muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8490, Karar No: 2016/14491, Tarih: 05.12.2016

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur. Yukarıda belirtilen açıklamalar ışığında, öncelikle işveren ...A.Ş 'nin teselsül sorumluluğu yöntemince belirlenmelidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı ... A.Ş. vekilinin bu yönleri amaçlayan itirazları kabul edilmeli, hükmü temyiz etmeyen davalı ... yönünden davacı Kurum lehine oluşan usuli kazanılmış hak durumu da gözetilerek karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ... A.Ş'e iadesine, 05.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12203, Karar No: 2018/4976, Tarih: 14.03.2018

**4. Ceza Dairesi         2016/12203 E.  ,  2018/4976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İşyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bozma kararı üzerine; Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yalnızca suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesine geldiği belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğa yükletilen işyeri dokunulmazlığının ihlali eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu ögelerinin ve bu eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı

Anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk ...'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 14.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1584, Karar No: 2016/1255, Tarih: 08.02.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/1584 E.  ,  2016/1255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :..........Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Dosya içeriğine göre dava, davacı kuruma bağlı hastaneye piyasa fiyatlarının üzerinde temizlik malzemeleri alımı yapılmak suretiyle gerçekleştiği iddia olunan kamu zararının davalı kamu görevlilerinden tahsili istemine ilişkindir.

Buna göre; temyiz inceleme görevi 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesi ile Başkanlar Kurulu’nun 19.01.2015 gün ve 8 sayılı kararı uyarınca Dairemiz görev alanı dışındadır. Dosyanın inceleme yerinin belirlenmesi için 11 Nisan 2015 Tarihli ve 29323 Sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6644 sayılı Kanun’un 2. maddesi ile değişik Yargıtay Kanununun 60/II. fıkrası uyarınca dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 08/02/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7508, Karar No: 2017/3118, Tarih: 08.11.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/7508 E.  ,  2017/3118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tapu iptali, tescil ve alacak davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 08.05.2015 gün ve 2014/9336 Esas, 2015/3482 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi asıl davada davacı-birleşen davada davalı ile asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekillerince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Asıl davada davacı vekili, davalı arsa sahibi ile davacı arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiğini, inşaat bitirildiği halde davacı yüklenici şirkete verilmesi gereken on adet bağımsız bölümden altı adedinin davacıya verildiğini, ancak üç adedinin davalı tarafından satıldığını, bir adet bağımsız bölümün ise devrinin yapılmadığını ileri sürerek, F blok 2 numaralı bağımsız bölümün tapu iptal ve tescilini, satılan üç adet bölümün ise değerinin tahsilini talep ve dava etmiş; birleşen davada, davacı arsa sahibi vekili, davalı yüklenicinin inşaatı yarım bırakarak terk ettiğini, arsa sahibinin inşaatı tamamladığını ileri sürerek, eksik işler bedelinin tahsilini; asli müdahiller vekili, asıl davanın konusu olan F blok 2 numaralı bağımsız bölümü, asli müdahillerin, yükleniciden satın aldıklarını ileri sürerek, anılan bölümün müdahiller adına tescilini talep ve dava etmişlerdir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamından, inşaatın %33.58'nin arsa sahibi tarafından tamamlandığı, buna göre davacı yüklenicinin 6.642 adet bağımsız bölüme hak kazandığı, altı adet bölümü daha önce aldığından, kalan 0.642 adet bölümün F blok 2 numaralı bağımsız bölümden verilmesi gerektiği, bu bölümün yüklenici tarafından asli müdahillere satıldığı, bunun dışında tarafların herhangi bir alacağının kalmadığı gerekçesiyle, asıl davada F blok 2 numaralı bağımsız bölümün kısmen asli müdahiller adına tesciline, davacının diğer taleplerinin ve asli müdahillerin fazlaya ilişkin taleplerinin reddine, birleşen davanın reddine dair verilen karar davacı yüklenici vekili, davalı arsa sahibi vekili ve asli müdahiller vekili (taraf vekilleri) tarafından temyiz edilmesi sonucu Dairemizin 2014/9336 esas, 2015/3482 karar sayılı ilamı ile mahkemece, yüklenicinin işi terk ettiği fiili seviyenin tespiti için taraflardan delilleri sorulup saptanmalı, bu hususta tanık beyanları yeniden alınmalı ve bilirkişiden alınacak raporla işin terk aşamasındaki fiziki seviyesi belirlendikten sonra, belirlenen bu seviye ile inşaatın mevcut seviyesi arasındaki imalat bedeli eksik işler bedeli olarak birleşen davada hüküm altına .../...

S.2

S.2

alınmalı, eksik işler bedelinin yüklenici tarafından ödenmesi halinde artık sözleşmeye göre kendisine devri gerekip de devredilmeyen bağımsız bölümler varsa bunlar hakkındaki tescil ve tazminat talepleri hakkında talep ve kabullerle bağlı kalınarak, bu arada asli müdahillerin F blok 2 numaralı bağımsız bölüm hakkında tescil istemi gözden kaçırılmadan sonucuna uygun bir karar verilmelidir. İzah edilen hususlar dikkate alınmadan, eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığı gibi, asıl davada davacı yüklenici vekilinin arsa sahibince üçüncü kişilere satıldığını iddia ederek talep ettiği üç adet bağımsız bölümün değeri yönünden herhangi bir inceleme ve değerlendirme yapılmadan soyut olarak bu istem yönünden red kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur. Bunun yanında, asıl davada davacı yüklenicinin, tapu iptal ve tescil yönünden davayı takip etmediği, asli müdahillerin tapu iptal ve tescil davasını sürdürdüğü nazara alınmadan hem tazminat hem de tapu iptal ve tescil talepleri için reddedilen kısım üzerinden birlikte vekalet ücreti hesap edilerek davacı yüklenici ve asli müdahillerden tahsiline karar verilmesi de kabule göre hatalı olduğu gerekçesiyle 08.05.2015 tarihinde bozulmuştur.

