muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/23594, Karar No: 2020/8721, Tarih: 22.09.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/23594 E.  ,  2020/8721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde yurt dışı tır şoförü olarak çalıştığını, ... sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı bir neden olmadan feshedildiğini, davacıya ücrete ilaveten sefer primi ödendiğini fazla çalışma, hafta tatili ve ... bayram genel tatil ücreti alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, ... sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini, davacının ücretinin bankaya ödendiğini, davacıya sefer ücreti veya prim ödenmediğini, davacının talep ettiği ücret alacağı ile yıllık izin ücretinin bankaya yatırıldığını, işyerinde fazla çalışma yapılmadığını, davacının tır şoförü olarak çalışma saatlerini kendisinin belirlediğini, hafta tatili ile ... bayram ve genel tatil günlerinde çalışma yapmasının söz konusu olmadığını savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının kıdem ve ihbar tazminatına yönelik talepleri yönünden tefrik kararı verilerek, diğer alacaklar yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı uyuşmazlık konusudur.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece davacının davalıya ait işyerinde uluslararası tır şoförü olarak çalıştığı, çözümü yapılan takograf kayıtlarına göre fazla çalışma iddiasını ispat ettiği kabul edilerek hesaplanan fazla çalışma ücreti hüküm altına alınmıştır. Dairemiz uygulamasına göre, işverenin işçiye fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimatı olmadığı sürece, uluslararası tır şoförlerinin fazla çalışma yapması mümkün değildir. Taraflar arasında davacının uluslararası tır şoförü olarak çalıştığı noktasında bir uyuşmazlık bulunmadığına göre, davacının yapılan işin niteliği itibariyle fazla çalışma ücretine hak kazanması mümkün değildir. Mahkemece fazla çalışma ücreti talebinin reddi gerekirken kabulüne karar verilmiş olması hatalı olup, kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

3-Davalının dava tarihinden sonra maaş açıklaması ile yatırdığı 1047,76 TL ile ilgili olarak herhangi bir değerlendirme yapılmamış olması da ayrıca hatalıdır.

3-Davalının dava tarihinden sonra maaş açıklaması ile yatırdığı 1047,76 TL ile ilgili olarak herhangi bir değerlendirme yapılmamış olması da ayrıca hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22/09/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3915, Karar No: 2016/5736, Tarih: 17.05.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/3915 E.  ,  2016/5736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada Hekimhan Sulh Hukuk Mahkemesince yetkisizlik ve Malatya 2. Sulh Hukuk Mahkemesince de karar ittihazına yer olmadığı kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kısıtlı adına araç alınması istemine ilişkindir.

Hekimhan Sulh Hukuk Mahkemesinin 16/10/2007 tarih 2007/68 E. - 2007/175 K. sayılı ilâmı ile ..., hastalığı nedeniyle kısıtlanarak, babası ...'nın velayeti altında bırakılmasına karar verilmiştir.

Vasi, 13.11.2015 havale tarihli dilekçesi ile kısıtlı adına araç satın alabilmek için izin verilmesini talep etmiştir.

Hekimhan Sulh Hukuk Mahkemesince, 19.11.2015 tarihli ek karar ile kısıtlının adres kayıt sisteminde kayıtlı adresinin "... ili, ..... ..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Malatya 2. Sulh Hukuk Mahkemesince yerleşim yerinin usûlüne uygun bir şekilde değiştirilmesine izin verilmeden fiilî olarak kısıtlının ikamet değiştirmesinin vesayet makamının yetkisini değiştirmeyeceği gerekçesiyle karar ittihazına yer olmadığı kararı verilmiştir.

Vasi, bu defa 30.12.2015 tarihli dilekçesi ile Hekimhan Sulh Hukuk Mahkemesinden yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesini talep etmiş, mahkemece karar verilmeden dosya Yargıtaya gönderilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca "Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir." yine aynı Kanunun 412/1. maddesi uyarınca da "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez." hükmü yer almaktadır.

