muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11128, Karar No: 2017/1959, Tarih: 09.03.2017

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, meydana gelen kazada 3. kişi konumunda bulunan ve hakkında verilen hükmü temyiz etmeyen Metin için davanın yasal dayanağı 5510 sayılı yasanın 21/4. maddesidir. Anılan yasa maddesi ve belirtilen esaslara göre davalı işverenin sorumlu olduğu tutarın bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin % 67.5’i olduğu halde belirtilen tutarın yanlış hesaplanması suretiyle yanılgılı değerlendirmeyle hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, ilgili hükmü temyiz etmeyenler açısından davacının usuli kazanılmış hakları da korunarak, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438.maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrası silinerek yerine: Davanın Kısmen Kabulü İle; 1- 22.178,96 TL’nin onay ve ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, (Davalı ...’un müşterek ve müteselsil sorumlu olduğu tutarın 21.394,45 TL ile sınırlı olduğunun tespitine)

2-24,30 TL başvurma harcı ile kabul edilen dava üzerinden hesaplanan 1.515,04 TL nispi karar harcı olmak üzere toplam 1.539,34 TL harcın davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak hazine' ye gelir olarak kaydedilmesine, (Davalı ...’un müşterek ve müteselsil sorumlu olduğu tutarın 1.485,75 TL ile sınırlı olduğunun tespitine)

3-Davacı taraf kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden hesap edilen 2.661,47 TL vekalet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, (Davalı ...’un müşterek ve müteselsil sorumlu olduğu tutarın 2.567,33 TL ile sınırlı olduğunun tespitine)

4-Davacı tarafça yapılan 1.109,00 TL yargılama giderinin kabul oranına göre 776,30 TL’nin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, (Davalı ...’un müşterek ve müteselsil sorumlu olduğu tutarın 748,57 TL ile sınırlı olduğunun tespitine)

4-Davacı tarafça yapılan 1.109,00 TL yargılama giderinin kabul oranına göre 776,30 TL’nin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, (Davalı ...’un müşterek ve müteselsil sorumlu olduğu tutarın 748,57 TL ile sınırlı olduğunun tespitine)

5-Davalı ... kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden 784,51 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı ...’a verilmesine,

6-Gider avansından bakiye kısmın karar kesinleştiğinde yatırana iadesine,

7-Karar kesinleştiğinde ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/72 Esas 2012/95 Karar sayılı dava dosyasının İADESİNE” sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'a iadesine, 09.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26336, Karar No: 2014/14160, Tarih: 21.05.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/26336 E.  ,  2014/14160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, önce müştekinin evine girip bir kısım eşyalarla birlikte otomobil anahtarını alıp daha sonra suça konu anahtarla sokakta park halindeki müştekiye ait otomobili haksız yere ele geçirdiği anahtar ile açmak suretiyle çalmaktan ibaret eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 142/2-d maddesinde düzenlenen suça uyduğu gözetilmeden aynı kanunun 142/1-b maddesi uygulanarak eksik cezaya hükmedilmesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 21/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/141, Karar No: 2018/1480, Tarih: 13.02.2018

