muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2509, Karar No: 2021/11472, Tarih: 04.10.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/2509 E.  ,  2021/11472 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

İlk Derece

Mahkemesi : Kırklareli İş Mahkemesi

Dava, sigorta başlangıç tarihinin 08.12.1991 tarihi olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince verilen kararın davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili, davacının 04.09.1989 tarihinde 1 gün sigortalı olarak çalıştığının ve sigortalılık başlangıç tarihinin 18 yaşını ikmal ettiği 08.12.1991 tarihi olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II-CEVAP

Davalı Kurum vekili, hak düşürücü süre, Kurumun davada fer’i müdahil olması gerektiği gibi usuli itirazlarıyla birlikte, 506 sayılı yasanın 3/II/D hükmüne göre davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

“Davanın kabulü ile; davacı ... (BARIŞ) ÖLMEZ'in işveren Ak İç Dış ve Tic. A.Ş.'ye ait iş yerinde (13762157) sigorta sicil numarası ile 506 sayılı Kanunun 60-G maddesine göre sigortalılık başlangıç tarihinin (18) yaşını ikmal ettiği 08.12.1991 tarihi olduğunun ve 04.09.1989 tarihindeki bir günlük çalışmaya yönelik ödenecek sigorta priminin, prim ödeme gün sayısının hesabına dahil edilmesi gerektiğinin tespitine” karar vermiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

“Davalı Kurumun istinaf isteminin reddine” karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı Kurum vekili, kuruma başvuru koşulunun yerine getirilmediği, salt tanık beyanlarıyla, eksik inceleme ve araştırmayla davanın kabulüne karar verildiği, kurumun davada fer’i müdahil olması gerektiği bu nedenle aleyhine yargılama giderlerine hükmedilemeyeceği gerekçeleriyle kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:
Yargıtay — Esas No: 2018/1830, Karar No: 2019/3824, Tarih: 25.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/1830 E.  ,  2019/3824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Bozma

Yerel mahkemece sanık ... hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık ... tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nun 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın, müştekinin cebinden 20,00-TL’nin çalınması karşısında:sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan .... . Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/543 Esas ve 2010/1101 Karar sayılı kararında 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesinin uygulandığı anlaşılmakla, sanık ... 'nün ikinci kez mükerrir olduğunun tespiti ile cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

./..

2-Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan .... . Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/543 Esas ve 2010/1101 Karar sayılı kararında 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesinin uygulandığı anlaşılmakla, sanık ... 'nün ikinci kez mükerrir olduğunun tespiti ile cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

./..

3-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nün temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 25.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/17224, Karar No: 2008/5733, Tarih: 10.04.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/17224 E.  ,  2008/5733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı gerçek kişiler vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, 22/10/2004 tarihli dava dilekçesiyle ... Köyü (Mahallesi) 25554 ada 1 parsel sayılı taşınmazın, 1947 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastro sınırları içerisindeyken, 1989 yılında 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması sonucu kesinleşen işlemle Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığını, hukuki dayanaktan yoksun ve yolsuz tescil niteliğindeki davalılar adına olan tapu kaydının iptaliyle Hazine adına tescilini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne, çekişmeli parselin davalı adına olan tapu kaydının iptaline ve Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı gerçek kişiler vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 1947 yılında kesinleşen orman kadastro sınırları içindeyken yine 15.12.1989 tarihinde kesinleşen 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması sonucu Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan parselin tapu kaydının iptal ve tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 1946 yılında yapılıp 1947 yılında kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 7 numaralı orman kadastro komisyonuna bağlı 4 numaralı ekipçe yapılıp 24.03.1976 tarihinde, itirazlar incelenerek sonuçları 7 numaralı komisyonca 06.04.1983 tarihinde ilan edilerek dava tarihinden önce kesinleşen aplikasyon ve 1744 sayılı yasa ile değişik 6831 sayılı yasanın 2. madde uygulaması, 1988 yılında yapılıp, 15.06.1989 tarihinde ilan edilerek dava tarihinden önce kesinleşen aplikasyon ve 3302 sayılı yasa ile değişik 6831 sayılı yasanın 2/B madde uygulaması vardır.

Arsa niteliğinde ve 9275 m2 yüzölçümünde, tapuda davalılar adına kayıtlı olan çekişmeli parsel, genel kadastroda gerçek kişiler adına tesbit edilen 107 sayılı kadastro parselinin, 2981 sayılı yasa hükümlerine göre tevhit ve ifrazıyla oluşmuştur.

