muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/18239, Karar No: 2013/10161, Tarih: 13.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/18239 E.  ,  2013/10161 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sosyal Güvenlik Kurumu adına Av.... ile 1-... Tekstil San. ve Tic. AŞ. 2-... aralarındaki dava hakkında ...1. İş Mahkemesinden verilen 14.06.2012 günlü ve 2008/381-2012/393 sayılı hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Bazı maddeleri dışında 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 Sayılı Kanunun 3. maddesi ile değişik 7201 Sayılı Tebligat Kanunu’nun 10/2. maddesine göre “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.”; Yine, 6099 sayılı Kanunun 5. maddesi ile 7201 sayılı Kanunun 21. maddesine eklenen ikinci fıkrasına göre, “Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.”; Yine, 6099 sayılı Kanunun 9. maddesi ile değişik 7201 sayılı Kanunun 35. maddesinin ikinci fıkrasına göre, “Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.” düzenlemelerine yer verilmiştir.

Tüm bu düzenlemeler gözetildiğinde, artık, adres kayıt sisteminde yazılı adresi bulunanlara, 7201 sayılı Kanunun 35. maddesine göre tebligat yapılamayacak olup; bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, adres kayıt sisteminde yazılı adresine, 21. maddenin ikinci fıkrasına göre tebliğ yapılması gerekecektir.

Dosyadan, davalı ...’e dava dilekçesinin, Kurum teftiş raporunda belirtilen ... adresinde olup olmadığı araştırılmaksızın ilanen tebliğ edildiği, gıyabi hükmün ise, daha önceden Bilirkişi raporunun sokak ve numara içermeyen... adresine aynı işyerinde yetkili olup olmadığı da belli olmayan Haşim Yeşil imzasına tebliğ edildiği düşüncesi ile bu adrese Mahkemece Tebligat

Kanununun 35. Maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmakta olup, mahkemece adres kayıt sisteminden davalının adresinin tespiti amacıyla herhangi bir araştırma yapılmaksızın, davalının daha önceden dava dilekçesi tebliğ de olmayan adresine Kanunun 35. Maddesine göre tebliği tebligat hükümlerine aykırı olup geçersizdir.

Kanununun 35. Maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmakta olup, mahkemece adres kayıt sisteminden davalının adresinin tespiti amacıyla herhangi bir araştırma yapılmaksızın, davalının daha önceden dava dilekçesi tebliğ de olmayan adresine Kanunun 35. Maddesine göre tebliği tebligat hükümlerine aykırı olup geçersizdir.

Mahkemece; gecikmeye ve yeni bir geri çevirmeye mahal verilmeksizin, verilen gıyabi hükmün davalı hakkında yapılacak araştırma ile gerektiğinde Ceza Mahkemesinden de sorulmak sureti ile adres kayıt sisteminde yazılı adresine ve Ceza Mahkemesince hakkında kesinleşmiş karar var ise hükümlülüğü nedeniyle vasisi olup olmadığının sorulması, var ise vasisine gıyabi hükmün tebliğ edilmesi gerektiği hatırda tutularak davalıya usulünce tebliğ edilerek; temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3.maddesi gereği, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 13.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17875, Karar No: 2019/16175, Tarih: 17.10.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/17875 E.  ,  2019/16175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Silahla Tehdit, cinsel taciz, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

TEMYİZ EDENLER : Sanık, katılan vekili

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteklerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1) Sanık hakkında katılan mağdur ...'a yönelik yaralama eyleminden kurulan beraat hükmünün katılan vekili tarafından temyizinde;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2) Sanık hakkında katılanlara yönelik tehdit ve katılan ...'e yönelik cinsel taciz suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyizine gelince;

