muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/5632, Karar No: 2025/2824, Tarih: 14.04.2025

B.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2.Ceza Dairesinin, 21.05.2024 tarihli ve 2024/943 Esas, 2024/920 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılanlar vekili ile sanıklar müdafilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, sanık ...'in maktullere yönelik canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine, sanık ... hakkında maktullere yönelik canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme suçlarından mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle suç niteliğine, haksız tahrik indirim nedeni bulunmadığına, ilişkindir.

2. Sanık ... müdafinin temyiz sebepleri özetle; meşru savunmaya, sanık hakkında maktullere yönelik kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçlarından mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle suç niteliğine, haksız tahrikin derecesine, ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, hükme esas alınan raporların yeterli olduğu, eksik incelemenin bulunmadığı, canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme ile kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçlarının unsurlarının oluşmadığı, sanık ...'ın maktullere yönelik, sanık ...'in ise maktul ...'ya yönelik eylemlerine uyan suçların vasıflarının doğru biçimde belirlendiği, somut olayda meşru savunmaya veya sınırın aşılmasına ilişkin yasal koşulların oluşmadığı, maktullerden sanık ...'a yönelen ve haksız tahrik teşkil eden davranışların bulunduğu ve ulaştığı boyut dikkate alındığında haksız tahrik nedeniyle yapılan indirim oranının yerinde olduğu, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava

dosyası içeriğine göre, sanık ...'in maktul ...'e yönelik üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından şüphe sanık ... lehine değerlendirilerek atılı suçtan beraat kararı verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

A. Sanık ... hakkında maktul ...'ya yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hükme ilişkin katılan ... vekilinin suç vasfına yönelen temyiz istemi yönünden

IV. KARAR

A. Sanık ... hakkında maktul ...'ya yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hükme ilişkin katılan ... vekilinin suç vasfına yönelen temyiz istemi yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2.Ceza Dairesinin, 21.05.2024 tarihli ve 2024/943 Esas, 2024/920 Karar sayılı kararında sanık ... hakkında maktul ...'ya yönelik eyleminde belirlenen suç vasfına ilişkin bir isabetsizlik görülmediğinden, oy birliğiyle 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca katılan ... vekilinin vasfa yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE,

B. Sanık ... hakkında maktullere yönelik kasten öldürme suçlarından kurulan mahkumiyet ile sanık ... hakkında maktul ...'e yönelik kasten öldürme suçundan kurulan beraat hükümleri yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2.Ceza Dairesinin, 21.05.2024 tarihli ve 2024/943 Esas, 2024/920 Karar sayılı kararında katılanlar vekili ile sanık ... müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Ankara 15. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/129, Karar No: 2020/1479, Tarih: 04.03.2020

**23. Hukuk Dairesi         2017/129 E.  ,  2020/1479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacının, davalı ...' a ait kalorifer sistemi kullandığını, diğer davalının genel bakım yaptığını ve sorun olmadığını bildirildiğini, bakımın ardından fahiş miktarda fatura tahakkuku yapıldığını, bunun üzerine bakım sırasında yanlış bir işlem yapıldığını düşünülerek davalılar ile irtibata geçildiğini ve yetkili elemanlar tarafından kontrollerde sistemdeki aksaklıkların düzeltildiğini, faturanın ödendiğini, müvekkilinin kendi kusuru olmaksızın zarara uğratıldığını ileri sürerek ödenen fatura bedelinin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, cihazda imalattan kaynaklanan herhangi bir açık veya gizli ayıbın söz konusu olmadığını, cihazın sağlam ve çalışır durumda teslim alındığını, talebin haksız olduğunu ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu faturanın yüksek gelmesinin nedeninin cihazdaki arızadan ve ayıptan kaynaklanmadığı, manuel kullanımlardan kaynaklanan tüketim farkının olabileceği, davalı firmalara atfedilecek bir kusurun olmadığı, cihazın uzun süredir davacı iş yerinde kurulu bulunduğu, çalışır vaziyette olduğu, davalıların sorumluluğunu gerektir bir nedenle yüksek tutarlı doğalgaz faturası geldiği hususunun davacı tarafça ispat edilemediği gerekçesiyle davasının reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 04.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6667, Karar No: 2018/9982, Tarih: 04.07.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/6667 E.  ,  2018/9982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Zimmet suçu, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Kanun'un 202, 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 247. maddelerinde düzenlenmiş bulunan özgü suçlardan olup, bu suçun faili ancak kamu görevlisidir. Kamu görevlisi, görevi gereği zilyedliği kendisine devir ya da teslim edilen veya koruma ve gözetimiyle yükümlü olduğu mal ya da eşyalar üzerinde görevinin gerekleriyle bağdaşmayan bir tasarrufta bulunması, örneğin bu malları kendisi veya başkasının zimmetine geçirmesi suç olarak tanımlanmıştır. Zimmet suçunun oluşması için, söz konusu para, mal ya da değerlerin mutlaka devlete ait olmasına gerek yoktur. Kişilere ait mallar da bu suçun maddi konusunu oluşturabilir. Nitekim madde gerekçesinde de; "Bu malın mülkiyetinin devlete, herhangi bir kamu kurumuna ya da herhangi bir kişiye ait olması arasında fark bulunmamaktadır" denmektedir.

