muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2263, Karar No: 2013/1475, Tarih: 21.02.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/2263 E.  ,  2013/1475 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar vekillerinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalılardan ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, harcı peşin yatırdığından ... Temizlik İnş. Gıda ve Kar. Dağ. Hiz. San. ve Tic. Ltd. Şti.'den harç alınmasına yer olmadığına, 21.02.2013 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12617, Karar No: 2015/2860, Tarih: 26.02.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/12617 E.  ,  2015/2860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, .... İli.... İlçesi ... Köyü 1933 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-Kamulaştırma Yasasının 11.maddesi hükmüne göre, bedel tespit davalarında öncelikle kamulaştırılan taşınmazın değerlendirme tarihindeki vasfının (arsa veya arazi) belirlenmesi, arsa vasfında ise değerlendirme tarihinden önce özel amacı olmayan emsal satışlara göre satış değeri, taşınmaz arazi vasfında ise değerlendirme tarihindeki mevkii ve şartlara göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri esas alınmak suretiyle değerinin belirlenmesi gerekir. Dosyaya getirtilen belediye başkanlığı yazılarına göre dava konusu taşınmazın 1/1000 ölçekli imar planı veya mücavir alan içerisinde olmadığı, belediye ve diğer alt yapı hizmetlerinden faydalanmadığı, etrafının meskun olmadığı anlaşılmaktadır.

Bakanlar Kurulu'nun Yargıtay'ca da kısmen benimsenen 28.02.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskûn hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd.) yararlanan ve meskun yerler arasında yer alması gerekir. Dava konusu taşınmazın yukarıda belirlenen özellikleri nedeniyle "arsa" niteliğinde kabulüne olanak yoktur. Buna göre taşınmazın arazi olarak değerlendirilmesi gerekirken arsa niteliğine göre değerlendirme yapılarak bedel belirlenmiş olması,

2-Taşınmaz kamulaştırmadan önce de yola cepheli olduğundan kamulaştırmadan arta kalan kısımda değer artışı olmayacağı dikkate alınarak değerlendirme yapılması gerekirken arta kalan alanda %1 oranında değer artışı olduğu düşüncesi ile ödenmesi gereken kamulaştırma bedelinden indirim yapılması,

2-Taşınmaz kamulaştırmadan önce de yola cepheli olduğundan kamulaştırmadan arta kalan kısımda değer artışı olmayacağı dikkate alınarak değerlendirme yapılması gerekirken arta kalan alanda %1 oranında değer artışı olduğu düşüncesi ile ödenmesi gereken kamulaştırma bedelinden indirim yapılması,

3-Dava konusu taşınmaz için tespit edilen kamulaştırma bedelinden Kamulaştırma Kanunu'nun 27.maddesi uyarınca acele el koyma kararıyla davalı adına bloke edilen para mahsup edilerek fark bedele 25.03.2014 tarihine kadar hesaplattırılan faize hükmedilmiş ise de, tespit edilip davalı adına bankaya yatırtılan kamulaştırma bedelinin hükümle birlikte davalıya ödenmesine karar verildiğinden 25.03.2014 tarihinden 13.05.2014 karar tarihine kadar Kamulaştırma Kanunu'nun 27.maddesi uyarınca acele el koyma kararıyla davalı adına bloke edilen paranın hesaplanan kamulaştırma bedelinden mahsup edilerek fark bedele faiz uygulanması gerekirken infazda tereddüt yaratacak şekilde fark bedelin bankadan çekilmesine kadar varsa işlemiş faizinin davalıya ödenmesine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 26.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3867, Karar No: 2024/7130, Tarih: 31.10.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/3867 E.  ,  2024/7130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/215 E., 2023/302 K.

SUÇ : Nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması

Katılan vekilinin, elektronik tebligat adresine gönderilen, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 16.02.2023 tarihli ve 2023/215 Esas, 2023/302 Karar sayılı kararını 28.02.2023 tarihinde tebellüğ ettiği halde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 291/1. maddesinde belirtilen 15 günlük kanunî temyiz süresinden sonra temyiz başvurusunda bulunduğu belirlenmiştir.