Sanığa yükletilen tehdit ve cinsel taciz eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükümleri etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Tekerrüre esas alınan önceki mahkumiyetin, TCK'nın 50/1-f maddesi gereğince seçenek tedbire çevrilmiş olması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ...'in temyiz iddiaları bu nedenle yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN bu nedenle BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca bu aykırılık yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın belirtilen noktasının, tekerrür hükümlerinin uygulamasına ilişkin kısımların karardan çıkarılması suretiyle DÜZELTİLMESİNE ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükümlerin bu bağlamda ONANMASINA, 17/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1761, Karar No: 2013/2394, Tarih: 28.02.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/1761 E.  ,  2013/2394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mirascılık Belgesi istemine ilişkin olarak açılan davada Gaziosmanpaşa 1.Sulh Hukuk ile İpsala Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Uyuşmazlık, mirascılık belgesi istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davacının murisine ait veraset belgesinin verilmesi için açtığı mirasçılık belgesi istemi olduğu, Gaziosmanpaşa 1.Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından mirasçılık belgesi verilmesi davasının çekişmesiz yargı işi olup 6100 Sayılı HMK.nun geçici 3/2.maddesi gereğince sayılı HMK.nun 384. maddesine göre Kanunda aksine hüküm bulunmadıkça, çekişmesiz yargı işleri için talepte bulunan kişinin veya ilgililerden birinin oturduğu yer mahkemesi yetkili olduğunun belirtildiği nufüs kaydında davacının İpsala adresinde oturduğundan İpsala Sulh Hukuk Mahkemesi yetkili olduğu gerekçesi ile yetkisizlik kararı verilmiş,

İpsala Sulh Hukuk Mahkemesi ise çekişmesiz yargı işlerinde yetki kuralının kesin yetki olmadığı resen dikkate alınamayacağı mernis kaydına göre yetkisizlik kararı verilemeyeceği belirtilerek Gaziosmanpaşa 1.Sulh Hukuk Mahkemesi yetkili olduğu belirtilmiştir.

Mirasçılık belgesinin verilmesine ilişkin dava 6100 Sayılı HMK.nun 382. maddesinin çekşmesiz yargı işlerinden sayılmış 384.maddesinde ise Kanunda aksine hüküm bulunmadıkça, çekişmesiz yargı işleri için talepte bulunan kişinin veya ilgililerden birinin oturduğu yer mahkemesi yetkili olduğu

HMK.nın 11/3. maddesinde ise Mirasçılık belgesinin iptali ve yeni mirasçılık belgesi verilmesine ilişkin davalarda, mirasçıların her birinin oturduğu yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir. Bu hale göre mirasçılık belgesinin verilmesi davalarında kesin yetki kuralı olmayıp tarafların yetki itirazı da olmadığına göre davanın açıldığı ilk mahkeme olan Gaziosmanpaşa 1.Sulh Hukuk Mahkemesi'nde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nın 25. ve 26 maddeleri gereğince Gaziosmanpaşa 1.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 28.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/38210, Karar No: 2016/5509, Tarih: 29.03.2016

**13. Ceza Dairesi         2014/38210 E.  ,  2016/5509 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 13 - 2014/49046

MAHKEMESİ : Uşak 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/10/2013

NUMARASI : 2013/215 (E) ve 2013/491 (K)

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Ceza Genel Kurulunun 13.03.2012 gün, 6/236-86 sayılı ve 08.06.2010 gün, 11/98-143 sayılı içtihatlarında belirtildiği üzere, “aynı mağdura, aynı zamanda, aynı suçun, birden fazla işlenmesi durumunda tek suçun oluşacağı” ve “... bu bağlamda aynı zaman kavramının dar yorumlanmayarak, çok kısa zaman aralıkları da aynı zaman dilimi olarak kabul edilmelidir.” denilmesine ve hırsızlık suçunda korunan hukuki değerin zilyetlik olmasına göre, müştekinin sahibi ve zilyedi olduğu ... ... ... plakalı aracın brandasını kesip zarar vererek peynir ve zeytin hırsızlığı; hemen akabinde de ... ... ... plakalı aracın sol kapı camını kırıp araç içinden hırsızlığa teşebbüs edilmesi fiillerinin tamamlanmış 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyan tek hırsızlık ve aynı Kanun’un 151/1. maddesine uyan tek mala zarar verme suçunu oluşturduğu gözetilmeden, söz konusu fiillerin iki ayrı suç olarak kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Suç tarihinde güneşin saat 18.18’de batıp 06.03'te doğduğu ve tanık ...’in beyanından suçun da saat 20.00 sıralarında işlendiğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi ile artırım yapılmaması,

