muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7261, Karar No: 2017/707, Tarih: 24.01.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/7261 E.  ,  2017/707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, dar gelirli ailelere konut edindirmesi kapsamında davalı belediye ile aralarında sözleşme düzenlendiğini, arsa tahsisi yapıldığını, satış bedelinin taksitler halinde ödendiğini, tahsis kararının iptal edildiğini, imar planı değişikliği ile ifanın imkansız hale geldiğini ileri sürerek arsanın rayiç değerinin tespiti yapılarak, bu bedelin yasal faiziyle birlikte ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-20.8.2016 tarihinde kabul edilen 6745 sayılı kanunun 12. Maddesi ile 775 sayılı Gecekondu Kanununa eklenen geçici 10. maddesi ile “... ili, ... ilçesi sınırları içerisinde bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce bu Kanuna göre ilgili idarelerce yapılan arsa veya konut tahsis işleminin gerçekleştirilememesi hâlinde; arsa veya konut tahsisi için ödenen bedeller, ilgili idarece yapılacak tebligatı müteakip en geç üç ay içerisinde, ödeme gününden itibaren hesaplanacak kanuni faizi ile birlikte hak sahiplerine veya kanuni mirasçılarına ödenir. Hak sahipleri bunun dışında ilgili idareden herhangi bir hak, bedel ve tazminat talebinde bulunamazlar.

Bu maddenin birinci fıkrası hükmü; bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce hak sahipleri tarafından, ilgili idarelerce yapılan arsa veya konut tahsis işleminin gerçekleştirilememesi nedenleriyle arsa veya konutların adlarına tescili, bedel veya tazminat ve benzeri taleplerle açılan ve henüz kesinleşmeyen her türlü davada da uygulanır. Bu hükmün mahkemelerce uygulanması nedeniyle reddedilen davaların yargılama giderleri davalı idare tarafından ödenir. Bu madde kapsamında kalan davalarda mahkeme harçları ile her türlü vekâlet ücreti maktu olarak belirlenir.” hükmü düzenlenmiştir. Mahkemece, anılan yasa kuralı uyarınca değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. Bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 2.bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11201, Karar No: 2013/13040, Tarih: 28.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/11201 E.  ,  2013/13040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

a) Katılanın olay sonrası alınan ilk ifadesinde sanık ...'ten söz etmediği, daha sora olaya sanığı dahil ettiği anlaşılmakla katılanın ifadeleri arasındaki çelişki giderilmeden hüküm tesisi,

b) İlk haksız hareketin kimden geldiği tespit edilemediğine göre tüm sanıklar hakkıda tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Suç tarihi itibariyle 18 yaşındın küçük olan ...'ün daha önce adli para cezası dışında mahkumiyeti bulunmamasına göre; sanığın mahkum edildiği 1 yılın altındaki hapis cezasının TCK'nin 50/3. maddesi gereğince aynı maddede öngörülen seçenek yaptırımlara çevrilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...' nin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK' un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 28.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4034, Karar No: 2017/1392, Tarih: 27.02.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/4034 E.  ,  2017/1392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesinin 1. fıkrasına göre; tebligat muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. 6099 Sayılı Yasa'nın 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır. Aynı Kanun'un tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina başlıklı 21. maddesine, 6099 Sayılı Yasanın 5. maddesi ile eklenen 2. fıkrasında; "Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır" hükmü yer almaktadır. Söz konusu 7201 Sayılı Yasa'nın 10. maddesi ile ilgili değişikliğe ilişkin kanun gerekçesinde, kişilere getirilen adres kayıt sistemi zorunluluğu ile birlikte işleyişin kolaylaştığı dile getirilmiş, ancak yapılan yeni düzenlemeyle, öncelikle yine bilinen en son adrese tebligat yapılacağı, tebligatın yapılmasını isteyenin veya tebligatı çıkartan makamın bildirdiği adresin, tebligata elverişli olmadığının anlaşılması ya da bu adrese tebligat yapılamaması halinde, muhatabın 5490 Sayılı Kanun'a göre adres kayıt sistemindeki adresinin bilinen en son adresi olarak kabul edileceği ve tebligatın buraya yapılacağı açıklanmış, değişiklik ile birlikte adres kayıt sistemi dışında başkaca adres araştırması yapılmasının gerekmeyeceği vurgulanmıştır. 7201 Sayılı Yasa'nın 21. maddesi ile ilgili değişikliğe ilişkin kanun gerekçesinde ise, 21/1. maddeye göre bilinen en son adrese çıkartılan tebligattan sonuç alınamazsa, 10. madde gereği adres kayıt sistemindeki adres esas alınarak başkaca araştırma yapılmaksızın o adrese tebligat çıkarılacağı açıklanmıştır. Muhatap o adreste hiç oturmamış ya da adresten ayrılmış dahi olsa tebligat iade edilmeyecek, 21/2. madde gereğince işlem yapılacaktır. Bunun yapılabilmesi için de tebligatı çıkaran merciin, adresin, adres kayıt sistemindeki mernis adresi olduğunu tebliğ evrakında belirtmesi gerekmektedir. Tüm bu açıklamalar doğrultusunda kişiye önce bilinen en son adresi esas alınarak (bilinen bir adresi yok ise adres kayıt sistemindeki adresi esas alınarak) Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebligat çıkartılmalı, adres tebligata elverişli değilse ya da tebligat yapılamazsa adres kayıt sistemindeki adresine buna ilişkin şerh de düşülerek 21/2. madde uyarınca tebligat çıkartılmalıdır.

