muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12741, Karar No: 2014/17908, Tarih: 11.12.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/12741 E.  ,  2014/17908 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı..... Petrol Tekstil Gıda Nak. İnş. Tur. San. Tic. Ltd. Şti ile davalı ... Sistemleri İnş. San. ve Tic. AŞ aralarındaki alacak davası hakkında Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic. Mahk. Sıfatıyla) Mahkemesinden verilen 18.02.2014 gün ve 2014/85 E. 2014/107 K. sayılı hükmün karardan sonra vekaletname sunan davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Mahkeme hükmü davalı asile, 12.05.2014 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi, HUMK’un 432.maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süre geçirildikten sonra 29.05.2014 tarihinde temyiz defterine kaydedilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtay tarafından da karar verilebileceğinden, davalı vekilinin süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin süreden REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, 11.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10110, Karar No: 2012/14664, Tarih: 09.10.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/10110 E.  ,  2012/14664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ile davalı ...vekili ve katılma yolu ile ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı ...’ın ... Ltd.Şti.ni kurduklarını, müvekkilinin kredi çekip, 21.500 TL.si ile şirkete araç aldıklarını, ofis eşyalarını da bu paradan karşıladıklarını, şirket müdürü davalı ...’ın müşterilerden aldığı sigorta paralarını ... Sigorta A.Ş.ne bildirmeyince ve işyerini dava dışı şahsa kiralayınca davalı ile çalışmak istemediğini belirttiğini, davalı ...tarafından bonoya dayalı yapılan takibin yanlış olduğunu, 28.12.2007 tarihinde kurulan şirketin 15.01.2008 tarihinde borçlanmasını gerektiren durum bulunmadığını ileri sürerek bonodan dolayı borçlu olmadığının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...vekili, müvekkilinin dava dışı şirkete borç para verdiğini, karşılığında bu bonoyu aldığını, şirket ortakları arasındaki ilişkinin müvekkilini ilgilendirmeyeceğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., davacı ile eşit hisse sahibi olarak kurulan şirkete her iki ortak tarafından 20.000 TL.den eşit miktarda para konulduğunu, yetkili olduğu için davacının kendisinden sürekli para istediğini, büronun kira bedelini de ödeyemediğinden devretmek zorunda kaldığını ve diğer davalı ...’dan 10.000 TL.borç para alıp senet verdiğini, bu işlemlerden davacının haberi olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davalı ...’ın senette alacaklı olmadığı ve takip yapan kişi de bulunmadığından bu davalı yönünden davanın reddine, bilirkişi raporu ve defter durumuna göre ... Ltd.Şti.nin borç almasını gerektirir durumun bulunmadığı gerekçesiyle davalı ...yönünden davanın kabulü ile bonodan dolayı, Uğur-Kenan Sigortacılık Hizm.Ltd.Şti.nin bu davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davacı vekili, davalı ...vekili ve katılma yolu ile davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ..., davalı ... ile birlikte ...Ltd.Şti.ni ortak olarak kurduklarını, bu şirketin yetkili temsilcisinin davalı ... olduğunu, ne var ki ...’ın şirketi borçlandırmak suretiyle yakını olan diğer davalı ... ‘a bono verdiğini belirterek ... Hizm.Ltd.Şti.nin borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacı ..., davalı ... ile birlikte ...Ltd.Şti.ni ortak olarak kurduklarını, bu şirketin yetkili temsilcisinin davalı ... olduğunu, ne var ki ...’ın şirketi borçlandırmak suretiyle yakını olan diğer davalı ... ‘a bono verdiğini belirterek ... Hizm.Ltd.Şti.nin borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Yukarıda açıklanan iddiadan da anlaşılacağı üzere ...Ltd.Şti.yetkilisi davalı ...’dır. Şirket adına menfi tespit davası ancak yetkili temsilci tarafından açılır. Şayet yetkili temsilci olmayan davalı ortak, bono da alacaklı olan davalı ...’a ve diğer ortak olan davalı ...’a karşı dava açmak istiyorsa, öncelikle yetkili temsilci ...’ın azli ve şirkete kayyum atanmasının sağlanması, bundan sonra atanan kayyumun, dava konusu bono nedeniyle şirketin borçlu olmadığına ilişkin menfi tespit davası açması gerekir.

