muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2423, Karar No: 2011/1374, Tarih: 17.02.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/2423 E.  ,  2011/1374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tazminat davası sırasında davacı ... 26/10/2010 günlü dilekçesiyle reddi hakim yoluna başvurmuştur.

Bu konuda verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkeme hükmü davacı vekiline 11/01/2011 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi ise, H.Y.U.Y.’nın 36/A-II maddesinde öngörülen 7 günlük yasal süre geçirildikten sonra davacı vekili tarafından 19/01/2011 tarihinde verilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 Sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtayca da bu yolda karar verilebileceğinden, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden REDDİNE, istek halinde peşin harcın temyiz edene geri verilmesine 17/02/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19790, Karar No: 2014/26943, Tarih: 16.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/19790 E.  ,  2014/26943 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Osmaniye İş Mahkemesi

Tarihi : 20.03.2013

No : 2012/437-2013/216

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre; davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun “İşverenin sorumluluğu” başlığını taşıyan 26. maddesinin birinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca sigortalıya ve hak sahibi kimselerine yapılan veya ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin tutarları ile gelir bağlanırsa bu gelirlerinin hesaplanacak sermaye değerleri toplamının, sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere Kurumca işverene ödettirileceği belirtilmiş iken, maddede yer alan “sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere” ibareleri, 21.03.2007 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 23.11.2006 gün ve 2003/10 Esas - 2006/106 Karar sayılı Anayasa Mahkemesi kararı ile iptal edilmiş, buna göre, sigortalı veya hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (gerçek zarar = dış tavan) tutarı ile sınırlı olan Kurumun rücu alacağı, iptal sonrasında, kanundan doğan, kendine özgü, sigortalı veya hak sahiplerinin hakkından bağımsız, basit rücu hakkına dönüşmüştür.

Şu durumda anılan madde kapsamında teselsül hükümlerine göre açılan rücu davalarında, gelirlerde oluşan artışlar istenilememeli, maddi zarar hesabı yapılmamalı, tazmin sorumlularının toplam kusur oranı, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerlerine uygulanarak hüküm kurulmalı, sorumluların sigortalıya veya hak sahiplerine yaptığı ödemelerin rücu alacağından düşülmesine olanak bulunmadığı gözetilmelidir.

Şu durumda anılan madde kapsamında teselsül hükümlerine göre açılan rücu davalarında, gelirlerde oluşan artışlar istenilememeli, maddi zarar hesabı yapılmamalı, tazmin sorumlularının toplam kusur oranı, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerlerine uygulanarak hüküm kurulmalı, sorumluların sigortalıya veya hak sahiplerine yaptığı ödemelerin rücu alacağından düşülmesine olanak bulunmadığı gözetilmelidir.

Diğer taraftan 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlığını taşıyan 21. maddesinin birinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği açıklanmıştır. Anlaşılacağı üzere, Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilen 506 sayılı Kanunun 26. maddesindeki ibareler, kanun koyucu tarafından 21. maddeye aynen yerleştirilmekle, buna göre, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerleri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak maddi zarar karşılaştırması yapılıp, düşük (az) olan tutar, sorumluların kusur oranı toplamına uygulanarak hüküm kurulması gerekmektedir.

506 ve 5510 sayılı Kanunlardaki farklı düzenlemeler karşısında, rücuan tazminat davalarının öncelikle yasal dayanağının saptanması zorunlu olup, bunun için de anılan 26. ve 21. maddelerin zaman bakımından uygulanması konusu irdelenmelidir. Kanunların geriye yürümesi veya yürümemesine ilişkin mevzuatımızda genel bir hüküm bulunmamakta ise de, toplum barışının temel dayanağı olan hukuka ve kanunlara karşı güveni sağlamak, kanun koyucunun keyfi davranış ve tasarruflarını önlemek için, öğretide kanunların geriye yürümemesi esası kabul edilmiştir. Buna göre özellikle hukuk güvenliği dikkate alındığında, Özel Hukuk ve Kamu Hukuku alanında kural olarak her kanun, ancak yürürlüğe girdiği tarihten sonraki zamanda meydana gelen olaylara ve ilişkilere uygulanır, o tarihten önceki zamana rastlayan olaylara ve ilişkilere uygulanmaz. Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralının istisnalarından birini, beklenen (ileride kazanılacağı umulan) haklar oluşturmaktadır. Kamu düzeni ve genel ahlaka ilişkin kurallar yönünden de kanunların geriye yürümesi söz konusudur. Yargılama hukukunu düzenleyen kanunlar da, ilke olarak geçmişe etkilidir. Şu durumda rücuan tazminat davaları bakımından; 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 01.10.2008 tarihi öncesinde gerçekleşen kaza ve olaylara uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı gibi, maddenin, yukarıda sıralanan istisnai durumlar kapsamında değerlendirilemeyeceği de açık olduğundan, 01.10.2008 gününden önce meydana gelen kaza ve olaylara 506 sayılı Kanunun 26. maddesi, anılan tarihten itibaren gerçekleşen kaza ve olaylara ise 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi uygulanmalıdır.

