muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6538, Karar No: 2019/6185, Tarih: 01.04.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/6538 E.  ,  2019/6185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ... ile yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünü temyiz eden Av. ... arasında geçerli bir vekalet ilişkisinin bulunmadığı, Dairemizin 30.10.2018 tarih ve 2016/5277 E-2018/12373 K. sayılı iade kararından sonra gerekçeli kararın sanığın mernis adresi olan “Cumhuriyet mah. ... iç kapı no:..Didim/Aydın” adresinde tebliğ imkansızlığı nedeniyle mahalle muhtarına tebliğ edilmiş ise de; 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adrese tebligatı düzenleyen 10. maddesine göre öncelikle sanığın kovuşturma aşamasındaki ifadesinde bildirdiği son bilinen adresi olan “Yeni Mahalle ... Didim/Aydın” adresine tebliğe çıkartılması, ancak bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilerek tebligatın bu adrese yapılması gerekirken; sanığa, bilinen son adresinde tebligat yapılmadan yukarıda belirtilen MERNİS adresinde yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında; gerekçeli kararın öncelikle sanığın kovuşturma aşamasında bildirdiği adresine (cezaevinde ise cezaevi adresinde bizzat kendisine) buradan iade dönerse MERNİS adresine usulüne uygun olarak tebliğ edilerek, tebligat ilmühaberi ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklendikten ve ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 01/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/16825, Karar No: 2007/5276, Tarih: 19.04.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/16825 E.  ,  2007/5276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişiler tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü Karaçılık mevkii 111 ada 38 parsel sayılı 618 hektar 1230 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, orman kadastro komisyonunca orman olarak sınırlandırılan ve orman sayılan yerlerden olduğundan söz edilerek, Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacılar ... Arık ve ... evlerinin içinde bulunduğu bölümün kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle adlarına tescili, davacılar ... ve ... ... ile ... yaylacı da taşınmazın dava dışı 18 sayılı parsele yakın olan ve tarla olarak kullandıkları bölümünün kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle adlarına tescilini istemişler, davalar birleştirilmiştir. Mahkemece davaların reddine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişiler tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman olarak sınırlandırılmıştır.

Mahkemece, resmi belgelerin uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi kurulu raporuyla çekişmeli taşınmaz bölümlerinin eski tarihli memleket haritasında açık alan olarak nitelendirildiği, 3402 sayılı yasanın 4. maddesi hükümlerine göre yapılan orman kadastrosunda orman olarak nitelendirildiği, ancak bu işlemin kesinleşmediği, amenajmanda ziraat bölmesi olarak nitelendirildiği, ... fotoğraflarının uygulanmadığı, sonuç olarak (A) bölümünün orman sayılmayan, (B) bölümünün ise orman bütünlüğünü bozduğundan, orman sayılan yerlerden olduğunu bildirmişler, ... fotoğraflarını uygulamamışlar, mahkemece dava konusu her iki taşınmaz bölümünün de çekişmeli parselin dava konusu edilmeyen orman niteliğindeki diğer bölümleri ile ... olduğu bu haliyle orman içi açıklığı olduğu, özel mülkiyete konu edilemeyeceği gerekçe gösterilerek davaların reddine karar verilmiştir. Gerçekten de, çekişmeli parselin dava konusu edilen ve bilirkişi krokisinde (A) ve (B) ile gösterilen her iki bölümünün de çepe ... çekişmeli parselin dava konusu edilmeyen ve 3402 Sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan orman kadastrosunda orman olarak sınırlandırılan diğer bölümleri ile çevrili orman içi açıklığı olduğu anlaşılmaktadır.

6831 Sayılı Yasanın 17. maddesi, orman içi açıklıklarda ... ve inşaat yapılmasına, hayvancılık amacı ile ağıl yapılmasına, bu kesimlerin özel mülke dönüşmesine izin vermez.

6831 Sayılı Yasa, madde: 17/1-2

6831 Sayılı Yasanın 17. maddesi, orman içi açıklıklarda ... ve inşaat yapılmasına, hayvancılık amacı ile ağıl yapılmasına, bu kesimlerin özel mülke dönüşmesine izin vermez.

