muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14117, Karar No: 2016/13584, Tarih: 08.11.2016

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dâhil olmak üzere tüm sorumluların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

21.08.2010 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve yapılan masraflar nedeniyle uğranılan Kurum zararının davalılardan rücuan alınmasına ilişkin davanın mahkemece yapılan yargılamasında, kazanın oluşunda davalı ... İnş. ve Tic. Ltd. Şti. %25, davalı Özmetal Yapı Tasarım İnş. ve Tic. Ltd. Şti. %50, üçüncü kişi konumunda bulunan saha mühendisi davalı ... %2, sorumlu müdür davalı ...'in ise %3 kusurlu oldukları saptanmıştır.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, gelirin ilk peşin sermaye değerinin 40.774,47 TL, tedavi masrafının ise 279,06 TL; talebin ise toplam 32.795,11 TL olduğu gözetilmeksizin, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, davalı asıl ve alt işveren şirketler ile ile üçüncü kişi konumundaki diğer davalıların sorumluluklarının anılan maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak, öngörülen ilkeler ve özellikle değinilen 4. fıkra hükmü çerçevesinde belirlenmemesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç: Hüküm fıkrasının tamamen silinmesi ile yerine;

"1-Davanın kısmen kabulüne,

a)Toplam 31.600,21 TL ilk peşin sermaye değerli gelirin; 16.309,79 TL’sından davalıların tamamının, kalan kısmından davalılar Çakır İnş. ve Tic. Ltd. Şti. ve davalı Özmetal Yapı Tasarım İnş. ve Tic. Ltd. Şti. sorumlu olacak şekilde gelirin bağlama onay tarihi olan 19.03.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen alınarak davacı Kuruma verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine,

b)Tedavi ödemesi bakımından; 223,24 TL tedavi masrafının ayrı ayrı sarf tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı Kuruma verilmesine,

2-) 492 sayılı Harçlar Kanununa göre belirlenen karar ve ilam harcına ilişkin olarak; 1.114,12 TL'sinin davalılardan müştereken ve müteselsilen, 1.044,49 TL'sinin ise davalı şirketlerden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine,

3-) Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’ne göre belirlenen avukatlık ücreti yönünden; 1.957,17 TL'sinin davalılardan müştereken ve müteselsilen, 1.818,85 TL'sinin ise davalı şirketlerden alınarak davacı Kuruma verilmesine, kısmen kabule göre davalılar kendisini avukatla temsil ettirmesi nedeniyle 1.978,23 TL’nin davacı Kurumdan tahsili ile davalılardan ...ve ...'e; 1.194,90 TL'nin ise davalılardan şirketlere verilmesine,

4-)Yargılama giderleri 1.118,00 TL yargılama giderinin; 559,00 TL'sinin davalılardan müştereken ve müteselsilen, 514,28 TL'sının ise davalı şirketlerden alınarak davacı Kuruma verilmesine, bakiyesinin davacı üzerinde bırakılmasına,

4-)Yargılama giderleri 1.118,00 TL yargılama giderinin; 559,00 TL'sinin davalılardan müştereken ve müteselsilen, 514,28 TL'sının ise davalı şirketlerden alınarak davacı Kuruma verilmesine, bakiyesinin davacı üzerinde bırakılmasına,

5-) Kullanılmayan gider avanslarının istemleri durumunda taraflara geri verilmesine,” yazılmasına ve bu şekliyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, fazla alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 08.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4233, Karar No: 2020/5521, Tarih: 01.12.2020

**14. Ceza Dairesi         2020/4233 E.  ,  2020/5521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen kısmen re'sen de temyize tabi hükümlerin sanıklar müdafileri, katılan mağdure vekili ile O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmesi ve sanıklar...ile... müdafilerince incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, sanık ... müdafisinin kanuni süresinden sonra yaptığı duruşmalı inceleme talebinin reddiyle belirlenen tarihte diğer sanık ... müdafisinin talebine istinaden duruşmalı yapılan incelemede başvurunun muhtevası ve hükümlerden sonra getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Katılan mağdure vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Kayden 28.10.1995 doğumlu olup kovuşturma evresinde mahkemece ifadesinin alındığı 06.06.2011 tarihli duruşmada on altı yaşı içerisinde bulunan mağdurenin, olay nedeniyle şikayetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin davaya katılma ve hükümleri temyize hakkı bulunmadığı gibi mahkemece verilen katılma kararı da bu hakkı vermeyeceğinden, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezanın nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, sanık ... müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdure hakkında İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 22.06.2015 tarihli raporda “mağdurenin ruh sağlığını kendisine karşı nitelikli cinsel istismar eylemlerinde bulunan sanıkların birlikte bozduğu” hususunun açıkça belirtilmesi karşısında sanık ... hakkında müsnet suçtan belirlenen temel cezanın koşulları oluşmadığı halde 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesi ile artırılması suretiyle sonuç cezanın fazla tayini,

Sanıklar..., ..., ... ile... haklarında atılı suçlardan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesine gelince;

Sanıklar..., ..., ... ile... haklarında atılı suçlardan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesine gelince;

Mağdurenin aşamalardaki ifadeleri ile adli muayene öykülerinde, eylemlerin gerçekleşip gerçekleşmediği, zamanı, sayısı, oluş şekli ile sanıkların iştiraklerine dair sürekli değişen çelişkili ve tutarsız beyanları, olayın intikal şekli ve zamanı, savunma, tanık ifadeleri ile tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanıkların üzerlerine atılı suçları işlediklerine dair cezalandırılmalarına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafileri ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları ile sanık ... müdafisinin duruşmalı inceleme sırasındaki sözlü savunması bu itibarla yerinde görüldüğünden, kısmen re’sen de temyize tabi hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15779, Karar No: 2010/1780, Tarih: 25.02.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/15779 E.  ,  2010/1780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Kasıtlı suçtan hükümlülükleri bulunan sanıklar hakkında, hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231.maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek anılan madde uyarınca cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun, koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun, koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkralarından ‘‘53. maddenin uygulanmasına’’ ilişkin bölümler çıkarılarak, yerine ‘‘53/1.maddesinde belirtilen ve 53/3.maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3.maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ tümcelerinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1487, Karar No: 2017/3555, Tarih: 14.03.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/1487 E.  ,  2017/3555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın Kaldırılması ve Tahliye