Öğretide; "Zimmetin kamu görevlisine duyulan güvenin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesi nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun özel şekli ya da failin işi dolayısıyla ağırlaşmış güveni kötüye kullanma suçu" olduğu ileri sürülmüştür. (Faruk Erem, Türk Ceza Kanunu Özel Hükümler, Ankara 1993, C.2, s. 1298; İzzet Özgenç, Zimmet Suçu, Ankara 2009, s. 13; Fatih Selami Mahmutoğlu, Ekonomik Suçlar Bağlamında Kredi Hukukundan Kaynaklanan Suç ve İdari Suçlar, Ankara 2003, s.228) Zimmet suçunda mal ya da eşyanın zilyetliği kamu görevlisine ya görevi nedeniyle devredilmekte ya da görevi gereği koruma ve gözetim yükümlülüğü bulunmaktadır.

Yukarıda ki açıklamalar doğrultusunda; Mağdurun, cezaevinde bulunan oğluna 2 tane kazak ve 2 tane saat göndermek amacıyla PTT'de gişe memuru olarak çalışan sanığın yanına gittiği, eşyaları sanığa teslim ettiği, sonrasında mağdurun, eşyaların gönderilip gönderilmediğini öğrenmek üzere oğluna sorduğu ve gönderdiği kol saatlerinden bir tanesinin eksik olduğunu anlaması karşısında, mağdurun şikayetçi olduğu olayda, sanığın hırsızlık olarak kabul edilen eyleminin zimmet suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin delilleri takdir ve tartışma görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesi'ne ait bulunduğu gözetilerek sanığın yargılanması için görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden duruşmaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ...’ın temyiz sebepleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 04.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15456, Karar No: 2010/2325, Tarih: 10.03.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/15456 E.  ,  2010/2325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suçun 1.6.2005 tarihinde işlediğine ilişkin kanıtların neler olduğu gösterilmeden, 31.5.2005 günü gece saat 24.00'e kadar da gerçekleştirilmiş olabileceği ve bu durumda sanığın eylemine 765 sayılı TCY.nın uygulanma ihtimalinin bulunduğu gözetilip, şüpheden sanık yararlanır ilkesi uyarınca, 765 ve 5237 sayılı Yasalar ayrı ayrı somut olaya uygulanıp sanık yararına olan yasa belirlenip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

2-Kabule göre;

a)Suçun 01.06.2005 günü sabahı saat 08.00-08.25 sularında kolluk birimlerine haber verildiği ve olayın gerçekleştirildiği saate ilişkin bir kanıtın bulunmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı TCY.nın 143/1. maddesiyle artırım yapılması;

b)5237 sayılı Yasanın 145. maddesinin, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek, somut olayda koşulları gerçekleşmediği düşünülmeden anılan madde ile cezadan indirim yapılması ve indirim sırasında da, hesap hatası sonucu 1 yıl 9 ay yerine 1 yıl 8 ay olarak eksik cezaya hükmolunması;

c)Sanığın, 5237 sayılı TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

3-Hükmolunacak sonuç cezanın 2 yıldan az olması durumunda, 8.2.2008 tarihinde yürürlüğe giren, 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231/5. maddesi uyarınca yeniden değerlendirme yapılması gerektiğinin gözetilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesinin gözetilmesine, 10.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23981, Karar No: 2013/7075, Tarih: 17.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/23981 E.  ,  2013/7075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

...

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mağdurun, Erciyes Üniversitesi Tıp Fakültesi Beyin Cerrahisi yoğun bakım ünitesinde tedavi görmekte olan eşinin yanında refakatçi olarak bulunduğu sırada sanıkla tanıştığı, sanığın mağdura, hastasına bakmakta olan Dr. ... 'yu tanıdığını söyleyerek yardımcı olması için doktorla görüşebileceğini söylediği, birlikte doktorun muayenehanesinin olduğu ... hanına gittikleri, burada sanığın, mağduru dışarıda bekletip doktorun polikliniğine çıktığı, bir süre sonra geri gelerek doktorun hastanede olduğunu söylemesi üzerine tekrar hastaneye döndükleri, doktorla odasında görüşeceğini belirtip aşağı kata indiği ve 10 dakika sonra döndüğünde doktorun 750,00 TL para istediğini söylediği, mağdurun üzerinde 250,00 TL bulunduğunu, 500,00 TL'yi de sonra vereceğini söyleyerek sanığa 250,00 TL'yi verdiği, sanığın parayı alarak ortadan kaybolduğu iddiası karşısında; eylemin 5237 Sayılı TCK'nın 158/1-b ve 158/2.maddesinde düzenlenen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdir ve değerlendirmesinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı yasanın 326/son maddesi gereğince kazanılmış hakkın gözetilmesine, 17.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26035, Karar No: 2013/22067, Tarih: 11.11.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/26035 E.  ,  2013/22067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bireysel kaçakçılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4 fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

