muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7019, Karar No: 2024/1936, Tarih: 20.03.2024

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya aykırı olduğu, değer artış payı talebinin kabulüne karar verilmesi gerektiği, zira dava konusu malların edinim tarihi ile dava tarihi arasında geçen zamanda değerlerinin arttığı, ziynet alacağı isteminin ispatlanmasına rağmen reddine karar verilmesinin hatalı olduğu, dava dilekçesinde ekli çeyiz senedi ve dinlenen tanık beyanları uyarınca çeyiz alacağı davasının ispatlandığı ve kısmen kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğu belirtilerek; hükmün tamamı yönünden istinaf talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; tüm dosya kapsamı bir arada değerlendirildiğinde, tarafların 27.06.2004 tarihinde evlendiği, 16.01.2017 tarihinde açılan Bünyan Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesinin 2017/8 Esas, 2018/72 Karar sayılı, 24.11.2021 tarihinde kesinleşen ilamı uyarınca boşandıkları, taraflar arasında geçerli olan mal rejimi konusunda imzalanmış bir sözleşme bulunmadığı ve yasal mal rejimi olan edinilmiş mallara katılma mal rejiminin geçerli olduğu, taraflar arasındaki mal rejiminin boşanma davasının açıldığı 16.01.2017 tarihinde sona erdiği, dava konusu Kayseri İli, Melikgazi İlçesi, Mimarsinan Mahallesi, 708 ada 1 parsel sayılı arsanın 73/1200 hissesinin satış yoluyla 27.06.2014 tarihinde, davaya konu 38 NZ 941 plakalı aracın ise 30.12.2015 tarihinde yine satış suretiyle edinildiği, davalı erkeğin, evlilik birliği içinde edindiği başkaca mal varlığı bulunmadığı, davalı erkek savunmasında davaya konu taşınmazı evlilik öncesi edinmiş olduğu kişisel malını yine evlilik birliği içinde sattığı, bedeli ile bir kısım borçları ödedikten sonra kalan para ile davaya konu taşınmazı satın aldığı, taşınmazın kişisel malı olduğu, davacı kadının taşınmazın alımında ve iyileştirilmesinde katkısının bulunmadığını savunduğu, davalı erkeğin savunması kapsamında celp edilen Kayseri İli, Talas İlçesi, 177 ada, 10 parsel, C2 Blok, 9.kat, 28 numaralı bağımsız bölümün tapu kaydının incelenmesiyle taşınmazın davalı erkek tarafından satış hukuki sebebiyle 28.01.2000 tarihinde edinildiği ve davalı erkek tarafından 26.06.2014 tarihinde dava dışı üçüncü bir kişiye satıldığı, gerek tapu kayıtları gerekse celp edilen banka kredi kayıtları uyarınca davalı erkeğin kişisel malı olan 177 ada,10 parsel, C2 Blok 9. kat 28 bağımsız bölümü satarak davaya konu taşınmazı edindiği ve bu nedenle taşınmazın davalı erkeğin kişisel malı olduğu, davacı kadının bu taşınmazdan kaynaklı olarak katılma alacağı, katkı payı alacağı ve değer artış payı alacağının bulunmadığı, dava konusu araç yönünden ise; aracın evlilik birliği içinde edinildiği ve edinilmiş mal olduğu, davacı kadının, aracın alımı sırasında katkıda bulunduğu ya da iyileştirmede bulunduğu yönünde bir iddiasının bulunmadığı, ancak davalı erkek taşınmazın alımı sırasında banka kredisi kullandığı, tasfiye tarihi itibariyle ödenen ve ödenmeyen kredi taksitlerinin bulunduğu, bilirkişi raporları kapsamında davalı erkeğin ödemediği kredi taksitlerinin tutarı gözetilmek suretiyle davacı kadının araçtan kaynaklı katılma alacağının 14

