muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/15851, Karar No: 2013/5399, Tarih: 15.03.2013

İş veya toplu iş sözleşmesinin tarafları, davalının yerleşim yeri ve işin yapıldığı yer dışındaki bir mahkemenin yetkili olduğuna dair düzenleme yapmaları, 5521 sayılı Kanun'un 5. maddesinin son cümlesi gereğince söz konusu düzenlemeyi geçersiz kılar. Bu düzenleme emredici bir kuraldır.

Dava dosyası, Bakırköy 9. İş Mahkemesinin yetkisizlik kararı ile Gaziantep İş Mahkemesine gönderilmiş ve söz konusu yetkisizlik kararı temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir. Gaziantep 3. İş Mahkemesince evrak üzerinde yapılan inceleme ile davacının Gaziantep’te çalışmasının olduğunun dosya kapsamından anlaşılmadığı, fiili çalışmanın İstanbul’da olduğu, yetkili mahkemenin İstanbul İş Mahkemeleri olduğu gerekçesiyle temyize konu yetkisizlik kararı verilmiştir. Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının uluslararası tır sürücüsü olarak davalılara ait işyerinde çalıştığı, davacı tarafça davalı şirketlerin Arnavutköy-İstanbul adresindeki şubesinden aldığı yükleri yurt dışına taşıdığının iddia edildiği, davalı şirketlerin .... Mah. Hadımköy-İstanbul yolu Cad. No:264 /İstanbul'da şubelerinin bulunduğu, ayrıca davalı şirketlerin merkezlerinin de Mersin'de olduğu anlaşılmaktadır.

Davalılar vekili Bakırköy 9. İş Mahkemesinin 2011/571 esas sayılı dosyasında verdiği cevap dilekçesinde, davalıların Mersin ticaret siciline kayıtlı olduklarını ve davacının işini yaptığı yerin Gaziantep olduğunu, bu sebeple davaya bakmaya Gaziantep veya Mersin İş Mahkemelerinin yetkili olduğunu savunmuştur. Davacı vekili tarafından Bakırköy 9. İş Mahkemesine verilen 23.01.2012 ve 02.02.2012 tarihli dilekçeler ile yetki itirazına yönelik itirazlarının kabul edilmemesi halinde, dosyanın Gaziantep İş Mahkemesine gönderilmesi istenmiştir. Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarından davacının en son 11.03.2011 tarihinden itibaren davalılara ait Gaziantep adresindeki 1066535 sicil nolu ve 4941 iş kolu nolu (karayolu ile yük taşımacılığı) işyerinde çalıştığı görülmektedir. Öte yandan, dava dilekçesine ekli vekaletnamede davacı işçinin adresinin Gaziantep olarak belirtildiği, işçinin ikamet ettiği yerde işini yürüteceğinin hayatın olağan akışına uygun olduğu ve geçici olarak sadece yük almak üzere geldiği işyerinin daimi işyeri olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığı gerçeği karşısında, mahkemece, işin esasına girilerek karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile yetkisizlik kararı verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/386, Karar No: 2014/13935, Tarih: 09.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/386 E.  ,  2014/13935 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/212408

MAHKEMESİ : Kapatılan Sincan 2. Ağır Ceza Mahkemesi (Ankara Batı 2. Ağır Ceza Mahkemesi)

TARİHİ : 05.06.2012

NUMARASI : 2011/157 Esas, 2012/145 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

Mahalli mahkemece verilen hüküm sanık tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine; dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle 03.12.2014 Çarşamba saat 13.30’a duruşma günü tayin olunarak sanık müdafiine çağrı kâğıdı gönderilmişti.

Belli günde Hâkimler Kurulu duruşma salonunda toplanarak Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından ..... hazır olduğu halde oturum açıldı.

Yapılan tebligat üzerine dosyadaki vekâletnameye dayanarak sanık D.. Ö.. adına gelen Av. M.. G.. huzura alınarak duruşmaya başlandı.

Duruşma isteğinin süresinde ve yerinde olduğu anlaşıldıktan sonra uygun görülen talep ve mütalaa dairesinde sanık D.. Ö.. hakkında DURUŞMALI inceleme yapılmasına oybirliğiyle karar verilerek tefhim olunduktan sonra işin açıklanmasına dair raportör üye tarafından düzenlenen rapor okundu.

Raportör üye rapora ilave edecek bir cihet bulunmadığını bildirdi.

Sanık müdafii temyiz layihasını açıklayarak savunmada bulunup müvekkili hakkındaki hükmün BOZULMASINI istedi.

Yargıtay Cumhuriyet Savcısı tebliğname içeriğini tekrar etti.

Son sözü sorulan sanık müdafii savunmasına ilave edecek bir cihet bulunmadığını bildirmekle dosya incelenerek karar verilip tefhim olunmak üzere duruşmanın 19.12.2014 Cuma günü saat 13:30'a bırakılmasına oybirliğiyle karar verildi.