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu aleyhine kira alacağı ve tahliye istemli olarak başlatılan icra takibine davalı borçlunun itirazı üzerine davacı icra mahkemesinden itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuş mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş karar davalı borçlu tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı, 15/01/2002 başlangıç tarihli, sözlü kira sözleşmesine dayanarak 17/04/2016 tarihinde başlattığı icra takibi ile 3.288,60 TL kira alacağının tahsilini talep etmiş, davalı borçlu süresinde verdiği itiraz dilekçesi ile 15/01/2002 başlangıç tarihli sözlü kira sözleşmesi bulunmadığını belirterek borca itiraz etmiştir. İİK.nun 269/2 maddesinde '' borçlu itirazında kira akdini ve varsa buna ait sözleşmedeki imzasını açık ve kesin olarak reddetmezse akdi kabul etmiş sayılır '' , İİK.nun 269/b maddesinde de “Borçlu itirazında kira akdini ve varsa mukavelenamede kendisine izafe olunan imzayı reddettiği takdirde alacaklı ;noterlikçe re’sen tanzim veya imzası tastik edilmiş bir mukavelenameye istinat ediyorsa merciden itirazın kaldırılmasını ve ihtar müddeti içinde paranın ödenmemesi sebebiyle kiralananın tahliyesini istiyebilir.” düzenlemesi bulunmaktadır. Davalı borçlu itirazında, açıkça sözlü kira akdine karşı çıktığına ve davacı alacaklı, noterlikçe re’sen tanzim veya imzası tasdik edilmiş bir mukavele ibraz etmediğine göre taraflar arasındaki uyuşmazlık yargılamayı gerektirir. Bu nedenle dar yetkili icra mahkemesi uyuşmazlık hakkında karar veremez. Mahkemece uyuşmazlığın yargılamayı gerektirdiğinden bahisle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde yargılamaya devam edilerek işin esası hakkında karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün İİK'nun 366. ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve istek halinde peşin harcın temyiz edene iadesine, 14.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12740, Karar No: 2011/7845, Tarih: 13.06.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/12740 E.  ,  2011/7845 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının müvekkili aleyhine bonoya dayalı takip başlattığını, müvekkilinin davalıyla hiçbir ilişkisinin bulunmadığını, takibe konu bononun müvekkilinin Balıkesir Spor Kulübünün Başkanlığını yaptığı dönemde takımın teknik direktörüne terfi maçlarının kazanılması halinde futbolculara prim olarak ödenmek üzere verildiğini, ancak maçların kazanılamadığını, teknik direktörün bonoyu iade etmeyerek takımın kaptanına verdiğini, takım kaptanın da bu bonoyu davalı olan eşine verdiğini, bonoda borçlu kısmında Balıkesir Kulübünün yazılı olmasına rağmen bu kısmın üzerine müvekkilinin adının alt kısmada adresinin yazılarak borçlu olarak gösterildiğini, bonodaki bu tahrifatla ilgili suç duyurusunda bulunduklarını belirterek müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu bonoda dört adet imza bulunduğunu, davacının imzaları kendi adına ve de kulüp adına attığını, kaldı ki senette spor kulübünün kaşesinin bulunmadığını, isim yazmamasının bono vasfını etkilemediğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve tanık anlatımlarına göre, davacı ile davalı arasında ticari ilişki bulunmadığı, bononun prim amacıyla kulüp tarafından antrenöre verildiği, kulüp 3. lige çıkamayınca antrenörün bonoyu davalının eşine verdiği, bu kişinin de takibe koyması için bonoyu davalıya verdiği, davalının bononun karşılığının bulunmadığını bildiği halde bonoyu kötüniyetli olarak takibe koyduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu bonodan dolayı davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine ve davalının %40 oranında kötüniyet tazminatıyla sorululuğuna karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 13.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8922, Karar No: 2020/344, Tarih: 13.01.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/8922 E.  ,  2020/344 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraat

Taksirle yaralama suçundan sanıkların beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü sanıklardan ...'ın teknik başkan yardımcısı, diğer sanık ...'ın ise park ve bahçeler müdürlüğü bünyesinde çavuş olarak çalıştığı Melikgazi Belediyesine bağlı bir oyun parkı içinde bulunan kamelyanın üzerine çıkan dört çocuğun oyun oynadığı esnada katılan ...'un üzerine düşerek 5. dereceden kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmasına sebebiyet vermesi şeklinde gerçekleşen olayda;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç bakımından sanıklarının taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin verilen kararın hukuka aykırı olduğuna ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 13/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32160, Karar No: 2016/13556, Tarih: 22.03.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/32160 E.  ,  2016/13556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Kovuşturmanın Ertelenmesi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

6352 sayılı Kanun'un geçici 1/1-b maddesi gereğince verilen kovuşturmanın ertelenmesi kararı davayı sona erdiren ve temyizi kabil kararlardan olmayıp, karara karşı itiraz yasa yoluna başvurulması mümkün bulunduğundan, temyiz dilekçesi itiraz mahiyetinde kabul edilerek, gereği mahallinde itiraz merciince değerlendirilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.