.166,67 TL olduğu, davacı kadının bu mal yönünden de katkı payı alacağı ve değer artış payı alacağının bulunmadığı, ziynet alacağı ve çeyiz alacağı yönünden yapılan incelemede ise davacı kadın tanıklarının ziynet alacağı istemine yönelik bizzat görgüye dayalı beyanları olmadığı, aktarıma dayalı olduğu, ziynet eşyalarının davalı erkekte olduğunun ispatlanamadığı, ziynet alacağı davasının reddine karar verilmesinin yerinde olduğu, çeyiz eşyaları yönünden yapılan değerlendirmede ise; davacı kadın, mevcut delilleri ile davaya konu 1 adet buzdolabı, iki adet Bünyan el dokuması halı, bir adet yatak odası takımı, bir adet elektrikli süpürge, üç adet nevresim takımı, 5 adet dantel takımı, 5 adet işlenge (kanaviçe), 3 takım battaniye (Bünyan tiftik), 5 adet yorgan, 6 adet yün yastık, 3 adet tencere takımı, 2 adet porselen yemek takımı 1 adet mutfak robot, 24'lü çay seti ve 1 adet mikserin varlığını ve kendisine ait olduğunu, davalı erkekte kaldığını ispat ettiği, davalı erkeğin, davacı kadına bu eşyaları aynen iade etmek aynen iadenin mümkün olmaması halinde ise bedelini ödemek zorunda olduğu, belirtilen çeyiz eşyaları dışında diğer dava konusu edilen çeyiz eşyaları açısından davanın ispat edilemediği, çeyiz alacağı davasının kısmen kabulüne karar verilmesinin yerinde olduğu belirtilerek; davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararının usul ve yasaya aykırı olduğu, dava konusu edilen taşınmazın ve aracın edinim tarihi ile işbu dava tarihi arasında geçen zamanda değerlerinin arttığı ve değer artış payı alacağı isteminin reddine karar verilmesinin hatalı olduğu, dava konusu taşınmaz üzerinde kadının katılma alacağının bulunduğu, ziynet eşyalarına ilişkin istemin ispatlandığı, ziynet alacağı davasının reddine karar verilmesinin hatalı olduğu, çeyiz alacağı isteminin kısmen kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğu belirtilerek; hükmün tamamı yönünden temyiz talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, ziynet ve çeyiz eşyalarının aynen, mümkün olmaması halinde bedelinin tahsili, katılma alacağı ve değer artış payı alacağı istemine ilişkindir. Uyuşmazlık, davanın kabulü şartlarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 1 inci maddesinin ikinci fıkrası, 6 ncı maddesi, 179 uncu maddesi, 202 nci maddesi, 219 uncu maddesi, 220 nci maddesi, 222 nci maddesi, 225 inci maddesinin ikinci fıkrası, 226 ncı maddesi, 227 nci maddesi, 229 uncu maddesi, 230 uncu maddesi, 231 inci maddesi, 235 inci maddesinin birinci fıkrası, 236 ıncı maddesinin birinci fıkrası; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 285 inci ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1940, Karar No: 2019/374, Tarih: 29.01.2019

**4. Hukuk Dairesi         2018/1940 E.  ,  2019/374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... ... Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 23/06/2006 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; ilk derece mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 08/12/2016 günlü karara karşı davalı tarafın istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen 23/03/2017 günlü ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının Yargıtayda duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle daha önceden belirlenen 29/01/2019 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden davalı vekili Avukat ... ile karşı taraftan davacılar vekili Avukat ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK 302/5 ve 373. maddeleri uyarınca dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine

ve davacılar yararına takdir olunan 2.037,00 TL duruşma avukatlık ücreti ile aşağıda yazılı onama harcının davalıya yükletilmesine 29/01/2019 gününde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5357, Karar No: 2024/5617, Tarih: 15.05.2024

**5. Ceza Dairesi         2021/5357 E.  ,  2024/5617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1061 Esas, 2018/1073 Karar

SUÇ : Rüşvet verme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın katılan ... vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 14.02.2017 tarihli ve 2015/5-95 Esas, 2017/71 sayılı ve benzer Kararlarında da belirtildiği üzere "suçtan zarar görme" kavramının "suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali" olarak anlaşılması gerektiği, sanık ...'ın kamu görevlisi olmadığı ve hakkında rüşvet verme suçundan kamu davası açıldığının anlaşılması karşısında, adı geçen sanık hakkında atılı suçtan açılan kamu davasına 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 237. maddesine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen İçişleri Bakanlığının katılma hakkı olmadığı ve usulsüz olarak verilen katılma kararının da hükmü temyiz yetkisi vermeyeceği anlaşılmakla, İçişleri Bakanlığı vekilinin sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1 maddesi gereği Edirne 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22114, Karar No: 2013/26672, Tarih: 25.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/22114 E.  ,  2013/26672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

11.07.2006 günü saat 19.00 sıralarında sanığın yönetimindeki kamyonuyla, meskun mahalde, aydınlatmanın olmadığı çift yönlü yolda seyrederken, olay mahalli ışık kontrollü kavşakta, istikametine yanmakta olan kırmızı ışıkta bekleyip, ardından yeşil ışıkta harekete geçtiği esnada, aracının sağ orta teker kısmına 1994 doğumlu sürücü Yunus ...'in yönetimindeki bisikletinin sol ön maşa kısmıyla çarpıp düşerek, harekete geçen kamyonun altında kalması sonucu ölümle sonuçlanan olayda;

