muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/12970, Karar No: 2013/1065, Tarih: 11.02.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/12970 E.  ,  2013/1065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yerel mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 28/05/2012 gün ve 2012/1396 - 8027 sayılı ilâmıyla onanmasına karar verilmiş, davacı tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Karar düzeltme dilekçesinde değinilen hususlar temyiz aşamasında da ileri sürülmüştür.

Dairemiz kararı bu konulara cevap teşkil edecek nitelikte olduğu gibi, usûl ve kanuna da uygundur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle ve 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442. maddesi uyarınca takdiren 219.00.- TL. para cezası ile Harçlar Kanunu uyarınca 50.45.- TL. red harcının düzeltme isteyenden alınmasına 11/02/2013 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava konusu ... Köyü 112 ada 1 parsel sayılı taşınmaz, 3402 sayılı Kanunun 18. maddesi uyarınca orman niteliği ile Maliye Hazinesi adına 01.09.2006 tarihinde tesbit edilmiştir.

Davacının davası sulh hukuk mahkemesine açtığı tapu iptali ve tescili davası görevsizlik kararı verilerek asliye hukuk mahkemesine gönderilmiş, bu mahkemece de hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddine ilişkin karar verilmiş, 20. H.D’nin çoğunluk kararı ile onanmıştır.

Onama kararına karşı oy olarak yazılan kararda gerekçesi ayrıntılı olarak açıklandığı üzere; 3402 Kanun hükümlerine göre yapılan tespitlerde dava hak ve sürelerinin de aynı Kanunun, 12/3. maddesi uyarınca belirlenmesi gerektiği, bu halde 3373 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanunun 11. maddesi hükümlerinin uygulama alanı bulunmadığı; her iki kanun maddelerinde öngörülen dava haklarının kişilerin dava hakkını kısıtlayıcı şekilde dar yorumlanmasının evrensel hukuk anlayışı ile bağdaşmadığı ve davacının karar düzeltme dilekçesinde ileri sürdüğü hususların yerinde olup karar düzeltme talebinin KABULÜNE karar verilmesi gerektiği kanaatinde olduğumdan, sayın çoğunluğun karar düzeltme isteğinin REDDİNE ilişkin kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2023/21000, Karar No: 2024/2342, Tarih: 14.02.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/21000 E.  ,  2024/2342 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2021/1855 D. İş.

ŞİKÂYETÇİ : ...

ŞÜPHELİ : ...

SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlâli

İNCELEME KONUSU

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılması

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet

Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/58154 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 173/6. maddesinde yer alan, "İtirazın reddedilmesi halinde aynı fiilden dolayı kamu davası açılabilmesi için 172 nci maddenin ikinci fıkrası uygulanır" şeklindeki ve 172/2. maddesinde yer alan, "Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." şeklindeki düzenlemeler karşısında,