6831 Sayılı Yasa, madde: 17/1-2

Devlet Ormanları içinde bu ormanların korunması, istihsal ve imarı ile alakalı olarak yapılacak her nevi bina ve tesisler müstesna olmak üzere; her çeşit bina ve ağıl inşaası ve hayvanların barınmasına mahsus yerler yapılması ve tarla açılması, işlemesi, ekilmesi ve orman içinde yerleşilmesi yasaktır.

Devlet Ormanlarının herhangi bir suretle yanmasından veya açıklıklarından faydalanılarak işgal, açma veya herhangi şekilde olursa olsun kesme, sökme, budama veya boğma yollarıyla elde edilecek yerlerle buralarda yapılacak her türlü yapı ve tesisler, şahıslar adına tapuya tescil olunamaz. Buralara doğrudan doğruya orman idaresince el konulur. Yanan orman alanlarındaki her türlü emval Orman Genel Müdürlüğünce değerlendirilir (03/07/2004 ... ve 5112 Sayılı Yasa ile değişik hali).

Yasa metninden açıkça anlaşıldığı gibi, hangi nedenle olursa olsun orman içi açıklıklarda ..., inşaat ve hayvancılık yapmak amacı ile ağıl yapılamaz. Bu tür yerler özel mülk olamaz. Yönetim derhal el koyma hakkına sahiptir. Orman içi açıklıklardan yararlanabilmek için zorunlu olarak orman kullanılacaktır. Bu kullanım nedeniyle ... açma, genişletme, yangın oluşması önlenemeyecek ve orman bütünlüğü bozulacaktır.

Ayrıca, bu tür taşınmazların öncesinin orman olma zorunluluğu yoktur. Zira, öncesi orman olan ve ormandan açılan taşınmazlar, 6831 Sayılı Yasanın 1. maddesi ve Yargıtay uygulamaları gereği oluşan kesin içtihatlara göre zaten orman sayılmaktadır. 17. maddede tanımı yapılan olgu, öncesi orman iken açılan yerlerle beraber ayrıca [HANGİ NEDENLE OLURSA OLSUN ORMAN İÇİ AÇIKLIKLARIN KAZANILAMAYACAĞI İLKESİNİ İÇERMEKTEDİR VE AMACI ORMAN BÜTÜNLÜĞÜNÜ KORUMAKTIR].

Yasa koyucu ayrı bir kavram oluşturmuş ve hangi nedenle olursa olsun orman içi açıklıklarda ... ve inşaat ile özel mülke dönüşme yolunu kapamıştır. Bu itibarla, dava konusu taşınmazın memleket haritasında açık alanda gözükmesi bu olguyu değiştirmez. Etrafı ormanla çevrili olan taşınmazlar özel mülke dönüşüp, ... ve inşaata açıldığında orman bütünlüğünün bozulacağı tartışmasızdır. Dairemizin bu yoldaki kararları Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca benimsenmiş ve yerleşik kararlar halini almıştır [Y.H.G.K.’nun 10.12.1997 ... ve 1997/20-830/1034, 10.12.1997 ... ve 1997/20-808/1039, 22.10.2003 ... ve 2003/20-665/614 sayılı ve yine orman kadastrosunun kesinleştiği tarihten sonra 20 yıldan fazla süre geçse dahi orman içi açıklık konumunda olan taşımazların zilyedlik yoluyla kazanılamayacağı konusundaki 11.10.2004 ... ve 2004/7-531-582 sayılı kararları].

Tapu ve zilyetlik yoluyla kişi ve kurumların ormandan ... kazanmasını sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları da Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 ... ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 ... ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 ... ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır.

Ayrıca; Bu tür yerler yasa gereği orman sayıldığı için, orman içi açıklık ve boşlukların zilyetlik yolu ile kazanılmasına yasal olanak yoktur. Dolayısıyla bu yollarla ormandan ... kazanımından söz edilemez.

