muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2024, Karar No: 2025/1994, Tarih: 15.04.2025

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ile davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kaldırma kararından sonra yapılan keşif ve alınan beyanlara göre davacının, dava konusu tüm kısımlar yönünden 20 yıllık malik sıfatıyla kullanım durumunu ispatlayamadığı, davacının iddiasını destekleyen tek tanığının yakın akrabası olduğu, bilakis diğer bazı tanıkların iktisap koşullarının oluşmadığı yönünde açık ve net beyanlarının olduğu, bu durumda Mahkemece davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabul kısmen reddine karar verilmesinin hatalı olduğu, ne var ki bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği anlaşılmakla davalı tarafın istinaf başvurusunun kabulü ile HMK'nın 353/1-b.(2) maddesi gereğince kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; taşınmazın eskiden beri davacı ve ailesi tarafından kullanıldığını, davacının babasının ev yaptığını, ot ve çayır biçmek suretiyle kullanıldığını, davalıların kendi sınırlarını yanlış gösterdiğini, davalıların kadastrodan sonra çay diktiklerini, hiçbir zilyetliklerinin bulunmadığını, kaldırma kararından sonra davalılar tarafından sınır gösterilmediğini, bu sınırın neye göre çizildiğinin belirlenemediğini, taşınmazın çayır vasfında olduğunu öne sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, kadastro öncesi hukuki nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Kadastro sonucunda, Trabzon ili Of ilçesi ... köyü çalışma alanında bulunan 303 ada 33 parsel sayılı 2.199,00 metrekare yüz ölçümündeki taşınmazın kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve hibeye dayanılarak belgesizden 1/3'er paylı şekilde davalılar ..., ... ve ... adına tespit edildiği, askı ilanlarının 30.12.2011-31.01.2012 tarihleri arasında yapıldığı, askı ilan süresi içerisinde dava açılmaması üzerine kadastro tespitinin kesinleşerek taşınmazın tapuya tescil edildiği anlaşılmıştır.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 187,80 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 187,80 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.04.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17335, Karar No: 2015/10587, Tarih: 09.06.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/17335 E.  ,  2015/10587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : VAN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/07/2014

NUMARASI : 2014/25-2014/380

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde, müvekkillerinin ortak çocukları Ö...S...'a ait ev eşyalarının 23/10/2011 tarihinde meydana gelen deprem sırasında yıkılan S... Apartmanı enkazında yok olmasından dolayı Van 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/686 esas sayılı dosyası ile dava açtıklarını, davada fazlaya ilişkin haklarını saklı tuttuklarını, anılan davada davacıların zararının 74.045,00 TL olarak tespit edildiğini, 35.000,00 TL'sinin hüküm altına alındığını, 39.045,00 TL için işbu davayı açtıklarını, bu nedenle taleplerinin kabulü ile 39.045,00 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili savunmasında; davacı tarafın davasında haksız olduğunu, davacıların dayanak olarak gösterdiği Van 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/686 esas sayılı dosyasındaki belirtilen miktarın Vatso tarafından gönderilen bir belgeye dayandığını, bunun da davanın sübutu için yeterli bir delil sayılamayacağını, beyan ederek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 39.045,00 TL maddi tazminatın 23/10/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, verilen bu hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyanın incelenmesinden, davacı tarafın açtığı kısmi davada; davacı tarafından bedeli talep edilen eşyalara ilişkin bir listenin sunulmadığı, eşya sahiplerinin yeni evli olup, mahkeme tarafından Van Ticaret Odasına müzekkere yazılarak, yeni evli bir çiftin evinde bulunması muhtemel eşyaların ve değerlerinin bildirilmesinin istenildiği, gelen cevabi yazıda, evde bulunması muhtemel eşyaların toplam bedelinin 74.045 TL olarak bildirildiği, kısmi davada talep ile bağlı kalınarak alacağın 35.000 TL'lik bölümü için kabul kararı verildiği ve fazlaya ilişkin hakların saklı tutulduğu, kısmi davada verilen bu kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmıştır.