Dosya kapsamına göre, Karşıyaka 5. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından yazılan konut dokunulmazlığını ihlal etme suçunun hırsızlık suçu ile birlikte işlendiğinde şikayete tabi olmadığından bahisle ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılması yönündeki 29.04.2021 tarihli müzekkerenin yeni delil mahiyetinde olmadığı anlaşılmakla, talebin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 25.06.2019 tarihli ve 2019/11-32 Esas, 2019/500 Karar ve 04.02.2020 tarihli ve 2019/11-67 Esas, 2020/59 Karar sayılı kararları da nazara alınarak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 272/2. maddesine göre "Hükümden önce verilip hükme esas teşkil eden veya başkaca kanun yolu öngörülmemiş olan mahkeme kararlarına karşı da hükümle birlikte istinaf yoluna başvurulabilir." hükmü uyarınca kanun yararına bozmaya gelen Karşıyaka 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 20.05.2021 tarihli ve 2021/1855 Değişik İş sayılı kararının inceleme konusu konut dokunulmazlığının ihlâli suçu için verilen mahkûmiyet kararı ile birlikte istinaf edildiği ve İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 29.06.2022 tarihli ve 2021/3224 Esas, 2022/2169 Karar sayılı ilamı ile de "Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.01.2021 tarihli ve 2020/19455 Soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, bu kararın sanığa 22.04.2021 tarihinde tebliğ edilerek kesinleştiği, sanık hakkında nitelikli hırsızlık suçundan açılan davaya bakan Mahkemenin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/4. maddesi gereği hırsızlık suçunu gerçekleştirmek amacıyla gerçekleştirilen konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun şikâyete tabi olmayacağına, bu nedenle kararın gözden geçirilmesine ilişkin müzekkeresi üzerine, Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından Karşıyaka 1. Sulh Ceza Hakimliğinden ek kovuşturmaya yer olmadığı kararının kaldırılmasının talep edildiği, Karşıyaka 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 20.05.2021 tarihli ve 2021/1855 Değişik İş sayılı kararı ile Mahkemenin kararın gözden geçirilmesinin istendiği müzekkerenin yeni delil sayılarak 5271 sayılı Kanun'un 172/2 maddesi gereği ek kovuşturmaya yer olmadığı kararının kaldırılmasına karar verildiği ve Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığının, 20.05.2021 tarihli ve 2021/8694 Soruşturma, 2021/2958 Esas, 2021/2056 sayılı iddianamesi ile sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kamu davası açılmış ise de, sanık hakkında verilerek kesinleşen ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı kaldıran Karşıyaka 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin, 20.05.2021 tarihli ve 2021/1855 Değişik İş sayılı kararına karşı kanun yararına bozma yoluna gidilerek, verilecek karara göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinin gerekmesine rağmen yargılamaya devamla karar verilmesi" gerekçesiyle konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen kararın bozulduğunun anlaşılması karşısında; konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen mahkûmiyet kararı ile birlikte istinaf edilen, hükümden önce verilip hükme esas teşkil eden ve kanun yararına bozmaya gelen karara karşı kanun yararına bozmaya gelinemeyecek olması nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN REDDİNE, dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15125, Karar No: 2017/861, Tarih: 24.01.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/15125 E.  ,  2017/861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK’nın 158/1-a, 43/1, 62, 52/2, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın küçük yaşta havale geçirip beyin felci olan ve yatalak durumda bulunan %100 engelli bulunan çocuğuna çare arandığı, temyiz dışı sanık ...'nın bu durumu bilmesi ile, katılana, sanık ...’ten bahsederek muska yazmak suretiyle hastalığı iyileştirdiği, kendisinin bu duruma bizzat şahit olduğunu belirttiği, bunun üzerine katılanın oğlunu ...'nın evine götürerek ... ile görüştüğü, ...'in hastalığı iyileştireceğini beyan edip muska yazdığı ve değişik zamanlarda katılandan toplam 2.000 TL para aldığı, sanığın bu şekilde üzerine atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda, dosya kapsamına göre sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 24/01/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22243, Karar No: 2014/9849, Tarih: 09.04.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/22243 E.  ,  2014/9849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

İddianamedeki sevk ve nitelendirmeye, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olduğunun belirlenmesine göre 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 6110 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 14. maddesi, 6110 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin 2. fıkrası ve 26.01.2013 gün ve 28540 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak 01.02.2013 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 gün ve 2013/1 sayılı iş bölümü kararı uyarınca suça sürüklenen çocuğa atılı konut dokunulmazlığını bozma suçundan temyizi inceleme görevi Yüksek 4.Ceza Dairesine ait olduğundan dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili daireye GÖNDERİLMESİNE, 09.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1095, Karar No: 2015/1541, Tarih: 01.06.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/1095 E.  ,  2015/1541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

