp şikayetten vazgeçmemizi istediler. Ben şu an sanıklar hakkındaki şikayetimden vazgeçiyorum. Alınan malların parasını bize ödediler" şeklindeki beyanına göre zararın sanık yakınları tarafından giderildiğinin anlaşılması karşısında; sanıklar hakkında TCK'nın 168. maddesi gereğince etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmaması,

3-Sanıkların konut dokunulmazlığını bozma suçunu birden fazla kişi ile birlikte işlediği mahkemece kabul edildiği halde, TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık B.. D.. müdafii ile sanıklar H.. K.. ve İ.. K..'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA,bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine 03/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14217, Karar No: 2008/14032, Tarih: 23.10.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/14217 E.  ,  2008/14032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma-Nafaka

Taraflar arasındaki davanın birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

#Temyiz isteğinde bulunan davalı-davacı ...'ın \* Tokat Aile mahkemesi aracılığı ile gönderdiği dilekçesinden temyiz harcı alınmadığı anlaşılmıştır. Bu dilekçenin temyiz defterine kayıt edildiği yönünde bir açıklamada bulunmamaktadır. Harca tabi olmasına karşın harç alınmadan temyiz defterine kayıt edilen temyiz dilekçesi hakkında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 2494 sayılı yasa ile değişik 434 maddesinin 2. fıkrası hükmü benzetme yoluyla uygulanır. Bu durumda temyiz isteği dilekçenin temyiz defterine kayıt edildiği tarihte yapılmış sayılır. Ancak temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir (YİBGK K.25.1.1985 gün 5/1 Sayılı). O halde söz konusu temyiz dilekçesinin süresi içinde mahkemenizin veya başka bir mahkeme kanalı ile gönderildiğine göre gönderildiği yer Mahkemesine kayıt edilip edilmediğinin araştırılması; on beş günlük temyiz süresi içinde temyiz, muhabere veya esas defterlerinden birine kayıt edilmiş ise harcın tamamlattırılması, aksi halde durumu tesbit eden tutanakla birlikte gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİÇEVRİLMESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 23.10.2008 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/12404, Karar No: 2013/15904, Tarih: 14.11.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/12404 E.  ,  2013/15904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 6. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/06/2013

Yanlar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, tapu kaydına yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 7528 ada 17 parsel sayılı taşınmazın paydaşı "MB" ın ana adının "Dudu" olarak düzeltilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, Tapu Müdürlüğü temyiz etmiştir.

Davacı, 7528 ada 17 parsel sayılı taşınmaz hakkında açtığı ortaklığın giderilmesi davasında verilen yetki gereğince; aynı taşınmazda paydaş olan ""MB"ın, anne adının tapu kaydında "Tutu" olarak yer aldığını gerçekte nüfus kaydında anne adının "Dudu" olduğunu ileri sürerek, ana adının nüfus kaydına uygun olarak "D.." şeklinde tapu kaydına yazılmasına karar verilmesi isteğiyle eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere, "Mülkiyet Hakkının Tescili" başlıklı 22.07.2013 tarihli ve 2013/5150 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Tapu Sicil Tüzüğü'nün 27. (18.05.1994 tarihli ve 94/5623 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Tapu Sicil Tüzüğü'nün 25.) maddesinde kütükte bulunması zorunlu bilgiler; malikin adı, soyadı, baba adı, edinme nedeni, tarih ve yevmiye numarası olarak belirlenmiştir. Görülüyor ki; bunların arasında malikin ana adı yer almamıştır. Dolayısıyla, tapu kütüğünde bulunması zorunlu olmayan nüfus bilgisinin ilavesi veya düzeltilmesi dava yoluyla istenemez. Şayet, tapunun tesciline dayanak yapılan işlemde düzeltimi gerektirir bir hata yapılmışsa, bu hata 2013 tarihli Tapu Sicil Tüzüğü'nün 75. (1994 tarihli Tapu Sicil Tüzüğü'nün 87.) maddesi uyarınca, ilgilisinin başvurusu üzerine o maddedeki koşullar araştırılarak, idarece düzeltilmelidir.