3- Sanığın, müştekinin zararını giderdiğini savunması ve mağdurun da zararın giderildiğini beyan etmesi karşısında; zararın tazmininin ne zaman gerçekleştiğinin mağdurdan sorulmadan ve 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin 1. fıkrasının uygulanma şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılmadan aynı Kanun’un 168/2. maddesi ile yazılı şekilde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ...’in temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son. maddesi uyarınca ceza müddeti yönünden kazanılmış hakkın korunmasına, 29.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3878, Karar No: 2020/2253, Tarih: 02.03.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/3878 E.  ,  2020/2253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 13/06/2019 tarih ve 2019/10-2019/580 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında ticari kredi sözleşmesi akdedildiğini, müvekkilinin erken ödeme yoluna giderek 08.11.2012 tarihinde tüm kredi borcunu kapattığını, bu esnada müvekkilinden komisyon ve vergi adı altında 76.826,37 TL tahsil edildiğini, ancak sözleşmede erken kapama komisyon oranının öngörülmediğini, sadece şifaen %1 oranında komisyon alınacağının belirtildiğini, ayrıca kredi başvurusu esnasında da dosya masrafı adı altında 6.100,00 TL'nin müvekkilinden alındığını, tüm bu tahsilatların hukuksuz olduğunu ileri sürerek 61.592 TL komisyon ücretinin, 3.079,60 TL BSMV'nin ve 6.100,00 TL dosya masrafının ticari temerrüt faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, kredi kullandırılmasının yüksek maliyetinin bulunduğunu, kredi sözleşmesinin 34.9'uncu maddesinde erken ödeme halinde müvekkilinin komisyon alacağının açıkça öngörüldüğünü savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre, bozma ilamı öncesinde verilen kararda erken kapama ücretinin davalıdan tahsiline ilişkin hükmün bozma konusu yapılmadığından bu kesinti yönünden yeni bir değerlendirme yapılmasının mümkün olmadığı, 28.03.2019 tarihli celsede davalı vekiline, davacı ile yapılan kredi sözleşmesi kapsamında davacıdan dosya masrafı adı altında tahsil edilen 6.100,00 TL'lik kesintinin, kredinin kullanılması için gereken zorunlu ve belgeli masraflar arasında olduğunu gösterir delillerini sunması ve bu yönde beyanda bulunması için 1 ay kesin süre verilmesine rağmen kesin süre içinde yapılan kesintinin zorunlu ve belgeli masraflardan olduğuna dair yeni bir delil sunulmadığı, dosya masrafı adı altında yapılan 6.100,00 TL'lik kesintinin kredinin kullanılması için gereken zorunlu ve belgeli masraflardan olduğunun davalı banka tarafından ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, daha önceki hükümde fazladan tahsil edildiği kabul edilen ve bozmaya konu edilmeyen erken kapama komisyonuyla, dosya masrafı olarak tahsil edilen bedel toplamı 18.461,42 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 945,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 02/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/466, Karar No: 2013/29793, Tarih: 20.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/466 E.  ,  2013/29793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı Elektrik Üretim A. Ş. Afşin Elbistan Termik Santrali İşletme Müdürlüğü asıl işverenliğinde, diğer davalı alt işveren ... Güvenlik Temizlik İnşaat Gıda Taş. Sos. Hizm. Ltd. Şti. işçisi olarak 05.05.2008'de çalışmaya başladığını, dava tarihi itibari ile ihaleyi ... alan alt işverene bağlı olarak aynı işte çalışmaya devam ettiğini, davalı ... Güvenlik Temizlik İnşaat Gıda Taş. Sos. Hiz. Ltd. Şti.'ne bağlı gerçekleşen çalışma dönemi için kıdem tazminatının ödenmediğin ve yılık izinlerinin kullandırılmadığını ileri sürerek ödenmeyen kıdem tazminatı alacağı tutarının, yıllık ücretli izin süresinin ve bu süreye tekabül eden alacaklarının tespiti ile bu alacakların işten çıkış tarihinden itibaren işleyecek mevduata uygulanacak en yüksek faizle birlikte işten çıkış tarihinden sonra her iki davalıdan müştereken ve müteselsilen talep edeceğinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Güvenlik Temizlik İnşaat Gıda Taş. Sos. Hizm. Ltd. Şti. vekili, davacının ihaleyi ... alan firma işçisi olarak asıl işverene bağlı çalışmasını sürdürdüğünü, iş sözleşmesi feshedilmediğinden kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacağının doğmadığını, davacının dava açmakta hukuku yararının bulunmadığını savunarak davanını reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davacı ile müvekkil kurum arasında iş sözleşmesi bulunmadığını, diğer davalı şirket ile arasındaki ilişkinin asıl işveren-alt işveren ilişkisi olarak değerlendirilemeyeceğini, ihale makamı olması sebebi ile müvekkili aleyhine açılan davanın taraf sıfatı yokluğu sebebi ile reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı Dicle Elektrik Dağıtım Anonim Şirketi vekili, davacı ile müvekkili arasında iş sözleşmesi bulunmadığını, davacının müvekkili şirketten sayaç okuma ihalesini alan diğer davalı şirketin işçisi olması sebebi ile husumet yokluğu sebebi ile davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; davacının ihaleyi ... alan işveren nezdinde çalışmaya devam etmesi sebebiyle feshe bağlı kıdem ve yıllık ücretli izin alacağı açısından "eda davası" açılması için gerekli şart olan fesih olgusunun gerçekleşmediği ve feshe bağlı bu alacakları talep hakkının henüz doğmaması sebebiyle tespit davası açmakta hukuki menfaatinin bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalılar vekillleri tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece; davacının ihaleyi ... alan işveren nezdinde çalışmaya devam etmesi sebebiyle feshe bağlı kıdem ve yıllık ücretli izin alacağı açısından "eda davası" açılması için gerekli şart olan fesih olgusunun gerçekleşmediği ve feshe bağlı bu alacakları talep hakkının henüz doğmaması sebebiyle tespit davası açmakta hukuki menfaatinin bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalılar vekillleri tarafından temyiz edilmiştir.