Somut olayda, sanık ...’ın aynı zamanda mernis adresi de olan sorgusu esnasında bildirdiği adresine, öncelikle 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebligat yapılması gerekirken aynı Kanunun 21/2. maddesine göre yapılan 04.04.2012 tarihli tebliğ işleminin usulsüz olduğu anlaşılmakla, gerekçeli kararın usulüne uygun biçimde sanık ...’a tebliği ile verilmesi halinde temyiz dilekçesi eklenip, ek tebliğname de düzenlenerek iadesinin temini amacıyla dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3794, Karar No: 2015/6071, Tarih: 04.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/3794 E.  ,  2015/6071 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/59422

MAHKEMESİ : İzmir 8. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/11/2011

NUMARASI : 2011/564 (E) ve 2011/785 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

SUÇ TARİHİ : 29/08/2011

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık M.. B..' ın;

-02.08.2011 tarihinde .. Üniversitesi Hastanesi'nde müşteki R.. A..'nın yanına gidip sohbet ettiği, çocuğu yoğun bakımda olduğunu söyleyerek, müştekiden 100,00 TL para istediği, parayı aldıktan sonra telefon gelmiş gibi yaparak ortadan kaybolduğu,

-29.08.2011 tarihinde de benzer şekilde bu kez .. Üniversitesi Hastanesi'nde katılan Ş.. B..'ın kafeteryada yanına gidip sohbet ettiği, babasının namaz kılarken düşüp bayıldığı, acil serviste yoğun bakımda olduğunu söylediği, telefonu çalmış gibi yaparak babasına ilaç lazım olduğu ve yanında parasının olmadığını söyleyerek katılandan 400,00 TL istediği, katılanın ATM den parayı çekerek sanığa vermesiyle eczaneye gidiyor gibi yaparak ortadan kaybolduğu, böylece sanığın, hileli hareketlerle müşteki ve katılanı aldatttığı anlaşıldığından, dolandırıcılık suçlarının oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinde 5237 sayılı Kanunun 53. maddesinin uygulamasına karar verildiği, TCK 53/1-c de düzenlenen hak yoksunluğuna ilişkin de koşullu salıverme tarihi ile sınırlı bir uygulama yapıldığı için mahkemenin kararında hukuka aykırılık tespit olunmadığından tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiş,

Ancak;

Sanık hakkında belirlenen birim gün sayısının adli para cezasına dönüştürülmesinde uygulanan Kanun maddesinin hükümde gösterilmeyerek CMK 232/6 maddesine muhalefet edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında sanık hakkında belirlenen birim gün sayısının adli para cezasına dönüştürüldüğü bölümlere TCK 52/1-2 maddesinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12860, Karar No: 2016/8732, Tarih: 24.05.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/12860 E.  ,  2016/8732 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 1-Sanık ... Hakkında; TCK'nın 85/2, 62/1, 50/1-a-4, 52/4, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkûmiyet

2-Sanık ... Hakkında; TCK'nın 85/2, 62/1, 50/1-a-4 52/4, 63. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkûmiyetlerine ilişkin hükümler, sanık ... ve sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmiş olması nedeniyle sanığın duruşmalı inceleme isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 318 ve CMK'nın 299 maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede,

29/09/2012 günü 17:30 sıralarında sanık sürücü ...'ın yönetimindeki traktör ile meskun mahalde bulunan, iki yönlü yolun soluna dönmeye çalıştığı sırada, karşı yönden gelen sanık sürücü ... yönetimindeki minibüs ile çarpışması neticesinde, minibüsün yoldan çıkarak yol kenarında bulunan elektrik direğinin yanındaki balık tezgahının önünde duran ..., ... ve ...'ya çarpması neticesinde ...'in ölümü, ... ve ...'ın ise nıtelikli şekilde yaralanmaları ile sonuçlanan olayda; sanıklara yüklenen kusur oranına ve meydana gelen zarara göre mahkemenin temel ceza tayininde isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamede bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... ve sanık ...'ın, sair hususlara ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 52/4. maddesinin son cümlesi uyarınca "taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin" ihtarı yerine, 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının Cumhuriyet Başsavcılığınca hapse çevrilmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün A fıkrası ile B fıkrasının (7). ve (8). bentlerinin hükümden çıkartılması; yine hükmün A fıkrası ile B fıkrasının (6). bendinden “bir defada tahsiline” ibaresinin çıkartılarak yerine “tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına (ihtar edildi)” ibaresinin yazılması ve takip eden bentlerin teselsül ettirilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5742, Karar No: 2014/6957, Tarih: 21.03.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/5742 E.  ,  2014/6957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 9. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2013

NUMARASI : 2013/287-2013/1071

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, iş sözleşmesinin feshinin geçersizliğine ve işe iadeye karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme hükmü taraflarca temyiz edilmiştir.

Davalı işverence feshin haklı ve geçerli sebebe dayandığı ispatlanmadığından, mahkemece feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiş olması dosya içeriğine uygun olduğundan, davalıların bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Her iki davalının faaliyet ve uzmanlık alanının farklı olması karşısında davalılar arasındaki ilişkide muvazaadan söz etmek mümkün olmadığından, davacının davalılardan A... A.Ş.'deki işine iadesine dosya içeriğine uygun olduğundan davacının bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak, davalılar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 ve 7. maddelerine uygun ve geçerli bir asıl işveren-alt işveren ilişkisi olduğu halde, mahkemece davalı asıl işveren T.. A.. hakkında davanın husumetten reddine karar verilmiş olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının dahili davalı A.. A..'ye İADESİNE,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih sebebi dikkate alınarak takdiren davacının dört aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya ödenmesi gerektiğinin BELİRLENMESİNE,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 25,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 0,90 TL karar ve ilam harcının davalıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 25,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 0,90 TL karar ve ilam harcının davalıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 418,15 TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, davalıların yaptığı yargılama giderlerinin üzerlerinde bırakılmasına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 21.03.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Mahkemece, çağrı merkezi hizmeti sözleşmesinin doğrudan muvazaalı olduğunun söylenemeyeceği belirtilerek taraflar arasında muvazaa bulunmadığını, alt işveren-asıl işveren ilişkisi bulunduğunu belirterek, davanın kabulü ile davacının A.. A..'ye iadesi gerektiğine karar verilmiştir.

2821 sayılı Yasa, 07.11.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6356 sayılı Sendikalar ve toplu iş sözleşmesi yasası ile yürürlükten kaldırılmıştır. Bu yasa ile iş kolları tüzüğüde ortadan kalkmış bunun yerine 19.12.2012 tarihli 28502 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren iş kolları yönetmeliği almıştır. İş kolları yönetmeliğinin 7. sıra numarasında iletişim iş kolu düzenlenmiş olup bu yönetmelikte Türkiye Haber-İş Sendikasının iş kolu olan 7. sıra numaralı ''İletişim İşkoluna'' iletişim işkolunda faaliyet gösteren çağrı merkezleri dahil edilmiştir.

