muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/11766, Karar No: 2011/2294, Tarih: 17.02.2011

2010/11766-2011/2294

ödemede temerrüde düşen müşteriye en az 1 hafta süre vererek muacceliyet uyarısında bulunacağı,bu takdirde müşterinin muaccel borcu ve ferilerini ödemeyi taahhüt ve kabul edeceği kararlaştırılmıştır.4822 sayılı kanun ile değişik 4077 sayılı kanunun 10. maddesinde “… Kredi veren, taksitlerden birinin veya birkaçının ödenmemesi halinde kalan borcun tümünün ifasını talep etme hakkını saklı tutmuşsa, bu hak; ancak kredi verenin bütün edimlerini ifa etmiş olması durumunda ve tüketicinin birbirini izleyen en az iki taksidi ödemede temerrüde düşmesi halinde kullanılabilir. Ancak kredi verenin bu hakkını kullanabilmesi için en az bir hafta süre vererek muacceliyet uyarısında bulunması gerekir. Tüketici kredisinin teminatı olarak şahsi teminat verildiği hallerde, kredi veren, asıl borçluya başvurmadan, kefilden borcun ifasını isteyemez.”hükmü yer almaktadır. Buna göre davalının birbirini izleyen en az iki taksidi ödemede temerrüde düşmüş olduğu da tartışmasız olduğuna göre davacı bankanın kredi sözleşmesinin 20.maddesinde saklı tuttuğu hakkını kullanabilmesi için 4077 sayılı kanunun 10.maddesi hükmüne göre birbirini izleyen en az iki taksidin belirlenerek ödenmesi, aksi halde bakiye tüm taksitlerin muaccel olacağı uyarısını taşıyan ve 7 gün süreli ihtarname gönderilmesi gerekir. Davacı bankanın 21.5.2009 tarihli ihtarı az yukarıda izah edilen hükümleri içermediğinden tüm borcun muaccel olduğundan bahsedilemez ve tüm kredi borcu için takip yapılamaz. Ancak davacı banka,davalının hesap katinde ve takip tarihinde halen ödemediği yada eksik ve geç ödediği taksitler nedeniyle gecikme faizi ve diğer ferileriyle birlikte takip yapma hakkına sahiptir.Mahkemece, davalının takip tarihine kadar ödemediği taksitlerle, geç ödeme nedeniyle gecikme faizi ve ferilerinin miktarı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılarak belirlenecek miktar üzerinden takibin devamına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın tümden reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenle kararın davacı yararına BOZULMASINA, 17.2.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21570, Karar No: 2014/13388, Tarih: 07.07.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/21570 E.  ,  2014/13388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; katılanı evlendirmek için babasının arkadaşı olan tanık ... aracılığı ile sanıklardan ... ile görüştükleri, sanık ...’in belli bir komisyon karşılığında katılana evlenecek kadın bulabileceğini vadetmesi üzerine katılanın babas... ve ...’in beraber ...lçesine gittikleri, burada tanıkların uygun gördüğü bir kadın üzerinde anlaştıkları, İbrahim’in ilk aşamada ...’e 600 TL para vererek ....’tan ayrıldığı, ....’in ...'ya anlaştıkları kadın yerine sanıklardan ...'yı götürdüğü ancak ...'nın katılan tarafından beğenilmesi üzerine burada ...'e katılanın 2500 TL daha para verdiği ve ...'yı da yanlarına alıp... Köyüne gittikleri, 9 gün kadar ...’nın katılan ile yaşadığı, bu zaman sürecinde ...'ya 4.000 TL’lik takı da takıldığı, sanık ...’in kardeşi sanık ...’in ...’yı arayarak kardeşinin düğününe çağırması nedeniyle...’nın ...'de kardeşinin düğünü olduğunu bahane ederek katılan ile...'ye gittikleri, burada katılanın yanından ayrılarak izini kaybettirdiği, sanık ...’in yanına gidip takılan takıların bir kısmını ona verdiği, bu suretle dolandırıcılık suçunu işledikleri anlaşılmakla, sanıkların mahkumiyetine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 07.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/920, Karar No: 2014/2233, Tarih: 20.02.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/920 E.  ,  2014/2233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Honaz(Kapatılan) Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2012