Asıl işverene bağlı olarak, alt işveren işçisi sıfatı ile çalışmasına sürdüren davacı işçinin, ihale süresi sona eren önceki alt işverene bağlı çalışma süresi yönünden kıdem tazminatı ve yıllık izin ücret alacaklarının belirlenmesi talebi ile tespit davası açmakta hukuki yararının bulunup bulunmadığı noktasında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı işçinin dava tarihi itibari ile aynı asıl işveren bünyesinde başka bir alt işverene bağlı olarak çalışmaya devam ettiği sabittir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 120. maddesi uyarınca yürülüğe devam eden 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesi ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 57. maddelerine göre işçinin kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacağının doğması için iş sözleşmesinin sona ermesi gerekir. Kıdem tazminatı ve yılık izin ücret alacağı iş sözleşmesinin sona erdiği tarihte işçinin almakta olduğu ücret ve toplam çalışma süresi dikkate alınarak belirlenir. İş sözleşmesi devam ettiği sürece davacının hak ettiği yıllık izinlerin kullandırılması da mümkün ve muhtemeldir. Somut uyuşmazlıkta davacının kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacağı hakkı henüz doğmamıştır ve miktarı da belirlenebilir değildir. Bu sebeple dava hukuki yarar yokluğu sebebi ile reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21165, Karar No: 2016/4871, Tarih: 26.05.2016

**11. Ceza Dairesi         2014/21165 E.  ,  2016/4871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1. Sanıklar ... ile ...'ın haklarında özel belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2. Sanık ... hakkında özel belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik, sanık ve müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

...Ltd. Şti adına sahte olarak düzenlenen çeki diğer sanıklarla iştirak iradesi içerisinde bankaya ibraz ettiği iddia ve kabul olunan sanığın aşamalarda, suça konu çeki satacağı hayvan karşılığında ... ve ...'tan aldığını savunması, ... ve ....'in çeki ...'a vermediklerini, .... isimli kişiye verdiklerini beyan ettikleri halde, ...'un soruşturma aşamasında alınan 16.04.2012 tarihli beyanında çeki ....'le birlikte ciro ederek ....'a verdiklerini ileri sürmesi, tanıklar ... ve ...'in ...'ın beyanını doğrulamaları karşısında, sanığın üzerine atılı suçun sabit olmadığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.