muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6601, Karar No: 2024/36, Tarih: 09.01.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tanık...nin beyanına göre davalının, davacının yüzüne tükürerek "soyun sopun kurusun, öl, geber, senden bıktım" dediği, davalının ablası ...'ın da "bunlar daha iyi günleri daha beter olacak" dediği, davalının bu tanığa davacının başını gece saat 00.00 dan sabah saat 05.30 a kadar şöminenin için sokup çıkardığını anlattığı, davalı kadının davacının çocuğunun mezarına gitmesini, cuma namazına gitmesini yasakladığı, yine tanıklara bütün paraları kardeşine geçirdiğini, emekli maaşını aldıktan sonra da davacıyı kapı dışarı koyacağını söylediği, davacının ablası ve yeğeni ile ilişkiye girdiğine dair beyanda bulunduğu, tanık ...'nin beyanına göre çocuklarının ölümünden dolayı davacıyı suçladığı, davacıyı odaya kilitledikleri, bu suretle davalının kusurlu hareketleri neticesinde evlilik birlikteliğinin temelinden sarsıldığı kabul edilerek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına, kadın lehine hükmedilen 2.000,00 TL tedbir nafakasının kararı takip eden ... itibaren 3.000,00 TL'ye çıkarılmasına, kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; tanık beyanlarının takdiri delil olduğunu, davacının psikolojik durumunun yeterince iyi olmadığını, yeşil reçeteli ilaçlar kullandığını, en azından nafaka bağlanması gerektiğini belirterek davanın kabulü, kusur belirlemesi ve yoksulluk nafakasının reddi yönlerden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, davalı erkeğin vesayet altına alınmasını gerektirir ruhsal bir rahatsızlığının bulunmadığının adli rapor ile tespit edildiği, dosyada dinlenen davacı tanık beyanlarının daha somut, görgüye dayalı, yaşanan olayları anlatmaları nedeniyle hüküm kurmaya elverişli beyanlar olduğu, davalı kadına yüklenen kusurlu davranışların ispat edildiği, davalı kadının boşanmak istememesi ve davalı tanıklarının tarafların geçimsizliğine yönelik görgüye dayalı beyanlarının olmamasının ayrılık kararı verilebilmesi için yeterli olmadığı gerekçesi ile istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili temyiz isteminde bulunulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kadın vekili özetle; istinaf sebeplerini tekrarla davanın kabulü, kusur belirlemesi ve yoksulluk nafakasının reddi yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, erkek tarafından açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte davalı kadından kaynaklanan bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, davanın kabulü şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği ve yoksulluk nafakası talebinin reddinin yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı ve 194 üncü maddeleri, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 166 ncı ve 175 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı kadın vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28918, Karar No: 2013/7374, Tarih: 25.03.2013

**13. Hukuk Dairesi         2012/28918 E.  ,  2013/7374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan her iki tarafın bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 3.15 TL. kalan harcın davacıdan ve yine aşağıda dökümü yazılı 1.283.04 tL kalan harcın davalıdan alınmasına, 25.3.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9899, Karar No: 2018/8826, Tarih: 09.10.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/9899 E.  ,  2018/8826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 9.10.2018 Salı günü davalı ... geldi. Davacı ile diğer davalı tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davalı ... dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı borçlu ... hakkında takip başlatıldığını, takibin semeresiz kaldığını, mal kaçırma amacı ile dava konusu taşınmazını 22.04.2011 tarihinde davalı ...'ye devrettiğini belirterek, bu tasarrufun iptalini istemiştir.

Davalı ... vekili, davanın görülmesi için gerekli aciz belgesinin sunulmadığını, dava konusu taşınmazın öncesi müvekkiline ait iken borç ödenince geri alınmak koşulu ile 11.07.1997 tarihinde borçluya düşük bedel ile kredi alabilmek için satıldığını, borç ödenince borçlunun müvekkiline devir yaptığını, satışların gerçek olmadığını 1997 yılından beri taşınmazı müvekkilinin kullandığını belirterek haksız açılan davanın reddi gerektiğini belirtmiştir.