Katılan Kurum vekili ve sanık müdafiinin temyiz başvurularının incelenmesinde; ilk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.01.2023 tarihli ve 2022/178 Esas, 2023/7 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-d, 35, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 13 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 16.02.2023 tarihli ve 2023/215 Esas, 2023/302 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan Kurum vekili ile sanık müdafiinin istinaf başvurularının, 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan Kurum vekilinin temyiz sebepleri özetle; tasarlama ve canavarca hisle öldürme hükümlerinin uygulanması gerektiğine, teşebbüsün derecesine ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

2.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastının bulunmadığından bahisle suç vasfına, haksız tahrik ve gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan Kurum vekilinin temyiz sebepleri özetle; tasarlama ve canavarca hisle öldürme hükümlerinin uygulanması gerektiğine, teşebbüsün derecesine ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

2.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastının bulunmadığından bahisle suç vasfına, haksız tahrik ve gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı,eksik incelemenin bulunmadığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, sanığın öldürme kararını ne zaman aldığının ve belli bir hazırlıkla eylemini gerçekleştirdiğinin kesin olarak saptanamadığı, oluşan şüpheli durumun sanık aleyhine yorumlanamayacağı, bu itibarla tasarlamanın koşulları ile canavarca hisle öldürme ve gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı, sanığın hedef aldığı vücut bölgeleri, yara yerleri, yaraların niteliği, kullanılan aletin elverişliliği hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu, katılandan sanığa yönelen herhangi bir haksız saldırı, söz veya davranış bulunmadığından haksız tahrik uygulama koşullarının oluşmadığı, teşebbüs hükmü indirim oranının ve eyleme uyan yaptırımın doğru biçimde uygulandığı, takdirî indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından katılan Kurum vekili ve sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

A. Katılan Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Katılan vekilinin, elektronik tebligat adresine gönderilen temyize konu kararı, 28.02.2023 tarihinde tebellüğ etmiş sayıldığı, 5271 sayılı Kanun’un 291/1. maddesinde belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 11.04.2023 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, katılan vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılan Kurum Vekili ve Sanık Müdafiinin Temyiz İstemleri Yönünden

Katılan vekilinin, elektronik tebligat adresine gönderilen temyize konu kararı, 28.02.2023 tarihinde tebellüğ etmiş sayıldığı, 5271 sayılı Kanun’un 291/1. maddesinde belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 11.04.2023 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, katılan vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılan Kurum Vekili ve Sanık Müdafiinin Temyiz İstemleri Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 16.02.2023 tarihli ve 2023/215 Esas, 2023/302 Karar sayılı kararında katılan Kurum vekili ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

31.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2683, Karar No: 2019/5444, Tarih: 22.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/2683 E.  ,  2019/5444 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4-1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a-4, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyetine ilişkin Nizip 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.02.2015 tarih ve 2014/254 Esas ve 2015/139 Karar sayılı kararının sanık ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dairemizin 20.11.2018 gün ve 2017/2513 esas, 2018/10962 karar sayılı kararıyla süresinde olmayan mahalli Cumhuriyet savcısı temyizinin reddiyle, sanık temyizi bakımından ise sanık hakkında hükmedilen 2 yıl 6 ay temel cezadan TCK'nın 62. maddesi uyarında indirim yapıldığı sırada sonuç cezanın 2 yıl 1 ay yerine 1 yıl 13 ay olarak tespit edilerek, tespit edilen hapis cezasının günlüğü 20 TL den hesaplanırken 15.200 TL yerine 15.100 TL olarak eksik şekilde belirlenmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmayarak oy çokluğu ile hükmün onanmasına karar verilmesini müteakip,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, özetle; ".... Sanık aracını sevk ve idare ederken kendisini sollayan tır nedeniyle sağa doğru yanaşmış, otoban kuralları gereğince orada olmaması gereken maktule çarparak ölümüne neden olmuştur. Sanığın otobana giriş ve çıkışların kontrollü olduğuna güvenerek hareket ettiği, ölenin otoban içinde olacağını öngöremediği, bu itibarla da sanığa atfı kabil bir kusur bulunmadığı kabul edilmelidir. Sanığın kusurunun bulunmadığı nedenle, beraatına karar vermek gerekirken mahkumiyetine karar verilmesi; usul ve yasaya aykırı bulunduğundan,....” gerekçesiyle itiraz edilmekle 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine 02/07/2012 gün ve 6352 sayılı Kanunun 99. maddesi ile eklenen 3. fıkra uyarınca yapılan incelemede;

