muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/3365, Karar No: 2010/2337, Tarih: 04.03.2010

Öteyandan, davada dinlenilen tanıkların belgeleri getirtilmeden ve ihtilaflı dönemlerin her birine ilişkin ayrı ayrı olmak üzere davacı ile birlikte çalışan bordro tanıkları, veya komşu işverenlerin  bordrolarında kayıtlı tanıklar dinlenmeden eksik araştırma ile sonuca gidilmiş olması yanlıştır.

Yapılacak iş; sigorta kayıtlarında farklı isim ve nüfus bilgileri ile adı geçen başka bir şahsın olup olmadığını U.ili S.İlçesi ile D. Nüfus Müdürlüklerinden ayrı ayrı sormak, bu konuda her iki belirtilen yerde ayrı ayrı zabıta araştırası yapmak,farklı kişilerin varlığının saptanması halinde hak alanını ilgilendireceğinden bu kişileri yöntemince davaya dahil etmesi için davacıya önel vermek işe giriş bildirgeleri üzerindeki imzaların davacıya ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırmak, ihtilaflı dönemlere ilişkin  o dönemlerde her bir işyeri için ayrı ayrı  aynı işyerinde çalışan ve işverenin bordrolarında kayıtlı kişileri dinlemek,bu olmazsa komşu işyerlerinde çalışan işveren veya çalıştırdıkları kişiler tespit edilerek  bilgilerine başvurmak uyuşmazlık konusu olan dönemde çalışan kişinin gerçekten davacı olup olmadığını saptamak, tüm belge ve beyanlar değerlendirilerek varılacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın  eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde  hüküm kurulması usul ve  yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle  BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı TCDD Genel Müdürlüğü'ne iadesine 04.03.2010  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20543, Karar No: 2014/4887, Tarih: 26.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/20543 E.  ,  2014/4887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen kanal katılım bedeli-şebeke hisse bedeli davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 26.03.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11962, Karar No: 2009/13307, Tarih: 16.12.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/11962 E.  ,  2009/13307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BALA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/04/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 485 parsel sayılı taşınmazın bir bölümüne komşu parsel maliki davalının beş yıldan fazla süredir haksız olarak kullanmak suretiyle müdahale ettiğini ileri sürerek elatmanın önlenmesi ve ecrimisile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuş, karşı davasında ise; maliki olduğu 486 parsel sayılı taşınmaza karşı davalının müdahale ettiğini ileri sürerek elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğinde bulunmuştur.

Mahkemece, tarafların kullanımının haksız olduğu gerekçesi ile davaların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı (karşı davacı) vekilince süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Asıl ve karşı dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, her iki davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillere göre; kayden davacının paydaş bulunduğu 485 parsel sayılı taşınmazın krokide (A) ile gösterilen bölümüne davalının haklı ve geçerli bir neden olmaksızın müdahale ettiği keşfen saptanmak suretiyle elatmanın önlenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Davalının (karşı davacı) bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.Ancak, paylı mülkiyete konu 485 parsel sayılı taşınmazda davacı ve dava dışı kişilerin pay sahibi olduğu anlaşılmaktadır. Ne varki, tüm paydaşları bağlayan fiili bir taksim olgusunun ve taşınmazın hangi bölümünün kimin kullanımına bırakıldığının kanıtlanamadığı gözetilerek davacı lehine keşfen belirlenen ecrimisilin tamamına karar verilmiştir.

