muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2636, Karar No: 2021/3320, Tarih: 06.04.2021

Davacı ... ’in temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; davacı, yargılama sırasında Mehmet oğlu Hasan adına kayıtlı 1296 tarih ve 29 numaralı 12 dönüm miktarındaki tapu kaydına dayandığı halde Mahkemece, anılan tapu kaydı getirtilerek yöntemince uygulanıp kapsamı tayin edilmeden ve bu kaydın çekişmeli taşınmazların bulunduğu alan içerisinde bir yere ait olup olmadığı değerlendirilmeden hüküm kurulmuş olması isabetsiz olduğu gibi, ... , 18.7.2011 tarihli harçlandırılmış dilekçesi ile çekişmeli 12 parsel sayılı taşınmazda (tespite esas tapu maliklerinden ... mirasçısı olduğu iddiasıyla) miras yoluyla gelen hakka dayanarak davaya katılma talebinde bulunmuş olup, adı geçenin müdahale talebi yönünden olumlu olumsuz hüküm kurulmadan ve iddiaları değerlendirilmeden karar verilmesi de isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için belirlenen 2.037,00 TL vekalet ücretinin aleyhine temyiz olunandan alınarak, duruşmada kendisini vekil ile temsil ettiren Hazine ve ...'na verilmesine,

peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/29439, Karar No: 2013/24452, Tarih: 30.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/29439 E.  ,  2013/24452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdim tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, hafta tatil ücreti, ücret alacağı, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili,müvekkilinin davalıya ait...Dinlenme Tesislerinde 01.05.2005-20.09.2009 tarihleri arasında çalıştığını, sabah 08:00'da işe başladığını akşam 12:00'da işi bıraktığını,iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, hafta tatili ve genel tatillerde ise dini bayramların 1. Günü hariç diğer günler çalışmasının devam ettiğini, yıllık izin kullanmadığını, 10 aylık ücret alacağı bulunduğunu iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai,genel tatil,hafta tatili ve yıllık izin alacakları istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili,davada taraf sıfatlarının olmadığını, davacının kurum personeli olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, Davacının davalı işverenlik nezdinde 13.12.2006 – 14.06.2009 tarihleri arasında toplam 2 yıl 6 ay 1 gün çalıştığı ve davacının sözleşmesinin işveren tarafından feshedildiği ancak işverenin fesih açısından ispat yükü kendisine ait olmasına rağmen fesih açısından haklı nedene dayandığını ispat edemediği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı Davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63  üncü maddesi hükmüne göre,

günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuksaati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır. 180 sayılı Uluslararası Çalışma Örgütü sözleşmesi ile 1999/63/EC sayılı Avrupa Birliği Direktifi hükümlerinde işçinin sağlığının ve güvenliğinin korunması amacıyla çalışma sürelerinde sınırlamaya gidilmiş ve asgari dinlenme süreleri belirlenmiştir. Buna göre “azami çalışma süresi 24 saatlik sürede 14 saati, 7 günlük sürede 72 saati geçemez. Dinlenme süresi ise 24 saatte 10 saatten, 7 günlük sürede 77 saatten az olamaz.

