muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/224, Karar No: 2011/268, Tarih: 13.12.2011

Bu ilkenin sonucu olarak;

a- Usul işlemleri kural olarak yürürlükteki yasaya göre yapılacaktır.

b-Yürürlükteki yasaya göre yapılmış işlemler, sonradan yürürlüğe giren yasa nedeniyle geçerliliğini yitirmeyecektir.

c- Yeni yasanın ya da Anayasa Mahkemesinin iptal kararının yürürlüğünden sonra yapılması gereken usul işlemleri ise yeni yasaya ya da iptal kararıyla ortaya çıkan usule tabi olacaktır.

d- Yeni yasanın uygulanmasında, sanığın leh veya aleyhinde sonuç doğurmasına bakılmayacaktır.

Anayasa Mahkemesi iptal kararının yürürlük tarihinin 07.10.2010 (Resmi Gazete’de yayımlandığı 07.10.2009 tarihinden 1 yıl sonra) bulunması nedeniyle; yerel mahkemenin 01.07.2009 tarihli hükmünün temyize tabi olup olmadığı sorununun, iptal kararıyla ortaya çıkan yeni duruma göre değil, 01.07.2009 tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre belirlenmesi gerekmektedir.

5271 sayılı Yasanın 223 ve 1412 sayılı CYUY’nın 305. maddeleri ile yargısal kararlarda varılan ilkeler dikkate alındığında, 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uygulanmak suretiyle tayin edilen sonuç adli para cezasının miktarına bakılmaksızın, maddedeki “Bu hükmün uygulanması kanun yollarına başvurmada engel teşkil etmez” düzenlemesi uyarınca temyiz yeteneği bulunmakta ise de, benzer düzenlemeye yer verilmemesi nedeniyle 5237 sayılı TCY’nın 50 veya 52. maddeleri uygulanmak suretiyle hükmolunan ve başkaca herhangi bir hak kısıtlaması doğurmayan 2.000 Liraya kadar (2.000 Lira dâhil) adli para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükümleri kesin nitelikte olup, bu hükümlere karşı temyiz yasa yoluna başvurulamaz. Ancak kesin nitelikteki bu hükümler, kesinlik sınırını aşar nitelikle yaptırım içermek koşuluyla suç vasfına yönelik temyiz üzerine, bu hususla sınırlı biçimde temyiz incelemesine konu olabilirler.

Zoralım kararı niteliğinde olan suçta kullanılan eşya ile suça konu orman emvalinin satımından elde edilen paranın katılan orman idaresi adına gelir kaydına karar verilmesinin, hükme temyiz edilebilirlik niteliği kazandırıp kazandırmayacağına gelince;

Bu konu Ceza Genel Kurulunca 09.03.2010 gün 237–51 ve son olarak da 15.11.2011 gün 213–227 sayılı kararla çözüme kavuşturulduğu üzere; 04.06.1936 gün ve 12–14 sayılı İçtihadı Birleştirme kararında; “zoralım kararlarının temyiz edilebilme sınırının saptanmasında Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının esas alınması gerektiği” vurgulanmış olup, bu güne kadar istikrarlı olarak devam eden uygulamanın 5237 sayılı TCY’nın yürürlüğe girmesinden sonra değiştirilmesini gerektirecek herhangi bir neden bulunmamaktadır.

