muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/11582, Karar No: 2008/13943, Tarih: 14.11.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/11582 E.  ,  2008/13943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 31.10.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.07.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

... taşınmazın ... ilçesi ... Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında ..., ... ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, ... yere yakın mesafede ... mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.01.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

... taşınmazın bulunduğu bölge herkezce bilinen ... ve meşhur “... yaylasıdır” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu

uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin ... yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “... ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu ... Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde ... olan bir yerdir. Öncesi ..., ... ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin ... nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık ... olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.

Mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırılık yoktur. Davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 03.06.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

09.03.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gereçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 14.11.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5471, Karar No: 2021/6871, Tarih: 09.06.2021

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2021/5471 E.  ,  2021/6871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Olay günü Başkomiser ... olduğunu söyleyen bir şahıs tarafından aranarak Cumhuriyet Savcısı ... Bey ile birlikte peşinde oldukları 18 kişilik çetenin yakalanabilmesi için para gönderilmesi gerektiği, kimlik bilgileri kullanılarak terör örgütüne gönderildiği şeklindeki sözlerle aldatılan katılanın toplam 3.300 TL parayı gönderdiği hesabın sanığa ait olduğu ve bu şekilde atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Sanığa yüklenen dolandırıcılık eyleminin hükümden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 14. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 158/1. maddesine eklenen (L) bendi kapsamında kaldığı, ancak suç tarihinde (L) bendinin yürürlükte olmaması nedeni ile eylemin sanık lehine olan 5237 sayılı TCK'nın 157/1 maddesindeki basit dolandırıcılık suçunu oluşturacağı ve bu hali ile yine 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. madde fıkraları gereğince dolandırıcılık suçunun da uzlaştırma kapsamında olduğu gözetilerek uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, 09/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19660, Karar No: 2015/7026, Tarih: 14.04.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/19660 E.  ,  2015/7026 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı; 1980 yılından, iş sözleşmesinin feshedildiği 15/06/2013 tarihine kadar kesintisiz olarak römorkçu ve 2. kaptan olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence sona erdirildiğini beyan ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile UBGT, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar; yetki itirazında bulunmuşlar, dava konusu işçi alacaklarının zamanaşımına uğradığını iddia ederek davanın esastan reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece; davalıların hiçbirinin adresinin Ceyhan olmadığı, davacının en son çalıştığı yerin Marmara Ereğlisi olduğu gerekçesiyle davanın yetki yönünden reddine karar verilmiştir.

Davacı işçinin talep ettiği işçilik alacakları davası yönünden yetkili mahkeme hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5 inci maddesi uyarınca, iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı yer mahkemesinde de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme geçerli değildir.

İş mahkemesinin görevi kapsamında bulunan bir dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

Türk Medeni Kanunu'nun 19 uncu maddesi uyarınca, gerçek kişi yönünden yerleşim yeri, sürekli kalma niyetiyle oturulan yerdir. Gerçek kişi işverenin başka bir yerde yerleşmek niyetiyle oturduğu kanıtlanmadığı takdirde, kural olarak nüfusta kayıtlı olduğu yerin ikametgâh olarak kabulü gerekir. Aynı Yasanın 49 uncu maddesi gereğince, tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça, işlerinin yönetildiği yerdir.

Türk Medeni Kanunu'nun 19 uncu maddesi uyarınca, gerçek kişi yönünden yerleşim yeri, sürekli kalma niyetiyle oturulan yerdir. Gerçek kişi işverenin başka bir yerde yerleşmek niyetiyle oturduğu kanıtlanmadığı takdirde, kural olarak nüfusta kayıtlı olduğu yerin ikametgâh olarak kabulü gerekir. Aynı Yasanın 49 uncu maddesi gereğince, tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça, işlerinin yönetildiği yerdir.

Yetkili mahkemenin belirlenmesinde önemli olan işin yapıldığı işyeri tanımına, 5521 sayılı Yasada yer verilmemiştir. İşyeri, 4857 sayılı İş Kanununun 2 nci maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre, işveren tarafından mal veya hizmet üretmek amacıyla maddi olan ve olmayan unsurlar ile işçinin birlikte örgütlendiği birime işyeri denir. İşverenin işyerinde ürettiği mal veya hizmet ile nitelik yönünden bağlılığı bulunan ve aynı yönetim altında örgütlenen yerler (işyerine bağlı yerler) ile dinlenme, çocuk emzirme, yemek, uyku, yıkanma, muayene ve bakım, beden ve mesleki eğitim ve avlu gibi diğer eklentiler ve araçlar da işyerinden sayılır. İşyeri, işyerine bağlı yerler, eklentiler ve araçlar ile oluşturulan iş organizasyonu kapsamında bir bütündür. Bir yer, ancak işin niteliği ve yürütümü bakımından işyerine bağlı bulunmaktaysa, o işyerinden sayılacaktır.

İş veya toplu iş sözleşmesinin taraflarının, davalının yerleşim yeri ve işin yapıldığı yer dışındaki bir mahkemenin yetkili olduğuna dair düzenleme yapmaları, 5521 sayılı Kanunun 5 inci maddesinin emredici nitelikteki son cümlesi gereğince geçersizdir.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan, davalı tarafça süresinde yetki itirazı yapılmamış olsa bile, mahkeme tarafından bu husus kendiliğinden göz önünde bulundurulmalıdır. Bir başka anlatımla hakim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de res'en yetkisizlik kararı verebilir.

Somut olayda; davacı uzun yıllar Ceyhan'da çalışmıştır. İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. Maddesinde işin yapıldığı yer mahkemesi yetkili mahkeme olarak düzenlenmiştir. Bu nedenle mahkemece işin esasına girilerek inceleme yapılıp bir karar verilmesi gerekirken, yetkisizlik kararı verilmesi hatalı olmuştur.