Menfi tespit davası açıldığı tarih itibariyle değerlendirilip sonuçlandırılmalıdır. Somut olayda; davacının yukarıda açıklanan şirket müdürü davalı ...’ın azli ve kayyum atanması yönünde açtığı herhangi bir dava ve alınan karar bulunmadığı halde, yargılama sırasında mahkemece yetkili temsilci olmayan ortağın, açtığı davanın görülebilir olduğu kabul edilerek, işin esasına girilip yetkili temsilcinin azline ilişkin bir karar olmaksızın kayyum atanarak yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının tüm, davalıların öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 09.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21616, Karar No: 2015/34193, Tarih: 10.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/21616 E.  ,  2015/34193 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Van 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/03/2014

NUMARASI : 2012/569-2014/131

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, tazminat ve alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, dosya içeriği ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, mahkemece, davacının haftaiçi beş gün 08:00-16:30 saatleri arasında ve ayda iki kez Cumartesi, Pazar günleri 08:00-18:00 saatleri arasında çalıştığı, buna göre, ilk hafta beş gün, günlük sekizbuçuk saat olmak üzere toplam kırkikibuçuk saat, ikinci hafta beş günlük çalışması kırkikibuçuk saat ve Cumartesi ile Pazar günleri onar saat olmak üzere toplam altmışikibuçuk saat çalıştığı, ayda iki hafta kırkikibuçuk saat, iki hafta da altmışikibuçuk saat mesai yaptığı, haftalık ortalama 42,5 + 62,5 = 52,5 saat çalıştığı, haftalık 7,5 (52,5-45,0 = 7,5) fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş ise de, günlük yedibuçuk saat ile onbir saat arası çalışmalarda, günlük çalışma sürelerinden bir saat ara dinlenmesi düşülmesi gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde lilgiliye iadesine, 10.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/25290, Karar No: 2019/24556, Tarih: 26.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/25290 E.  ,  2019/24556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 2006 yılı Ocak ayından iş sözleşmesini ücretlerinin ödenmemesi gerekçesi ile haklı nedenle feshettiği 23/08/2013 tarihine kadar çalıştığını beyanla kıdem tazminatı ve bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının müvekkili işyerinde çalışmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

4857 sayılı Yasanın 32 nci maddesinde, “Çalıştırılan işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının özel olarak açılan banka hesabına yatırılmak suretiyle ödenmesi hususunda; tabi olduğu vergi mükellefiyeti türü, işletme büyüklüğü, çalıştırdığı işçi sayısı, işyerinin bulunduğu il ve benzeri gibi unsurları dikkate alarak işverenleri veya üçüncü kişileri zorunlu tutmaya, banka hesabına yatırılacak ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının, brüt ya da kanunî kesintiler düşüldükten sonra kalan net miktar üzerinden olup olmayacağını belirlemeye Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ve Hazine Müsteşarlığından sorumlu Devlet Bakanlığı müştereken yetkilidir. Çalıştırdığı işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakını özel olarak açılan banka hesapları vasıtasıyla ödeme zorunluluğuna tabi tutulan işverenler veya üçüncü kişiler, işçilerinin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaklarını özel olarak açılan banka hesapları dışında ödeyemezler” şeklinde kurala yer verilmiştir. Anılan hükme göre, belli koşulların varlığı halinde ödemeler işçi adına açılacak banka hesabına yatırılmalıdır.

Somut olayda, dosyada mübrez banka hesap özetinden davalı işverence davacıya 2013 yılı Ağustos ayı bordrosunda gösterilen toplam brüt 1.649,68 TL ( net 1.212,86 TL) ücret ve yıllık ücretli izin alacağının 17/09/2013 tarihinde işçinin banka hesabına yatırıldığı anlaşılmış olup davalı tarafça yapılan ödemenin hesaplanan alacaklardan mahsubu gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2161, Karar No: 2015/3156, Tarih: 01.06.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/2161 E.  ,  2015/3156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın, katılan kuruma ait etrafı tel ile çevrili olmayan açık alanda hurdalık olarak kullanılan yerden kamu hizmetine tahsis edildiğine dair hakkında bir tespit olmayan hurda demirleri çalması şeklindeki eyleminden dolayı 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesi yerine, aynı Kanun'un 142/1-a maddesi ile uygulama yapılması,

2- 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır. Somut olayda ise; sanığın suç tarihinde katılan kuruma ait diğer hurdaların da bulunduğu yerden sadece takdir kıymet tutanağına göre değeri 20 TL olan hurda malzemeyi alıp gittiği sırada ihbar üzerine yakalandığı ve eline aldığı eşyanın değerine göre; eylem kalkışma aşamasında kalsa da başkaca herhangi bir eşya çalınmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 01.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/824, Karar No: 2008/1705, Tarih: 07.04.2008