Belli günde oturum açıldı. Dava evrakı incelenerek gereği görüşülmüş olduğundan aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak,

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkân verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Uygulamaya göre de;

Uygulamaya göre de;

Mağdurenin aşamalardaki beyanları ve tüm dosya kapsamına göre, olay tarihinden 3 gün önce sanığın iş yerinde çay ve temizlik işlerinde çalışmaya başlayan mağdurenin olay günü sanıktan avans istemesi üzerine sanığın mağdureye "Sen benim canımsın, böyle şey olur mu, benim cebim senin cebin, senin cebinde benim cebim" diyerek mağdurenin elini tuttuğu, bunun üzerine mağdurenin elini çekerek mutfağa gittiği, sanığın "İnternetten araba bakalım" diyerek çağırması üzerine mağdurenin tekrar geri döndüğü, bu sırada sanığın yine mağdurenin elini tutarak ve "Senin kalbin çok temiz" diyerek göğüslerini ellemeye başlaması üzerine buna kızan mağdurenin tuvalete gidip orada 10-15 dakika kadar bekleyip çıktıktan sonra, sanığın bu sefer mağdureyi kapıda sıkıştırarak ve orayada yaslayarak mağdurenin boynunu öptüğü ve göğüslerini ellediği olayda, sanık hakkında TCK.nın 43. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Adli Tıp Kurumunun bilinen istikrarlı uygulamalarına göre de, mağduredeki ruh sağlığındaki bozulmanın cezada artırım nedeni olabilmesi için eylem sonucunda mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin tespitin, 18 yaş altındaki çocuklarda suç tarihinden itibaren en az 6 ay, erişkinlerde ise en az 12 ay geçtikten sonra Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulu ya da Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23 ve 31. maddeleri gereğince usulüne uygun şekilde teşekkül ettirilmiş Yüksek Öğrenim Kurumları veya birimlerine bağlı hastanelerden rapor alınarak yapılması gerektiği gözetilmeden, mağdurenin ruh sağlığının herhangi bir tanı da belirtilmeksizin bozulduğuna dair Gazi Üniversitesi Çocuk Koruma Araştırma ve Uygulama Merkezinden söz konusu 6 aylık süreden önce 16.05.2011 tarihinde düzenlenen rapora dayanılarak TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanması suretiyle hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

09.12.2014 tarihinde verilen işbu karar 19.12.2014 tarihinde Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından ..... hazır olduğu halde sanık müdafii Av. M.. G..'in yüzüne karşı tefhim olundu.
Yargıtay — Esas No: 2013/16296, Karar No: 2014/4078, Tarih: 10.02.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/16296 E.  ,  2014/4078 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/167347

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 11. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/11/2009

NUMARASI : 2009/210 (E) ve 2009/779 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın tevilli şekilde, soruşturmada elindeki şişenin itiş kakış esnasında mağdura çarpmış olabileceğini ve kovuşturmada elindeki şişenin mağdura kazaen çarptığını söylemesi, tanık E.. K..'nın kollukda sanığın mağdura elindeki bira şişesi ile vurduğunu beyanı karşısında unsurları itibariyle kasten yaralama suçu oluştuğu halde yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca talep gibi BOZULMASINA, 10.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7011, Karar No: 2019/5490, Tarih: 18.09.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/7011 E.  ,  2019/5490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

I- 7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

a) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligatın, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılması gerekir. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

b) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

II- Tebligat Kanununun 35. maddesinin;

Birinci ve ikinci fıkralarında, gerçek kişilerle ilgili olarak, muhatabın kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmasından sonra, eğer bu kişi adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecbur olduğu; adresini değiştiren kişinin yeni adres bildirmemesi ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshasının eski adrese ait binanın kapısına asılacağı ve asılma tarihinin tebliğ tarihi sayılacağı hükmüne yer verilmiştir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

1-Tapu Kayıtları pasif olarak görülen 633, 1231, 1491 ve 1663 parsel sayılı taşınmazların güncel tapu kayıtlarının getirtilmesi,

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

1-Tapu Kayıtları pasif olarak görülen 633, 1231, 1491 ve 1663 parsel sayılı taşınmazların güncel tapu kayıtlarının getirtilmesi,

2- Davalılardan ...’a yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nin 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nin 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu; ayrıca, davalılardan ...’a Tebligat Kanununun 35. maddesi uyarınca yapılan tebligatın “adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi tespit edilmeden” tebliğ edildiği ve usulsüz olduğu, anlaşıldığından adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği sağlanarak ve yasal temyiz süresi beklenildikten sonra, temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 18.09.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/19912, Karar No: 2012/14832, Tarih: 10.09.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/19912 E.  ,  2012/14832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Olay yerinde yapılan keşfe, bilirkişi raporuna, soruşturma belgeleri arasında bulunan yakınana ait işyerinin fotoğraflarına göre, hırsızlık eyleminin şirkete ait bina vasfındaki deponun içerisinden ve eklentisi niteliğindeki yerde bulunan yakıt pompasından gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında; sanığın sübut bulan hırsızlık suçu için 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b. maddesi ile uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, aynı Yasanın 141/1. maddesi ile hüküm kurulması,

2- 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu,Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

