muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/10990, Karar No: 2025/6629, Tarih: 30.04.2025

2.Birleştirilen davada davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkiline ait davaya konu İstanbul ili, ..., ... Mahallesi 566 ada 55 parsel sayılı taşınmaz üzerinde yer alan kat irtifakı kurulu 11 kat 22 bağımsız bölümü bulunan binadaki 3. kat 5 Nolu ve 4. kat, 7 Nolu daireler olduğunu, müvekkilinin tapuda her bir daire bakımından 30/1200 arsa payı olmak üzere toplam 60/1200 arsa yapı maliki olarak görüldüğünü, taşınmazlar her ne kadar 2 ayrı daire olarak görünse de gerçekte dublex tek daire olduklarını, müvekkiline ait taşınmazların arsa paylarına bağımsız bölümlerin payları ile oranlı olarak tahsis edilmediğini, müvekkilinin sahip olduğu taşınmazların gerçek arsa payı ile tapuda görünen arsa payları üzerinde büyük farklar bulunduğunu, müvekkilinin iyiniyetli olduğunu, müvekkilinin bu davayı açmakta hukuki yararının olduğunu, tapuda 100/1200 (50/1200+50/1200) olması gerekirken oransız, hatalı ve hakkaniyete aykırı olarak (30/1200+30/1200) 60/1200 şeklinde gösterilen müvekkiline ait İstanbul ili, ..., Zühtüpaşa Mahallesi 566 ada 55 parsel de tapuya kayıtlı bulunan taşınmazın 5 ve 7 Nolu bağımsız bölümlerine ait arsa paylarının düzeltilerek tapuya tesciline karar verilmesini talep va dava etmiştir.

II. CEVAP

Asıl ve birleştirilen davada davalılar vekilleri cevap dilekçelerinde özetle; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile birleştirilen davada davacı ...'nin İstanbul Anadolu 15. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/295 Esas sayılı dosyasında davacı olarak aynı taşınmaza ilişkin arsa paylarının düzeltilmesine ilişkin dava açtığı, asıl dosya davacısı ...'in İstanbul Anadolu 15. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/295 Esas sayılı dosyasında davanın tarafı olmasa da 19 nolu bağımsız bölümün eski maliki ... İpek'in de bu dosyada davacılar arasında bulunduğu, aynı taşınmaza ilişkin daha önce açılmış ve kesinleşen arsa payının düzeltilmesi davası olduğundan ve yargılama sonunda davanın reddi kararının istinaf incelemesi sonucu kesinleştiği anlaşıldığından asıl ve birleştirilen davaların kesin hüküm nedeniyle dava şartı yokluğundan usulden reddine karar karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl davada davacı ve birleştirilen davada davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl davada davacı ve birleştirilen davada davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Asıl davada davacı istinaf dilekçesinde özetle; İstanbul Anadolu 15. Sulh Hukuk Mahkemesi 2014/295 Esas, 2016/826 Karar sayılı dosyadaki kesin hükmün cüzi halef müvekkillerini etkileyip etkilemeyeceğinin anlaşılabilmesi için müvekkillerinin dava konusu taşınmazı devraldığı tarih ve İstanbul Anadolu 15. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/295 Esas, 2016/826 Karar sayılı kararın kesinleşme tarihinin karşılaştırılması gerektiği, davacı müvekkillerinin dava konusu taşınmazı 19.12.2018 tarihinde satın almak suretiyle iktisap ettiğini, Mahkemenin usulden ret kararının dayanağı olan İstanbul Anadolu 15. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/295 Esas, 2016/826 Karar sayılı kararın ise 26.03.2019 tarihinde kesinleştiğini, müvekkilleri dava konusu taşınmazı İstanbul Anadolu 15. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/295 Esas, 2016/826 Karar sayılı dosyası ile görülmekte olan davanın açılmasından sonra ve fakat kesin hükmün ortaya çıkmasından önce devraldığından kesin hükmün cüzi halef müvekkillerine etkisinin kabul edilemeyeceğini; zira kesin hükmün sadece hükmün kesinleşmesinden sonra dava konusu şeyin mülkiyetini devralan taraflar bakımından bağlayıcı olduğunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) madde 303/4'te de açıkça düzenlendiğini, dava dolayısıyla ortaya çıkan kesin hükümün, o hükmün kesinleşmesinden sonra dava konusu şeyin mülkiyetini tarafların birisinden devralan yahut dava konusu şey üzerinde sınırlı bir ayni hak veya fer'i zilyetlik kazanan kişiler hakkında da geçerli olduğunu; ancak 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) iyiniyetle mal edinmeye ait hükümlerinin saklı olduğunu belirterek kararın kaldırılmasına davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

