muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19268, Karar No: 2015/653, Tarih: 20.01.2015

Somut olayda dosya kapsamından, davacı özel üniversite ile davacı gerçek kişi arasında 27.12.2010 tarihli danışmanlık sözleşmesi imzalandığı ve bu sözleşme ile davalı gerçek kişinin üniversitenin sürekli eğitim merkezinin atanmış müdürü olarak görevlendirildiği ve harcama yetkisi verildiği anlaşılmaktadır. Davacı özel üniversite, davacının bu yetkilerini kötüye kullanarak, davası tefrik edilen diğer davalı banka yetkililerini kandırmak suretiyle şahsi borçları nedeniyle üniversitenin banka nezdinde bulunan hesabındaki 210000,00 TL ye bloke koydurduğunu iddia ederek, bu blokenin kaldırılmasını, bu mümkün olmaz ise 210000,00 Tl nin davalı gerçek kişiden tahsilini talep tetmektedir. Davacı özel üniversite ile davalı gerçek kişi arasında imzalanan ve yukarıda adı geçen danışmanlık sözleşmesi bir iş sözleşmesi olmayıp, davalı gerçek kişiye davacı üniversitenin iktisadi işeltmesi ile ilgili harcama ve temsil vs gibi yetkiler veren bir sözleşmedir. Bu halde, davacı ile davalı gerçek kişi arasında işçi-işveren ilişkisi bulunduğundan bahsedilemez. O halde uyuşmazlık, 6102 sayılı TTK nin 4/1-c maddesinde düzenlenen ve ticari temsilciler için TTK nin 547-554 maddelerinde öngörülmüş olan hükümlerden kaynaklanmakta olup bu hali ile mutlak ticari davadır. Bu nedenle uyuşmazlığın, Asliye Ticaret Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince ... Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 20.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6326, Karar No: 2016/187, Tarih: 12.01.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/6326 E.  ,  2016/187 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

14. Hukuk Dairesi

ESAS NO : 2015/6326

KARAR NO: 2016/187 Y A R G I T A Y İ L A M I

Davacılar vekili tarafından, 25.09.2014 gününde verilen dilekçe ile mirasçılık belgesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen günlü 29.01.2015 hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Davacılar vekili, muris ...'nın ....Noterliği'nde düzenlediği vasiyetname ile ...sayılı parselde kain taşınmaz üzerindeki binanın, dükkan vasfındaki 1 no'lu bağımsız bölümünü müvekkillerinin oğlu S.. T..'ya bıraktığını, vasiyetnamenin...12. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2009/721 Esas, 2009/1541 Karar sayılı ilamı ile açılıp okunduğunu ileri sürerek anılan vasiyetname doğrultusunda taşınmazın S.. T.. adına tapuya tescil edilebilmesi için mirasçılık belgesi verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, murisin anılan vasiyetname ile belirli bir mal bırakmayı vasiyet ettiği, ancak belirli mal bırakmada mirasçılık belgesi verilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacılar vekili temyiz etmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 598. maddesinin birinci fıkrasında, başvuru üzerine yasal mirasçı oldukları belirlenenlere sulh mahkemesince mirasçılık sıfatlarını gösteren bir belge verileceği, aynı maddenin ikinci fıkrası hükmünde de, mirasçı atamaya veya vasiyete ilişkin ölüme bağlı tasarrufa, mirasçılar veya başka vasiyet alacaklıları tarafından bir ay içinde itiraz edilmediği taktirde, lehine tasarrufta bulunulan kimseye de atanmış mirasçı veya vasiyet alacaklısı olduğunu gösteren bir belge verilmesinin gerektiği açıklanmıştır..

Toplanan delillerden, muris ... 03.09.2008 tarihinde ...Noterliğinde düzenleme şeklinde vasiyetname ile davacıların oğlu S.. T..'yı vasiyet alacaklısı olarak atadığı anlaşılmaktadır. Mirasçılık belgesi verilmesi isteminde bulunulabilmesi için davacı taraf ile muris arasında mutlaka ırs ilişkisi bulunmasının gerekmediği, vasiyet alacaklılarının da vasiyet alacaklısı olduğunu gösteren bir belge verilmesini isteyebileceği gözetildiğinde, davacı tarafın istemi de bu çerçevede değerlendirilmelidir.