Dairemizce verilen, red-onama kararı usul ve yasaya uygun olup, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz gerekçeleri yerinde görülmediğinden İTİRAZIN REDDİNE, dosyanın itiraz konusunda karar verilmek üzere, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22/04/2019 tarihinde çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI:

Olayımızda; sanığın kullandığı aracın, etrafı bariyerlerle kapatılmış olan otobana kağıt toplamak için izinsiz giren şahsa çarparak öldürmesi biçiminde gelişmiş; bunun üzerine sanık hakkında taksirle öldürme suçundan TCK'nın 85/1. maddesi gereğince cezalandırılması için kamu davası açılmıştır.

Kazanın meydana geldiği yer Şanlıurfa Gaziantep otobanıdır. Sanığın aksi ispatlanamayan savunmasına göre; olay günü sanığın Şanlıurfa'dan Gaziantep istikametine giderken Nizip otoban bitimi yol ayrımına bir kaç km kala bir tır'ın kendisini solladığı ve sıkıştırdığı, karşıdan güneş de vurduğundan direksiyonu sağa kırmak zorunda kaldığı, aracını bariyerlere sürttüğü, bu esnada otobanda olmasını öngörmediği maktule çarptığı anlaşılmaktadır.

Kazanın meydana geldiği yer Şanlıurfa Gaziantep otobanıdır. Sanığın aksi ispatlanamayan savunmasına göre; olay günü sanığın Şanlıurfa'dan Gaziantep istikametine giderken Nizip otoban bitimi yol ayrımına bir kaç km kala bir tır'ın kendisini solladığı ve sıkıştırdığı, karşıdan güneş de vurduğundan direksiyonu sağa kırmak zorunda kaldığı, aracını bariyerlere sürttüğü, bu esnada otobanda olmasını öngörmediği maktule çarptığı anlaşılmaktadır.

Otobanlar özellikleri itibariyle; otoyol veya otoban hızlı trafik akımı sağlamak için yapılan, çok şeritli ve çift yönlü geniş yoldur. Otoyolların en önemli özelliği, erişme kontrollü olmalarıdır, giriş ve çıkış belirli noktalardan olur, trafik ışıkları ve yaya geçidi gibi yol güzergahı boyunca trafiği engelleyecek unsurlar bulunmaz ve yayalar, hayvanlar ve belirli taşıtlar giremez, insan ve hayvanın girememesi için de bariyer ve tel çit gibi önlemler alınır.

Sanık aracını yasal hız sınırları içinde kullanmakta, yorgun ya da fazla süre araç kullandığı yönünde de bir iddia bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar birlikte dikkate alındığında; sanık aracını sevk ve idare ederken kendisini sollayan tır nedeniyle sağa doğru yanaşmış, otoban kuralları gereğince orada olmaması gereken maktule çarparak ölümüne neden olmuştur. Sanığın otobana giriş ve çıkışların kontrollü olduğuna güvenerek hareket ettiği, ölenin otoban içinde olacağını öngöremediği, bu itibarla da sanığa atfı kabil bir kusur bulunmadığı değerlendirilmiştir.

Bu nedenlerle; sanığın beraatına karar vermek gerekirken mahkumiyetine karar verilmesi; usul ve yasaya aykırıdır.