NUMARASI : 2011/17-2012/170

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 07/01/2011 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne kısmen reddine dair verilen 11/06/2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili, davalı Ö.. Y.. vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, dava konusu taşınmazların TMK 642/2. maddesine göre taşınmazlardan her birinin bir mirasçıya verilmesi suretiyle paylaştırma yapılması ve aradaki farkın ödenmesi suretiyle denkleştirme sağlanarak ortaklığın giderilmesini mümkün olmadığı takdirde satış suretiyle ortaklığın giderilmesini talep etmiştir.

Davalı Ö.. Y.. vekili, babalarından gelen taşınmazlarla ilgili 08.12.1993 tarihli taksim sözleşmesi yaptıklarını bu nedenle babalarından gelen taşınmazların dava konusu edilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

Mahkemece, dava konusu dokuz adet taşınmazın ortaklığının satış suretiyle giderilmesine, 1155 parsel sayılı taşınmaz yönünden de pilon yeri cinsi olarak kayıtlı olması nedeniyle ortaklığın giderilmesi isteğinin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili ve davalı Ö.. Y.. vekili temyiz etmiştir.

Davalı Ö.. Y.. vekilinin temyiz itirazları yönünden,

Davalı Ö.. Y.. tarafından, muris babalarından intikal eden taşınmazların murisin ölümünden sonra tapu dışı olarak, tüm mirasçıların katılımı ile 08.12.1993 tarihli yazılı taksim sözleşmesi gereğince kendi aralarında taksim ettikleri ileri sürülmüş ve mirasçılar Ö.. Y.., E.. Y.. ve E.. Ö.. tarafından imzalanan 08.12.1993 tarihli protokol mahkemeye sunulmuştur. Davacı tarafından sözleşmedeki imza inkar edilmiştir. Mahkemece, ibraz edilen sözleşmede davacı yönünden ismi altındaki imzanın bu şahsın eli ürünü olup olmadığı hususu hadise şeklinde incelenmeli, imzanın inkar eden davacıya ait olduğunun tespiti halinde sözleşme konusunda tüm mirasçıların beyanları alınarak miras taksim sözleşmesi niteliğinde olup olmadığı, davalı parselleri kapsayıp kapsamadığı, bu parsellere uygulanabilirliği araştırılarak içeriği itibarı ile uygulanabilir olup olmadığı değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, bu durum gözardı edilerek eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Ö.. Y.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 20.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19328, Karar No: 2016/2230, Tarih: 24.02.2016

**17. Hukuk Dairesi         2015/19328 E.  ,  2016/2230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Davacılar vekilinin yargılama devam ederken 12/11/2013 tarihli celsede davacı ... yönünden davadan feragat ettiği, adı geçen davacının ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nce 01/02/2011 tarihinde 2010/1058 E. 2011/138 K. Sayılı dosyası ile kısıtlanarak diğer davacılardan ...'in vasi olarak atanmasına karar verildiği, ancak vasi ...'in yargılama esnasında öldüğü anlaşılmakla; kısıtlılık kararı verilen ... Sulh Hukuk Mahkemesi'ne müzekkere yazılarak davacı ... hakkında vesayetin kaldırılmasına ilişkin bir karar verilip verilmediği, verilmiş ise ilgili kararın tasdikli bir örneğinin gönderilmesinin istenmesine; vesayetin kaldırılmasına ilişkin bir karar verilmemiş ise yeni vasi tayini sağlanarak gerekçeli kararın ve temyiz dilekçesinin ilgili vasiye tebliğ edilmek suretiyle temyiz süresinin dolması beklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere birlikte gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/25045, Karar No: 2013/24170, Tarih: 26.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/25045 E.  ,  2013/24170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, maaş alacağı, izin ücreti ve hafta sonu ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız fesih edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacakları istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının istifa ederek işten kendisinin ayrıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı alacak kalemlerini bilirkişinin brüt ücret üzerinden hesaplamasına göre ıslah etmiştir. Mahkemece kabul edilen alacak kalemlerinin davacının talebi gözetilerek brüt hesaplamaya göre alacak kaleminin brüt olduğu belirtilerek karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

3- Davacı dava dilekçesinde ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti ve ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağı için talep ettiği miktarlara dava, ıslahla artırılan kısma ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesine karar verilmesi gerekirken bu husus gözetilmeyerek karar verilmesi hatalıdır.

4- Davacı fazla çalışma alacağı talep etmiştir, davacıyla birlikte çalışan davacı tanığı 08:00-18:00 arası çalıştıklarını bir saat ara dinlenmesi kullandıklarını, işler yoğun olduğu zamanlarda haftada üç gün 20:00-21:00’e kadar çalıştıklarını beyan etmiştir. Bu yoğunluğun aylık veya dönemsel olarak kaç defa olduğu açıklattırılmadan, her hafta üç gün 08:00-20:00 arası çalışıldığı şeklinde hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre karar verilmesi hatalıdır.

4- Davacı fazla çalışma alacağı talep etmiştir, davacıyla birlikte çalışan davacı tanığı 08:00-18:00 arası çalıştıklarını bir saat ara dinlenmesi kullandıklarını, işler yoğun olduğu zamanlarda haftada üç gün 20:00-21:00’e kadar çalıştıklarını beyan etmiştir. Bu yoğunluğun aylık veya dönemsel olarak kaç defa olduğu açıklattırılmadan, her hafta üç gün 08:00-20:00 arası çalışıldığı şeklinde hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre karar verilmesi hatalıdır.

5- Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Davacının fazla çalışma ücreti alacağı hesaplanırken haftada üç gün 08:00-20:00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilen günler için bir buçuk saat ara dinlenmesi indirilmesi gerekirken, o günler için de bir saat ara dinlenmesi kullandığı kabul edilerek yapılan hesaplamaya itibar edilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15300, Karar No: 2018/14335, Tarih: 13.11.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/15300 E.  ,  2018/14335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise, suça konu eşyanın değerinin 69,98 TL olması karşısında; suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise, suça konu eşyanın değerinin 69,98 TL olması karşısında; suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık ...'ım 23.01.2014 tarihli celsedeki “Lehe hükümlerin uygulanması” yönündeki isteminin 5237 sayılı TCK’nın 50/1. maddesini de kapsadığı halde, bu maddenin uygulanıp uygulanmaması yönünde herhangi bir karar verilmemesi,3-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkındaki Yasa'nın 108/2. maddesi uyarınca tekerrür nedeniyle koşullu salıverilme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağının anlaşılması karşısında; UYAP'tan alınan adli sicil kaydına göre en ağır mahkumiyeti içeren...2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/462 Esas ve 2009/1125 Karar sayılı, 25/12/2009 tarihinde kesinleşen ilamının infaz edilmediğinin anlaşılması karşısında, anılan ilamın infaz tarihini gösterir onaylı örneğinin getirtilerek sonucuna göre anılan ilamın 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinde düzenlenen tekerrür uygulamasına esas alınıp alınamayacağının değerlendirilmesi gerekirken, daha az cezayı içeren...4. Asliye Ceza Mahkemesinin .... Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması,

4-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın gözetilmesine, 13/11/2018 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8452, Karar No: 2011/1349, Tarih: 08.02.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/8452 E.  ,  2011/1349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava konusu 1377 ada 2 parsel sayılı ve emsal alınan 180 ada 13 parsel sayılı taşınmazların bağlı bulundukları cadde veya sokak için 2009 yılı itibariyle belediyelerce emlak vergisine esas olmak üzere belirlenen asgari m² fiyatlarının ilgili Belediye Başkanlığınndan getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/678, Karar No: 2018/2446, Tarih: 22.05.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/678 E.  ,  2018/2446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama sonucu ölüme neden olma