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/824 E.  ,  2008/1705 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ray Sigorta A.Ş ile İhlas Sigorta A.Ş, ..., ... aralarındaki dava hakkında Bakırköy 8.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 14.4.2005 gün ve 2004/293-2005/122 sayılı hüküm dairemizin 8.11.2007 gün ve 2007/1990-3486 1sayılı kararı ile temyiz dilekçesinin (isteminin) reddine karar verilmişti. Süresi içinde davalı ... ve ... tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HYUY’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 170.00.-YTL para cezasının davalılar ... ve ...'ten alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 25.10.-YTL fazla alınan red harcının karar düzeltme isteyen Yasin ve ...'e geri verilmesine 7.4.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14918, Karar No: 2021/14844, Tarih: 20.05.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/14918 E.  ,  2021/14844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın, direnme suçunun unsuru olan cebir ve tehdit eylemlerini, kısa zaman dilimi içerisinde ve aynı olayın devamı niteliğindeki davranışlarla, birden fazla katılana karşı gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, görevi yaptırmamak için direnme suçundan belirlenecek temel cezanın sadece TCK'nın 43/2. maddesi gereğince artırılması gerekirken, ayrı ayrı iki kez cezalandırılmasına karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

İddianamede, sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçundan bir kez cezalandırılması talep edilmesine karşın, CMK'nın 226. maddesi uyarınca sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iki kez mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20/05/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/19357, Karar No: 2008/5496, Tarih: 08.04.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/19357 E.  ,  2008/5496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Muğla 1. Asliye Hukuk  (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 20/07/2007

Davacı, SSK'lı süreler hariç 1.4.1989-31.12.2005 tarihleri arası tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlerle davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı 01.04.1989 tarihinden  31.12.2005 tarihine kadar SSK.'na sigortalı olduğu süre dışında 2926 sayılı Yasaya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbitini istemiştir

Mahkemece davacının 16.10.1989-31.12.2005 tarihleri arasında 1990 yılında 165 gün, 1991 yılında 150 gün ve 1992 yılında 101  gün SSK.'na tabi sigortalı olduğu süre dışında tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbitine  karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır.

Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık  ve  Nüfus  İdareleri  kayıtları  ile  diğer  kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla    kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Öte Yandan Tarım Bağ-Kur sigortası kapsamında kesintisiz tarımsal faaliyetin bulunduğunun anlaşıldığı hallerde, 506 sayılı Yasa kapsamındaki kısa süreli çalışmaların 2926 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığı tümden sona erdirmeyeceği, 2926 sayılı Yasanın 36 ve 10.maddesindeki şartlarında gerçekleşmesi halinde 506 sayılı Yasa kapsamındaki kısa süreli çalışmalar dışında kalan süreler bakımından Tarım Bağ-Kur sigortalısı olunduğunun kabulünün gerekeceği, 506 sayılı Yasa kapsamındaki çalışmaların uzun süreli olduğu hallerde ise, tarımsal faaliyetin kesintiye uğradığının ve SSK’lı çalışmanın sona ermesinden sonra, 2926 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığın yeniden başlatılabilmesi için, doğrudan prim yatırılması veya aynı yasanın 36.maddesine göre ürün bedelinden tevkifat yapılması yoluyla yeniden kayıt ve tescil yolundaki iradenin ortaya konulması gerektiği Dairemizin giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir

Davacının   Ziraat Odası yerine faaliyet gösteren İlçe Tarım Müdürlüğü kaydının ve  Tarım Kredi Kooperatifi kaydının olmadığı, üzerine kayıtlı 2 adet 1994 yılında edindiği zirai arazisinin bulunduğu, davacının sattığı ürün bedelinden yapılmış prim kesintisinin bulunmadığı, prim ödemesi bulunmayıp  596,51 YTL. borcunun olduğu,  15.10.1989 tarihinde biten 165 gün, 1990 yılında 165 gün, 1991 yılında 150 gün ve 1992 yılında 101  gün SSK’lı çalışmasının bulunduğu, 01.05.1987 tarihinde tarım Bağ-Kur sigortalısı olarak kayıt ve tescil edilip, Kurum’ca 01.04.1989 tarihinde SSK’lı çalışmaları nedeniyle kaydının terkin edildiği görülmektedir.

Somut olayda davacının 506 sayılı Yasa'ya tabi sigortalı çalışmaları kısa süreli ise de ilk kısa süreli çalışmanın bitiminden sonra tarımsal faaliyetinin devam ettiğine ilişkin dosyada bir kayıt ve belge bulunmadığı gibi davacı tarafça da tarımsal faaliyetin devam ettiği ispatlanamamıştır.