muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/41302, Karar No: 2015/35125, Tarih: 09.10.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/41302 E.  ,  2015/35125 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/126472

MAHKEMESİ : Tavşanlı(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/02/2012

NUMARASI : 2011/520 (E) ve 2012/131 (K)

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Türkiye Cumhuriyet Anayasası'nın 20. ve 22. maddelerinde, kişilerin özel yaşamlarının ve haberleşmenin gizliliği ilkeleri güvence altına alınmış, 38/6. maddesinde, kanuna aykırı olarak elde edilen bulguların delil olarak kabul edilemeyeceği ifade edilmiş, öte yandan uluslar arası metinlerden Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 8. maddesinde özel yaşamın gizliliği korunmuş, 6. maddesinde de adil yargılanma hakkı düzenlenmiştir. Yine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin içtihatlarında, özel yaşamın gizliliği ilkesine aykırı olarak elde edilen hukuka aykırı delillerin anılan Sözleşme hükümlerine aykırılık teşkil edeceği kabul edilmiştir. (bkz. 6. madde yönünden 12.7.1988 tarihli Shenk-İsviçre kararı, prg. 30-48; Dr. Sibel İnceoğlu, Adil Yargılanma Hakkı, 3.B. 2008, s. 291; 8. madde yönünden 26. 4. 1985 tarihli Malone-İngiltere ve 24.4.1990 tarihli Fransa-Kruslin/Huoin kararı vd., Prof.Dr. Durmuş Tezcan-M.R.Erdem-O.Sancaktar, Türkiye’nin İnsan Hakları Sorunu, 2004, s. 387) İç hukukumuzdaki düzenlemeye gelince, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 206/2-a ve 217/2. maddelerinde, yasa ve hukuka aykırı delillerin hükme esas alınamayacağı açıklanmıştır.

Öte yandan, önceden yürürlükte bulunan ve ceza yargılamasını düzenleyen 1412 sayılı CMUK'nın 18.11.1992 tarihli ve 3842 sayılı Kanun ile değişik 254/2. maddesinde de, “soruşturma ve kovuşturma organlarının hukuka aykırı şekilde elde ettikleri delillerin hükme esas alınamayacağı” belirtilmiştir. Anılan Kanun döneminde özel kişilerin elde ettiği deliller hakkında Anayasa Mahkemesinin 22.6.2001 tarihli ve 1999/2 esas, SPK 2001/2 sayılı kararında ise şu saptamalar yapılmıştır: CMUK'nın 254/2. maddesinde yasaklanan deliller hukuka aykırı şekilde elde edilen delillerdir. Hukuka aykırılıktan kasıt ise, tüm pozitif hukuk kuralları ile birlikte hukukun kabul edilmiş evrensel ilkelerine aykırılıktır. Bu anlamıyla yasadışılıktan daha geniş bir içeriğe sahiptir.

Anayasal haklara ağır bir müdahale söz konusu ise, özel kişiler tarafından hukuka aykırı bir şekilde elde edilen delillerin de delil yasakları kapsamına girmesi gerekir. Çünkü delil yasaklarının asıl amacı, temel insan hak ve özgürlüklerini korumaktır. …Buna aksi bir görüşü savunmak, özel kişilere bireylerin temel hak ve özgürlüklerini ihlal etme imkanı verir ki, bu bir hukuk devletinde kabul edilemez. …İnsan hakları çiğnenerek elde edilen delillerin mahkemeler tarafından dikkate alınması CMUK 254/2 hükmü nedeniyle mümkün değildir.

Özel konuşmaları kaydedilen kişilerin en temel hakları ihlal edilmiştir. Çünkü Anayasanın 20. maddesinde özel hayatın gizliliğine dokunulamaz, 22. maddesinde ise haberleşmenin gizliliği esastır’ kuralı yer almaktadır. Bu yol bir kez açılacak olursa, hukuk devletinin temel kurallarından birisi olan ve varlığını Anayasanın 2. maddesindeki ‘hukuk devleti ilkesinden alan delil yasaklarına ilişkin kanun maddesi tüm etkisini yitirecektir. Usul hukukumuzdaki ilkelerden olan "dürüst işlem ilkesi" de bu şekilde elde edilen bir delilin kullanılmasına olanak vermez. İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesinin 6. maddesinde düzenlenen adil/dürüst yargılanma hakkı, kişilerin hukuk devletinin kuralları çerçevesinde yargılanmalarını öngörür. Bu kurala aykırılık, işlemin adil olmasını ve dürüst işlem ilkesini ihlal edecektir.”

