muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14510, Karar No: 2015/14138, Tarih: 08.09.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/14510 E.  ,  2015/14138 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile 1-... adına Av. ..., 2-... ve diğer 12 davalı arasındaki dava hakkında ... İş Mahkemesinden verilen 11.03.2015 günlü ve 2011/490-2015/479 sayılı hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Usûlüne uygun olarak bir tebligat yapıldıktan sonra adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebligat yapılabilir.

19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 3. maddesi ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10/2. maddesine göre “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.”; yine, 6099 sayılı Kanunun 5. maddesi ile 7201 sayılı Kanunun 21. maddesine eklenen ikinci fıkrasına göre, “Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır."

Tüm bu düzenlemeler gözetildiğinde, artık, adres kayıt sisteminde yazılı adresi bulunanlara, 7201 sayılı Kanunun 35. maddesine göre tebligat yapılamayacak; bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, adres kayıt sisteminde yazılı adresine, 21. maddenin ikinci fıkrasına göre tebliğ yapılması gerekecektir.

Somut olayda; gıyabi hükmün davalılar ... ve ...'ya, adres kayıt sisteminde yazılı olup-olmadığı araştırılmaksızın, dava dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliğ edilip, sonrasında çıkarılan tebligatın bila döndüğü adresine, Kanunun 35. maddesine göre tebliği usûlsüz olup;

Mahkemece; anılan davalıların, yapılacak araştırma ile tespit edilecek adres kayıt sisteminde yazılı adresine, gıyabi hükmün usûlünce tebliğ edilerek; temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi gereği, Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra; anılan davalının, adres kayıt sisteminde kayıtlı olmadığının anlaşılması durumunda, önceki adresine Kanunun 35. maddesine göre yapılan tebliğ geçerli olacağından, başkaca bir şey yapılmaksızın gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, bu eksiklik giderilip dosya geldikten sonra temyiz itirazlarının incelenmesine 08.9.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3283, Karar No: 2023/3867, Tarih: 03.07.2023

**1. Hukuk Dairesi         2023/3283 E.  ,  2023/3867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 29.09.2020 tarihli ve 2017/341 Esas - 2020/405 Karar sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan Dairenin 26.12.2022 tarihli ve 2021/5432 Esas - 2022/8519 Karar sayılı kararının düzeltilmesi, süresinde davacı ... tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Karar düzeltme dilekçesinde ileri sürülen hususlar 6100 sayılı Kanun'un geçici 3. maddesi gereğince uygulanması gereken HUMK'un 440. maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymadığından davacı ...'ün karar düzeltme isteminin REDDİNE,

Davacı ...'ten HUMK'un 442/3. maddesi ve 4421 sayılı Yasa gereğince takdiren 1.470,00 TL para cezası alınmasına, karar düzeltme harcı peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, 03.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13138, Karar No: 2014/8684, Tarih: 12.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/13138 E.  ,  2014/8684 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/239726

MAHKEMESİ : Kayseri 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/04/2011

