muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/20677, Karar No: 2010/12773, Tarih: 07.07.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/20677 E.  ,  2010/12773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, önceden kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunması nedeniyle 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 26.12.2006 günü ve 2006/8-317 esas, 2006/319 sayılı kararı ile hükümden sonra 5560 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 150/3. maddesindeki yeni düzenleme karşısında; sanığa zorunlu savunman atanması gerektiği yönündeki tebliğnamedeki düşünce benimsenmemiş, kasıtlı suçtan ertelenmesine karar verilmeyen kısa süreli hapis cezasına mahkum olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesi uygulanmamış ise de, hükümlülüğün doğal sonucu olup infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden, anılan Yasanın 61. maddesine aykırı olarak 35. maddenin 145. maddeden önce uygulanması, sonuca etkili olmadığından, söz konusu Yasanın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, sanığın kastı ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde bu maddeye düzenleme amacının dışında yorumlar getirilerek sanık hakkında hükmolunan cezadan yazılı biçimde indirim yapılması, 5237 sayılı Yasanın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK.nun 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, sanığın, gece 1 sıralarında yakınana ait evin balkonuna çıkarak hırsızlığa kalkıştığının anlaşılması karşısında; eyleminin 5237 sayılı Yasanın 142/1-b maddesinde belirtilen hırsızlık suçunun yanı sıra aynı Yasanın 116/2-4. maddesindeki geceleyin konut dokunulmazlığını bozma suçunu da oluşturduğu gözetilmeden, bu konuda hüküm kurulmaması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiriler dışında diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 07/07/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22473, Karar No: 2012/17642, Tarih: 12.07.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/22473 E.  ,  2012/17642 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62, 63, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre, sanığın idaresindeki tır ile gece vakti aydınlatma bulunmayan otoban tabir edilen otoyolda, acil haller dışında kullanılması yasak olan orta refüj aralığından U dönüşü yapmak istediği sırada refüj aralığının kısa olması nedeniyle, tır'ın dorsesinin arka bölümünün yolun sol şeridini kapatması ve bu sırada sanığın gerisinde aynı yönde gelmekte olan ölen sürücünün dorseyi farkedemeyerek sol arka köşesinden çarpması suretiyle gerçekleşen olayda, biliçli taksirin unsurlarının oluştuğunun ve temel ceza tayininde asgari hadden daha fazla ayrılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına ve oluşa göre, sanık müdafiinin, eksik inceleme yapıldığına, kazaya çok hızlı seyreden ölenin neden olduğuna, bilirkişi raporlarının hatalı olduğuna, verilen cezanın sanığın mağduriyetine yol açtığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 12.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16606, Karar No: 2016/24978, Tarih: 08.11.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/16606 E.  ,  2016/24978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini kıdem ve ihbar tazminatlarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı İsteminin Özeti:

Davalı vekili, davacının en son davalı şirkette çalıştığı zamandan davanın açıldığı tarihe kadar geçen süre nazara alındığında alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının son çalıştığı şirketle davalı arasında bir bağlantı bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davalının son işvereni ile davalı işveren arasında irtibat bulunmadığı, davacının davalı işveren yanındaki son çalışmasından davanın açıldığı tarihe kadar geçen süre içerisinde alacakların zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararının Dairemizce hizmet süresi yönünden bozma kararı verildiği görülmekle, bu kez mahkemece Yargıtay bozma ilamı doğrultusunda bilirkişi ek raporu alındığı ve kısmen kabul kararı vermiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacıya dava konusu alacaklar ile ilgili ödeme yapılıp yapılamdığı uyuşmalzık konusudur.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece, “final settlement and release” başlıklı, ingilizce düzenlenmiş ibranamelerin makbuz hükmünde olduğu kabul edilmiş ve belge üzerinde yazılı kıdem tazminatı miktarının davacıya ödendiği gerekçesiyle kıdem tazminatı alacağı mahsubu yapılarak hesaplamış ve kabul edilmiştir.

Davacı vekili, yabancı dilde hazırlanmış ibranameye geçerlilik tanınamayacağını, söz konusu belgenin Suudi Arabistandan çıkış yapılabilmesi için işçiye imzalatıldığını, içerikte yazılı miktarın ödenmediğini ileri sürmektedir.

