muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11640, Karar No: 2023/7632, Tarih: 24.05.2023

12. Taraflar arasında 21.05.2011-23.11.2011 Kosova Otoyol Projesi ve 01.11.2014- 04.04.2015 tarihleri arasındaki Moskova Amerikan Elçiliği Projesinde yurt dışı iş sözleşmesi düzenlenmiştir. Bu sözleşmelerin; sözleşmenin süresi ve sona erdirilmesine ilişkin 5 inci maddesinde, çalışma süresi ve fazla çalışmaya ilişkin 8 inci maddesinde, hafta tatili ve genel tatile ilişkin 9 uncu maddesinde çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağı, çalışılan ülke mevzuatında hüküm bulunmaması durumunda 4857 sayılı Kanun'un uygulanacağı belirtilmiştir. Yine sözleşmenin 10 uncu maddesinde çalışılan ülke mevzuatına göre işçinin yıllık ücretli izin hakkına sahip olduğu, 16 ncı maddesinde ise çalışılan ülke mevzuatının geçerli olduğu belirtilen konularda öncelikle bu ülke mevzuatının uygulanacağı açıklanmıştır. Buna göre davacının bu çalışma dönemleri için tarafların iş sözleşmesi ile bir hukuk seçimi anlaşması yaptıkları açıktır. Davacı işçi, dava konusu alacakların ait olduğu 21.05.2011-23.11.2011 çalışma döneminde davalıya ait Kosova'da bulunan işyerinde çalışmış olup bu durumda ilgili dönemde mutad işyerinin de işçinin işini fiilen yaptığı Kosova olduğu sabittir. 01.11.2014-04.04.2015 tarihleri arasında ise Moskova'da çalışmış olup mutad işyeri de Rusya'dır.

13. Yurt dışı iş sözleşmesinin açık, net ve anlaşılır bir dilde düzenlendiği, yukarıda açıklandığı gibi 5718 sayılı Kanun’un 27 nci maddesinin birinci fıkrasının açık hükmü ile cevaz verdiği şekilde sözleşmede hukuk seçimi yapıldığı anlaşılmakta olup taraflar arasında imzalanan yurt dışı iş sözleşmesinin bağlayıcı ve geçerli olduğu sonucuna varılması gerekmektedir. O hâlde Bölge Adliye Mahkemesince, yurt dışı iş sözleşmesi hükümlerine genel işlem koşulları niteliği taşıdığından bahisle değer verilmeyerek olaya Türk hukukunun uygulanmasına karar verilmesi hatalıdır.

14. Değinilmesi gereken bir başka husus; yurt dışı iş sözleşmesinin 3 üncü maddesine aykırı işveren davranışının, uyuşmazlığa uygulanacak hukuka etkisi bulunup bulunmadığıdır. Yurt dışı iş sözleşmesinin "işverenin bilgi verme yükümlülüğü" başlıklı 3 üncü maddesinde işverenin, çalışılan ülkenin mevzuatına uygun olarak hazırlanacak çalışma koşulları hakkında açıklayıcı bilgileri içerir belgeyi işçiye vermekle yükümlü olduğu belirtilmiştir. Maddede belgenin, ilgili ülkenin çalışma mevzuatına uygun olarak hazırlanması gerektiği açıklanmıştır. Ayrıca belge içeriğindeki bilgi ile işin yapılacağı ülkedeki uygulama arasında farklılık bulunması hâlinde işveren, belgede belirtilen hususları uygulamakla sorumlu tutulmuştur. Buna göre işin yapılacağı ülkedeki çalışma mevzuatındaki değişikliklerin de işçiye yazılı olarak bildirilmesi gerektiği ifade edilmiştir. Maddeye aykırı davranışın yaptırımı ise açıklanmış değildir. Sözleşmenin bu maddesi diğer maddeleri ile birlikte değerlendirildiğinde; 3 üncü maddenin düzenleniş amacının, çalışılan ülke mevzuatına aykırı işveren uygulamasının önüne geçmek olduğu anlaşılmaktadır. Bir başka anlatımla madde; işverenin çalışılan ülke mevzuatına uygun hareket etmesini sağlamaya bu bağlamda işçinin çalışılan ülke mevzuatına uygun olarak hak ve alacaklarını garanti altına almaya yöneliktir. Dolayısıyla işverenin belge verme yükümlüğünü ihlâl etmesi, uyuşmazlığa çalışılan ülke mevzuatının uygulanmasını engeller mahiyette değildir.