2. Birleştirilen davada davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu kişiler arasında çekişme olmadığından kesin hükmün sonuç doğurmayacağını, ıslaha ilişkin zorunlu harç yatırılmadığından ıslahın hükümsüz olduğunu, bu nedenle davanın bağımsız bölümlerin kullanım alanlarının mahkeme yoluyla tespit edilerek ortak giderlere katılma oranlarının tespiti talebine ilişkin olduğunu, eski maliklerce açılan davaların yeni malikleri bağlamayacağından kesin hükmün söz konusu olamayacağını bu sebeplerle kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kesin hüküm kuralı, haklı ve adil kararların korunması yanında, kişiler arasındaki çekişmelerin sonsuza dek devam etmesini önlemek, toplumun istikrar ve düzenini sağlamak, hukukun ve yargının güvenirliğini korumak amacıyla da kabul edilmiştir. Bütün yasal yollar kapandıktan ve verilen hüküm kesinleştikten sonra aynı davanın tekrar yargı önüne getirtilmesi, toplumda sonu gelmeyen çekişmelere, huzursuzluklara, istikrarsızlıklara, kazanılmış hakların her zaman ortadan kaldırılabileceği endişesine neden olur. Çelişkili kararların çıkmasına sebebiyet verir. Bu itibarla, tarafları, mevzuu ve sebebi aynı olan, Devletin iştiraki, hâkimin tarafsız araştırması ve iradesi ile kurulan tüm yasal yollardan geçmek suretiyle; diğer bir anlatımla şekil yönüyle de kesinleşen önceki hükmün korunmasında kamunun büyük yararı bulunmaktadır. Bir dava dolayısıyla ortaya çıkan kesin hüküm, o hükmün kesinleşmesinden sonra dava konusu şeyin mülkiyetini tarafların birisinden devralan yahut dava konusu şey üzerinde sınırlı bir ayni hak veya fer’î zilyetlik kazanan kişiler hakkında da geçerlidir. Ancak, 4721 sayılı Kanun'un iyiniyetle mal edinmeye ait hükümleri saklıdır. Düzenlemesine göre asıl dava davacısı ...'in iyi niyetle mal edinmesi hususunda; davacının tapu, yönetim planı vs. bilgilerle, satın aldığı taşınmazın arsa payının ne kadar olduğuna ulaşma imkanın bulunduğu, kat mülkiyetinin 1996 yılında kurulduğu ve dava konusu ana taşınmazdaki bağımsız bölümü 19.12.2018 tarihinde satın almak suretiyle iktisap etmesi karşısında bu maddedeki saklı tutulan duruma girmediği, Mahkemenin kararında hata olmadığı, istinaf başvurularının ayrı ayrı yerinde olmadığı gerekçeleriyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl davada davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Asıl davada davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların kat maliki oldukları ana gayrimenkulde bağımsız bölümlerin arsa paylarının değerleriyle orantılı olup olmadığının tespiti ile yeni arsa paylarının tapu siciline tescili istemine ilişkindir.

