muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/19299, Karar No: 2017/7994, Tarih: 16.11.2017

1990 yılında Maden Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 32. maddesinin son fıkrası değiştirilerek, üçüncü kişi ve kuruluşların ruhsat sahipleri ile yapmış oldukları rödovans, kira, taşeron vb. sözleşmelere dayanılarak ruhsat sahasında faaliyette bulunabilmesi Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığının iznine bağlanmıştır. Ruhsat sahiplerinin, sözleşmeleri bir ay içinde Maden Dairesi’ne bildirerek uygun görüş alması şartı getirilmiştir. Ancak 03.02.2005 tarihinde yayımlanan Maden Kanunu Uygulama Yönetmeliğinin geçici 2. maddesindeki “Bu Yönetmeliğin yayımı tarihinden sonra, ruhsat sahiplerinin Kanun kapsamındaki faaliyetleri ile ilişkili olarak üçüncü kişi ya da kuruluşlarla yaptığı sözleşmelerin Genel Müdürlüğe bildirilmesine ve görüş alınmasına gerek yoktur. Ancak ruhsat sahasındaki tüm faaliyetlerden Genel Müdürlüğe karşı ruhsat sahibi sorumludur.” hükmü gereği bildirim yükümlülüğü kaldırılmıştır. Anılan yönetmelik, 06.11.2010 tarihinde yayımlanan Madencilik Faaliyetleri Uygulama Yönetmeliğinin 168. maddesi ile yürürlükten kaldırılarak, Rödovans sözleşmeleri ile ilgili olarak geçici 1. maddesinde aynı düzenlemeye yer verilmiştir. Rödovansçının sorumluluğu konusunda 24.06.2010 tarih 27621 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5995 sayılı Kanunun 17. maddesi ile Maden Kanununa eklenen Ek 7. maddesi ile yeni düzenleme yapılmıştır. Anılan madde de; maden ruhsat sahiplerinin, ruhsat sahalarının bir kısmında veya tamamında üçüncü kişilerle yapmış oldukları rödovans sözleşmelerinde, bu alanlarda yapılacak madencilik faaliyetlerinden doğacak İş Kanunu, iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili idari, mali ve hukuki sorumluluklarının rödovansçıya ait olacağı, ancak bu durumun ruhsat sahibinin Maden Kanunu'ndan doğan sorumluluklarını ortadan kaldırmayacağı belirtilmiştir.

Asıl işveren taşeron ilişkisinin varlığı için öncelikle işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverenin işverenlik sıfatına devredilen iş dolayısıyla sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir. İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise,

bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir. Aracı sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise asıl işverenden istenilen işin, asıl iş ya da işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır. Yapılan açıklamalar ışığında aşağıda, mahkemece iş kazasının meydana geliği olayın gerçekleştiği maden ruhsat alanının belirlenip, iş kazası tarihi itibariyle ruhsat sahibinin kim olduğu, yine davalıların birbirleri ile aralarındaki hukuki ilişkinin nitelikleri, işverenlik sıfatları, iş kazasının meydana geldiği ruhsat alanındaki olay tarihinde ruhsat sahibi ile davalılar ve davalıların birbirleri arasındaki yapılan sözleşmeler, ile sigortalının bildirim yapıldığı işyerine ilişkin Kurum Denetmenin ve/veya Kurum müfettişlerinin raporları dahil Kurum işyeri dosyası irdelenmeli, aynı saha içerisinde davalı T.T.K’nın işçi çalıştırıp çalıştırmadığı araştırılarak açıklanan rödovans sözleşmesi kapsamında somut olay değerlendirilerek, İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden; kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınarak, varılacak sonuca göre hüküm kurulmalıdır. Ayrıca mahkemece yukarıda belirtilen esaslara uyulmadan alınan hesap bilirkişi raporu üzerinden re’sen yapılan hesap üzerine belirlenen tutarlar da isabetsiz olup bozmayı gerektirir. Bu sebeple mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı kurum ve davalı ... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilerek hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan TTK Genel Müdürlüğüne iadesine, 16.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2825, Karar No: 2011/2373, Tarih: 07.12.2011