Anılan yasal düzenlemeler ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde; 19.12.2009 tarihinde gerçekleşen iş kazası sonucu sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalıya yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan zararın davalı işverenden rücuan alınması için açılan davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi olup, yöntemince gerçek zarar hesabı yaptırılıp yukarıdaki ilkeler kapsamında elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, Mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu, anılan gereklilik yerine getirilmeksizin, ilk peşin sermaye değeri esas alınarak karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davalıya geri verilmesine, 16.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3560, Karar No: 2022/2019, Tarih: 13.04.2022

**3. Ceza Dairesi         2022/3560 E.  ,  2022/2019 K.**

**"İçtihat Metni"**

İlk Derece Mahkemesi : Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.09.2019 tarih ve

2018/41 - 2019/274 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine

Temyiz edenler : Sanık müdafileri

Bölge adliye mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle;

Sanık hakkında tayin olunan cezanın süresi itibariyle yasal şartları oluşmadığından, sanık müdafiilerinin duruşma isteminin CMK'nın 299. maddesi gereğince REDDİNE,

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre yapılan temyiz incelemesi sonunda dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I-)Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere; ByLock iletişim sistemi, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarının kullanmaları amacıyla oluşturulan ve münhasıran bu suç örgütünün bir kısım mensupları tarafından kullanılan bir ağ olması nedeniyle örgüt talimatı ile bu ağa dahil olunduğunun ve gizliliği sağlamak için haberleşme amacıyla kullanıldığının, her türlü şüpheden uzak, kesin kanaate ulaştıracak teknik verilerle tespiti halinde, kişinin örgütle bağlantısını gösteren bir delil olacaktır.

ByLock uygulaması programını indirmek, mesajlaşmak/haberleşmek için yeterli değildir. Öncelikle kayıt esnasında kullanıcının bir kullanıcı adıyla parola üretmesi, mesajlaşma için ise kayıt olan kullanıcılara sistem tarafından otomatik olarak atanan ve kullanıcıya özel olan ID (kimlik) numarasının bilinmesi ve karşı tarafça onaylanması gerekmektedir. Karşılıklı ekleme olmaksızın iletişime geçilme imkanı bulunmamaktadır.

ByLock iletişim sisteminde bağlantı tarihi, bağlantıyı yapan IP adresi, hangi tarihler arasında kaç kez bağlantı yapıldığı, haberleşmelerin kimlerle gerçekleştirildiği ve içeriğinin ne olduğu tespit edilebilmektedir. Bağlantı tarihinin, bağlantıyı yapan IP adresinin tespit edilmesi ve hangi tarihler arasında kaç kez bağlanıldığının belirlenmesi, kişinin özel bir iletişim sisteminin bir parçası olduğunun tespiti için yeterlidir. Haberleşmelerin kimlerle yapıldığı ve içeriğinin ne olduğunun saptanması ise kişinin örgüt içindeki konumunu tespit etmeye yarayacak bilgilerdir.

ByLock kullanıcı tespitleri ByLock sunucusunda kayıtlı IP adresleri üzerinden tespit edilebilmektedir. ByLock sunucusunda kaydı olan kullanıcıların User-ID (Kullanıcı No) tespiti yapılabilmekte ve mesaj içeriklerinin çözümü gerçekleştirilebilmektedir. Bu nedenle ByLock tespit değerlendirme tutanağında yer alan User-ID (Kullanıcı No), şifre ve gruba kayıtlı kişilerin tespiti bu kişilerin birbirleriyle olan ilişki ve irtibatların ortaya konulması sanığın hukuki durumunun belirlenmesi bakımından önemlidir.

