muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3572, Karar No: 2016/3783, Tarih: 02.11.2016

**1. Ceza Dairesi         2016/3572 E.  ,  2016/3783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, olası kastla yaralama

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanık . mağdur . av tüfeği ile ateş ederek sağ kolunda hayati fonksiyonlarını ağır (5.) derecede etkileyen kemik kırığına ve sağ kolda işlev zayıflamasına neden olduğu, . tüfeği alıp ikinci atışı yapan sanık . atışının ise araya giren mağdur . isabet ettiği nazara alındığında, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığına göre 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nun 35. maddesi uyarınca alt sınırdan daha fazla uzaklaşılarak makul cezalar verilmesi yerine 10 yıl hapis cezaları verilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar .,.,. mağdur . kasten öldürmeye teşebbüs, sanık

. ayrıca mağdur . olası kastla yaralama suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezaları azaltıcı sebeplerin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma ilamına uyularak verilen hükümlerde eleştiri nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık . müdafiinin sübuta, vasfa, haksız tahrike, fazla cezaya hükmedildiğine, sanık . müdafiinin suçun sübutuna, vasfına yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 02/11/2016 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15745, Karar No: 2015/12775, Tarih: 17.12.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/15745 E.  ,  2015/12775 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir 9. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/11/2015

NUMARASI : 2015/1165 - 2015/1197

KISITLI : M.. G..

VASİ ADAYI : D.. E..

Vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Torbalı Sulh Hukuk ve İzmir 9.Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasinin vefatı nedeniyle kısıtlıya yeniden vasi atanması ilişkindir.

Torbalı Sulh Hukuk Mahkemesinin 21.10.1996 tarih ve 1996/570 E. - 1996/550 K. sayılı ilâmı ile M.. G..'ün kısıtlanmasına ve kendisine annesi M.. G..'ün vasi olarak atanmasına karar verilmiştir.

Vasi adayı 27.07.2015 tarihli dilekçesi ile kısıtlıya kendisinin vasi olarak atanmasını talep etmiştir.

Torbalı Sulh Hukuk Mahkemesince, 02.10.2015 tarihli ek karar ile yapılan kolluk araştımasına göre kısıtlının “E.. Buca/İZMİR” adresinde bulunan bakımevinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İzmir 9. Sulh Hukuk Mahkemesince ise, bakımevine konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucu doğurmayacağı gerekçesiyle yetkisizlik karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” 412. maddesine göre ise, "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." Yine, aynı Kanunun 22. maddesi uyarınca da, "Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.”

M.. G..'ün kısıtlanmasından sonra vesayet makamı olan Torbalı Sulh Hukuk Mahkemesince TMK m. 412/1'e göre verilmiş bir yerleşim yeri değişikliğine izin kararı bulunmadığı ve ayrıca bakımevine konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı anlaşıldığından, uyuşmazlığın yetkili vesayet makamı olan Torbalı Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Torbalı Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17.12.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6516, Karar No: 2020/4502, Tarih: 29.09.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/6516 E.  ,  2020/4502 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : GEBZE 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesi'nin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişiklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesi'nin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre;

2-Suç tarihinde yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi ile hüküm tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191. maddesi hükümlerinin ayrı ayrı değerlendirilip karşılaştırma yapılması, sonucuna göre lehe Kanun tespit edilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, belirtilen nitelikte karşılaştırma yapılmadan hüküm kurulması,

Kabule göre;

2-Suç tarihinde yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi ile hüküm tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191. maddesi hükümlerinin ayrı ayrı değerlendirilip karşılaştırma yapılması, sonucuna göre lehe Kanun tespit edilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, belirtilen nitelikte karşılaştırma yapılmadan hüküm kurulması,

