muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/18033, Karar No: 2024/2139, Tarih: 28.02.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/18033 E.  ,  2024/2139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/192 E., 2023/287 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Zamanaşımı nedeniyle düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bala Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.05.2023 tarihli ve 2021/192 Esas, 2023/287 Karar sayılı kararının katılan Gümrük İdaresi vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin yokluğunda verilen kararın Ulusal Elektronik Tebligat Sistemi (UETS) hesabına 11.06.2023 tarihinde usulüne uygun tebliğ edildiği, gerekçeli kararın gerekmediği halde Gümrük İdaresi’ne ikinci kez 02.08.2023 tarihinde tebliğ edilmesinin yasa yoluna başvuru süresini yeniden başlatmayacağı, 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 03.07.2023 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu anlaşılmakla, katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.02.2024 tarihinde karar verildi.

Yz. İşl. Müd. Y.

M.B.
Yargıtay — Esas No: 2015/34142, Karar No: 2019/5980, Tarih: 18.03.2019

**9. Hukuk Dairesi         2015/34142 E.  ,  2019/5980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde 21/02/2008-03/03/2014 tarihleri arasında servis görevlisi olarak en son net 2.500 TL aylık ücretle çalıştığını, ücretin asgari ücret tutarının banka kanalıyla, 200-300 TL’lik kısmının ise elden ve geri kalan kısmının ise bahşiş sistemiyle ödendiğini, işe başladığı tarihten itibaren pazartesi günleri hariç haftada 6 gün günde ortalama 12 saat mesai ile milli ve dini bayramlar ve hafta sonlarında da aynı düzenle çalıştığını, yıllık izinleri kullandırılmadığı gibi karşılığı ücretinin de ödenmediğini, Şubat/2014 ücretinin de halen ödenmediğini, müvekkilinin bu yasal haklarını işverenden talep ettiğinde işveren tarafından istifaya zorlandığını, diğer çalışanlar nezdinde küçük düşürüldüğünü, yine işveren tarafından talep edilen hakların ödenmeyeceği, çalışmak istemiyorsa işyerini terk etmesi bildirimi yapıldığını, müvekkilinin gerek çalışması karşılığı doğmuş yasal haklarının ödenmemesi ve gerekse de evlenmesi nedeniyle davalı işverenle olan iş akdini haklı nedenlerle davalıya noter kanalıyla gönderdiği bildirimle feshettiğini, durum böyle olmasına rağmen davalı işveren tarafından müvekkiline yine noter kanalıyla gönderilen ihtarnamede müvekkilinin “müşterilerden fazla para aldığı ve zimmetine geçirdiği, ayrıca çeşitli yollarla davalı işverene ait paraları zimmetine geçirdiği, güveni kötüye kullandığı ve haksız kazanç sağladığı, bu şekilde suç işlediği tarafımızdan öğrenilmiştir” denilerek müvekkiline karşı iftira, suç uydurma, yazı suretiyle hakaret, tehdit niteliğinde beyanlarla sataşıldığını, ayrıca toplum içinde “hırsız, paramı çalışıyorsun, aldığınız maaşları hak etmiyorsunuz çünkü hırsızsınız, maaşlarınız size haram olsun çünkü hırsızsınız” şeklinde ağır ithamlarda bulunarak suçladığını ve azarladığını iddia ederek, kıdem tazminatı ile manevi tazminat ve ücret, fazla mesai, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin 03/03/2014 tarihinde sona erdiğini, hak ettiği tüm işçilik alacaklarının dava dilekçesi taraflarına tebliğ edilmeden 02/04/2014 tarihinde banka hesabına yatırıldığını ve ödeme yapılmadan önceden bildirildiğini ve bu bildirime rağmen dava açmasının kötü niyet göstergesi olduğunu, davacının evlilik nedeniyle istifa ettiği veya etmek istediği iddiasının gerçek dışı olduğunu, müvekkili davalı tarafından içlerinde davacının da bulunduğu bir kısım personelin müşterilerden ve müvekkilinden haksız şekilde menfaat temin ettiği fark ettiğini, müvekkilinin