muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/6895, Karar No: 2011/59, Tarih: 24.01.2011

**1. Ceza Dairesi         2010/6895 E.  ,  2011/59 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'i kasten öldürmeye teşebbüsten, ... ile ...'nu da yaralamaya teşebbüsten, genel güvenliği tehlikeye sokmaktan ve izinsiz silah taşımaktan sanık ...'nun yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (KARŞIYAKA) İkinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 01/04/2008 gün ve 375/118 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanık ...’e, mağdur ...’u yaralamaya teşebbüs suçundan verilen para cezasına ilişkin mahkumiyet kararı, 5219 sayılı Kanunla değişik CMUK.nun 305/1. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin bu suçun vasfına yönelik olmayan temyiz talebinin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2-a) Sanık ...’in mağdur ...’a tabanca ile ateşi sonucu, karın sağ alt kadranda ateşli silah mermi girişine bağlı olarak çekum ileum, jejunum appendiks, mesane ve sol iliak toplar damarda yaralanma nedeniyle hayati tehlike geçirdiği olayda; zararın ağırlığı dikkate alındığında, 5237 sayılı Yasanın 9 ila 15 yıl arasında hapis cezası öngören 35. maddesinin uygulanması sırasında makul oranda bir ceza tayini yerine, 10 yıl olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

b) Adli sicil kaydına göre sanığın, ... 4. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 21.09.2000 2007/326-265 karar sayılı ilamı ile aldığı, 6 yıl 8 ay hapis cezasının, 21.01.2005 tarihinde yerine getirildiğinin anlaşılması karşısında söz konusu ilamın infaz şerhli bir örneği dosyaya getirtilerek, sanık hakkında TCK 58. madde hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Aleyhe temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

3- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in öldürmeye teşebbüs, yaralama ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde öldürmeye teşebbüs ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarının niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçeler ile reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiilerinin eksik incelemeye, sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

A) Sanık ... hakkında öldürmeye teşebbüs ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B) Sanık ... hakkında mağdur ...’i yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden;

A) Sanık ... hakkında öldürmeye teşebbüs ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B) Sanık ... hakkında mağdur ...’i yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden;

a) Mağdur ... hakkında Karşıyaka Devlet Hastanesinde düzenlenen geçici raporda sol kol ve sternum üzerinde 1x2 cm çapında ateşli silahla oluşmuş yara tarif edildiği, 02.05.2006 tarihli suç yeri araştırma ve inceleme raporunda mağdur ...’in göğüs orta kısımda ve sol kol kısmında olmak üzere 2 adet ateşli silah yaralanması olduğunun belirtildiği, mağdur ...’in de mahkeme huzurunda kolundan ve göğüs boşluğundan vurulduğunu belirttiği ancak hükme esas alınan mağdur ... hakkındaki Adli Tıp Kurumu Karşıyaka Şube Müdürlüğü’nün 14.12.2006 tarihli raporunda göğüs yaralanmasından bahsedilmeksizin sadece sol kol yaralanması ile ilgili rapor düzenlendiğinin anlaşılması karşısında, raporlar arasındaki açık çelişkinin giderilmesi için, doktor raporları, tüm hasta evrakları, film ve grafilerin birlikte, Adli Tıp Kurumu’na gönderilerek, mevcut yaraların ayrı ayrı nitelikleri ile hayati tehlike doğurup doğurmadıkları hususunda tereddüde yer vermeyecek açıklıkta rapor alınması ve buna göre sanık ...’in mağdur ...’e yönelik eylemine hukuki vasıf verilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Kabule göre de;

Kemik kırığı nedeni ile 5560 sayılı Yasanın 4. maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı TCK.nun 87/3. maddesi de dikkate alınarak, değişiklik öncesi ve sonrası hükümlerin somut olarak olaya uygulanıp, Yargıtay denetimine olanak verecek açıklıkta ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması, lehe olan hükmün belirlenmesi ve uygulamanın ona göre yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA ), 24.01.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6445, Karar No: 2022/19921, Tarih: 29.11.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/6445 E.  ,  2022/19921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Dosyada yer alan olay yeri basit krokisine, müştekinin aşamalarda alınan ifadelerine ve CD çözüm tutanağına göre suça konu yerin depo olarak kullanıldığı, herhangi bir ticari faaliyet yürütülmediği ve herhangi bir iş yerinin eklentisi niteliğinde olmadığı anlaşılmakla, atılı suçun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2-CD çözüm tutanağı içeriğine ve temyiz dışı sanık ...'ün ve sanığın aşamalarda alınan savunmalarına göre sanık ...'ın suça konu depoya hırsızlık amacıyla girdiği sırada diğer temyiz dışı sanık ...'ün gözcülük yaptığına dair bir delilin bulunmadığı gibi olay yerini gören kamera içeriğinden sanık ... depoya girdiği esnada diğer sanığın yaya olarak yürümeye devam ettiği nazara alındığında sanıkların iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunu birlikte işleme kastıyla hareket ettiklerine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde denetime olanak verecek şekilde tartışılmadan sanık hakkında TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