Yerel mahkeme karar tarihinde yürürlükte bulunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Yargılaması Yasasının 427. maddesinde 21.07.2004 günü yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Yasanın 2. maddesinin (c) bendi ile yapılan değişiklikle “40 milyon” TL olan kesinlik sınırı “1 milyar” TL’na çıkarılmış, Ek–4. maddesinde ise “müteakip yıllar için kesinlik sınırının 213 sayılı Vergi Usul Yasasının mükerrer 298. maddesi hükümleri uyarınca her yıl tespit ve ilan edilen “yeniden değerleme oranı”nda artırılması suretiyle belirleneceği” hüküm altına alınmıştır. Karar tarihinin 01.07.2009 olduğu somut olayda temyiz edilebilirlik sınırı 1.400 Lira olup, zoralım kararı niteliğinde olan suçta kullanılan eşya ile suça konu orman emvalinin satımından elde edilen paranın değeri bu miktarın üzerinde değildir.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Yerel mahkeme hükmünün, hapis cezasından çevrilen 1.000 Lira ve gün karşılığı olarak belirlenen 1.000 Lira adli para cezası ile suçta kullanılan at, semer ve balta ile suça konu orman emvalinin satımından elde edilen paranın katılan orman idaresi adına gelir kaydına karar verilmesinden ibaret olup, eylemin başka bir suçu oluşturma olasılığı bulunmamaktadır. Suç vasfına yönelik olarak aleyhe temyiz de edilmediğine göre; toplam 2.000 Liradan ibaret adli para cezasının, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY’nın 305. maddesinin 1. fıkrasındaki açık düzenleme karşısında temyizi olanaklı olmadığı gibi, katılan orman idaresi adına gelir kaydına karar verilen paranın değerinin 1086 sayılı HUMY’nın 427. maddesindeki kesinlik sınırının altında olması nedeniyle sanık hakkındaki hüküm bu açıdan da temyiz edilebilirlik niteliği kazanmamıştır.

Bu itibarla; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulü ile Özel Daire bozma kararının kaldırılarak, sanığın temyiz isteminin 1412 sayılı CYUY’nın 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 305, 317 ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 427. maddeleri uyarınca reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 13.07.2011 gün ve 2610–10814 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8 ve 1412 sayılı CYUY’nın 305, 317 ve HUMY’nın 427. maddeleri uyarınca REDDİNE,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.12.2011 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2633, Karar No: 2024/6103, Tarih: 20.05.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/2633 E.  ,  2024/6103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2023/372 Esas, 2023/802 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 06.04.2023 Tarihli ve 2023/31 Esas, 2023/262 Karar Sayılı Karar

Taraflar arasındaki sözleşmenin incelenmesinden sözleşmenin ifa edileceği yerin...'de olduğu, davalının ikametgahının ise Ankara'da olduğu, eser sözleşmesinden kaynaklı bu dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 6 ncı maddesi gereğince davalının ikametgahı mahkemesinde açılabileceği gibi 6100 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi gereğince de sözleşmenin ifa edileceği yerde de açılabileceği, taraflar arasındaki yetki sözleşmesinin mahkemece geçerli bir yetki sözleşmesi olarak kabul edilmediği, davalı vekilinin yasal süresi içerisinde sunmuş olduğu cevap dilekçesinde ileri sürmüş olduğu yetki itirazının kabulü gerektiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesinin 14.11.2023 Tarihli ve 2023/372 Esas, 2023/802 Karar Sayılı Kararı

Dava konusu 13.08.2020 tarihli İş Sözleşmesi başlıklı sözleşmedeki kaşelere göre davacının merkezinin İzmir ilinde, davalının merkezinin Ankara ilinde bulunduğu, dava konusu işin yapılacağı yerin... ilinin... ilçesi olduğu, ülkemizin idari ve coğrafi bölünmesinde İzmir Bölgesi adında bir bölge bulunmadığı, İzmir ilinin bulunduğu coğrafi bölgenin adının bile İzmir Bölgesi değil Ege Bölgesi olduğu, davalı vekilinin cevap dilekçesinde herhangi bir sebep ileri sürülmeksizin yetki itirazında bulunmaması, ayrıca 6100 sayılı Kanununun 357 nci maddesinin 2 nci fıkrasına göre bölge adliye mahkemeleri için yetki sözleşmesi yapılamaması ve zaten tarafların amacının bölge adliye mahkemeleri için yetki sözleşmesi yapmak olmaması bir bütün olarak değerlendirildiğinde dava konusu 13.08.2020 tarihli İş Sözleşmesi başlıklı sözleşmede yer alan "Konu ile ilgili anlaşmazlıklarda İzmir Bölge Adliyeleri yetkilidir " hükmü ile sözleşmeyi yazılı yapmayı seçen davacı ile davalının amacının İzmir Adliyesi Mahkemelerini yetkili kılmak olduğu açıkça anlaşıldığından 6100 sayılı Kanunu'nun 17 nci ve 18 inci maddelerine göre yetki sözleşmesinin geçerli olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki eser sözleşmesi kapsamında ödenmediği iddia olunan bakiye iş bedeli 74.000,00 TL alacağın ve 100,00 TL munzam zararın davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Kanunu’nun 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Kanunu’nun 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 6100 sayılı Kanun’un “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ncı maddesi şöyledir:

" Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir."

3. 6100 sayılı Kanun’un “Sözleşmeden doğan davalarda yetki” başlıklı 10 uncu maddesinin şöyledir: "Sözleşmeden doğan davalar, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de açılabilir."

4. 6100 sayılı Kanun'un "Yetki itirazının ileri sürülmesi" başlıklı 19 uncu maddesinin ikinci, üçüncü ve

dördüncü fıkrası şöyledir:

"(2)Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz."

"(3)Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir."

"(4)Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir."

5. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) "İfa yeri" başlıklı 89 uncu maddesi şöyledir.

"Borcun ifa yeri, tarafların açık veya örtülü iradelerine göre belirlenir.

Aksine bir anlaşma yoksa, aşağıdaki hükümler uygulanır;

1. Para borçları, alacaklının ödeme zamanındaki yerleşim yerinde,

2. Parça borçları, sözleşmenin kurulduğu sırada borç konusunun bulunduğu yerde,

3. Bunların dışındaki bütün borçlar, doğumları sırasında borçlunun yerleşim yerinde, ifa edilir.

Alacaklının yerleşim yerinde ifası gereken bir borcun doğumundan sonra alacaklının yerleşim yerini değiştirmesi sebebiyle ifa önemli ölçüde güçleşmişse borç, alacaklının önceki yerleşim yerinde ifa edilebilir."

C. Değerlendirme

Somut olayda, dava tarihi itibarıyla davacının yerleşim yerinin Güzelbahçe/İzmir olduğu davacının birden çok mahkemenin yetkili olduğu ve kesin yetki kuralının bulunmadığı bu davada, davayı yerleşim yerinin bulunduğu yerde açarak yetkili mahkemeyi seçmiş olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın, İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

20.05.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4867, Karar No: 2018/10747, Tarih: 03.10.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/4867 E.  ,  2018/10747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Beraat eden sanık ...'nin, 23/03/2015 tarihli dilekçesi ile, tutuklu kaldığı sürelere ilişkin tazminat talebi hakkında mahallince işlem yapılması mümkün görülmüştür.

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteklerinin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun müştekiye karşı gündüz vakti işlediği hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 43/1, 116/2, 119/1-c, 31/3. maddelerinde öngörülen cezanın miktar ve nev'i itibariyle tabi olduğu TCK'nın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 7 yıl 12 aylık zamanaşımının, suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 03/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18793, Karar No: 2014/12114, Tarih: 06.05.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/18793 E.  ,  2014/12114 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/157767

MAHKEMESİ : Malatya 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2011

NUMARASI : 2011/374 (E) ve 2011/559 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın temyiz dilekçesi içeriğinden, temyiz isteminin, katılan S.. Ç..'a karşı hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Mahkemenin "müştekinin zararı giderilmediğinden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına takdiren yer olmadığına" biçimindeki oluşa ve dosya içeriğine uygun olan gerekçesi karşısında; tebliğnamedeki bu husustaki bozma düşüncesine katılınmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 145. maddesindeki "malın değerinin azlığı' kavramı ile 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerlik bulunmadığı, "değer azlığının" 5237 sayılı Kanun'a özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma halinde, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği, somut olayda, balkon demirlerinden tırmanarak katılanın evine giren sanığın cüzdan içerisindeki 20-30 TL para ile cep telefonunun tuş ve kapak takımını çalması şeklinde gerçekleşen eyleminde, suçun işlenmesindeki özellik gereği 5237 sayılı Kanunun 145. maddesinin uygulama koşullarının oluşmadığının gözetilmemesi,