Davacı vekili, yabancı dilde hazırlanmış ibranameye geçerlilik tanınamayacağını, söz konusu belgenin Suudi Arabistandan çıkış yapılabilmesi için işçiye imzalatıldığını, içerikte yazılı miktarın ödenmediğini ileri sürmektedir.

Dosyada mevcut olan söz konusu belgeler değerlendirildiğinde, “final settlement and release” başlıklı davacı tarafından imzalanmış olduğu, ibranamelerin ingilizce düzenlenmiş olduğu ve miktar içerdiği görülmüş ise de davacının söz konusu yabancı dili bildiği konusu mahkemece aydınlatılmamıştır. Yine dosyada mevcut olan ve davacı tarafından imzalanmış olan türkçe ibranamelerin mahkemece değerlendirilmediği görülmüştür. Söz konusu ibranamelerin davacının çalıştığı dönemleri içerdiği, miktar içermediği ancak ingilizce olarak hazırlanmış olan ibranamelerle birebir örtüşmediği, birbirleri ile çeliştiği görülmüştür. Mahkemece yapılacak iş, bahsi geçen tüm ibranameler ile ilgili davacı asilin beyanına başvurulmalı ve mahkemece geçerlilik denetimi yapılmalıdır. Yine ibranamedeki yazılı miktarların banka aracılığıyla ödenip ödenmediğinin araştırılarak sonuca gidilmesi gerekirken, bu yönde bir araştırma yapılmadan belgelerde yazılı miktarın ödendiğinin kabul edilmesi hatalıdır. Tarafların ödeme belgelerine ilişkin beyanları, itirazları ve davalının ödeme savunması ile ilgili belgelerin tümü birlikte değerlendirildikten sonra tereddüte meydan vermeyecek şekilde inceleme yapıldıktan sonra, ödemelerin mahsup edilip edilmeyeceğinin belirlenmesi gerekmektedir. Eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/7359, Karar No: 2014/6502, Tarih: 12.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/7359 E.  ,  2014/6502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

14.04.2011 tarihinde yürürlüğü giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3000 TL’ye kadar (dahil) para cezaları kesin nitelikte olup, hakaret suçundan verilen cezanın tür ve miktarı itibarıyla kesin olan hükmün temyizi mümkün bulunmadığından, sanık müdafiin hakaret suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin sanık müdafiin beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne ilişkin temyiz istemi ile sınırlı olarak yapılmasına karar verilmekle gereği düşünüldü:

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna teşebbüs mümkün olduğundan tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş, tatbik edilen teşebbüs indiriminin TCK.nın 103/6. maddesinden önce aynı Kanunun 103/2. maddesi üzerinden uygulanması gerekirken, 103/6. maddesinden sonra uygulanması suretiyle TCK.nın 61/5. maddesindeki sıralamaya aykırı düşecek şekilde eksik ceza tayini karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19324, Karar No: 2015/3433, Tarih: 27.02.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/19324 E.  ,  2015/3433 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, Kurum işleminin iptali ile, ... Sigortası'na giriş tarihinin Türkiye’de sigorta başlangıcı olarak tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Uzun vadeli sigorta kolları bakımından sigortalılık süresini düzenleyen 5510 sayılı Kanunun 38’inci madde hükmü; malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarının uygulanmasında dikkate alınacak sigortalılık süresinin başlangıcını; sigortalının, 5417, 6900, 506, 1479, 2925, 2926 ve 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununa, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun geçici 20’nci maddesi kapsamındaki sandıklara veya bu Kanuna tâbi olarak malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olarak ilk defa kapsama girdiği tarih olarak kabul edileceğini; kanunun uygulanmasında 18 yaşından önce malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tâbi olanların sigortalılık süresinin, 18 yaşının ikmal edildiği tarihte başlamış olacağını, bu tarihten önceki süreler için ödenen malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primlerinin, prim ödeme gün sayısı hesabına dâhil edileceğini öngörürken, Uluslararası sosyal güvenlik sözleşme hükümlerinin saklı bulunduğu ifade edilmiştir.

Öte yandan, Anayasamızın 90/son maddesi uyarınca, yöntemince yürürlüğe konulmuş Uluslararası sözleşmeler kanun hükmünde olduğu gibi, normlar hiyerarşisi yönünden uluslararası sözleşme kurallarına uygulamada yasal güç tanınmakta ve bu kuralların uygulanma önceliği de haiz bulunmaktadır.