ByLock kullanıcılarının tespitleri açısından operatörler tarafından tutulan CGNAT (HIS) kayıtları bir çeşit üst veridir. CGNAT kayıtları özet veri olması nedeniyle bir iz ve emare niteliğinde olduğundan tek başına kişinin gerçek ByLock kullanıcısı olduğunu göstermez. Kişiler iradeleri dışında ByLock sunucularına yönlendirilmiş olabilirler. Nitekim, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı nezdinde yürütülen ve BTK tarafından yapılan teknik çalışmalar sonucunda iradeleri dışında ByLock sunucularına yönlendirildikleri saptanan 11.480 kişinin tamamının CGNAT kayıtlarının olduğu ve tespit edilen CGNAT kayıtlarına göre ByLock uygulamasının IP’lerine bağlantıya yönlendirildikleri belirtilmektedir.

Kişinin User-ID ve şifrelerinin belirlenememesi ve fakat CGNAT kayıtlarıyla ByLock sunucusuna bağlantı yaptığının tespit edilmesi halinde, kişinin gerçek ByLock kullanıcısı olduğu ancak henüz User-ID ve şifresinin tespit edilemediği anlaşılabileceği gibi ByLock sunucularına tuzak yöntemlerle (Morbeyin vb.) yönlendirilmiş olabileceği sonucuna da ulaşılabilir.

Bu nedenle ancak operatör kayıtları ve User-ID eşleştirmesi doğru yapılabilen kişilerin gerçek ByLock kullanıcısı olduklarının kabulü gerekeceğinden, kişinin örgütsel gizliliği sağlamak ve haberleşmek amacıyla ByLock sistemine girdiğinin ve bu sistemi kullandığının, User-ID, şifre ve grup elemanlarını içerir ByLock tespit değerlendirme tutanağı ve CGNAT kayıtlarını içeren belgeler ile kesin olarak kanıtlanması zorunludur.

Somut olayda; KOM Daire Başkanlığı tarafından düzenlenen belgeye ve CGNAT kayıtlarına dayanılarak ByLock kullanıcısı olduğu kabul edilerek mahkumiyetine karar verilen sanığın, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 22.12.2017 tarih ve 2016/180056 soruşturma sayılı yazısı ekindeki Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumunun 13.03.2018 tarihli rapor ve ekindeki listenin kontrolünde, bylock tespit edilen cep telefonu numarasının "mor beyin" listesinde yer aldığı ve ‘mor beyin’ uygulamaları benzeri bazı özellikler göstererek Bylock Ip’lerine yönlendirilmiş olabileceğinin değerlendirildiğinin anlaşılması karşısında, bu hususun araştırılarak sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilerek tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

II-) Sanığın ByLock tespit edilen cep telefonu numarası "mor beyin" listesinde bulunmadığı takdirde;

II-) Sanığın ByLock tespit edilen cep telefonu numarası "mor beyin" listesinde bulunmadığı takdirde;

1-Temyiz aşamasında ... adına dosyaya geldiği anlaşılan Bylock tespit ve değerlendirme raporu’nun sanığa ait olmadığı dikkate alındığında, Bylock kullanıcısı olduğunu kabul etmeyen sanığın ilgili birimlerden ayrıntılı Bylock tespit ve değerlendirme raporunun bulunup bulunmadığı araştırılarak getirtilmesi ve CMK’nın 217. maddesi uyarınca duruşmada sanık ve müdafiine okunarak diyeceklerinin sorulması ile tüm dosya kapsamının bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini,

