muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7770, Karar No: 2011/6833, Tarih: 06.12.2011

Mevcut olgulara göre geçerli ve muvazaaya dayanmayan bir asıl işveren-alt işverenlik sözleşmesi bulunmaktadır. Mahkemece asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu sonucuna varılarak davacının davalı şirket yerine davalı Bakanlığa ait işyerine iadesi doğru olmamıştır.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunun 20.maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-)Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-)İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının davalı Güçlü Laboratuvar Polikilinik ve Özel Sağlık Hizmetleri Ltd. Şti.’ne ait işyerindeki işine İADESİNE,

3-)Davacının yasal sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak 4 aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-)Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğacak olan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-)Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-)Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.100,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine,

7-)Davacı tarafından yapılan 34,30 TL yargılama giderinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, kesin olarak 06.12.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/561, Karar No: 2010/6105, Tarih: 27.04.2010

**10. Hukuk Dairesi         2010/561 E.  ,  2010/6105 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

İşkazası sonucu ölen sigortalının haksahiplerine bağlanan peşin sermaye değerli gelirlerin 506 sayılı Yasanın 10 ve 26. maddeleri uyarınca tazmini davasının yapılan yargılaması sonunda; ilâmda yazılı nedenlerle davanın kısmen kabulüne ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davacı Kurum ile davalılardan ... avukatlarınca istenilmesi ve davalı ....avukatınca da duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 27.04.2010 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma günü duruşmalı temyiz eden davalı adına Av. ... ve davalı asil ... ile karşı taraf adına...geldiler. Diğer davalı adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlandı. Hazır bulunan avukatların ve davalı asil ...'in sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı günde Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, ihale makamı konumundaki, ...yönünden 506 sayılı Yasanın 26 ve 87. maddeleri uyarınca sorumluluk koşullarının gerçekleşmediği yönündeki mahkeme yaklaşımının yerinde bulunmasına; 506 sayılı Yasanın 10 ve 26. madde hükümleriyle ilk peşin sermaye değerli gelir tutarları gözetilerek karar verilmesinde aykırılık bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılardan ... alınmasına, 27.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/25603, Karar No: 2011/6550, Tarih: 14.04.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/25603 E.  ,  2011/6550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/07/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :  Alacaklı vekili tarafından, bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla başlatılan takibe karşı, borçlunun, yetkiye ve borca itiraz ederek borçlu olmadığının tespiti istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, yetki itirazının kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

Para ve teminat borçlarına ilişkin icra takiplerinde yetkili icra dairesi, İİK'nun 50.maddesinin göndermesi ile HUMK'nun yetkiye dair hükümleri kıyas yoluyla uygulanmak suretiyle belirlenir.

İİK.nun 50/1.maddesi göndermesi ile uygulanması gereken HUMK.nun 22.maddesi gereğince ise kamu düzenine aykırı olmayan hallerde tarafların sözleşme ile yetkili yeri belirlemeleri mümkündür.

Somut olayda, takip dayanağı bonoda, Antalya icra dairelerinin yetkili olduğunun yazılması yetki sözleşmesi niteliğindedir. Bu durumda alacaklı, yetki sözleşmesi ile belirlenen özel yetkili yerde de takip yapabileceğine göre, yetki itirazının reddi ile diğer itiraz nedenlerinin incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile yetki itirazının kabulü isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 14.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/733, Karar No: 2010/6341, Tarih: 27.04.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/733 E.  ,  2010/6341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairece aynı gün incelenen, aynı mahkemenin bazı dava dosyalarına (Ör:Orhaneli Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/171 Esas-2005/70 Karar, Dairenin 2009/13544 Esas) aynı değerlendirme tarihi itibarıyla (2004 yılı) gelen veri listesinin bu dosya içerisinde bulunan veri listesiyle aynı değerleri içermediği anlaşılmıştır.

Mahkemece, her iki dosya içerisinde bulunan veri listesinin birer suretinin İlçe Tarım Müdürlüğüne gönderilerek, veriler arasındaki bu çelişkinin nereden kaynaklandığının ve 2004 yılı itibarıyla münavebeye alınan buğday, kavun, kuru fasulye ve çilek ürünlerinin sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin doğru veri listesinin dosya içerisine getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22315, Karar No: 2013/18040, Tarih: 12.09.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/22315 E.  ,  2013/18040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4 fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücreti hükmedilmesi,

Yasaya aykırı sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından gümrük idaresi lehine hükmedilen vekalet ücreti kısmının çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/09/2013 günü oyçokluğuyla karar verildi