NUMARASI : 2011/71 (E) ve 2011/315 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık Ö.. T.. müdafiinin 28.04.2011 tarihli oturumdaki beyanlarına ve mağdurun, bu beyanları doğrular nitelikteki 04.04.2011 havale tarihli dilekçesi içeriğine göre, hırsızlık eylemi nedeniyle uğradığı zararının giderilmesi yönündeki önerinin mağdur tarafından kabul edilmediğinin anlaşılması karşısında; mahkemece belirlenecek merciiye suça konu milli piyango biletinin bedelinin mağdura ödenmek üzere depo ettirilmesi olanağı sanığa tanındıktan sonra sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin uygulanma koşullarının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hakime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hakime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; 32 TL değerindeki milli piyango biletini çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Ö.. T.. müdafiilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 12.03.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1580, Karar No: 2023/4668, Tarih: 11.10.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/1580 E.  ,  2023/4668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/237 E., 2023/16 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeninden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 7. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/17 E., 2021/336 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince boşanma talebi yönünden dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararın davalı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kısmen kaldırılarak bu yönlerden yeniden esas hakkında karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; kadının, erkek felç geçirmesine rağmen hastalığıyla ilgilenmediğini, bakmayacağını söylediğini, erkeğin maaşını alıp az miktarda eşine verdiğini, para için kavga çıkardığını, aldığı paraları kendi çocuklarına verdiğini, erkekte kalan parayı almak için yataktan iterek düşürdüğünü, erkeğe sürekli hakaret ettiğini, küçük düşürdüğünü, arayıp sormadığını, çocukları baksın dediğini, arabayı satıp parasını da altına çevirdiğini, çocuklar arasında ayrım yaptığını belirterek evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle tarafların boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde özetle; erkeğin, kadına sürekli hakaret ettiğini, sürekli şiddet uyguladığını, boşanmayı sağlamak amacıyla çocuklarının erkeği kandırarak evden götürdüğünü ve kadını da evden kovduklarını, erkeğin çocukların etkisinde kalarak bu davayı açtığını, çocuklarının kadına hakaret ve tehdit ettiklerini, eşiyle görüşmesini engellediklerini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde özetle; erkeğin, kadına sürekli hakaret ettiğini, sürekli şiddet uyguladığını, boşanmayı sağlamak amacıyla çocuklarının erkeği kandırarak evden götürdüğünü ve kadını da evden kovduklarını, erkeğin çocukların etkisinde kalarak bu davayı açtığını, çocuklarının kadına hakaret ve tehdit ettiklerini, eşiyle görüşmesini engellediklerini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; erkek felç geçirdikten sonra kadının, erkeğe bakmayacağını söyleyerek bakımını yapmadığı ve davacının kendi çocuklarının evinde kalmaya başladığı, kadının erkeğin maaşını çektiği ve davacıya çok az miktarda harçlık verdiği, erkeğin buğday parasını isterken yataktan düşürmeye çalıştığı, kadının cevap dilekçesinde davacı erkekle ilgili herhangi bir şey söylemediği ancak davacının çocuklarıyla ilgili olarak davanın açılmasını onların istediğini ileri sürdüğü ve çocuklarla ilgili söylemde bulunduğu, her ne kadar davacı erkekle ilgilendiğini ve bakımını yaptığını söylemiş ise de davacının tanık söylemleriyle felç geçirdikten sonra bakımının davalı tarafından yapılmadığını ispat ettiği hal böyle olmakla davacı erkeğe yüklenecek herhangi bir kusur izafesi yapılamamakla davalı kadının tam kusurlu olduğunun tespit edildiği dikkate alınarak evlilik birliğinin temelinden çöktüğü, birliğin temelinden çökmesinde davalı kadının tam kusurlu olduğuna, davacı yargılama sırasında vefat ettiğinden boşanma yönünden dava konusuz kalmakla bu hususta karar verilmesine yer olmadığına, davalı kadının tam kusurlu olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; erkeğin sağlık kayıtlarının getirtilmemesi, kusur belirlemesi, davanın reddine karar verilmemesi yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; erkeğin sağlık kayıtlarının getirtilmemesi, kusur belirlemesi, davanın reddine karar verilmemesi yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla;taraflar arasında çıkan tartışmadan dolayı erkeğin çocuğu ...'ın 28.03.2018 tarihinde erkeği alarak kendi evine götürdüğü, o tarihten sonra tarafların bir daha bir araya gelmedikleri, taraflar ayrılmadan önce erkeğin felç geçirdiği, taraflar ayrıldıktan sonra erkeğe sırasıyla çocuklarının baktığı, kadına verilen kusurlardan erkeğin buğday parasını isterken yataktan düşürmeye çalıştığı hususunda dinlenen tanık beyanlarının duyuma dayalı olduğu halde bu hususta kusur verilmesinin hatalı olduğu, kadına verilen diğer kusurların doğru olduğu, erkeğin yargılama devam ederken 10.01.2021 tarihinde vefat ettiği, bu nedenle boşanma talebi açısından davanın konusuz kaldığı, erkeğin sağlık kayıtlarının getirtilmesinin dosyaya yenilik katmayacağı, Mahkemece kadının tam kusurlu olduğunun tespitine şeklinde değil de sağ kalan eşin boşanmayı gerektirecek derecede kusurlu olup olmadığı yönünden hüküm kurulması gerektiği halde aksi yönde hüküm kurulmasının hatalı olduğu, evliliğin ölümle son bulması nedeni ile ölen eş yönünden her hangi bir kusur tespiti yapılmasına gerek olmadığı gerekçesiyle davalı kadın vekilinin istinaf talebinin kısmen kabulüne, erkeğin dava devam ederken vefat etmesi nedeniyle boşanma talebinin konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına, sağ kalan davalı kadının boşanmayı gerektirecek derecede kusurlu olduğunun tespitine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle kusur belirlemesi, eksik inceleme, davanın reddine karar verilmemesi, vekâlet ücreti yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; sağ kalan kadın eşin boşanmaya sebebiyet verecek derecede kusurlu olup olmadığı ve vekâlet ücreti noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Kanun’un 181 inci maddesinin ikinci fıkras.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Kanun’un 181 inci maddesinin ikinci fıkras.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı kadın vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,11.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21186, Karar No: 2014/1915, Tarih: 17.02.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/21186 E.  ,  2014/1915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı ... vekili, davalı borçlu ... aleyhine icra takibi yaptıklarını, borcu karşılayacak malı bulunamadığını ileri sürerek borçlunun, dava konusu taşınmazını davalı ...’e onun da davalı Şirket’e satışına ilişkin tasarrufların iptalini talep etmiştir.

Davalı ... Bağıran ve ...Bağıran İnş. .... vekili davalıların yerleşim yerinin Kütahya ilinde olduğu gerekçesi ile yetkisizlik itirazında da bulunarak davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalı borçlu usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, tüm davalıların yerleşim yerinin Kütahya ilinde bulunduğu gerekçesi ile dava dilekçesinin yetki yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, İİK.277 ve devamı maddelerine dayanılarak açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

Tasarrufun iptali davalarında, HUMK'nun 9 ve devamı maddelerinde düzenlenen yetki kuralları geçerlidir. İptal davaları ayni hakka değil, kişisel hakka dayanan davalardır. İcra takibinin dayanağı olan senet 6100 sayılı HMK öncesinde düzenlenmiş olup taraflarca ... mahkemelerinin yetkili kılındığı görülmektedir. HUMK'nın 22. maddesi gereğince, kamu düzeni ile ilgili bulunmayan hallerde taraflar, yetkili mahkemeyi sözleşmeyle belirleyebilirler. Genel yetkili yerde dava açma hakkı olan davacı tercihini, özel yetkili yer mahkemesinde de kullanabilir.

Ne var ki 6100 Sayılı HMK.nin yetki sözleşmesini düzenleyen 17. maddesinde tacirler veya kamu tüzel kişilerinin, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilecekleri belirtilmiştir. Bu nedenle gerçek kişiler arasında yetki sözleşmesine cevaz verilmediği anlaşılmaktadır.

Somut olayda yetki sözleşmesinin 6100 Sayılı HMK.nin yürürlük tarihinden önce yapılmış olması da işbu davadaki Mahkeme’yi yetkili duruma getirememektedir. Zira yetki sözleşmesi usul hukukuna ilişkin bir sözleşme olup sonuçlarını da bu alanda doğurmaktadır. Yetki itirazının gündeme getirildiği tarihte 6100 Sayılı HMK.nin yürürlüğe girmiş olduğu da açık bulunduğundan yetkisizlik kararı verilmesinde bir isabetsizlik yoktur.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, yukarıda açıklamalara ve kararda yazılı diğer gerekçelere göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 0,90 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 17.2.2014 tarihinde karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16585, Karar No: 2019/15893, Tarih: 15.10.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/16585 E.  ,  2019/15893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1) Suç tarihinde olay yerinde bulundukları anlaşılan ve katılanın iddialarını aşamalarda doğrular nitelikte beyanlarda bulunan tanıklar ...ve ...in beyanlarına neden itibar edilmediği açıklanmadan, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile beraat kararı verilmesi,

2) Bozmaya uyularak, sanığın eyleminin TCK'nın 106/1-1. cümle kapsamındaki tehdit suçunu oluşturduğunun kabul edilmesi durumunda; 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanıklara isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçlarının uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 15.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10222, Karar No: 2022/18739, Tarih: 20.12.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/10222 E.  ,  2022/18739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Kocaali Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 1007 nci maddesi uyarınca tazminat istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesince HMK’nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine dair verilen karar, davalı Hazine vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu Sakarya İli, Kocaali İlçesi, Kocaali Mahallesi 4786 parsel sayılı taşınmazın davacı tarafından üzerinde bir şerh olmaksızın 04.11.2019 tarihinde satın alınarak edinildiği, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalması nedeniyle 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca davacının tazminat hakkının doğduğu anlaşılmıştır.

Dosyada bulunan delil ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak taşınmazın tespit edilen gerçek bedelinin TMK'nın 1007 nci maddesi gereğince davalı Hazineden tahsili ile dava konusu taşınmazın tapusunun iptali ve sicilinden terkinine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/l-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 20.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.