3-Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 29.09.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7765, Karar No: 2016/5449, Tarih: 31.03.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/7765 E.  ,  2016/5449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, davacıların amcası ...'ın anne kaydının düzeltilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili sulh hukuk mahkemesince verilen yetki üzerine açtığı davada, muris ...'ın nüfus kaydında, ...'ın oğlu olarak görünmediğini, ...'ın nüfus kaydında da annesinin ... yazıldığını, bu maddi hatadan dolayı veraset ilamını alamadıklarını, tüm bu nedenlerle ... ...ne kayıtlı ...'ın ... olan anne adının ... olarak düzeltilmesine ve ...'ın nüfus kaydına ise ...'ın oğlu olarak yazılmasına karar verilmesini istemiş; mahkemece, nüfus kayıtlarında anne adının düzeltilmesi istenen ve davacıların amcası olan ...'ın 18.03.2006 tarihinde vefat ettiği, ...'ın ölü olması nedeniyle kapalı kayıtta işlem yapılamayacağı, ayrıca ... ve ...'ın da ...'ın mirasçıları arasında yer almadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinden; davacıların, kaydı düzeltilmesi istenilen ...'ın altsoyunun bulunması nedeni ile bu davayı açma hakları yoksa da, davanın ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/1168 esas sayılı dosyasında görülen dava sırasında verilen yetkiye göre açıldığından davacıların dava hakları bulunduğu gibi, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Yasasının 36. maddesi uyarınca ilgililerin nüfus kayıtlarına ilişkin düzeltme ve tespit davası açmak hak ve yetkilerinin bulunduğu, ölüm sonucu nüfus kaydı kapalı hale geleceğinden, bu kişilerle ilgili sadece tespit davası açılabileceği Yargıtay uygulamaları ile kabul edildiğinden, çoğun içinde az da vardır kuralı gereğince istemin tespit olarak kabulü ile kanıtlar toplanıp sonucuna göre, kanıtlanması halinde tespite karar verilmesi gerekirken, ölü kişilerin kayıtlarında değişiklik yapılamayacağı ve davacıların nüfus kaydının düzeltilmesi istenilen ...'ın mirasçıları olmadığı gerekçesiyle davanın reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 31.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1406, Karar No: 2020/18107, Tarih: 09.11.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/1406 E.  ,  2020/18107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyada mevcut 07.08.2013 tarihli Cumhuriyet Savcısı ile telefonla yapılan görüşme, alınan emirler, talimatlar ve onay tutanağı, aynı tarihli müdafii - şüpheli görüşme tutanağı ve AFİS kaydına göre, sanığın gerçek kimliğinin, emniyetçe alınan savunmasından önce, parmak izi incelemesi neticesinde ortaya çıkarıldığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki 1 nolu bozma isteyen düşünceye ve aynı dosyada resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçundan sanık olarak yargılanan ve bu yönde savunması alınan mağdurun, sanık ...'in eyleminden haberdar olduğu ve şikayetini dile getirmediği görülmekle, tebliğnamedeki 2 nolu bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, Cumhuriyet Savcısının sanık hakkında TCK'nın 269. madde hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının araştırılması ve ...'ın mağdur olarak beyanına başvurulması gerektiğine dair, sanığın ise herhangi bir gerekçe içermeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 09.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4953, Karar No: 2019/1295, Tarih: 14.02.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/4953 E.  ,  2019/1295 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.06.2012 ve 04.06.2013 gününde verilen dilekçeler ile yüklenicinin temlikine dayalı tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 15.12.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temlikine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı vekili, davalı yüklenici şirket ile davalı arsa sahipleri arasında noterde yapılan 12.06.2009 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca davalı yüklenicinin 7481 parsel sayılı taşınmaz üzerinde inşa edeceği binadan sözleşmeye göre yükleniciye düşen zemin kat 3 No'lu bağımsız bölüm dükkanın davalı yüklenici tarafından müvekkili ile aralarında noterde yaptıkları 23.08.2010 tarihli satış vaadi sözleşmesi ile müvekkiline satışının vadedildiğini, satış bedeli olan 100.000,00TL'nin nakden ve peşinen ödendiğini, ayrıca satış vaadi sözleşmesinin 12.09.2011 tarihinde tapuya şerh edildiğini, şerhe rağmen dava konusu dükkanın davalı arsa sahipleri tarafından 22.03.2012 tarihinde davalı ...'a devredilmiş olup anılan davalının her üç davalının da vekili olan Av. ...'ın eşi olduğunu öğrendiklerini, bu nedenlerle devrin muvazaalı olduğunu ileri sürerek dava konusu bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile müvekkili adına tescilini talep etmiştir.