Açıklanan kanuni düzenlemeler ve yargısal içtihatlar karşısında, kişilerin yalnızca hukuka ve yöntemine uygun biçimde kaydedilen ses ve görüntü kayıtlarının delil niteliği bulunmaktadır. Buna karşın bir kişinin yaptığı görüşmenin gizlice kaydedilmesi hukuka aykırı olduğundan, delil olarak değerlendirilmesi olanaklı değildir. Ancak Dairemizce benimsenen YCGK'nın 21.05.2013 tarih ve 2012/5 esas 2013/248 sayılı kararında da belirtildiği üzere, kişinin kendisine karşı işlenmekte olan bir suçla ilgili olarak, bir daha kanıt elde etme olanağının bulunmadığı ve yetkili makamlara başvurma imkanının olmadığı ani gelişen durumlarda karşı tarafla yaptığı konuşmaları kayda alması halinin hukuka uygun olduğunun kabulü zorunludur. Aksi takdirde kanıtların kaybolması ve bir daha elde edilememesi söz konusudur.

Bu itibarla somut olayda, sanığın telefonla aradığı katılan ile arasında geçen konuşmaların, önceden bir plan dahilinde bu konuda hazırlığa girişmeyen ve sanığı böyle bir görüşme ve konuşma gerçekleştirmeye yöneltmeyen katılan tarafından gizlice kaydedilmesi, kanıtların kaybolması ve bir daha elde edilememesi tehlikesini ortadan kaldırmaya yönelik ve zorunlu bir önlem niteliğinde olduğundan, ayrıca telefon görüşmesi vakıası, içeriği dışında sanık tarafından da doğrulandığından, hukuka uygun biçimde elde edildiği saptanan bu ses kaydının delil olarak kabulü ve bu bağlamda sesin sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kriminal ses laboratuvarında yapılacak araştırma sonucunda tespiti ile delillerin bir bütün halinde değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun buna göre belirlenmesi gerekirken, eksik kovuşturma, hatalı gerekçe ve kanıt takdiri sonucu beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan A.. B..'un temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2113, Karar No: 2018/18234, Tarih: 25.10.2018

**4. Ceza Dairesi         2018/2113 E.  ,  2018/18234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, yaralama

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, katılan ... vekilinin, suça sürüklenen çocuk ...'nın, katılana yönelik tehdit ve hakaret ile suça sürüklenen çocuk ...'in, katılana yönelik tehdit, hakaret ve yaralama suçlarından dolayı kurulan beraat hükümlerini temyiz ettiği belirlenerek, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk ...'ya yükletilen tehdit ve hakaret, suça sürüklenen çocuk ...'e yükletilen tehdit, hakaret ve yaralama suçlarından dolayı kurulan beraat hükümlerine yönelik, katılan ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 25.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2749, Karar No: 2020/4498, Tarih: 28.09.2020