2-Sanık hakkında aynı hükümde, aynı katılana yönelik konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümde "sanığın yargılama sırasındaki olumlu davranışları ve geçmişi lehine takdiri indirim sebebi kabul edilerek" 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesi uyarınca takdiri indirim uygulandığı halde hırsızlık suçundan kurulan hükümde uygulanmaması,

3-5237 sayılı TCK'nın 51. maddesinin 3. fıkrası uyarınca cezası ertelenen hükümlü hakkında, 1 yıldan az, 3 yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir, bu sürenin alt sınırı mahkum olunan ceza süresinden az olamaz. Hapis cezasının ertelenmesinin yasal sonucu olmasından dolayı zorunlu olarak hükmedilmesi gereken “denetim süresine” ilişkin hatalar “aleyhe değiştirme yasağına” konu oluşturmaz.

Somut olayda, hapis cezası ertelenen sanık hakkında 1 yıl 2 ay hapis cezasına hükmedildiği halde, denetim süresinin bu süreden az olacak şekilde 1 yıl olarak belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, bir numaralı bozma nedeni yönünden bozma sonrası kurulacak hükümde 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesinin gözetilmesine, 06/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/33290, Karar No: 2013/27231, Tarih: 29.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/33290 E.  ,  2013/27231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı Bakanlık avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalı ... Yemekçilik Temizlik ve Turizm İnşaat San. ve Tic. Ltd. Şirketine ait işyerinde 23.07.1997-01.02.2010 tarihleri arasında temizlik işçisi olarak çalıştığını ve emeklilik sebebi ile ... sözleşmesini feshettiğini işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla; kıdem tazminatı, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı hazine vekili, ... Devlet Hastanesinin 2004-2010 yılları arasındaki yemek ve temizlik işlerini ihale yolu ile davalı ... Yemekçilik Temizlik ve Turizm İnşaat San. ve Tic. Ltd. Şti.nin yüklendiğini ve davacının taleplerinden dolayı davalı Kurumun sorumlu olmadığını, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davalı işyerinde üçlü vardiya olduğunu, davacının tüm ulusal ve dini bayramlarda çalışmasının hayatın olağan akışına ters olduğunu, işçi yıllık izlenimi defterine imzası alınmak sureti ile davacıya yıllık izinlerinin kullandırılmış olduğunu ve davacıya kıdem tazminatı ücret bordrosu ile ödeme yapıldığını belirterek; davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı şirket cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dosyaya sunulan tarihsiz hizmet erbabı ücret bordrosu fotokopisine göre ./..

23.07.1997- 11.02.2010 arası çalışma dönemi için davacıya kıdem ve ihbar tazminatları ve yıllık ücretli izin ücreti olarak toplam net 16.102,75 TL ödeme yapıldığı, bordronun davacı tarafından itirazı kayıtsız olarak imzalandığı anlaşılmaktadır. Yargılama sırasında davacı vekili bordrodaki imzanın müvekkiline ait olup olmadığını davacının bilemediğini beyan etmiştir. Mahkemece davalının ödeme belgesinin aslının sunulmadığı ve yemin teklif etme hakkının davalı tarafından kullanılmadığı gerekçesiyle ödeme belgesi dikkate alınmadan dava konusu istekler hüküm altına alınmıştır.