**(Kapatılan)23. Hukuk Dairesi         2011/2825 E.  ,  2011/2373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki genel kurul kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı kooperatifin 27.05.2007 tarihli Genel Kurul toplantısına müvekkilinin vekili olarak katılan eşi ... ve diğer sekiz üyenin gündeme “site dairelerindeki eksiklikler ile aşırı şekilde yüksek gösterilen inşaat maliyetleri hakkında görüşme” maddesi eklenmesi isteklerinin davacının eşi ve üye ... dışındaki diğer 6 üyenin birinci etap üyesi olukları ve üyelikten istifa ettikleri gerekçesiyle kabul edilmediğini, halbuki bu üyelerin istifalarının Yasaya ve anasözleşmenin 13. maddesine uygun olmadığını, dolayısıyla geçerli olmadığını, öte yandan anasözleşmenin 31. maddesi uyarınca noter kanalıyla yapılmış bir müracaat yok ise de, Sanayi ve Ticaret İl Müdürlüğü' nün 04.05.2007 tarih 2046 sayılı yazısı ile söz konusu maddenin gündeme alınması hususunda talimat verildiğini, talimat gereğince ilave maddelerin gündeme alınıp görüşülmemesinin yasaya ve usule aykırı olduğunu, toplantının saat 13 yerine 14' de başlamasının sözleşmeye ve iyi niyet esaslarına aykırı olduğunu, yönetim kurulu ibrasının kabul edilmediğini fakat beyanların tutanağa geçirilmediğini ileri sürerek, 27.05.2007 tarihli Genel Kurul Toplantısının iptaline karar verilmesini karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekilleri, 27.02.2007 tarihli genel kurul toplantısı gündemine madde eklenmesi için önerge veren sekiz kişiden altısının 28.02.2007 tarihinde kooperatifte istifa etmiş üyeler olduğunu, önerge veren ...’ un eşi Serap ile birlikte kooperatifte ½ payı bulunduğunu ve 18.06.2007 tarihinde üyelikten istifa ettiğini, önergenin anasözleşmenin 31. maddesine uygun olarak noter kanalıyla bildirilmediğini, buna rağmen genel kurulda oylanan önergenin 11 hayır oyuna karşılık 2 evet oyu ile reddedildiğini, keza yönetim ve denetim kurulu üyelerinin oy çokluğu ile ibra edildiklerini, davacının dava açmakta hukuki yararı bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre davacının, görüşülmesini istediği hususun genel kurulun gündemine alınması konusunda noter kanalıyla tebligat yapmadığı, kooperatife hitaben 14.03.2007 tarihli 8 imzalı dilekçe ile “site ve dairelerdeki eksiklikler ile aşırı şekilde gösterilen inşaat maliyetinin” genel kurul gündemine alınarak görüşülmesini istediği ve bu dilekçenin bir örneğini 04.05.2007 tarihli dilekçesi ekinde Sanayi ve Ticaret İl Müdürlüğü' ne verdiği, İl Müdürlüğü' nün 25.05.2007 tarihli cevabında kooperatife konunun gündeme alınarak görüşülmesi için 04.05.2007 tarihli yazı yazdığını bildirdiği, önergede imzaları bulunan altı kişinin genel kurul toplantısından önce üyelikten istifa ettikleri ve istifanın kabul edildiği,böylece yeterli sayıda ve yasal usulle yapılmış bir müracaat olmadığı gibi, toplantıda yapılan oylama sonucu talep konusu hususun gündeme alınması talebinin reddedildiği, ayrıca toplantıya katılan bir üyenin genel kurulda alınan kararların iptalini isteyebilmesi için alınan karara muhalif kalması ve bu muhalefeti zapta geçirtmesi gerektiği, davacının, Yönetim ve Denetleme Kurulu üyelerinin ibrası hakkındaki 6. maddesinde karara muhalif olduğunun zapta geçirtilmediği, toplantıya çağrının usulsüz olmasının toplantıya katılmayan ortağa dava açma hakkı verse de usulsüz çağrının genel kurulun iptalini gerektirmediği, davacı önceden toplantı gününden haberdar olup, toplantıya katıldığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 07.12. 2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5462, Karar No: 2021/1563, Tarih: 22.02.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/5462 E.  ,  2021/1563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Gebze Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 12.04.2016 tarih ve 2015/363-2016/248 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacıya ait... plakalı arızalı aracın komple bakımının yapılması için 16.11.2012 tarihinde davalı şirkete götürüldüğünü, yapılan tamiratta ayıplı malzeme kullanılması ve kusurlu işçilik sebebiyle bir süre sonra araçta yeni hasarlar meydana geldiğini, davalıya araç götürüldüğünde davalının ayıplı malzeme kullanılması ve kusurlu işçiliğin kabul edilmediğini, bunun üzerine İstanbul Anadolu 19.Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2013/74.D.iş dosyasında tespit yaptırıldığını, düzenlenen bilirkişi raporuna istinaden 9.375.94.- TL alacağın tahsili için davalı hakkında başlatılan icra takibine davalı tarafından itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptali ile %20 icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili,... plakalı aracın 17.10.2012 tarihinde hareret şikayetiyle servise getirildiğini, yapılan incelemede kompresyon basıncını motor suyuna verdiğini tespit ettiklerini, müşterinin onayı alındıktan sonra motorun açıldığını, yapılan kontrol ve ölçümlerde tespit edilen arızlar nedeniyle müşteri onayı alınarak motor revisyonu yapıldığını, baskı-balatanın ve yağ pompasının değişmesi konusunda mutabık kalındığını, motor revisyon işlemleri tamamlanarak gerekli işlemler yapılarak aracın sorunsuz olarak teslim edildiğini, bunun karşılığında 10.593,23 TL + KDV ödeme aldıklarını, servislerinde işlem yapıldığı sırada aracın 210.354 km de olduğunu, başka bir serviste yapılan kontrolde aracın km'sinin 257.247 km olduğunu anlaşıldığını, arada 47.000 km fark olduğunu, Ford Otosan garanti ve bakım şartnamelerine göre aracın 10.000 km de bir periyodik bakıma girmesi gerektiğini, kendilerinde yapılan işlemden sonra herhangi bir serviste aracın kaydının olmadığını, araçtaki sorunun iddia edilenin aksine bakımının zamanında ve standartlarına uygun speklerde yağ değişimi yapılmamasından, EN 590 standartlarına uygun yakıt kullanılmamasından, aracın ağır şartlarda ağır yük altında kullanmaktan ve seyir halinde uygun viteste kullanılmamasından veya uygun bakım yedek parçası kullanılmamasından kaynaklandığını, kendilerinin kusurlarının olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının Ford Transit marka,... plakalı kamyonetini, 17.10.2012-16.11.2012 tarihinde davalı şirkete tamir ettirdiği, aracın çalışır vaziyette davacıya teslim edildiği, aracın daha sonra arızalandığı, arıza tarihinin dosyadaki tüm delillerden net olarak tespit edilememekle en erken 05.09.2013 tarihinde aracın arızalı olduğunun tespit edildiği, davalı tarafça ilk arızadan sonra yaklaşık 11 ay araç kullanıldıktan sonra araçta arıza meydana geldiği,davalı tarafından gerçekleştirilen bakım ve onarım sonrasında kullanılan malzemenin orjinal olmadığına dair yeterli belgenin ve delilin mevcut olmadığı, bilirkişi raporuna göre yapılan onarımda işçilik hatası olması halinde daha erken arızalanmanın gerektiği halde onarım sonrasında kullanım süresi ve yapılan km göz önüne alındığında işçilik hatası olmasının düşük ihtimal olduğu, davacı tarafın bakım ve onarım sonrasında yetkili servis kontrolüne girip yağ ve diğer bakımlarını gerçekleştirdiğini ispatlayamadığı, davacının aracında oluşan hasara davalının sebebiyet verdiğinin ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 30,10 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 22.02.2021 tarihinden oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6601, Karar No: 2014/311, Tarih: 21.01.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/6601 E.  ,  2014/311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2013

