muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3777, Karar No: 2016/5243, Tarih: 30.05.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/3777 E.  ,  2016/5243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanık ...'ın çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetine, suça sürüklenen çocuklar ...ile ...'in kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkûmiyetlerine ve diğer atılı suçtan dolayı ceza verilmesine yer olmadığına

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükümlerinden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, ceza verilmesine yer olmadığı ve sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık ve suça sürüklenen çocuklar müdafii ile katılan mağdur vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle suça sürüklenen çocuklar haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan ceza verilmesine yer olmadığına dair hükümler ile suça sürüklenen çocuklar haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ve sanık hakkında çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin ONANMASINA, 30.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22820, Karar No: 2017/1954, Tarih: 27.02.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/22820 E.  ,  2017/1954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma- Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, tazminat miktarları, ortak çocuk yararına hükmolunan nafakalar, reddedilen tedbir nafakası talebi, ziynet alacağı, vekalet ücreti yönünden; davalı erkek tarafından ise kusur belirlemesi, tazminatlar ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle ortak çocuk yararına hükmolunan nafakanın boşanma hükmü kesinleşene kadar tedbir nafakası, boşanma hükmü kesinleştikten sonra ise iştirak nafakası olarak devam edeceğinin tabii bulunmasına ve boşanmanın eki niteliğindeki tazminatlar için ayrıca vekalet ücreti takdir edilemeyeceğinin anlaşılmasına göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı kadının yargılama sırasında işe girip bir balık ürünleri firmasında balık paketleme bölümünde çalıştığı ve asgari ücret düzeyinde gelirinin mevcut olduğu, davalı erkeğin de asgari ücret ile hademe olarak çalıştığı tespit edilmiştir. Bu duruma göre, tarafların tespit edilen gelirleri birbirine denktir. Davalı erkeğin gelirinin dosyaya yansıyanın üzerinde olduğuna ilişkin bir tanık beyanı bulunmamaktadır. Bu durumda erkeğin mali gücü de gözetildiğinde asgari yaşam gereksinimlerini karşılamaya yeter miktarda geliri bulunan kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

4-Toplanan delillere göre; dava konusu ziynetlerden 16 adet çeyrek altın, 15 adet bilezik, 1 adet zincir, 1 adet yüzük, 1 takım küpenin davalı erkek tarafından bozdurularak harcandığı ve bu ziynetlerin erkeğe iade edilmemek üzere verildiği hususunun da kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında 16 adet çeyrek altın, 15 adet bilezik, 1 adet zincir, 1 adet yüzük, 1 takım küpenin dava tarihi itibarıyla değerlerinin belirlenerek ziynet isteminin kabulü gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. 3. ve 4. bentlerde bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 27.02.2017 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/4661, Karar No: 2015/7340, Tarih: 06.04.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/4661 E.  ,  2015/7340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine, eksik ödenen primlerin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, mahkemenin yetkisizliğine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, sigorta primine esas kazanç tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, yetkili Kurum şubesinin S... Gaziantep İl Müdürlüğü olduğu ve davalı işyeri adresinin Gaziantep İli'nde bulunduğu gerekçesiyle ... Nöbetçi İş Mahkemesi yetkili gösterilerek yetkisizlik kararı verilmiştir.

Uyuşmazlık, yetkili mahkemenin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesinde yer alan "İş Mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikâmetgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşmeler muteber sayılmaz" hükmü ile işçi-işveren arasındaki uyuşmazlıklara ilişkin kesin yetki kuralı düzenlenmiş olup Kanun'un 1/B bendinde "İşçi Sigortaları Kurumu ile sigortalılar veya yerine kaim olan hak sahipleri arasındaki uyuşmazlıklardan doğan itiraz ve davalara da bakarlar" hükmü doğrultusunda 5510 sayılı Kanun'dan kaynaklanan davalar İş Mahkemesinde görülmekle birlikte Kurumun taraf olduğu uyuşmazlıklarda yetkili mahkemenin neresi olacağına dair Kanun'da açık bir düzenleme bulunmamaktadır.