3- Sanığın soruşturma aşamasında yakınanın zararını karşıladığının anlaşılması karşısında hakkında 5237 sayılı TCK.nın 168/1. maddesiyle yapılan indirim oranının aynı maddenin 2. fıkrasındaki sınırlama nedeniyle 1/2 oranından fazla olması gerektiğinin gözetilmemesi,

4- Suçun niteliği, cezanın türü ve süresine göre, hükümden sonra 08.02.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un Geçici madde; 1/1. fıkrası yollamasıyla aynı Kanun'un 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14. madde ve fıkraları gereği sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

5- 5237 sayılı TCK'nın 168/1. ve 62/1. maddeleri ile yapılan uygulamalar sırasında hesap hatası sonucu fazla cezaya hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O yer ve Üst Cumhuriyet Savcılarının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22941, Karar No: 2017/729, Tarih: 24.01.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/22941 E.  ,  2017/729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı, dar gelirli ailelere konut edindirmesi kapsamında davalı belediye ile aralarında sözleşme düzenlendiğini, arsa tahsisi yapıldığını, satış bedelinin taksitler halinde ödendiğini, tahsis kararının iptal edildiğini, imar planı değişikliği ile ifanın imkansız hale geldiğini ileri sürerek arsanın rayiç değerinin tespiti yapılarak, bu bedelin yasal faiziyle birlikte ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-20.8.2016 tarihinde kabul edilen 6745 sayılı kanunun 12.maddesi ile 775 sayılı Gecekondu Kanununa eklenen geçici 10.maddesi ile “... ili, ... ilçesi sınırları içerisinde bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce bu Kanuna göre ilgili idarelerce yapılan arsa veya konut tahsis işleminin gerçekleştirilememesi hâlinde; arsa veya konut tahsisi için ödenen bedeller, ilgili idarece yapılacak tebligatı müteakip en geç üç ay içerisinde, ödeme gününden itibaren hesaplanacak kanuni faizi ile birlikte hak sahiplerine veya kanuni mirasçılarına ödenir. Hak sahipleri bunun dışında ilgili idareden herhangi bir hak, bedel ve tazminat talebinde bulunamazlar.

Bu maddenin birinci fıkrası hükmü; bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce hak sahipleri tarafından, ilgili idarelerce yapılan arsa veya konut tahsis işleminin gerçekleştirilememesi nedenleriyle arsa veya konutların adlarına tescili, bedel veya tazminat ve benzeri taleplerle açılan ve henüz kesinleşmeyen her türlü davada da uygulanır. Bu hükmün mahkemelerce uygulanması nedeniyle reddedilen davaların yargılama giderleri davalı idare tarafından ödenir. Bu madde kapsamında kalan davalarda mahkeme harçları ile her türlü vekâlet ücreti maktu olarak belirlenir.” hükmü düzenlenmiştir. Mahkemece, anılan yasa kuralı uyarınca değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 2.bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6435, Karar No: 2018/4316, Tarih: 06.06.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/6435 E.  ,  2018/4316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-b, 35, 62, 52/2-4 ve 53/1-2-3 maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanğın nitelikli dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, Kızılırmak Camiinde müezzin olarak görev yapan katılan hakkında önceden bir araştırma yaptığı ve katılanın özürlü bir çocuğunun olduğunu tespit ettiği, bunun üzerine temin etmiş olduğu bir adet telsiz, ele geçirilemeyen polis rozeti, "Cumhuriyet Savcılığına ..." başlıklı, altlarında "Emniyet Müdürlüğü ..., Organize Şube Müdürlüğü ..." ibareleri bulunan imzasız yazılar ve üzerlerinde katılanın adının yazılı olduğu 2 adet CD'yi katılana gösterip, "Hocam sen muska yapıyormuşsun. Seni teknik takibe aldık. 1 yıldır takip ediyorum, 1 aydır da peşinde namaz kıldım. Çok yanlış şeyler yapıyorsun. Senin memuriyetin yanacak, yazık olacak. Bak senin özürlü çocuğun da var. Biz 5 kişiyiz, 25.000-30.000 TL para ver seni kurtaralım, aksi takdirde 6 yıla kadar içeride kalacaksın." şeklinde sözler söyleyip, 2 gün sonra yine geleceğini belirterek katılanın yanından ayrıldığı, katılanın olay nedeniyle polise müracaat etmesi üzerine, suç tarihinde sanığın elinde bulunan telsiz, “Cumhuriyet Savcılığı'na ...” başlıklı 8 adet yazı ve 2 adet CD ile yakalandığı anlaşılmakla; sanığın mahkumiyetine dair kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Katılanın içinde bulunduğu durum TCK'nın 158/1-b maddesi kapsamında zor durum olarak kabul edilemeyecek ise de, sanığın eylemini gerçekleştirirken polis telsizi ve rozeti kullanması karşısında, eylemin aynı kanunun 158/1-d maddesinde düzenlenen kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi, sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin, usul ve yasaya aykırı karar verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 06/06/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12666, Karar No: 2016/12295, Tarih: 10.10.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/12666 E.  ,  2016/12295 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum, davalılardan .... ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere 1. fıkrada işverenin, 4. fıkrada üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bunlara dayanılarak açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun irdelenmesi de gerekmektedir.

Söz konusu Kanunun 141 – 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen