muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3210, Karar No: 2020/5560, Tarih: 10.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/3210 E.  ,  2020/5560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan ve aynı suçlara iştirak ederek suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte yargılanan suça sürüklenen çocuklar ... hakkında hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, .... hakkında hırsızlık suçlarından verilen Hatay 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 18/03/2014 tarih ve 2013/214 (E) ve 2014/159 (K) sayılı mahkumiyet hükümlerinin temyizi üzerine, 17. Ceza Dairesinin 04.10.2017 tarih ve 2015/21772 E 2017/11108 K sayılı ilamı ile incelenip sonuçlandırılmış olması nedeniyle; atılı suçu birlikte işleyen suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan temyiz talebinin de aynı Daire tarafından incelenmesi uygun görüldüğünden dosyanın Yüksek 17. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 10/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9459, Karar No: 2025/72, Tarih: 06.01.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/9459 E.  ,  2025/72 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/362 Esas, 2024/1061 Karar

KISITLI : ...

VASİ : ...

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Küçükçekmece 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 19.12.2007 Tarihli ve 2005/1516 Esas, 2007/2056 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 407 nci maddesi gereğince kısıtlanmış ve mahkemenin 15.12.2023 tarihli ek kararıyla kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi 04.01.2024 tarihli dilekçesi ile, kısıtlının adresini kendi adresi olan ... adresine almak istediğini belirterek yerleşim yeri değişikliği için yetki ve izin verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 17.01.2024 tarihli ek karar ile kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

B. Balıkesir 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 03.07.2024 Tarihli ve 2024/362 Esas, 2024/1061 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün cezaevine girmeden önceki son yerleşim yerinin Altınşehir Barbaros Caddesi Polat Apartmanı No:12 İç Kapı No:8 Küçükçekmece/İstanbul olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 407 nci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının yerleşim yeri adresinin değiştirilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Küçükçekmece 1. Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olduğundan vesayet dosyasının takibi ile Balıkesir 3. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Küçükçekmece 1. Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olduğundan vesayet dosyasının takibi ile Balıkesir 3. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Balıkesir 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

06.01.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15255, Karar No: 2014/34895, Tarih: 08.12.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/15255 E.  ,  2014/34895 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/100762

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2013

NUMARASI : 2011/346 (E) ve 2013/58 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 18 yaşını tamamlamamış olması ve daha önce hapis cezasına mahkum edilmediğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK’nın 50/3. maddesi gereğince, hükmedilen kısa süreli hapis cezalarının aynı Kanunun 50/1. maddesinde öngörülen seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi,

2- Müştekinin sabah 08:00 da işyerine geldiğinde hırsızlığı farkettiğini beyan etmesi karşısında, suçun geceleyin işlendiğine ilişkin kanıtların neler olduğu karar yerinde açıklanıp gösterilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi ve aynı Yasanın 116/4 maddesi ile yazılı şekilde uygulama yapılması,

3- Girilen yerin işyeri olması nedeniyle TCK'nın 116/2 maddesi yerine aynı Yasanın 116/1 maddesiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

4- 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; toplam 40,00 TL bozuk para çalan suça sürüklenen çocuk hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunun değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk B.. K.. müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 08/12/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17833, Karar No: 2015/16180, Tarih: 16.02.2015

**11. Ceza Dairesi         2014/17833 E.  ,  2015/16180 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/301714

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 15/08/2014 gün ve 2014-16010/54474 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 05/09/2014 gün ve KYB.2014/301714 sayılı ihbarnamesi ile;

Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan şüpheli B.. D.. hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Artvin Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 06/05/2014 tarihli ve 2014/301 soruşturma, 2014/357 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü ile kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına dair Rize Ağır Ceza Mahkemesinin 30/06/2014 tarihli ve 2014/1057 Değişik İş sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Rize Ağır Ceza Mahkemesi tarafından "şüphelinin Artvin Devlet Hastanesinde Acil Tıp Uzmanı olarak görev yaptığı, memurlar ve diğer kamu görevlilerinin görevleri sebebiyle işledikleri suçlardan dolayı yargılama yapılabilmesi için 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun’a göre izin vermeye yetkili merciden izin alınması gerektiği, ancak şüpheli hakkında soruşturma izni alınmaksızın eksik araştırma sonucu yazılı şekilde kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar verilmesi usul ve yasaya aykırı" olduğu görülerek takipsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmiş ise de;