2-UYAP’ta oluşturulan örgütlü suçlar bilgi bankasında sanık hakkında bilgi ve beyan olup olmadığı araştırılarak, varsa ilgili şahısların sanık hakkındaki beyanlarının aslı veya onaylı suretleri getirtilip gerektiğinde ilgili şahısların tanık sıfatıyla dinlenilmeleri ile sanığın soruşturma aşamasındaki beyanlarında ismi geçen Nesrin Kalkan isimli şahsın dosyasının onaylı birer suretinin getirtilerek dosya kapsamındaki beyanlarının tespit edilmesi ile bu belgelerin CMK 217. maddesi uyarınca duruşmada sanık ve müdafiine okunarak diyeceklerinin sorulması gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, bu sebeplerden dolayı hükmün CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.04.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/404, Karar No: 2021/5983, Tarih: 03.06.2021

**12. Hukuk Dairesi         2021/404 E.  ,  2021/5983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine özgü haciz yoluyla başlatılan takibe karşı, borçluların icra mahkemesine başvurularında, imzaya ve borca itiraz ettikleri, ilk derece mahkemesince; davanın kabulü ile takibin durdurulmasına karar verildiği, alacaklının istinaf yoluna başvurması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesince; alacaklının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

İİK.nun 50. maddesi göndermesi ile icra takipleri hakkında da uygulanması gereken, HMK’nun 20. maddesi gereğince; görevsizlik veya yetkisizlik kararı verilmesi hâlinde, taraflardan birinin, bu karar verildiği anda kesin ise tebliğ tarihinden, süresi içinde kanun yoluna başvurulmayarak kesinleşmiş ise kararın kesinleştiği tarihten; kanun yoluna başvurulmuşsa bu başvurunun reddi kararının tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde kararı veren mahkemeye başvurarak, dava dosyasının görevli ya da yetkili mahkemeye gönderilmesini talep etmesi gerekir. Aksi takdirde, dava açılmamış sayılır ve görevsizlik veya yetkisizlik kararı veren mahkemece bu konuda resen karar verileceği hükme bağlanmıştır. Yukarıda belirtildiği üzere İİK.nun 50. maddesinde yapılan atıf nedeniyle bu kural icra takipleri hakkında da uygulanır.

Yukarıda açıklanan ilkelere göre, HMK’nun 20. maddesi gereğince, yetkisizlik kararı kesinleşmeden, takip dosyası, yetkisizliğine karar verilen icra müdürlüğünce, mahkeme kararında yetkili yer olarak gösterilen icra dairesine gönderilemez.

Somut olayda, ... 9. İcra Müdürlüğünün 2017/12544 E. sayılı takip dosyasında başlatılan takibe karşı borçluların yetkiye, imzaya ve borca itirazları üzerine, ... 1. İcra Hukuk Mahkemesinin 09/01/2018 tarih, 2017/1146 E. - 2018/15 K. sayılı kararı ile yetki itirazı kabul edilerek ... İcra Dairelerinin yetkili olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verildiği, alacaklının yetkisizlik kararını istinaf ettiği, alacaklının daha sonra 01/02/2018 tarihinde dosya alacağını temlik ettiği, temlik alan alacaklı vekilinin 16/07/2018 tarihinde henüz yetkisizlik kararı kesinleşmeden dosyanın yetkili icra müdürlüğüne gönderilmesi talebinde bulunduğu ve ... 9. İcra Müdürlüğünce dosyanın yetkili icra müdürlüğüne gönderilmesine karar verildiği, ... İcra Müdürlüğünün 2018/23500 E. (kapatılan ... 2. İcra Müdürlüğünün 2018/3245 E.) sayılı dosyasından borçlulara 10/08/2018 tarihinde ödeme emri tebliğ edildiği görülmektedir. Diğer yandan ise; yetkisizlik kararının istinafı üzerine

... Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesinin 06/02/2020 tarih, 2018/1391 E. - 2020/160 K. sayılı kararı ile de; ... icra daireleri yetkili olduğu gerekçesiyle, ... 1. İcra Hukuk Mahkemesinin 2017/1146 E. - 2018/15 K. sayılı yetkisizlik kararının kaldırılmasına, diğer itiraz ve şikayet nedenlerinin incelenip karar verilmek üzere dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine kesin olarak karar verildiği ve bu karar üzerine ... 1. İcra Hukuk Mahkemesinin tensip zaptı düzenlediği görülmektedir.