işyerinde bununla ilgili soruşturma başlattığını ancak davacı bunu fark ederek soruşturmanın sonuçlarından etkilenmemek için iş akdini evlilik nedeniyle bitirdiğini bildiren bir ihtarname gönderdiğini, davacının iddia ettiği ücretlendirme şekli, mesai düzeni iddialarını kabul etmediklerini, iddia edilenden daha az sürelerle çalıştığını ve karşılığı ücretlerin ödendiğini, bir kısım yıllık izinlerin kullanıldığını, bakiye izin ücretlerinin de ödendiğini, yine çalıştığı resmi ve dini bayram ücretlerinin ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, kıdem tazminatı ve yıllık ücretli izin ile 2014 Şubat ayı ücret alacağının dava açıldıktan sonra ödendiği, davalının davacıya noter kanalıyla gönderdiği ihtarnamede davacının müşterilerden fazla para aldığı, zimmetine geçirdiği ayrıca şirketlerine ait parayı defalarca zimmetine geçirdiği, güveni kötüye kullandığı ve haksız kazanç sağladığı, bu şekilde suç işlediği isnadında bulunduğu ancak davalı işverenlikçe bu isnatlara ilişkin Cumhuriyet Savcılığına veya başka bir makama müracaat edildiğine ilişkin herhangi bir delilin dava dosyasına ibraz edilmediği, ayrıca davalı tarafından bu isnatların doğruluğunun da ispat edilemediği, söz konusu isnatların tamamen davacının kişilik haklarını zedeleyici isnatlar olduğu ve bu durumda da davacının söz konusu isnatlar nedeniyle kişilik haklarının zedelendiği gerekçeleri ile toplanan diğer kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, kıdem tazminatı ile ücret ve yıllık izin alacakları hakkında hüküm kurulmasına yer olmadığına, manevi tazminat talebi kısmen kabul ve fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil alacak talepleri ise takdiri indirim dışında kabul edilmek suretiyle, dava kısmen kabul edilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Manevi tazminat talep edebilmek için, bir kimsenin kişilik hakkına hukuka aykırı bir tecavüz yapılmalı, bir manevi zarar bulunmalı, tecavüz ile zarar arasında illiyet bağı olmalı ve davalının sorumlu olmasını gerektiren veya kusursuz sorumluluğunu gerektiren bir hali bulunmalıdır.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Manevi tazminat talep edebilmek için, bir kimsenin kişilik hakkına hukuka aykırı bir tecavüz yapılmalı, bir manevi zarar bulunmalı, tecavüz ile zarar arasında illiyet bağı olmalı ve davalının sorumlu olmasını gerektiren veya kusursuz sorumluluğunu gerektiren bir hali bulunmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı ve davalı aynı gün birbirlerine noter kanalıyla gönderdikleri fesih bildirimlerinde, davacı hak edilen bir kısım işçilik alacaklarının ödenmemesi ve evlilik nedenlerine dayanarak iş akdini haklı nedenle feshettiğini; davalı işveren ise davacının müşterilerden aldığı fazla paralarla, çeşitli yollardan elde ettiği şirkete ait paraları zimmetine geçirdiği ve güveni kötüye kullandığının öğrenildiğinden söz ederek iş akdini haklı nedenle feshettiğini, bildirmişlerdir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davalı işverenin, işyerine sürekli gelen veya özel gördüğü bir kısım müşterilerine ücretsiz kahvaltı, içecek imkanı tanıyan kart verdiği ancak işyerindeki bir kısım personelin işyerinde kahvaltı yapan bazı müşterilerden kahvaltı, içecek ücretini nakit olarak tahsil ettikleri halde bu müşterileri ücretsiz kahvaltı hakkı olan müşteri gibi göstererek bu ücretleri kasaya vermeyip zimmetlerine geçirdiğinin işveren tarafından tespit edilip araştırılmaya başlanması üzerine aralarında davacının da bulunduğu bir kısım personelin işyerinden ayrıldığı anlaşılmaktadır. Nitekim bu eylemin hangi çalışanlar tarafından yapıldığı somutlaştırılmamakla birlikte, bu tür eylem içinde olan personel bulunduğu tüm taraf tanıklarınca da teyit edilmiştir.

