muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11486, Karar No: 2018/602, Tarih: 18.01.2018

**8. Ceza Dairesi         2016/11486 E.  ,  2018/602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde taksirle yangına neden olma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıklara yüklenen suçun yasa maddesinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırı itibariyle suç tarihi olan 13.12.2005’ten temyiz inceleme gününe kadar 5237 sayılı TCK.nun 66/1...e, 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; katılan kurum vekilinin itirazları bu nedenle yerinde görülmekle, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan Yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanıklar hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK.nun 66/1...e, 67/4. ve CMK.nun 223/8. maddeleri gözetilerek DÜŞÜRÜLMESİNE, 18.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27167, Karar No: 2015/8698, Tarih: 21.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/27167 E.  ,  2015/8698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/06/2014

NUMARASI : 2013/391-2014/272

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır.Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)İncelenen tapu kaydından, dava konusu taşınmaz üzerindeki A, B, C, E, F, G, H harfleri ile gösterilen binaların dava dışı 3. kişilere ait olduğu, yalnızca D harfi ile gösterilen binanın davalı Azimet Balta'ya ait olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece bu husus gözetilerek araştırma yapılıp sonucuna göre bina bedellerine hükmedilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2)4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kanunun 10. maddesi gereğince açılan tespit ve tescil davalarında değerlendirmenin; aynı Kanunun 15/11. maddesi uyarınca dava tarihi itibariyle yapılması gerekir.

Belirtilen nedenle; dava konusu taşınmaz üzerindeki yapılar, mekanik tesisat ve iş ekipmanları ile ağaçlara dava tarihi olan 2013 yılı resmi birim fiyatları esas alınmak suretiyle bedel tespiti gerekirken, İstanbul 18. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/46 D.İş sayılı dosyası için hazırlanan 17.07.2012 tarihli raporda belirlenen bedelin dava tarihi ve keşif tarihine eskale edilmesi suretiyle bedel tespit eden rapora göre hüküm kurulması,

3) Toplam yüzölçümü 30.830m² olan dava konusu taşınmazdaki davalılar payının kamulaştırıldığı gözetilerek, taşınmazdaki davalılar payının ( 1645/29356) idare adına tesciline karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt yaratacak şekilde kamulaştırılan taşınmaz 1.727,60 m² kabul edilerek bu taşınmazdaki davalılar payının tesciline karar verilmesi,

4)Tapu kaydında, davalı B.. K.. payı üzerindeki haciz şerhinin hükmedilen bedele yansıtılmaması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/24382, Karar No: 2020/5543, Tarih: 11.06.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/24382 E.  ,  2020/5543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tacir veya şirket yöneticisi olan ya da şirket adına hareket eden kişilerin ticari faaliyetleri sırasında dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıkların birlikte hareket ederek tek başına temsil yetkisi olmamasına rağmen sanık ...’nin tek başına kooperatifi temsile yetkili kişi olarak gösterdikleri, katılana 170.000 TL karşılığında kooperatif hisse devri yaparken başkaca ödeme yapmayacağını ve belirli tarihte taşınmazı teslim edeceklerine dair taahhüt verdikleri, sanık ... ile katılanın sözleşme imzaladığı, ancak söz konusu taşınmazı zamanında teslim etmedikleri, sonraki kooperatif yönetiminin ise katılanın borcu olduğuna dair ihtarname gönderdiği, bu suretle sanıkların üzerine atılı suçu işlediklerinin iddia edildiği somut olayda; sanıkların savunması, katılan beyanı ve tüm dosya kapsamına göre sanıklar ile katılan arasındaki anlaşmazlığın hukuki nitelikte olduğunu gerekçesine dayanan mahkemenin beraat hükümlerinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin suçun subuta erdiğine yönelik temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 11/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17165, Karar No: 2014/27462, Tarih: 19.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/17165 E.  ,  2014/27462 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Aksaray İş Mahkemesi

Tarihi : 16.05.2014

No : 2014/44-2014/136

Dava, 3201 sayılı Yasa uyarınca tespit istemine ilişkindir.

Hükmün, temyiz edilmesi üzerine, Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312. maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 91 ila 94. maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usul hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hakim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel Kurulunun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 2.6.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.4.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

Bu itibarla; somut olayda davadan feragat edildiği açıkça ve koşulsuz olarak bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7744, Karar No: 2020/20021, Tarih: 24.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/7744 E.  ,  2020/20021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ...vekili ile ...Temizlik Gıda Elektronik Makina Teknik Servis Hiz. San. ve Tic. A.Ş tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine, 24/12/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/793, Karar No: 2013/13178, Tarih: 12.12.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/793 E.  ,  2013/13178 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Avanos Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 19.01.2010 gün ve 2009/272 Esas, 2010/6 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın dosya içeriğine göre, kanıtlanan basit cinsel istismar eylemini işlediği esnada mağdureyi hürriyetinden de yoksun kıldığının anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin TCK.nın 234/3. maddesinde tanımlanan çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunu oluşturduğuna ilişkin bozma isteyen düşüncelere iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 12.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6938, Karar No: 2024/1290, Tarih: 12.02.2024

