muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/2639, Karar No: 2006/4806, Tarih: 30.05.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/2639 E.  ,  2006/4806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

-K A R A R-

1-Davacılar ... ile ...'nın ölü iseler nüfus aile kayıt tablolarının getirtilip davadan taraf olmayan yada temyize gelen Avukat ...,...'e vekaletname vermeyen mirasçıları var ise kararın bunlara usulen tebliği ile temyiz süresinin beklenmesi,

2-Mahkemenin 1990/23 esas 2000/2 karar sayılı dava dosyasının bulunduğu yerden,

3-Davalı taşınmazla evvelce bir bütün olduğu belirtilen 2174 parsel davalı ise dava dosyasının bulunduğu yerden getirtilmesi, davalı değilse bu taşınmazın kadastro tutanak örneği ile dayanağı kayıt ve belgelerin ilk tesisinden itibaren tüm değişiklikleri ile birlikte merciinden getirtimesi,

4-Davalı taşınmazın tesbitine esas alınan Şubat 1949 tarih 1 sıra nolu tapunun geldisi olan kanuni sani 293 tarih 188 sıra nolu tapu kaydının ilk tesisinden itibaren Tapu Sicil Müdürlüğünden ve gerektiğinde Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü Arşiv dairesi Başkanlığından getirtilmesi, bulunamaması halinde eski yazı olduğu belirtilen kaydın tercümesinin yaptırılarak evraka eklenmesi (dosyada bulunan K.Sani 1293 tarih 225 sıra nolu kaydın maliki, sınırları miktarı tesbite esas alınan kayıtlardan farklı olması nedeniyle ilk tesisi olamayacağı düşünüldüğünden),

5-Dava konusu taşınmazın tesbitine esas alınan tapu kayıtları ile 1938 tarih 180 tahrir nolu vergi kaydının başka parsellere revizyon görüp görmediğinin Tapu Sicil Müdürlüğünden sorularak revizyon gördüğü parseller varsa bunlarında kadastro tutanak örneklerinin getirtilerek evraka eklenmesi,

6-Davacılar dayanağı tapu kayıtlarının tesislerinden 17.9.1943 tarih 89, 91, 22.7.1937 tarih 116-118, 29.10.1930 tarih 171, 20.10.1930 tarih 168, Ağustos 1293 tarih 11, 29 Şaban 294 tarih 40, Ağustos 1293 tarih 116 sıra nolu tapu kayıtlarının ilk tesisinden itibaren tüm değişiklikleri ile birlikte Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü Arşiv Dairesi Başkanlığından,

7-Davalıya ait tapu kaydı uygulanmasında ... yeri darak gösterilen 1705, 1706 ila 1788 parsellere ait kadastro tutanak örnekleri ile dayanakları kayıt ve belgelerin ilk tesisinden itibaren tüm değişilikleri ile birlikte merciilerinden,

8-Davalı taşınmaza komşu 1775, 1742, 1740, 1741, 1736, 1774, 1764, 1763, 1704, 1751, 1752 parsellere revizyon gören sırasıyla 11.1.1972 tarih 327, Ocak 1972 tarih 165, 11.1.1972 tarih 163, 11.1.1972 tarih 115, 164, 28.2.1972 tarih 213, 6.2.1976 tarih 35, 11.1.1972 tarih 187,11.1.1972 tarih 187,186, Haziran 1335 tarih 17, 11.1.1972 tarih 174, 175 sıra numaralı tapu kayıtlarının ilk tesisinden itibaren tüm değişiklikleri ile birlikte varsa harita yada krokiside eklenerek mercilerinden,