Davalılar vekili, davacı ile müvekkili yüklenici şirket arasında yapılan sözleşmenin gerçekte bir satış vaadi olmayıp dava dışı ... ile müvekkili şirket arasında yapılan 11.06.2010 tarihli (adi yazılı) sözleşmenin teminatı niteliğinde olduğunu, anılan sözleşmeye göre dava konusu 3 No'lu bağımsız bölüm dükkanın dava dışı ...'a binanın elektrik işlerini yapması karşılığında verileceğinin kararlaştırıldığını, edimini yerine getirmemesi üzerine müvekkili şirket ile davacı ve dava dışı ... arasında yapılan 20.08.2010 tarihli (adi yazılı) sözleşme ile dava konusu dükkanın iş karşılığı verileceği ve satış vaadinin iş sahibi ...'ın isteği üzerine davacıya yapılacağı hususlarında anlaşmaya varıldığını, ancak davacının da elektrik işlerini yapmadığı gibi satış vaadi sözleşmesinde belirtilen bedeli de ödemediğini; müvekkili arsa sahipleri yönünden ise davalı yüklenici şirketin kat karşılığı inşaat sözleşmesindeki edimlerini yerine getirmediğini, binaya iskan ruhsatı alınarak kat mülkiyeti kurulması yükümlülüğünün yüklenici şirkete ait olup bu işlerin yapılmaması nedeniyle davacının alacağın temliki hükümleri uyarınca tapu iptali ve tescil talebinde bulunamayacağını; müvekkili ... yönünden ise dava konusu dükkanı doğrudan mal sahiplerinden satın aldığını, iyiniyetli 3. kişi olup satış vaadi sözleşmesinin kendisine yöneltilemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı yüklenici şirketin, kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca kendisine düşen 3 No'lu bağımsız bölüm dükkanı, dava konusu taşınmazda inşa edilen 15 daire ve eklentilerinin malzeme ve işçilik dahil tüm elektrik işlerini yapması karşılığında 11.06.2010 tarihli konut yapı ve satış ek sözleşmesi ile dava dışı ...'a devretmeyi üstlendiği, ayrıca davalı yüklenici şirket ile davacı ve dava dışı ... arasında 20.08.2010 tarihinde satış vaadi sözleşmesine ek bir sözleşme imzalanmış olup dava konusu dükkanın ...'ın isteği üzerine davacıya satışının vadedildiği hususunda anlaşmaya varıldığı, buna rağmen gerek dava dışı ... gerekse davacı tarafından elektrik işlerinin yapılmadığı, bu nedenlerle dava koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Eser sözleşmelerinin bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, taraflara karşılıklı hak ve borçlar yüklemekte; yüklenici, finansı sağlayan arsa malikinin taşınmazı üzerine bina yapma işini üstlenmekte, arsa maliki ise inşa edilecek binadaki bir kısım bağımsız bölümlerin mülkiyetini yükleniciye devretmeyi vaat etmektedir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Eser sözleşmelerinin bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, taraflara karşılıklı hak ve borçlar yüklemekte; yüklenici, finansı sağlayan arsa malikinin taşınmazı üzerine bina yapma işini üstlenmekte, arsa maliki ise inşa edilecek binadaki bir kısım bağımsız bölümlerin mülkiyetini yükleniciye devretmeyi vaat etmektedir.

Arsa maliki ile yüklenici arasında düzenlenen inşat sözleşmesi gereğince yükleniciden bağımsız bölüm temlik alınmasına dayalı olarak açılan tapu iptali ve tescil davaları ile ilgili olarak kanunlarımızda bir düzenleme mevcut olmadığından bu konulardaki uyuşmazlıkların çözümünde uygulanan 30.09.1988 tarihli ve 1987/2 1988/2 sayılı Yargıtay İBBGK Kararı ile “tapuda kayıtlı bir taşınmazın mülkiyetini devir borcu doğuran ve ancak yasanın öngördüğü biçim koşullarına uygun olarak yapılmadığından geçersiz bulunan sözleşmeye dayanılarak açılan bir cebri tescil davasının kural olarak kabul edilemeyeceği, bununla beraber Kat Mülkiyeti Kanununa tabi olmak üzere yapımına başlanılan taşınmazdan bağımsız bölüm satımına ilişkin geçerli bir sözleşme olmadan tarafların bağımsız bölüm satımında anlaşarak alıcının tüm borçlarını eda etmesi ve satıcının da bağımsız bölümü teslim ederek alıcının onu malik gibi kullanmasına rağmen satıcının tapuda mülkiyetin devrine yanaşmaması hallerinde; olayın özelliğine göre, Medeni Kanunun 2. maddesi gözetilerek açılan tescil davasını kabul edilebileceği” benimsenmiştir.

Yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat yapmakta olduğu veya arsa sahibinin aynı zamanda yüklenici sıfatıyla hareket ederek (yapsatçı konumunda) inşa etmekte olduğu binalardan bağımsız bölüm satın alınması halinde Borçlar Kanununun 163. maddesi (TBK m. 184) gereğince üçüncü kişiye yapılacak temlikin yazılı olması yeterlidir.

Bu tür davalarda mahkemece, öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki iskan koşulu (oturma izni) v.s. diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur. Bunun için de davaya konu temlik işleminin geçerli olup olmadığı, arsa maliki ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yüklenicinin borçlarının neler olduğunun sözleşme hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Davacının arsa sahibi ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü yükleniciden temlik alması halinde arsa sahibini ifaya zorlayabilmesi için bazı koşulların varlığı gerekir. Borçlar Kanununun 167. maddesi gereğince; “Borçlu, temlike vakıf olduğu zaman; temlik edene karşı haiz olduğu defileri, temellük edene karşı dahi dermeyan edebilir.” Buna göre temliki öğrenen arsa sahibi, temlik olmasaydı önceki alacaklıya (yükleniciye) karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan davacıya) karşı da ileri sürebilir. Temlikin konusu, yüklenicinin arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden kazanmadığı hakkı üçüncü kişiye temlik etmesinin arsa sahibi bakımından bir önemi bulunmamaktadır. Diğer taraftan, yüklenici arsa sahibine karşı edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye (davacıya) temlik etmişse, üçüncü kişi (davacı) Borçlar Kanununun 81. maddesi hükmünden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Öte yandan, hukukumuzda, kişilerin satın aldığı şeylerin ileride kendilerinden geri alınabileceği endişesi taşımamaları, dolayısıyla toplum düzeninin sağlanması düşüncesiyle satın alan kişinin iyiniyetinin korunması ilkesi kabul edilmiştir. Bir tanımlama yapmak gerekirse iyiniyetten maksat, hakkın doğumuna engel olacak bir hususun hak iktisap edilirken kusursuz olarak bilinmemesidir.

Belirtilen ilke, TMK’nun 1023. maddesinde aynen “tapu kütüğündeki tescile iyiniyetle dayanarak mülkiyet veya bir başka ayni hak kazanan üçüncü kişinin bu kazanımı korunur” şeklinde hükme bağlanmış, aynı ilke tamamlayıcı madde niteliğindeki 1024. maddede “bir ayni hak yolsuz olarak tescil edilmiş ise, bunu bilen veya bilmesi gereken üçüncü kişi bu tescile dayanamaz” biçiminde vurgulanmıştır. Ne var ki; tapulu taşınmazların intikallerinde huzur ve güveni koruma, toplum düzenini sağlama uğruna tapu kaydında ismi geçmeyen ama asıl malik olanın hakkı feda edildiğinden iktisapta bulunan kişinin iyiniyetli olup olmadığının tam olarak tespiti büyük önem taşımaktadır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; dava konusu bağımsız bölüm, arsa sahipleri tarafından davalı ...'a 22.03.2012 tarihinde satış yoluyla devredilmiş olup davalılar vekili müvekkili ...'ın iyiniyetli olduğunu savunmuş ise de her üç davalının da vekili olan Av. ...'ın anılan davalının eşi olduğu, ayrıca dava konusu bağımsız bölümün davalı ...'a satış tarihinden önce davacı ile davalı yüklenici şirket arasında noterde yapılan 23.08.2010 tarihli satış vaadi sözleşmesinin 12.09.2011 tarihinde tapuya şerh verildiği anlaşılmaktadır.