5521 sayılı Yasa'nın 15. maddesinde bu Kanunda sarahat bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümlerinin uygulanacağı bildirilmiştir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 447/2.maddesine göre "Mevzuatta, yürürlükten kaldırılan 18.6.1927 tarihli ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa yapılan yollamalar, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılır" hükmü gereğince genel yetki kuralı dışında düzenleme öngörülmemiş olması karşısında 6100 sayılı HMK'da yer verilen özel yetkiye ilişkin düzenlemelerin İş Mahkemelerinin yetkisinin belirlenmesinde dikkate alınması ve bu doğrultuda uyuşmazlığın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 14. maddesinde yer alan hükümler doğrultusunda çözüme kavuşturulması gerekir.

HMK'nın 14/1. maddesi uyarınca "Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir." Bu yetki kuralı kesin olmadığından HMK'nın 19. maddesinde belirlenen süre ve yöntemle yetkisizlik itirazında bulunulmaz ise davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir ve mahkemece kendiliğinden yetkisizlik kararı verilemez. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Yetki itirazının ileri sürülmesi" başlıklı 19/2. maddesinde; "Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz." hükmünü içermektedir. Yine, 116/1-a maddesinde "Kesin yetki kuralının bulunmadığı hâllerde yetki itirazı"nı "ilk itiraz" olarak düzenlemektedir. 117/1. madde ise; "İlk itirazların hepsi cevap dilekçesinde ileri sürülmek zorundadır; aksi hâlde dinlenemez." hükmünü içermektedir. Son olarak; "Cevap dilekçesini verme süresi" başlıklı 127/1. maddesi ise; "Cevap dilekçesini verme süresi, dava dilekçesinin davalıya tebliğinden itibaren iki haftadır. Ancak, durum ve koşullara göre cevap dilekçesinin bu süre içinde hazırlanmasının çok zor yahut imkânsız olduğu durumlarda, yine bu süre zarfında mahkemeye başvuran davalıya, bir defaya mahsus olmak ve bir ayı geçmemek üzere ek bir süre verilebilir. Ek cevap süresi talebi hakkında verilen karar taraflara derhâl bildirilir." şeklinde düzenleme getirmektedir.

Somut olayda, kesin yetki kuralının bulunmadığı davayla ilgili olarak; davalı Kurum vekilinin süresi içerisinde yetki itirazında bulunmadığı anlaşılmakla, mahkemece yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2012/10-1153 E. 2013/245 K. sayılı ilamı da aynı yöndedir.

O halde, davacı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06/04/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16186, Karar No: 2012/11158, Tarih: 04.04.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/16186 E.  ,  2012/11158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Sanığa verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında günlüğünün 20 TL'den çevrilmesine karar verilirken dayanak kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırılık yapılması,