Yukarıda açıklanan ilkelere göre, HMK'nun 20. maddesi gereğince, yetkisizlik kararı kesinleşmeden icra müdürlüğünce dosya, mahkeme kararında yetkili yer olarak gösterilen icra dairesine gönderilemez. Somut olayda İcra Mahkemesince verilen yetkisizlik kararının kesinleşmesinden önce alacaklının dosyanın yetkili yere gönderilmesi talebinde bulunması geçerli olmakla birlikte yetkisizlik kararı kesinleşmeden icra dosyası yetkili yere gönderilemez. Gönderilmesi halinde ödeme emrinin iptali gerekeceği gibi somut olayda Bölge Adliye Mahkemesince yetkisizlik kararının kaldırılmasına kesin olarak karar verilmiş olup icra müdürlüğünce verilen gönderme kararı ve bu karar sonrası yapılan tüm takip işlemleri usulsüz olup iptali gerekir.

O halde ilk derece mahkemesince, yetki itirazına ilişkin karar kesinleşmeden dosyanın yetkili yere gönderilmesine karar verildiği açık olduğundan, gönderme talebi üzerine icra müdürlüğünce verilen gönderme kararından sonra yapılan tüm takip işlemlerinin ve ödeme emrinin iptaline karar verilerek takip dosyasının ... İcra Müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz isteminin kabulü ile, yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 26/11/2020 tarih, 2020/970 E. - 2020/976 K. sayılı istinaf talebinin esastan reddine ilişkin kararının KALDIRILMASINA, ... İcra Hukuk Mahkemesinin 15/09/2020 tarih ve 2018/263 E. - 2020/173 K. sayılı kararının BOZULMASINA, bozma nedenine göre alacaklının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 03/06/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/938, Karar No: 2025/3685, Tarih: 22.04.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/938 E.  ,  2025/3685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1276 E., 2024/1746 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Rize İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/268 E., 2022/566 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı asıl tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı asıl dava dilekçesinde; davalılardan ... Belediye Başkanlığına (davalı ...) bağlı işyerlerinde temizlik işlerinde çalıştığını, davalı ... ile diğer davalı ... ... Yönetimi Ltd. Şti. (davalı ... Şirketi) arasında imzalanan ihale sözleşmesi ile birlikte işçi teminine yönelik hizmet alım ihalesinin de davalı ... Şirketine geçtiğini, bu kapsamda üyesi olduğu Sendika ile yapılan görüşmelerde 4857 sayılı İş Kanunu (4857 sayılı Kanun) ve toplu iş sözleşmesi hükümlerine aykırılıklar içeren belgeler imzalatılmak istendiğini ve imzalamadığı için iş sözleşmesinin dava dışı ... Ltd. Şti. tarafından ihalenin alınamadığı, iş imkânı bulunmadığı gibi gerekçelerle 31.12.2009 tarihinde feshedildiğini, resmî kayıtlarda davalı Belediyedeki işinden çıkmış gösterilerek 01.10.2010 tarihinde diğer davalı ... Şirketinde işe giriş kaydı yapıldığını, kayıt sonrasında da davalı Belediyede temizlik işlerinde çalışmaya devam ettiğini ancak muvazaalı şekilde giriş çıkış kayıtlarının bulunduğunu, toplu iş sözleşmesinden yararlandırılmadığını, davalı Şirketler arasında muvazaalı giriş-çıkış olsa da emir ve talimatların davalı ... tarafından verildiğini ve tüm ücret ve tazminatların davalı ... tarafından ödendiğini, iş sözleşmesinin emeklilik sebebiyle sona erdirildiğini ileri sürerek fark kıdem tazminatı, fark ücret, fark ücret faizi, ikramiye, ikramiye faizi, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti faizi, kıdemli işçilik teşvik primi, kıdemli işçilik teşvik primi faizi kırtasiye yardımı, kırtasiye yardımı faizi, gıda yardımı, gıda yardımı faizi, bayram yardımı, bayram yardımı faizi, giyim yardımı, giyim yardımı faizi, gece çalışma ücreti, gece çalışma ücreti faizi, fazla çalışma ücreti, fazla çalışma ücreti faizi, hafta tatili ücreti, hafta tatili ücreti faizi, yıllık ücretli izin, yıllık ücretli izin faizi, yakacak yardımı, yakacak yardımı faizi, ilave tediye ile ilave tediye faizi alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP