muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/30357, Karar No: 2015/1922, Tarih: 04.02.2015

2-Sanık ...'ın soruşturma evresinde alınan 22.09.2012 tarihli ifadesinde, ...'un yaklaşık 9 yıl önce ölen kardeşinin eşi olduğunu, kardeşinin iki çocuğunun bulunduğunu, birinin....'da diğerinin de ...da ikamet ettiklerini, kardeşinin ölümünden sonra bulunduğu yerde yengesine bakacak başka kimse bulunmadığından bakımının çoğunu kendisinin üstlendiğini, ölenin yaklaşık 4-5 yıldır kanser tedavisi gördüğünü, olay günü de tedavi dönüşü kazanın meydana geldiğini beyan ettiği, ölenin nüfus kaydının yapılan incelemesinde kayıt bilgileri yönünden ileri sürdüğü hususların doğru olduğu, ölenin mirasçıları olan çocuklarının beyanlarından da ikametleriyle ilgili sanığı teyit ettikleri, ölene ait önceye dayalı tedavi evraklarına göre de kanser tedavisi ile ilgili ileri sürülen hususların da doğru olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın savunmasında ileri sürdüğü diğer hususların tespiti yönünden mahalli araştırma yapılıp, sanığın, ölenin bakımı yönünden aralarındaki ilişki ve yakınlığı ile ikamet durumları, eşinin ölümünden sonra yaşadığı ve tedavi sürecinde sanığın bizatihi tedavi ve bakımını üstlenip üstlenmediği hususları araştırılarak sonucuna göre sanığın taksirli hareketi sonucu bakımını üstlendiği kardeşinin eşinin ölümü şeklinde gerçekleşen neticenin, münhasıran sanık ...'ın kişisel ve ailevi durumu bakımından artık bir cezanın hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağdur olmasına yol açıp açmadığı araştırılmadan eksik inceleme ile hüküm tesisi,

Kabule göre de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

İsabetsiz olup, sanık ... müdafiinin ve sanık ...'ın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden hükümlerin, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 04.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5073, Karar No: 2022/8507, Tarih: 16.05.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/5073 E.  ,  2022/8507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi Sıfatıyla)

İşçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkin olarak açılan davada Siirt 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) ile Bitlis Asliye Hukuk(İş mahkemesi sıfatıyla) Mahkemeleri’nce ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemeleri’nin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesi’nin yargı çevresinde kalan Mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri Hukuk Dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan Adlî Yargı İlk Derece Hukuk Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Siirt 1.Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi’nce, dava dilekçesinde davalılardan TOKİ Başkanlığı'nın adresinin Bitlis, diğer iki davalının adresinin ise Ankara olarak belirtildiği, davalıların adresinin Siirt'te bulunmadığı gibi çalışmanın da Siirt'te gerçekleşmediği, 5521 sayılı Kanun'un 5. maddesindeki yetki düzenlemesinin kesin ve kamu düzenine ilişkin olması dolayısıyla HMK.114/1-ç maddesi uyarınca dava şartı olduğuna ve HMK. 115/1 uyarınca dava şartlarının resen dikkate alınacağına dair düzenleme uyarınca, davalıların ikametgahı ve işin yapıldığı yer ölçütüne göre mahkemenin yetkili olmadığı, yetkili mahkemenin işin yapıldığı yerin Bitlis ilinde bulunması ve davacının seçim hakkını bu yönde kullanması nedeniyle Bitlis Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Bitlis Asliye Hukuk (İş mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi’nce, davalı her iki şirketin iş adresleri Çankaya/Ankara olup Ankara İş Mahkemelerinin, davalı ...’nın adresi ... /İstanbul adresi olup bu davalı açısından da Küçükçekmece İş Mahkemelerinin yetki alanında bulunması, dava dilekçesinde davacının fiilen çalıştığı yerin ise Batman olduğunu bildirmesine nazaran işçinin işi yaptığı yer Mahkemesi’nin de Batman İş Mahkemeleri olduğu, Mahkemenin her iki adres yönünden de yetkili bulunmadığı gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine, dosyanın yetkili Batman İş Mahkemesi’ne gönderilmesine karar verilmiştir.