2- Karar başlığında suçun işlendiği yer ve zaman diliminin yazılmayarak CMK 232/2-c-6. madde ve fıkrasına aykırılık yapılması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün başlık kısmına “suçun işlendiği yer ve zaman dilimi; Eminönü ilçesi, Çatladıkapı mevki, sahil yolu üzeri, saat;19:10 sıraları” ibaresinin eklenmesi, hükümdeki hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin paragraftaki “TCK.nun 50/1-a maddesi” ibaresinin çıkarılarak yerine “TCK.nun 50/1-a ve 52/2 maddeleri” ibaresinin yazılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 04.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/4972, Karar No: 2019/14356, Tarih: 26.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/4972 E.  ,  2019/14356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının uzun yol şoförü olarak çalıştığını, davalı işvereni ücretlerin geç ödenmesi ve ağır mesai şartları nedeni ile Sosyal Güvenlik Kurumu'na şikayet ettiğini, iş akdinin davalı tarafından bildirimsiz ve tazminatsız şeklide kötü niyetli olarak feshedildiğini iddia ederek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla bir kısım işçilik alacaklarına ilişkin davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davaya cevap dilekçesi verilmemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak,davacının, davalı işvereni ücretlerin geç ödenmesi ve ağır mesai şartları nedeni ile Sosyal Güvenlik Kurumu'na şikâyet etmesi nedeni ile iş akdinin davalı tarafından bildirimsiz ve tazminatsız şeklide kötü niyetli olarak feshedildiğini iddia ettiği, aynı gün davalı tarafından ihtarname keşide edilerek, "davacının 02.07.2012- 03.07.2012 ve 04.07.2012 tarihinde işe gelmeyip, aramalara cevap vermediği ve kendisine teslim edilen aracın da uhdesinde tutulduğu ve bu surette davalının zarara uğradığı gerekçesi ile iş akdinin feshdildiğinin" ihtar edildiği tespit edilmiş, davacının işverenin güvenini kötüye kullandığına ve iş akdinin feshine ilişkin başkaca herhangi bir bilgi ve belgeye rastlanmadığı, iş akdinin davalı işveren tarafından kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirir şekilde haksız olarak fesihedildiği, diğer işçilik alacakları da olduğu, şartlar oluşmadığından kötü niyet tazminatının reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Yurt içi tır şoförleri bakımından fazla çalışmalar her türlü delille ispatlanabilir ise de takometre kayıtları bulunması halinde inceleme bu kayıtlar üzerinden yapılmalıdır (Yargıtay 9.H.D. 30.01.2013 gün, 2010/ 39450 E, 2013/ 3675 K.). Yurt içinde çalışan tır şoförünün hafta tatili ile bayram ve genel tatillerde çalıştığını her türlü yazılı delil veya tanıklarla kanıtlaması mümkündür. Ancak ulusal trafik kurallarına göre günde belli bir saat araç kullanma zorunluluğu sebebiyle fazla çalışma yapıldığının inandırıcı delillerle ispatı gerekir (Yargıtay 22.H.D. 24.06.2013 gün, 2012/ 25400 E, 2013/ 15235 K.). Takometre kayıtlarının sunulması halinde konunun uzmanı bilirkişi marifetiyle inceleme yapılarak kayıtlara üstünlük tanınmalıdır (Yargıtay 9.H.D. 13.06.2013 gün, 2011/ 17536 E, 2013/ 18349 K.; Yargıtay 22. H.D. 21.05.2013 gün, 2013/ 10623 E, 2013/ 11943 K.).

Yargıtay’ın kararlılık kazanmış olan uygulamasına göre yurt dışına sefer yapan tır şoförlerinin salt tanık deliline dayanarak fazla çalışma ücreti talep etmeleri mümkün değildir. Tanıkların anlatımları kendi çalışma saatleri ile ilgili olup, dava açan tır şoförü ile aynı seferde görev yapmamaları sebebiyle günlük çalışma saatlerini tam olarak bilmeleri imkânsızdır (Yargıtay 22. H.D. 02.05.2013 gün, 2012/ 20294 E, 2013/ 9333 K.). Öte yandan uluslararası tır şoförleri mesailerini kendileri belirledikleri gibi günlük tır kullanımıyla ilgili sıkı trafik mevzuatına uymak zorundadırlar (Yargıtay 9.H.D. 25.03.2013 gün, 2013/ 1808 E, 2013/ 9914 K. ; Yargıtay 9.H.D. 23.01.2013 gün, 2010/ 39429 E, 2013/ 2594 K.)