Davalı ... vekili, borcun kredi kartından kaynaklandığını ancak taşınmazın 22.04.2011 tarihinde satılmasına rağmen kredi kartını 2012 mayıs ayından beri ödemediğini borcun bu tarihten sonra doğduğunu belirtmiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporuna göre borçlunun tasarruf tarihinde kredi kartı borcu olmadığı borcun 2012 mayıs ayından sonra doğduğundan bahisle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava İİK'nun 277 ve devamı maddelerine dayalı olarak açılan tasarrufun iptali davasına ilişkindir.

1-... ve İflas Kanununun 277 ve izleyen maddelerinde düzenlenen tasarrufun iptali davalarında amaç, borçlunun aciz ya da iflasından önce yaptığı ve aslında geçerli olan bazı tasarrufların geçersiz ya da "iyiniyet kurallarına aykırılık" nedeniyle alacaklıya karşı sonuçsuz kalmasını ve dolayısıyla o mal üzerinden cebri icraya devamla alacağın tahsilini sağlamaktır.

Bu davaların görülebilmesi için, diğer dava koşullarının yanında tasarrufun iptali istenilen işlemin borcun doğumundan sonra gerçekleşmiş olması gerekmektedir.

Somut olayda, davacı alacaklının alacağı 12.04.2004 tarihinde düzenlenmiş sözleşme ve kredi kartından kaynaklanmaktadır. Tasarruf ise bu tarihten sonra 22.04.2011 tarihinde gerçeklişmiştir.Mahkemece, borcun doğumunun tasarruf tarihinden sonra ödenmemiş kart borcunun doğum tarihi olarak kabul edilmiş ise de borçlu ile alacaklı arasındaki kredi sözleşmesi 12.04.2004 tarihinde imzalanmış ve bu tarihten itibaren sürekli yenilenen bir borç ilişkisi meydana gelmiştir. Bu nedenle borcun doğumunu yenilenen ilişki tarihi değil sözleşmenin imza tarihidir.Dairemiz ve giderek ...'ın yerleşmiş görüşüde bu yöndedir.

Bu durumda, tasarruf borcun doğumundan sonra gerçekliştiğinden mahkemece, işin esasına girilerek taraf delilleri toplandıktan sonra oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, aksi düşüncelerle reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykıdır.

2-Kabule göre ise, dava ön koşul yokluğundan reddine karar verildiğine göre karar tarihindeki AAÜT'nin 7/2 maddesine göre maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi de isabetsiz olmuştur.

SONUÇ:Yukarıda (1) ve (2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile sair yönler incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, duruşmada vekille temsil olunmayan davacı yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 09/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/767, Karar No: 2016/2223, Tarih: 25.02.2016

**1. Hukuk Dairesi         2015/767 E.  ,  2016/2223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı ... tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacılar vekili, ... Kadastro Mahkemesi'nin 1994/296 Esas, 200/12 sayılı kararı ile 1908, 1918, 1921 ve 1934 parsel sayılı taşınmazların 1/3 payının davacı ... adına tescil edildiğini, ...'ın da 2007 yılında 1918 ve 1934 parsel sayılı taşınmazlardaki payını oğlu olan diğer davacıya devrettiğini, taşınmazdan yararlanma ve paylaşma isteklerini davalıların kabul etmemesi üzerine ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2002/730 Esas sayılı dosyası üzerinden açılan ortaklığın giderilmesi davasının kabul edilerek satış suretiyle ortaklığın giderilmesine karar verildiğini, geçmiş döneme ilişkin açılan ecrimisil davalarının kabul edildiğini, buna rağmen davalıların taşınmazları kullanmaya devam ettiklerini ileri sürerek, 27.12.2008 tarihinden dava tarihine kadarki dönem için şimdilik 3.500.-TL ecrimisilin yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, paylaşım girişimlerine davacıların yanaşmadığını, 1908 nolu parsel yangından etkilendiğinden kimse tarafından kullanılmadığını, diğer parsellerde ise davacıların paylarının boş vaziyette durduğunu, her birinin taşınmazlarda kullandıkları alanların farklı farklı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu taşınmazlarda tarafların paydaş oldukları, davacıların kullandıkları bölümlerin bulunmadığı, daha önceki dönemlere ilişkin açmış oldukları ecrimisil davalarının kabul edildiği gerekçesi ile davanın kabulü ile 3.500.-TL ecrimisilin yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeye konu 1908, 1918, 1921 ve 1934 parsel sayılı taşınmazlarda tarafların paydaş oldukları kayden sabittir.