3-Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun birlikte işlenmesi nedeniyle hükmolunan cezada artırım yapıldığı sırada sevk maddesinin TCK'nın 119/1-c maddesi olarak gösterilmesi gerekirken gerekçeli kararın hüküm bölümünde sevk maddesinin gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 29/11/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4294, Karar No: 2018/12463, Tarih: 15.10.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/4294 E.  ,  2018/12463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 40,00 TL değerindeki ızgaraları çalması karşısında; hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocuk müdafiinin, 17/02/2015 tarihli duruşmada lehe olan yasa hükümlerinin uygulanmasını talep etmesi karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında tayin edilen adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi gereğince taksitlendirilmesine karar verilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocuk müdafiinin, 17/02/2015 tarihli duruşmada lehe olan yasa hükümlerinin uygulanmasını talep etmesi karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında tayin edilen adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi gereğince taksitlendirilmesine karar verilmemesi,

3-Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20/2. maddesi ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35/1. maddesi uyarınca; fiili işlediği sırada 12 yaşını doldurmuş olup da 15 yaşını doldurmamış çocukların işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, zorunlu olduğu halde sosyal inceleme raporu aldırılmadan ve başka bir dava dosyasındaki sosyal inceleme raporunun hükme dayanak yapılması suretiyle hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 15.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13820, Karar No: 2011/14216, Tarih: 07.12.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/13820 E.  ,  2011/14216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 08/12/2010 gün ve 14492 - 15368 sayılı bozma kararında özetle; "Çekişmeli ... köyü 105 ada 23 parsel (5192 m2) hakkında açılan davanın reddine karar verilmişse de, mahkemece kesinleşmiş orman kadastrosuna göre karar verildiği, oysa eski tarihli resmi belgelerde taşınmazın kısmen veya tamamen yeşil renkli bölümde işaretlendiği, taşınmazın fındıklık olarak kullanıldığı belirtilmişse de fındık ağaçlarının yaşının, sayısının, taşınmazdaki dağılımının belirlenmediği, memleket haritasında fındık rumuzunun da bulunmadığı, Hazine tarafından, taşınmazın öncesi itibarıyla orman olması nedeniyle zilyedlikle kazanılamayacağı iddia edildiğine göre, 4999 sayılı Yasanın 7. maddesine göre herhangi bir nedenle orman sınırı dışında kalmış orman olup olmadıklarının hem yöreye ait en eski tarihli, hem de kadastro tesbitinden 20 yıl önceye ait (yeni tarihli) resmi belgeler karşılaştırılmak suretiyle incelenmesi, eğimi % 12'den fazla, çalılık cinsi ağaçlarla kaplı, ormanın devamı niteliğindeki yerlerin orman sayılan yerlerden olduğu ve 4999 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 7/1. maddesi gereğince herhangi bir nedenle sınırlama dışında kalmış olmaları nedeniyle her zaman orman sınırı içine alınabileceklerinin gözönünde bulundurulması, orman olmadıkları saptanırsa, bu kez 3402 sayılı Yasanın 14 - 17. madde koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılması” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kısmen kabulüne ve dava konusu taşınmazın B (1581 m2) bölümünün orman niteliğiyle Hazine, A (3610 m2) bölümünün tesbit gibi davalı adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Yasaya göre 1948 yılında seri bazda yapılıp kesinleşen orman kadastro çalışmaları ile 1975 yılında 1744 sayılı Yasaya göre yapılıp dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2. madde uygulaması vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi uyarınca harç alınmasına yer olmadığına 07/12/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1421, Karar No: 2018/5009, Tarih: 22.05.2018

**10. Hukuk Dairesi         2017/1421 E.  ,  2018/5009 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ... ... sigortasına giriş tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun ve yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı vekilinin, karar tarihinden sonra 15.03.2017 tarihli dilekçesi ile davadan feragat ettiği anlaşılmaktadır.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312'nci maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 91 ila 94'üncü maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usûl hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hâkim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hâkim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel Kurulu’nun 21.10.1981 gün 1981/2 - 551, 1981/683 ve 02.06.1982 günlü 1982/376 - 547 sayılı kararları ile 11.04.1940 gün ve 1939/15 - 1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay’ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

Bu itibarla; somut olayda davadan feragat edildiği bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, davacının 6552 sayılı Yasadan yararlanmak amacıyla davadan feragat ettiği gözetilerek, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 22.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6245, Karar No: 2015/778, Tarih: 18.02.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/6245 E.  ,  2015/778 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Canavarca hisle eşini öldürme

