muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/118, Karar No: 2019/698, Tarih: 07.02.2019

**2. Hukuk Dairesi         2018/118 E.  ,  2019/698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tanıma ve Tenfiz

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kurum tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, boşanmaya ilişkin yabancı mahkeme kararının tanınması ve tenfizi istemine ilişkindir. Mahkemece dosya üzerinden inceleme yapılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Yabancı mahkeme kararlarının tanınmasına ve tenfizine ilişkin davalar basit yargılama usulüne tabidir (HMK m.316). Basit yargılama usulüne tabi davalarda mahkeme mümkün olan hallerde tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verir (HMK m.320). Şu halde basit yargılama usulüne tabi bir işin duruşmasız incelenebilmesi için evvela kanunen mümkün olmalıdır. Hükmü temyiz eden davacı temyiz dilekçesinde tanıma ve tenfiz koşullarının oluştuğunu, mahkemece yabancı mahkeme kararının yazışma yapılarak yabancı mahkemeden istenmesini talep edip, açılan davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini belirterek hükmün bozulmasını talep etmiştir. Bu durum ve davanın niteliği talebin duruşma açılarak incelenmesini tarafın beyanlarının alınmasını ve gerekli araştırmaların yapılmasını zorunlu kılar. Dolayısıyla davacıya iddia ve ispat hakkı tanınmamış olup hukuki dinlenilme hakkı ihlal edilmiştir (HMK m.27). Davanın basit yargılama usulüne tabi olması bu hakkın ihlal edilmesi suretiyle karar verilebileceği anlamına gelmez.

Öyleyse açıklanan hususlar gözetilerek talebin duruşma yapılarak incelenmesi ve tüm deliller toplanarak hasıl olacak sonucuna göre hüküm kurulması gerekir. Bu yönler dikkate alınmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre temyize konu sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 07.02.2019(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/4369, Karar No: 2019/2154, Tarih: 27.02.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/4369 E.  ,  2019/2154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; 30.12.2008 tarihinde davalının yolcu olarak bulunduğu ve davacının Karayolu Yolcu Taşımacılığı Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigorta Poliçesi ile sigortacısı olduğu yolcu otobüsünün karıştığı kazada davalının yaralandığı iddiasıyla davalıya %20 maluliyet oranına göre hesaplanan 20.000,00 TL tazminatın 19/03/2010 tarihinde ödendiğini, davalı tarafından söz konusu kazaya ilişkin açılan davada Adli Tıp Kurumu'ndan (Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği'ne göre) alınan rapora göre davalının maluliyetinin bulunmadığının tespit edilmiş olmasına göre sebepsiz yere ödenen 20.000,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile tazminat talep etme hakkı bulunmayan davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; yetki ve zamanaşımı itirazı olduğunu, kazanın gerçekleşmesinden sonra sigorta şirketine müracaatla bizzat sigorta şirketinin eksper ve uzmanlarının tetkik, inceleme ve raporu ile davalının kazadaki yaralanması ve mağduriyetine göre tazminat miktarının hesap edilerek ödeme yapıldığını ve ödemenin tekrar geri istenmesinin hukuken mümkün olmayıp bu talebin iyi niyet kurallarına da ters olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacı şirketin davalıya yaptığı ve BK.nun 62. maddesi (6098 sayılı TBK.nun 78.md) gereği iadeye tabi 20.000,00 TL tutarından %50 oranında hakkaniyet indirimi yapılarak 10.000,00 TL'nin dava tarihi olan 27/02/2014 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ... şirketi davalının yolcu olarak bulunduğu otobüsün Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigorta poliçesini düzenleyen şirkettir.

Davacı ... şirketi davalının yolcu olarak bulunduğu otobüsün Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigorta poliçesini düzenleyen şirkettir.

Karayolu Yolcu Taşımacılığı Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası, yolculuğun başlangıcından bitişine kadar, otobüsün içinde veya dışında, otobüs hareket halinde iken veya değilken, yolculuk sırasında veya bekleme, duraklama ve mola yerlerinde karşılaşılabilecek her türlü kazalara karşı, sigortalılar (yolcular, sürücüler ve yardımcılar) yararına taşımacı tarafından yaptırılması zorunlu bir kaza (can) sigortası olup, kazanın oluşunda taşımacının yada sürücü ve yardımcılarının bir kusurları bulunmasa bile, ölümlerde sigorta poliçesinde yazılı tutarın tamamı, bir zarar (destekten yoksunluk) hesabı yapılmaksızın, ölen kişinin mirasçılarına eksiksiz ve kesintisiz olarak; yaralanmalarda beden gücü kayıp oranına göre zarar gören kişilere ödenir. Ödenecek tazminat miktarı yönünden “zarar sigortası - tutar (meblâğ) sigortası” ayrımında Zorunlu Koltuk Sigortası bir “tutar (meblâğ) sigortası”dır.