15. Tüm bu hususlar dikkate alındığında, 5718 sayılı Kanun’un 27 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında taraflar arasında davacının 21.05.2011-23.11.2011 Kosova Otoyol Projesi ve 01.11.2014-04.04.2015 tarihleri arasındaki Moskova Amerikan Elçiliği Projesi çalışma dönemi yönünden bir hukuk seçimi anlaşması bulunduğundan, dava konusu alacakların ait olduğu söz konusu çalışma dönemleri hakkında seçilen hukuk olan Kosova ve Rusya hukukunun uygulanması gerekmektedir.

16. Tarafların hukuk seçimi anlaşması yapmadıkları veya yapılan hukuk seçimi anlaşmasının geçersiz olduğu dönemde iş sözleşmesine, kural olarak işçinin işini mutad olarak yaptığı işyeri hukukunun uygulanması gerektiği 5718 sayılı Kanun’un 27 nci maddesinin ikinci fıkrasında genel bir kural olarak düzenlenmiştir. Burada yetkili kılınan hukuk, işçinin işini fiilen yerine getirdiği yer ülke hukukudur. Mutad işyeri hukuku, karakteristik edimin ifa yeri hukuku olarak iş sözleşmesiyle en sıkı ilişkili olan hukuktur. 5718 sayılı Kanun’un 27 nci maddesinin dördüncü fıkrasında düzenlenen daha sıkı ilişkili hukuk ise bir istisna hükmü olup bu hükmün iş sözleşmelerinde dar yorumlanması gerekir (Beyza Çağla Şahin, Bireysel İş Sözleşmelerine Uygulanacak Hukuk, İstanbul, 2021, s. 74, 89).

17. Davacının 04.07.1995-17.11.1995, 17.06.2003- 29.07.2004, 07.03.2005-28.02.2006 ve 04.08.2007-31.03.2009 tarihleri arasındaki çalışma dönemleri yönünden bir hukuk seçimi bulunmamaktadır. Somut olayda davalı işverenin yurt dışı projelerinde çalıştırılmak üzere istihdam edilen davacı işçi, bu dört çalışma döneminde sırasıyla Rusya, Hırvatistan, Mali-Gine ve Arnavutluk ülkesinde bulunan davalıya ait işyerlerinde çalışmıştır. Davacı tarafından iş görme edimi fiilen söz konusu ülkede yerine getirilmiş olup ilgili dönemlerde mutad işyerinin de işçinin işini fiilen yaptığı Rusya, Hırvatistan, Mali-Gine ve Arnavutluk olduğu sabittir. Davacıya çalıştığı dönemde ücreti USD olarak ödenmiştir. Daha sıkı ilişkili hukukun tespitinde sadece işçi ve işverenin Türk olması tek başına belirleyici kriter kabul edilemez. Buna göre, hukuk seçimi anlaşması bulunmayan ve daha sıkı ilişkili hukukun Türk hukuku olmadığı anlaşılan bu çalışma dönemlerinde uyuşmazlığa mutad işyeri hukukunun uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

18. Tüm bu hususlar dikkate alındığında, hukuk seçimi anlaşması bulunmayan 04.07.1995-17.11.1995, 17.06.2003- 29.07.2004, 07.03.2005-28.02.2006 ve 04.08.2007-31.03.2009 tarihleri çalışma dönemlerinde mülga 2675 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi ile 5718 sayılı Kanun’un 27 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında mutad işyerleri hukuku olan Rusya, Hırvatistan, Mali-Gine ve Arnavutluk hukukunun uyuşmazlıkta uygulanması gerekmektedir.