Bilindiği üzere; paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Somut olaya gelince; yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yeterli araştırma yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Şöyle ki, her ne kadar dava konusu taşınmazlarda davacıların kullandığı yer bulunmadığı belirlenmiş ise de, mahallinde yapılan uygulama neticesinde teknik bilirkişiler tarafından düzenlenen 18.08.2014 tarihli raporda; ecrimisile konu taşınmazlar üzerinde boş olan ve işlenmeyen alanlar olduğunun belirtilmiş olması karşısında, tarala vasıflı olan dava konusu taşınmazlarda davacıların kullanabilecekleri bölümlerin bulunup bulunmadığı belirlenmiş ve değerlendirilmiş değildir.

Hâl böyle olunca; yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde araştırma yapılarak, ecrimisile konu taşınmazlarda davacıların paylarına karşılık kullanabilecekleri yer bulunup bulunmadığının kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenip hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Hâl böyle olunca; yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde araştırma yapılarak, ecrimisile konu taşınmazlarda davacıların paylarına karşılık kullanabilecekleri yer bulunup bulunmadığının kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenip hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/44885, Karar No: 2016/2295, Tarih: 09.02.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/44885 E.  ,  2016/2295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Kovuşturmanın ertelenmesi

KARAR

Yerel Mahkemece verilen karar temyiz edilmekle dosya görüşüldü:

6352 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca verilen kovuşturmanın ertelenmesi kararı itiraza tabi olup temyiz yasa yoluna başvurulması olanaklı bulunmadığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddeleri gereğince suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin REDDİNE, CMK'nın 264. maddesi gözetilerek, mahallinde itiraz mercii tarafından incelenmek üzere dosyanın, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09 /02/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12928, Karar No: 2022/1107, Tarih: 26.01.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/12928 E.  ,  2022/1107 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı Kurum, iş bu davada, iş kazası sonucu sürekli iş görmezlik durumuna düşen sigortalıya bağlanan gelir ve yapılan masraflar ile aynı kazada ölen başka bir sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca tahsil istemiş, birleşen esasta ise hak sahiplerine bağlanan gelirlerde meydana gelen artışların tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak asıl davanın yazılı biçimde kısmen kabulüne, birleşen davanın ise artışlara yönelik davanın reddine hükmedilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemenin, Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak yine, o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğar. “Usuli kazanılmış hak” olarak tanımlayacağımız bu olgu; mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirdiği gibi, mahkemenin kararını bozmuş olan Yargıtay Hukuk Dairesince; sonradan, ilk bozma kararı ile benimsemiş olduğu esaslara usuli kazanılmış hakka aykırı bir şekilde, ikinci bir bozma kararı verilememektedir (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı, Hukuk Genel Kurulu’nun 12.07.2006 gün, 2006/9-508 E., 2006/521 sayılı Kararı).