Bu durumda mahkemece 7528 ada 17 parsel sayılı taşınmazdaki paydaşın ana adının düzeltilmesine karar verilmesi doğru değildir. Ancak gerekli araştırma ve incelemeler yapılarak anılan taşınmazdaki paydaş "M.B." ile "(12199116448 TC. nolu,) Dudu oğlu M.B."ın aynı şahıs olduğu yönünde tam bir kanaat oluştuğu taktirde "çoğun içerisinde az da vardır" kuralı gereğince davanın tespit davası olarak değerlendirilerek aynı şahıs olduklarının tespitine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davalı Tapu Müdürlüğünün temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3838, Karar No: 2007/4600, Tarih: 09.04.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/3838 E.  ,  2007/4600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada Niğde Sulh Hukuk ile Yumurtalık Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; vesayet altına alınmak istenilen Ahmet Karaytuğ'un Niğde Evleri Sitesinde oğlu olan davacı ... ile birlikte oturduğu anlaşılmakla, yetkili mahkeme Niğde Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Niğde Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 09/04/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10751, Karar No: 2014/377, Tarih: 15.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/10751 E.  ,  2014/377 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/74942

MAHKEMESİ : Bakırköy 13. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/07/2009

NUMARASI : 2007/52 (E) ve 2009/598 (K)

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Katılana ait ... Nakliyat Limited Şirketi'nde kamyon şoför olarak çalışan sanığın, yurt dışı nakliyesi için görevlendirildiği ve kendisine iş avansı olarak 1.300 euro, navlun bedeli olarak da 2070 euro para verildiği, bu paralardan belgeli yol giderlerini ibraz ederek bu miktar düşüldükten sonra bakiye bedeli iade etmesi gerektiği halde kullanımındaki TIR'ı şirket yakınlarına bırakarak kaçtığı ve bu şekilde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunan somut olayda; sanık savunması ile dosya arasında mevcut avans makbuzu fotokopisine göre söz konusu paraların sanığa verildiğinin sabit olması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, sanığın TIR'ı teslim etmeden önce taşımacılık yaptığı yerlerin mesafesine göre ne kadar mazot tüketileceği ve ne kadar masraf yapılacağı konusunda bilirkişi incelemesi yapılıp sanığın iade etmesi gereken para olup olmadığı tespit edildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6837, Karar No: 2016/7963, Tarih: 12.04.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/6837 E.  ,  2016/7963 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı davalının yanında reyon sorumlusu ve mal kabul bölümünde asgari ücretle çalıştığını, işyerindeki ağır uygulamalar ve işçilik haklarının ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı nedenle feshettiğini belirterek kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı noktasındadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği kabul edilmelidir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir.

Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı

halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemesi, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı

halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemesi, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Davacı davalı işyerinde 2 vardiya şeklinde 08.30-19.30 ve 12.00-22.30 saatleri arasında işten çıkmadan önceki son 4 ayda ise 09.00-18.00 ve 13.00-22.30 vardiyalarında çalıştığını her gün 11 saat çalıştığını iddia etmiştir.

Davalı ise işyerinde çalışma saatlerinin 09-18.00 ve 13-22.00 1 saat yemek ve yarım saat çay ve sigara molası olduğunu ve davacının fazla mesai yapmadığını savunmuştur. Yargılama sırasında dinlenen davacı tanıklarından ... başka şubede çalıştığını, İş yerinde vardiya uygulaması olduğunu, sabah 09:00 da işe başladığını akşam 18:00 de bittiğini, diğer vardiya ise 13:00 de başlayıp 22:30 da işi bıraktıklarını, davacının da bu vardiyalara göre değişken çalıştığını, fazla mesai uygulaması olduğunu ancak mesai ücreti verilmediğini, iş yoğunluğuna göre fazla mesainin değiştiğini, özellikle cuma günü örneğin akşam vardiyası 13:00 yerine 11:00 da işe başlayıp akşam da 22:30 da işten çıkış yaptığını, çalışma esnasında 10-15 dakika yemek molası verildiğini, cumartesi-pazar ful çalışma olduğunu, haftada bir gün izin olduğunu, iİznin ertesi günü ise sabah 09:00 dan 22:30 a kadar çalışma olduğunu beyan etmiş diğer davacı tanığı ... başka şubede çalıştığını, sabah 08:30 da işe başladığını akşam 19:30 da bittiğini, diğer vardiya ise 12:00 de başlayıp 22:30 da işi bıraktığını, davacının da bu vardiyalara göre değişken çalıştığını, fazla mesai uygulaması olduğunu ancak mesai ücreti verilmediğini, iş yoğunluğuna göre fazla mesainin değiştiğini özellikle cuma günü örneğin akşam vardiyası 13:00 yerine 11:00 da işe başlayıp akşam da 22:30 da işten çıkış yaptığını , çalışma esnasında 30 dakika yemek molası olduğunu cumartesi-pazar ful çalışma olduğunu, haftada bir gün izin olduğunu,iznin ertesi günü ise sabah 09:00 dan 22:30 a kadar çalışma olduğunu beyan etmiştir.