İncelenen dosya kapsamına kararın dayandığı gerekçeye ve kesinleşmiş orman kadastro haritasının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman orman bilirkişi raporuyla, dava konusu taşınmazın 1946 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan ve 1947 yılında kesinleşen orman tahdidinde, orman sınırları içinde bırakıldığı, 1952 yılında çalışma yapan makiye ayırma komisyonu, yasanın öngördüğü kişilerden oluşmayıp, yasaya ve yönetmeliğe aykırı çalışmalar yapsa da, bu komisyonca dahi muhafaza makisi olarak belirlendiği, 1976 yılında 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesi ile Hazine adına orman sınırları dışına çıkartılmışsa da, Orman Yönetiminin açtığı dava sonunda, İdare Mahkemesinin 15.01.1987 gün ve 1985/711-17 sayılı kararı ile orman niteliğini kaybetmediği ve Devlet ormanları ile çevrili olduğundan bu işlemin, iptaline karar verildiği, daha sonra 15.06.1989 tarihinde ilan edilerek kesinleşen 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması ile Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığı saptanıp, kesinleşmiş orman kadastro sınırları içindeki taşınmaz için, arazi kadastrosu yada Orman Yönetimi ve Hazinenin taraf olmadığı Tapulama Mahkemesi kararı ile hükmen oluşan tapu kayıtlarının veya ihdasen belediye yada Hazine adına oluşturulan tapu kayıtlarının hukuki değerinin bulunmadığı, 2896 ve 3302 sayılı yasa ile değişik 6831 sayılı yasanın 2/B maddesi gereğince, orman rejimi dışına çıkarma işleme sadece Hazine adına yapılacağından, bu tür yerlerin kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla da edinilemeyeceği, orman ve orman rejimi dışına çıkartılan yerlerde 2981 ve 3194 Sayılı Yasa uygulaması yapılacağı konusunda hiç bir yasa hükmü bulunmadığı, aksine 3194 Sayılı İmar Yasasının 4. Maddesindeki "... diğer özel yasalar ile belirlenen veya belirlenecek olan yerlerde, bu (imar) yasanın özel yasalara aykırı olmayan hükümleri uygulanır" hükmü ve 2981 Sayılı Yasanın 3290 sayılı Yasa ile değişik Geçici 2. Maddesinin (e) bendi hükmünü iptal eden Anayasa Mahkemesinin 27.09.1995 gün ve 1995/13-51 Sayılı kararı ve H.G.K.'nun 07.12.1997 gün ve 1997/1-655-1003 Sayılı kararı ile kabul edilen "... kamu malı niteliğini kazanan bir taşınmazın imar uygulamasına tabi tutularak özel mülkiyete dönüştürmeye idari mercilerin yetkileri yoktur. Başka bir anlatımla, idari mercilerin yasadan kaynaklanan bir yetkileri bulunmayan konularda aldıkları kararlar yok hükmünde olup, buna dayanan tescil de M.Y.'nın 1024.(932.) maddesi gereğince yolsuz tescil niteliğinde olduğu" Anayasanın 169 ve 170. maddelerindeki 2924 Sayılı Yasada ve 3402 Sayılı Yasanın 16/D maddesinde özel olarak düzenlenen Devlet Ormanları ve nitelik kaybı nedeniyle orman rejimi dışına çıkartılan yerler özel yasalarına tabi olduğu, H.G.K'nun 24.03.1999 gün 1999/1-170-167 ve 21.02