6356 sayılı Yasa ve bu yasaya dayanılarak hazırlanan ve 19.12.2012 tarih ve 28502 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren İşkolları yönetmeliği ile Bakanlığın ilk tespiti ve Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin konuyla ilgili kararı ortadan kalkmıştır. Zira yürürlüğe giren işkolları yönetmeliği işkollarını yeniden düzenlemiş ve ''iletişim işkolunda faaliyet gösteren çağrı merkezlerini 7. sıra numaralı ''İLETİŞİM'' işkolunun altında düzenlemiştir. Daireye gelen emsal dosyalardan yeni işkolları yönetmeliği karşısında Ankara 12. İş Mahkemesinin 2013/207 esas sayılı işkolu tespitine yönelik derdes dava olduğu anlaşılmaktadır. Bu dava dosyasının sonucunun beklenmemesi de hatalıdır.

Somut olayda, davalı Türk Telekom A. Ş. ile dava dışı A... Rehberlik ve Müştreiz Hizmetleri A. Ş. arasında imzalanan çağrı merkezi işletim sözleşmesi ve ekleri, benzer dosyalarda Dairemizce incelenmiştir. Buna göre sözleşme kapsamındaki işin mahiyeti, Telekom müşterilerine verilen hizmetler hakkında diğer bilgilendirme hizmetlerinin verilmesi olarak açıklanmıştır. Dava dışı şirket bu hizmeti Türk Telekom binasında vermektedir.

Somut olayda, davalı Türk Telekom A. Ş. ile dava dışı A... Rehberlik ve Müştreiz Hizmetleri A. Ş. arasında imzalanan çağrı merkezi işletim sözleşmesi ve ekleri, benzer dosyalarda Dairemizce incelenmiştir. Buna göre sözleşme kapsamındaki işin mahiyeti, Telekom müşterilerine verilen hizmetler hakkında diğer bilgilendirme hizmetlerinin verilmesi olarak açıklanmıştır. Dava dışı şirket bu hizmeti Türk Telekom binasında vermektedir.

Yine sözleşme içeriğine göre, dava dışı A.. Rehberlik ve Müşteri Hizmetleri A. Ş.'nin aylık olarak davalıya bildireceği personel giderleri ile diğer masraflar %10 fazlasıyla davalı şirket tarafından karşılanmaktadır. Çalışanların işe alınma ve çıkarılmayla ilgili kriterleri de doğrudan davalı Türk Telekom belirlemiştir. Öte yandan davalı şirket iletişim hizmetleri vermektedir. Bu yönüyle Telekom müşterilerini hizmetler konusunda çağrı merkezi yoluyla bilgilendirme de doğrudan davalı şirketin asıl işi niteliğindedir.

Sözü edilen emsal dosyalarda, davalı Türk Telekomünikasyon A. Ş. 'nin işçinin asıl işvereni olduğu yargı kararı ile sabit hale gelmiştir. Dosya içeriğine göre, iş sözleşmesinin feshi haklı ya da geçerli nedene dayanmamaktadır. Davacı tarafından da feshin sendikal nedene dayandığı kanıtlanamamıştır. İşe iade isteğinin asıl işveren Türk Telekomünikasyon A. Ş. yönünden kabulü gerekirken yazılı şekilde hatalı gerekçeyle hüküm kurulması hatalı olmuştur.21.03.2014
Yargıtay — Esas No: 2014/6601, Karar No: 2015/7538, Tarih: 16.04.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/6601 E.  ,  2015/7538 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Dr. ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

13.10.2008 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma giren sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir nedeniyle uğranılan Kurum zararanın tahsili istemine ilişkin olarak açılan davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Kanunun 21. maddesidir.

Dosya kapsamına göre; inşaat işyerinde tavana dökülen betonun mastarını çekerken fenalaşan sigortalının anevrizma sonucu vefat ettiği anlaşılmakta olup, davacı Kurumun sigortalının yaptığı işte zorlanması nedeniyle beyin kanaması geçirdiği yönündeki itirazları yeterince incelenmemiştir.

Mahkemece, illiyet bağının bulunup bulunmadığı konusunda ...'tan rapor alındıktan sonra, iş kazasının meydana geldiği alanda ve işçi sağlığı ile iş güvenliği alanında uzman bilirkişilerden yeniden kusur raporu alınarak, sigortalının ağır ve tehlikeli işlerde çalışabileceğine ilişkin raporu bulunup bulunmadığı ve yapılan işin ağır ve tehlikeli işlerden sayılıp sayılamayacağı da irdelenerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.