8-Davalı taşınmaza komşu 1775, 1742, 1740, 1741, 1736, 1774, 1764, 1763, 1704, 1751, 1752 parsellere revizyon gören sırasıyla 11.1.1972 tarih 327, Ocak 1972 tarih 165, 11.1.1972 tarih 163, 11.1.1972 tarih 115, 164, 28.2.1972 tarih 213, 6.2.1976 tarih 35, 11.1.1972 tarih 187,11.1.1972 tarih 187,186, Haziran 1335 tarih 17, 11.1.1972 tarih 174, 175 sıra numaralı tapu kayıtlarının ilk tesisinden itibaren tüm değişiklikleri ile birlikte varsa harita yada krokiside eklenerek mercilerinden,

9-Komşu 1775, 1742, 1740, 1741, 1736, 1774, 1764, 1763, 1751, 1752 parsellere revizyon gören sırasıyla ... mevkii 3585, 3552, 3550, 3551, 3546, 3584, 3574, 3573, 3561, 3542 tahrir nolu vergi kayıtlarının Özel İdare Müdürlüğünden getirtilmesi,ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 30.5.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12392, Karar No: 2016/5967, Tarih: 31.05.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/12392 E.  ,  2016/5967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 01/07/2014 gün ve 2013/329 - 2014/125 sayılı kararı onayan Daire'nin 09/03/2015 gün ve 2014/18614 - 2015/3215 sayılı kararı aleyhinde fer'i müdahil TMSF VE ... vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş olmakla, tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Bir davada karar düzeltmede bulunma hakkı, yalnız taraflara veya hüküm ile kendisine yükümlülük yüklenen veya bir hakkı ihlal edilen kimseye veyahut kanunun açıkça belirttiği mercilere aittir.

Mülga HUMK’nın 57'nci maddesi (HMK’nın 66 ve devamı maddeleri) uyarınca, yanında katıldığı tarafla birlikte hareket etmek mecburiyetinde bulunan fer’i müdahilin karara karşı tek başına karar düzeltme hakkı bulunmamaktadır.

Somut olayda, TMSF ve ... davada feri müdahil olarak yer almakta olup, davalı Banka karara karşı karar düzeltme isteminde bulunmadığına göre, fer'i müdahil TMSF ve ... vekilinin hükme karşı tek başına karar düzeltme hakkı bulunmadığı gibi, hükmedilen tutarda karar düzeltme sınırının altındadır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, fer'i müdahil TMSF ve ... vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 24/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1166, Karar No: 2018/11331, Tarih: 11.09.2018

**13. Ceza Dairesi         2017/1166 E.  ,  2018/11331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Olay tarihinde gündüz vakti mağdurun, oğlu tanık ... ile birlikte .... camiisine ... plakalı motosikleti ile gittiği, mağdurun namaz kılmak için camiye girdiği ve motosikletin yanında 11 yaşında olan oğlu tanık ...'un kaldığı, sanığın bu sırada tanık ...'un yanına gelerek motosikletin satılık olup olmadığını sorduğu, tanığında satılık olduğunu söylemesi üzerine motosikleti denemek amacıyla tanıktan izin istediği, tanığın önce izin vermediği ancak sanığın ısrarı üzerine deneme sürüşü yapması konusunda tanık ...'un sanığa izin verdiği, sanığın deneme yapmak amacıyla motosiklete binerek hızla olay yerinden uzaklaştığı ve gelmediği şeklinde gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen ve uzlaşmaya tabii olan hırsızlık suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi,

Kabule göre de;

2-Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 157/1. maddesinde tanımı yapılan dolandırıcılık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve Cumhuriyet Savcısı’nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 11/09/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5311, Karar No: 2012/12026, Tarih: 21.06.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/5311 E.  ,  2012/12026 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :204-140

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanun’un geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan mülga 506 sayılı Kanun’un 79’uncu maddesidir. Anılan maddenin 10’uncu fıkrası uyarınca, belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar mahkemeye başvurarak sigortalı hizmetlerini alacakları ilamla tespit ettirebilirler.

Öte yandan Anayasa’nın 60’ıncı maddesine göre; “Herkes sosyal güvenlik hakkına sahiptir.” 506 sayılı Kanun’un 6 ve 5510 sayılı Kanun’un 92’nci maddelerinde de söz konusu Anayasa kuralına paralel bir düzenleme ile “sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeceği” kuralına yer verilmiştir.