10.04.1965 tarihli resmi gazetede yayımlanarak 01.11.1965 tarihi itibarıyla yürürlüğe giren Türkiye Cumhuriyeti ile Almanya Federal Cumhuriyeti arasında imzalanan Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin uzun vadeli sigorta kollarından olan “Malullük, Yaşlılık ve Ölüm Sigortaları(aylıkları)” başlıklı beşinci bölümde düzenlenen konuya ilişkin 29’uncu madde hükmü ise “Türk Sosyal Sigorta Mercii için aşağıdaki hususlar geçerlidir: … (4) Bir kimsenin Türk sigortasına girişinden önce bir ... Sigortasına girmiş bulunması halinde, ... Sigortasına girişi, Türk Sigortasına giriş olarak kabul edilir...” hükmünü öngörmüştür.

Anılan Uluslararası sözleşme hükmü ile, sözleşme hükmünün düzenlendiği bölüm birlikte değerlendirildiğinde; bir kimsenin Türk sigortasına girmeden önce, sözleşme hükmü kapsamında, malullük, yaşlılık ve ölüm Sigortalarından ... Sigortasına girmiş bulunması halinde, rant sigortasına giriş tarihinin, Türk sigortasına giriş tarihi olarak kabul edileceğinin kabulü gerekir.

Anılan Uluslararası sözleşme hükmü ile, sözleşme hükmünün düzenlendiği bölüm birlikte değerlendirildiğinde; bir kimsenin Türk sigortasına girmeden önce, sözleşme hükmü kapsamında, malullük, yaşlılık ve ölüm Sigortalarından ... Sigortasına girmiş bulunması halinde, rant sigortasına giriş tarihinin, Türk sigortasına giriş tarihi olarak kabul edileceğinin kabulü gerekir.

Öte yandan, Alman Sigorta Merci tarafından Alman mevzuatına göre, zorunlu prim süreleri (Türkçe deyişle uzun vade sigorta kollarından olan malüllük,yaşlılık ve ölüm sigortası) olarak adlandırılan sürelerin; zorunlu ödenen prim süreleri ya da hususi hükümlere göre primi ödenmiş veya ödenmiş varsayılan sürelerden oluştuğu belirtilmiştir. Nitekim Almanya Federal Cumhuriyeti Sosyal Yasa (SGB) VI.Kitab’ın (Alman Sosyal Kanunu) konuya ilişkin Yasal Aylık Süreleri’ni düzenleyen beşinci başlık 55'inci maddesi “Prim ödeme süreleri, mecburi veya isteğe bağlı sigorta primlerinin ödendiği sürelerdir. Özel yasalara göre ödenmiş kabul edilen mecburi sigorta primlerine ilişkin süreler de, mecburi sigorta primlerinin ödendiği süreler olarak kabul edilir.” hükmünü içermektedir. Bu kapsamda özel yasa niteliğindeki Analığın Korunmasına Dair Yasa ve ilgili özel yönetmeliklerde hamilelik / analık koruması sürelerinin, ödenmiş varsayılan prim süresi olarak kabul edildiği belirtilmektedir.

Somut olayda, dava dosyası içerisinde yer alan Alman sigorta kurumuna ait sigorta hesap cetvelinde, 24.05.1990 tarihinden itibaren “Mutterschutz / Schwangerschaft (hamilelik / analık koruması)” ve “pflichtbeitragszeit für kindererziehung (çocuk eğitimi için zorunlu prim süresi)” sürelerinin bulunduğu belirtilmiş olup, bu sürenin yukarıda bahsedilen Uluslararası Ek Sözleşme hükmü kapsamında, uzun vadeli sigorta kollarından olan malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından ... Sigortasına giriş niteliğinde bir sigortalılık girişi olması karşısında, davacının beyanı alınarak 24.05.1990 tarihini Türkiye’de sigortalılık başlangıcı olarak talep edip etmediği sorulmalı ve sonucuna göre karar verilmeli, ayrıca davacının talebi 01.07.2001 olması halinde bu tarihte Alman sigorta cetvelinde “geringfügige nicht versicherungspflichtige beschaftigung (sigortadan muaf cüz’i çalışma)” kayıtlı bulunması karşısında; anılan sigorta hesabındaki kayıtlı sürenin, yukarıda bahsedilen Uluslararası sözleşme hükmü kapsamında, uzun vadeli sigorta kollarından olan malullük, yaşlılık ve ölüm Sigortalarından ... Sigortasına giriş niteliğinde bir sigortalılık süresi olup olmadığı usulünce araştırılmalıdır. Yapılacak araştırma neticesi, rant sigortası kapsamında bulunmadığının anlaşılması halinde, Türk-Alman Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin sigorta başlangıcına dair yukarıdaki sözleşme hükmünün uygulanmasını gerektirecek nitelikteki rant sigortasına giriş tarihi belirlenmeli ve böylece davacı istemi bu çerçevede yeniden değerlendirilerek varılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma gerekir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6258, Karar No: 2014/8553, Tarih: 25.03.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/6258 E.  ,  2014/8553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Silifke İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/04/2013