KARŞI OY

Gümrükler Genel Müdürlüğü'nün 18157 sayı ve 22/07/2008 tarihli yazısı ile eşyanın müsaderesinin mümkün olmaması halinde gümrüklenmiş değer ya da kaim değeri eşit tutarda zararın sanıktan tahsili ile kamu zararının karşılanacağı benzer dosyalarda bildirilmiş olması nedeniyle mevcut davada da suç eşyasına el konulmuş ve zoralımına karar verilmiş olmasına göre zoralım nedeniyle idarenin zararı olmamasına rağmen "zararın giderilmediği" gerekçesiyle ayrıca CMK 231/9. fıkraya göre tazminatın denetim süresince de giderilmesi mümkün olduğundan CMK 231.maddenin uygulanmaması usul ve yasaya aykırı olup hükmün bu nedenle bozulması gerektiği düşüncesiyle, çoğunluğun düzeltilerek onama kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/10930, Karar No: 2018/5308, Tarih: 01.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/10930 E.  ,  2018/5308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 06.09.2007-17.03.2013 tarihleri arasında kapıcı olarak çalıştığını, sigortasının yapılmadığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı, ücret, yıllık izin alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde taraflarca temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-4857 sayılı İş Kanunu’nun 13. maddesinde, işçinin normal haftalık çalışma süresinin tam süreli çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az olarak belirlendiği iş sözleşmesi “kısmi süreli iş sözleşmesi” olarak tanımlanmıştır. Çalışma süresi aynı kanunun 63. maddesinde haftada en çok kırkbeş saat olarak açıklanmıştır. Yukarıda değinilen 13. maddede emsal işçiden söz edilmiş olmakla, kısmi süreli iş sözleşmesinin belirlenmesinde esas alınacak haftalık normal çalışma süresi, tam süreli iş sözleşmesi ile çalışan emsal işçiye göre belirlenecektir. Kanunun 63. maddesinde yazılı olan haftalık iş süresi azamidir. Buna göre o işkolunda emsal bir işçinin ortalama haftalık çalışma süresi haftalık kırkbeş saati aşmamak şartıyla belirlenmeli ve bunun önemli ölçüde azaltılmış olup olmadığına bakılmalıdır.

İş Kanunu’na İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 6. maddesinde, “İşyerinde tam süreli iş sözleşmesi ile yapılan emsal çalışmanın üçte ikisi oranına kadar yapılan çalışma kısmî süreli çalışmadır” hükmü bulunmaktadır. Gerekçede “üçte ikisinden az” olan çalışma ifadesi kullanılmışken, yönetmelikte üçte iki oranına kadar yapılan çalışmalar kısmi çalışma sayılmıştır. Bu durumda emsal işçiye göre kırkbeş saat olarak belirlenen normal çalışmanın taraflarca otuz saat ve daha altında kararlaştırılması halinde, kısmi süreli iş sözleşmesinin varlığından söz edilir.

Kısmi süreli iş sözleşmesiyle çalışan işçinin ücreti ve paraya ilişkin bölünebilir menfaatleri tam süreli emsal işçiye göre çalıştığı süre ile orantılı olarak ödenir.

Kısmi süreli iş sözleşmesiyle çalışan işçinin ücreti ve paraya ilişkin bölünebilir menfaatleri tam süreli emsal işçiye göre çalıştığı süre ile orantılı olarak ödenir.

Kısmi süreli hizmet akdiyle çalışan işçiye, ayrımı haklı kılan bir neden bulunmadıkça salt bu nedenle farklı bir işlem yapılamayacağı Kanunda öngörülmüştür. İşçinin, ücretinin veya diğer parasal haklarının tam süreli emsal işçinin çalışma süresi ve ücretine göre oranlanmak suretiyle belirlenecek olan haklarını talep etmesi mümkündür.

Kısmi çalışma, kanunda yer almasına rağmen kıdemin nasıl belirleneceği, ihbar ve izin gibi haklardan nasıl yararlanılacağı, bu haklarla ilgili hesap şekli yine normatif olarak düzenlenmiş değildir. Konu, yargı kararlarıyla çözüme kavuşturulmaktadır. Buna göre, kısmi çalışma ister haftanın bir veya bazı günleri çalışma şeklinde gerçekleşsin, ister her gün birkaç saat şeklinde olsun, işçinin işyerinde çalışmaya başladığı tarihten itibaren bir yıl geçince kıdem tazminatı hakkının doğabileceği ve izne hak kazanacağı Dairemizce kabul edilmiştir. Hesaplamada esas alınacak ücret ise işçinin kısmi çalışma karşılığı aldığı ücret olmalıdır.