NUMARASI : 2013/298-2013/417

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı ile müvekkilinin müşterek malik oldukları taşınmazda inşaat yapılmak üzere müvekkilinin yüklenici, davalının arsa sahibi sıfatıyla imzaladığı arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yapılan işe karşılık davalının müvekkiline devri gereken daireleri devretmediğini ileri sürerek, sözleşme uyarınca dava konusu parselde iki blok halinde bulunan inşaatta toplam 16 daireden, dubleks daireler dahil 14 dairenin müvekkili adına tesciline, bu mümkün görülmediği takdirde, inşaat imalat bedelinin, proje ve inşaat ruhsat bedelinin, imalat- işçilik, sigorta prim bedelleri ile müvekkili adına kayıtlı 64/128 paylı dava konusu arsa bedeline mahsubu şimdilik 50.000,00 TL'nin ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tazminat yönünden davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 07.05.2012 tarih ve 2011/5404 E., 2012/3207 K. sayılı kararı ile taraflar arasındaki sözleşmenin bağlayıcı nitelik kazandığı ve fesih konusunda taraf iradelerinin uyuşmadığı, bu aşamada davalı arsa sahibinin tapu verme şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak davanın reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuştur. Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda; inşaatın getirildiği seviye dikkate alındığında taraflar arasındaki sözleşmenin bağlayıcı nitelik kazandığı, davalı arsa sahibi A.. K.. tarafından sözleşmenin feshinin kabul edilmemesi nedeniyle taraf iradelerinin sözleşmenin feshi konusunda uyuştuğundan da söz edilemeyeceği, sözleşmenin halen geçerliliğini koruduğu, taraflar arasındaki sözleşmede yükleniciye ait bağımsız bölümlerin devir zamanı ve aşaması gösterilmediğine göre, davacı yüklenicinin davalı arsa sahibinden bağımsız bölümlerin adına tescili isteminde bulunabilmesi için sözleşmedeki yükümlülüklerini tam olarak yerine getirmesi gerektiği, davacı yüklenicinin sözleşme gereği yükümlülüklerini tam olarak yerine getirmemesi nedeniyle, bu aşamada davalı arsa sahibinin tapu verme şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8626, Karar No: 2024/12563, Tarih: 26.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/8626 E.  ,  2024/12563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1885 E., 2024/733 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 31. İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/610 E., 2020/189 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalının Türkmenistan'da bulunan işyerinde 08.04.2016-16.10.2017 tarihleri arasında nakliye formeni sıfatı ile aylık net 3.000,00 USD karşılığında çalıştığını, davalı işyerinde hafta tatili günleri ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışılmasına, fazla çalışma yapılmasına rağmen karşılığı ücretlerin ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının müvekkili şirket ile düzenlenen yurt dışı iş sözleşmesi kapsamında Türkmenistan'da bulunan Türkmenbaşı Uluslararası Liman Projesi'nde Türkmenistan kanunlarına tâbi olarak çalıştığını, davacının saatlik ücretinin 9,30 USD olduğunu, taraflar arasında imzalanan yurt dışı iş sözleşmesinde hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağının düzenlendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının davalı işyerinde 08.04.2016-16.10.2017 tarihleri arasında, 3.000,00 USD ücret karşılığımda çalıştığı, tanık beyanları doğrultusunda davacının fazla çalışma yaptığı, ayda iki hafta tatilinde çalışmasına devam ettiği ve dinî bayramlar hariç olmak üzere ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı gerekçesiyle alınan bilirkişi raporunun birinci seçeneği doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; cevap dilekçesinde ileri sürdüğü hususların yanında tek davacı tanığının beyanı doğrultusunda fazla çalışma ücretinin hesaplanamayacağını, tanığın beyanında kimin fazla çalışma yaptığını bilmediğini belirttiği, ücret bordrolarından anlaşılacağı üzere her ay değişik miktarlarda fazla çalışma ücretinin ödendiğini, yapılan hesaplamaların hatalı olduğunu, Türkmenistan kanunlarına göre kullanılan tatil günlerinin hesaplamadan mahsup edilmesi gerektiğini ve ücretin hatalı hesaplandığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; ücret bordroları, davacının mesleği ve kıdemi ile banka kayıtları göz önüne alındığında davacının ücretinin doğru tespit edildiği, davacının çalışma düzeninin tanık beyanları ile ispat edildiği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü gerekçeleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; iş sözleşmesine uygulanacak hukuk noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

2. Mülga 2675 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun'un (Mülga 2675 sayılı Kanun) 24 üncü maddesi şöyledir:

"Sözleşmeden ... borç ilişkileri tarafların açık olarak seçtikleri kanuna tabidir.

Tarafların açık olarak bir kanun seçmemiş olmaları halinde borcun ifa yeri hukuku, borcun ifa yerinin birden fazla olması halinde borç ilişkisinin ağırlığını teşkil eden edimin ifa yeri hukuku, bu yerin de tespit edilemediği hallerde ise, sözleşmenin en yakın irtibat halinde bulunduğu yer hukuku uygulanır."

3. 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun'un (5718 sayılı Kanun) 27 nci maddesi şöyledir:

" (1) İş sözleşmeleri, işçinin mutad işyeri hukukunun emredici hükümleri uyarınca sahip olacağı asgarî koruma saklı kalmak kaydıyla, tarafların seçtikleri hukuka tâbidir.

(2) Tarafların hukuk seçimi yapmamış olmaları hâlinde iş sözleşmesine, işçinin işini mutad olarak yaptığı işyeri hukuku uygulanır. İşçinin işini geçici olarak başka bir ülkede yapması hâlinde, bu işyeri mutad işyeri sayılmaz.