Davacı vekili fazla mesai ücreti talebinde bulunmuş ve tanık deliline dayanmıştır. Mahkemece tanık deliline dayalı olarak fazla mesai ücret talebinin kabulüne karar verilmiştir. Davacı yalnız çalışmakta olup, tanıkların davacının yaptığı iş gereği çalışma saatlerini tam olarak bilmeleri mümkün olmadığından fazla mesai ücreti talebi ispat edilememiştir. Mahkemece fazla mesai ücret talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.06.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/316, Karar No: 2020/1712, Tarih: 10.02.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/316 E.  ,  2020/1712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü;

Sanığın, şikayetçinin aracının camını kırarak koltuk konsolunda bulunan kol saatini çaldığı, aracın göğüs kısmındaki navigasyonlu CD çaları sökmeye çalıştığı sırada kolluk görevlilerinin yakında olduğunu fark etmesi üzerine suça konu kol saati ile birlikte kaçmaya başlaması üzerine kolluk görevlileri tarafından takip sonucu yakalandığı anlaşılmakla, hırsızlık suçunun ulaştığı aşama itibarıyla meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığına göre teşebbüs nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 35/2 maddesi uyarınca daha az oranda ceza indirimi yapılması gerekirken 1/2 oranında indirim yapılması sonucu sanık hakkında yazılı şekilde eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından, 5237 sayılı TCK'nın 63. maddesi uyarınca sanığın gözaltında geçirdiği sürenin cezasından mahsubuna karar verilmesi gerektiği ve hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 324/4 maddesinde atıfta bulunulan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den az olduğu halde yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmiş ise de hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte sanıktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin miktarından az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılması hususları ile Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 tarih 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih 2014/140 Esas 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararı, infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, 5271 sayılı CMK'nın 232. maddesinin 2. fıkrasının (c) bendi uyarınca suçların işlendiği zaman dilimi ile aynı fıkranın (d) bendi uyarınca sanığın gözaltında kaldığı tarihin ve sürenin gerekçeli karar başlığında yazılması gerekirken yazılmamaları, mahallinde giderilebilir eksiklikler olduğundan, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden reddiyle, eleştiriler dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 10/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/288, Karar No: 2016/8967, Tarih: 04.05.2016

**4. Ceza Dairesi         2014/288 E.  ,  2016/8967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, mağdura söylediği “sana ...'yi terk ettiririm, dar ederim” biçimindeki sözlerinin, TCK'nın 106/1-1.cümlesinde sözü edilen bir tehdit niteliğinde bulunmadığı, ancak aynı maddenin 2. cümlesinde bahsi geçen sair tehdit niteliğinde olduğu ve takibinin de şikayete bağlı bulunması karşısında, mağdurun şikayetten vazgeçmesi nedeniyle sanığa vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorulup sonucuna göre düşme veya yargılamaya devamla TCK'nın 106/1-2. cümlesi ile mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken, aynı maddenin 1. fıkrası uyarınca hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendinde yer alan “ve diğer siyasi hakları kullanmaktan” ibaresinin iptaline karar verilmiş, ayrıca aynı bentte yer alan “seçme ve seçilme” ehliyetleri ile ilgili olarak da, hükümlünün, hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak bu hak ve ehliyetlerden yoksun bırakılması uygulamasını engelleyici nitelikte iptal kararları verilmiş olması ve doğan boşluk nedeniyle bu hususta yeni bir yasal düzenleme yapılması ihtiyacının ortaya çıkması karşısında, yerel mahkeme hükmünde bu hak ve ehliyetlerden yoksun bırakmaya ilişkin uygulamanın dayanaksız kalması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 04/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2386, Karar No: 2014/6119, Tarih: 12.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/2386 E.  ,  2014/6119 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 4 - 2009/153102

Mahkemesi : Manisa 3. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 10/03/2009

Numarası : 2008/120 - 2009/150

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

İmar kirliliğine neden olmak suçlarından sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle,

İddianamede belirtilen sevk maddesinde, TCK'nın 185. maddesinde düzenlenen imar kirliliğine neden olmak suçu gösterilmiş olmasına karşın, iddianame içeriği incelendiğinde sanığın sit alanı sınırlarında bulunan arazi üzerine betonarme vasıfta bina yaptığının belirtilmiş olduğu, bu kapsamda sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan dava açıldığı anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;