Kısmi süreli iş sözleşmesi kapsamında çalışan işçi yönünden ihbar önelinin de iş ilişkisinin kurulduğu tarih ile feshedilmek istendiği tarih arasında geçen süre toplamına göre belirlenmesi gerekir.

Somut olayda, davacı, davalıya ait işyerinde kapıcı olarak çalışmıştır. Mahkemece, tanık beyanlarına itibarla, davacının haftada yirmi altı saat çalıştığı değerlendirilerek, çalışmanın kısmi süreli olduğu kabul edilmiş ise de dinlenen davalı tanık beyanlarında davacının günde iki defa siparişleri aldığı, çöpleri topladığı ve temizlik yaptığı, davacı tanık beyanlarında ise davalı tanığın ifade ettiği işlere ek olarak davacının bir dönüm genişliğindeki apartman bahçesinin temizliği ve bahçede bulunan bitkilerin bakımı işleri ile ilgilendiğinin ifade edildiği ve davalı tarafça davacının çalışmaların Kuruma tam süreli olarak bildirildiğinin anlaşılmasına göre davacının tam süreli olarak çalıştığının kabulü gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde kabulü bozmayı gerektirmiştir.

3-Mahkemece, hüküm altına alınan ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti ve ücret alacaklarına dava tarihinden itibaren faiz yürütülmüştür. Dosya içeriğine göre; davacı kısmi dava yolu ile fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir. Bilirkişi raporunun alınmasından sonra ise talep konusu alacakların miktarı 14.04.2014 harç tarihli ıslah dilekçesi ile arttırılmıştır. Hal böyle olunca, ıslahla artırılan ihbar tazminatı, yıllık izin ve ücret alacak miktarlarına da, ıslah tarihi yerine dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 01.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20046, Karar No: 2014/16765, Tarih: 09.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/20046 E.  ,  2014/16765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tefenni Asliye Hukuk İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2013

NUMARASI : 2010/69-2013/173

Davacı, 15/05/1998 tarihinde meydana gelen kazanının iş kazası olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, 15.05.1998 tarihinde meydana gelen trafik kazasında yaralanan davacının, maruz kaldığı kazanın iş kazası olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın kabulü ile, 15.05.1998 tarihinde meydana gelen trafik kazasının davacı yönünden iş kazası olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; 01.05.1998 tarihinde davalı işyerinden davacı adına işe giriş bildirgesinin verildiği ve bu bildirgeye bağlı olarak davacı adına 01.05.1998 – 15.05.1998 arasında çalışmaların bildirildiği, 16.02.1999 tarih, Ar. Sor/20-19 sayılı Müfettiş raporunda; “davacının olay tarihinde çalışmadığı, kendi ihtiyacı için giderken kazaya maruz kaldığı, bu nedenle olayın iş kazası olmadığının” belirtildiği, müfettiş incelemesi sırasında ifadesi alınan M. K.. P..’ın beyanında; “olay günü izinli olduklarını, olay günü R.. E.. ve davalı R.. G.. ile Cuma Namazına gittiklerini, davacının ve arkadaşlarının Karamanlı’ya gideceklerini söyleyerek aracın kasasına bindikleri, işlerini bitirip dönmekte iken davacı ve arkadaşlarının kendilerini kaldıklarını mermer ocağına bırakmasını istediklerinden araca aldıklarını ve dönerken kaza yaptıklarını” beyan ettiği, davalı R.. G.. ile davalı işyeri temsilcisi C.. Ç..’in de aynı içerikli beyanda bulunduğu, tazminat davasında dinlenen ve davalı işyerinde çalıştığını iddia eden davacı tanıklarının davacının olay tarihinde çalıştığını beyan ettikleri, kazaya karışan 15 FC 220 plakalı aracın 09.04.1997 tarihinde davalı şirket tarafından noterden alındığı, davalılardan R.. G..’in taksirle ölüme ve yaralamaya sebebiyet vermek suçundan mahkûm olduğu, kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmıştır.

Davanın yasal dayanağını belirgin olarak olay tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasa'nın 11/A maddesi oluşturmaktadır. Anılan maddeye göre, iş kazası a)sigortalının işyerinde bulunduğu sırada b)işveren tarafından yürütülmekte olan iş dolayısıyla c)sigortalının, işveren tarafından görev ile başka yere gönderilmesi yüzünden asıl işini yapmaksızın geçen zamanlarda, d)sigortalıların işverence sağlanan bir taşıtla işin yapıldığı yere toplu olarak götürülüp getirilmeleri sırasında sigortalıya hemen veya sonradan bedence veya ruhça arızaya uğratan olaylardır. Zararlandırıcı sigorta olayının iş kazası sayılması için 1)sigorta olayına maruz kalan kişinin 506 sayılı Yasa'nın 2. Maddesi anlamında sigortalı olması 2) Sigorta olayının, maddede sayılı sınırlı olarak belirtilen hal ve durumlardan birinde meydana gelmesi koşuldur. Başka bir anlatımla, sigorta olayının iş kazası sayılabilmesi için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi zorunludur.