O halde davacı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 14.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14990, Karar No: 2008/1507, Tarih: 07.02.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/14990 E.  ,  2008/1507 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Temizlik Liman Hiz. Şti. vekili avukat ... ile Toroslar Beld. Başk. vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 1.Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 29.9.2006 tarih ve 838-558 sayılı hükmün Dairenin 27.6.2007 tarih ve 924-9060 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 170 (yüzyetmiş) YTL para cezası ile aşağıda dökümü yazılı 1.90 YTL. kalan harcın karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 7.2.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6644, Karar No: 2016/570, Tarih: 20.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/6644 E.  ,  2016/570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16.02.2015 gün ve 2010/14-2015/158 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili ve Fer'i Müdahil .... vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Heyetimizce yapılan inceleme esnasında davalı ....’nin yurt dışında olduğunun bilindiği ve dava dilekçesinin yurt dışı adresinde tebliğ edildiği halde, mahkeme kararının 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 35 nci maddesine göre tebliğ edilmesi geçerli bir tebligat olarak kabul edilemez. Bu nedenle adı geçen davalının yurt dışı adresine usulüne uygun şekilde mahkeme kararının tebliği yapılarak temyiz süresi beklendikten sonra, her halükarda davalı ... vekili ve Fer'i Müdahil .... vekilinin temyizlerinin incelenmesi açısından dosyanın Dairemiz’e gönderilmesini temin amacıyla dosyanın mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/39302, Karar No: 2019/626, Tarih: 21.01.2019

**4. Ceza Dairesi         2014/39302 E.  ,  2019/626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1)Sanık hakkında hakaret ve tehdit suçlarından kurulan hükümlere ilişkin olarak; sanık...'ın savunmalarında ısrarla soruşturma aşamasında bilgilerine başvurulan ... ile ...'ın beyanda bulundukları tarihte felçli hasta olup konuşamayacak durumda olduklarını belirterek, üzerine atılı tehdit ve hakaret suçlamalarını kabul etmediği, kovuşturma aşamasında ...'ın vefat ettiği, Mahkemece yapılan gözleme göre ...'ın da "konuşma yeteneğini büyük oranda kaybettiği, sorulan soruları algılayıp cevap verme yetisinin bulunmadığı", bu nedenle her iki tanığın da beyanlarının alınamadığı, soruşturma aşamasında ... ile ...'ın polis memurları tarafından beyanlarının alındığı tutanaklarda ise müşteki ...'ın hazurun olarak yer aldığı dikkate alındığında; ... ile ...'ın karakolda alınan beyanlarına usulsüz olmasından dolayı itibar edilemeyeceği gözetilmeyerek, katılanın beyanlarının savunmaya neden üstün tutulduğu açıklanıp tartışılmadan, yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hükümler kurulması;

2)Kasten yaralama suçundan kurulan hükme ilişkin olarak; sanığın savunmasında müştekiye tokat attığını ancak balta ile vurmadığını beyan etmesi, olaydan sonra alınan Rize Devlet Hastanesi'nin 04/01/2012 tarih ve 5959 sayılı rapor içeriğinde, müştekinin haricen boyun sol tarafta hafif sıyrık izi, yüzün sağ tarafında göz altında hafif şişlik hassasiyet mevcut olduğu ve müştekide başka darp cebir izi saptanmadığının belirtilmesi karşısında; TCK'nın 86/3-e maddesinin uygulanma koşullarının ne şekilde oluştuğu tartışılıp açıklanmadan, yetersiz gerekçeyle verilen cezanın anılan Kanun maddesi gereğince artırılması,

.2.

3)Kabule göre de;

a)Hakaret suçundan kurulan hükme ilişkin olarak; hakaret eyleminin ev içerisinde olması karşısında, bu yerin aleni yerlerden olmadığı gözetilmeyip TCK'nın 125/4. maddesinin uygulanması nedeniyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

b)Tüm suçlara ilişkin olarak; Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının ve TCK 53/1-c maddesinde düzenlenen hak yoksunluğunun uygulanma süresi ve şeklinin Kanunda öngörülen biçimde uygulanması zorunluluğu,

b)Tüm suçlara ilişkin olarak; Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının ve TCK 53/1-c maddesinde düzenlenen hak yoksunluğunun uygulanma süresi ve şeklinin Kanunda öngörülen biçimde uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8771, Karar No: 2025/1360, Tarih: 24.02.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/8771 E.  ,  2025/1360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/3046 E., 2023/1107 K.

SUÇLAR : Kasten öldürme, kasten yaralama, nitelikli tehdit

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, temyiz başvurularının esastan reddi ile hükümlerin onanması

Sanık ... hakkında nitelikli tehdit suçundan, sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçundan, sanıklar ... ve ... hakkında maktule yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hükümlerin tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ile bu suçlara yönelik temyizlerin niteliği dikkate alındığında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-d maddeleri uyarınca hükümlerin temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kurulan diğer hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Katılanlar ... ve ... vekili ile sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Çorum 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.09.2022 tarihli ve 2021/212 Esas, 2022/178 Karar sayılı kararı ile,

1. Sanık ... hakkında maktul ...'a karşı kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 53 ve 58. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

2. Sanık ... hakkında katılan ...'a karşı kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-e, 87/3 ve 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 19 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

karar verilmiştir.

B. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 24.04.2023 tarihli ve 2022/3046 Esas, 2023/1107 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere ilişkin katılanlar ... ve ... vekili, sanık ... müdafii ve sanık ... müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; sanıklar ... ve ... hakkında maktule karşı eylemleri sebebiyle 5237 sayılı Kanun'un 86/1. maddesi gereğince mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.