UYAP kanalıyla alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanık ...'ün 04.01.2015 tarihinde hükümden sonra vefat ettiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nun 64. ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca hakkındaki kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.06.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9738, Karar No: 2013/13750, Tarih: 07.05.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/9738 E.  ,  2013/13750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, ücret alacağı ve fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı iş yerinde 01.01.2006-27.10.2009 tarihleri arasında çalıştığını ve fazla çalışma ücretleri ile ücret alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek; ücret ve fazla çalışma ücretlerinin, faizleriyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili; davacının kendisine tahsis edilen soğutuculu araç ile müşterileri dolaşarak dondurma satışı yaptığını, sezonun Ocak ayında başlamasına karşın en yoğun ayların Mayıs-Ağustos arası olduğunu ve bu dönemde de saat 09.00-18.00 arası çalışıldığını, bu dönemin dışında ise saat 14.00'e kadar çalışmanın olduğunu, davacının belirttiği tarihlerde kendi isteği ile ücretsiz izne ayrıldığını ve çalışmasının söz konusu olmadığını savunarak; davanın reddini talep etmiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Ç)Temyiz:

Karar süresi içinde taraflarca temyiz edilmiştir.

D)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda; davacı, fazla mesai yaptığını tanık ifadeleri ile ispatladığından mahkemece uygulanan %20 hakkaniyet indirimi az olup, yerinde değildir. Yerel mahkemece, daha makul oranda bir indirim yapılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

3- Davacıya, iş yerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır. Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir

Somut olayda; mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda; davacının, sezon çalışmalarının 08.00-20.00 saatleri arasında gerçekleştiği kabul edilerek, 1 saatlik ara dinlenme süresi düşülmek sureti ile hesaplama yapılmış ise de;yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda, 1,5 saat ara dinlenme süresi düşülmesi gerekirken bu hususun gözetilmemesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/373, Karar No: 2008/678, Tarih: 14.02.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/373 E.  ,  2008/678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Çekişmeli 526 ada 4 sayılı parsele komşu 526 ada 1, 2 ve 3 sayılı parsellerin tasdikli tespit tutanak suretleri ile varsa dayanak belgelerinin tesisinden itibaren getirtilerek dosya içine konulması,

2-Fen bilirkişinin raporunda doğuda 58 numaralı parselin mera olduğu belirtilmiş ancak krokide 58 parsel gösterilmemiştir. 58 sayılı mera parselini de gösterir şekilde geniş kapsamlı tasdikli kroki örneği ve doğuda yer alan komşu parselin ve 58 sayılı parselin tasdikli tespit tutanak suretleri ile varsa dayanak belgelerinin kesinleşmiş ise tescil kayıtlarının getirtilerek dosya içine konulması, bundan sonra inceleme yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.2.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12119, Karar No: 2014/2981, Tarih: 20.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2012/12119 E.  ,  2014/2981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 36. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08/03/2012 tarih ve 2011/103-2012/30 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı- karşı davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 18.02.2014 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı-karşı davalı vekilleri Av.... ve Av. ... ile davalı-karşı davacı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından davalı şirkete (Merkez Menkul Değerler A....ye) kredi kullandırıldığını ve bunun teminatı olarak davalının, müşterilerine ait sermaye piyasası araçlarını rehin verdiğini, Sermaye Piyasası Kurulu'nun, 06.04.2009 tarihinde davalı şirketin faaliyetlerinin sürekli olarak durdurulmasına ve şirketin tedrici tasfiyesine karar verdiğini, tedrici tasfiye işlemlerinin Yatırımcıları Koruma Fonu tarafından yürütüldüğünü, müvekkili bankaya tevdi edilen menkul kıymetler üzerindeki rehin hakkının müvekkili ile Merkez Menkul Değerler A.Ş. arasında 09.05.2007 tarihinde imzalanan taahhütnameye dayandığını, ayrıca Sermaye Piyasası Kanunu'nda yapılan yeni düzenleme uyarınca, rehin hakkının Merkezi Kayıt Kuruluşu A.Ş. nezdinde kaydedildiğini, Yatırımcıları Koruma Fonu'nun 02.06.2009 tarihli yazısında, menkul kıymetlerin, aracı kurumun (davalı Merkez Menkul Değerler A.Ş.) müşterilerine ait olduğunun ve bu durum gözetildiğinde TMK'nın 955. maddesine göre rehin hakkının kurulduğuna dayanak oluşturacak bir belgenin bulunması gerektiğinin, böyle bir belge bulunmadığından söz konusu menkul kıymetlerin sahipleri olan aracı kurum müşterilerinin hesaplarına iade edilmesi gerektiğinin bildirildiğini, Sermaye Piyasası Kurulu'nun düzenlemelerine göre, aracı kurumların teminat karşılığında müşterilerine kullandırmak üzere kredi alabildiklerini, aracı kurumlar ile müşteriler arasında akdedilen çerçeve sözleşmelerde kredi alımına ve verilecek teminatlara ilişkin hükümlerin