Davacı açtığı bu ek dava ile, kısmi davada saklı tuttuğu hakkının tahsiline karar verilmesini talep etmektedir.

İlk olarak açılan kısmi davada, tespit edilen maddi vakıa ve hukuki ilişki (somut olayda, davalının, yıkılan evde bulunup zarar gören eşyalardan sorumlu olacağı hususu) , sonrasında açılan ek davada, tarafları bağlar.

Davacı açtığı bu ek dava ile, kısmi davada saklı tuttuğu hakkının tahsiline karar verilmesini talep etmektedir.

İlk olarak açılan kısmi davada, tespit edilen maddi vakıa ve hukuki ilişki (somut olayda, davalının, yıkılan evde bulunup zarar gören eşyalardan sorumlu olacağı hususu) , sonrasında açılan ek davada, tarafları bağlar.

Daha önce açılan kısmi davada alınan bilirkişi raporu daha sonra açılan ikinci davada hakimi bağlamaz. Zira bilirkişi raporunun kesinlik kazanması ve kazanılmış hak teşkil etmesi verildiği ilk dava içindir. Bilirkişi raporu takdiri delillerden olup, kısmi davada alacağın dava edilen miktar kadar olduğunun ispat edilmesi yeterlidir. Açılan ikinci davaya konu edilen alacağın miktarının davacı tarafından kanıtlanması gerekir. Bu nedenle ilk davada alınan bilirkişi raporu bu davadaki alacak miktarının da ispatı için yeterli sayılamaz. (HGK 03.10.2007 tarih, 2007/15-614 E-696 K)

Kaldı ki; kısmi davada mahkeme tarafından, zarar gören eşyaların bedeline ilişkin konusunda uzman bilirkişiden rapor alınmaksızın, Van Ticaret Odası'ndan gelen değer tespitine göre, hüküm tesis edilmiştir.

Davacı tarafından açılan kısmi davada, zarar miktarı o dava ile sınırlı olarak incelenir ve davacının o davadaki zararı ispat etmesi ile yetinilir. Açılan ek davada, dava konusu alacağın davacı tarafça ispatı gerekir. Mahkeme tarafından Van Ticaret Odası'ndan gelen cevabi yazıda belirtilen değer tespiti ile yetinilmesi doğru görülmemiştir.

HUMK 275. maddesi (yeni HMK 266.) hükmüne göre, çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren konularda bilirkişi oy ve görüşünün alınması zorunludur.

Öyle ise mahkemece, bu ilkeler gözetilerek, dava konusu alacağa ilişkin olarak yaptırılacak bilirkişi incelemesi neticesinde hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17986, Karar No: 2013/29961, Tarih: 24.10.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/17986 E.  ,  2013/29961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM: Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanunkoyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için  malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin işyerinden iki paket malbora sigara ile bir miktar bozuk paranın çalınması karşısında, çalınan bozuk paranın miktarı müştekiden sorulmak suretiyle tespiti ve suça konu sigaralarının da suç tarihi itibariyle değerinin tespiti ile 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanma şartları da tartışıldıktan sonra sonucuna göre uygulama yapılması yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Suça konu sigaraların müşteki tarafından sanığın üzerini yoklamak suretiyle alınması karşısında; hırsızlık suçu yönünden şartları bulunmadığı halde 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesi uyarınca verilen cezadan indirim yapılması ,

3-TCK'nın 50/1-f maddesi kapsamında seçenek yaptırım cezasıyla cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında 5237 Sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2-Suça konu sigaraların müşteki tarafından sanığın üzerini yoklamak suretiyle alınması karşısında; hırsızlık suçu yönünden şartları bulunmadığı halde 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesi uyarınca verilen cezadan indirim yapılması ,