HMK’nın 22/2. maddesi gereğince iki mahkemenin aynı dava hakkında göreve veya yetkiye ilişkin olarak verdikleri kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleştiği takdirde, görevli veya yetkili mahkeme, ilgisine göre bölge adliye mahkemesince veya Yargıtayca belirlenir hükmü dikkate alındığında somut olayda, mahkemeler arasında karşılıklı olarak verilmiş bir yetkisizlik kararı bulunmamakta olup, Bitlis Asliye Hukuk(İş mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi'nce Batman İş Mahkemesi'nin yetkili olduğundan bahisle ortaya çıkan yetki uyuşmazlığının çözümü için dosyanın Dairemize geldiği anlaşılmıştır. Oysa, olumsuz yetki uyuşmazlığından bahsedilebilmesi için Bitlis Asliye Hukuk (İş mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi'nin kararında yetkili olduğu belirtilen Batman İş Mahkemesi'nin de karşı yetkisizlik kararı vermesi ve bu kararın kesinleşmesi gerektiği nazara alındığında yargı yeri belirlenmesi için aranan "iki mahkeme arasında olumsuz yetki uyuşmazlığı bulunması" koşulunun henüz gerçekleşmediği kuşkusuzdur. Bu nedenle yargı yeri belirlenme koşulları oluşmadığından dosyanın mahalline iadesine karar vermek gerekmiştir.

Bu aşamada yargı yeri belirlenme koşulları bulunmayan dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 16/05/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5916, Karar No: 2014/12627, Tarih: 26.05.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/5916 E.  ,  2014/12627 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre aşağıdaki bendlerin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine;

2-Davacının talebide gözetildiğinde, davacı davalı ... Tic. Ltd. Şti' de 20.02.1995-15.01.1996 tarihleri arasında ve davalı ... İth. İhr. Nakl. Tic. Ltd. Şti'nde 15.01.1996-30.09.2007 tarihleri arasında hizmet akdine tabi olarak çalıştığı sürelerin tespitini talep etmiş olup, mahkemece davacının 20.02.1995-14.01.1996 tarihleri arasında davalı ... Limited Şirketi işyerinde, 15.01.1996-31.12.1999 tarihleri arasında davalı ... Limited Şirketi işyerinde, uluslararası tır şoförü olarak tam gün ve sürekli sigortalı çalıştığının tespitine, davacının 01.01.2000-30.09.2007 tarihleri arasında davalı ... Limited Şirketi işyerinde çalışması tam gösterilmiş olmakla, hukuki yarar yokluğundan istemin reddine karar verilmiş ise de davacının talep ettiği dönemlerde 20.02.1995-13.07.1995 tarihleri arasında davalı ... Tic. Ltd. Şti' de 73 gün, davalı ... İth. İhr. Nakl. Tic. Ltd. Şti'nde 15.01.1996-30.09.2007 tarihleri arasında Kuruma bildirilen çalışmalarının bulunduğu görülmekle; mahkemece, davacının davalı ... İth. İhr. Nakl. Tic. Ltd. Şti'nde 01.01.2000-30.09.2007 tarihleri arasında bildirilen çalışmalarının hukuki yarar yokluğundan reddine karar vermesi yerinde ise de belirtilen tarihlerdeki bildirilen diğer çalışmaları kapsar ve mükerrer tespite yol açacak şekilde karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

3-Dava, kısmen kabul edildiğine göre, yargılama giderleri, davada haksız çıkan, yani, aleyhine hüküm verilen her iki tarafa yükletilmelidir. Eğer, davayı kazanan taraf davayı bir vekil aracılığı ile takip etmişse, haksız çıkan (davayı kaybeden) taraf yargılama gideri olarak vekalet ücreti ödemeye de mahkum edilir. Davada, haksız çıkan tarafta, birden fazla kişi varsa, mahkemece yargılama harç ve giderleri davadaki ilgilerine göre bu dava arkadaşları arasında paylaştırılmalıdır. Eldeki davada; davalı Kurum, işverenle birlikte haksız çıkmış olduğuna göre,

yargılama giderlerinin ve vekalet ücretinin davalılardan birlikte tahsili gerekirken, mahkemece, sadece davalı şirketlere yükletilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma sebebidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi dikkate alınarak 1086 sayılı Kanunun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

yargılama giderlerinin ve vekalet ücretinin davalılardan birlikte tahsili gerekirken, mahkemece, sadece davalı şirketlere yükletilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma sebebidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi dikkate alınarak 1086 sayılı Kanunun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: 1-Hükmün 2 ve 3 nolu bendlerinde yer alan; "2-Davacının 20.02.1995-14.01.1996 tarihleri arasında, davalı ... Limited Şirketi işyerinde, uluslararası tır şoförü olarak tam gün ve sürekli sigortalı çalıştığının TESPİTİNE, 3-Davacının 15.01.1996-31.12.1999 tarihleri arasında, davalı ... Limited Şirketi işyerinde, uluslararası tır şoförü olarak tam gün ve sürekli sigortalı çalıştığının TESPİTİNE," tarih, rakam ve sözcüklerinin silinerek yerine"2-Davacının 20.02.1995-14.01.1996 tarihleri arasında, Kuruma bildirilen süreleri hariç olmak üzere, davalı ... Limited Şirketi işyerinde, uluslararası tır şoförü olarak tam gün ve sürekli sigortalı çalıştığının TESPİTİNE, 3-Davacının 15.01.1996-31.12.1999 tarihleri arasında, Kuruma bildirilen süreleri hariç olmak üzere, davalı ... Limited Şirketi işyerinde, uluslararası tır şoförü olarak tam gün ve sürekli sigortalı çalıştığının TESPİTİNE," tarih, rakam ve sözcüklerinin yazılmasına,

2-Hükmün 8 ve 9 nolu bendinde yer alan; "8-Davacının yaptığı 994,00 TL yargılama giderinin 497,00 TL kısmının davalılar ... ve ... Limited Şirketlerinden müştereken ve müteselsilen olmak kaydıyla alınarak davacıya verilmesine, fazla kısmın davacı üzerinde bırakılmasına, 9-Davalılar ... ve ... Limited Şirketlerinin 1.320,00 TL vekalet ücretini müştereken ve müteselsilen olmak üzere davacıya ödemelerine," rakam ve sözcüklerinin silinerek yerine "8-Davacının yaptığı 994,00 TL yargılama giderinin 497,00 TL kısmının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, 9-1.320,00 TL vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine," rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve bu şekliyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılardan ... İth. İhr. Nak. Tic. Ltd. Şti. ve ... Dış Tic. Ltd. Şti.'den alınmasına, 26.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5264, Karar No: 2010/8237, Tarih: 26.04.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/5264 E.  ,  2010/8237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur, yoksulluk nafakası ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle yargılama sırasında ileri sürülmeyen hususların temyiz aşamasında dikkate alınmayacağının anlaşılmasına göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine peşin alınan harcın mahsubuna ve 60.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.26.04.2010(Pzt)
Yargıtay — Esas No: 2011/9166, Karar No: 2011/11513, Tarih: 05.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/9166 E.  ,  2011/11513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.02.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 04.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadastro tespiti sırasında tapu kaydına dayalı olarak davalı ... adına harmanyeri cinsi ile tespit ve tescil edilen 552 ada 1 parsel sayılı taşınmazın imar uygulaması yapılması ile oluşan ve yine davalı ... adına tescil edilen 4127 ada 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 ve 9 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile davacı adına tescili istemine ilişkindir.

Davalı, hak düşürücü sürenin geçmesi nedeniyle davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3. fıkrasındaki on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

25.02.2009 tarihinde kabul edilerek 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” şeklinde ekleme yapılmıştır.

Aynı Kanunun 3. maddesi ile 3402 sayılı Kadastro Kanununa eklenen geçici 10. madde ise “Bu Kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” kuralını getirmiştir.

Ancak, 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile; 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına eklenen “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” cümlesinde yer alan "...iddia ve taşınmazın niteliğine" ibaresi ve 3. madde ile 3402 sayılı Kanuna eklenen “Geçici 10. madde” Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 günlü ve E.2009/31, K.2011/77 sayılı kararı ile iptal edildiğinden Hazine’nin "harmanyeri" iddiasıyla açtığı iptal ve sınırlandırma davaları on yıllık hak düşürücü sürenin dışında kalmıştır.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesinin yukarıda belirtilen iptal kararı göz önüne alınarak çekişmenin esasının incelenmesi gerekirken, davanın hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/13064, Karar No: 2014/19240, Tarih: 21.10.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/13064 E.  ,  2014/19240 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul 10. İş Mahkemesi

Tarihi : 02/04/2014

Numarası : 2013/343-2014/294

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili Mahkemenin bozma öncesi verdiği 08.11.2012 tarih ve 2009/481 Esas 2012/628 Karar sayılı kararını temyiz ettikleri halde, temyiz dilekçesinin dosya içerisinden çıkarılması nedeni ile kararın sadece davalı tarafından temyiz edilmiş gibi değerlendirme yapılarak bozulduğunu, davacı taraf olarak kendi temyiz taleplerinin incelenmediğini ileri sürmüş olup, UYAP kayıtlarının tetkikinde davacı vekilinin 16.11.2012 harç tarihli taralı olmayan temyiz dilekçesi ile kararı temyiz ettiği ancak temyiz dilekçesinin dosya içinde bulunmaması nedeni ile davalı temyizi bakımından değerlendirme yapıldığı, davacı tarafın süresinde harcını yatırarak yaptığı temyiz talebinin hak kaybına neden olmamak için incelenmesi ve bu nedenle Dairemizin bozma kararının ve bu karara uyularak verilen mahkeme kararının ortadan kaldırılması gerektiği anlaşılmakla;

Dairemizin 21.03.2013 gün ve 2013/7048 Esas 2013/4108 Karar sayılı BOZMA kararı ile bu bozma kararına uyularak verilen İstanbul 10. İş Mahkemesi'nin 02.04.2014 tarih ve 2013/343 Esas 2014/294 Karar sayılı kararı ORTADAN KALDIRILMALI, Mahkemenin 08.11.2012 tarih ve 08.11.2012 tarih ve 2009/481 Esas 2012/628 Karar sayılı kararı davalı ve davacı temyizi bakımından incelenmelidir.

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının ve davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalı şirkete ait romörkorde gemi adamı olarak çalıştığını, 15 gün 24 saat çalışıp 15 gün dinlendiğini, bu çalışmasının milli bayram ve genel tatil günlerinde de devam ettiğini, bu çalışma şeklinin işe girdiği tarihten 01.07.2009 tarihine kadar devam ettiğini iddia ederek fazla mesai, milli bayram ve genel tatil ücreti ile ikramiye alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı savunmasında bulunmuş ve iddialarının asılsız olduğunu ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece istek kısmen hüküm altına alınmıştır.

Davalı vekili, zamanaşımı savunmasında bulunmuş ve iddialarının asılsız olduğunu ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece istek kısmen hüküm altına alınmıştır.

Davacı gemi adamı olarak çalışmakta olup uyuşmazlığın, 854 sayılı Deniz İş Kanunu'na göre çözülmesi gerektiği açıktır. Deniz İş Kanunu'nun 26.maddesinde açıkça günlük ve haftalık yasal çalışma süresi belirlendiğinden günlük 8 saati geçen çalışmalar doğrudan fazla saatlerle çalışma olarak değerlendirilmeli ve istek dönemi itibari ile %25 zamlı saat ücreti üzerinden hesaplanmalıdır. Hal böyle olunca, davacı 15 gün 24 saat çalışıp 15 gün dinlendiğinden ayda 15 gün 24 saat çalışmaktadır. 24 saatlik bir sürede bir insanın hiç ara vermeden, dinlenmeden, ihtiyaçlarını gidermeden çalışması insan takati ve hayatın olağan akışına aykırı olduğundan 24 saatlik dilimde 16 saat çalıştığına ilişkin bilirkişi heyeti ve mahkeme kabulü yerindedir. Buna göre davacı 15 gün günde 16 saat çalışmakta ve günlük 8 saati aşan 8 saat, ayda ise 8x15=120 saat fazla sürelerde çalışmaktadır.

Öte yandan dosya içinde bulunan davacının üyesi bulunduğu sendika ile davalı işveren arasında imzalanan TİS'nin 45.maddesinde işçi ve işverenin işçinin ayda 56 saat fazla mesai yapması konusunda mutabık kaldıkları hükmü yeralmaktadır. Ayrıca işçiye aylık olarak ödenen ücretin içinde fazla mesai ücretinin de olduğu konusunda anlaşmaya varılmıştır. 854 sayılı Deniz İş Kanunu'nun fazla sürelerle çalışmayı düzenleyen hükümlerinin bazılarının uygulanması idari para cezası ile teminat altına alınmış uygulanması zorunlu hükümler olduğundan TİS ile işçi aleyhine aksinin kararlaştırılması mümkün değildir. Böyle hükümlerin varlığı halinde işçi lehine olan hükümler geçerli olacaktır. Bu itibarla 01.07.2006-31.12.2008 arasındaki dönemi kapsayan TİS'nin fazla mesainin aylık ücrete dahil olduğuna dair hükmüne sınırlı bir şekilde değer vermek gerekmektedir. TİS hükmüne göre taraflar işçinin aylık 56 saat fazla mesai yapması konusunda mutabık kalmışlardır. Nitekim bordroların çoğunda davacı işçi lehine aylık 56 saat üzerinden fazla mesai ücreti tahakkuk ettirildiği ve aylık sabit ücretle birlikte ödendiği görülmektedir. Davalı aylık çoğu 56 saat olan bu fazla mesai süresinin yazılı kayda yani 854 sayılı Deniz İş Kanunu'na göre tutulması zorunlu vardiya çizelgelerine, fazla sürelerle çalışmaya ilişkin noter tasdikli defter kayıtlarına dayandığını ispat edemediğine göre,bordro tahakkuklarının davacının daha fazlasını isteme hakkını elinden alması mümkün değildir. Bu itibarla davacının istek dönemi içinde ayda 120 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek fazla mesai ücreti bordrolardaki çıplak dönemsel ücret üzerinden hesap edilmeli, bordrolardaki tahakkuklar mahsup edilerek hakkaniyet indirimi de yapılmak sureti ile alacak hüküm altına alınmalıdır.

Milli bayram ve genel tatil çalışma ücreti bakımından ise, davacının çalışma biçimine göre milli bayram ve genel tatil günlerinin yarısında çalıştığına ilişkin kabul dosya kapsamına uygundur. Bu alacak bakımından ise istek dönemine ait bordrolardaki tahakkullar mahsup edilmek sureti ile alacak hesaplanmalı, hakkaniyet indirimi de yapılarak alacak hüküm altına alınmalıdır.

O halde tarafların bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Dairemizin 21.03.2013 gün ve 2013/7048 Esas 2013/4108 Karar sayılı BOZMA kararı ile bu bozma kararına uyularak verilen İstanbul 10. İş Mahkemesi'nin 02.04.2014 tarih ve 2013/343 Esas 2014/294 Karar sayılı kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, mahkemenin 08.11.2012 tarih ve 2009/481 Esas 2012/628 Karar sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 21.10.2014 gününde oybirliğiyle ile karar verildi.