Sigortalı, işveren ve Sosyal Güvenlik Kurumu arasında kurulan bu sosyal sigorta ilişkisi bir kamu hukuku ilişkisi olduğu gibi, sigortalı olmanın getirdiği hak ve yükümlülüklerden kaçınılamayacağına ilişkin yukarıda belirtilen kurallar nedeniyle, sigortalı hizmetin tespitine ilişkin davalar kamu düzenine ilişkindir. Hal böyle olunca; bu tür davaların özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunlu olup, hâkim tarafların kanıt ve beyanlarıyla yetinemez, kendiliğinden(re’sen) araştırma yapmak zorundadır.

Öte yandan: 506 sayılı Kanununun 2’nci maddesinde genel bir tanım yapılarak, bir hizmet akdine dayanarak bir veya birkaç işveren tarafından çalıştırılanların bu Kanuna göre “sigortalı” sayılacağı belirtildikten sonra, 3’üncü maddesinde kimlerin bu Kanunun uygulanmasında sigortalı sayılmayacakları ve hangi kişiler hakkında da bazı sigorta kollarının uygulanmayacağı açıklanmıştır. 5’inci maddesinde ise; “işyeri”, bu kanunun uygulanmasında, 2’nci maddede belirtilen sigortalıların işlerini yaptıkları yerler olarak tanımlanmıştır. Sözü edilen 3’üncü madde hükmünde, özel sektöre ait tarım ve orman işlerinde ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç olmak üzere tarım işlerinde çalışanların sigortalı sayılmayacakları yönünde düzenleme yapılmış, böylelikle, kanun koyucu tarafından, özel sektöre ait tarım ve orman işlerinde ücretle ve sürekli olarak çalışanlar 506 sayılı Kanun kapsamında zorunlu sigortalı kabul edilmiştir. Bununla birlikte genel olarak sigortalı sayılmanın koşulları; hizmet akdine göre çalışma, sözleşmede öngörülen edimin (hizmetin) işverene ait işyerinde veya işyerinden sayılan yerlerde görülmesi, 3’üncü maddede belirtilen “sigortalı sayılmayan” kişilerden olunmaması şeklinde sıralanabilir. Söz konusu Kanunda “hizmet akdi” tarifine yer verilmemiş ise de, gerek 4857 sayılı İş Kanununun 8’inci maddesinde iş sözleşmesi (hizmet akdi) tanımlanmış, gerekse Borçlar Kanununun 313 – 354. maddelerinde bu konuda düzenleme yapılmıştır. Borçlar Kanununda, anılan sözleşme, “Hizmet akdi bir mukaveledir ki onunla işçi, muayyen veya gayri muayyen bir zamanda hizmet görmeği ve iş sahibi dahi ona bir ücret vermeği taahhüt eder.” şeklinde tanımlanmış, aksine hüküm bulunmadıkça, hizmet akdinin özel şekle tabi olmadığı belirtilmiş, ücretin, zaman itibarıyla olmayıp yapılan işe göre verilmesi durumunda da işçinin belirli veya belirsiz bir zaman için alınmış veya çalışmış olduğu sürece akdin “parça üzerine hizmet” veya “götürü hizmet” adı altında varlığını koruduğu açıklanmıştır. Belirtilmelidir ki, “ücret” unsuruna tanımda ve iş sahibinin borçları açıklanırken yer verilmesine karşın, 506 sayılı Kanunun sistematiği ve takip eden diğer maddelerin düzenleniş şekline göre, bu unsurun genel anlamda sigortalı niteliğini kazanabilmek için zorunlu olmadığının kabulü gerekmekte ise de, özel sektöre ait tarım ve orman işlerinde çalışanlar yönünden kanun koyucu tarafından açıkça vurgulandığından, anılan unsurun varlığı, ön koşuldur ve ayrıca, çalışmanın niteliğine ilişkin olarak bir başka olgu da “süreklilik”tir. Şu durumda, baskın olan bilimsel ve yargısal görüşlere göre; hizmet akdinin ayırt edici ve belirleyici özellikleri, “zaman” ile “bağımlılık” unsurları olduğu gibi, özel sektöre ait tarım ve orman işlerinde çalışanlar yönünden ayrıca, “ücret” ve “süreklilik” de ön koşul olarak aranacaktır