Mahkemece değinilen yönler gözetilerek davasının reddine karar verilmesinde isabetsizlik olmadığından davacı gerçek kişilerin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden gerçek kişilere yükletilmesine 19/04/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/19186, Karar No: 2011/1360, Tarih: 17.02.2011

**8. Ceza Dairesi         2008/19186 E.  ,  2011/1360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten silahla ateş etme

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve dosya kapsamına göre, saat 02.15 sularında "Merkez Ford Plaza civarında silah sesi geldiğinin" ihbar edilmesi üzerine emniyet görevlileri tarafından olay mahalline gidildiğinde sanığın Kuzey Sokakta omuzunda av tüfeği taşırken görüldüğü ve ifadesinde de bir el ateş ettiğini beyan etmesi ve olay yerinde savunmayı doğrular biçimde av tüfeği kartuşunun elde edilmiş olması karşısında, sanığın atılı suçtan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi (BOZULMASI- NA), 17.2.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9285, Karar No: 2015/9678, Tarih: 10.09.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/9285 E.  ,  2015/9678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ödemiş 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/10/2014

NUMARASI : 2011/471-2014/601

Davacı Ö.. G.. vekili Avukat Süleyman tarafından, davalı S.. D.. aleyhine 26/10/2011 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; görevli ve yetkili yargı yerinin idari yargı olması nedeniyle usul ve esas yönünden davanın reddine dair verilen 28/10/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yanlış tedavi nedeni ile uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece yargı yolu nedeniyle usul ve esas yönünden dava reddedilmiş; karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, mide ağrısı sebebiyle sağlık ocağına başvurduğunu, hemşire olarak görev yapan davalının yaptığı iğne sonucu felç riski doğduğunu, tedavisinin devam ettiğini belirterek davalı hemşirenin haksız eyleminden dolayı uğradığı maddi ve manevi zararın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, görevli ve yetkili yargı yerinin idari yargı yeri olması nedeniyle usul ve esas yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken kişilere zarar vermesi ilgili kamu kurumunun hizmet kusurunu oluşturur. Bu durumda sorumlu, kamu görevlisinin emrinde çalışmakta olduğu kamu kurumu olup dava o kurum aleyhine açılmalıdır. (T.C. Anayasası 40/III, 129/V, 657 Sy. K.13, HGK 2011/4-592 E., 2012/25 K.) Bu konuda yasal düzenlemeler emredici hükümler içermektedir. Diğer yandan Sorumluluk Hukukunun temel ilkeleri açısından bakıldığında da bu şekilde düzenlemenin mevzuatta yer almış olması zarar görenin zararının karşılanması yönünde önemli bir teminattır.

Davaya konu edilen olayda, hemşire olan davalı tarafından yapılan iğne nedeniyle felç riski doğduğu iddia edildiğine göre, Anayasa'nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası'nın 13/1. maddesi gereğince adli yargı yerinde davalıya yönelik açılan davanın husumet nedeni ile reddine karar verilmesi gerekir. Diğer yandan, idari yargı yerinde özel hukuk tüzel kişileri ile gerçek kişiler aleyhine dava açılamaz. Şu halde mahkemece belirtilen hususlar gözetilerek davanın sıfat yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, görev ve esas yönünden davanın red edilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA , bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 10/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/962, Karar No: 2013/3076, Tarih: 25.02.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/962 E.  ,  2013/3076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Hükmün tebliği için davacıya çıkarılan tebligat 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre tebliğ edilmiş ise de,beyanına başvurulan komşusu davacının yurtdışında olduğunu belirtmiştir. Adres kayıt sisteminde davacının Almanya'da ikamet ettiği anlaşıldığından tebligat usulüne uygun değildir. Bu nedenle, hükmün davacıya, kimlik bilgilerine göre yurtdışı adresi araştırılıp tespit edilerek, tebligatın tespit edilen adresine Tebligat Kanunu'nun 25. veya 25/a maddelerine göre yapılması ve tebliğ belgesinin dosya içerisine konulması, temyiz süresinin beklenilmesi, akabinde inceleme yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/185, Karar No: 2024/861, Tarih: 12.02.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/185 E.  ,  2024/861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

... Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.03.2021 tarihli ve 2020/219 Esas, 2021/384 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında

1. Kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

2. Kasten yaralamaya teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 35 ... maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2.240,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına

ilişkin netice cezaların türü ve miktarı itibarıyla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 272 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle 25.03.2021 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 29.11.2023 tarihli ve 2023/22888 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.12.2023 tarihli ve KYB-2023/128346 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.12.2023 tarihli ve KYB-2023/128346 sayılı kanun yararına bozma isteminin; hükümlü hakkında tamamlanmış kasten basit yaralama ve silahla kasten basit yaralamaya teşebbüs (takdir edilen cezanın tamamlanmış kasten yaralama suçuna ilişkin cezadan az olacak şekilde) suçlarından ayrı ayrı cezalar verilmesinde isabet görülmediği şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Resmî nüfus kayıt örneklerine göre baba oğul taraflar arasında çıkan tartışmada hükümlünün, tekme ve tokatla vurmak suretiyle mağduru, adlî muayene raporunda belirtildiği üzere; basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte yaraladıktan sonra aynı zaman dilimi içerisinde bu sefer balta ile yaralamaya çalıştığı, ancak bu eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı belirlenmiştir.

2. 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrasında ve üçüncü fıkrasının ilgili bölümlerinde;

"(2) (Ek fıkra: 31/3/2005 – 5328/4 md.) Kasten yaralama fiilinin kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olması hâlinde, mağdurun şikâyeti üzerine,...

(3) Kasten yaralama suçunun;

a) Üstsoya, altsoya, eşe, boşandığı eşe veya kardeşe karşı,

...,

e) Silahla,

...,

İşlenmesi halinde, şikâyet aranmaksızın, verilecek ceza yarı oranında, ....artırılır."

Şeklinde düzenleme yapılmıştır.

"(2) (Ek fıkra: 31/3/2005 – 5328/4 md.) Kasten yaralama fiilinin kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olması hâlinde, mağdurun şikâyeti üzerine,...

(3) Kasten yaralama suçunun;

a) Üstsoya, altsoya, eşe, boşandığı eşe veya kardeşe karşı,

...,

e) Silahla,

...,

İşlenmesi halinde, şikâyet aranmaksızın, verilecek ceza yarı oranında, ....artırılır."

Şeklinde düzenleme yapılmıştır.

3. İnceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; hükümlünün yargılama konusu eylemleri bölünerek Mahkemece hem oğlunu kasten yaralama ve hem de oğlunu silahla kasten yaralamaya teşebbüs suçlarından ayrı ayrı hükümler kurulmuş ise de mağdur oğlunu esasen 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi kapsamında tekme ve tokatla yaralamasının ardından kısa bir süre sonra bu defa balta yaralamaya kalkışması, bu şekilde mağduru kasten yaralamaya yönelik birden çok eylemi aynı suç işleme kastıyla çok kısa zaman aralığı içerisinde gerçekleştirilmesi nedeniyle, olay bir bütün olarak değerlendirilip hükümlünün tek bir oğlunu silahla kasten yaralama suçundan cezalandırılması gerekir.

4. Mahkemece hükümlünün eylemleri bölünerek kasten yaralama ve kasten yaralamaya teşebbüs suçlarından iki ayrı mahkûmiyet hükmü kurulması, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi değişik gerekçe ile yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Hükümlü hakkında mağdur ...'i kasten yaralama ve kasten yaralamaya teşebbüs suçlarından verilen ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.03.2021 tarihli ve 2020/219 Esas, 2021/384 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5806, Karar No: 2019/6973, Tarih: 09.05.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/5806 E.  ,  2019/6973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde içerisinde 70,00 TL bulunan cüzdanı çalması karşısında; hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 09.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9443, Karar No: 2013/8365, Tarih: 30.12.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/9443 E.  ,  2013/8365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-KARAR-

Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarih ve 2013/1 sayılı Kararı'nın dayanağı olan 2797 sayılı Yargıtay Yasası'nın 14. maddesini değiştiren 6110 sayılı Yasa'nın 8. maddesinde, daireler arası iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirmenin esas alınacağı öngörülmüştür. Mahkemenin nitelendirmesine göre, uyuşmazlık; taraflar arasındaki temizlik hizmeti alım sözleşmesine aykırı olarak davalıların davacı kurumu zarara uğrattıkları iddiasına dayalı tazminatın tahsili istemine ilişkin olup, davacı tacir olmadığından hükmün temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın, temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 13. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 30.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.