Dosya içeriğine göre davacı Belediye’ye ait işyerinde güvenlik görevlisi olarak 24 saat çalışma, 24 saat dinlenme esasına göre çalışmıştır. Davacının işin niteliğine göre 24 saatlik çalışmada yemek, içme ve benzeri ihtiyaçları nedeni ile 10 saat ara dinlenme yaptığı ve 11 saati aşan 3 saatlik günlük çalışmanın fazla mesai olduğu, buna göre davacının bir hafta 9, diğer hafta 12 saat fazla mesai yaptığı anlaşılmaktadır. Nitekim davacı ile aynı şekilde çalışan işçinin açtığı davada bu çalışma ve dinlenme esası kabul edilmiştir(Dairemizin 2011/38877 Esasta incelemiştir). Aynı işyerinde, aynı görevde aynı koşullarla çalışan işçilerin aynı şekilde çalıştıklarının kabul edilmesi gerekir. Bu nedenle davacı açısından da 24 saat esasına göre 10 saat ara dinlendiği kabul edilerek fazla mesai ücret alacağı belirlenmeli ve hüküm altına alınması gerekerirken yazılı gerekçe ile fazla mesai ücret alacağının bir hafta 15 saat diğer hafta 35 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hüküm altına alınması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.09.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15233, Karar No: 2012/10990, Tarih: 21.03.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/15233 E.  ,  2012/10990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1-) Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın sabıkasında tekerrüre esas alınan Bala Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2004/35-231 sayılı ilamı ile verilen doğrudan para cezasının kesin nitelikte bulunduğu ve tekerrüre esas olmayacağı gözetilmeyerek, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi,

Tekerrüre esas ilam getirtilip incelenerek, ceza kararnamesi ile verilmesi halinde ilamın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesini engellemeyeceği gözetilerek hükümden önce 08.02.2008 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı ... yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı C.M.K.'nun 231. maddesi uyarınca, hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-) Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın tekerrüre esas alınan Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nden verilen kararda, fiili işlediği sırada 18 yaşını doldurmamış olduğundan, bu mahkumiyetinin T.C.K.'nun 58/5. maddesi gereğince tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

Daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olan sanık hakkında hükmolunan 30 günden az ( 25 ... ) hapis cezasının 5237 sayılı T.C.K.'nun 50. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, bu maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birisine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 21.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11545, Karar No: 2016/11491, Tarih: 13.12.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/11545 E.  ,  2016/11491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, harca esas değeri 5.672,43 TL göstererek, müvekkiline kasko sigortalı park halindeki tıra davalının maliki olduğu tırın tam kusurlu olarak çarpması sonucu sigortalısına 32.172,00 TL hasar tazminatı ödendiğini, bunun 26.800,00 TL’sinin davalının zorunlu trafik sigortacısı tarafından karşılandığını, bakiye 5.372,00 TL'nin işlemiş faizi ile tahsili için davalı aleyhine başlatılan takibe davalının haksız itirazının iptali ve takibin devamını, %20'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı, gerek icra dairesi, gerekse mahkemenin davaya bakmaya yetkili olmadığını, ikametgahı yer olan .... Mahkemece, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, mahkemenin yetkisizliğine, yetkili mahkemenin ... (Asliye Hukuk Ticaret Mahkemesi sıfatıyla) karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 29,20 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 13.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4183, Karar No: 2017/7990, Tarih: 18.10.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/4183 E.  ,  2017/7990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; 2770 parsel sayılı taşınmazda müvekkilinin 2 nolu davalının 1 nolu meskenin sahibi olduğunu, müvekkilinin ana yola çıkabilmesi için 1 ve 2 nolu dublekslerin önünden geçen ve ortak alan olan bahçedeki iki adet kapıdan geçmesi gerektiğini, ancak davalının bu kapıları kilitlediğini ve müvekkilinin ana yola çıkmasına engel olduğunu, davalının hem Kat Mülkiyeti Kanununa hem de müvekkiline verdiği taahhütnameye aykırı davrandığını beyanla 2770 parsel sayılı taşınmazda bulunan iki adet bahçe kapısının kilitlenmesi sureti ile müvekkilinin yola çıkmasını ve bu yeri kullanmasına engel olunması şeklinde gerçekleşen müdahalenin men'ine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece davacının davasının kısmen kabulü ile dava konusu ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi 2770 parsel sayılı taşınmazın bahçesinin ortasında yer alan duvar üzerindeki kapının davalı tarafından kilitlenmesi suretiyle yapılan müdahalesinin men'ine, dava konusu taşınmazın etrafını çevreleyen duvar üzerinde bulunan kapının ise, kilitlenmemiş olduğu, yapılan keşif ile sabit olduğundan, bu kapının kilitlenmesinin men'i yönündeki talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık müdahalenin men'i istemine ilişkindir.

