muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8633, Karar No: 2022/10917, Tarih: 27.12.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/8633 E.  ,  2022/10917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından karşı davanın kabulü, tazminat taleplerinin reddi, nafakaların miktarı ve aile konutunun kadına özgülenmesi talebi konusunda karar verilmemiş olması yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1. Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yersizdir.

2. Evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı olarak görülen karşılıklı boşanma davasında ilk derece mahkemesince “Davalı-karşı davacı erkeğin evine, eşine ve çocuklarına karşı yeterince ilgi göstermediği, zamanının çoğunu işine ayırdığını, eve geç geldiği, "ev gece gidip uyumak içindir. Bu nedenle eve bir şey yapmaya, evi büyütmeye, masraf yapmaya gerek yok" şeklinde söylemlerde bulunduğu, davacı-karşı davalı kadına yeterince değer vermediği, kadını ikinci plana attığı; Davacı-karşı davalı kadının ise her sene İstanbul'dan Van iline ailesinin yanına gelerek en az 3-4 ay sürelerle kaldığı, her ne kadar eşinin rızası dahilinde geliyor olsa da bu durumun aile düzenlerini bozduğu, bu nedenle huzursuzluk yaşadıkları, son olarak dava tarihinden yaklaşık 3 yıl önce Van iline gelerek ailesi ile birlikte yaşamaya başladığı, davalı-karşı davacı erkeğin ve çocuklarının tüm girişim ve çabalarına rağmen geri dönmeyi kabul etmediği, "çocuklarım artık yetişkin, bana ihtiyaçları yok" diyerek dönmeyi reddettiği, öte yandan davalı-karşı davacının aile bireylerine karşı mesafeli davrandığı, onların müşterek eve gelmelerini istemediği” evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğu gerekçesiyle iki davanın da kabulü ile tarafların boşanmasına, kadın yararına hükmedilen aylık 600 TL tedbir nafakasının kararın kesinleşmesinden itibaren yoksulluk nafakası olarak devamına, davacı-karşı davalı kadının tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir. Bu karara karşı davacı-karşı davalı kadın tarafından, karşı davanın kabulü, tazminat taleplerinin reddi, nafakaların miktarı, aile konutunun kadına özgülenmesi talebi konusunda karar verilmemiş olması yönlerinden istinaf kanun yoluna başvurulmuş, istinaf incelemesi yapan bölge adliye mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Dosya incelendiğinde, davacı-karşı davalı kadına “her sene İstanbul'dan Van iline ailesinin yanına gelerek en az 3-4 ay sürelerle kaldığı, her ne kadar eşinin rızası dahilinde geliyor olsa da bu durumun aile düzenlerini bozduğu, bu nedenle huzursuzluk yaşadıkları, son olarak dava tarihinden yaklaşık 3 yıl önce Van iline gelerek ailesi ile birlikte yaşamaya başladığı, davalı-karşı davacı erkeğin ve çocuklarının tüm girişim ve çabalarına rağmen geri dönmeyi kabul etmediği, "çocuklarım artık yetişkin, bana ihtiyaçları yok" diyerek dönmeyi reddettiği” kusurlu davranış yüklenilmiş olsa da davalı-karşı karşı davacı erkeğe yüklenen ve istinaf edilmeksizin kesinleşen “eşine ve çocuklarına karşı yeterince ilgi göstermediği, zamanının çoğunu işine ayırdığını, eve geç geldiği, "ev gece gidip uyumak içindir. Bu nedenle eve bir şey yapmaya, evi büyütmeye, masraf yapmaya gerek yok" şeklinde söylemlerde bulunduğu, davacı-karşı davalı kadına yeterince değer vermediği, kadını ikinci plana attığı” kusuru karşısında davacı-davalı kadına eve dönmeme kusuru yüklenmez. Kaldı ki tanık beyanları bir bütün olarak değerlendirildiğinde davalı-karşı davacı erkeğin eşinin eve dönmesine yönelik bir girişimi olmadığı sabittir. Davalı-karşı davacı kadının aile bireylerine karşı mesafeli davrandığı, onların müşterek eve gelmelerini istemediği kusuru ise ispatlanamamış olup, bu kusura yönelik tanık beyanları soyut niteliktedir.