**1. Hukuk Dairesi         2019/2749 E.  ,  2020/4498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, mirasbırakanları...'ın, 1087 ada 7 parsel sayılı taşınmazdaki çekişme konusu 2 nolu bağımsız bölümünü 02.03.2007 tarihinde, 4910 ada 5 sayılı parseldeki dava konusu 12 nolu bağımsız bölümünü ise 14.06.2006 tarihinde davalı ...'e satış suretiyle devrettiğini, davalı ...'in ise dava konusu 12 nolu bağımsız bölümdeki payını kızı olan diğer davalı ...'e temlik ettiğini, anılan temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, davalılar adına olan kayıtların iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, davacıların mirasbırakanı...'in 1990 yılında felç olduğunu ve...'e kendilerinin baktığını, dava konusu bağımsız bölümlerdeki dava dışı paydaşların da rızası alınarak devrin yapıldığını, murisin mal kaçırma kastı bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davayı takip etmeyen davacı Menşure bakımından davanın açılmamış sayılmasına ve davacı ... yönünden ise muvazaa iddiasının kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairece; "... Somut olaya gelince; davalılardan Mehmet'in dava konusu taşınmazların elbirliği halinde maliklerinden olduğu, davacıların mirasbırakanı...'in eşi Sefer nedeniyle irsen paydaş olduğu dava konusu 12 nolu bağımsız bölümdeki tüm paydaşların paylarını davalı ...'e satış suretiyle devrettikleri, mirasbırakan...'in davacılardan mal kaçırmasını gerektirir bir nedenin ortaya konulamadığı ve dava konusu temliklerin mal kaçırma amacıyla yapıldığı hususunun da kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.'' gerekçesiyle bozulmuş, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davacı Menşure yönünden karar verilmesine yer olmadığına, davacı ... yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı ... tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; duruşma isteği değerden reddedilip, Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davacının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle, usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 26,70-TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 28/09/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9418, Karar No: 2012/10000, Tarih: 24.09.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/9418 E.  ,  2012/10000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, anataşınmazın ortak yeri olan otoparka davalıların kamyon, tır, kamyonet, minibüs girişinin ve park etmelerinin yasak edilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı . ... San. ve Tic.Ltd.Şti vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili dava dilekçesinde, davalı şirkete ait yaklaşık 14 adet tır, kamyon, kamyonet, minibüs ile 7 adet binek aracının anataşınmazın otoparkını işgal ettiğini, bunun otoparkın kullanımını güçleştirdiğini, gerek binanın arkasında yapılan rampada gerekse anayapının yanındaki bahçeyi kaldırmak suretiyle açılan park yerinde işlenmemiş et getiren kamyonlar, tırlar, kamyonetler ve bunların içindeki et kaplarının saatlerce yıkandığını, bu nedenle binanın kanalizasyon borularının tıkandığı ve zaman zaman bina temelini kirli su bastığını, etler nedeniyle zorunlu olarak araçların soğutma sistemlerinin sürekli çalıştırıldığını ve bundan bina sakinlerinin rahatsız olduğunu, ileri sürerek kat maliklerine verilen bu rahatsızlıklardan dolayı Kat Mülkiyeti Yasasının 33.maddesi gereğince hakimin müdahalesiyle anataşınmazın otoparkına kamyon, tır, kamyonet ve minibüs girişinin yasaklanmasını istemiş, mahkemece davanın kabulüyle anataşınmazın ortak yerlerinden olan park yerine davalıların binek otomobilleri dışında kamyon, kamyonet, minibüs gibi araçları park etmelerinin önlenmesine, bu konuda davalılara 10 gün süre verilmesine, davacı vekilinin ek dilekçeyle talep ettiği kötü ve rahatsız edici kokuların giderilmesine ilişkin talebin halen mahkemede derdest bulunan 2009/779 esas sayılı davanın konusu olduğundan bu konuda karar verilmesine yer olmadığı şeklinde hüküm kurulmuştur.

Dosyanın incelenmesinde; kat mülkiyetli anataşınmazda toplam 31 bağımsız bölüm bulunduğu, tarafların kat malikleri oldukları, yönetim planında anataşınmazın otoparkının kullanımı konusunda bir düzenlemenin bulunmadığı, 12.06.2004 tarihli kat malikleri kurulu toplantısında apartman garajına konulan ... San. ve Tic. Ltd. Şti.ne ait kamyonların garaj dışına çekilmesine, 13.10.2005 tarihli kat malikleri kurulu toplantısında ise otoparka konulan yabancı arabaların saptanıp çıkartılmasına, davalı şirketin hakkından çok araba sokmasının önlenmesine karar verildiği, yerinde yapılan keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporunda araç başına ortalama 25 m² alan gerekeceğinin kabulüyle açık otoparkta 54 araçlık alanın mevcut olduğu, yönetim planında kullanımı ifade eden, tahsisi gösteren bir hüküm olmaması dikkate alındığında otoparkın özel araç (binek otomobili) amacına yönelik

