muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5058, Karar No: 2014/4274, Tarih: 25.02.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/5058 E.  ,  2014/4274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 11. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/09/2012

NUMARASI : 2010/686-2012/433

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istemli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 25.02.2014 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat S. Ü. geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen davalı M.. İ.., davalı B.. K.. gelmediler, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, vekâlet görevinin kötüye kullanılması hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, mümkün olmadığı takdirde bedel isteğine ilişkindir.

Mahkemece, tapu iptaline yönelik talebin reddine,taşınmaz bedeli isteğinin kabulü ile vekil olan davalı M.. İ..'dan alınıp davacıya verilmesine, davacının fazlaya yönelik haklarının saklı tutulmasına ve taşınmaz bedeline yönelik kayıt maliki diğer davalı B.. K.. hakkındaki davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; davalı M.. İ..'ın davacı adına kayıtlı dava konusu 1 parselde 37 nolu bağımsız bölümün satış yetkisinin bulunduğu 14.06.2010 tarihli vekâletnameye istinaden çekişme konusu bağımsız bölümü diğer davalı B.. K..'e 18.06.2010 tarihinde satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; Borçlar Kanunu'nun temsil ve vekâlet bağıtını düzenleyen hükümlerine göre, vekâlet sözleşmesi büyük ölçüde tarafların karşılıklı güvenine dayanır. Vekilin borçlarının çoğu bu güven unsurundan, onun vekil edenin yararına ve iradesine uygun davranış yükümlülüğünden doğar.

Bilindiği üzere; Borçlar Kanunu'nun temsil ve vekâlet bağıtını düzenleyen hükümlerine göre, vekâlet sözleşmesi büyük ölçüde tarafların karşılıklı güvenine dayanır. Vekilin borçlarının çoğu bu güven unsurundan, onun vekil edenin yararına ve iradesine uygun davranış yükümlülüğünden doğar.

Borçlar Kanununda sadakat ve özen borcu, vekilin vekil edene karşı en önde gelen borcu kabul edilmiş ve anılan Yasanın 390/2. maddesinde "vekil, müvekkiline karşı vekaleti hüsnüniyetle ifa ile mükelleftir..." hükmüne yer verilmiştir. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 506/2. maddesi). Bu itibarla vekil, vekil edenin yararına ve iradesine uygun hareket etme, onu zararlandırıcı davranışlardan kaçınma yükümlülüğü altındadır. Sözleşmede vekâletin nasıl yerine getirileceği hakkında açık bir hüküm bulunmasa veya yapılan işlem dış temsil yetkisinin sınırları içerisinde kalsa dahi vekilin bu yükümlülüğü daima mevcuttur. Hatta malik tarafından vekilin bir taşınmazın satışında, dilediği bedelle dilediği kimseye satış yapabileceği şeklinde yetkili kılınması, satacağı kimseyi dahi belirtmesi, ona dürüstlük kuralını, sadakat ve özen borcunu gözardı etmek suretiyle, makul sayılacak ölçüler dışına çıkarak satış yapma hakkını vermez. Vekil edenin yararı ile bağdaşmayacak bir eylem veya işlem yapan vekil değinilen maddenin birinci fıkrası uyarınca sorumlu olur.

Öte yandan, vekil ile sözleşme yapan kişi Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 3. maddesi anlamında iyiniyetli ise yani vekilin vekâlet görevini kötüye kullandığını bilmiyor veya kendisinden beklenen özeni göstermesine rağmen bilmesine olanak yoksa, vekil ile yaptığı sözleşme geçerlidir ve vekil edeni bağlar. Vekil vekâlet görevini kötüye kullansa dahi bu husus vekil ile vekalet eden arasında bir iç sorun olarak kalır, vekil ile sözleşme yapan kişinin kazandığı haklara etkili olamaz.

Ne var ki, üçüncü kişi vekil ile çıkar ve işbirliği içerisinde ise veya kötü niyetli olup vekilin vekâlet görevini kötüye kullandığını biliyor veya bilmesi gerekiyorsa vekil edenin sözleşme ile bağlı sayılmaması, TMK'nın 2. maddesinde yazılı dürüstlük kuralının doğal bir sonucu olarak kabul edilmelidir. Söz konusu Yasa maddesi buyurucu nitelik taşıdığından hakim tarafından kendiliğinden (resen) göz önünde tutulması zorunludur. Aksine düşünce kötü niyeti teşvik etmek en azından ona göz yummak olur. Oysa bütün çağdaş hukuk sistemlerinde kötü niyet korunmamış daima mahkum edilmiştir. Nitekim uygulama ve bilimsel görüşler bu yönde gelişmiş ve kararlılık kazanmıştır.

Somut olaya gelince; davacı, davalı Beyler'in, vekil olan diğer davalı Metin'in muhasebecisi olduğunu, taşınmazda halen kendisinin oturduğunu,davalıların el ve işbirliği içerisinde olup,kendisini zararlandırdıklarını ve mahkemece eksik inceleme yapılarak sonuca gidildiğini iddia etmiştir.

Somut olaya gelince; davacı, davalı Beyler'in, vekil olan diğer davalı Metin'in muhasebecisi olduğunu, taşınmazda halen kendisinin oturduğunu,davalıların el ve işbirliği içerisinde olup,kendisini zararlandırdıklarını ve mahkemece eksik inceleme yapılarak sonuca gidildiğini iddia etmiştir.

Gerçekten de mahkemece; davalı Beyler'in diğer davalı Metin'in muhasebecisi olup olmadığının, davalıların el ve işbirliği içerisinde ve davacıyı zararlandırma kastı ile hareket edip etmediklerinin yeterince araştırılmadığı, taşınmazın halen kimin kullanımında olduğunun tam olarak belirlenmediği, davalı Beyler'in ilk el konumunda ve vekâlet görevinin kötüye kullanıldığını bilen veya bilmesi gereken kişi konumunda olup TMK'nin 1024. maddesi aracılığı ile 1023. maddesinin koruyuculuğundan yararlanıp yararlanamayacağının, diğer bir deyişle iyiniyetli sayılıp sayılmayacağının ve kazanımının korunup korunamayacağının düşünülmediği açıktır.

Ayrıca; davacının, dava dilekçesinde tanık, keşif, bilirkişi ve yemin delillerine dayandığı, ancak mahkemece davacıya tanıklarını bildirilmesi için herhangi bir süre verilmediği görülmektedir.

Bilindiği üzere 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 448. maddesi aracılığıyla derdest dava ve tamamlanmayan işlemlerde uygulanması gereken aynı Kanun'un 240/3. maddesi uyarınca “(3) Tanık listesinde adres gösterilmemiş veya gösterilen adreste tanık bulunamamışsa, tarafa adres göstermesi için, işin niteliğine uygun kesin süre verilir. Bu süre içinde adres gösterilmez veya gösterilen yeni adres de doğru değilse, bu tanığın dinlenilmesinden vazgeçilmiş sayılır” hükmü gereğince işlem yapılmak durumundadır.

Hâl böyle olunca; öncelikle yukarıda belirtilen ilke ve olgular uyarınca inceleme ve araştırma yapılması, usûli eksikliklerin yerine getirilmesi,toplanan ve toplanacak delillerin birlikte değerlendirilmesi;sonucuna göre de öncelikle tapu iptal ve tescil isteğinin değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 28.12.2013 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 1.100.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenlerden alınmasına, 25.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8926, Karar No: 2015/12718, Tarih: 01.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/8926 E.  ,  2015/12718 K.**

**"İçtihat Metni"**

İŞ MAHKEMESİ

Dosyanın incelenmesinde, iş bu ek davadan önce davacı tarafından ... ile.... aleyhine kısmi dava açıldığı, davada kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının talep edildiği, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verildiği, kararın temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Yapılan incelemede, kısmi dava dosyasının Yargıtay'da incelenmesinin tamamlandığı ve yargılama dosyasının mahkemesine gönderildiği tespit edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlığın çözümü için, kısmi dava dosyasının incelenmesi gerekmekle, 2012/612 esas sayılı dava dosyasının eklenerek gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01/04/2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1024, Karar No: 2021/1988, Tarih: 08.03.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/1024 E.  ,  2021/1988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi, Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı vekili ile bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde, halen tarafların müşterek murisi... adına kayıtlı 765, 1324, 621, 2394, 2186, 564, 268 ve 2393 parsel sayılı taşınmazların murisin vefatından itibaren davalıların kullanımında olduğunu, vekil edenin kullanma isteğinin davalılarca engellendiğin açıklayarak, haksız elatmanın önlenmesi ile geriye dönük son beş yılın ecrimisil bedeli olarak şimdilik 4.500,00 TL'nin yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalılar süresinde cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece davalı ..., ... ve ... yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden; elatmanın önlenmesi isteğinin kabulüne, intifadan men koşulunun gerçekleşmediğinden bahisle ecrimisil isteğinin reddine dair verilen karar, davacı vekili ile bir kısım davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkindir.

1. Elatmanın önlenmesi isteğine yönelik temyiz incelemesinde;

6100 Sayılı HMK'nin 125/2. maddesine göre, davanın açılmasından sonra, dava konusu davacı tarafından devredilecek olursa, devralmış olan kişi, görülmekte olan davada davacı yerine geçer ve dava kaldığı yerden itibaren devam eder.

Somut olayda, dava konusu taşınmazların tamamı yargılama henüz devam ederken 23.03.2016 ve 29.04.2016 tarihlerinde davalı ... ve dava dışı kişilere satılarak devredildiği, davacının hak sahipliğinin dava konusu taşınmazların tümü yönünden sona erdiği anlaşıldığına göre, Mahkemece HMK'nin 125/2. maddesine göre işlem yapılması, davanın kayıt malikine ihbarı ile davayı takip edip etmediği sorularak sonucuna göre karar verilmesi gereğiyle hükmün bozulması gerekmiştir.

2. Ecrimisil isteğine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Hemen belirtilmelidir ki, ecrimisil talep edildiği dönemde dava konu taşınmazda taraflar elbirliği suretiyle maliktir. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir.

Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı ya da kullanabileceği bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası , her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 tarihli ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Somut olaya gelince, Mahkemece intifadan men koşulunun gerçekleşmediğinden bahisle ecrimisil isteğinin reddine karar verilmiş ise de; davacı dava dilekçesinde kullanımının davalılarca engellendiğini iddia etmiş, yargılama aşamasında dinlenen davalı tanıklarından ..., dava konusu taşınmazların 70 dekarlık kısmını davalı ... adına icar yolu ile işlediğini beyan etmiştir. Buna göre, Mahkemece davacının kullanımının davalılarca engellenip engellenmediğinin araştırılması, engellendiğinin tespiti halinde taşınmazların tamamı, aksi halde kiraya verilen kısım için ecrimisile hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulüne, usul ve yasaya aykırı olan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 08.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2018/2275, Karar No: 2019/596, Tarih: 05.02.2019

**6. Ceza Dairesi         2018/2275 E.  ,  2019/596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, uyulan bozmaya, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Kısmi iadenin soruşturma sırasında gerçekleştiğinin, mağdurun talimatla alınan ifadesinde, iadeye muvafakat ettiğinin anlaşılması karşısında, TCK'nin 168. maddesi gereğince, indirim oranının 1/3'ten fazla olması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 5271 sayılı CMK'nin 326/2. maddesine aykırı olarak "Eşit olarak tahsiline" şeklinde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 05.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23474, Karar No: 2013/13132, Tarih: 10.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/23474 E.  ,  2013/13132 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 62/1, 50/1a, 52/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet, sürücü belgesinin geri alınması

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın duruşmalı inceleme isteminin, hükmedilen cezanın on yıl hapis cezasından aşağı olması nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın, sanığın tam kusurlu olduğuna, eksik inceleme yapıldığına, tanıklarının beyanının duruşma tutanağına eksik geçirildiğine ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Olay tarihinde sanığın sevk ve idaresindeki otomobili ile meskûn mahalde bölünmemiş iki yönlü sokakta seyri sırasında olay mahalli kontrolsüz dört yönlü kavşağa geldiğinde, 5. sokak istikametinden gelerek kavşağa giriş yapan katılan ...'in yönetimindeki motorlubisikletle çarpıştığı olayda; her ne kadar sanığın tali kusurlu olduğu tespit ve kabul edilmiş ise de; katılan ... hayati fonksiyonlarını ağır (6.) derecede etkileyen sağ fibula-tibia kırığı oluşacak biçimde yaralanmasının ağırlığının yanı sıra, motorlubisiklette yolcu olarak bulunan müşteki ...'in de basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı nazara alınıp 5237 sayılı TCK'nın 22. ve 61. maddesinde öngörülen cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi şartları dikkate alınarak; temel cezanın asgari hadden uzaklaşılmak suretiyle tayini gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde eksik cezaya hükmolunması,

2) Sanık hakkında hükmedilen 5 ay hapis cezası, TCK'nın 49/2. maddesi gereğince kısa süreli hapis cezası olduğu, 5237 sayılı TCK'nın 50/1a, 52/2. maddeleri gereğince adli para cezasına çevrilmesi yerine, sadece 50/1a. maddesine göre çevrilmesi ile hapis

cezasından çevrilen gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi sırasında hapis cezasının kaç gün üzerinden çevrildiğinin belirtilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/3 maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 10.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13534, Karar No: 2013/16019, Tarih: 28.11.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/13534 E.  ,  2013/16019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, itirazın kaldırılması istemine ilişkindir. Mahkemece uyuşmazlığın halli yargılamayı gerektirdiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş, karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, 09.11.2012 tarihinde başlatılan icra takibi ile ödenmediği iddia olunan 2012 yılı Eylül, Ekim ve Kasım ayları kira bedelleri toplamı 36.810,00.-TL'nin davalıdan tahsilini istemiş, davalı itirazında, 05.07.2012 günlü feshi ihbar ile akdin fesih edildiğini, kiralanana ait anahtarın 10.09.2012 tarihinde notere tevdi edildiğini, borcunun olmadığını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Davaya ve icra takibine dayanak yapılan 01.12.2004 başlangıç tarihli, 8 yıl süreli yazılı kira sözleşmesinin varlığı konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Dava konusu kiralananın davalı kiracı tarafından kira süresi sona ermeden tahliye edilmek istenmesi ve davacının da anahtarı teslim almaması üzerine anahtar davalı tarafından 10.09.2012 tarihinde notere tevdi edilmiştir. Aynı noterlikçe 12.09.2012 keşide tarihli ihbarname ile durum davacılara bildirilmiş ve davacılardan ... ile ...'ya bu ihbar 18.09.2012 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davacılardan birine yapılan ihbar yeterli olduğundan diğer davacılara ihbarın yapılamamış olması, anahtarın teslim edilmediği sonucunu doğurmaz. Bu durumda anahtar tesliminin 18.09.2012 tarihinde yapıldığının ve tahliye tarihinde bu tarih olduğunun kabulü gerekir. İcra mahkemelerinde davalı kiracı ancak tahliye tarihine kadar ki kira bedellerinden sorumlu tutulabilir. Tahliye tarihinden sonraki alacak tazminat hukukunu ilgilendirdiğinden ve konu yargılamayı gerektirdiğinden dar yetkili icra mahkemesince fazla talep için davaya bakılamaz. Bu durumda mahkemece 18.09.2012 tarihine kadarki belirlenecek kira bedelleri için itirazın kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, takibe konu aylar kira alacağının yargılamayı gerektirir talep olması sebebiyle tüm talebin reddine karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 28.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16633, Karar No: 2013/17868, Tarih: 25.06.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/16633 E.  ,  2013/17868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ :14.03.2012