. Şu durumda, baskın olan bilimsel ve yargısal görüşlere göre; hizmet akdinin ayırt edici ve belirleyici özellikleri, “zaman” ile “bağımlılık” unsurları olduğu gibi, özel sektöre ait tarım ve orman işlerinde çalışanlar yönünden ayrıca, “ücret” ve “süreklilik” de ön koşul olarak aranacaktır. Zaman unsuru, çalışanın iş gücünü bir süre içinde işveren veya vekilinin buyruğunda bulundurmasını kapsamaktadır ve anılan sürede buyruk ve denetim altında (bağımlılık) edim yerine getirilmektedir. Bağımlılık ise, her an ve durumda çalışanı denetleme veya buyruğuna göre edimini yaptırma olanağını işverene tanıyan, çalışanın edimi ile ilgili buyruklar dışında çalışma olanağı bulamayacağı nitelikte bir bağımlılıktır.

506 sayılı Kanunda, tarım işi yapanların sigortalı sayılma koşulları hükme bağlanmış ise de, tarım işinin tanımı yapılmamış, bazı özel kanunlarda anılan tarife yer verilmiş olmasına karşın, bunların sigortalı hizmetlerin tespitine yönelik davaların çözümü için bağlayıcılığı bulunmadığından bu konuda asıl saptamayı, temyiz denetimini görevini yürüten Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve ilgili özel daireler, iş ve sosyal güvenlik hukukunun kendine özgü niteliklerini de göz önünde bulundurarak yapmıştır. Söz konusu tanımda üç özellik belirgin durumdadır ve buna göre, tarım işi, “yetiştirme”, “bakım” ve “üretim” unsurlarını bünyesinde barındırmak zorundadır. Anılan koşulların varlığı durumunda hayvancılık ve arıcılık da tarım işi kapsamına girdiği gibi, bu olguların zaman itibarıyla tamamlanmasından sonraki aşamada yürütülen faaliyetlere ilişkin olarak tarım işi nitelendirmesi yapılamaz.