Açıklanan sebeplerle evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda davalı-davacı erkek tam kusurludur. Bu nedenle davalı-davacı erkek tarafından açılan karşı davanın reddi gerekirken kabulü doğru görülmemiştir. Ancak davacı-davalı kadın tarafından açılan boşanma davasında verilen boşanma hükmü istinaf edilmeksizin kesinleştiğinden, karşı davanın konusu kalmamıştır. O halde konusuz kalan karşı dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi ve dava tarihi itibariyle haklılık durumları gözetilerek yargılama gideri ve vekalet ücreti yönünden yeniden bir karar verilmek üzere kararın bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

3. Yukarıdaki bentte açıklandığı üzere evlilik birliğinin sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davacı-davalı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların onun kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği ve boşanma sonucu bu eşin, en azından diğerinin maddi desteğini yitirdiği anlaşılmıştır. O halde, mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK m. 4, TBK m. 50, 51) dikkate alınarak davacı-davalı kadın yararına uygun miktarda maddi ve manevi tazminata (TMK m. 174/1-2) hükmedilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

4. Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı-davalı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası azdır. Mahkemece, Türk Medeni Kanunu’nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ : Yukarıda 2., 3. ve 4. bentlerde açıklanan sebeplerle temyiz edilen bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi. 27.12.2022 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2015/38424, Karar No: 2016/19230, Tarih: 14.12.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/38424 E.  ,  2016/19230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli olarak konut dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜM : Vazgeçme nedeniyle düşme

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içinde mevcut delillerin değerlendirilmesinde, sanığın içeriye girmeye çalışırken müştekinin ikametinin kapısını kapatması sırasında, sanığın müştekiye yönelik cebiri bulunmaması karşısında tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 14/12/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5223, Karar No: 2014/4294, Tarih: 28.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/5223 E.  ,  2014/4294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 12. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2013

NUMARASI : 2011/787-2013/14

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi...... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti ve ödenmeyen ücret alacakları istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-İşçi ücretlerinin ödenmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 37. maddesine göre, işçiye ücretinin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin şahitle ispatı mümkün değildir.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin şahitle ispatı mümkün değildir.

4857 sayılı Kanun'un 5754 sayılı Kanunla değişik 32. maddesinde, “çalıştırılan işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının özel olarak açılan banka hesabına yatırılmak suretiyle ödenmesi hususunda; tabi olduğu vergi mükellefiyeti türü, işletme büyüklüğü, çalıştırdığı işçi sayısı, işyerinin bulunduğu il ve benzeri gibi unsurları dikkate alarak işverenleri veya üçüncü kişileri zorunlu tutmaya, banka hesabına yatırılacak ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının, brüt ya da kanuni kesintiler düşüldükten sonra kalan net miktar üzerinden olup olmayacağını belirlemeye Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ve Hazine Müsteşarlığından sorumlu Devlet Bakanlığı müştereken yetkilidir. Çalıştırdığı işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakını özel olarak açılan banka hesapları vasıtasıyla ödeme zorunluluğuna tabi tutulan işverenler veya üçüncü kişiler, işçilerinin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaklarını özel olarak açılan banka hesapları dışında ödeyemezler.” şeklinde kurala yer verilmiştir. Anılan hükme göre, belli şartların varlığı halinde ödemeler işçi adına açılacak banka hesabına yatırılmalıdır.

Somut olayda, davalı taraf ücret alacağı yönünden Mart-Aralık/2009 ayları imzalı ücret bordrolarını sunmuştur. Davacı vekili, 18.01.2013 tarihli bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde, bordrolardaki imzaların davacıya ait olmadığını belirterek, imza incelemesi yapılmasını istemiştir. Mahkemece, davacı vekilinin ücret bordrolarındaki imzalara itirazı değerlendirilmemiştir. Bu durumda, sunulan ücret bordrolarındaki imzanın davacıya ait olup olmadığı yönünde uzman bilirkişiden rapor alınarak ve bütün deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozma sebebidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3300, Karar No: 2011/4229, Tarih: 11.04.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/3300 E.  ,  2011/4229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalılar aleyhine ....Asliye Hukuk Mahkemesinin 1998/276 esas sayılı dava dosyası ile açmış oldukları çifte tapu olgusuna dayalı iptal ve tescil davasının yargılaması sırasında davalılar vekilinin sürekli olarak kendisine ait 616 sayılı parsel ile davalılara ait 583 sayılı parsellerin farklı yerlerde olduğunu beyan etmesi karşısında dürüstlüğü ve iyi niyetine güvenerek davadan feragat ettiğini, ancak davalı tarafın iyi niyetli olmadığının Bala Asliye Hukuk Mahkemesinin 2003/ 132 Esas sayılı dosyası ile açmış oldukları elatmanın önlenmesi davasında açığa çıktığını ileri sürerek ,Borçlar Yasasının 23 ve 28. maddeleri gereğince feregatin iptali isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın süresinde açılmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Davanın reddine dair verilen karar Dairece; davanın kabul edilmesi gereğine değinilerek bozulmuş, mahkemece, bozmaya uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 1,25 .-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 11.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5118, Karar No: 2018/13796, Tarih: 11.10.2018

