muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/57, Karar No: 2006/46, Tarih: 21.03.2006

Önceki hükümde cezanın asgari haddin üzerinde tayini nedeniyle bu olguların 5237 sayılı Yasanın 61. maddesi uyarınca tartışılmasının gerekmesi,

Artırım ve indirim oranlarının belirlenmesinin takdiri gerektirmesi,

Seçimlik cezalardan birinin tercihinin söz konusu olması,

Seçenek yaptırımların yada cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerin değerlendirilmesinin gerekmesi,

Durumlarında ise duruşma açılarak değerlendirme yapılmasını zorunlu kılmaktadır.

Hiç kuşku yoktur ki, değerlendirme yapılırken yukarıda belirtilen ilkelere uygun olarak hükmün gerekçe bölümünde, her iki yasanın uygulama ve sonuçları yasa yolu denetimine olanak verecek biçimde gerekçeleriyle birlikte belirtilmeli, lehe yasanın hangisi olduğu saptandıktan sonra, hüküm fıkrasında: lehe olduğu kabul edilen yasa ilgili tüm hükümleriyle birlikte olaya uygulanmak suretiyle hüküm tesis edilmelidir.

Ancak duruşma açılarak yargılama yapılsa da, bu yargılamanın sonraki yasanın lehe hükümlerinin saptanması ve uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının belirlenmesi ile sınırlı ve kendine özgü bir yargılama olduğu unutulmamalı, lehe yasanın tespiti amacıyla yapılan yargılamada, mahkemelerce önceki karar dışına çıkılmamalı, kesinleşen hükümdeki suça konu maddi olaya uygulanması olanağı bulunan 5237 sayılı Yasa hükümlerinin tamamının uygulanması suretiyle bulunacak cezaların karşılaştırılıp, lehe yasanın saptanması ile yetinilmelidir.

Bu kapsamda 5237 sayılı TCY'nın 7. maddesinin 3. fıkrasındaki; "Hapis cezasının ertelenmesi, koşullu salıverilme ve tekerrürle ilgili olanlar hariç; infaz rejimine ilişkin hükümler, derhal uygulanır." hükmünün de, yukarıda belirtilen ilkelere bir istisna getirip getirmediğinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır. Anılan fıkra ilk düzenlenişinde; "Güvenlik tedbirleri hakkında, infaz rejimi yönünden hüküm zamanında yürürlükte bulunan kanun uygulanır." şeklinde iken, 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Yasanın 2. maddesi ile yukarıdaki şekilde değiştirilmiş, değişikliğin amacı ise gerekçesinde; "Yeni Türk Ceza Kanununun benimsediği yaptırım sisteminde amaç hükümlüyü ıslah ederek yeniden topluma kazandırmak, hükümlünün toplum açısından oluşturduğu tehlikeyi azaltmak olduğuna göre, aralarında bir ayırım yapmaksızın, ceza ve güvenlik tedbirlerinin infazı bakımından derhal uygulama kuralı benimsenmiştir. Bu kuralı açık bir şekilde ifade edebilmek için, Kanunun 7 nci maddesinin üçüncü fıkrasında değişiklik yapılması gereği hasıl olmuştur. Ancak, bu düzenlemede hapis cezasının ertelenmesi, koşullu salıverilme ve tekerrüre ilişkin hükümler bakımından, bu kuraldan ayrılınmıştır. Kanunun sisteminde bir ceza infaz rejimi olarak kabul edilen hapis cezasının ertelenmesi ile koşullu salıverilme ve mükerrirlere özgü infaz rejimi bakımından, birinci ve ikinci fıkralardaki zaman bakımından uygulama kuralları uygulanacaktır." şeklinde belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere; ilk düzenlemede, güvenlik tedbirleri hakkında, infaz rejimi yönünden hüküm zamanında yürürlükte bulunan yasanın uygulanacağına ilişkin düzenleme, infaz rejimi yönünden derhal uygulama ilkesine aykırı olarak, ileride yapılacak değişikliklerin uygulanmasını engelleyecek ve sadece güvenlik tedbirlerinin infaz rejimi ile sınırlı bir şekilde iken, sonraki düzenleme ile bu kural, güvenlik tedbirlerinin infaz rejimine, cezaların infaz rejimi de eklenmek ve derhal uygulama ilkesi benimsenmek suretiyle genişletilmiştir. Ancak burada dikkate alınması gereken husus, bu kuralın ceza veya güvenlik tedbirinin kendisi ile ilgili olmayıp, infaz rejimi ile sınırlı olduğudur, zira gerek cezalar, gerekse güvenlik tedbirleri yönünden 7. maddenin 1 ve 2. fıkralarında yer alan kurallar geçerli olup, 3. fıkra sadece infaz rejimi ile sınırlıdır. Yine anılan fıkrada, "hapis cezasının ertelenmesi, koşullu salıverilme ve tekerrür" yeni ceza sisteminde, bir infaz rejimi kurumu olarak düzenlendiğinden, doğabilecek adaletsizlikleri gidermek açısından, bu üç kurum yönünden derhal uygulama ilkesine istisna getirilmiş, maddenin ilk iki fıkrasındaki temel kuralların bunlar yönünden geçerliliği benimsenmiş dolayısıyla lehte olanın uygulanabilmesi olanaklı sayılmıştır.