Ayrıca, bir hususun daha açıklanması da önem arz etmektedir ki; amacı, işverenler ile bir iş sözleşmesine dayanarak çalıştırılan işçilerin çalışma şartları ve çalışma ortamına ilişkin hak ve sorumluluklarını düzenlemek olan 4857 sayılı İş Kanunu ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık, analık, malûllük, yaşlılık ve ölüm hallerinde, bu Kanunda yazılı koşullar altında, sigortalılar ile bunların eş, çocuk ve hak sahiplerine sosyal sigorta yardımları sağlanması amacıyla kabul edilip yürürlüğe giren 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu farklı yasal düzenlemelerdir. 4857 sayılı Kanunun 2’nci maddesinde yapılan “işçi” tanımı, 506 sayılı Kanunun 2’nci maddesinde açıklanan “sigortalı” kavramını her durum ve koşulda karşılamamakta, bu iki hukuksal statü durumunun birbirinden ayrıldığı alanlar da bulunmaktadır. 4857 sayılı Kanunun 4’üncü maddesinde hangi işlerde ve iş ilişkilerinde bu Kanun hükümlerinin uygulanmayacağı belirtilirken, elliden az işçi çalıştırılan (elli dahil) tarım ve orman işlerinin yapıldığı işyerleri veya işletmeleri sayılmış iken, 506 sayılı Kanunun 3’üncü maddesinde bir sınırlandırma yapılmaksızın, özel sektöre ait tarım ve orman işlerinde ücretle ve sürekli olarak çalışanlar sigortalı kabul edilmiştir. Buna göre, herhangi bir işyeri veya işletmenin 4857 sayılı Kanunun uygulama kapsamı dışında bulunması, anılan işyeri veya işletmede 506 sayılı Kanuna tabi zorunlu sigortalı çalıştırılmadığı/çalıştırılmayacağı anlamına gelmemektedir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde; Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan inceleme ve araştırma ile toplanan kanıtların karar vermeye elverişli olmadığı belirgindir. Bu bakımdan; herhangi bir sigortalılık kaydı bulunmayan davacının, davalı işverenden ücret alacağının tahsiline ilişkin kesinleşen dava dosyasında dinlenen tanıklar da dâhil olmak üzere, hizmetin yerine getirildiği ileri sürülen tarım arazilerinin yer aldığı bölgelerde oturan veya taşınmazı bulunan kişiler yöntemince saptanarak tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, belirdiği takdirde, tüm tanık anlatımları arasındaki çelişkiler giderilmeli, taraflar arasında unsurları ile birlikte “hizmet akdi” ilişkisi kurulup kurulmadığı, tarım işlerinde ücretle ve sürekli olarak çalışılıp çalışılmadığı, çalışmanın kesintili olup olmadığı açığa çıkarılarak toplanan tüm kanıtlar değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Açıklanan bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu istemin aynen hüküm altına alınması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 21.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/20507, Karar No: 2010/1513, Tarih: 25.01.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/20507 E.  ,  2010/1513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/06/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlu vekili tarafından temyiz dilekçesine eklenen 10/05/2009 tarihli ve O . G.. imzalı belgede, "işbu tarih itibariyle tüm kiralarını ödeyen T, T.'ten hiçbir alacağımız yoktur" ibaresi yazılı olup, bu belge içeriği itibariyle ibra belgesi niteliğindedir.

Karar tarihinden önce düzenlenen bu belgeye karşı, alacaklıdan diyeceklerinin sorularak, belgedeki imzasını inkar etmesi halinde imza incelemesinin yapılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 25/01/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6724, Karar No: 2013/8067, Tarih: 16.12.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/6724 E.  ,  2013/8067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacı tarafından açılan iflasın ertelenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde müdahil T. Garanti Bankası A.Ş. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirketin borca batık durumda olduğunu, eldeki mevcut işlerini yıllık iş planına göre gerçekleştirmesi halinde yaklaşık 1.400.000,00 TL nakit fazlası elde edip, borca batıklıktan kurtulabileceğini ileri sürerek, müvekkili şirketin iflasının 1 yıl süre ile ertelenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Müdahil... Bankası A.Ş. vekili ile T. Garanti Bankası A.Ş. vekili, davanın reddini istemiştir.

Müdahil T. İş Bankası A.Ş. ve ... A.Ş. vekilleri, müvekkilleri bankaların davacı şirketten alacakları olduğunu belirtmiştir.

Mahkemece, iddia, itiraz, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; iflasının ertelenmesini talep ve dava eden şirketin yasal defter kayıtları ile defter kayıtlarına uygunluğu tespit edilen 31.01.2013 tarihli bilanço - gelir tablosu ve aynı tarihli mizan kayıtlarına göre 541.081,71 TL ve rayiç değer esasına dayalı olarak yapılan hesaplamada 858.952,23 TL borca batık olduğu, davacı şirket tarafından sunulan iyileştirme projesine göre erteleme kararı için gerekli olan iyileşme ümidinin mevcut ve iyileştirme projesinin realize edilebilir olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile davacı şirketin iflasının İİK’nın 179. maddesi gereğince 13.06.2013 tarihinden itibaren 1 yıl süre ile ertelenmesine karar verilmiştir.