**13. Ceza Dairesi         2017/5118 E.  ,  2018/13796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın müştekiye ait direksiyon kilidiyle kilitleyip sokağa bıraktığı elektrikli bisikleti çalması karşısında eyleminin TCK'nun 142/1-e maddesine uyduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 11/10/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5370, Karar No: 2021/3399, Tarih: 23.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/5370 E.  ,  2021/3399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça konu yayının 5651 sayılı Kanun kapsamında internet yoluyla yapılan bir yayın olduğu, dolayısıyla 5187 sayılı Kanun'da düzenlenen ve "dar anlamda basın suçu" niteliğinde bulunan "yeniden yayım" suçunun unsurlarını taşımadığı gözetilmeksizin sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de,

Dairemizin 28.09.2020 tarihli 2020/1515 E. 2020/11589 K. sayılı kararında gerekçeleri belirtildiği üzere;

Basit yargılama usulüne dair esasları düzenleyen ve hükümden sonra (24.10.2019 tarihinde) yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunla değişik 5271 sayılı "basit yargılama usulü" başlıklı CMK'nin 251/3. maddesinin sadece bir usul hükmü olmadığı, aynı zamanda maddi ceza hukukuna dair bir hüküm olduğu, bu nedenle basit yargılama usulünün yürürlük tarihini gösteren Geçici 5/(1)-d. maddesinde yazılı "hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalar yönünden" kısmının Anayasa ve uluslararası sözleşme metinlerinde düzenlenen "suç ve cezaların kanuniliği" ve "lehe kanun" ilkelerine aykırı olduğu, Anayasa'ya ve tarafı olduğumuz temel haklara dair uluslararası sözleşmelere (ve özellikle AİHS'ye) aykırı bu durumun Yüksek Yargıtay tarafından dikkate alınması gerektiği anlaşılmakla,

Mahkemece sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikteki "basit yargılama usulünün" uygulanma şartları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi mecburiyeti,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, tebliğnameye uygun olarak 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 23/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2257, Karar No: 2024/4800, Tarih: 29.04.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/2257 E.  ,  2024/4800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/5 Esas, 2024/18 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Yüksekova Sulh Hukuk Mahkemesinin 30.09.2021 Tarihli ve 2021/78 Esas, 2021/567 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış, babası ...'in velayeti altında bırakılmıştır.

Veli dilekçesi ile, kısıtlılığın kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece 08.11.2023 tarihli ek karar ile, kısıtlının adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin...olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Bakırköy 11. Sulh Hukuk Mahkemesinin 05.01.2024 Tarihli ve 2024/5 Esas, 2024/18 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlının yerleşim yerini değiştirebilmesi için izin kararı bulunması gerektiği, ancak Yüksekova Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının adres değişikliğine izin verildiğine dair dosya içerisinde bir karar bulunmadığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 408 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının kısıtlılığının sona erdirilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Yüksekova Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olmadığı ve kısıtlı veya vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi de olmadığından vesayet dosyasının takibi ile ilgili karar vermekte Yüksekova Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Yüksekova Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olmadığı ve kısıtlı veya vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi de olmadığından vesayet dosyasının takibi ile ilgili karar vermekte Yüksekova Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Yüksekova Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

29.04.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9102, Karar No: 2019/3753, Tarih: 18.02.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/9102 E.  ,  2019/3753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin davalılardan ... İnşaat Taahhüt Gıda Temizlik Bilgisayar Tic. Ve San. Ltd. Şti.'ye yükletilmesine, 18/02/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.