Dosya kapsamından, kısıtlının daha önce Hekimhan Sulh Hukuk Mahkemesinin 16/10/2007 tarih 2007/68 E. - 2007/175 K. sayılı ilâmı ile vesayet altına alındığı ve vesayetin bu mahkemece takip edildiği, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine ilişkin olarak vesayet makamının izni bulunmadığı, vesayet makamından izin alınmaksızın yapılan yerleşim yeri değişikliğinin herhangi bir hukukî sonuç doğurmayacağı anlaşıldığından, uyuşmazlığın Hekimhan Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Hekimhan Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17/05/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/35178, Karar No: 2021/7091, Tarih: 22.09.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/35178 E.  ,  2021/7091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bilişim sistemlerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

Sanığın yokluğunda verilen hükme ilişkin gerekçeli kararın, yakalama kararı ile verdiği sorgusunda bildirdiği adresine tebliğ edilemeden iadesi üzerine, aynı adrese 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edildiği, ancak bu adrese daha önceden usulüne uygun herhangi bir tebligat yapılmadığından yapılan tebliğ isteminin usulsüz olduğu anlaşılmakla, sanığın hükmü öğrenme ile yasal süresi içinde temyiz ettiği kabul edilerek yapılan incelemede,

Sanığın, www.....com isimli İnternet sitesinde "..." rumuzuyla süs balığı ilanı verdiği, ilandaki numarayı arayan mağdurun sanıkla 2.600 TL karşılığında anlaştıkları ve mağdurun 1.200 TL yi sanığın hesabına aynı gün saat 11.37'de gönderdiği, sanığın da saat 12.56'da parayı çektiği, ancak mağdurun daha sonra sanığa ulaşamadığı, bu suretle sanığın üzerine atılı bilişim sistemlerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediği iddia ve kabul olunan olayda; sanığın, internetten ilan vermek suretiyle satış yaptığı iddia edilmiş ise de, söz konusu ilanın yapıldığına dair dosyada mağdurun beyanından başka bir delil bulunmadığı, söz konusu ilanın soyut nitelikte olması halinde, eylemin basit dolandırıcılık suçu kapsamında kalacağı, ayrıntılı ve özellikleri belirtilmek suretiyle satış yapılması halinde ise, nitelikli dolandırıcılık suçunun oluşacağı, sanığın mağdurla süs balığı sattığını ancak karşılıklı takas ettiklerini savunduğu, ancak bu durumun mağdura sorulmadığı anlaşılmakla, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, sanığın hangi İnternet sitesinde ilan verdiği, bu ilanın içeriğinin ne olduğu, satışa çıkarılan ürünün ayrıntılı özelliklerinin ilanda yer alıp almadığının araştırılması, söz konusu ilanın onaylı bir suretinin dosyaya konulması, mağdura sanığın savunmasının doğru olup olmadığının sorulmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 22.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11926, Karar No: 2016/8123, Tarih: 11.10.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/11926 E.  ,  2016/8123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.04.2003 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, mera olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.05.2003 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, dava konusu 535 ada 3 parsel sayılı taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiyle dava açmıştır.

Davalı .... Belediyesi vekili, davanın reddini savunmuştur.

Ziraat bilirkişisi, dava konusu taşınmazın mera niteliğinde olduğunu belirtmiş, fen bilirkişisi ise dava konusu taşınmazın krokisini çizmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın davacı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden dava konusu taşınmazın toprak tevzi komisyonunu 901 mera parselinin kadastro tespiti sırasında 4875-4949-2822-5192 nolu mera olarak tespit edildiği ve bu parselinde imar uygulamasa ve parselasyon sonucu 535 ada 3 parselin oluştuğu anlaşılmaktadır. ... Asliye Hukuk Mahkemesi 2002/1823 Esas sayılı Hakem dosyasında yapılan keşif sonucu alınan fen bilirkişi raporunda 535 ada 3 nolu parselin toprak tevzi komisyonunun 901 nolu mera parseli içerisinde kaldığı belirtilmiştir.

Görülüyor ki dava konusu taşınmaz 901 sayılı mera parselinden

gelmektedir. İmar planı içindeki meraların planın onayıyla birlikte hukuki bakımdan mera niteliğini yitireceğinden, bu yerlerden genel hizmete ayrılanların (yol, park, yeşil saha gibi) belediye veya özel idareye bedelsiz terkini gerekir. İmar planında genel hizmetler dışında özel mülkiyete konu olabilecek konut, sanayi ve ticaret alanı olarak belirlenmiş alanlarda kalan meralar bu vasıflarını yitirmeleri halinde Hazine adına tescili gerekir. (.... Dairesinin 1988/328 E, 1989/19 K. sayılı mütalaası) Belediye adına tescili gerekmeyen yerler belediye veya gerçek ve özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş ise “Yolsuz Tescil “ olacağından Hazine her zaman bu iddia ile dava açabilir. Ne var ki, başlangıçtaki tescil işlemi yolsuz tescil olsa da 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü koşulların oluşması halinde tescilin belediye veya gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına devam etmesi olanağı sağladığından, artık burada 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi şartları üzerinde durulması gerekir.

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle Belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra Belediye ve mücavir alan sınırları içersine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içerisinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen "imar planından" maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planıdır.

c)Meranın, yerleşim yeri olarak işgal edilmesi, yani bu şekilde kullanılması, yerleşim ve işgal durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce var olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında "yerleşim yeri" kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri ve benzeri amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşik alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da; meranın, mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamaksızın saptanmadan Belediye, diğer kamu kuruluşları ile gerçek kişiler adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti belediye, diğer kamu kuruluşları ve gerçek kişilere bırakılamaz.

Bu ilkeler çerçevesinde somut olaya bakıldığında;

Davacı Hazine vekili, dava konusu taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek Hazine adına tescilini istemiştir.

Mahkemece şehir plancısı, zirai bilirkişi, harita mühendisi ve inşaat mühendisi bilirkişi de bulundurularak dava konusu 535 ada 3 parsel (imar uygulamasından önceki 901 sayılı parsel sayılı taşınmaz) üzerinde yeniden keşif yapılmalı, imar planı ve uygulama haritaları belediyeden getirtilmeli ayrıca 01.01.2003 tarihinden önce çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak öncesi mera olan dava konusu taşınmazın mera niteliğini yitirip yitirmediği, 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinde yazılı koşulların oluşup oluşmadığı ve özellikle yerleşim, işgal ve yapılaşmanın 01.01.2003 tarihinden önce var olup olmadığı incelenmeli, keşfi izlemeye olanak sağlayacak sayıda fotoğraf çekilerek dosyaya konulmalı, yapılan tüm araştırmalar neticesinde geçici 3. maddedeki koşulların oluştuğunun saptanması halinde dava reddedilmeli, aksi takdirde davanın kabulüne karar verilmelidir.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

11.10.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15681, Karar No: 2015/11244, Tarih: 28.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/15681 E.  ,  2015/11244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL (KAPATILAN) 52. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/05/2014

NUMARASI : 2013/174-2014/124

Taraflar arasında görülen davada İstanbul (Kapatılan) 52. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08.05.2014 tarih ve 2013/174-2014/124 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 27.10.2015 günü hazır bulunan davacı vekili Av. O. A. ile davalılar vekili Av. M. Y. U. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin donatanı olduğu C. C. isimli geminin B. Tersanecilik'e ait tersane havuzuna 07/08/2012 tarihinde donatan ve işleteni M. M. Kılavuzluk ve Römorkaj Hizmetleri A.Ş. olan Y. M ve E. M isimli römorkörler marifetiyle yanaştırılması operasyonu sırasında davalıya ait römorkörlerin kusurları nedeniyle yaşadığı, kaza neticesinde müvekkilinin 191.452,28 Euro ile 173.638,00 USD zarara uğradığının tespit edildiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 191.452,28 Euro ile 173.638,00 USD'nin faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, taraflar arasında mevcut sözleşme gereğince uygulanacak hukukun İngiliz Hukuku ve davaya bakmaya yetkili mahkemenin İngiliz Mahkemeleri olduğunu, başvuru üzerine kaptan ile “p. b.” imzalanarak hizmet verildiğini, davacı ile müvekkili arasında Kılavuzluk ve Römorkör Hizmetleri Sözleşmesi kurulduğunu, sözleşmeye göre P.ve R. hizmetlerinin Birleşik Krallık Römorkaj ve Diğer Hizmetler Standard Şartları hükümleri uyarınca verilmesinin kararlaştırıldığını, UK Standart C. 9. maddesinde verilen hizmetlere karşı her türlü uyuşmazlıkta İngiliz Hukukunun uygulanacağı ve İngiltere Mahkemelerinin münhasıran yetkili olduğunun düzenlendiğini, müvekkilince davacı aleyhine İngiltere Yüksek Mahkeme Kraliçenin Kürsüsü Bölümü Kraliyet Ticaret Mahkemesi'nde sorumsuzluk davası da açıldığını, anılan davanın bekletici mesele yapılması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, 07/08/2012 tarihli "P. B." belgesi gereğince M/V C. C. gemisinin B. Tersanesine giriş işlemi için hizmet verildiği ve "P. B."in gemi kaptanı tarafından gemi mührü ile birlikte imzalandığı, "P. B." belgesinde "P. t. and mooringboat services areander U.K. standart conlitions for towage and other services (revised 1986)" kaydı mevcut olup, dosyadaki tercümelerden anlaşıldığı üzere "P. B. gereğince verilen klavuzluk, römorkaj ve palamar botu hizmetlerinin Bileşik Krallık Çekme ve Diğer Hizmet İçin Standart Şartlara (1986 revize edilmiş) tabidir" hükmünün yazılı olduğu, "Çekme ve Diğer Hizmetler İçin Standart Şartlar Bileşik Krallık Standart Şartlarının" 9.maddesinde "römorkor sahibi ve kiracı arasındaki anlaşmadan kaynaklanacak uyuşmazlıklarda İngiliz Mahkemelerinin yetkili" olduğunun düzenlendiği, anılan yetki şartının tarafları bağlayacağı, davacı vekili, yetkili mahkemenin belirli olmadığını iddia etmiş ise de MÖHUK'un 47. maddesinde belirtilen "yabancı bir devlet mahkemesi" tabirinin muayyen bir devlet mahkemesini kastettiği, MÖHUK 47. maddesine göre yapılan bir anlaşma ile yetkili kılınan yabancı mahkemenin yetkili olup olmadığı kendi hukukuna göre belirleneceğinden İngiltere'de hangi mahkemenin yetkili olduğunun İngiliz Hukukuna göre belirleneceği, yetki sözleşmesinde İngiliz Mahkemeleri denilerek MÖHUK'un 47. maddesi kapsamında yabancı bir devlet mahkemesi yetkilendirildiğinden geçerli bulunduğu, davacı vekili, davalının yetki itirazının dürüstlük kuralına aykırı olduğunu iddia etmiş ise de davalıların dosyaya ibraz ettiği belgelerden, davalıların dava konusu hadiseden dolayı borçlu olmadıklarının tespitine ilişkin İngiltere Mahkemelerinde dava açtığı ve İngiliz Mahkemelerinin kendisini yetkili görerek yargılamaya devam ettiği anlaşıldığından yetki itirazının kötü niyetli olduğu savunmasına itibar edilmediği, davacı vekili 14/03/2014 tarihli dilekçesi ekinde, davacı D. Klavuzluk A.Ş. ile davalı M. M. A.Ş.'ye ait "klavuzluk, römorkor ve palamar hizmetleri talep ve talepnamesi" başlıklı belgeyi ibraz ederek bu belge gereğince İstanbul Mahkemeleri'nin yetkili kılındığını belirtmiş ise de talepnamedeki hüküm bir bütün olarak değerlendirildiğinde İstanbul Mahkemelerinin yetkisinin verilen hizmetlerin ücretlerinin ödenmesinde çıkan uyuşmazlıklara ilişkin olduğu ve yine İngiltere Birleşik Krallığı Çekme Şartların atıf yapıldığı görüldüğünden, dava konusu olaya uygulanmasının mümkün bulunmadığı, dava konusu 07/08/2012 tarihli "P. B."in atfı ile Çekme ve Diğer Hizmetler İçin Standart Şartlar Birleşik Krallık (UK) sözleşmesinin 9. maddesindeki yetki şartı tarafları bağlayacağından ve sözleşmede tarafların yetkili mahkeme olarak İngiliz Mahkemelerini yetkili kıldığı gerekçesiyle yetki ilk itirazının kabulü ile mahkemenin yetkisizliğine, dava dilekçesinin yetkisizlik nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, davacıya ait geminin Y.'da bulunan B. Tersanesi'ne davalının donatanı olduğu Y. M ve E. M isimli römorkörler ile çekilmesi konusundaki anlaşma uyarınca çekilmesi sırasında römorkörlerin kusuru ile çatmadan dolayı oluşan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, yukarıda yapılan özetten de anlaşıldığı üzere dava konusu 07/08/2012 tarihli "P. B."in atfı ile Çekme ve Diğer Hizmetler İçin Standart Şartlar Birleşik Krallık (UK) sözleşmesinin 9. maddesindeki yetki şartının tarafları bağlayacağı, sözleşmede tarafların yetkili mahkeme olarak İngiliz Mahkemelerini yetkili kılmalarının geçerli olduğu gerekçesiyle yetki ilk itirazının kabulü ile dava dilekçesinin yetkisizlik nedeniyle reddine karar verilmiş ise de 5718 sayılı MÖHUK'un "Yetki anlaşması ve sınırları" başlıklı 47. maddesi hükmü ile Türk mahkemelerinin yer itibariyle yetki kurallarının münhasır yetki esasına göre tayin edilmediği hâllerde, tarafların, aralarındaki yabancılık unsuru taşıyan ve borç ilişkilerinden doğan bir uyuşmazlığın yabancı bir devletin mahkemesinde görülmesini kararlaştırmalarının Türk Hukuku bakımında da geçerli olacağı düzenlenmiştir. Yabancı devlet mahkemesine yetki tanıyan anlaşmanın Türk hukuku bakımından hukuki değer taşıması için öncelikle yazılı ve taraflar arasında yabancılık unsuru taşıyan ve borç ilişkisinden doğan bir uyuşmazlığa ilişkin olmalıdır. İkinci olarak söz konusu uyuşmazlık yönünden münhasır bir mahkeme tayin edilmemiş olmalıdır. Üçüncü olarak ise yetki anlaşması "uyuşmazlığın yabancı bir devletin mahkemesinde görülmesi konusunda" olmalıdır. Diğer yandan yetki anlaşmasıyla yetkilendirilen yabancı devlet mahkemesinin HMK 17 ve 18. maddelerindeki düzenlemeye paralel olarak "belirli" olması şartı MÖHUK'un 47. maddesi yönünden de aranmalıdır. Seçilen mahkemenin belirli olduğunun kabulü için yetkili kılınan mahkeme ismen zikredilmiş olmalıdır. Bu itibarla mahkemece açıklanan hususlar nazara alınmadan, "davaya bakmaya İngiliz Mahkemelerinin yetkili olduğu" şeklindeki "belirli olma" kriterini taşımayan yetki şartının geçerli olduğu kabul edilerek yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davacı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek olmadığına, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 28.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.