muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16459, Karar No: 2015/21922, Tarih: 17.06.2015

(Değişik fıkra: 26/02/1985 - 3156/19 md.) Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde, birmilyar kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir.

(Değişik fıkra: 26/02/1985 - 3156/19 md.) Alacağın tamamının dava edilmiş olması halinde, hükümde, asıl isteminin kabul edilmeyen bölümü birmilyar lirayı geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur; şu kadar ki karşı tarafça temyiz yoluna başvurulması halinde, düzenleyeceği cevap dilekçesinde temyize ilişkin itirazlarını ileri sürmesi mümkündür.

(Değişik fıkra: 26/02/1985 - 3156/19 md.) 438 inci maddenin birinci fıkrasındak i onmilyar liralık duruşma sınırı ile 440 ıncı maddenin üçüncü fıkrasının birinci bendindeki altımilyar l iralık karar düzeltme sınırının belirlenmesinde yukarıdaki fıkra hükmü kıyasen uygulanır.

Kesin olarak verilen hükümlerle niteliği bakımından yürürlükteki hukuka aykırı bir sonucu ifade eden ve Yargıtayca incelenmeksizin kesinleşmiş bulunan hükümler. Adalet Bakanlığının göstereceği lüzum üzerine Cumhuriyet Başsavcısı tarafından kanun yararına temyiz olunur.

Temyiz isteği Yargıtayca yerinde görüldüğü takdirde, hüküm kanun yararına bozulur. Bu bozma hükmün hukuki sonuçlarını kaldırmaz.

Bozma kararının bir örneği Adalet Bakanlığına gönderilir ve Bakanlıkça Resmi Gazete'de yayınlanır."

6100 sayılı HMK'nun 341 inci maddesinde,

"1) İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir.

(2) Miktar veya değeri binbeşyüz Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir.

(3) Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda binbeşyüz Türk Liralık kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir.

(4) Alacağın tamamının dava edilmiş olması durumunda, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü binbeşyüz Türk Lirasını geçmeyen taraf, istinaf yoluna başvuramaz.

(5) İlk derece mahkemelerinin diğer kanunlarda temyiz edilebileceği veya haklarında Yargıtaya başvurulabileceği belirtilmiş olup da bölge adliye mahkemelerinin görev alanına giren dava ve işlere ilişkin nihai kararlarına karşı, bölge adliye mahkemelerine başvurulabilir." denmiştir.

6100 sayılı HMK'nun temyiz edilebilen kararlar başlıklı 361 inci maddesinde ise,

"(1) Bölge adliye mahkemesi hukuk dairelerinden verilen temyizi kabil nihai kararlar ile hakem kararlarının iptali talebi üzerine verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren bir ay içinde temyiz yoluna başvurulabilir.

(2) Davada haklı çıkmış olan taraf da hukuki yararı bulunmak şartıyla temyiz yoluna başvurabilir." şeklindeki hükümler ile mahkemelerce verilen hangi kararların temyiz edilebileceği açıkça gösterilmiştir.

"(1) Bölge adliye mahkemesi hukuk dairelerinden verilen temyizi kabil nihai kararlar ile hakem kararlarının iptali talebi üzerine verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren bir ay içinde temyiz yoluna başvurulabilir.

(2) Davada haklı çıkmış olan taraf da hukuki yararı bulunmak şartıyla temyiz yoluna başvurabilir." şeklindeki hükümler ile mahkemelerce verilen hangi kararların temyiz edilebileceği açıkça gösterilmiştir.

Gerek 6100 sayılı HMK'da gerekse halen yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK'nun ilgili maddelerinde mahkemelerce verilen hangi kararların temyiz edilebileceği açıkça belirtilmiştir. Mahkemelerce verilen ara kararlar kural olarak temyiz edilemez. Bir başka ifadeyle ara kararlar ilke olarak temyize tabi değildir. Kuralın istisnasını yine yasa düzenlemiş, yasada bir kısım ara kararların temyiz edilebileceği öngörülmüştür. Somut olayda davacı tarafından temyiz edilen ara karar, yasada düzenlenen temyizi kabil (temyiz edilebilen) ara kararlardan olmayıp davacı vekilinin temyiz talebinin reddi gerekir.