**5. Ceza Dairesi         2021/6938 E.  ,  2024/1290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/737 Esas, 2015/604 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.11.2015 tarihli ve 2014/737 Esas, 2015/604 ... Kararının katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 14.02.2017 tarihli ve 2015/5-95 Esas, 2017/71 ... ve benzer Kararlarında da belirtildiği üzere "suçtan zarar görme" kavramının "suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali" olarak anlaşılması gerektiği, sanık hakkında açılan kamu davasına, 5271 ... Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 ... Kanun) 237 nci maddesine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen ...'in katılma ... olmadığı gibi mahkemece usulsüz olarak verilen katılma kararının da hükmü temyiz ... vermeyeceği anlaşılmakla, aynı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereğince sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı, hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 ... Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 ... Kanun'un 8 inci maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 ... Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 ... Kanun) 305 inci maddesinin birinci fıkrasınca resen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, ... vekilinin temyiz isteğinin 1412 ... Kanun'un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/178, Karar No: 2021/13561, Tarih: 25.10.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/178 E.  ,  2021/13561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 12.10.2020 gün ve 2019/3749 Esas 2020/1579 Kararının sanık müdafii ve kurum vekili tarafından, 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 299. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle;

Dosya incelendi,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının beş yılın üzerinde olması nedeniyle bölge adliye mahkemesi kararının temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 12.10.2020 gün ve 2019/3749 Esas 2020/1579 Karar sayılı "istinaf başvurusunun esastan reddine" hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafiinin sanığın akıl sağlığı konusunda alınan raporların yetersiz olduğuna, eksik incelemeye, suç vasfına, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, katılan kurum vekilinin suçun canavarca hisle ve tasarlanarak işlendiğine, cezanın üst sınırdan verilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, sanık hakkında hükmolunan ceza miktarı itibariyle sanık müdafiinin tahliye talebinin reddine,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “... 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25/10/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1723, Karar No: 2020/2632, Tarih: 09.07.2020

**20. Hukuk Dairesi         2020/1723 E.  ,  2020/2632 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada......ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kısıtlı..... Mahkemesinin 06.04.2017 gün ve 2016/350 E. - 2017/153 K. sayılı kararı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ...... vasi olarak atanmıştır.

Kısıtlı, 30.07.2019 tarihli dilekçesi ile vasisinin kendisi ile ilgilenmediğini belirterek kendisine.....vasi olarak atanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

....., 23.09.2019 tarihli ek karar ile kısıtlının yerleşim yeri adresinin .... olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

......, kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine ilişkin usulünce verilmiş bir izin kararı olmadığından bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK'nın 412. maddesinde ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan ........ 412/1. maddesine göre verilmiş bir izin kararı olmadığından kısıtlının talebi ile ilgili karar vermekte Söğüt Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Söğüt Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 09/07/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8191, Karar No: 2016/1584, Tarih: 15.02.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/8191 E.  ,  2016/1584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık ... tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık ... müdafii tarafından verilen temyiz dilekçesinde; sanığın olaylardan haberdar olmadığını, 09.08.2006 tarihinde İzmir İline gitmediğini ve diğer sanıkları tanımadığını, kolluk aşamasında ve sorgu aşamasında sanığın beyanının alınmadığını, sadece talimatla Asliye Ceza Mahkemesi'nde beyanının alındığını, kendisine gerekçeli karar tebliğ edildikten sonra sanığın olayı araştırdığında sanığın akrabası olan... tarafından suçun işlendiğini ve sanığın kimlik bilgilerini kullandığını öğrendiğini, temyiz dilekçesine sunduğu eklerden anlaşılacağı üzere suç tarihinde ... İlinde çalıştığını gösterir belgelerin olduğunu beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, yeterli araştırma yapılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2-Mahkemece sanık ...'ın sorgusu yapılmadan hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 147 ve 193. maddelerine aykırı davranılması,

3-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanıkların suç tarihinde müştekinin iş yerinden çalmış oldukları cep telefonunun takdir kıymet tutanağına göre değeri 20,00 TL olduğunun anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

4- T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ile sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 15.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/35907, Karar No: 2013/9461, Tarih: 25.03.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/35907 E.  ,  2013/9461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin, suçun sabit olmadığına ve lehe hükümlerin uygulanmadığına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, ancak:

Sanık hakkında verilen adli para cezası taksitlendirilirken TCK.nun 52/4. maddesi uyarınca taksit miktarının 4'ten az olamayacağı gözetilmeden, 3 taksit halinde ödenmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK.nun 52/4. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümdeki "3" ibaresinin "4" olarak değiştirilmesi suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 25.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.