muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1166, Karar No: 2015/2514, Tarih: 06.11.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1166 E.  ,  2015/2514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bakırköy 14. İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 08.04.2013 gün ve 2009/795 E., 2013/423 K. sayılı kararın incelenmesi davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesi’nin 12.07.2013 gün ve 2013/14517 E., 2013/17499 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Hukuk Genel Kurulundaki görüşme sırasında, esasa girilmeden önce, dava konusu alacak miktarı itibariyle direnme kararına karşı temyiz yasa yolunun açık olup olmadığı, ön sorun olarak incelenmiştir.

1 Ekim 2011 tarihinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) yürürlüğe girmiş; anılan Kanunun 450.maddesiyle de 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ek ve değişiklikleriyle birlikte tümüyle yürürlükten kaldırılmıştır. Bununla birlikte yasa koyucu uygulamada birtakım sorunların ortaya çıkmasını engellemek için, 6100 Sayılı Kanuna geçiş hükümlerini ayrıca düzenlemiştir.

6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen geçici madde 3 (Ek:31.03.2011– 6217/30 md.) göre bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun’un 26.9.2004 tarih ve 5236 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 427’nci ilâ 454’ncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacaktır.

Bilindiği üzere, 21.7.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun”; yürürlük tarihinden sonra mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar TL; yine yürürlük tarihinden sonra Yargıtay Daireleri ve Hukuk Genel Kurulunca temyiz incelemesi sonucunda verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilebilmesi için 440/III-1. maddesinde aranan parasal sınırı da altı milyar TL olarak değiştirmiştir. 5219 ve 5236 sayılı Kanunlara göre katsayı artışı uygulanarak bu sınırlar yıllar itibariyle arttırılmıştır.

16.07.1981 gün ve 2494 sayılı Kanun'un geçici maddesi ile temyiz ve karar düzeltme sınırlarına ilişkin değişikliklerin, Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra verilecek nihai kararlara yönelik temyiz ve karar düzeltme istemleri hakkında uygulanacağı belirtilmiş; dolayısıyla, dava hangi tarihte açılmış olursa olsun, temyiz ve karar düzeltme sınırlarının saptanmasında, hakkında bu yollara başvurulan hükmün verildiği tarihteki yasal durumun esas alınacağı kabul edilmiştir.

16.07.1981 gün ve 2494 sayılı Kanun'un geçici maddesi ile temyiz ve karar düzeltme sınırlarına ilişkin değişikliklerin, Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra verilecek nihai kararlara yönelik temyiz ve karar düzeltme istemleri hakkında uygulanacağı belirtilmiş; dolayısıyla, dava hangi tarihte açılmış olursa olsun, temyiz ve karar düzeltme sınırlarının saptanmasında, hakkında bu yollara başvurulan hükmün verildiği tarihteki yasal durumun esas alınacağı kabul edilmiştir.

Şu durumda; bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği veya Yargıtay kararına karşı karar düzeltme yolunun açık olup olmadığı belirlenirken, temyiz ya da karar düzeltme hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı; temyiz yada karar düzeltme istemine konu karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise, ona bağlı kalınmalıdır.

Buradaki "karar" teriminin, mahkemenin, Özel Daire bozmasına karşı verdiği direnme kararını ve ayrıca Hukuk Genel Kurulu’nun verdiği kararı da kapsayacağında duraksama bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde:

Dava, işçilik alacağı istemine ilişkindir. Eldeki davada, temyiz istemine konu direnme kararının verildiği 09.12.2013 tarihinde, uygulanacak temyiz (kesinlik) sınırı 1.820,00:-TL’dir. Uyuşmazlığı oluşturan direnme kararına konu fazla çalışma ücreti alacağı miktarı, açık biçimde temyiz edilebilirlik sınırı altında olduğundan, anılan karara karşı temyiz yasa yoluna gidilmesi, miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda yer alan açıklamalara göre davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazının REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 06.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5381, Karar No: 2024/6266, Tarih: 23.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/5381 E.  ,  2024/6266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/939 E., 2024/966 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü il yeniden esas hakkında hüküm kurulması

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sarıoğlan Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2023/92 E., 2024/22 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; davacı erkek vekilinin özel boşanma davası takip etme yetkisi içeren vekâletnamesinin veya usulüne uygun olarak düzenlenmiş yetki belgesinin dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda yer almadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla;

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 77 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca işlem yapılarak;

a) Boşanma davası açmak ve açılan davayı takip etmek kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğinde olup, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 74 üncü maddesi gereğince vekâletnamenin boşanma davası ile ilgili özel yetki içermesi gerektiğinden; özel yetkiyi içeren vekâletnamenin aslı veya onaylı örneğinin dosyaya sunulması için davacı vekiline kesin süre verilmesi,

b) Vekâletname sunulmaz ise 6100 sayılı Kanun’un 77 nci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi gereğince davacı asıl yapılan işlemlere muvafakat verdiğini açıkça belirtmediği takdirde gerekçeli kararın asıla tebliği sağlanıp, yasal temyiz süresi beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

23.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12761, Karar No: 2018/3549, Tarih: 10.05.2018

**14. Ceza Dairesi         2016/12761 E.  ,  2018/3549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 10.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8401, Karar No: 2014/13373, Tarih: 29.05.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/8401 E.  ,  2014/13373 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ilgın Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 03.05.2012

No : 2010/280-2012/227

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava rücuen tazminat istemine ilişkin olup, dava açılmadan önce 03.03.2010 tarihinde davalı şirket hakkında iflasın açılmasına karar verildiği Kütahya Ticaret Sicili Memurluğunun 08.11.2013 tarihli yazısından anlaşılmaktadır.

Görev konusu, kamu düzeniyle ilgili olup davanın her aşamasında ileri sürülebilir. Taraflarca ileri sürülmese dahi gerek Mahkemece, gerekse Yargıtay’ca tarafların bu yönde bir savunmasının olup olmadığına bakılmaksızın kendiliğinden göz önünde tutulur.

İflasın açılması hususunun görev kurallarında meydana getireceği değişikliği dava açılmadan önce ve sonra davalının iflası hallerine mahsus olmak üzere ayrı ayrı incelemek gerekir.

Davanın açılmasının usul hukuku bakımından hâsıl ettiği sonuçlardan biri, davanın açılması anında görevli ve yetkili olan mahkemenin sabit hale geleceği, sonradan ortaya çıkan değişikliklerden görev ve yetkinin etkilenmeyeceğidir (perpetuatio fori).

Davadan açıldıktan sonra şirketin iflası halinde; davaya İcra İflas Kanunun 194. maddeye göre, iş mahkemesinde devam edilmesi gerekmektedir.

Şirketin dava tarihinden önce iflas etmesi halinde ise; İİK`nin 191. maddesi gereğince, iflas açıldıktan sonra müflisin masaya giren mal ve hakları üzerindeki tasarruf yetkisi kısıntıya uğrar; müflis artık, masa mevcudunu azaltıcı nitelikteki tasarruflarda bulunamaz. Bu mallar ve haklar topluluğunu, iflas açıldıktan sonra, aynı Kanun`un 226. maddesi gereğince, kanuni mümessil olan iflas idaresi temsil edeceğinden, açılacak davalarda husumetin iflas idaresine yöneltilmesi ve varlığı iddia olunan alacakların, İİK`nin 219 maddesi gereğince, masaya karşı ileri sürülmesi gerekir. Bu nedenle kural olarak iflastan sonra müflis aleyhine masaya giren mal ve haklara ilişkin olarak doğrudan dava açılamaz. İflas masasından hak iddia eden alacaklının alacağının masaya kaydını talep etmesi, bu talebin İflas idaresince kabul edilmemesi halinde, İİK.nun 235/2.maddesinde öngörüldüğü şekilde sıra cetveline itiraz davası açması gerekmektedir. Buna rağmen, iflâstan sonra müflise karşı bir alacak davası açılırsa, bu davaya, iflâs idaresine karşı sıra cetveline itiraz davası (m.235,II) olarak devam edilmelidir. (Kuru Baki, İcra ve İflas Hukuku El Kitabı, Adalet Yayınevi, 2013, sayfa 1235)

Sıra cetveline itiraz davasında da, görevli mahkeme İcra ve İflas Kanunun 235/1 maddesine göre iflas kararını veren Ticaret Mahkemesinin bulunduğu yerdeki herhangi bir Ticaret Mahkemesidir.

Sıra cetveline itiraz davasında da, görevli mahkeme İcra ve İflas Kanunun 235/1 maddesine göre iflas kararını veren Ticaret Mahkemesinin bulunduğu yerdeki herhangi bir Ticaret Mahkemesidir.

Somut olayda da, davalı şirket hakkında dava açılmadan önce iflasın açılmasına karar verildiği anlaşıldığından Mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken esasa girilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma sebebidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 29.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25914, Karar No: 2016/3227, Tarih: 23.02.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/25914 E.  ,  2016/3227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

KATILANLAR : Ilgazlar A.Ş., ..., ..., ..., ..., ...

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Kovuşturmanın ertelenmesi

KARAR

Yerel Mahkemece verilen karar temyiz edilmekle dosya görüşüdü:

6352 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca verilen kovuşturmanın ertelenmesi kararı itiraza tabi olup temyiz yasa yoluna başvurulması olanaklı bulunmadığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddeleri gereğince katılanlar vekilinin temyiz isteğinin REDDİNE, CMK'nın 264. maddesi gözetilerek, mahallinde itiraz mercii tarafında incelenmek üzere dosyanın, Yargıtay Cumhuriyet Başssavcılığına TEVDİİNE, 23.02.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3969, Karar No: 2009/6051, Tarih: 30.04.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/3969 E.  ,  2009/6051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, ilk prim kesintisinin yapıldığı tarihten itibaren tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacının temyizine gelince;

Davacı, ilk tevkifat kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren 2926 sayılı Yasa'ya tabi tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, davacının ilk ... prim kesintisinin yapıldığı 25.03.1996 tarihini takip eden 01.04.1996 tarihi ile 31.12.1996 tarihi arasında ve yeniden prim kesintisinin yapıldığı 22.06.1998 tarihini takip eden 01.07.1998 tarihi ile dava tarihi olan 17.05.2006 tarihleri arasında kalan sürede 2926 sayılı Yasa kapsamında zorunlu tarım ... sigortalısı sayılması gerektiğinin tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79. maddesine koşut geçmiş tarım ... hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan yasanın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım ... sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır. Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan, resen tescil başlığını taşıyan 9. maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren üç ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca resen yapılması gerekmektedir.

2926 sayılı Yasa’nın 36. maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2. madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek ...’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. ...’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı resen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği resen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. Ayrıca, 2926 sayılı Yasa’nın 10. maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde valilik, kaymakamlık, özel idare, belediye, muhtarlık ve nüfus idareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan ... ekicileri istihsal kooperatifleri ile birliği, ... Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir. Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının 01.06.2006 tarihi itibariyle tarım ... sigortalısı olarak tescil edildiği, 27.09.1989 tarihinden itibaren tarım kredi kooperatifi kaydı, 03.09.2001 tarihinden itibaren ziraat odası kaydı bulunduğu ve sattığı ürün bedellerinden 25.03.1996, 22.06.1998, 20.08.1999 ve 22.05.2000 tarihlerinde prim kesintisinin yapıldığı anlaşılmıştır.

Bu durumda, davacının tesbitine karar verilmesini istediği tarihler arasında tarımsal faaliyetinin kesintisiz devam ettiği anlaşıldığı halde, davanın tümünün kabul edilmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 28.03.2007 gün, E:2007/21-172 ve K:2007/177 sayılı kararı).

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 30.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1939, Karar No: 2012/6625, Tarih: 22.05.2012

**17. Hukuk Dairesi         2012/1939 E.  ,  2012/6625 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ..., ... ile davalı HDİ sigorta AŞ. arasındaki dava hakkında Osmaniye 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 14.10.2010 gün ve 2009/643- 2010/538 sayılı hüküm Dairenin 25.10.2011 gün ve 2010/12845 - 2011/9753 sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiş olup, süresi içinde davacılar vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre 6100 sayılı HMK.nun geçici 3.maddesinin 2.fıkrası delaletiyle 1086 sayılı HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 203,00 TL para cezasının davacılardan alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 43,90 TL peşin harcın karar düzeltme harcına mahsubuna 22.5.2012 tarihinde üye ...'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Davacılar, Osmaniye Asliye 2.Hukuk Mahkemesinin 2009/237 esas sayılı dosyasında fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulması kaydıyla her bir davacı için 5.000,00 TL destekten yoksunluk tazminatının davalıdan tahsilini istemişler,