Şüpheli B.. D..'ın üzerine atılı suçun konusunun; N. B. hakkında 09.06.2013 tarihli ve 1032 sayılı tanık Sibel Şahin kaşesi bulunan adli raporun sahte düzenlendiği iddiasına ilişkin olduğu, bir başka deyişle şüphelinin yaptığı işin Kanun dairesinde kendisine verilen Adliye ile ilgili görev ve işlerden olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 161/5. maddesinde; Kanun dairesinde kendisine verilen Adliye ile ilgili görev ve işlerde kötüye kullanma veya ihmalleri görülen kamu görevlileri hakkında 4483 sayılı Yasa hükümleri dikkate alınmaksızın doğrudan soruşturma yürütüleceği düzenlemesine yer verildiği, bir başka deyişle şüpheli B.. D..'ın suça konu eylemi bakımından 4483 sayılı Kanun hükümleri dikkate alınmaksızın doğrudan soruşturma yürütülmesi gerektiği, bu sebeple 4483 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanmasını belirten Rize Ağır Ceza Mahkemesi'nin kararının hukuka aykırı olduğu cihetle, itirazın reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 161/5. maddesinde; "Kanun tarafından kendilerine verilen veya kanun dairesinde kendilerinden istenen adliye ile ilgili görev veya işlerde kötüye kullanma veya ihmalleri görülen kamu görevlileri ile Cumhuriyet savcılarının sözlü veya yazılı istem ve emirlerini yapmakta kötüye kullanma veya ihmalleri görülen kolluk amir ve memurları hakkında Cumhuriyet savcılarınca doğrudan doğruya soruşturma yapılır. Vali ve kaymakamlar hakkında 02.12.1999 tarihli ve 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun hükümleri, en üst dereceli kolluk amirleri hakkında ise, hakimlerin görevlerinden dolayı tabi oldukları yargılama usulü uygulanır." denmek suretiyle adliye ile ilgili görev ifa eden kamu görevlilerinin bu görevleri

kapsamında işledikleri suçlardan dolayı soruşturma iznine gerek olmadan resen soruşturma yapılacağı hüküm altına alınmıştır. Somut olayda ise; suç tarihinde Artvin Devlet Hastanesinde doktor olarak görev yapan şüpheli B.. D..'ın, adli bir soruşturma kapsamında Genel Adli Muayene Raporu düzenlemesi eyleminin "adliye ile ilgili görev" kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine göre, Nermin Büyükdillan hakkında 09.06.2013 tarihli ve 1032 sayılı tanık doktor Sibel Şahin'in kaşesi bulunan Genel Adli Muayene Raporunun sahte düzenlendiği iddiasından dolayı soruşturma yapılması için yetkili merciin iznine ihtiyaç bulunmadığı cihetle, kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yapılan itirazın reddi yerine, şüpheli hakkında soruşturma izni alınmadan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği gerekçesiyle itirazın kabulü ile kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına ilişkin mercii kararında isabet bulunmayıp, kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Artvin Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 06.05.2014 gün ve 2014/301 soruşturma, 2014/357 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ilişkin mercii Rize Ağır Ceza Mahkemesinin 30.06.2014 gün ve 2014/1057 Değişik İş sayılı kararının CMK'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 16.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15016, Karar No: 2023/23561, Tarih: 01.11.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/15016 E.  ,  2023/23561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/184 E., 2016/11 K.

SUÇLAR : Kasten yaralama, hakaret

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yerel Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen kasten yaralama suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat,

2. Yerel Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi ve 35 inci maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat,

3. Yerel Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hakaret suçundan, iki kez 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) ve (e) bentleri uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, katılan beyanları, sanık savunması ve tüm dosya kapsamından sanık hakkında mahkumiyet hükümleri kurulması gerekirken beraat kararı verildiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'ün özel bir öğrenci yurdunda görevli olduğu, katılan ...'nin ise bu yurtta kaldığı, 2015 yılının mart ayında sanığın katılan ve arkadaşlarını yurdun arkasında sigara içerken görmesi üzerine fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli silah sayılan terlikle katılana vurmaya çalıştığı ancak eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı, yine katılana "Serseri, seni yurda almamak için çok direndim, anneni ara seni alsın." sözleriyle hakarette bulunduğu, 01.05.2015 tarihinde ise katılanın cuma namazına gitmemesi üzerine sanığın katılana "Sen karı mısın, neden namaza gelmedin, gavur." sözleriyle hakaret ettiği ve katılanı kollarından tutup banyoya doğru itekleyerek kasten yaraladığı iddia edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanığın katılana terlikle vurmaya kalkışmadığını, kendisini kolundan tutarak iteklemediğini, yalnızca katılana "Sen serseri misin, serserilik yapma, anneni ara gelsin seni yurttan alsın." dediğini beyan etmesi, katılanın aşamalarda çelişkili anlatımlarda bulunması, tanık İ. C. İ.'nin soruşturma aşamasında verdiği ifadesinin doğru olmadığını, katılanın kendisine baskı yaptığını belirtip sanığın katılana hakaret ettiğini duymadığını ve kolundan tutarak sürüklediğini görmediğini beyan etmesi, diğer tanık beyanlarında da sanığın katılana yönelik atılı suçları işlediğine dair bir anlatım bulunmaması sebepleriyle sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında, katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