19. Hâl böyle olunca; gerek iş sözleşmesi ile hukuk seçimi olan dönemler gerekse mutad işyeri hukukunun uygulanması gereken dönemler yönünden ilgili yabancı ülke hukuku alanlarında uzman bir bilirkişiden de rapor alınmak suretiyle dava konusu uyuşmazlık bakımından değerlendirme yapılması ve dosya kapsamındaki delil durumu birlikte değerlendirilerek sonucuna göre usuli kazanılmış haklar da gözetilerek bir karar verilmesi gerekmektedir. Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/36125, Karar No: 2019/19066, Tarih: 04.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2015/36125 E.  ,  2019/19066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacı uluslararası tır şöförü olarak 01.09.2000-15.09.2003 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını haksız ve bildirimsiz olarak iş akdine son verildiğini, asgari ücret ve sefer başı 400 EURO aldığını, ihbar ve kıdem tazminatını talep ettiğini ileri sürerek; davanın kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının kendilerinde kaydının olmadığını kendi yanlarında çalışmadığını, belirtilen tarihlerde davacının farklı yerlerde çalışmasının görüldüğünü, kendi işçilerinin düzenli SGK işlemlerinin yapıldığını, davalının farklı şirketlerde kaydının olduğunu, uyuzmazlığa konu tarihlerde davacının giriş-çıkış kaydının bulunmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının talep konusu dönemde davalı işyerinde çalıştığına dair sosyal güvenlik kaydının bulunmadığını, başka şirketlere ait kayıtların bulunduğu ve yurt dışına tır şöförü olarak giriş-çıkış kayıtlarının bulunduğu, davacı tanığının da davacıyı tanımadığını, davacının davalı şirkette çalıştığını ispatlayamadığını bu nedenle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde davacı vekilince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık davacı işçi ile davalı işveren arasında iş ilişkisi bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacı, davalı işyerinde 01.09.2000-15.09.2003 tarihleri arasında uluslararası tır şöförü olarak çalıştığını iddia ederken, davalı, davacının kendi personelleri olmadığını SGK giriş-çıkış kaydının olmadığı gibi farklı şirketler nezdinde SGK kaydının bulunduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme tarafından davacının, davalı iş yerinde çalışmadığı kanaati ile davanın reddine karar verilmişse de yeterli araştırma yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Davacı, davalı işyerinde 01.09.2000-15.09.2003 tarihleri arasında uluslararası tır şöförü olarak çalıştığını iddia ederken, davalı, davacının kendi personelleri olmadığını SGK giriş-çıkış kaydının olmadığı gibi farklı şirketler nezdinde SGK kaydının bulunduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme tarafından davacının, davalı iş yerinde çalışmadığı kanaati ile davanın reddine karar verilmişse de yeterli araştırma yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılacak iş; davacının talepte bulunduğu dönem olan 01.09.2000- 15.09.2003 tarihleri arası davacının yurt dışına çıkışlarına ilişkin emniyet kayıtları ile şöför olarak yurt dışına çıkışlarda kullanılan tırların hangi şirket adına kayıtlı olduğunun ilgili Gümrük Müdürlüğü'nden sorularak tespit edilmesi, bu kayıtlarla SGK'ya müzekkere yazılarak davacı adına çalışma bildirilen işyerlerine ait olup olmadığı ve yine davacı adına Sosyal Güvenlik Kurumu'na çalışma bildirilen iş yerleri ile davalı şirket arasında organik yada hukuki bağın olup olmadığının (iş yeri devri, birlikte istihdam) şirketlere ait ticaret sicil kayıtlarının getirtilerek araştırılması gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/38491, Karar No: 2015/36718, Tarih: 15.12.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/38491 E.  ,  2015/36718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, geçersiz sözleşmeye dayalı sebepsiz zenginleşmeye ilişkin mahkeme ilamının icraen tahsili esnasında yapılan fazla ödemenin istirdadına ilişkin olup kararın temyizen incelenmesi görevi ...'ye aittir.

6644 Sayılı Yargıtay Kanunu İle Hukuk Muhakemelerİ Kanunu'nda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 2.maddesi ile 2797 Sayılı Yargıtay Kanunu'nun 60.maddesinde yapılan ve 11.04.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren değişikliğe göre mahkeme tarafından temyiz incelemesi yapılmak üzere dosya kendisine gönderilen ilgili hukuk dairesi, bir ay içinde yapacağı ön inceleme sonucunda işbölümü bakımından kendisini görevli görmez ise gerekçesiyle birlikte dosyayı Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna göndermesi gerektiğinden görevli dairenin belirlenmesi için dava dosyasının Yargıtay Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Görevli dairenin belirlenmesi için dava dosyasının Yargıtay Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 15/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verild.
Yargıtay — Esas No: 2013/11276, Karar No: 2018/1042, Tarih: 05.02.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/11276 E.  ,  2018/1042 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5.fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; öncelikle, sanığın bu suçu, hakkında bu suç tarihinden önce, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı açılmış, diğer davalar nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği kesin olarak belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulandıktan sonra, yükümlülüklerini ihlal ettiği iddia edilen sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde,

Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 05/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21104, Karar No: 2016/4609, Tarih: 17.03.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/21104 E.  ,  2016/4609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

a) Davacının yaşlılık aylığına hak kazandığı kabul edilen 01.....2014 tarihini de kapsar biçimde, yurt dışında çalışma ve aylık durumunu gösteren güncel hizmet belgesi ile ikamete dayalı sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alıp almadığını gösteren belgeler ve Türkçe tercümesi, ... aracılığıyla ilgili ülke sosyal güvenlik kurumundan istenerek alınacak yanıt ve belge dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

b) Davacının yurt dışı borçlanma dosyasının eksiksiz ve onaylı bir örneği Kurumdan istenerek alınacak yanıt ve belge dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

c) Davacının 4/1-(a) bendi kapsamında sigorta sicil dosyasının eksiksiz ve onaylı bir örneği Kurumdan istenerek alınacak yanıt ve belge dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

d) Davacının 2013-2014-2015 yıllarında yurda giriş çıkış tarihleri ilgili Emniyet Müdürlüğünden sorularak alınacak yanıt ve belge dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, ....03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/16188, Karar No: 2020/4107, Tarih: 29.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/16188 E.  ,  2020/4107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın İptali

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin murisinden kalan 1272 parsel sayılı taşınmazda bulunan dükkanın, davalı tarafından tek başına kullanıldığını, ecrisimil ödemesi için ihtarname gönderildiğini, ödemeyince icra takibi yapıldığını, ancak haksız yere itiraz edildiğini belirterek, itirazın iptalini, %20 icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde intifadan men şartının oluşmadığını, gönderilen ihtarnamenin kendisine 11.03.2014’te tebliğ edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, ecrimisil alacağına dayalı itirazın iptali davasıdır.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1272 parsel sayılı taşınmazın tarafların murisi ... adına kayıtlı olduğu, ...’nın 16.10.2013 tarihinde vefat ettiği, geriye davacı ve davalıyı mirasçı olarak bıraktığı, davacı ve davalının taşınmazda paydaş oldukları anlaşılmaktadır.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 tarihli ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Yukarıda açıklanan ilke ve olgular doğrultusunda somut olaya bakıldığında, davacı paydaşın, ecrimisil isteyebilmesi davaya konu taşınmazdan veya gelirinden yararlanmak isteğini davalı paydaşa bildirmiş olmasına bağlıdır. Davacı tarafından gönderilen Edremit 5. Noterliğinin 12.02.2014 tarihli ve 1314 yevmiye numaralı ihtarnameye göre; “ihtarnamenin tebliğinden itibaren 30 gün içerisinde 16.10.2013 tarihinde vefat eden muris babam ...’dan intikal eden işyeriyle ilgili aylık 1.350 TL’den 4 aylık 5.400 TL haksız kullanım bedelinin tarafıma ödenmesi,” davalıya ihtar edilmiş ve davalının beyanına göre ihtarname davalıya 11.03.2014 taeihinde tebliğ edilmiştir. Bu durumda intifadan men şartı 11.03.2014 tarihi itibariyle gerçekleşip, davacı bu tarihten sonraki aylar için ecrimisil isteyebileceğinden, itirazın buna göre iptaline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüyle, 6100 sayılı HMK’nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK’un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 1. bentte açıklanan nedenlerle sair temyiz itirazlarının REDDİNE, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 29/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2512, Karar No: 2015/4693, Tarih: 01.10.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/2512 E.  ,  2015/4693 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/17475

MAHKEMESİ : Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/06/2010

NUMARASI : 2006/332 (E) ve 2010/712 (K)

SUÇ : Hırsızlık, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Sanık D.. T.. hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanık D.. T..'ın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık B.. F.. hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde ise;

Tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suç tarihinde suçun işlendiği yerde güneşin batış saatinin 16:33; doğuş saatinin ise 06:22 olduğu gözetildiğinde, suça konu aracın kullanımında olduğu müştekinin kardeşi Mehmet Niyazi Gündoğdu'nun beyanlarına göre suçun saat 23:00-05:00 sıralarında ve geceden sayılan zaman diliminde işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143/1. maddesi gereğince uygulama yapılmaması,

2-Sanığın ikametinde yapılan aramada suça konu gıda ve temizlik ürünlerinin bir kısmının ele geçirilmesinden sonra kollukta beyanının alındığı sırada çalınan ürünlerin büyük kısmının sanık D.. T..'ın işyerinde olduğunu söyleyerek bu işyerinin adresini de bildirdiği ve bu şekilde ürünlerin bir kısmının daha buradan teminle müştekiye iadesini sağladığı, ancak çalınan gıda ve temizlik ürünlerinin tamamının ele geçmediği ve buna ilişkin zararın da giderilmediği anlaşılmakla; müştekiden soruşturma aşamasında gerçekleşen kısmi iade nedeniyle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızası olup olmadığı sorularak sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama olanağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık B.. F..'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan. hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son. maddesi uyarınca kazanılmış hakkın gözetilmesine, 01.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.