3-TCK'nın 50/1-f maddesi kapsamında seçenek yaptırım cezasıyla cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında 5237 Sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 326/son. maddesinin gözetilmesine, 24.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9171, Karar No: 2014/6833, Tarih: 26.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/9171 E.  ,  2014/6833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sanık ... için, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, tehdit ve konut dokunulmazlığını ihlal, sanık ... için; tehdit

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan, katılanın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9812, Karar No: 2011/23214, Tarih: 12.12.2011

**11. Ceza Dairesi         2008/9812 E.  ,  2011/23214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memur olmayan kimsenin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : Beraat

02.12.2011 günü Uyap kanalıyla mernis üzerinden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın hükümden sonra 06.12.2008 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, hükmün bu sebeple 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK.nun 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 12.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13420, Karar No: 2022/15354, Tarih: 07.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/13420 E.  ,  2022/15354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Ankara 34. İş ile İstanbul Anadolu 13. İş Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanun’un 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adli yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Ankara 34. İş Mahkemesince, davacının çalışmış olduğu davalı kuruma ait iş yeri adresinin “Koşuyolu Mahallesi, Koşuyolu Caddesi, No:71 Kadıköy/İstanbul” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İstanbul Anadolu 13. İş Mahkemesince ise, davacının 1/07/2020 tarihinde TÜSEB Ankara ...Araştırma ve Geliştirme Merkezi’ne atandığı, 02/07/2020 tarihinde buradaki görevine başladığı, sonrasında İstanbul İline geri ataması yapıldığına dair işveren tarafından dosyaya delil sunulmadığı bu kapsamda dava tarihi itibariyle çalıştığı yerin davalının Ankara İli Mamak İlçesinde bulunan ... Araştırma ve Geliştirme Merkezi olduğu, davacının seçimlik hakkını Ankara İş Mahkemelerinden yana kullandığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Davanın açıldığı ve ilk derece mahkemesi tarafından karar verilen tarihte yürürlükte bulunan 7036 sayılı Kanun’un 6. maddesi, “İş mahkemelerinde açılacak davalarda yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi ile işin veya işlemin yapıldığı yer mahkemesidir.” düzenlemesini içermektedir. Benzer düzenleme, mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 5. maddesinde ve 5521 sayılı Kanun’da sarahat bulmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na gönderme yapan 15. maddesinde de mevcuttur.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan davalı tarafça süresinde yapılmasa da hakim tarafından kendiliğinden bu husus göz önünde bulundurmalıdır. Bir başka anlatımla hakim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de resen yetkisizlik kararı verebilir.

Kesin yetki halinin kuralının bulunmadığı ve birden fazla yetkili mahkemenin bulunduğu hallerde yetkili mahkemeyi seçme hakkı davacıya aittir. Davacı, kesin yetki kuralının bulunmadığı bir davayı yetkisiz bir mahkemede açmışsa, seçme hakkı itiraz eden davalıya geçer, davalının bildirdiği yetkili mahkemede davanın görülmesi gerekir.

Kesin yetki halinin kuralının bulunmadığı ve birden fazla yetkili mahkemenin bulunduğu hallerde yetkili mahkemeyi seçme hakkı davacıya aittir. Davacı, kesin yetki kuralının bulunmadığı bir davayı yetkisiz bir mahkemede açmışsa, seçme hakkı itiraz eden davalıya geçer, davalının bildirdiği yetkili mahkemede davanın görülmesi gerekir.

7036 sayılı Yasa’nın 6. maddesinde belirtilen yetki kuralı kamu düzenine ilişkin olup öngörülen yetkili mahkemelerden birini tercih hakkı işçiye aittir. Davacı işçinin kanuni yetkili mahkeme dışında başka bir yer mahkemesinde dava açması tercih hakkını ortadan kaldırmayacağı gibi bu seçim hakkının işverene geçmesi sonucunu da doğurmaz. Başka bir anlatımla seçimlik hak işçide olup, davacı işçinin beyanı doğrultusunda dosyanın yetkili iş mahkemesine gönderilmesi gerekir.