Zarar sigortasında sigortacının ödeyeceği tutar, “sigorta değeri” ya da “sigorta poliçesinde yazılı tutar” olmayıp, sigortalının ya da üçüncü kişinin uğradığı “zararın tutarı”dır. Meblâğ sigortasında ise, sigortacı, sigorta ettirilen kişinin zarara uğraması durumunda, somut zarar ne olursa olsun, sigorta sözleşmesinde belirlenen tutarı (meblâğı), başka bir deyişle, sigorta poliçesinde yazılı olan “sigorta bedelini” eksiksiz ve tam ödemek zorundadır.

4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu ile buna bağlı Yönetmeliğin yürürlüğe girmesinden sonra düzenlenen 25.03.2004 tarihli Genel Şartlar A.3.2 maddesi 1.fıkrasında: “Bu sigorta ile teminat altına alınan bir kaza, sigortalının kaza tarihinden itibaren iki yıl içinde sakatlığına yol açtığı takdirde, tıbbi tedavinin sona ermesi ve sakatlığın kesin olarak tespiti sonucunda, sakatlık tazminatı aşağıda belirtilen oranlar dahilinde kendisine ödenir.“ denildikten sonra hangi zarar durumunda veya organ kaybında ne oranda tazminat ödeneceği (01.07.2006 tarihinden itibaren) tablo halinde gösterilmiştir.

Somut olayda; Okmeydanı Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen 03.02.2010 tarihli özürlü sağlık kurulu raporunda davacının %20 maluliyeti olduğu bildirilmiş; davacının istirdat talebinin dayanağı Samsun 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/443 E. sayılı dosyasında alınan ATK tarafından düzenlenen 22/03/2013 tarihli maluliyet raporunda ise Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği'ne göre davacının bahsi geçen yönetmelik kapsamında maluliyetinin bulunmadığı, sol kulaktaki işitme kaybının mevcut hastalıktan kaynaklandığı, travma ile illiyetinin olmadığı, iyileşme süresinin 4 aya kadar uzayabileceği belirtilmiştir.

Davacı ... şirketi tarafından bu rapora dayanılarak istirdat talebinde bulunulmuş, mahkemece; davacı şirketin bir tacir olup işleminde tabi olduğu yükümlülükleri araştırıp yükümlülüğünü buna göre yerine getirmesinin kendisinden beklenilen bir davranış olduğu, tacirin de zararın oluşumunda davalı ile birlikte kusurlu olduğu ve tazminattan bu açıdan gerekli indirimin yapılmasının hakkaniyet ilkesi gereği olduğu, davalı ...'ye yapılan 20.000,00 TL' lik ödemeye karşılık kapanan ... Asliye Ticaret Mahkemesinin 2010/4 E. Sayılı (Samsun 3. Asliye Hukuk Mahkemesi) dava dosyasından feragat etme zorunluluğunun getirilmesi, davacı ... şirketinin hem ödemekle yükümlü olduğu tazminatın tamamını ödemediği gibi, davalının maluliyetinin ve oranının çok sayıda uzmanı bulunmasına rağmen tablolara uygun olarak tespit ettirmesinin gerekmesi hususları birlikte değerlendirildiğinde davacı şirketin davalıya yaptığı ve BK.nun 62. (6098 sayılı TBK.nun 78.md) gereği iadeye tabi 20.000,00 TL tutardan %50 oranında hakkaniyet indirimi yapılmasının uygun olduğu kanaatine varılarak hakkaniyet indirimi sonucu 10.000,00 TL'nin dava tarihi olan 27/02/2014 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Somut olayda, zorunlu koltuk ferdi kaza sigortacısı olan davacı ... şirketinin meydana gelen kaza sonucu kendisine yapılan başvuru neticesinde miktarı tespit edilmek üzere sigortalılara karşı bir sorumluluğu olduğu göz önüne alındığında, davalının tazminata hakkı olup olmadığı araştırılmaksızın ödenen tazminatın yarısının indirilmesi suretiyle davacı aleyhine yapılan hakkaniyet indiriminin olayda uygulama yeri yoktur.