.Y.'nın 1024.(932.) maddesi gereğince yolsuz tescil niteliğinde olduğu" Anayasanın 169 ve 170. maddelerindeki 2924 Sayılı Yasada ve 3402 Sayılı Yasanın 16/D maddesinde özel olarak düzenlenen Devlet Ormanları ve nitelik kaybı nedeniyle orman rejimi dışına çıkartılan yerler özel yasalarına tabi olduğu, H.G.K'nun 24.03.1999 gün 1999/1-170-167 ve 21.02.1990 gün 1989/1-700-101 kararlarında belirtildiği gibi, aslında özel mülkiyete konu olmayan taşınmazlar her nasılsa tapuya tescil edilmiş olsa bile, bu durum taşınmazın niteliğini değiştirmeyeceğinden tescil işlemi yok hükmünde olacağı, bu tür taşınmazlar hakkında M.Y.'nın 1023. (931.) maddesinde belirtilen iyi niyetle iktisap iddiasında bulunulamayacağı, yasalarımız nasıl oluşursa oluşsun, yanlış ve yolsuz tescillere dayalı olarak tapu sicilinde yapılacak değişiklikleri öngören iptal davaları görevini Adliye Mahkemelerine verdiği (M.Y.- Md. 1025.(933)), Hukuk Genel Kurulunun 09.06.1999 gün ve 1998/8-487-492 sayılı kararında kabul edildiği gibi, 2924/4127 Sayılı Yasanın 11. maddesinde öngörülen "muhdesat ile tasarruf eden kişilerin isimlerinin" tutanağın beyanlar hanesinde gösterilebilmesi için taşınmazın orman köyü sınırları içinde olması gerektiği, bu hükümlerin beldelerde uygulama olanağı bulunmadığı, Dava konusu taşınmazın orman köyünde olmayıp, Kepez Belediyesinin mahallesinde imar parseli olarak tapuda tescilli olduğu, bu nedenle muhdesat konusunda tapunun beyanlar hanesine şerh yazılamayacağı, yine H.G.K.’nın 21.02.1990 gün 1989/1-700-101 sayılı, 05.05.1999 tarih 1999/1-302 Esas 1999/258 K. aynı tarih 1999/1-304 Esas 1999/260 K. ve 30.06.1999 tarih 1999/1-544 Esas 1999/561 Karar Sayılı ilamlarında kabul edildiği gibi, Hazinenin devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer iddiası ile açacağı iptal davaları 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesindeki 10 yıllık hak düşürücü süreye tabi olmadığı gözetilerek, davanın kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı gerçek kişinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarını reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 10/04/2008 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17364, Karar No: 2018/7402, Tarih: 22.05.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/17364 E.  ,  2018/7402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-TCK'nın 116/2. maddesinde düzenlenen işyeri dokunulmazlığının ihlali suçunun oluşabilmesi için suça konu yerin açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan iş yeri veya eklentisi olmasının gerekmesi karşısında; suça sürüklenen çocuğun, açık bir rızaya gerek duyulmadan herkesin girebileceği bir saatte müştekiye ait iş yerine, açık olduğu sırada gündüz vakti girmek suretiyle hırsızlık suçunu işlediği olayda, yasal unsurları itibarıyla işyeri dokunulmazlığının ihlali suçunun oluşmayacağı nazara alınmadan suça sürüklenen çocuğun atılı suçtan beraati yerine, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-İddianamede TCK’nın 116/1. maddesi uyarınca cezalandırılması istenen suça sürüklenen çocuğa CMK’nın 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı verilmeden, suça sürüklenen çocuğun TCK’nın 116/2. maddesinde düzenlenen suçtan mahkumiyetine hükmedilmesi,

Kabule göre de;

3-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında ''suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesinde kullanılan araçlar, suçun işlendiği zaman ve yer, suçun konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığı, failin güttüğü amaç ve saiki'' göz önünde bulundurularak cezanın tayin edilebileceğinin belirtildiği, bu kriterlerin sınırlı olarak sayıldığı, somut olayda ise hırsızlık suçu yönünden TCK'nın 61/1. maddesinde belirtilen kriterlerden hiç birisine dayanılmadan, temel cezanın belirlenmesinde esas alınmaması gereken ''...failin sabıkalı geçmişi göz önüne alınarak...'' şeklindeki gerekçeyle; ayrıca iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden suçun işleniş biçiminin bir özellik arz etmediği, kaldı ki TCK'nın 61/1. maddesinde belirtilen kriterlere dayanılmadan ''...failin hakkında çok sayıda bu nevi suçtan kamu davasının bulunması göz önüne alınarak...'' şeklindeki yasal olmayan ve yetersiz gerekçeyle alt sınırdan uzaklaşılarak fazla ceza tayinleri,

4-Hükümde yargılama giderlerinin kimlere yükletileceğinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 324. maddesinin 2. fıkrasına aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 22/05/2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/858, Karar No: 2008/3001, Tarih: 03.06.2008

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/858 E.  ,  2008/3001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalılardan Solugan Turizm İnş. Bal. Nakl. San. ve Tic. A.Ş.nin müvekkiline olan borcu nedeniyle hakkında yaptıkları icra takibi sırasında borcunu karşılayacak haczi kabil malının bulunmadığını ancak kendisine ait taşınmazları alacaklılardan mal kaçırma amacıyla diğer davalı ...’a sattığını öne sürerek yapılan satış işleminin iptalini talep etmiştir.