Dosyadaki bilgi ve belgerin inceelenmesinden 27/08/2001 tarihli muvafakatname ile taarflar arasında anayola geçişe müsaade edileceğine dair bir anlaşma ve vazgeçmeye ilişkin belge bulunduğu anlaşılmıştır.

Mahkemece müdahaleye ilişkin talebin taraflarca verilen muvafakatlar değerlendirilerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, müdahalenin sadece keşif tarihi itibariyle kapının kilitli olup olmaması şeklinde dar yorumlanarak ve müdahalenin kapsamı değerlendirilmeden davanın kısmen kabulü yönünde karar verilmesi doğru görülmeyip bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de; KMK'nın 33. maddesi gereğince karar gereğini yerine getirmek üzere süre verilmemiş olması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 18/10/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4836, Karar No: 2013/15504, Tarih: 20.05.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/4836 E.  ,  2013/15504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın tecavüz ettiği iddia olunan ve tapu kaydında mera olarak kayıtlı bulunan taşınmazla, hazinenin bir ilgisinin bulunmadığı, malik hanesinin sonradan düzeltildiği emsal dosyalarda mevcut tapu kayıtları ile idarenin yazılarından anlaşılmakla; köy merasına tecavüz suçundan doğrudan doğruya zarar görmeyen hazine vekilinin itirazı üzerine hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın kaldırılamayacağı göze- tilerek itiraz üzerine verilen merci kararına karşı olağanüstü yasa yollarına başvurulması ve sonucuna göre hükmün açıklanıp açıklanmayacağının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 20.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/35155, Karar No: 2016/22491, Tarih: 19.12.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/35155 E.  ,  2016/22491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, eksik ödenen ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun araştırma yapılmasına, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere, delillerin taktirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Taraflar arasında bozmadan sonra ıslah yapılıp, yapılamayacağı ihtilaflıdır.

Mahkemenin ilk kararı tarafların temyizi üzerine Dairemizin 23.03.2015 gün ve 2014/36601 E. 2015/11550 K. sayılı ilamı ile bozulmuştur.

Bozma kararına uyularak yapılan yargılama sırasında davacı vekili “05.02.2016 harç tarihli ıslah dilekçesi ile talebini artırmış, Mahkemece ıslaha değer verilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bozmadan sonra ıslah yapılıp, yapılamayacağı hususunda Yargıtay Hukuk Daireleri arasındaki içtihat uyuşmazlığının giderilmesi amacı ile içtihatların birleştirilmesi gündeme gelmiş, konu Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulunda değerlendirilmiş ve Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu' nun 06.05.2016 tarih ve 2015/1 E. 2016/1 K. sayılı kararı ile “ Her ne sebeple verilirse verilsin bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına dair 04.02.1948 tarih ve 1944/10 E. 1948/3 K. sayılı YİBK. nın  değiştirilmesine gerek olmadığına” karar verilmiştir.

Yargıtay Kanunu' nun 45/5. maddesi “ İçtihadı birleştirme kararlarının benzer hukuki konularda Yargıtay Genel Kurullarını, Dairelerine ve Adliye Mahkemelerini bağlayacağı “ hükmünü içermektedir.

Yargıtay Kanunu' nun 45/5. maddesi karşısında Dairemizce “ Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu' nun bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına ilişkin 06.05.2016 tarih ve 2015/1 E. 2016/1 K. sayılı kararına uygun karar verilmesi gerekmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece davacı vekilinin bozmadan sonra yaptığı ıslaha değer verilerek karar verilmesi HMK.nun 177/1. maddesinin “Islah tahkikatın sona ermesine kadar yapılabilir” hükmü ile “ Her ne sebeple verilirse verilsin bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına dair 04.02.1948 tarih ve 1944/10 E. 1948/3 K. sayılı YİBK. nın  değiştirilmesine gerek olmadığına ilişkin 06.05.2016 tarih ve 2015/1 E. 2016/1 K. sayılı YİBK” karşısında isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz edilen kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 19.12.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/31376, Karar No: 2015/10028, Tarih: 18.03.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/31376 E.  ,  2015/10028 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/73606

MAHKEMESİ : Ömerli(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/01/2013

NUMARASI : 2010/159 (E) ve 2013/1 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mağdurun soruşturma aşamasındaki beyanı ve bu beyanı doğrulayan adli raporu karşısında sanığın mahkumiyeti yerine; soruşturma aşamasında beyanları alınan tanıklar ve mağdur beyanlarından, iddia edilen olay esnasında olay yerinde olmadıkları kesin olarak anlaşılan tanıkların, kovuşturma aşamasında değiştirdikleri beyanlarına dayanılarak sanık hakkında beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11535, Karar No: 2025/1285, Tarih: 03.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/11535 E.  ,  2025/1285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/566 Esas, 2024/785 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Şereflikoçhisar Sulh Hukuk Mahkemesinin 02.12.2019 Tarihli ve 2019/542 Esas, 2019/607 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ... , 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ...'in vasi olarak atanmasına karar verilmiştir.

... Müdürülğünün 29.02.2024 tarihli dilekçesiyle kısıtlının Konya Akşehir Özel Umutevim Bakım Merkezine yerleştirildiğini belirterek kısıtlının yerleşim yerinin değişikliğine izin verilmesini, vasinin görevinin sona erdirilerek kısıtlıya yeni bir vasi atanmasını talep etmiştir.

Mahkemece, 28.02.2024 tarihli ek kararıyla vesayet altına alınanın yazılı beyanlarda Akşehir / Konya İlçesine naklinin gerçekleştirildiği gerekçesiyle kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

B. Akşehir Sulh Hukuk Mahkemesinin 03.05.2024 Tarihli ve 2024/566 Esas, 2024/785 Karar Sayılı Kararı

Bakımevine konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağını, UYAP sistemi üzerinden yapılan sorgulamada kısıtlı adayının mernis adresinin Mustafacık Mah. Er Sok. No:3 Şereflikoçhisar/ Ankara olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanunu’nun 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının kısıtlılık kararının kaldırılması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2.4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur."

C. Değerlendirme

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur."

C. Değerlendirme

Kısıtlı ya da vasisinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi olmadan vesayet makamı olan Şereflikoçhisar Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ve dosyanın Akşehir Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmakla dosyanın takibi ile Şereflikoçhisar Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, Şereflikoçhisar Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

03.02.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20534, Karar No: 2014/40734, Tarih: 17.12.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/20534 E.  ,  2014/40734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2012

NUMARASI : 2007/3-2012/249

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı ve davalı D. Oto A.Ş avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalılardan E.. D..'in kayıt maliki olduğu aracın davalı S.. Ş..'in sevk ve idaresinde iken kaza yaptığını, araç içinde kendisinin de bulunduğunu, hava yastığı açılmadığını, boyundan aşağısının felç olduğunu, diğer davalılar satıcı ve ithalatçı firmanın da sorumlu olduğunu, halen tedavisi devam ettiğini ileri sürerek, 800.000,00 TL manevi, 20.000,00 TL maddi zararın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davalı şirketler yönünden davanın husumetten reddine, diğer davalılar yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalılar D.Oto A.Ş tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, davalı şirketler tarafından ithal edilerek satılan maldaki ayıp nedeniyle hava yastığının açılmadığını ileri sürmüştür. 4077 sayılı kanunun 4.maddesine dayalı olarak açılan davada görevli mahkeme tüketici mahkemeleridir. Görev hususu kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Mahkemece, tüketici mahkemesine görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esası incelenerek hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bent gereğince hükmün BOZULMASINA, ikinci bent uyarınca diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına peşin alınan 25,20 TL harcın istek halinde davalı D. Oto. A.Ş'ne iadesine, 17.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.