yer aldığını, Merkez Menkul Değerler A.Ş. ile müşterileri arasında akdedilen çerçeve sözleşmelerinde de bu hükümlerin yer aldığını, Merkezi Kayıt Kuruluşu A.Ş. ve Merkez Menkul Değerler A.Ş. tarafından, aylık dönemler itibariyle müşterilerin adresine iadeli taahhütlü olarak hesap ekstresi gönderildiğini, kendilerine ait kıymetlerin rehnedildiğini öğrenen müşterilerin buna bir itirazlarının olmadığını, ayrıca Yatırımcılar Koruma Fonu'nun yargı organı yerine geçerek, müvekkili ile Merkez Menkul Değerler A.Ş. ve müşterileri arasındaki hukuki ilişkinin geçerliliği veya geçersizliği hakkında karar verme hak ve yetkisine sahip olmadığını ileri sürerek müvekkili bankaya teminat verilen sermaye piyasası araçları üzerindeki rehin hakkının varlığı ve geçerliliğinin tespiti ile haksız ve dayanaksız muarazanın giderilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Yatırımcıları Koruma Fonu (Merkez Menkul Değerler A.Ş.'yi temsilen) vekili, SPK'nın 46/B maddesi uyarınca aracı kurumun tasfiye kapsamında yer alan gerçek hak sahiplerini ve alacak tutarlarını tespit etmenin müvekkilleri Yatırımcıları Koruma Fonu'nun görev ve yetkileri arasında yer aldığını, kredili İşlem Tebliği'ne göre, rehin hakkının doğabilmesi için üç şartın bir arada mevcut olması gerektiğini, bu üç şartın, aracı kurum ile müşteri arasında kredili işlem sözleşmesinin yapılmış olması, müşterinin aracı kurumdan kredi kullanmış olması, aracı kurum tarafından teminat olarak bankaya gönderilen menkul kıymetlerin sadece bunların sahibi olan müşterinin kredisine teminat olmasından ibaret olduğunu, aracı kurum ile davacı arasında imzalanmış olan taahhütnamenin yeterli olmadığını, müşterilerin herhangi bir talimatının bulunmadığını, Merkezi Kayıt Kuruluşu nezdinde yapılan kaydın TMK hükümlerine uygun olmadıkça 3. kişilere ait kıymetler üzerinde doğrudan rehin hakkı kurulmasını sağlamayacağını, üçüncü kişi konumunda olan menkul kıymet sahiplerinin bilgilendirilmiş olması ihtimali, onların icazet veya cevaz verdiği anlamına gelmeyeceğini, müvekkilleri tarafından yapılan iade talebinin, feri zilyetliği sona erdirilen aracı kurumu temsilen TMK'nın zilyetliği koruyan hükümleri uyarınca yapılmış olup bu konuda tasarruf yetkilerinin bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiş, karşı davasında ise, dava konusu hisse senetlerinin tüm semereleriyle birlikte karşı davalı ...'ın fer'i zilyetliğinden alınarak Merkez Menkul Değerler havuz hesabına (zilyetliğine) aynen iadelerinin sağlanmasını, aynen iadelerinin mümkün olmaması durumunda dava tarihindeki ... endeksi üzerinden hesaplanacak nakit karşılığının dava tarihinden itibaren hesaplanacak ticari temerrüt faizi ile birlikte davalı ...'tan alınarak Merkez Menkul Değerler A.Ş.'ye verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.