Somut olayda; davalı işyerine ait dönem bordrolarının getirtilmediği, tazminat davasında ifade veren tanıkların gerçekten davalı işyerinde çalışıp çalışmadığının araştırılmadığı, müfettiş incelemesi sırasında tanık olarak ifadesi alınan M. K.. P.. ile bu kişinin ifadesinde geçen R.. E..’nin ifadelerine başvurulmadığı, ayrıca resen tanık araştırılarak ifadelerinin alınmadığı, olay ile ilgili ceza davasının görüldüğü Karamanlı Asliye Ceza Mahkemesinin 1998/15 E. 1999/14. K. sayılı dosyasının getirtilmediği, olay günü davacının gerçekten izinli olup olmadığının araştırılmadığı görülmüştür.

Yukarıda yazılı olan şekilde araştırma yapılmaksızın, yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; ihtilaflı döneme ilişkin tüm dönem bordrolarını getirmek ve bu bordrolarda ihtilaflı dönemin tamamında kayıtlı ve tarafsız tanıklar saptanarak bunların bilgilerine başvurmak, bordrolarda adı geçen kişilerin adreslerinin tespit edilememesi veya beyanları ile yetinilmediği takdirde, S.. K.., zabıta, maliye, meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle işyerine o tarihte komşu olan diğer işyerlerinde uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu işyeri çalışanları; yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tespit edilerek davacının çalışması olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak, müfettiş incelemesi sırasında tanık olarak ifadesi alınan M. K.. P.. ile bu kişinin ifadesinde geçen R.. E..’yi hazır ederek ifadelerini almak, dava konusu olay ile ilgili Karamanlı Asliye Ceza Mahkemesinin 1998/15 E.-1999/14. K. sayılı dosyasını getirerek delilleri bu dosyadaki deliller ile birlikte değerlendirmek, davacının olay günü izinli olup olmadığını açıklığa kavuşturarak sonuca göre davacının geçirmiş olduğu kazanın 506 sayılı Yasanın 11/A. maddesi kapsamında olup olmadığını tüm deliller birlikte değerlendirmek ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan R.. G.., C.. Ş.. iadesine

09.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/30900, Karar No: 2014/29557, Tarih: 08.12.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/30900 E.  ,  2014/29557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karapınar İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/07/2014

NUMARASI : 2014/2-2014/12

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlu şikayet yoluyla İcra Mahkemesi'ne yaptığı başvuruda, satış ilanı ve kıymet taktirinin usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği iddiası ve diğer şikayet nedenlerini ileri sürerek ihalenin feshini istemiş, mahkemece, ihalenin feshi isteminin reddine ve borçlu aleyhine para cezasına hükmedilmiştir.

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun "Aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçiye tebligat" başlıklı 16. maddesinde ve Tebligat Yönetmeliği'nin 25. maddesinde; "Kendisine tebliğ yapılacak şahıs adresinde bulunmazsa tebliğ kendisi ile aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılır" düzenlemesi yer almaktadır. Mevcut düzenleme karşısında öncelikle kendisine tebliğ yapılacak şahsın adreste bulunmadığı tespit edilerek mazbataya yazılmalı, daha sonra aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine tebligat yapılmalıdır.

Somut olayda satış ilanının B. mahallesi .. sokak No..Keçiören-Ankara adresinde “ Birlikte gelini S. U.” şerhi ile 10.12.2013 tarihinde tebliğ edildiği, borçlunun adreste bulunmadığı tespit ve tebligat evrakına tevsik edilmeksizin birlikte oturduğu gelinine yapılan satış ilanı tebligatı usulüne uygun değildir. Ayrıca örnek 10 ödeme emrinin B. m. .. sokak No:.K.-Ankara adresine tebliğ edildiği, kıymet taktir raporunun borçlunun bilinen bu adresine tebliğe çıkartılması ve tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı zamanda adres kayıt sistemi adresi olan bu adrese Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilebileceğinin düşünülmeksizin, bu adreste doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi de usulüne uygun değildir.

İİK.nun 127. maddesi gereğince taşınmaz satışlarında, satış ilanının bir örneği usulüne uygun olarak borçluya tebliğ edilmelidir. Satış ilanının usulüne uygun olarak borçluya tebliğ edilmemiş olması başlı başına ihalenin feshi sebebidir.

O halde mahkemece şikayetin kabulü ile ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.