5252 sayılı "Türk Ceza Yasasının Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Yasa"nın 6. maddesi ile ilgili düzenlemeye gelince, anılan madde başlangıçta tek bir fıkra halinde; "Özel ceza kanunları ile ceza içeren kanunlarda öngörülen "ağır hapis" cezaları, "hapis" cezasına dönüştürülmüştür." şeklinde iken, 11.05.2005 gün ve 5349 sayılı Yasanın 2. maddesi ile; "(1) Kanunlarda öngörülen "ağır hapis" cezaları, "hapis" cezasına dönüştürülmüştür.

(2) 1 Haziran 2005 tarihinden önce işlenmiş olan suçlarla ilgili olarak 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 13 ve 15 inci maddelerinin uygulanması zarureti bulunan hallerde;

a) Ağır hapis iken, birinci fıkra uyarınca hapse dönüştürülen cezalar, kanunlarında aksine bir hüküm yoksa alt sınır bir yıl, üst sınır yirmidört yıl olarak,

b) Hapis cezalarında kanunlarında aksine bir hüküm yoksa alt sınır yedi gün, üst sınır beş yıl olarak,

Uygulanır." şeklinde yeniden düzenlenmiştir.

(2) 1 Haziran 2005 tarihinden önce işlenmiş olan suçlarla ilgili olarak 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 13 ve 15 inci maddelerinin uygulanması zarureti bulunan hallerde;

a) Ağır hapis iken, birinci fıkra uyarınca hapse dönüştürülen cezalar, kanunlarında aksine bir hüküm yoksa alt sınır bir yıl, üst sınır yirmidört yıl olarak,

b) Hapis cezalarında kanunlarında aksine bir hüküm yoksa alt sınır yedi gün, üst sınır beş yıl olarak,

Uygulanır." şeklinde yeniden düzenlenmiştir.

Görüldüğü gibi başlangıçtaki hüküm, sadece özel ceza yasaları ile ceza içeren yasalardaki ağır hapis cezasının dönüştürülmesi ile sınırlı iken, sonradan yapılan düzenlemeyle tüm yasaları kapsar hale gelmiştir. 5252 sayılı Yasanın 12. maddesi ile 765 sayılı Türk Ceza Yasası'nı tüm ek ve değişiklikleri ile yürürlükten kaldıran yasa koyucu, yürürlükten kaldırdığı bir yasadaki yaptırım sisteminin değiştirilmesini başlangıçta gereksiz görmüş, ancak, bu hükmün 765 sayılı Yasadaki ağır hapis cezalarını kapsayıp kapsamadığı, kapsadığı kabul edildiği taktirde, 5237 sayılı Yasanın 49. maddesi uyarınca yasalarda aksi belirtilmeyen hallerde, ağır hapis cezalarının üst sınırını 20 yıla indirip indirmediği, yine yeni sistemde cezaların içtimaı sistemine yer verilmemiş olmakla birlikte, 765 sayılı Yasanın lehe yasa olması nedeniyle uygulandığı hallerde, 77. maddede ağır hapis için öngörülen üst sınırı, hapis cezasının sınırına indirip indirmediği yönünde bir kısım duraksamaların doğması üzerine, yasa koyucu 5349 sayılı Yasa ile yaptığı değişiklikle, amacının 765 sayılı Yasalardaki yaptırım sistemini dışlamak olmadığını, ancak ağır hapisten dönüştürülen hapis cezasının, anılan Yasanın 15. maddesinde belirtilen hapis cezası türünden farklılık arzettiğini, bunun aynı Yasanın 13. maddesindeki sınırlama ve sonuçlara tabi olduğunu açıkça ortaya koymuş bulunduğundan, ağır hapis cezası gerektirmekte iken anılan hüküm uyarınca yaptırımı hapis cezasına dönüştürülen eylemler yönünden 765 sayılı Yasanın 31 ve 33. maddelerinin uygulanma olanağı kalmadığını ileri sürmek yasakoyucunun iradesiyle bağdaşmamaktadır.