Önceki bozma ilâmında " Somut olayda, davalı işverene ait ve sigortalısı ... idaresindeki tır, arıza nedeniyle taşıt yolunun sağ şeridi üzerine ve yola taşmış durumda park edilmiş, arkadan gelen ve aynı işverene ait olup sürücüsü malul sigortalı ... olan ve ...’ın da refakatçi personel olarak içinde bulunduğu tır, yardım etmek üzere park halindeki tırın önüne geçip durmuş, ... arızalı araca gaz vererek, ... ve arızalı aracın sürücüsü ... ise taşıt yolunda motorun havasını almaya çalışırken, davalı üçüncü kişi ... idaresindeki tır, önce park halindeki arızalı tıra yandan çarpmış, sonra ... ve ...’ye daha sonrada yardım için duran bir öndeki tıra çarpmış, 16.01.2000 tarihinde meydana gelen anılan trafik iş kazası sonucu, sigortalı sürücü ... ile sigortalı personel ... vefat etmiş, diğer sigortalı sürücü ... de sürekli iş göremezlik durumuna girmiştir. Ceza davası, davalı sürücü ... ile dava dışı malul sürücü ... aleyhine açılmış, birbirini teyit eden Adli Tıp ve Fen Heyeti raporlarında, davalı sürücü ...’ya 2/8, ölü sürücü ...’e 5/8, ölü personel ...’a 1/8 oranında kusur izafe edilmiş, ...’in kusurunun bulunmadığı belirtilmiş, ...’nın mahkûmiyetine, ...’in beraatine dair karar Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleşmiştir.

Mahkemece alınan 19.02.2010 tarihli heyet raporunda ise; davalı işverene %20, davalı sürücüye %25, ölü sürücü ...’ye %40, malul sürücü ...’e %15 oranında kusur verilmiştir.

506 sayılı yasanın 26/1. maddesine göre işverenin rücu alacağından sorumluluğu ancak maddede öngörülen koşulların gerçekleşmesine bağlıdır. Anılan maddede işverenin sorumluluğunu gerektiren eylem ve davranışlar ise “İşverenin kastı”, “İşverenin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğiyle ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi” ve “İşverenin suç sayılır eylemi” olarak belirtilmiştir. Anılan maddenin ikinci fıkrası ise; iş kazasının üçüncü bir kişinin kasıt veya kusurundan kaynaklanması halinde kurumca yapılan sigorta yardımlarının zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara Borçlar Kanunu hükümlerine göre rücu edileceğini düzenlemiştir. Borçlar Kanunu’nun 53. maddesi hükmüne göre de; hukuk hâkimi kusur olup olmadığına karar vermek için ceza hukukunun mesuliyete dair hükümleri ile bağlı olmadığı gibi kusurun takdiri ve zararının miktarını tayin hususunda da ceza mahkemesi kararı ile bağlı değildir. Kuşkusuz, ceza ilamının maddi olguların tespitine ilişkin kısmı hukuk hâkimini bağlar. Temyize konu davaya dayanak teşkil eden kusur raporu, 506 sayılı Yasanın 26. maddesine uygun olarak düzenlenmiş bir rapor niteliğini taşımamaktadır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ilke ve esaslara göre gerek davalı işverenin gerekse diğer davalının, ölümle ve maluliyetle sonuçlanan kazalar yönünden 506 sayılı Yasanın 26. maddesi kapsamında kusur durumlarının irdelenip oran ve aidiyetinin belirlenmesi yönünde uzman bilirkişi kurulundan kusur raporu alınması, bu belirleme yapılırken iş kazasının meydana gelmesinde kastı veya kusuru bulunup da aynı iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine kurumca rücu edilemeyeceğine ilişkin 506 sayılı Yasanın 26. maddesinin son bendi hükmünün de gözden uzak tutulmaması gerekir. Diğer yandan, ilk peşin değerli gelirlerin miktar ve onay tarihleri gereği gibi araştırılıp açıklığa kavuşturulmaksızın hükmü temyiz eden taraflar aleyhine olacak şekilde miktar ve onay tarihleri esas alınarak yazılı biçimde karar tesis edilmesi yerinde görülmemiştir. Kuşkusuz hükmü temyiz etmeyen davalı sürücü yönünden davacı kurum lehine oluşan usulü kazanılmış hak durumu göz önünde bulundurulmalıdır. ." şeklinde detaylı ve yol gösterici açıklama yapılarak karar bozulmuştur.