Davalı tarafından davacının sözü edilen eylemleri yaptığı ispat edilmemiş olsa da, davalı işverenin şüphe duymasını gerektirir bir kısım makul veri/emare bulunduğu gözetildiğinde, davalı işverenin davacıya gönderdiği fesih yazısında öne sürdüğü ithamlar nedeniyle davacının kişilik haklarına saldırı söz konusu değildir. Açıklanan nedenle, şartları bulunmayan manevi tazminat talebinin reddi yerine kısmen kabulü hatalıdır.

3- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Bahşiş/yüzde/parçabaşı ücret ile çalışılma halinde fazla çalışılma ücretinin sadece zamlı kısmının verileceği, dairemizin yerleşik uygulamasıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davacının ücretinin bahşişler dahil hesaplandığı anlaşılmaktadır. Mahkemece bahşiş usulü ile çalıştığı kabul edilen davacının, fazla çalışma ücretinin sadece % 50 zamlı kısmının hesaplanıp hüküm altına alınması gerekirken, % 150 zamlı miktarına göre hesaplama yapılan bilirkişi raporuna itibarla alacağın hüküm altına alınmasıda hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Somut uyuşmazlıkta, davacının ücretinin bahşişler dahil hesaplandığı anlaşılmaktadır. Mahkemece bahşiş usulü ile çalıştığı kabul edilen davacının, fazla çalışma ücretinin sadece % 50 zamlı kısmının hesaplanıp hüküm altına alınması gerekirken, % 150 zamlı miktarına göre hesaplama yapılan bilirkişi raporuna itibarla alacağın hüküm altına alınmasıda hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11652, Karar No: 2018/849, Tarih: 23.01.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/11652 E.  ,  2018/849 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”, Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 23/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5559, Karar No: 2015/8804, Tarih: 27.05.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/5559 E.  ,  2015/8804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak ...Mevkii 3031 parsel sayılı taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Dosyaya gönderilen belediye başkanlığının 21.02.2012 tarihli yazısında dava konusu taşınmazın 2009 tarihinde onaylanan imar planında ve belediye sınırları içerisinde olduğunu belirttiği, geri çevirme kararı üzerine dosyaya gönderilen 20.10.2014 tarihli yazısında ise, dava konusu taşınmazın 1/1000 uygulama imar planı ve 1/5000 nazım imar planı içerisinde, belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, aydınlatma, kanalizasyon ve çöp toplama) faydalanmadığı, etrafında meskun alanların olduğu, yerleşim merkezine 4 km mesafede ve beldenin gelişme yönünde bulunduğu belirtilmiştir. Belediye yazısı taşınmazın vasfını (arsa-arazi) belirleme bakımından yetersizdir. Mahkemece yapılan keşiflerde de taşınmazın vasfına yönelik herhangi bir gözlem yapılarak keşif zaptına bu hususlar yazılmamış olup, bilirkişiler tarafından ise soyut ifadelerle taşınmazın fiilen arsa niteliğinde olduğu kabul edip, emsal mukayesesi ile bedel tespit edilmiştir.

Taşınmazın imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), onaylanma tarihi, belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden, (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskun olup olmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, tarihi, yerleşim merkezine mesafesi, beldenin gelişme istikametinde olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı (1/5000 ve daha büyük ölçekli) içinde ise, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca, bu

plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, belediye merkezine uzaklığı, kullanım biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları değerlendirilmek üzere araştırılmalıdır.

plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, belediye merkezine uzaklığı, kullanım biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları değerlendirilmek üzere araştırılmalıdır.

Mahkemece yeniden oluşturulacak bilirkişi heyeti ile keşif yapılarak, özellikle keşif esnasında mahkeme hakimince gözlem yapılarak taşınmazın belediye hizmetlerinin hangilerinden yararlandığı hangilerinden yararlanmadığı, etrafında meskûn mahal olup olmadığı, varsa mesafeleri ve niteliği, taşınmazın mevcut durumu itibari ile kullanım şekli, taşınmazın üzerinde bina olup olmadığı, bu taşınmazın konumu yani sokağa, yola olan cephesi, önemli merkezlere uzaklığı, üzerinde yapılaşmaya ilişkin olarak imar durumu gibi hususların ayrıntılı şekilde keşif zaptına geçirilmesi, taşınmazın değişik açılardan fotoğraflarının çektirilerek bunların onaylanıp dosya arasına alınması ve taşınmaz vasfının açık ve denetime elverişli şekilde tespiti ile kamulaştırma bedelinin tespit edilmesi gerekmektedir.