F) Sonuç:

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin TEMYİZ TALEBİNİN REDDİNE, temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1465, Karar No: 2015/5736, Tarih: 25.11.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/1465 E.  ,  2015/5736 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/35853

MAHKEMESİ : Akhisar Ağır Ceza Mahkemesi

KARAR VE NO : 12/11/2013, 2013/291 (E) ve 2013/416 (K)

SUÇ : Taksirle ölüme neden olma

Olay günü sanık Arif, maktul ve tanıklar Hüseyin ile Ferhat'ın Soma İlçesi Yayladalı Köyü, Ilıcalar Mevkiine avlanmaya gittikleri, sanık ile maktulün aynı mevkiiye yöneldikleri, ancak bir süre sonra birbirlerinden ayrıldıkları, sanığın sisli ortamda karaltı görerek yaban hayvanı olduğu düşüncesiyle ateş ettiği sırada vurulan maktulün beyin kanaması ve pelvik, kaburga kırıklarıyla birlikte iç organ delinmesinden gelişen iç kanama sonucu ölümünün gerçekleştiği belirtilen olayda;

Ceza yargılamasının temel amacı olan maddi gerçeğin insan haklarına uygun biçimde duraksamasız olarak ortaya çıkarılması bakımından, sanığa yüklenen suçun kanunda gösterilen cezasının ağırlığı da gözetildiğinde;

Olay gün ve saati ile hava durumuna karşılık gelen bir zaman diliminde sanık, tanıklar ve bilirkişinin hazır bulundurulması suretiyle olay yerinde savunmaların ve tanık anlatımlarının denetlenmesine olanak verecek şekilde tatbiki ve temsili keşif yapılarak rapor alınmasından sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı görüldüğünden, sanık müdafiilerinin ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 24/11/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4207, Karar No: 2019/14460, Tarih: 14.11.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/4207 E.  ,  2019/14460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararları kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ...’nün temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

1-İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun işlendiği yer ve olayın gerçekleştiği zaman dilimi itibarıyla, müştekinin sorumlu olduğu mağazanın suç tarih ve saatinde açık olduğu, bu nedenle iş yerinin açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutad olan yerlerden olduğunun anlaşılması karşısında; atılı suçun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, CMK'nun 223/2-a maddesi gereğince beraati yerine yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2-İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan mahkumiyet kararı verildiği halde hükm kısmında uygulama maddesi olarak TCK’nun 116/1. maddesinin gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nün temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 14.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1386, Karar No: 2010/4070, Tarih: 02.06.2010

**1. Ceza Dairesi         2009/1386 E.  ,  2010/4070 K.**

**"İçtihat Metni"**

... ... 'ı canavarca bir his sevkiyle öldürmekten sanık ...'ın yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (...) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 16/05/2007 gün ve 422/147 sayılı hüküm re'sen temyize tabi olmakla beraber Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından da istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Anayasa'nın 40/2 ve 1412 sayılı CMUK.nun 310. maddesi ile 5271 sayılı CMK.nun 34/2,232/6.maddelerine aykırı şekilde hüküm fıkrasında yasa yoluna başvuru şeklinin gösterilmediği görülmekle;

Müdahiller ... ve ... ...'a CMK.nun 291.maddesi uyarınca hükmün tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe verilmesi veya zabıt katibine bir beyanda bulunulması suretiyle temyiz isteminde bulunulabileceğini gösteren meşruhatlı bildirimde bulunularak, tebligatı gösteren belge ve verilirse temyiz dilekçesi ile ve bu halde ek tebliğname düzenlendikten sonra dosyanın Dairemize iadesi için mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na (TEVDİİNE), 02/06/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3100, Karar No: 2019/11568, Tarih: 30.09.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/3100 E.  ,  2019/11568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükümlerin kesin nitelikte olduğundan bahisle suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından yapılan temyiz talebinin reddine dair ek kararın temyiz edilmediği görülmekle yapılan incelemede;