**10. Ceza Dairesi         2018/141 E.  ,  2018/1480 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan dolayı bu suç tarihinden önce, açılmış başka bir dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 13.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16818, Karar No: 2015/7081, Tarih: 07.04.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/16818 E.  ,  2015/7081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ........... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 07.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10704, Karar No: 2010/894, Tarih: 28.01.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/10704 E.  ,  2010/894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar dava dilekçesinde, nüfusta ...olan soyadlarının ... olarak değiştirilmesini istemişlerdir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Soyadlarının değiştirilmesine karar verilen ..., ...., ...ve ...'in T.C.Kimlik numaralarının kararda yazılmamış olması doğru değil ise de, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün birinci fıkrasının ikinci satırındaki "d.lu" kelimesinden sonra gelmek üzere "...T.C.Kimlik nolu", hükmün birinci fıkrasının üçüncü satırındaki "d.lu" kelimesinden sonra gelmek üzere "...T.C. Kimlik nolu", hükmün birinci fıkrasının dördüncü satırındaki "d.lu" kelimesinden sonra gelmek üzere "... T.C. Kimlik nolu" ibarelerinin yazılmak suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 28.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6057, Karar No: 2015/19194, Tarih: 26.05.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/6057 E.  ,  2015/19194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, işe başlatmama tazminatı, ile boşta geçen süre ücreti, yıllık izin ücreti, genel tatil ücreti, hafta tatili alacağı ve fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin haksız feshi üzerine açtığı işe iade davasının lehine sonuçlandığını, işverence işe başlatıldığını, ancak fesihten önce yurtdışı tır şoförü olarak çalışmakta iken, yurtiçi tır şoförü olarak görevlendirildiğini, davacının bu iş değişikliğini kabul etmediğini, eski işine iade edilmemesi üzerine iş akdini 25.12.2007 tarihinde feshettiğini ileri sürerek , kıdem ve işe başlatmama tazminatları ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma, genel tatil, hafta tatili, ücret ve boşta geçen süre ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacıya iş akdinin sona erdiği tarihte hak ettiği tüm tazminatların ve alacakların ödendiğini, işe alınırken şoför olarak işe alındığını , yurt içi ya da yurt dışı tır şoförü olarak çalışacağının kararlaştırılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece , “... davacının 03.12.2007-25.12.2007 tarihleri arasında işe iade kararı sonrası 23 gün çalıştığı anlaşılmıştır. Davacı işe iade kararı sonrasında yurt içi tır şoförü olarak başlatılmasının çalışma koşullarında esaslı değişiklik oluşturduğunu, bu nedenle iş akdini haklı olarak fesih ettiğini iddia etmiş ise de davacının işe başlatıldıktan sonra yurt içi tır şoförü olarak 23 gün çalıştığı, bu itibarla değişikliğe yasal süre içerisinde itiraz etmeyerek çalışmaya devam ettiği, dolayısıyla değişikliği eylemli olarak kabul ettiği sonucuna varıldığından, feshin haklı nedene dayanmadığı,...” gerekçesiyle yıllık izin ücreti, ücret ve boşta geçen süre ücretleri hüküm altına alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara , toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2- Taraflar arasında uyuşmazlık konusu, çalışma koşullarında işçi aleyhine esaslı değişiklik yapılıp, yapılmadığı ve buna bağlı olarak işçinin feshinin haklı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara , toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2- Taraflar arasında uyuşmazlık konusu, çalışma koşullarında işçi aleyhine esaslı değişiklik yapılıp, yapılmadığı ve buna bağlı olarak işçinin feshinin haklı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 22 nci maddesindeki, “işveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21 inci madde hükümlerine göre dava açabilir” şeklindeki düzenleme, çalışma koşullarındaki değişikliğin normatif dayanağını oluşturur.

İş sözleşmesinin esaslı unsurları olan işçinin iş görme borcu ile bunun karşılığında işverenin ücret ödeme borcu, çalışma koşullarının en önemlileridir. Bundan başka, işin nerede ve ne zaman görüleceği, işyerindeki çalışma süreleri, yıllık izin süreleri, ödenecek ücretin ekleri, ara dinlenmesi, evlenme, doğum, öğrenim, gıda, maluliyet ve ölüm yardımı gibi sosyal yardımlar da çalışma koşulları arasında yerini alır. İşçiye özel sağlık sigortası yapılması ya da işverence primleri ödenmek kaydıyla bireysel emeklilik sistemine dahil edilmesi de çalışma koşulları kavramına dahildir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/29715 E, 2008/28944 K.).

Çalışma koşullarını belirleyen faktörler arasında yukarıdan aşağıya doğru bir sıralama yapmak gerekirse; Anayasa, kanunlar, toplu iş sözleşmesi, bireysel iş sözleşmesi, personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ve işyeri uygulamaları bir bütün olarak çalışma koşullarını belirler. Çalışma koşullarını belirleyen kaynaklar piramidinin üst sıralarında mutlak emredici olarak düzenlenen bir hususun, işçi lehine olsa dahi daha alt sıradaki kaynaklarla değiştirilmesi mümkün değildir. 4857 sayılı Yasanın 21 inci maddesinin son fıkrası hükmü bu konuda örnek olarak verilebilir. Feshin geçersizliğinin tespiti üzerine işverenin bir aylık işe başlatma süresi, işe başlatmama tazminatının alt ve üst sınırı ile boşta geçen sürenin en çok dört ayla sınırlı olduğu yönündeki hükümler yasada mutlak emredici olarak belirlenmiş ve işçi lehine de olsa değişiklik yolu kapatılmıştır.

Yasanın 22 nci maddesinin ikinci fıkrasında, çalışma koşullarının, tarafların karşılıklı uzlaşmaları ile değiştirilmesinin her zaman mümkün olduğu kurala bağlanmıştır. Çalışma koşullarında değişiklik konusunda işçinin rızasının yazılı alınması yasa gereğidir. Aynı zamanda işverence değişiklik teklifinin de yazılı olarak yapılması gerekir. İşçi çalışma koşullarında yapılmak istenen değişikliği usulüne uygun biçimde yazılı olarak ve süresi içinde kabul ettiğinde, değişiklik sözleşmesi kurulmuş olur. İşçinin değişikliği kabulü, sadece bu işlem yönünden geçerlidir. Bir başka anlatımla işveren işçinin bir kez vermiş olduğu değişiklik kabulünü, daha sonraki dönemlerde başka değişiklikler için kullanamaz.