Kararı, müdahil T. Garanti Bankası A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

Dava, borca batıklık nedeniyle iflasın ertelenmesi istemine ilişkindir. Dava tarihinde yürürlükte olan HMK’nın 74. ve TBK’nın 504. maddeleri uyarınca vekilin iflas veya iflasın ertelenmesi talebinde bulunabilmesi için vekaletnamesinde bu konuda özel yetki bulunmalıdır. Davacı limited şirket ortaklar kurulunca iflasın ertelenmesi için gerekli işlemlerin yapılması karara bağlanmış ise de, vekile iflas ve iflasın ertelenmesi yetkisini içeren usulüne uygun bir vekaletname verilmediğinden, yetkisiz vekilce takip edilen davada HMK’nın 77. maddesi uyarınca işlem yapılması gerekirken, bu hususun gözden kaçırılması doğru olmamıştır.

Öte yandan, iflasın ertelenmesi geçici bir mali darboğaza düşen şirketlerin hayatiyetini koruması, istihdam ve milli ekonomiye katkı sağlaması için öngörülen geçici bir hukuki himaye yoludur. İflasın ertelenmesi bir şans kurumu olmayıp, alacaklıların durumunu

Öte yandan, iflasın ertelenmesi geçici bir mali darboğaza düşen şirketlerin hayatiyetini koruması, istihdam ve milli ekonomiye katkı sağlaması için öngörülen geçici bir hukuki himaye yoludur. İflasın ertelenmesi bir şans kurumu olmayıp, alacaklıların durumunu

zorlaştırmak ve bir şirket tasfiyesi yolu olarak kabul edilemez. İflasın ertelenmesi, borca batık durumda bulunan şirket tarafından sunulan; somut öngörüler içeren, ciddi ve inandırıcı bir iyileştirme projesi çerçevesinde bu durumdan kurtulması kuvvetle muhtemel bulunan kooperatiflerle sermaye şirketleri için öngörülmüş bir hukuki korunma yoludur (İİK 179). İflasın ertelenebilmesi için şirketin borca batık durumda olması, sunulacak ciddi ve inandırıcı bir iyileştirme projesi kapsamında şirketin mali durumunu düzeltebileceğine dair somut veriler ileri sürmesi ve fevkalade mühletten yararlanmamış olması gerekir (6102 sayılı TTK'nın 377, İİK 179 vd.). Mahkeme, İİK'nın 166/2. maddesine uygun ilan yapmalı (somut olayda yapılmıştır), borca batıklığı, TTK’nın 377. maddesinde gösterilen şekilde varlıkların rayiç değerine ve İİK’nın 178/1. madde ve fıkrasında belirtilen alacaklılar listesinde gösterilenler ile gerçek anlamda tesbit edilebilecek diğer borçların tutarına göre belirlemelidir. Bunun için borçlu şirket tarafından mahkemeye ibraz edilen bilanço ile mali durumun iyileştirilebilmesi amacıyla şirket tarafından bildirilen proje üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak, rayiç değerler ve yapılan araştırma ve inceleme sonucu elde edilen gerçekçi verilere göre bilirkişilerce yeniden oluşturulacak şirket bilançosu (borca batıklık bilançosu) da dikkate alınıp bir sonuca gidilmelidir. İflasın ertelenmesinin amacı, borca batık sermaye şirketinin mali durumunu düzelterek, borca batıklıktan kurtulmasının sağlanmasıdır. Borca batıklıktan kurtulma ise tüm borçların ödenmesi anlamına gelmeyip, aktifin pasiften fazla olmasını ifade .... Gerek borca batıklık ve gerek iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı olup olmadığı hususunda (muhasebe ve işletme ekonomisi bilgisi özel ve teknik bilgi niteliğinde bulunduğundan ve hâkimin bunları genel ve mesleki bilgisiyle çözmesi beklenemeyeceğinden) HMK’nın 266. maddesinde gösterildiği şekilde bilirkişinin oy ve görüşüne müracaat edilmesi ve bu raporun da hukuka uygunluğunun hakim tarafından denetlenmesi gerekir.