Mağdur ...'in aşamalardaki beyanları ve tüm dosya kapsamına göre, olay gecesi suça sürüklenen çocuğun, babası olan mağdurun sabah namazını kılmak için kalktığını görmesi üzerine tartışmaya başlayarak onu evden atması şeklinde gerçekleşen olayda, yasal unsurları itibariyle oluşmayan kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyetine hükmolunması,

Yasaya aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23409, Karar No: 2014/11231, Tarih: 29.04.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/23409 E.  ,  2014/11231 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

2. Ceza Dairesi

Tebliğname No : 2 - 2012/172625

MAHKEMESİ : Edirne 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2012

NUMARASI : 2012/4 (E) ve 2012/167 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yakınana ait suça konu cep telefonunun suç tarihinden sonra sanık tarafından kullanıldığının tespit edilmesi üzerine dinlenen sanığın savunmalarında, suç tarihinde öğrencisi olduğu üniversite kampüsüne gittiğini ve arazide çimenler arasında cep telefonunu bulduğunu ve sahibine ulaşamadığı için kullandığını fakat cep telefonunu çalmadığını anlatması, yakınanın da öğrencisi olduğu üniversitesinin mezuniyet töreni için üniversite içindeki tören alanına gittiğini ve kol çantası içine koyduğu cep telefonunu bir süre sonra çantanın içinde bulamadığını beyan etmesi ve sanığın, yakınanın çantasında korunan cep telefonunu çekip almak suretiyle çaldığına ilişkin başka delil de bulunamaması karşısında; sanığın eyleminin kaybedilmiş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf suçuna ilişkin aynı Kanunun 160. maddesindeki suçları oluşturup oluşturmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden ve sanığın yakınanın kol çantası içindeki cep telefonunu çekip almak suretiyle ya da özel beceriyle aldığına ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğu denetime olanak verecek şekilde de açıklanıp belirlenmeden, sanığın aynı Kanunun 142/2-b maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 29.04. 2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9254, Karar No: 2016/2172, Tarih: 10.03.2016

**11. Ceza Dairesi         2015/9254 E.  ,  2016/2172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın, yokluğunda verilen ve 14.07.2015 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilen hükmü sonradan atadığı müdafiinin, adli tatilin bitiminden sonra, 5271 sayılı CMK'nun 331/4. maddesinde öngörülen üç günlük uzatılmış yasal süre geçtikten sonra 07.09.2015 havale tarihli dilekçe ile temyiz ettiği anlaşıldığından, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 10.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9182, Karar No: 2011/11526, Tarih: 05.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/9182 E.  ,  2011/11526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.02.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 04.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadastro tespiti sırasında 1580 sayılı yasanın 159 ve 160. maddeleri yarınca davalı ... adına harmanyeri cinsi ile tespit ve tescil edilen 694 ada 9 parsel sayılı taşınmazda imar uygulaması yapılması ile oluşan ve yine davalı ... adına tescil edilen 694 ada 12 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı adına tescili istemine ilişkindir.

Davalı, hak düşürücü sürenin geçmesi nedeniyle davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3. fıkrasındaki on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

25.02.2009 tarihinde kabul edilerek 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” şeklinde ekleme yapılmıştır.

Aynı Kanunun 3. maddesi ile 3402 Sayılı Kadastro Kanununa eklenen Geçici 10. madde ise “Bu Kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” kuralını getirmiştir.

Ancak, 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile; 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına eklenen “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” cümlesinde yer alan "...iddia ve taşınmazın niteliğine" ibaresi ve 3. madde ile 3402 sayılı Kanuna eklenen “Geçici 10. madde” Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 günlü ve E.2009/31, K. 2011/77 sayılı kararı ile iptal edildiğinden Hazine’nin mera (yayla) iddiasıyla açtığı iptal ve sınırlandırma davaları on yıllık hak düşürücü sürenin dışında kalmıştır.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesinin yukarıda belirtilen iptal kararı göz önüne alınarak çekişmenin esasının incelenmesi gerekirken, davanın hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13244, Karar No: 2013/11442, Tarih: 03.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/13244 E.  ,  2013/11442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 19.04.2012 tarih ve 2010/686-2012/78 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankanın ... Şubesine tahsil için bıraktığı 15.04.2001 vade tarihli 3.500 USD meblağlı bonoyu davalı bankanın kaybettiğini, ... 6. ATM'nin 2001/1152 esas sayılı dosyasında, açılan dava neticesinde bononun zayi nedeniyle iptaline dair karar alındığınğını ancak keşideci hakkında davalı bankaca takip yapılmadığını, müvekkilinin keşideci hakkında ... 1. İcra Müdürlüğü'nün 2002/1220 esas sayılı dosyası ile takibe girişerek anılı dosyadan aciz vesikası temin ettiğini, davalı bankanın senedi kaybetmesi, kendi adına aldığı iptal kararını keşideciye karşı icraya koymaması ve geçen süre zarfında keşidecinin iş yerine terk etmesi nedeniyle zararının oluştuğunu ve davalı bankanın özensiz davranışlarıyla zarara sebebiyet verdiğini ileri sürerek 3.500 USD 'si asıl alacak olmak üzere 4.060 USD'nin dava tarihinden itibaren işleyecek aylık % 9 yasal faiziyle birlikte davalı bankadan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili bankanın ... Şubesi'ne tahsil maksadıyla verilen senedin ... Şubesine gönderildiği esnada postada kaybolduğunu ve ... 6 Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2001/1152-1323 esas-karar sayılı zayi nedeniyle iptal kararının alınarak davacıya teslim edildiğini, müvekkili bankanın kusurlu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma sonrası yapılan yargılamada iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca bankanın bononun kaybedilmesi ile ilgili sorumlu olabilmesi için davacının alacağını alamadığını, dava dışı borçluların mal varlıkları olduğu halde gerek bono borçlusu, gerekse diğer borçlulardan tahsil edemediğini, bononun vade tarihi ile takibin kesinleştiği tarih arasında, bono borçlusunun mal varlığının elinden çıkardığının ve bu nedenle bononun tahsil edilemediğinin tespit edilmesi gerektiği, tüm dosya kapsamında dava dışı şirket adına her hangi bir taşınır, taşınmaz mal varlığına rastlanılmadığı, bononun vade tarihi ile takip tarihi arasında dava dışı bono borçlusunun mal varlığının bulunduğu ve bu esnada elinden çıkardığına dair hiç bir kanıt elde edilemediği gerekçesiyle davanın reddine kara verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1445, Karar No: 2017/2767, Tarih: 19.10.2017

**23. Hukuk Dairesi         2017/1445 E.  ,  2017/2767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen alacak, tapu iptali ve tescil davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 06.02.2017 tarih, 2016/8595 Esas ve 2017/242 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi asıl ve birleşen 2013/131 Esas sayılı davada davalı, birleşen 2013/372 Esas sayılı davada davacı ... vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Asıl davada davacılar vekili, müvekkillerinin, 56 ve 57 numaralı dükkânları arsa sahibi ...'den satın aldıklarını ancak davalı yüklenicinin dükkânları ve cephesini sözleşmede kararlaştırılan m²'den küçük yaptığı gibi, yüklenicinin kendisine bırakılan 62, 63 ve 64 numaralı dükkânların altına da depo yaparak müvekkillerinin arsa payını azalttığını ileri sürerek, 56 ve 57 numaralı dükkânlarının sözleşmeye uygun hale getirilmesini, bu mümkün olmazsa aradaki farkın tazminini ve davacının yaptığı fazla depoların kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada (2013/131 E.) davacı vekili, müvekkili ile davalı yüklenici arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca müvekkiline bırakılacak olan 56 ve 57 numaralı dükkânları ve cephesini sözleşmede kararlaştırılan m²'den küçük yaptığı gibi, yüklenicinin kendisine bırakılan 62, 63 ve 64 numaralı dükkânların altına da depo yaparak müvekkillerinin arsa payını azalttığını ileri sürerek, 56 ve 57 numaralı dükkânlarının sözleşmeye uygun hale getirilmesini, bu mümkün olmazsa aradaki farkın tazminini ve davacının yaptığı fazla depoların kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.