İşçinin değişikliği kabul yazısının işverene ulaşma anına kadar bu değişiklikten vazgeçmesi mümkündür. Yazılı olarak bir kabul olmamakla birlikte işçinin değişikliği kuşkuya yer vermeyecek biçimde kabul anlamına gelen davranışlar içine girmesi halinde, işçinin bu davranışı 22 nci maddenin ikinci fıkrası anlamında, çalışma koşullarında anlaşma yoluyla değişiklik olarak değerlendirilmelidir. İşyerinde müdür unvanını taşıyan bir işçinin daha alt bir göreve verilmesi ve işçinin bu yeni görevini benimseyerek çalışması durumu buna örnek olarak verilebilir.

Yapılan değişiklik önerisi, altı işgünü içinde işçi tarafından yazılı olarak kabul edilmediği sürece işçiyi bağlamaz. Bu sürenin geçirilmesinden sonra, işçinin değişiklik önerisini kabul etmesi, işçi tarafından işverene yöneltilen yeni icaptır. İşveren iş sözleşmesini ancak altı işgünlük sürenin geçmesinden sonra feshedebilir. İşçinin altı işgünü geçmesinden sonra yaptığı kabul beyanı üzerine işverenin iş sözleşmesini feshi, kendisine yöneltilen yeni icap beyanının örtülü olarak reddi anlamına gelir.

İşçi çalışma koşullarında esaslı değişikliği kabul etmez ve işyerinde çalışmaya devam edilirse, değişiklik gerçekleşmemiş ve sözleşme eski şartlarla devam ediyor sayılır. Bu durumda işveren, değişiklik teklifinden vazgeçerek sözleşmenin eski şartlarda devamını isteyebilir ya da çalışma koşullarında değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak koşulu ile sözleşmeyi feshedebilir.

Somut olayda , fesih öncesi yurt dışı tır şoförü olan ve yurtdışı sefer primi alan davacının işe iade kararı uygulanıp, yurt içi tır şoförü olarak görevlendirilmesi ve bu görev değişikliği sonucunda aylık ücretinde azalmaya sebep olunması çalışma koşullarında aleyhe değişiklik olup, kıdem tazminatı talebi İş Kanunu'nun 22. maddesi kapsamında değerlendi- rilmelidir.

İş Kanunu' nun 22. maddesine göre davacının yazılı onayı olmadan yapılan aleyhe değişiklik davacıyı bağlamaz. 4857 Sayılı Yasa' nın yürürlüğünden sonra işçinin zımni muvafakatinden söz edilemez.

İş Kanunu' nun 22. maddesine göre davacının yazılı onayı olmadan yapılan aleyhe değişiklik davacıyı bağlamaz. 4857 Sayılı Yasa' nın yürürlüğünden sonra işçinin zımni muvafakatinden söz edilemez.

Sonuç olarak fesih öncesi yurt dışı tır şoförü olan davacının işe iade kararı uygulanıp, yurt içi tır şoförü olarak görevlendirilmesi ve bu görev değişikliği sonucunda aylık ücretinde azalmaya sebep olunması çalışma koşullarında aleyhe değişiklik olup, işçinin bu sebebe bağlı feshi haklı nedene dayandığından davacının kıdem tazminatı talebinin kabulü gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile reddi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın , yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14905, Karar No: 2007/2269, Tarih: 20.02.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/14905 E.  ,  2007/2269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı mal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın görev yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 4.2.2003 gününde davalıdan ... marka... arazi taşıtı satın aldığını, aracın 50 gün serviste kaldığını ileri sürerek kusurlu servis hizmeti nedeniyle 1.115,57 YTl.nın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece aracın ticari nitelikte arazi taşıtı olduğu,bu tür davaların Tüketici Mahkemelerinde görülmeyeceği gerekçe gösterilerek dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiş; hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-4822 sayılı yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun Amaç başlıklı 1. maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2. maddesinde “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiştir. Yasanın 3. maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek yada tüzel kişiyi ifade eder şeklinde tanımlanmıştır. Yine anılan yasanın 3/d maddesinde, “hizmet; bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan mal sağlama dışındaki her türlü faaliyet” olarak tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir. Somut uyuşmazlıkta aracın ruhsatında hususi ve yolcu naklinde kullanılacağının yazılı olması yük naklı ve ticari kaydını taşımaması karşısında cinsinin arazi taşıtı olarak gösterilmesi alıcı olan davacının ticari ve mesleki amaçla taşıt satın aldığını göstermez. Bu durumda taraflar arasındaki ilişkinin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca işin esası incelenip, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile görev yönünden dava dilekçesinin reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Açıklanan nedenle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, 20.2.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.