HÜKÜM : TCK'nun 87/4-1, 62, 53. maddelerine göre 8 yıl 4 ay hapis cezası ile mahkumiyet

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanığın adli sicil kaydındaki ilamlar istenilerek kesinleşme ve infaz tarihleri gözetilerek sanığın mükerrir olup olmadığının araştırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21/11/2006 gün ve 2006/2-249-247, 15/07/2008 gün ve 2008/9-95-195, 27.01.2009 gün ve 2008/5-145-2009/8, 19/10/2010 gün ve 2010/9-149-105 sayılı kararları da gözetilerek; maktülün kızı Sultan’ın talimat mahkemesince alınan beyanında davaya katılma talebinde bulunduğu, katılma talebi ile ilgili mahkemece olumlu veya olumsuz bir karar verilmediği anlaşılmakla, maktülün kızının suçtan doğrudan zarar görmesi ve bu hususta herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasına gerek bulunmaması nedeniyle, ...’un 5271 sayılı CMK'nun 237/2. maddesi uyarınca sanık ... hakkında açılan kamu davasına katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in maktul ...’ya yönelik kasten yaralama sonucu ölümüne neden olma suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

-Sanık ...’in maktul ...‘nın birlikte yürüdükleri sırada aralarında tartışma çıktığı, tartışma üzerine sanığın maktule önce kafa attığı, maktulün kafasını cadde üzerinde bulunan duvara çarptığı, yere düştüğü, yerde de karın göğüs ve kafa bölgesine tekme ile vurulduğu, maktulün yerden kalktığı yürüdüğü ancak sanık tarafından tekrar yumruk atılarak yere düşürüldüğü ve sanığın oradan kaçarak uzaklaştığı anlaşılan olayda, maktulün akut subdural kanama nedeni ile, 15x12 cm lik kranaiotomi yapılmasına ancak müdahalelere rağmen kafa travmasına bağlı beyin kanaması ve beyin doku harabiyeti nedeni ile hayatını kaybettiğinin anlaşılması karşısında, zararın ağırlığı dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nun 8-12 yıl arasında ceza öngören TCK'nun 86/3-e delaletiyle 87/4-1. cümlesi gereğince, üst sınırdan ceza tayini yerine 10 yıl olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

-Sanığın aksi sabit olmayan savunmasına göre, maktulün kendisine küfür etmesi nedeni ile olayın başladığını ifade etmesi karşısında TCK‘nun 29. maddesi uyarınca asgari oranda indirim yapılması gerektiği düşünülmeksizin anılan maddenin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

-Sanığın aksi sabit olmayan savunmasına göre, maktulün kendisine küfür etmesi nedeni ile olayın başladığını ifade etmesi karşısında TCK‘nun 29. maddesi uyarınca asgari oranda indirim yapılması gerektiği düşünülmeksizin anılan maddenin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

-24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53.maddesinin iptal edilen bölümlerinin nazara alınması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ... müdafiinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 22/05/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7109, Karar No: 2006/15170, Tarih: 07.11.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/7109 E.  ,  2006/15170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Alacak

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacının aşağıdaki bent kapsamı dıışnda kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Toplanan deliller ve mahkemenin kabulünde olduğu gibi davacıya ait, yatak odası takımı, yemek odası takımı ve taban halısı ile davalıya ait...n dışında kalan eşyaların tarafların hangisine ait olduğu belirlenilmediğinden bu eşyalar onların paylı mükiyetinde sayılır.Açıklanan bu durum karşısında bu eşyaların müşterek olduklarının tespiti ile yetinilmesi gerekirken ret hükmü kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün 2. bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının 1. bentte gösterilen nedenlerle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 06.11.2006