Mahkemece değerlendirmeye esas alınan bilirkişi kurulu raporunun yukarıda açıklanan esaslara uygun düşmediği gözetilmeden, gerekli araştırma ve yeterli incelemeyi içermeyen rapora itibarla hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2-Hükme esas bilirkişi kurulu raporunda somut emsal alınan ... 7646 parsel sayılı taşınmazın 04.03.2008 tarihli satışına ilişkin akit tablosundan, tamamı 98,61 m² olan tek katlı kargir kahvehane ve dükkanın ¾ hissesinin 16.500,00 TL bedel ile satıldığı anlaşılmakla, binanın niteliği, kullanım amacı gibi hususlar satış fiyatının belirlenmesinde etkili olup, bu gibi satışlarda binanın değeri satış değerinden düşülmüş olsa bile yanılgıya sebebiyet verecek nitelikte olduğundan arsa değerlendirmesinde emsal olamaz. Dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede emsal bir satışın bulunamayacağından da bahsedilemez. Bu sebeple bilirkişi kurulunun emsal seçimini isabetli yaptıklarından sözedilemez. Emsalin özel amaçlı olmayan, özel nitelikleri bulunmayan taşınmaz satışlarından seçilmesi gerekir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde olduğunun kabul edilmesi halinde; Kamulaştırma Kanununun kıymet takdiri esaslarını gösteren 11.maddesinin 1.fıkrasının özellikle arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, kamulaştırma gününden önce özel amacı olmayan emsal satışlara göre satış değerinin tesbiti ve bedelin tesbitinde etkisi olan diğer unsurlar da dikkate alınarak her unsurun gerekçeleri ve değere katkı oranları ayrı ayrı belirlenip dayanakları gösterilmek suretiyle değerlendirilerek kamulaştırma bedelinin tespiti gerekmektedir.

Emsalin kamulaştırılan taşınmazla aynı konumda ve taşınmaza yakın mesafede bulunması, aynı nitelik ve özellikleri taşıması, benzer yüzölçümünde olması veya kamulaştırmaya yakın günlerde satılması zorunlu değildir. Aynı özellik ve nitelikleri taşıyan başka yerlerde bulunan ve kamulaştırma gününden önce satılan taşınmazlar da emsal alınabilir. Bu emsalin satış fiyatına Türkiye İstatistik Kurumu üretici fiyat endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiyatları bulunduktan sonra dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar gösterilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri tespit edilmelidir.

Emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptanmalıdır. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasası'nın 18.maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır. 2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Buna göre dava konusu taşınmaz ve emsallerin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından 2013 yılı itibarıyla getirtilerek karşılaştırılması ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişkinin giderilmiş olması gerekir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın yer aldığı ilçede emsal olabilecek özel amacı olmayan arsa satışlarının bulunmadığının düşünülemeyeceği ve değerlendirmeye esas alınan bilirkişi kurulu raporunun yukarıda açıklanan esaslara uygun düşmediği gözetilmeden, gerekli araştırma ve yeterli incelemeyi içermeyen rapora itibarla hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 27.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/972, Karar No: 2016/5988, Tarih: 30.03.2016

**4. Ceza Dairesi         2014/972 E.  ,  2016/5988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Düşme

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Sanığın, mağduru “senin dilini keser bir yerine sokarım” şeklindeki sözlerle tehdit ettiğinin anlaşılması karşısında, eyleminin TCK’nın 106/1. maddesinin 1. cümlesinde tanımlanan mağdurun vücut dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştirme niteliğinde olduğu halde eylemin aynı maddenin 2. cümlesinde düzenlenen basit tehdit olarak kabul edilerek, şikayetten vazgeçme nedeniyle düşme kararı verilmesi,

2-Kabule göre de, şikayet hakkı kişiye sıkı surette bağlı haklardan olup 17 yaşında olan mağdurun vekili huzurunda 30.03.2011 tarihli duruşmada şikayetçi olduğunu beyan etmesine karşın, şikayetçi velilerinin şikayetten vazgeçtiklerinden bahisle düşme kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.