Diğer yönden, ağır hapis cezalarını içeren tüm hükümlerdeki yaptırımların hapis cezasına, bu kapsamda 31 ve 33. maddelerdeki ağır hapsin de hapse dönüştürüldüğünün kabulü, bütün hürriyeti bağlayıcı cezalarda 31 ve 33. maddelerinin uygulanması sonucu doğurur şeklindeki bir görüşte de, isabet yoktur. Zira bu düzenlemenin sadece, yaptırımı ağır hapis cezası iken 5252 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca hapis cezasına dönüşen suçlarla sınırlı olduğu ve ceza yasalarının aleyhe hükümlerinin geçmişe yürürlü olamayacağına ilişkin evrensel hukuk ilkesi nazara alındığında sair türden hapis cezalarına uygulanmasına yasal olanak bulunmadığı tartışılmaz açıklıkla ortadadır .

Ceza Genel Kurulu'ndaki tartışmalar sırasında: yeni sistemde süresiz hak mahrumiyetlerine yer verilmediği, dolayısıyla bu sistemin ihtiyaç duymadığı yasak hakların iadesi kurumunun da kaldırıldığı, bu durumda 765 sayılı TCY'nın 31. maddesi uygulandığında kişilerin süresiz hak yoksunluğu ile karşı karşıya kalabilecekleri ve iyi halli kişilerin yasak haklarına kavuşamayacakları belirtilip, bu sorunun çözümü bakımından 5237 sayılı TCY'nın belirli haklara ilişkin sınırlı süreli yoksunluk öngören 53. maddesinin uygulanması gerektiği ileri sürülmüşse de, yargı erkinin, kendisine yasalarla tanınan hak ve yetkiler çerçevesinde hareket etme sorumluluğu bulunmaktadır. Yasa koyucunun açık, net ve duraksatmaz biçimde ortaya koyduğu "karma uygulama yasağı", açıklanan sorunun çözümü maksadıyla da olsa aşılmamalı, bu sorunun yasa koyucu tarafından fark edilip çözüme kavuşturulması beklenmelidir. Aksi takdirde, 765 sayılı Yasanın asli ceza sistemini 5237 sayılı Yasanın güvenlik tedbiri hükmüyle birlikte karma yöntemle uygulamak yeni bir yasa düzenlemek olacaktır ki yargıcın böyle bir yönteme girişmek hak ve yetkisi bulunmamaktadır.

İnceleme konusu olayda;

Hükümlü M…

…..S…

…. Güllü'nün propaganda sonucu 1991 yılı Mart ayında PKK örgütünün dağ kadrosuna katıldığı, Saim kod adını aldığı, örgütün çeşitli gruplarında siyasi ve askeri eğitim aldığı, önce G-3, ardından Arbekü ve daha sonra da Kaleşinkof marka silah taşıdığı, örgütte bulunduğu süre içinde 15.07.1991 tarihinde Silvan'da 21 A 1041 plakalı trafik ekip otosunun kurşunlanması ve polis memuru M…

….. Şüple ile Komiser Yardımcısı A…

…. Karabulut ve o civarda oturan S…

….. Agut'un yaralanması, 27.07.1991 tarihinde Silvan Bayrambaşı köyündeki DSİ şantiyesine ve jandarma karakoluna saldırı düzenlenmesi ve şantiyedeki araçların yakılması, 06.09.1991 tarihinde Hazro Ülgen köyüne yapılan saldırı ve GKK O…

…. Korhan'ın şehit edilmesi 2 GKK'nun silahlarının gaspedilip 6 GKK'nun evlerinin yakılması, 14.10.1991 tarihinde Hazro ilçesi Küflü Köyü Dolu kardı mezrasına saldırı düzenlenip GKK F…

….. Şüple ile Komiser Yardımcısı A…

…. Karabulut ve o civarda oturan S…

….. Agut'un yaralanması, 27.07.1991 tarihinde Silvan Bayrambaşı köyündeki DSİ şantiyesine ve jandarma karakoluna saldırı düzenlenmesi ve şantiyedeki araçların yakılması, 06.09.1991 tarihinde Hazro Ülgen köyüne yapılan saldırı ve GKK O…