Hal böyle olunca; davacının payı oranında ecrimisile karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davalının (karşı davacı) bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  16.12.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4703, Karar No: 2019/3821, Tarih: 16.05.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/4703 E.  ,  2019/3821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 6. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 13/04/2017 tarih ve 2017/85-2017/395 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olduğu anlaşılmakla, duruşma için belirlenen 14.05.2019 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı şirket ortağı olduklarını, şirketin ihtiyacı olduğundan bahisle şirket müdürü tarafından kendilerinden 08.08.2007 ile 31.07.2008 tarihleri arasında 1.855.000.00 TL borç para alındığını, borç olarak verdikleri bedelden sermaye payları toplamı olan 292.500.00 TL tutarı düşerek kalan 1.562.500.00 TL alacakları için icra takibine geçildiğini ancak, davalı şirketin takibe itiraz ettiğini, itirazında haksız olduğunu ileri sürerek, davalının itirazının iptali ile takibin devamını ve davalı aleyhine %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin davacılara borcunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamı, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacıların ortak olduğu şirkete banka havalesi yolu ile 1.235.000,00 TL gönderdiği, bu miktardan 7.500,00 TL'nin davacılara iade edildiği, davacıların ayrıca toplam 292.500,00 TL sermaye borçlarının bulunduğu, iade edilen ve sermaye borcu miktarlar gönderilen paradan düşüldüğünde (1.235.000,00- (7.500,00+292.500,00)=935.000,00 TL) bakiye alacak kaldığı, 10/06/2015 tarihli bozma ilamında da belirtildiği gibi, dosyaya sunulan e-postalarda yukarıda belirtilen ödemeler dışında değişik tarihlerde toplam 625.000,00 TL elden ödeme yapıldığının anlaşıldığı, dolayısıyla davacıların toplam alacağını 935.000,00 TL + 625.000,00 TL=1.560.000,00 TL olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulü ile, davaya konus icra takip dosyasında davalı borçlunun itirazının iptaline, takibin 1.560.000,00 TL üzerinden devamına, asıl alacağın %40 oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmişti

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 79.922,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 16/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13522, Karar No: 2013/20699, Tarih: 02.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/13522 E.  ,  2013/20699 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; duruşma gününün taraflara tebliği için davetiyeye yapıştırılacak posta pulu bulunmadığından duruşma isteğinin reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68 nci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu'nun 63 ncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 nci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının hafta içi 08.00-17.00 saatleri arasında, Cumartesi günleri de 08.30-15.30 saatleri arası 1 saat ara dinlenme tenzili ile çalıştığı, böylece haftalık 46,5 saat çalışmasının söz konusu olduğu, buna ek olarak da hafta içi 3 gün saat 21.30 a kadar çalışmasının devam ettiği, bu günlerde de 4,5 saatten toplam 13,5 saat çalışması olduğu, bir haftalık toplam çalışmasının böylece 60 saat olup bunun 15 saatinin fazla çalışma süresi olduğu tespitiyle hesaplama yapılmıştır.

Oysa hafta içi 3 gün saat 21,30'a kadar çalıştığı kabul edildiğine göre düşülmesi gereken ara dinlenme süresi 1 saat değil en az 1,5 saat olmalıdır. Zira bu günlerde davacının çalışma süresi 13,5 saat olup en az 1,5 saat ara dinlenmesi düşüldükten sonra hesaplama yapılmalıdır. Bilirkişi hesaplaması bu yönüyle eksiktir.

Ayrıca mahkemece, davacının delil olarak dayandığı işe giriş çıkış saatlerini gösterir kart basımına dair çizelgelerin getirtilmesi için çalıştığı tersaneleri bildirmesi üzerine belirtilen tersanelere müzekkere yazılarak davacıya ait giriş-çıkış kayıtları istenmiş olup bir kısım cevaplarda giriş ve çıkış saatlerinin belirtildiği görülmüş ve yine sunulan bordrolardan Mayıs 2011 bordrosunda fazla çalışma tahakukuku olup davacının itirazsız imzaladığı görülmüştür. Buna rağmen fazla çalışma alacağı hesaplanırken bu giriş-çıkış kayıtlarını gösteren bir kısım puantaj kayıtlarının dikkate alınmaması ve Mayıs 2011 ayının hesaplama dışı bırakılmaması da hatalıdır.

Mahkemece, hüküm kurmaya yeterli olmayan bilirkişi raporuna dayanılarak fazla çalışma alacağının kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece, hüküm kurmaya yeterli olmayan bilirkişi raporuna dayanılarak fazla çalışma alacağının kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 02.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3581, Karar No: 2022/1644, Tarih: 28.02.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/3581 E.  ,  2022/1644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro Tespitine İtiraz