2.Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 66100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Asıl davada davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Asıl davada davacıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,30.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/635, Karar No: 2018/16180, Tarih: 13.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2017/635 E.  ,  2018/16180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanık yakalandığı sırada polislerin çantasının içinde ne olduğunu sorması üzerine müştekiye ait marketten diş macunlarını çaldığını beyan ederek suça ilişkin müracaatı bulunmayan müştekiye teslimini sağlaması şeklindeki olayda sanık hakkında TCK'nın 168/1. maddesi gereğince uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2)5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın müştekiye ait marketten toplam değeri 87,00 TL olan diş macunlarını çaldığının tespit edilmesi karşısında; sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın müştekiye ait marketten toplam değeri 87,00 TL olan diş macunlarını çaldığının tespit edilmesi karşısında; sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3) T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'un temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 13.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13335, Karar No: 2018/4384, Tarih: 06.06.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/13335 E.  ,  2018/4384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22/06/2016 tarih ve 2014/408-2016/184 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava konusu ... markasıyla müvekkilinin ... kelimesini içeren markalarının benzer olduğunu ve karıştırılma ihtimalinin bulunduğunu, dava konusu markanın müvekkilinin markasıyla aynı sınıflarda tescil edilmek istendiğini, dava konusu YİDK kararının hukuka aykırı olduğunu dava konusu markanın tescili halinde müvekkilinin markalarından birisi gibi algılanacağını, davalının, lisans sahibi şirketin ve markalarının tanınmışlığından yararlanarak haksız kazanç sağlayacağını ileri sürerek 2014-M-10122 sayılı YİDK kararının iptaline ve 2012/04328 sayılı "...” marka başvurusunun 29. sınıfta yer alan ürünler açısından reddine, tescili halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, alınan kararlar ve yapılan işlemlerin usule ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, markasının TPE tarafından kabul edilerek 22.10.2014 tarihinde tescil edildiğini, restoran işi yaptıklarını, ürettikleri köfteleri hem toptan diğer restoranlara sattıklarını hem de açacakları restoran zincirlerinde satışını yapmak için iki sınıfta tescil aldıklarını, "..." markasını almalarının sebebinin ürünlerinin tamamının bayan olan personellerinin eli ile yapılması olduğunu, markaların benzemediğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacının 29.ncu sınıftaki "... " , "...İ" ve "... esas unsurlu" markalarıyla davalının

aynı sınıfta (29) olan "... " başvuru ibareli markası arasında görsel ve sescil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede 29.sınıfta yer alan "Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleriyle her nevi işlenmiş et ürünleri" emtiaları yönünden bir benzerlik bulunduğu, işin uzmanı yahut dikkatli kişilerden oluşmayan, makûl düzeyde bilgilendirilmiş, bu açıdan 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesinde belirtilen iltibasın bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve uyuşmazlığın hakimin hukuki bilgisiyle çözümlenebilecek nitelikte olmasına göre, davalılar vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve uyuşmazlığın hakimin hukuki bilgisiyle çözümlenebilecek nitelikte olmasına göre, davalılar vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, istekleri halinde aşağıda yazılı 22,50 TL harcın temyiz eden davalılara iadesine, 06/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20917, Karar No: 2013/10274, Tarih: 17.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/20917 E.  ,  2013/10274 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Tebliğname Düşünce : Onama

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, olay günü otomobiliyle, meskun mahalde gündüz saat 19.00 sularında iki yönlü 5.6 metre genişlikteki kuru asfalt yolda giderken, soldan yaya geçidi olmayan yerden, yan taraftaki sokaktan birbirini kovalayan iki çocuğun yola girmesi üzerine, içlerinden 14 yaşlarındaki mağdurun koşarak sanığın aracının sol yan kapısına çarparak nitelikli yaralandığı olayla ilgili yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından failin taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 17.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1164, Karar No: 2019/12214, Tarih: 10.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/1164 E.  ,  2019/12214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın inşaat alanında kullanılan kabloyu çalmaya teşebbüs etmesi şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK’nun 142/1-e maddesinde düzenlenen suça uyduğu gözetilmeden, aynı Yasa'nın 142/1-b maddesi uyarınca mahkumiyet hükmü kurulması,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın inşaat alanındaki 15-20 metre kabloyu çalmaya teşebbüs ettiği anlaşılmakla; kablonun değeri tespit edilerek hakkında TCK’nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararları kapsamında hak yoksunluklarına ilişkin hükümlerin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararları kapsamında hak yoksunluklarına ilişkin hükümlerin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4-Sanığın eylemi gerçekleştirdiği yerin henüz tamamlanmamış inşaat olduğu, konut ya da iş yeri olarak nitelendirilmesinin mümkün olmadığı anlaşılmakla, sanığın iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan beraati gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 10.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/286, Karar No: 2017/6500, Tarih: 18.12.2017

**14. Ceza Dairesi         2015/286 E.  ,  2017/6500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, tehdit

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 18.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.