Davalılar borcun doğduğu tarihte taşınmazların davalılardan Ayşe’nin mülkiyetinde olduğunu davacının aciz vesikası ibraz etmediğini savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece davanın kabulü ile dava konusu taşınmazların satışına ilişkin tasarrufların davacının icra takip dosyasındaki alacağı ile sınırlı olarak iptaline karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, İİK.nun 277 ve devamı maddelerine dayalı tasarrufun iptali istemine ilişkindir.Tasarrufun iptali davalarında kural olarak, tasarrufun iptal edilebilmesi için borcun tasarruftan önce doğmuş olması gerekir.

Somut olayda davacı alacaklı İzmir 23. icra müdürlüğünün 2007/16142 sayılı dosyası ile icra takibine girişmiş takibin dayanağı 08.01.2007 tanzim, 30.04.2007 vade tarihli senet olup davaya konu edilen taşınmaz ise borçlu tarafından davalı ...’a 07.10.2005 tarihinde satılmıştır. Bu durum da tasarruf tarihi borcun doğum tarihinden daha öncedir. Davacı taraf borcun senet tarihinden önce doğduğunuda öne sürmemiştir. Açıklanan nedenlerle davalıların temyiz itirazları yerindedir, kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü BOZULMASINA ve peşin harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 3.6.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4299, Karar No: 2022/8327, Tarih: 24.11.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4299 E.  ,  2022/8327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Vakfıkebir Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 09.11.2020 tarih ve 2018/479 E- 2020/393 K. sayılı kararın taraflar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce verilen 23.03.2021 tarih ve 2021/374 E- 2021/549 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin balık unu ve balık yağı mamulü imalatı yaptığını, bu imalat kapsamında davalı şirketten balık hammaddesi teslimatı aldığını ve bu sebeple farklı zamanlarda davalı şirkete hammadde bedeli için avans verdiğini, davalının müvekkili şirketten avans çektiğini; ancak bu avansların karşılığı teslimatı durdurarak başka firmalara teslimat yapmaya başladığını, bu durum tespit edildiğinde davalıya ihtarname keşide edildiğini, davalının bu ihtara cevap vermemesi üzerine 27.07.2016 tarihinde ihtarname gönderdiğini davalı şirketin bu ihtara verdiği cevabında borcu kabul ettiğini ancak bu borcu müvekkili şirketin yetkilisi olan ...’dan alacağına mahsup ettiğini beyan ettiğini, müvekkili şirketin davalı şirkete borcu olmadığı gibi alacağı bulunduğunu ileri sürerek toplamda 1.155,019,00 TL alacağın noter ihbarnamesinin tebliğ tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesi sunmamıştır.

Davalı vekili, cevap dilekçesi sunmamıştır.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, tarafların ticari defterlerinin usulüne uygun olarak tutulmadığı sahibi lehine delil olma özelliğinin bulunmadığının belirlendiği; dava dosyasına sunulan Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunun 16.03.2016 tarih, 2015/972 E. 2016/330 K. sayılı bozma kararına uyan Trabzon Vergi Mahkemesinin 2016/466 E. sayılı gerekçeli kararında işbu davanın davacısı olan aynı davacı şirketin defter kayıtlarında 1.155.019,96-TL tutarında avans kullandığının sabit olduğunun hüküm altına alındığı, davacı tarafça dosyaya sunulan Burak Balıkçılık Şirketini temsile yetkili Erkan Kaya tarafından imzalanan 28.03.2013 tarihli tutanağın 8. maddesinin son paragrafında, 2010 yılından sonra ham madde fiyatında anlaşamadıkları son iki yıldır da yeterli miktarda balık olmadığından firmaya olan avansı kapatamadıklarını beyan ettiği ve bu şekilde mahkeme dışında ikrarda bulunduğu hususu, davacı tarafça davalı tarafa gönderilen banka havalesi dekontları ve dosya kapsamına göre davacı şirketin davalı şirkete talep ettikleri miktarda avans ödemesi yapmasına, avans ödemesinin davalı tarafından davacı tarafça gönderilen ihtarnameye verilen cevapta da kabul edilmesine rağmen davalı tarafın avans ödemesinin yapılmadığını ya da avans ödemesi neticesinde ham madde teslimatı yaptıklarını ispat edemediği gerekçesiyle davanın kabulü 1.155.019,00 TL alacağın 27/07/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı şirketten alınarak davacı şirkete ödenmesine karar verilmiştir.

Karara karşı, taraf vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun bulunduğu gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Tarafların sıfatına, davacının ticari faiz talebinde bulunmuş olmasına göre mahkemece avans faizine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde yasal faize hükmedilmesi doğru olmamış, bu nedenle kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.