01.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/14150, Karar No: 2021/4080, Tarih: 15.03.2021

**7. Ceza Dairesi         2018/14150 E.  ,  2021/4080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında açılan kamu davasının yapılan yargılaması neticesinde, 11.04.2011 tarihinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanığın denetim süresi içerisinde 2. suçu işlediğine dair Bala Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/117 Esas sayılı dosyası kesinleşmediği gibi, suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliği dikkate alınarak sanığa atılı eylemin 4733 sayılı Kanuna muhalefet suçunu oluşturduğu anlaşılmakla; 4733 sayılı Kanun uyarınca suçtan zarar gören ve katılma hakkı bulunan Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumunun aşamalardan haberdar olmadığı, Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumuna tebliğ edilmeden hükmün kesinleştirildiği, 11.04.2011 tarihli hükme yönelik Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumunun itiraz hakkı bulunduğundan anılan kuruma tebliğ edilmeyen hükmün henüz kesinleşmediği ve zamanaşımını durdurmadığı, mahkemece hükmün açıklanmasına dair 24.09.2014 tarihli kararın hukuki değerden yoksun olduğu, zamanaşımını kesen en son işlemin sanığın mahkemece savunmasının alındığı 28.02.2011 tarihi olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede,

Zamanaşımını kesen son işlem olan sanığın savunmasının alındığı 28.02.2011 tarihinden sonra zamanaşımını kesen başkaca bir işlem yapılmadığından temyiz inceleme gününde 5237 sayılı TCK’nun 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli zamanaşımı süresi tamamlanmış olmakla sanığın temyiz itirazları yerinde görülerek hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, anılan maddeler ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddesi uyarınca sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, dava konusu eşyaların 5607 sayılı Kanunun 13/1. maddesi yollamasıyla TCK’nun 54/4. maddesi uyarınca MÜSADERESİNE, 15.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5583, Karar No: 2018/4072, Tarih: 29.05.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/5583 E.  ,  2018/4072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVACILAR : ... ve Ark.

Taraflar arasındaki tazminat davasının yargılaması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 25/10/2016 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden davacılar vekili Av. ... ile Hazine vekili Av. ... geldiler, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili 24/07/2015 havale tarihli dava dilekçesi ile ... köyü, 1339 parsel sayılı 13.600 m² taşınmazın ... Kadastro Mahkemesinin 1992/171 E. - 1996/63 K. sayılı kararıyla orman niteliğiyle Hazine adına tescil edildiğini, ancak bu yerin 2510 sayılı İskan Kanununa göre 14/06/1952 tarih ve 542 yevmiye ile Bulgaristan göçmeni olan davacıların murislerine ... 'da kalan mallarına karşılık, iskanen Devlet tarafından verildiğini, daha sonra yapılan düzeltme çalışmalarında taşınmazın 7.759,23 m² kısmının 256 ada 4 parsel numarasıyla orman sınırı dışına çıkartıldığını, 3431,35 m² kısmının ise 256 ada 1 parsel numarasıyla orman sınırı içinde bırakıldığını, 256 ada 4 parsel olarak orman sınırı dışına çıkartılan yerin davacılara iadesi için Hazineye yapılan talebin reddedildiğini ve taşınmazın davalı idarece başkasına satıldığını, Türk Medenî Kanunun 1007. maddesine göre, tapu sicilinin tutulmasından doğan zararlardan Devletin sorumlu olduğunu belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte 30.000.-TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, 256 ada 4 parsel sayılı taşınmaz yönünden; 6292 sayılı Kanunun amir hükmünde belirtildiği üzere, Kanunun yürürlük tarihinden itibaren iki yıllık süre içinde dava açılması gerektiği, davacıların süresi içinde dava açmadıkları; ormanda kalan 256 ada 1 parsel yönünden ise davadan feragat edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesine göre tazminat istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1948 yılında 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp kesinleşen orman kadastrosu, 31/03/2005 tarihinde 30 gün süre ile ilan edilen 4999 sayılı Kanunun 9. maddesine göre fenni hataların düzeltilmesi çalışması, 30/09/2013 tarihinde 181 nolu Komisyon tarafından yapılıp 1 ay süre ile ilan edilip kesinleşen 6831 sayılı Kanunun 3302 sayılı Kanunla değişik 2/B çalışması, 13/05/2014 tarihinde ilân edilen 5831 sayılı Kanunun Ek 4. maddesi gereğince yapılan kullanım kadastrosu, 2011 yılında yapılan 22/2-a çalışması, 1957 yılında kesinleşen arazi kadastrosu vardır.

-2-