…. Korhan'ın şehit edilmesi 2 GKK'nun silahlarının gaspedilip 6 GKK'nun evlerinin yakılması, 14.10.1991 tarihinde Hazro ilçesi Küflü Köyü Dolu kardı mezrasına saldırı düzenlenip GKK F…

… Tekin'in yaralanması, 3 GKK'nun silahının gaspedilip evlerinin yakılması, 29.10.2001 tarihinde Silvan Yatılı İlköğretim Okulu Müdürü A... Şanlı'nın lojmanına silahlı saldırı düzenlenmesi olaylarına katıldığı kabul edilerek, Devletin hakimiyeti altında bulunan topraklardan bir kısmını Devlet idaresinden ayırmaya matuf fiil işleme suçundan 765 sayılı TCY'nın 125 ve 59. maddeleri uyarınca müebbet ağır hapis cezası ile cezalandırılmasına, TCY'nın 31. maddesi uyarınca ömür boyu kamu hizmetlerinden yasaklanmasına, aynı Yasanın 33. maddesi uyarınca cezası süresince yasal kısıtlılık altında bulundurulmasına ilişkin Diyarbakır 1 No'lu Devlet Güvenlik Mahkemesinden verilen 14.03.1997 gün ve 255-69 sayılı hüküm temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 29.09.1997 gün ve 2973-5004 sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmiş, 5237 sayılı Türk Ceza Yasası'nın yürürlüğe girmesi üzerine lehe yasanın saptanıp hükümlünün cezasının değiştirilmesinin istenmesi üzerine; Diyarbakır 4. Ağır Ceza Mahkemesince evrak üzerinde inceleme yapılıp 29.07.2005 gün ve 1040 D.İş sayı ile, yeni yasal düzenlemenin lehe olmadığı belirtilerek, hükümlünün cezasında değişiklik yapılmasına yer olmadığına karar verilmiştir. Görüldüğü gibi, Yerel Mahkemece 765 sayılı TCY'nın hükümlünün lehine olduğu sonucuna varılmış olup, 5237 sayılı Yasanın Devletin hakimiyeti altındaki topraklardan bir kısmını Devlet idaresinden ayırmaya matuf fiil işleme suçunu düzenleyen 302. maddesindeki düzenlemeye göre, bu suçun işlenmesi sırasında işlenen diğer suçların da ayrıca yaptırıma tabi bulunması karşısında, Yerel Mahkemenin vardığı bu sonuçta hukuka aykırılık bulunmamakta ise de, kesinleşmiş hükümde yer alan müebbet ağır hapis cezasının 5252 sayılı Yasanın 6/1. maddesi gereğince müebbet hapse dönüştürülmemesi bir eksiklik olarak nitelendirilmiştir.

Yukarıdaki açıklamalar ve gerekçeler karşısında Özel Dairenin, öncelikle 765 ve 5237 sayılı Yasaların suç ve yaptırımlara ilişkin hükümleri karşılaştırılıp lehe yasanın tespiti, daha sonra da 647 sayılı Yasa ve 765 sayılı Yasanın tedbir, erteleme ve hapis cezasının yasal sonucu olarak belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hükümleri ile 5237 sayılı Yasanın infaza ilişkin 50-60. maddeleri karşılaştırılmak suretiyle, bu konudaki lehe hükmün de belirlenmesi gerektiğine ve hükümlü hakkında tayin olunan hürriyeti bağlayıcı cezanın yasal sonucu olarak 5237 sayılı TCY'nın 53. maddesinin uygulanmasında zorunluluk bulunduğuna işaret eden bozma kararı isabetli görülmemiştir.