Davacının dosyaya sunulan dava konusu kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti ödemesine dair ücret fotokopisi ve ibranamede imzasının bulunması, bordroda ödeme yapılan alacakların tutar olarak gösterilmiş olması, imzanın itirazı kayıtsız olması dikkate alınarak hakimin davayı aydınlatma göre kapsamında davcının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 169 vd maddelerine göre isticvap edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

3- Davacı işçinin hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil çalışması yapıp yapmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Davacı işçinin ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma karşılığı ücretlere hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı ... Kanunu'nun 47. maddesinde, Kanun'un kapsamındaki işyerleri bakımından, ulusal bayram ve genel tatil günü olarak kabul edilen günlerde çalışma karşılığı olmaksızın o günün ücretinin ödeneceği, tatil yapılmayarak çalışıldığında ise, ayrıca çalışılan her gün için bir günlük ücretin ödenmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. 2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkında Kanunu'nun 2. maddesinde ise, resmi ve dini bayram günleriyle yılbaşı gününün genel tatil günleri olduğu açıklanmıştır.

Buna göre; genel tatil günleri, 1 Ocak, 23 Nisan, 19 Mayıs, 30 Ağustos günleri ile Arife günü saat 13.00’da başlanan üçbuçuk günlük Ramazan Bayramı ve Arife günü saat 13.00’de başlayan dörtbuçuk günlük Kurban Bayramı günlerinden oluşur. Ulusal bayram günü 28 Ekim saat 13.00' ten itibaren başlayan 29 Ekim günü de devam eden birbuçuk gündür. 2429 sayılı Kanun'un, 5892 sayılı Kanun'la değişik 2. maddesi uyarınca da, 1 Mayıs genel tatil günüdür. İşçinin ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıp çalışmayacağı toplu ... sözleşmesi veya ... sözleşmesiyle kararlaştırabilir

Ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan bayram ve genel tatil ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde işçi, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını her türlü delille ispat edebilir.

Ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bununla birlikte, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İmzalı ücret bordrolarından, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödendiği ./..

İmzalı ücret bordrolarından, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödendiği ./..

anlaşılıyorsa, işçi tarafından daha fazla çalışıldığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin alacağının bordroda görünenden daha fazla olduğu yönünde bir ihtirazi kaydının bulunması halinde, ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıt taşımaması durumunda dahi, işçinin bordroda yazılı olanın dışında ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının yapıldığını yazılı delille kanıtlaması imkân dahilindedir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil konusunda hesap yapılırken tanık anlatımları dikkate alınmıştır. Mahkemece, sözü edilen alacakların sadece bu tanıkların anlatımlarına dayanılarak yapılan hesaplamaya itibarla hüküm kurulması hatalıdır. Oysa çalışmanın geçtiği yer resmi kuruma ait olup alt işverene verilen temizlik işini alan firmalardaki tüm çalışma süresine ait bordrolar ve eğer banka hesabına ücret ödemesi yapılıyorsa bunlara ilişkin ekstreler getirtilmelidir. Ayrıca işyerinde yapılan çalışmalara ilişkin görev tanımları, işyerine giriş ve çıkışları gösteren kayıtlar ile puantaj belgeleri dosya arasına alınmalı, işyerinde kaç personel çalıştığı, bunların sözü edilen işyerinde haftada kaç gün, kaç saat çalıştıkları, işçilerin tümü için aynı saatlerde mi yoksa nöbet usulüne göre mi çalışmalar yapıldığı belirlenip, tüm deliller birlikte değerlendirilerek, gerekirse işyerinde uzman bilirkişi aracılığıyla keşif yapılarak, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacağının varlığı saptanmalıdır. Mahkemece, olabildiğince yazılı delillere ulaşılarak tanık beyanlarının denetlenmesinden sonra karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

4-Sağlık Bakanlığının 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu gözetilmeksizin bakiye harçtan ve yargılama gideri içinde peşin harçtan sorumluluğuna hükmedilmesi de hatalı olup ayrı bir bozma sebebidir.

Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, 29.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.