Asıl ve birleşen davada davalı vekili, davacının, 56 ve 57 numaralı dükkânları 15.03.2012 tarihinde satıp devrettiğini, bu nedenle dava açma ehliyeti bulunmadığını, sözleşme konusu inşaatın, imar durumu ve inşaat ruhsatına uygun olarak yapıldığını, inşaatın sözleşmede kararlaştırılan büyüklükte olmamasından müvekkilinin sorumlu olmadığını, 63 numaralı dükkândaki deponun da ayrı bir bağımsız bölüm olmadığını, mimari proje ve yapı ruhsatına uygun olduğunu, kabul anlamına gelmemek kaydıyla, depo için proje tadili yapabileceklerini, tazminat miktarının fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada (2013/372 E.) davacı vekili, müvekkili yüklenici ile davalı arsa sahibi arasında yapılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ile müvekkiline 5 adet dükkân ile 37 adet dairenin kalacağının kararlaştırıldığını, sözleşme uyarınca müvekkilinin 63 numaralı dükkân ile 4, 41 ve 44 numuralı dairelerin satış yetkilerini almaya hak kazandığını, yaptırılan tespitte alınan rapora göre inşaatın %57 oranında bittiğinin tespit edildiğini, satış yetkisinin istenmesine ve diğer arsa sahiplerinin bu yetkiyi vermesine rağmen davalı arsa sahibinin vermediğini, bu hususun ihtarname ile davalıya bildirildiğini ileri sürerek, 63 numaralı dükkân ile 4, 41 ve 44 numaralı dairelerin satış yetkilerinin müvekkiline verilmesini talep ve dava etmiş, 23.05.2016 tarihli ıslah dilekçesi ile söz konusu dükkân ve dairelerin tapularının iptali ile müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davalı vekili, müvekkilinin sözleşme gereği belirlenen ve satış yetkisi verilmesi yükümlülüğüne bir itirazının olmadığını, yüklenici davacının 56 ve 57 numaralı dükkânları eksik yaparak ve kendisine kalan 63 numaralı dükkâna sözleşmede yer almayan depo ekleyerek sözleşmeye aykırı davrandığını ve sözleşme ile belirlenen yükümlülüklerini yerine getirmediğini, bu konudaki davanın devam ettiğini, belirtilen sözleşmeye aykırılıklar giderilmeden müvekkilinden talepte bulunulamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, asıl davanın reddine dair verilen kararın, davacılar vekilince temyizi üzerine Dairemizin 25.09.2013 tarih ve 2013/3694 E., 5737 K. sayılı ilamıyla, mahkemece, arsa sahibi ...'in sözleşmeden doğan şahsi haklarını davacılara temlik ettiğine ilişkin yazılı sözleşme var ise sunulması için davacılara süre verilmesi, sunulması halinde davanın esasının incelenmesi, sunulamaz ise davacılar tarafından ancak tapuda devir işlemi yapan arsa sahibinden satım sözleşmesi hükümleri uyarınca talepte bulunulabileceğinden, davanın usulden reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuştur.

Bozma kararından sonra açılan birleşen davalar, asıl dava dosyası ile birleştirilmiştir.