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık . ..’ın eşi olan maktül ..’ü canavarca hisle öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin delillerin takdirinde hata yapıldığına, sübuta, şüphe ile mahkumiyet kararı verilemeyeceğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle re’sen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 18/02/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4537, Karar No: 2010/5601, Tarih: 22.04.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/4537 E.  ,  2010/5601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı idareye bağlı ve abone olan muhtelif birimlerin fatura tahakkukuna rağmen tüketim bedellerini ödemediklerini ileri sürerek, 18.534 TL. asıl 5.575 TL. gecikme zammı ve KDV’si toplam 25.113 TL.nın gecikme zammı ve KDV’si ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, borcun ödendiğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davalı idareye bağlı muhtelif birimlerle muhtelif tarihlerde abone sözleşmelerinin yapıldığı , davacının bu aboneliklere ilişkin su borcunun ödenmediğini ya da geç ödendiğini ileri sürerek eldeki davayı açtığı anlaşılmaktadır. Davalı davacının 16.5.2008 tarihli yazısı üzerine aboneliklere ilişkin borcun ödendiğini ayrıca yazı ile bildirilen borç tutarının talep edilen tutar ile örtüşmediğini savunmuştur. Davacının davalıya gönderdiği 16.5.2008 tarihli yazıda, muhtelif aboneliklerin muhtelif tarihlerdeki 6.5.2008 tarihi itibariyle toplam 814,33 TL. borcun bulunduğunun bildirildiği , dosyaya ibraz edilen borç döküm çizelgesinde de dava tarihinden öncesine ait 17.7.2008 tarihi itibariyle borç asıllarının ödendiğinin kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır. O halde, dava tarihi itibariyle davaya konu aboneliklere ilişkin olarak davalı tarafça ne miktar ödeme yapıldığı, ödemelerin tarih ve miktarları ile 2010/4537-5601

bakiye borcun bulunup bulunmadığı hususuları araştırılarak , gerektiğinde ek rapor ya da yeni bilirkişi vsatasıyla ayrıntılı ve denetime elverişli rapor ile belirleme yapılmalı ve sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2- Davacı kurum alacağına 6183 sayılı yasa uyarınca gecikme cezası uygulanabilmesi için abonelik sözleşmesinde bu yönde bir hüküm bulunması gerekir. Dairemizin geri çevirme kararına rağmen abone sözleşmelerinin özel şartlar kısmının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle davaya konu tüm sözleşmelerde gecikme halinde 6183 sayılı yasa gereğince gecikme cezası alınacağına ilişkin bir düzenleme bulunup bulunmadığı araştırılarak , çoğun içinde az da vardır kuralı gereğince sözleşmede 6183 sayılı yasa gereği gecikme cezası alınacağına dair kararlaştırma bulunmayan alacakları için davacının temerrüt tarihinden itibaren yasal faiz isteyebileceği gözetilerek bir karar verilmelidir. Kabule göre, tüm alacağa 6183 sayılı kanuna göre gecikme faizi yürütülerek karar verilmesi de usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1. ve 2. bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, 22.4.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2911, Karar No: 2017/3318, Tarih: 14.06.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/2911 E.  ,  2017/3318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat, çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek bu suçtan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılması

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Mahkemece yüzüne karşı 12.03.2014 tarihinde verilen hükmü katılan mağdure vekilinin CMUK'nın 310/1.maddesinde düzenlenip tefhimden işlemeye başlayan bir haftalık kanuni süresinden sonra ibraz ettiği 20.03.2014 havale tarihli dilekçeyle temyiz ettiği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Suça sürüklenen çocuk hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında atılı suçtan dolayı 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın aynı Kanunun 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil kararlardan olup temyiz yeteneğinin bulunmadığı ve katılan mağdure vekilinin anılan hükme yönelik itirazının İzmir 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 21.08.2014 günlü, 2014/315 D. iş sayılı kararıyla

reddedildiği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 14.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10344, Karar No: 2013/21856, Tarih: 11.09.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/10344 E.  ,  2013/21856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, Başbakanlık İletişim Merkezi'ne internet üzerinden yaptığı şikayet başvurusundaki; ''Hakim bey evlere şenlik bir karar verdi,...bu hakimler toplama çıkarma işlemlerini de mi bilmiyorlar, ..bu mahkemedeki hakimler parayla mı satılıyor yoksa birilerinden korkarak mı karar veriyorlar?'' biçimindeki hakaret içerikli ifadelerin, sözkonusu kamu kurumunda çalışan görevliler ile bu iletinin gerekli işlemler için gönderildiği idari birim çalışanları tarafından öğrenilmiş olması karşısında, suçun ihtilat unsurunun oluştuğu düşünülmeksizin, yerinde olmayan gerekçe ile beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan ... ve O Yer Cumhuriyet Savcılarının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.