Bu durumda, mahkemece, davacı tarafın mirasçılık belgesi verilmesi isteminin çoğun içinde azı da vardır ilkesi uyarınca, vasiyet alacaklısı belgesi verilmesi olarak nitelendirilmesi ve davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 12.01.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2012/9377, Karar No: 2013/16696, Tarih: 19.09.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/9377 E.  ,  2013/16696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı murisi, ...'in 2926 sayılı Yasa kapsamında ... sigortalılık başlangıç tarihinin 15/04/1994 olduğunun ve 506 sayılı Yasa kapsamında zorunlu SSK'lı çalışmaları, askerlik borçlanması da dikkate alınarak, davacıya ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, murisi ...'in 2926 sayılı Yasa kapsamında ... sigortalılık başlangıç tarihinin 15.04.1994 olduğunun ve 506 sayılı Yasa kapsamında zorunlu SSK lı çalışmaları, askerlik borçlanması da dikkate alınarak davacıya ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespitini istemiştir.

Yerel mahkemenin davacının murisi ...’in 15.04.1994 – 25.11.1994 tarihleri arasında 2926 Sayılı Yasaya tabi ... sigortalısı olduğunun tespitine, davacıya murisi ...’ten dolayı ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin TESPİTİ ile, davacıya askerlik borçlanmasının yapıldığı 24.06.2010 tarihini takip eden ay başı olan 01.07.2010 tarihinden itibaren ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine ilişkin önceki kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiş ve dava dilekçesindeki istem ve mevcut delil durumuna göre yapılan inceleme ile Dairemizce, Davacının murisi ...'in ilk prim kesintisinin yapıldığı 18.4.1994 tarihini takip eden ay başı olan 1.5.1994 tarihinden itibaren 1.8.1994 tarihine kadar 2926 sayılı Yasa kapsamında Tarım ... sigortalı olduğunun tespitine, tespit kararı verilmesinde hukuki yararı bulunmadığından 1.8.1994-25.11.1994 tarihleri arasındaki döneme ilişkin istemin reddine karar verilmesi, bu süreye ait prim borçlarını ödeyip ödemediği ve 24.06.1010 tarihinde Kuruma hesabına askerlik borçlanması olarak yapılan 5.600,00 TL lik ödemenin 01.05.1994-25.11.1994 tarihleri arasındaki süreye ait prim borçlarını da içerip içermediğini sormak prim borçlarının ödendiğinin anlaşılması halinde şimdiki gibi karar verilmesi, aksi takdirde prim borçlarını ödemesi için davacıya önel verip ödeme tarihini takip eden ay başından itibaren ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece Dairemizin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; davacının davasının kabulü ile, davacıya murisi ...'ten dolayı ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti ile davacıya prim borcunun yatırıldığı 16/02/2012 tarihini takip eden aybaşı olan 01/03/2012 tarihinden itibaren ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmiş ve bu karar davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bozmadan sonra Kurum tarafından yazılan 13/02/2012 tarihli yazıda davacının murisi ...'in 01/08/1994 tarihinde başlatılan sigortalılığının ilgilinin ölümü üzerine 25/11/1994 tarihi itibariyle sonlandırıldığı,nın Yargıtay ilamına istinaden sigortalılık başlama tarihinin 01/05/1994 olarak yeniden düzenlendiğinin, 01/05/1994-25/11/1994 dönemine ilişkin prim borcunun 138,20 TL olduğunun, 24/06/2010 tarihinde yapılan ödemenin askerlik borçlanmasına karşılık olarak yapıldığının, bu ödemenin 01/05/1994-25/11/1994 dönemine ait süreleri içermediğinin bildirildiği, davacının 138,20 TL'lik prim borcunu 16/02/2012 tarihinde 140 TL olarak Kurum hesabına yatırdığı, 16/02/2012 tarihli hesap ekstresinde davacının murisinin sigorta tarihlerinin 01/05/1994-25/11/1994 olarak düzenlendiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda; davacının murisinin Tarım ... sigortalılık süresine ve askerlik borçlanmasına göre davacıya murisi ...'ten dolayı ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti ile davacıya prim borcunun yatırıldığı 16/02/2012 tarihini takip eden aybaşı olan 01/03/2012 tarihinden itibaren ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesi doğru ise de davacının murisinin sigortalılık süresinin tespiti ile ilgili bir hüküm kurulmamış olması doğru olmamıştır.