NUMARASI : 2013/34-2013/82

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 04.11.2013 tarih, 25566/34564 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından 22.09.2012 vadeli 65.000,00 TL ve 01.09.2012 vadeli 60.000,00 TL miktarlı bonolara dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla yapılan takipte borçluya tebliğ edilen ve kesinleşen ödeme emrinde işleyecek faizin talep edildiği, ancak faiz oran ve cinsinin belirtilmediği, icra dairesince borçluya gönderilen muhtıranın iptaline yönelik şikayetin mahkemece kabulüne karar verildiği, temyiz üzerine de Dairemizce kararın 04.11.2013 tarihinde onandığı görülmüştür.

3095 Sayılı Yasanın 2.maddesi aynen “Bir miktar paranın ödenmesinde temerrüde düşen borçlu, sözleşme ile aksi kararlaştırılmadıkça, geçmiş günler için 1. maddede belirlenen orana göre temerrüt faizi ödemeye mecburdur. Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankasının önceki yılın 31 Aralık günü kısa vadeli avanslar için uyguladığı faiz oranı, yukarıda açıklanan miktardan fazla ise, arada sözleşme olmasa bile ticari işlerde temerrüt faizi bu oran üzerinden istenebilir. Söz konusu avans faiz oranı, 30 Haziran günü önceki yılın 31 Aralık günü uygulanan avans faiz oranından beş puan veya daha çok farklı ise yılın ikinci yarısında bu oran geçerli olur. Temerrüt faizi miktarının sözleşmede kararlaştırılmamış olduğu hallerde, akdi faiz miktarı yukarıdaki fıkralarda öngörülen miktarın üstünde ise, temerrüt faizi, akdi faiz miktarından az olamaz” şeklinde düzenlenmiştir.

Takip konusu alacak bonodan kaynaklanan ticari iş niteliğinde olduğundan yukarıda yazılı yasa uyarınca uygulanacak temerrüt faizi; ticari faizdir. Buna göre ödeme emrinde faizin cins ve oranının belirtilmemesi halinde anılan maddeye göre ticari faiz (avans faizi) istendiğinin kabulü gerekir.

Bu nedenle icra müdürlüğünce işleyecek faizin avans faizine göre hesaplanmasına yönelik muhtıra gönderilmesi ödeme emrinin düzeltilmesi anlamına gelmeyeceğinden mahkemece şikayetin reddi yerine kabulü isabetsiz olup kararın bu nedenle bozulması gerekirken onandığı anlaşılmakla alacaklının karar düzeltme talebinin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Alacaklının karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin 04.11.2013 tarih ve 2013/25566 E. - 34564 K. sayılı onama kararının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 25.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9333, Karar No: 2014/31506, Tarih: 11.11.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/9333 E.  ,  2014/31506 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/180768

MAHKEMESİ : Samsun 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2013

NUMARASI : 2013/223 (E) ve 2013/485 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin 9.5.2013 tarihli ayrıntılı temyiz dilekçesi başlığında suç adı olarak hırsızlık ve mala zarar verme suçlarını belirttiği, ancak temyiz dilekçesi içeriğinden temyiz talebinin, yalnızca hırsızlık suçu yönünden verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu, kaldı ki mala zarar verme suçu yönünden atılı suçun yasal unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanığın beraatine karar verildiği, sanığın beraat hükmünü temyiz etmesinde hukuki menfaatinin bulunmadığı kabul edilerek, hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmüne hasren yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın, müştekinin sorumlusu olduğu mağazadan toplam değeri 50 TL olan 2 adet kazak çaldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Bu dava sebebiyle yapılan toplamda 17,60 TL davetiye giderinin 6352 sayılı yasanın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle sanığa yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin değerlendirilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık D.. G.. müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 11.11.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.