olarak kullanılabileceği, bu amacı aşan kullanımın mümkün olmadığı, bunun Kat Mülkiyeti Yasasının 16.maddesinede aykırılık oluşturduğu, otoparkın kat malikleri kurulu kararına uygun olarak kullanılması gerektiği kanaati bildirilmiştir. Kat Mülkiyeti Yasasının 16.maddesinde kat malikleri anagayrimenkulün bütün ortak yerlerine, arsa payları oranında, ortak mülkiyet hükümlerine göre malik olurlar, kat malikleri ortak yerlerde kullanma hakkına sahiptirler; bu hakkın genel kömürlük, garaj, teras, çamaşırhane ve çamaşır kurutma alanları gibi yerlerdeki ölçüsü, aksine sözleşme olmadıkça, her kat malikine ait arsa payı ile orantılıdır. Yine aynı Yasanın 18.maddesinde kat malikleri, gerek bağımsız bölümlerini gerek eklentileri ve ortak yerleri kullanırken doğruluk kaidelerine uymak özellikle birbirini rahatsız etmemek, birbirinin hakkını çiğnememek ve yönetim planı hükümlerine uymakla karşılıklı olarak yükümlüdürler. Buna göre davalının anataşınmazın garajına park ettiği kamyon, kamyonet, minibüs vs. nin ortak yerlere ve diğer bağımsız bölümlere Kat Mülkiyeti Yasasının 18.maddesi gereğince herhangi bir rahatsızlık verip vermediği etraflıca araştırılıp, rahatsızlık verme söz konusu ise bunun hangi önlemlerle giderilmesi gerektiğinin bilirkişiye tespiti ile bu önlemlere de hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19840, Karar No: 2016/1060, Tarih: 25.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/19840 E.  ,  2016/1060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şirvan Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2015

NUMARASI : 2015/43-2015/202

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1)Dava konusu taşınmazın kamulaştırıldığı belirtilmiş olduğundan, kamulaştırma belgelerinin tümünün davalı idareden, var ise kamulaştırma tarihindeki malike kamulaştırma evrakının tebliğine ilişkin noter tebligatının ilgili noterlikten getirtildikten,

2)Bankaya bloke edilen bedel mevcut ise bu bedelin kamulaştırma tarihindeki tapu maliklerine ödenip ödenmediği davalı idare ile ilgili banka şubesinden sorularak, ödenmiş ise banka dekontu dosyaya konulduktan,

3)Bilirkişi raporlarında değerlendirmede esas alınan ürünlerin dekar başına verim miktarlarının Gıda, Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2015 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28125, Karar No: 2018/2839, Tarih: 08.03.2018

**17. Ceza Dairesi         2015/28125 E.  ,  2018/2839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Gerekçeli karar başlığı altında, suç tarihinin 16.01.2012 yerine 01.10.2012 - 04.01.2012 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın suç ortağı olan Erol İlhan'ın yargılandığı ve bu dosya içine alınan Bakırköy 9. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2012/57 Esas sayılı dosyasında müştekinin tüm zararının bilirkişiye hesaplatılarak Vakıfbank 02/07/2012 tarihinde ödeme dekontu ile müştekinin tüm zararının giderdiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında koşulları oluşan 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nın 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe açmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın, müştekiye ait tanesi 15 TL değerinde 4 adet diş macununu cebine koyarak parasını ödemeden markettten çıktığının anlaşılması karşısında: sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması halinde TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 08.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3705, Karar No: 2014/20338, Tarih: 03.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/3705 E.  ,  2014/20338 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/284995

MAHKEMESİ : Burdur Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/07/2010

NUMARASI : 2008/264 (E) ve 2010/130 (K)

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; Failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Dolandırıcılık suçunun dinî inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle işlenmesi, bu suçun temel şekline göre daha ağır ceza ile cezalandırılmayı gerektiren bir durum olarak 5237 sayılı TCK'nın 158/1-a maddesinde düzenlenmiştir. Madde gerekçesine göre, burada dikkat edilmesi gereken husus, dinin bir aldatma aracı olarak kullanılmasıdır.

Din, bir topluluğun sahip olduğu kutsal kitap, peygamber ve Allah kavramını da genellikle içinde bulunduran inanç sistemi ve bu sisteme bağlı olarak yerine getirmeye çalıştığı ahlaki kurallar bütünüdür. Dini inanç, dine inanan, belirli bir dine mensup kişinin duygularıdır. Bir insanın dini inanç ve duyguları ile, doğup büyüdüğü, terbiyesini aldığı ailesi, çevresi ve içinde bulunduğu toplum arasında çok sıkı bir ilişki bulunmaktadır.

Bu nitelikli unsurun gerçekleşebilmesi ve suçun oluşabilmesi için, dini kurallara bağlı olanların, önem verdiği değerler, dini inanç ve duygular aldatma aracı olarak kötüye kullanılmalı, bu suretle gerçekleştirilen hile ile haksız bir yarar da sağlanmış olmalıdır.