Davalı tanıklarından ... ise sabah 09 00 da başlayıp akşam 18 00 de paydos ettiğini, iş yerinde vardiya sistemi olduğunu diğer vardiyanın da 13 00 de başlayıp 22 00 de bittiğini, davacının da dönüşümlü her iki vardiya da da çalıştığını, bazen vardiyalar aşılarak fazla mesailer yapıldığını ancak bunun karşılığının ödendiğini, çalışma esnasında bir saat yemek yarım saatte çay namaz vs. dinlenmesi verildiğini, hafta da bir gün izin verildiğini izin gününün değişken olduğunu, izin günü değil ise c.tesi pazar çalışıldığını bildirmiştir.

Mahkemece tanık beyanlarına itibarla davacının haftanın 5 günü 09-18.00 ve 13-22.00 arasında günde 8 saatten toplam 40 saat çalışıp çalışmadığı günden sonraki gün 09-22.00 arası 13 saat çalışıp 2 saat ara dinlenmesi yaparak 11 saat çalışıp toplam haftada 51 saat çalıştığını, 6 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir.

Somut olayda davacı davalı işyerinde 2 vardiya şeklinde 08.30-19.30 ve 12.00-22.30 saatleri arasında işten çıkmadan önceki son 4 ayda ise 09.00-18.00 ve 13.00-22.30 vardiyalarında çalıştığını iddia etmiş olup çalışmadığı günden sonraki gün 09-22.00 arası 13 saat çalıştığı yönünde bir iddiası olmadığından davacı talebi aşılmak suretiyle yazılı şekilde fazla mesai sürenin belirlenip hesaplanması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 12.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/15155, Karar No: 2020/1229, Tarih: 30.01.2020

**15. Ceza Dairesi         2019/15155 E.  ,  2020/1229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanık hakkında;

1-TCK’nın 158/1-f, 168/1, 52 maddeleri uyarınca mahkumiyet

2-TCK’nın 204/1, 62 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen hükmün ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine tebliğ edilememesi üzerine sanığın güncel Mernis adresine 23.10.2013 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 08.12.2015 ve 14.12.2015 tarihli dilekçeler ile sanık tarafından temyiz edildiği anlaşıldığından, sanığın temyiz isteminin ve yerinde görülmeyen eski hale getirme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 30.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5244, Karar No: 2019/17794, Tarih: 14.11.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/5244 E.  ,  2019/17794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

S. SÜRÜKLENEN ÇOCUKLAR : ..., ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

İşyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulurken yaş küçüklüğünden indirim yapılması sırasında uygulama maddesinin TCK’nın 31/3. yerine aynı Kanun'un 31/2. maddesi olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

Hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 6545 sayılı Yasa'nın 104. maddesinde Kanun'un yayımı tarihinde yürürlüğe gireceğinin belirtildiği, 6545 sayılı Yasa'nın 62. maddesi ile değişik TCK'nın 142/2-h maddesinin 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği ve suç tarihinin 23.06.2014 olduğunun anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocukların eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan ve daha lehe olan TCK'nın 142/1-b maddesine uyduğu ve 6545 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikten önceki TCK'nın 142/1-b maddesi ile hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden suç tarihinde yürürlükte olmayan ve suça sürüklenen çocukların aleyhine olan TCK'nın 142/2-h maddesi ile hüküm kurulmak suretiyle fazla ceza tayini,

2- Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçunu gece vakti işlemiş olmalarından dolayı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 143/1. maddesi gereğince artırım yapılırken, anılan maddenin suç tarihinde yürürlükte bulunan haline göre en fazla cezanın 1/3'üne kadar artırılabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde 1/2 oranında artırım yapılarak fazla ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14.11.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2178, Karar No: 2021/2460, Tarih: 09.03.2021

**17. Hukuk Dairesi         2020/2178 E.  ,  2021/2460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müteveffa ... davalı bankanın ... şubesinden 36 ay vadeli 10.000,00 TL tutarlı tüketici kredisi kullandığını, geçirdiği beyin kanaması sonucunda 31/01/2013 tarihinde öldüğünü, kredi sözleşmesi imzaladığı sırada 27/03/2012 tarihli bitiş tarihi 27/03/2013 olan sigorta poliçesi imzaladığını, ölüm teminatının bu poliçede 10.000,00 TL olduğunu, davalı ... Bankasının kendilerinden kredi taksitlerini talep ettiğini ancak sigorta şirketinin haksız ve keyfi uygulaması sonucunda kredi miktarınca almış olduğu risk miktarının davalıdan tahsili ile ... mirasçıları olarak taraflarına ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Dairemizin ilgili bozma ilamına uyulmasından ve yapılan yargılama sonunda, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, bozmaya uygun karar verilmiş olmasına, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün

ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 4,90 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına 09/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.