Yapılacak iş, dava açıldıktan sonra Kurum tarafından davacının murisi ...'in 01/05/1994- 01.08.1994 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa kapsamında Tarım ... sigortalısı olduğu kabul edildiğine göre bu dönem yönünden karar verilmesine yer olmadığına karar vermek, Kurum tarafından davacının murisi ...'in 01.08.1994-25.11.1994 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa kapsamında Tarım ... sigortalısı olduğu kabul edildiğine göre bu dönem için tespit kararı verilmesinde davacının hukuki yararı bulunmadığından bu döneme ilişkin istemin reddine karar vermek, davanın kısmen kabul edilmiş olmasına göre de davalı Kurum yararına vekalet ücretine hükmetmekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7665, Karar No: 2015/45723, Tarih: 03.12.2015

**6. Ceza Dairesi         2015/7665 E.  ,  2015/45723 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2015/317423

MAHKEMESİ : Mersin 4. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/07/2014

NUMARASI : 2013/234 (E) ve 2014/191 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıklar savunmanının beraat kararının gerekçesine yönelik olmayan, vekalet ücreti hakkındaki istemine ilişkin sınırlı yapılan temyiz incelemesinde;

Beraat eden sanıklar İ.. Ç.. ve M.. B..'un tek vekaletname ile diğer sanıklar Ü.. T.. ile Ş.. Ç..'in ayrı vekaletnameler ile kendilerini Avukat G.. Ö.. ile temsil ettirdikleri anlaşılmakla; sanıklar İ.. Ç.. ve M.. B.. yararına ayrı, diğer sanıklar Ü.. T.. ile Ş.. Ç.. yararına da ayrı ayrı olmak üzere karar tarihindeki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/son madde ve fıkrası uyarınca maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Ü.. T.., İ.. Ç.., Ş.. Ç.. ve M.. B.. savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “vekalet ücretine” ilişkin bölüm çıkartılarak, yerine “hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5.madde ve fıkrası uyarınca sanıklar İ.. Ç.. ve M.. B.. yararına ayrı, diğer sanıklar Ü.. T.. ile Ş.. Ç.. yararına da ayrı ayrı olmak üzere 3.000,00'er TL vekalet ücretinin hazineden alınarak sanıklar Ü.. T.., Ş.. Ç.., İ.. Ç.. ve M.. B..'a verilmesine” cümlesi yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3966, Karar No: 2020/473, Tarih: 12.02.2020

**1. Ceza Dairesi         2019/3966 E.  ,  2020/473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Eşini öldürme

HÜKÜM : TCK'nin 82/1-d, 53, 63, 54. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında TCK.nin 82/1-d maddesi gereğince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik Eskişehir Barosu Kadın Hakları Komisyonu vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Eskişehir Barosu Kadın Hakları Komisyonu ile Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu Derneğinin suçtan doğrudan doğruya zarar gören durumunda bulunmamasına göre, sanık hakkında açılan kamu davasında müdahil sıfatını kazanmayan Eskişehir Barosu Kadın Hakları Komisyonu vekilinin temyiz talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ... hakkında; maktul ...’ya yönelik nitelikli kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı bir sebebin bulunmadığı kabul ve takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin; sanığın eylemi kullandığı ilaçların yan etkisi ile yaptığına, iradi olarak gerçekleştirmediğine, TCK.nin 32. maddesi anlamında ceza ehliyetinin bulunmadığına, eksik inceleme yapıldığına, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, katılan ... vekilinin; Bakanlık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ve verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulama kanuna aykırı ise de, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, CMUK'un 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasının mahsus bölümünde yer alan TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek TCK'nin 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünceye kısmen uygun olarak ONANMASINA, 12/02/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9932, Karar No: 2016/12243, Tarih: 10.10.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/9932 E.  ,  2016/12243 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği üzere davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan şirket avukatı ve ... mirasçıları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Öncelikle, davalılardan ... mirasçılarının kanun yoluna başvuru sırasındaki adli yardım talepleri ile ilgili olarak yapılan incelemede; Dairemizce, kanun yoluna ilişkin harç ve giderler bakımından adli yardım taleblerinin kabulüne karar verilmiştir.