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, beraata ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 25.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10030, Karar No: 2008/518, Tarih: 28.01.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/10030 E.  ,  2008/518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde 29.182,11 YTL eğitim ve öğretim alacağının sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya içerisinde davalı ... 'un Avukat ...'e vermiş olduğu vekaletname bulunmamaktadır. Adı geçen davalının vermiş olduğu vekaletnamenin Avukat ...'ten temin edilerek dosya içerisine konulması; vekaletname verilmemiş ya da temin edilemiyorsa adı geçen davalıya mahkeme kararı ile davacı vekilinin temyiz dilekçesi tebliğ edilerek temyiz süresi de beklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.1.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1899, Karar No: 2016/864, Tarih: 18.02.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/1899 E.  ,  2016/864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil, tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın zamanaşımı nedeniyle reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Av. ... ile davalılar vekili Av. ... gelmiş olup, duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı yüklenici vekili, müvekkilinin arsa sahibine ait bağımsız bölümlerin inşaatını bitirerek teslim ettiğini, ancak arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereği arsa sahibince müvekkiline devri gereken 3 nolu bağımsız bölümün tapu devrinin yapılmadığını ileri sürerek, dava konusu 3 nolu bağımsız bölümün tapusunun iptali ile müvekkili adına tesciline, bu nedenle oluşan şimdilik 10.000,00 TL zararın tazminine karar verilmesini istemiştir.

Davalı arsa sahibi mirasçıları vekili, davacının dayandığı sözleşmenin 07.09.1993 tarihli olup, bu sözleşmeye göre inşaatın teslim tarihinin 31.12.1994 olarak belirlendiğini, 5 yıllık zamanaşımı süresinin çoktan dolduğunu, davacının murisin sağlığında sözleşmeyle ilgili bir talebinin bulunmadığını, davalıların ve murislerinin bir borcunun bulunmayıp, dava konusu yerin muris ve mirasçıları tarafından kullanıldığını ve kiraya verildiğini, vergi ve abonman paralarının yatırıldığını savunarak, davanın zamanaşımı ve esas yönlerinden reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, eser sözleşmelerinde zamanaşımının eserin tesliminden başlayacağı, sözleşmede inşaatın bitiş tarihinin 31.12.1994 olarak kararlaştırılıp, yapı kullanma izin belgesinin 13.11.1996 tarihli olmasına göre beş yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu, gerekçesiyle davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalılar yararına takdir olunan 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15662, Karar No: 2014/17574, Tarih: 27.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/15662 E.  ,  2014/17574 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 23.05.2014 gün ve 2014-10408/35695 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 10.06.2014 gün ve KYB. 2014/201940 sayılı ihbarnamesi ile;

Mühür bozma suçundan sanık ...’nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 203/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Boğazlıyan Asliye Ceza Mahkemesinin 24/01/2012 tarihli ve 201/17 esas, 2012/25 sayılı kararını kapsayan dosyanın incelemesinde;

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 30/10/2013 tarihli ve 2012/22539 esas, 2013/15593 sayılı ilâmında belirtildiği üzere; "Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı Kanun’un “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı Kanun'un "Kamu güvenine karşı suçlar” bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu iktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de bunların dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı Kanun'un “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez."

Şeklindeki açıklamaları dikkate alındığında somut olayda... Elektrik Dağıtım A.Ş'nin suç tarihi olan 2011 yılında özelleştirilmiş olması sebebiyle suçun yasal unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

Şeklindeki açıklamaları dikkate alındığında somut olayda... Elektrik Dağıtım A.Ş'nin suç tarihi olan 2011 yılında özelleştirilmiş olması sebebiyle suçun yasal unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; 13.09.2011 tarihli mühür bozma tutanağına konu 05.09.2011 tarihli mühürleme işlemini gerçekleştiren katılan ... Elektrik Dağıtım Anonim Şirketi'nin mühürleme tarihinden önce 31.08.2010 tarihinde özelleştirilmesi nedeniyle, lisans sahibi özel şirket görevlileri tararfından yapılan bu mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurlarının oluşmayacağı anlaşılmakla; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki istem yerinde görüldüğünden, Boğazlıyan Asliye Ceza Mahkemesinin 24.01.2012 gün ve 2012/17 Esas, 2012/25 sayılı kararının CMK'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca karar verilmesi mümkün görüldüğünden, yüklenen suç unsurları itibariyle oluşmadığından sanığın beraatine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.