18.09.2009 günlü bilirkişi raporu ile davacı ...'ın destek zararının 5.458,18 TL, davacı ...'nin destek zararınında 7.167,22 TL olduğu bildirilmiş,

Davacılar vekilince 06.10.2009 günlü oturumda "zararın düşük hesaplandığı" gerekçesiyle bilirkişi raporuna itiraz edilmiş,

Mahkemece aynı oturumda davanın kabulüne davacıların fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulmasına karar verilmiş, karar temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir,

Karar düzeltme istemine konu aynı mahkemenin 2009/643 esas sayılı dosyasında da, davacılar kısmi davada saklı tuttukları fazlaya ilişkin hak yönünden davacı ... için 12.000,00 TL, davacı ... için de 13.000,00 TL destekten yoksunluk zararının davalıdan tahsilini talep etmiş,

Mahkemece yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılmaksızın "davacıların kısmi davadaki rapora itiraz etmedikleri, kararın kesinleştiği, rapora itiraz edilmemesi ve kısmi davadaki kararın kesinleşmiş olması" gerekçesiyle kısmi davadaki rapora göre davacı ... için 2.167,22 TL davacı ... için de 458.18 TL tazminata hükmedilmiş,

Davacıların temyiz istemleri Dairenin 25.10.2011 gün 2010/12845 esas 2011/9753 karar sayılı kararı ile red edilerek karar onanmış,

Davacıların karar düzeltme istekleri de sayın çoğunluk tarafından red edilmiştir.

Sayın çoğunluğun karar düzeltme isteminin reddine ilişkin görüşüne katılamıyorum.

Davacılar, kısmi davada saklı tuttukları fazlaya ilişkin hak için eldeki davayı açmışlardır. Kısmi dava, talep edilen kısım açısından kesin hüküm oluşturmakla birlikte saklı tutulan fazlaya ilişkin hak için kesin hüküm oluşturması söz konusu değildir.

Davacıların karar düzeltme istekleri de sayın çoğunluk tarafından red edilmiştir.

Sayın çoğunluğun karar düzeltme isteminin reddine ilişkin görüşüne katılamıyorum.

Davacılar, kısmi davada saklı tuttukları fazlaya ilişkin hak için eldeki davayı açmışlardır. Kısmi dava, talep edilen kısım açısından kesin hüküm oluşturmakla birlikte saklı tutulan fazlaya ilişkin hak için kesin hüküm oluşturması söz konusu değildir.

Kısmi davada alacağın bir kesimi dava konusu yapıldığı için mahkeme, bilirkişi raporu da bu miktar alacağı haklı gösteriyorsa alacağın daha fazla olup olmadığını incelemeden, tarafların bu konudaki bilirkişi raporuna karşı itirazları üzerinde durmadan kısmi davayı karara bağlamış olabilir. Bu nedenle ve bilirkişi raporu takdiri delil olduğundan kısmi davadaki bilirkişi raporu ek davada mahkemeyi bağlamaz. Ek davaya bakan mahkemece yeni bir bilirkişi incelemesi yaptırılabilir. (HGK.01.11.1974 gün, 9/199-1132 sayı,HGK.9.11.1988 gün 15/572-898 sayı, 11HD. 1.11.1999 gün 6838-8548 sayılı kararları)

Somut uyuşmazlıkta kısmi davada alınan bilirkişi raporuna, mahkemenin kabulünün aksine davacı tarafça itiraz edildiğinden, kısmi davada alınan bilirkişi raporunun saklı tutulan alacak yönünden bağlayıcı bulunmadığı iyice meydana çıkmış bulunmaktadır.

Yerel mahkemenin, kısmi davada bilirkişi raporuna davacı tarafça itiraz edilmesine rağmen, "rapora itiraz edilmediği, kısmi davanın da kesinleştiği raporun bu nedenle davacıyı bağlayıcı olduğuna" ilişkin görüşünde hukuki isabet bulunmamaktadır.

Bu halde Yerel mahkemece ek davada yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılarak hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, ek davada bilirkişi incelemesi yaptırılmadan kısmi davadaki itiraz edilen raporu hükme dayanak yapması nedeniyle kararın bozulması icap ederken onanmasına ilişkin daire kararının karar düzeltme yoluyla kaldırılmasına karar verilmelidir.

Sayın çoğunluğun karar düzeltme talebinin reddine ilişkin düşüncesine açıklanan nedenlerle karşıyım.

...

Karşı Oy