Bu nedenlerle Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle kabulü ile, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin bozma kararının kaldırılmasına, Yerel Mahkeme kararının yukarıda belirtilen eksiklik nedeniyle düzeltilerek onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 26.01.2006 gün ve 7134-139 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Diyarbakır 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.07.2005 gün ve 1040 D.İş sayılı kararının BOZULMASINA,

4- Bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CYUY'nın halen yürürlükte bulunan 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, Diyarbakır 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.07.2005 gün ve 1040 D.İş sayılı kararına "Diyarbakır 1 No'lu Devlet Güvenlik Mahkemesinin 14.03.1997 gün ve 255-69 sayılı kesinleşmiş kararında hükümlü M..... S.... Güllü hakkında tayin olunan 'müebbet ağır hapis cezasının' 5252 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca 'müebbet hapis' cezasına dönüştürülmesine, anılan karardaki sair hususların aynen bırakılmasına" ibaresi eklenmek suretiyle HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

5-Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 21.03.2006 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8226, Karar No: 2013/5016, Tarih: 01.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/8226 E.  ,  2013/5016 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK' nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddelerigereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü :

Sanık hakkında hükmolunan temel cezanın adli para cezasına dönüştürülmesi esnasında hesap hatası sonucu 15.200 TL yerine 15.000 TL adli para cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin eleştirilen husus dışında kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, cezanın teşdiden tayinine ve erteleme hükümlerinin uygulanmamasına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 01/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2538, Karar No: 2013/2456, Tarih: 18.02.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/2538 E.  ,  2013/2456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Olay yerinde yapılan görgü tespite, suça konu tıra ilişkin fiziki özelliklere ve sanığın savunmasına göre; gece vakti, sanığın yakınana ait tırın dorsesine arka kapısında takılı olan asma kilidi kırmak ve brandayı kesmek suretiyle girip hırsızlık yaptığının anlaşılması karşısında; sübut bulan eylemin bu haliyle 765 sayılı TCK'nın 493/1, 522. maddelerine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden, anılan Yasanın 491/2, 522. maddeleri ile hüküm kurulması kanuna aykırı ise de, suç için öngörülen zamanaşımı süresinin dolmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde; dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-5237 sayılı TCY’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda sanığın yakınana ait tır dorsesinin asma kilidini kırmak suretiyle gerçekleştirdikleri oto lastiği çalmak eyleminin,142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında aynı yasanın 151/1. maddesinde belirtilen mala zarar verme suçunu da oluşturduğunun karar yerinde tartışılmaması,

2-Sanık ...'ın şüphe üzerine kolluk tarafından yakalandığında yakınanın tırından çaldıkları lastiklerden 25 adedini sattığı yeri söyleyerek bunun yakınana iadesini sağlayıp kendisinin zararını kısmen karşıladığının anlaşılması karşısında; yakınana kısmi iadeye onay verip vermediği sorularak, sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükmünün uygulama olanağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, dosya içeriğine göre sanıkların eylemine uyan 765 sayılı TCY’nın 493/1, 522/1 (pek fahiş), 59/2. maddesi ile 5237 sayılı Yasanın 142/1-b, 143/1, 168/1-4 (rıza göstermesi halinde) 62/1, 53/1, 151/1, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, mala zarar verme suçuyla ilgili olarak uzlaşma koşulları da değerlendirilerek sonuç cezalar karşılaştırılıp lehe olan yasanın yapılacak uygulamaya göre belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17762, Karar No: 2018/16141, Tarih: 12.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/17762 E.  ,  2018/16141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

Sanık ...’in, olay tarihinde LCW mağazasından 2 adet tişört, 1 tane ayakkabıyı çalarken yakalandığının ve suça konu eşyaların 73.00 TL değerinde olduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-Yargılama gideri olarak hesaplanan 18.00 TL'nin, CMK’nın 324/4. maddesine 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesiyle eklenen değişiklik doğrultusunda terkin edilecek miktar olan 20,00 TL'nin altında kaldığından hâzineye yükletilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 12.12.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19066, Karar No: 2012/23538, Tarih: 04.10.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/19066 E.  ,  2012/23538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Silifke l. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :27.01.2011
Yargıtay — Esas No: 2015/17112, Karar No: 2015/32527, Tarih: 17.11.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/17112 E.  ,  2015/32527 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/396153

MAHKEMESİ : Antalya 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/11/2008

NUMARASI : 2006/871 (E) ve 2008/1132 (K)

Sanığın yokluğunda verilen ve UYAP kayıtlarına göre yurt içi ikamet adresi olduğu anlaşılan, duruşmada bildirdiği daha önce geçerli tebligat da yapılan "Ü.. Mahallesi 112. Sokak Y.. Apt. No:1/7 A..." adresinde 7201 sayılı Kanunun 35. maddesine göre usulüne uygun biçimde 15.02.2010 tarihinde tebliğ olunan kararı, CMUK'un 310/1. maddesinden öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 03.10.2013 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle, süreden sonraki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,17/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.