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı ... İdaresi vekili ve davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkemenin verdiği karar ... tarafından bozulmuş olup, bozma ilamında özetle; "110 ada 3 parsel sayılı taşınmaza yönelik sair temyiz itirazlarının yerinde olmadığı, ancak 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19. maddesine göre taşınmaz mal üzerinde malikinden başka bir kimseye ve paydaşlardan birine ait muhtesat mevcut ise bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın ve kütüğün beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verileceği, taşınmazın zemininin paylı olarak taraflar adına tapuya tesciline karar verilmiş ise de; mahallinde icra edilen keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanık beyanları ile tarafların kendi beyanlarına göre dava konusu taşınmazın fen bilirkişi raporunda (B) harfi ile gösterilen bölümü üzerinde muristen kalan 2 katlı ev bulunduğu ve bu evin her bir katının farklı bir tarafa ait olduğunun anlaşıldığı, hal böyle olunca, dava konusu taşınmaz üzerindeki evin 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19/2. maddesi gereğince farklı katlarının ait olduğu kişiye göre muhdesat olarak kütüğün beyanlar hanesine şerh verilmesi" gereğine değinilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne, çekişmeli 110 ada 3 sayılı parselin kadastro tespitinin iptaline, fen bilirkişi rapor ve krokisinde (A) harfi ile gösterilen 187.42 metrekarelik kısmın bozma ilamına konu olmadığı anlaşılmakla bu kısma ilişkin yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına, 04.02.2015 tarihli hükmün aynen korunmasına, (B) harfi ile gösterilen 770.08 metrekarelik bölümünün tamamı 28 pay kabul edilerek (3) payın ölü olduğu belirtilerek ..., (25) payın ... adına tapuya kayıt ve tesciline, B harfi ile gösterilen kısmın üzerinde yer alan iki katlı yığma evin 1. Katının ...'a, 2. Katının ölü olduğu belirtilmek suretiyle ...'a ait olduğunun beyanlar hanesine şerh verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı ... İdaresi vekili ve davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, Mahkemece bozma gereklerine uygun biçimde hüküm verildiğine göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince ... Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 28.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2609, Karar No: 2010/3808, Tarih: 25.05.2010

**1. Ceza Dairesi         2010/2609 E.  ,  2010/3808 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'i canavarca bir his sevkiyle öldürmekten sanık ...'ın yapılan yargılanması sonunda; Hükümlülüğüne ilişkin (...) ÜÇÜNCÜ Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 21.06.2006 gün ve 116/184 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık ile müdahil vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Dosya içeriğine ve gösterilen gerekçeye göre; suçun nitelendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın canavarca his ile adam öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdiri cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin ve müdahil Nurten vekilinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hüküm fıkrasındaki 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulandığı bendin, “sanığın, 5237 sayılı TCY’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının a, b, c, d, e bentlerinde belirtilen haklarından, mahkûm olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki, velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise 1- c bendindeki haklardan koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına” olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle CMUK.nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN ve re'sen de temyize tâbi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 25.05.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8825, Karar No: 2008/2747, Tarih: 20.03.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/8825 E.  ,  2008/2747 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya çeşitli tarihlerle faturalarla balık yemi sattığını, fatura bedellerini ödemediğini, bir kısım borcu için çek verdiği halde ödeme güçlüğü içinde olduğundan çekin karşılıksız yazılmasına engel olduğunu, alacağın tahsili için girişilen icra takibine itiraz ettiğini belirterek, itirazın iptaline, %40’dan az olmamak üzere tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece,iddia, icra dosyası, bilirkişi raporu toplanan delillere göre, davanın ödenmeyen fatura bedeline ilişkin olup, tek yanlı düzenlenen faturanın davayı ispata yeterli olamayacağı , alacağın doğumuna neden olan temel ilişkinin davacı yanca ispatı gerektiği alacağın temelindeki hukuki ilişkinin ispat edilemediği gibi davacı yanca yemin deliline de başvurulmadığından davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece tefhim edilen kısa kararda davanın reddine dair hüküm kurulmuş ise de gerekçeli kararda bu konuda bir hüküm kurulmadan doğrudan doğruya harç ve yargılama giderlerinin hüküm altına alındığı anlaşılmıştır.Bu durum HUMK 388.madde hükmüne aykırılık oluşturduğundan hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 20.03.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3422, Karar No: 2008/4578, Tarih: 03.04.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/3422 E.  ,  2008/4578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.01.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırılma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.10.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

Nizalı taşınmazın Pozantı ilçesi ....... Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında Beşoluk, Elmalı Boğazı, Nanelik, Topakardıç, Boyun, İladinli, Gedik, Büyük Kır ve Küçük Kır adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, nizalı yere yakın mesafede Huzur mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.1.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

Nizalı taşınmazın bulunduğu bölge herkezce bilinen maruf ve meşhur “Tekir yaylasıdır” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin kadim yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “Maruf ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu Tekir Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin Çukurovaya nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık yapı olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.