1- Atılı suçun niteliğine göre suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği halde davaya katılmasına karar verilen gümrük idaresi lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi,

Dava konusu eşyanın, taşıma aracının yüküne göre miktar ve hacim bakımından ağırlıklı bölümünü oluşturduğu ve kaçak eşyanın değerine nazaran nakilde kullanılan aracın müsaderesinin hakkaniyete de aykırı olmayacağından, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5607 sayılı yasanın 13/1-b maddesinde belirtilen şartların olayda gerçekleştiği gözetilerek nakil aracının müsaderesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde aracın iadesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8'inci maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 322'nci maddesi uyarınca hükümden, gümrük idaresi lehine vekalet ücreti verilmesine ilişkin fıkranın ve dava konusu nakil aracının iadesine ilişkin 7.fıkranın çıkarılması yerine nakil aracının "5607 sayılı Yasanın 13. maddesi delaletiyle 5237 sayılı TCK'nın 54. maddesi gereğince müsaderesine" ibaresinin eklenmesi ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.11.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10389, Karar No: 2025/2719, Tarih: 03.03.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/10389 E.  ,  2025/2719 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/374 Esas, 2024/488 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Elazığ 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) 07.05.2024 Tarihli ve 2024/15 Esas, 2024/216 Karar Sayılı Kararı

Devre mülk satış sözleşmelerinin feshi halinde feshin doğal sonucu olarak davacı adına tapu kaydının da iptali ve davalı şirket adına yeniden tapuya kayıt ve tescilinin gerekeceği, bu haliyle iş bu davanın taşınmazın aynından kaynaklı olduğunun kabulü gerektiği, taşınmazın aynından kaynaklı davalarda taşınmazın bulunduğu yer mahkemesinin kesin yetkili olduğu, dosya içerisine alınan tapu kaydına göre dava konusu taşınmazın İhsaniye/Afyonkarahisar'da bulunduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Afyonkarahisar 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) 07.08.2024 Tarihli ve 2024/374 Esas, 2024/488 Karar Sayılı Kararı

Somut olayda; davanın taraflar arasında düzenlenen devre mülk sözleşmesinin feshi ile sözleşme nedeniyle ödenen bedellerin iadesi istemine yönelik olduğu, dava dilekçesinde taşınmazın aynına ilişkin bir talepte bulunulmadığı, taraflar arasındaki uyuşmazlığın gayrimenkulün aynına yönelik olmayıp alacak istemine yönelik olduğu, taşınmazın aynına ilişkin davalarda geçerli olan kesin yetki kuralının somut olayda uygulanamayacağı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, devremülk sözleşmesinden cayma nedeniyle sözleşmenin feshi, verilenlerin iadesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 6502 sayılı Kanun’un 73 üncü maddesinin beşinci fıkrası şöyledir:

“Tüketici davaları, tüketicinin yerleşim yerinin bulunduğu yerdeki tüketici mahkemesinde de açılabilir.”

3. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun’un (6100 sayılı Kanun) “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ıncı maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.”

4. 6100 sayılı Kanun'un “Yetki itirazının ileri sürülmesi” başlıklı 19 uncu maddesinin dördüncü fıkrası şöyledir:

“Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir.”

C. Değerlendirme

“Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.”

4. 6100 sayılı Kanun'un “Yetki itirazının ileri sürülmesi” başlıklı 19 uncu maddesinin dördüncü fıkrası şöyledir:

“Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir.”

C. Değerlendirme

1. Dosya kapsamından, uyuşmazlık taraflar arasındaki devremülk sözleşmesinin cayma hakkı kullanıldığından bahisle feshi ve verilenin iadesi istemine ilişkin olup, dava dilekçesi ve dosya kapsamından taşınmazın aynına ilişkin bir dava olmadığı anlaşılmaktadır.

2. Sözleşmenin feshi ve verilenlerin iadesi istemine ilişkin davalarda yetki konusunda özel bir düzenleme bulunmadığına göre, yetkili mahkeme genel yetki kuralı gereği davalının yerleşim yeri mahkemesidir. Bu yetki kuralı kesin olmadığından 6100 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesinde belirlenen süre ve yöntemle yetkisizlik itirazında bulunulmaz ise davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir ve mahkemece kendiliğinden yetkisizlik kararı verilemez.

3. 6502 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin beşinci fıkrasında tüketici davalarının, tüketicinin yerleşim yerinin bulunduğu yerdeki tüketici mahkemesinde de açılabileceği belirtilmişse de bu kural 6100 sayılı Kanun'un yetkiye ilişkin kurallarının yanında bir ek yetki kuralıdır.

4. Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

5. Somut olayda, kesin yetkinin bulunmadığı ve usulüne uygun bir yetki itirazı olmadığı durumlarda davanın ilk açıldığı mahkeme yetkili hale geleceğinden bu durumda uyuşmazlığın, davanın ilk açıldığı yer mahkemesi olan Elazığ 4. Asliye Hukuk Mahkemesinde (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Elazığ 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.