Dosya kapsamından, davalı kurumun adresinin ve işin yapıldığı yer adresinin "Koşuyolu Mahallesi, Koşuyolu Caddesi, No:71/1 Kadıköy/İstanbul" olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle uyuşmazlığın İstanbul Anadolu 13. İş Mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerekir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ve 5235 sayılı Kanun’un 36/3. maddesi gereğince İstanbul Anadolu 13. İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 07.11.2022 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10358, Karar No: 2021/3745, Tarih: 20.04.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/10358 E.  ,  2021/3745 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK’nın 231/11. maddesi gereğince hükmün açıklanması ile; 2863 sayılı Kanunun 67/1, TCK’nın 62/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda, 2863 sayılı Kanunun 67/1, 75, TCK’nın 62/1. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına dair ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/12/2010 tarihli ve 2009/103 esas, 2010/830 karar sayılı kararının 02/03/2011 tarihinde kesinleşmesine müteakip sanığın denetim süresi içinde 05/02/2014 tarihinde trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunu işlediği ve ... 1. Sulh Ceza Mahkemesinin bu suçtan sanığın mahkumiyetine karar verdiği, hükmün 30/09/2015 tarihinde kesinleştiği ve ihbar üzerine dosya yeniden ele alınarak önceki hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/11. maddesi gereğince açıklanmasına dair ... 3.Asliye Ceza Mahkemesinin 25/12/2015 tarihli ve 2015/470 Esas, 2015/587 Karar sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

29/01/2008 tarihinde sanığın teknesinde yapılan aramada, 1 adet, 2863 sayılı Kanun kapsamında tasnif ve tescile tabi eser olduğu belirlenen amphora ele geçirildiği, sanığın aşamalardaki beyanlarında; davaya konu eserin olay günü, balık tutmak amacıyla denize açıldığında ağa takıldığını, bunu denizden çıkardığını, ancak limana dönmediği için eseri Sahil Güvenlik Komutanlığına teslim edemediğini, daha önce bulduğu 6 adet amphorayı Sahil Güvenlik Komutanlığına teslim ettiğini beyan ettiği, Sahil Güvenlik Komutanlığının 04/06/2010 tarihli cevabi yazısında, sanığın 19/01/2008 tarihinde 6 adet amphora teslim ettiğini bildirdiği dosya kapsamında;

Tüm dosya kapsamında, sanığın dava konusu eseri, olay günü bulduğuna dair, savunmasının aksine delil mevcut olmadığından, 2863 sayılı Kanunun 4. maddesinde belirtilen üç günlük bildirim süresi içerisinde eserin ele geçirilmesi nedeniyle 67/1. maddede düzenlenen “bildirim yükümlülüğüne aykırılık” suçunun kanuni unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla; sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, mahkumiyetine ilişkin yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 20/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31342, Karar No: 2014/22564, Tarih: 30.09.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/31342 E.  ,  2014/22564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezalarının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Hırsızlık suçundan hüküm kurulurken cezadan indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebeplere ilişkin 5237 sayılı TCK.nun 168. maddesinin, yaş küçüklüğü nedeniyle cezadan indirim yapılmasına ilişkin aynı Yasanın 31/3 maddesinden sonra uygulanması gerektiği gözetilmeyerek TCK.nun 61. maddesine aykırı davranılması, sonuç ceza değişmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre diğer itirazlar yerinde görülmemiştir.Ancak;

5271 sayılı CMK.nun 150/2. maddesi uyarınca, mahkemesince Baroya yazı yazılarak suça sürüklenen çocuğu savunmak üzere bir avukatın görevlendirilmesi nedeniyle, zorunlu müdafii için ödenen avukatlık ücretinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olarak yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 Sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından suça sürüklenen çocuk ...'un payına düşen 288,00 TL'lik yargılama giderine ilişkin kısmın çıkartılmasına ve yerine “2 adet davetiye gideri 14,00 TL'nin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olması nedeniyle 5271 sayılı CMK.nun 324/4. maddesi uyarınca Devlet Hazinesine yüklenmesine” ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.