Yukarıda izah edilen hususlar dikkate alındığında, sanığın beraatını talep eden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulü yerine sanığın mahkumiyetine yönelik kararında ısrar eden sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmiyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2013/11344, Karar No: 2013/15659, Tarih: 09.10.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/11344 E.  ,  2013/15659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki karşılıklı alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava dilekçesinin görev yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı - karşı davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında imzalanan sözleşme kapsamında satın alınan ilave sipariş dahil bir kısım bilgisayar ve monitörlerin sözleşme hükümlerine uygun olarak teslim edilmemesi nedeniyle davalı ile imzalanan sözleşmenin feshedilerek kesin teminatın gelir olarak kaydedildiğini, bu bağlamda sözleşmeden doğan 329.329 USD gecikme cezası ile 2011 yılında arızalanan bilgisayarların zamanında tamirinin yapılmamasından kaynaklanan 718,24 USD ceza bedelinin ödenmesi için davalıya ihtar keşide edildiği halde davalının ödeme yapmadığını ileri sürerek bu miktar alacağın temerrüt tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili tarafından kısmi malzeme tesliminin kabul edilmesi, ilave alımın yapılacağının bildirilmesi ve kısmi kabule karşı bedellerinin ödenmemesi söz konusu olduğu halde müvekkili şirketin sözleşmesinin feshi ve bir yıl süre ile ihalelere katılmaktan yasaklanmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu, müvekkili şirket için iflas erteleme talep edildiğini ve İİK'nın 179. maddesi gereği Mahkemece ihtiyati tedbir kararı verildiğini ileri sürerek davanın reddi ile karşı dava yönünden ise; sözleşmenin haksız feshedildiğinin tespiti ile nakde çevrilen teminat mektubu ile müvekkili şirketin alacaklarından ve zararlarından fazlaya ilişkin hakları saklı tutularak şimdilik 10.000,00 TL.nin avans faizi ile birlikte davacı-karşı davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonnuda toplanan delillere göre; 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6335 sayılı Yasa ile değişik 6102 sayılı TTK'nun 5. maddesi ile değiştirilerek 3. fıkrasında "Asliye Ticaret Mahkemesi ile Asliye Hukuk Mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki görev ilişkisi olup, bu durumda göreve ilişkin usul hükümleri uygulanır" hükmü getirildiği, 6102 sayılı TTK 4. Maddesine göre taraflar arasındaki davanın ticari dava olabilmesi için her iki tarafın da tacir olup, ihtilafın ticari işletmeleri ile ilgili hususlardan doğması gerektiği, davacı ... idari bir kamu kuruluşu olup, tacir olmadığı, davalı ile arasındaki dava konusu ihtilaf da bu sebeple ticari ilişkiden kaynaklanmadığından ticari dava olmadığı, bu durumda Asliye Hukuk mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesiyle Mahkemenin görevsizliği nedeniyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine, ... Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğunun tespitine, karar kesinleştiğinde ve talep halinde dosyanın görevli ... Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, hüküm davacı-karşı davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı ..., Ana Statüsü'nün Hukuki Bünye başlıklı 3. maddesinde; “1 - Bu Ana Statü ile teşkil olunan Türkiye Cumhuriyeti Posta ve Telgraf Teşkilatı Genel Müdürlüğü Tüzel Kişiliğe sahip faaliyetlerinde özerk ve sorumluluğu sermayesiyle sınırlı bir Kamu İktisadi Kuruluşudur.

2 - Kuruluş KHK ve bu Ana Statü hükümleri saklı kalmak üzere özel hukuk hükümlerine tabidir.

3 - Kuruluş Genel Muhasebe Kanunu ile Devlet İhale Kanunu Hükümlerine ve Sayıştay'ın denetimine tabi değildir.” hükmünün yer aldığı görülmektedir.

Somut olayda uyuşmazlık taraflar arasında imzalanmış olan 24.06.2011 tarihli bilgisayar ve monitör alımına ait sözleşmeden doğmakta olup davacı da ana statüsünde özel hukuk tüzel kişisidir.

Kaldı ki dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 6102 sayılı TTK'nın tüzel kişiler başlıklı 16. maddesinde ; “(1) Ticaret şirketleriyle, amacına varmak için ticari bir işletme işleten vakıflar, dernekler ve kendi kuruluş kanunları gereğince özel hukuk hükümlerine göre yönetilmek veya ticari şekilde işletilmek üzere Devlet il özel idaresi, belediye ve köy ile diğer kamu tüzel kişileri tarafından kurulan kurum ve kuruluşlar da tacir sayılırlar.” şeklinde düzenlenmiştir.

O halde mahkemece, davacı şirket, özel hukuk hükümlerine tabi bir İktisadi Devlet Teşekkülü olup, 6102 sayılı TTK'nın 16/1. maddesi gereği tacir sayıldığına göre iş bu davaya bakmakla görevli mahkemelerin Ticaret Mahkemeleri olduğu göz önünde bulundurulmalı, dava esas yönünden değerlendirilerek varılacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Tüm bu hususlara dikkat edilmeden eksik araştırma ve değerlendirme ile yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı - davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 09.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.