Davacı yüklenici vekili ile davalı arsa sahibi vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl davada davacı-birleşen davada davalı ile asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekillerinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 15,60 ve 07,80 TL harç ve takdiren 275,00'er TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 08.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6117, Karar No: 2016/8626, Tarih: 15.11.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/6117 E.  ,  2016/8626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Sanık hakkında ...nın 155/2, 52/2, 53, 58 maddeleri gereğince mahkumiyet

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı ...nın 53.maddesinin (1), (2), ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin verdiği 08.10.2015 tarihli ve E.2014/140, K.2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiğinden koşulları oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

.... isimli geminin donatanlarının %50 Kaptan... Tic. AŞ., %12,5 ..., % 12,5 ..., % 12,5 ... ve %12,5 ... olduğu, müştekinin, dayısı olan sanığa suça konu tekneyi balıkçılıkta kullanması için verdiği, aralarındaki anlaşma uyarınca sanığın tutmuş olduğu balığın bir kısmını kendilerine gönderdiği, ancak teknenin vergi borçlarını ödemesi gerektiği halde ödememesi nedeni ile müştekinin tekneyi geri istediği, sanığın iade etmediği, daha sonra sanık tarafından teknenin Ege denizinde insan kaçakçılığında kullanıldığının ve satıldığının anlaşıldığı şeklinde gerçekleşen eyleminin güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan, sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, alt soyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8.maddesi gereğince halen uygulanmakta olan1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılıp yerine, “TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın c bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” denilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20531, Karar No: 2012/30522, Tarih: 11.10.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/20531 E.  ,  2012/30522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük ve erteleme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa yüklenen suçun; işlenme yöntemi, olay tarihi ve temel şekli itibariyle gerektirdiği cezanın süresine göre, hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun Geçici 1. maddesi kapsamında kaldığı ve anılan maddenin birinci fıkrasının “b” bendinde yer alan “kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine karar verilir” şeklindeki düzenleme gözetilerek; hükmün sair yönleri incelenmeksizin öncelikle bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5662, Karar No: 2014/10584, Tarih: 29.09.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/5662 E.  ,  2014/10584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sanıklar ... ve ...için beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma,sanıklar ...ve ... için suçu bildirmeme

HÜKÜM : Sanıklar ... ve ...'in beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve diğer atılı suçtan mahkûmiyetlerine, sanıklar ... ve ...'in müsnet suçtan beraatlerine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, dosya incelendi;

Suçu bildirmemek suçundan doğrudan zarar görmeyen ve davaya katılma hakkı bulunmayan katılanların bu suç yönünden davaya katılma ve hükmü temyize hak ve yetkileri bulunmadığından katılanlar vekilinin bu suç yönünden vâki temyiz talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi uyarınca reddiyle, temyiz incelemesinin sanıklar ... ve ... haklarında cinsel istismar ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafii ile katılanlar vekilinin temyizleriyle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanıklar haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan ve sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıklar haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan ve sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin sanık ...'ın kendisine yönelik eylemlerini diğer sanık gibi şantaj kullanarak gerçekleştirdiğine ilişkin bir beyanının bulunmaması, sanık ...'in Cumhuriyet Savcılığında 05.04.2013 günü alınan savunmasında sanık ...'a, mağdurenin kendi isteği ile geldiğini söylediğini anlatması, sanığın savunması ve tüm dosya içeriğine göre; mağdurun direncinin evvelce diğer sanık ...'in şantajı sebebiyle kırılması nedeniyle devam eden istismar eylemlerinin gerçekleştiği yere mağdurenin herhangi bir şekilde karşı çıkmaksızın gitmesine ve oradaki eylemlere direnmemesine ilişkin olarak, sanık ...'ın diğer sanığın şantajı neticesi mağdurenin direnç göstermediğini bildiği konusunda şüpheden uzak, kesin, inandırıcı delil bulunmadığı, bu itibarla sanık ... hakkında cinsel istismar suçundan hüküm kurulurken TCK.nın 103/4. maddesi tatbik olunarak, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise TCK.nın 109/1. maddesi yerine aynı Kanunun 109/2. maddesi uyarınca uygulama yapılmak suretiyle hüküm kurulması,

Sanık ...'ın mağdureye karşı cinsel istismar ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eylemlerini bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda iki kez işlemesine rağmen ceza tayin edilirken TCK.nın 3. maddesindeki orantılılık ilkesine ve TCK.nın 61/a maddesindeki suçun işleniş biçimine eylem sayısına ve dosya kapsamına uygun olmayacak şekilde zincirleme suça ilişkin TCK.nın 43/1. maddesi uyarınca yapılan arttırımın aynı dosyada mağdureye karşı eylemlerini beş yıl gibi uzun bir süre devam ettiren diğer sanıkla aynı oranda yapılması sonucunda fazla ceza tayini, Her iki sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, hükümlerden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK.nın 7/2. madde- fıkrasındaki ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur'' hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkân verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçu yönüyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Uygulamaya göre de;

Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümde, cezasından TCK.nın 62. maddesi uyarınca indirim yapılırken hesap hatası sonucu 7 yıl 16 gün yerine, 8 yıl 4 ay hapis cezasına hükmonulması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.