Yukarıda verilen bilgilerden de anlaşılacağı üzere; Zorunlu koltuk ferdi kaza sigortacısı olan davacı ... şirketinin sorumluluğunun, davalının maluliyeti nedeniyle hak edebileceği sigorta bedelinin belirlenebilmesi için öncelikle uzman bilirkişi tarafından yukarıda bahsedilen Genel Şartlar'a ekli cetvellere göre maluliyet oranı belirlendikten sonra buna göre karar verilmesi gerekirken, anılan hususlar nazara alınmadan eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile hakkaniyet indirimi yapılarak yazılı şekilde hükmün tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 27/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11676, Karar No: 2016/3673, Tarih: 21.03.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/11676 E.  ,  2016/3673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Dosya kapsamından, müştekinin olay günü balık pazarında yürümekteyken yanına gelen sanık ...'in müştekinin kemerine takılı olan cep telefonunu iki eliyle tutarak çekip sallaması üzerine, müştekinin sanığa, “ben sizi tanıyor muyum” dediği, sanığın ise cevaben “boşver selam söyle” diyerek yanından ayrıldığı esnada, müşteki tekrar yürümeye başladığında telefonunun çalınmış olduğunu anladığı ve geri dönerek "telefonum çalındı" diye bağırdığı, olay yerinden uzaklaşamayan sanığı görüp yanına giderek telefonunu istediği, sanığın ise “sen ne diyorsun” demesi üzerine aralarında tartışma çıktığı ve olay yerinde bulunan sivil ekipler müdahalede bulunarak sanığın yapılan kaba üst aramasında müştekinin cep telefonunun sanığın üzerinde çıktığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 35. maddesinin uygulanması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 21.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5826, Karar No: 2018/2270, Tarih: 05.03.2018

**2. Ceza Dairesi         2015/5826 E.  ,  2018/2270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nın 35/2. maddesindeki düzenlemeye göre, suça teşebbüsten söz edebilmek için, failin kastettiği suçun icra hareketlerine başlamış olması gerekir. İcra hareketi, suçun hazırlık hareketinden farklı ve sonraki aşamasıdır. Failde suç kastı bulunsa dahi, icra hareketlerine başlanmamışsa suç oluşmayacaktır. Failin, bir suçu işlemek kastını kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya koyan hareketler, icra hareketleridir.

Somut olayda sanık ve temyiz dışı sanıklar ... ve ...’ın suçlamayı kabul etmemesi, olay yeri inceleme tespit tutanağına göre olay tarihinde kablo hırsızlığı yapılacağına dair duyum üzerine daha önce telefon kablosu kesilen bölgeye gelerek pusu faaliyeti icra eden kolluk görevlilerinin, bir araçla olay yerinin yakınına gelip araçtan inerek yürümeye başlayan üç şahsı gözetlemeye başladıkları, kendilerine 10-15 metre mesafede durarak sigara içen ve sonra duydukları ses nedeniyle kolluk görevlilerinin bulunduğu yere doğru gelen şahıslardan temyiz dışı sanıkların dur ihtarı sonrası kaçmaya çalışırken yakaladıkları, sanığın ise kaçmayı başardığının anlaşılması karşısında; yakalanan temyiz dışı sanıkların üzerlerinde çamaşır ipi ve urgan ile yanlarında balta ele geçirilmesi, suçun icra hareketlerine başlandığının kabulüne yeterli değildir. Açıklanan nedenlerle sanığın icrai hareket olarak nitelendirilebilecek bir eylemi tespit olunamadığından, unsurları oluşmayan hırsızlık suçundan beraati yerine yazılı şekilde cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 05/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/470, Karar No: 2024/424, Tarih: 23.01.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/470 E.  ,  2024/424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/971 E., 2022/1123 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tomarza Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/18 E., 2021/190 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanun’un 21/2 nci maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligatın, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanun’un 10 uncu maddesine göre normal bir şekilde çıkarılması gerekir. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21inci maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliği’nin 29 uncu maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanun’un 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2 nci maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanun’un 21/2 inci maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanunu’nun 10/2 ve 21/2 nci maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya Tebligat Kanunu’nun 21/2 nci maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36 ncı maddesine ve Tebligat Kanunu'nun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince: davalılar ..., ..., ..., ... ve ...'a yapılan gerekçeli karar ve temyiz başvuru dilekçesi tebligatlarının 7201 sayılı Tebligat Kanunu'na aykırı olarak ilk seferde, doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2 nci maddesine göre, adı geçen davalıların adres kayıt sistemindeki adresine yapılması nedeniyle usulüne uygun olmadığı anlaşılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince gerekçeli kararın ve temyiz başvuru dilekçesinin adı geçen davalıların adreslerine yukarıda belirtilen ilkelere uygun şekilde tebliğinin sağlanması ve kanuni temyiz süresinin beklenilmesi,

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

İlk Derece Mahkemesince gerekçeli kararın ve temyiz başvuru dilekçesinin adı geçen davalıların adreslerine yukarıda belirtilen ilkelere uygun şekilde tebliğinin sağlanması ve kanuni temyiz süresinin beklenilmesi,

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

23.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3649, Karar No: 2011/13038, Tarih: 04.10.2011

**10. Hukuk Dairesi         2010/3649 E.  ,  2011/13038 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :527-901

Davalılar :.....

Davacı Kurum, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler ile yapılan ödemelerin %10’unun 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, Anayasa Mahkemesi iptal kararı re'sen dikkate alınarak yazılı biçimde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı işveren şirket ile davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, iş kazasından doğan rücu tazminatı istemine ilişkin olup, 506 sayılı Kanunun 26/1.inci maddesindeki “....sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere...” bölümünün, Anayasa Mahkemesince 23.11.2006 tarih ve 2003/10 Esas 2006/106 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, Kurumun bu maddeden doğan rücu hakkının, “halefiyete” değil, “kanundan doğan basit rücu hakkına” dayandığının kabul edilmesi ve bu kabul çerçevesinde, Kurumun rücu alacağının, ilk peşin değerin kusura tekabül eden miktarıyla sınırlı bulunmasına, öte yandan, kesinleşen önceki rücu davalarında hükmolunan miktarın mahsubu yapılırken, sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin esas alınması gerektiğine; şayet ilk peşin sermaye değerli gelirle birlikte artışlara da hükmedilmişse, artışların hükmolunacak rücu tazminatından mahsup edilmesine olanak bulunmamasına, bu çevrede meseleye fiili ödemeler açısından bakıldığında ise fiili ödemenin mevcudiyeti halinde, Kurumun talep edebileceği miktarın hesabının da aynı şekilde gerçekleştirilmesi gerekmekte olup; şayet, ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarından düşük ise, o takdirde ilk peşin sermaye değerine itibar edilmesi; aksine fiili ödeme miktarı ilk peşin değerden düşük ise, o takdirde de, fiili ödeme miktarının esas alınması gerektiğine göre, mahkemece, Anayasa Mahkemesinin iptal kararının derdest davalara uygulanması gerektiği gerekçe gösterilerek yargılama yapılıp, hüküm tesis edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Somut olayda; zararlandırıcı sigorta olayının, sigortalının elinin kayış ile kasnak arasına sıkışıp yaralanması biçiminde meydana geldiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, temyize konu iş bu ilk rücu davasına ilişkin olarak kusur raporu alınmamış, sigortalı tarafından işverene karşı açılan tazminat davasına dayanılmıştır. Söz konusu tazminat davasında alınan 30.04.2008 tarihli kusur raporunda ise, davalı işveren şirkete %60, dava dışı ...’a %15, sigortalıya %25 kusur izafe edilmiştir. Olaya ilişkin ceza davasının bulunmadığı, sigorta müfettişinin ise, 506 sayılı Yasanın 26/1. maddesinin uygulanması gerektiğini bildirdiği anlaşılmaktadır. Davanın yasal dayanağını teşkil eden 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca davalıların rücu alacağından sorumluluğu ancak anılan maddede öngörülen yasal koşulların gerçekleşmesi hâlinde mümkündür. Tazminat davasına dayanak kılınan kusur raporunun 506 sayılı Yasanın 26. maddesine uygun olarak düzenlenmediği anlaşılmaktadır. Kaldı ki, Anayasa Mahkemesi iptal kararı kapsamında, Kurumun rücu hakkının, halefiyet ilkesine dayanmayıp, yasadan doğan kendine özgü ve sigortalı, ya da, hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında, tazminat davasında alınan kusur raporunun iş bu rücu davasında bağlayıcılığından söz edilemez. Mahkemece yapılacak iş, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden, davalıların kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alıp, talebi de gözeterek sonucuna göre hüküm tesisinden ibarettir.

O halde, davalı işveren şirket ile davalı ...‘ın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 04.10.2011 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30, Karar No: 2015/5972, Tarih: 28.04.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/30 E.  ,  2015/5972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21/11/2013 gün ve 2012/153-2013/216 sayılı kararı onayan Daire’nin 16/10/2014 gün ve 2014/8032-2014/15773 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin bir resim sanatçısı olduğunu, Kanal D isimli televizyon kanalında yayınlanan “...” adlı televizyon dizisinin bazı sahnelerinde, senaryoya göre cezaevinin iç mekanlarında geçen sahnelerde ve filmin kahramanlarından ... karakterinin evinin duvarının göründüğü sahnelerde, müvekkiline ait “...” adlı tabloların göründüğünü, bu tabloların müvekkiline ait olduğunu ve müvekkilinin haberi olmaksızın izinsiz olarak televizyon dizisinde kullanıldığını, müvekkilinin eser sahipliğinden kaynaklanan haklarına tecavüzde bulunulduğunu, bu tabloların internetten indirilerek ya da sergi kataloğundan kopyalanarak ticari amaçla kullanıldığını ileri sürerek, tabloların davalılarca ticari amaçla kullanımının durdurulmasını, tecavüzün ref'ini, tabloların göründüğü sahnelerin kayıtlardan çıkarılmasını, 10.000 TL maddi 10.000 TL manevi tazminatın davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini istemişledir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 05,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 28/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.