Diğer taraftan, davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanunun 26. maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı; hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (Tavan) miktarı ile sınırlı iken, Anayasa Mahkemesi’nin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 23.11.2006 gün ve E:2003/10, K:2006/106 sayılı kararı ile 26. maddedeki “…sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere…” bölümünün Anayasaya aykırılık nedeniyle iptali sonrasında, Kurumun rücu hakkının, yasadan doğan kendine özgü ve sigortalı, ya da, hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında; kurumun rücu alacağının ilk peşin değerin kusura tekabül eden miktarıyla sınırlı bulunması, bununla birlikte fiili ödemenin mevcudiyeti halinde ise, kurumun talep edebileceği miktarın hesabının da aynı şekilde gerçekleştirilmesi gerekmekte olup; şayet, ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarından düşük ise o takdirde, ilk peşin sermaye değerine itibar edilmesi; aksine, fiili ödeme miktarı, ilk peşin değerden düşük ise o takdirde de, fiili ödeme miktarının esas alınması gerekmektedir.

Eldeki davada, davacı kurum 07.06.2005 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve yapılan masrafların rücuan tahsilini talep etmiş, 506 sayılı Kanunun 92. maddesi gözetilerek hak sahiplerine bağlanan gelirlerin ilk peşin sermaye değerleri bildirilmiş, ancak hak sahiplerinden annesi Asiye’nin gelirden çıktığı ve yapılan ödemelerin fiili ödemeye dönüştüğü anlaşılmasına rağmen, Asiye yönünden, fiili ödeme miktarının gelirin ilk peşin değerinin kusur karşılığından daha düşük olduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

Kuşkusuz, hükmü temyiz etmeyen davalılar yönünden davacı Kurum lehine oluşabilecek usuli kazanılmış hak durumu korunmalıdır.

Mahkemece yukarıda belirtilen fiili ve hukuki durumlar dikkate alınmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Kuşkusuz, hükmü temyiz etmeyen davalılar yönünden davacı Kurum lehine oluşabilecek usuli kazanılmış hak durumu korunmalıdır.

Mahkemece yukarıda belirtilen fiili ve hukuki durumlar dikkate alınmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılardan şirket avukatı ve ... mirasçılarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı şirket ve davalı ...'in mirasçılarına iadesine, 10.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10881, Karar No: 2017/5948, Tarih: 27.11.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/10881 E.  ,  2017/5948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 27.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10759, Karar No: 2015/10669, Tarih: 17.11.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/10759 E.  ,  2015/10669 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/62319

MAHKEMESİ : Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20.11.2012

NUMARASI : 2012/200 Esas, 2012/394 Karar

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin aşamalardaki beyanları, savunma ve tüm dosya içeriğine göre, olay günü sanığın arkadaşı olan mağdurenin kolundan tutup otobüse binmesine engel olmaya çalıştığı sırada bıçağını çekip tehdit ederek gitmesine izin vermediği taraflar arasında, itiş kakış yaşanırken mağdurenin kolundaki çantanın yere düşmesi üzerine, sanığın çantayı aldığı, esnada elinden kurtulan mağdurenin otobüse binerek olay yerinden uzaklaştığı anlaşıldığından, mevcut haliyle eylemin tamamlanamaması nedeniyle sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna teşebbüs yerine, aynı suçun tamamlanmış halinden mahkûmiyet hükmü kurulması,

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 109/2 maddesine göre belirlenen 2 yıl hapis cezasından, aynı Kanunun 109/3-a maddesi uyarınca bir kat arttırım yapıldığında cezanın 4 yıl yerine 3 yıl olarak eksik belirlenmesi.

TCK'nın 53/1. maddesi gereğince uygulama yapılırken aynı maddenin 3. fıkrası gözetilmeksizin, 53/1-c madde ve bendinde sayılan velâyet hakkı, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksunluğun sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/34299, Karar No: 2020/17699, Tarih: 08.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/34299 E.  ,  2020/17699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... Temizlik San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 08/12/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.