muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13544, Karar No: 2010/6349, Tarih: 27.04.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/13544 E.  ,  2010/6349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairece aynı gün incelenen, aynı mahkemenin bazı dava dosyalarına (Ör:Orhaneli Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/314 Esas-2005/158 Karar, Dairenin 2009/13538 Esas) aynı değerlendirme tarihi itibarıyla (2004 yılı) gelen veri listesinin bu dosya içerisinde bulunan veri listesiyle aynı değerleri içermediği anlaşılmıştır.

Mahkemece, her iki dosya içerisinde bulunan veri listesinin birer suretinin İlçe Tarım Müdürlüğüne gönderilerek, veriler arasındaki bu çelişkinin nereden kaynaklandığının ve 2004 yılı itibarıyla münavebeye alınan buğday, kavun, kuru fasulye ve çilek ürünlerinin sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin doğru veri listesinin dosya içerisine getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1271, Karar No: 2020/6264, Tarih: 18.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/1271 E.  ,  2020/6264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinin, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından, tebligata, Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu’nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkânsızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, yokluğunda verilen kararın sanık ...’in adres kayıt sistemindeki "...."adresine doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca yapılan karar tebliği işleminin geçersiz olması karşısında; gerekçeli kararın sanık ...’e usulüne uygun olarak tebliği ile, tebligat ilmühaberi ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek ve ek tebliğname de düzenlenerek incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 18.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20108, Karar No: 2014/4549, Tarih: 24.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/20108 E.  ,  2014/4549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ŞANLIURFA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/10/2013

NUMARASI : 2012/20-2013/441

Taraflar arasında görülen menfi tespit davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin, davalı şirketin tarımsal sulama abonesi olduğunu, davalı tarafından müvekkili aleyhine toplam 81.079,50 TL borç tahakkuk ettirdiğini, müvekkilinin kaçak elektrik kullanmadığını belirterek; fazla tahakkuk ettirilen kısmın iptaliyle, müvekkilinin borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiş, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak, dava değerini 1.000,00 TL olarak göstermiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü cihetine gidilerek; 17.03.2011 tarih ve 72467 nolu kaçak elektrik tespit tutanağı gereğince tahakkuk ettirilen 51.225,20 TL kaçak elektrik tahakkukunun 38.788,34 TL'lik kısmından; 29.854,30 TL'lik ek kaçak tahakkukunun 8.257,77 TL'lik kısmından borçlu olunmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kaçak elektrik kullanıldığından bahisle tahakkuk ettirilen fatura bedelinden borçlu olunmadığının tespiti istemine ilişkin menfi tespit davasıdır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacı tarafın fazlaya ilişkin haklarını saklı tutup dava değerini 1.000,00 TL göstererek dava açtığı, mahkemece davacıya 81.079,50 TL üzerinden harcın tamamlanması için iki haftalık kesin süre verildiği, davacı tarafın eksik harcı tamamlandığı belirtilerek, davacının fatura bedelinin toplam 47.046,11 TL'lik kısımdan borçlu olmadığının tespitine karar verdiği anlaşılmıştır.

Davacının şimdilik belli bir kesimi için açtığı davaya, kısmi dava denilir. Kısmi dava 6100 sayılı HMK’nın 109. maddesinde düzenlenmiş olup, maddenin birinci fıkrasında; “Talep konusunun niteliği itibarıyla bölünebilir olduğu durumlarda, sadece bir kısmı da dava yoluyla ileri sürülebilir” denilmiştir.

Kısmi dava açılabilmesi için; talep konusunun niteliği itibari ile bölünebilir olması ve talep miktarının, taraflar arasında tartışmasız veya açıkça belirli olmaması gerekir. Talep konusunun miktarı açıkça belli ise ve taraflar arasında bu konuda herhangi bir tartışma yoksa kısmi dava açılamaz (HMK.m 109/2), çünkü böyle durumlarda davacının kısmi dava açmakta hukuki yararı bulunmamaktadır.

Şu halde, davacı, talebinin tümü için dava açmak zorunda olmayıp, şimdilik belli bir bölümünü dava konusu yapabilir. Bu bağlamda kural olarak hiç kimse kendi lehine olan davayı açmaya zorlanamaz.(HMK m.24/2)

Talep konusunun miktarı açıkça belli ise ve taraflar arasında bu konuda herhangi bir tartışma yoksa kısmi dava açılması mümkün değildir (m.109, 2); çünkü böyle durumlarda davacının kısmi dava açmakta hukuki yararı bulunmamaktadır.

Şu halde, davacı, talebinin tümü için dava açmak zorunda olmayıp, şimdilik belli bir bölümünü dava konusu yapabilir. Bu bağlamda kural olarak hiç kimse kendi lehine olan davayı açmaya zorlanamaz.(HMK m.24/2)

Talep konusunun miktarı açıkça belli ise ve taraflar arasında bu konuda herhangi bir tartışma yoksa kısmi dava açılması mümkün değildir (m.109, 2); çünkü böyle durumlarda davacının kısmi dava açmakta hukuki yararı bulunmamaktadır.

Bir davanın kısmi dava olarak nitelendirilebilmesi için, alacağın tümünün aynı hukuki ilişkiden doğmuş olması ve bu aynı hukuki ilişkiden doğan alacağın şimdilik bir kesiminin dava edilmesi gerekir.

Davacının kısmi dava mı yoksa tam dava mı açtığı, talep neticesinden anlaşılır. Davacı alacağının yalnız bir kesimi için dava açtığını bildirmemiş ise, dava tam dava sayılır. Davacının davasını açıkça kısmi dava olarak nitelendirmesi zorunlu değildir. Dava dilekçesindeki açıklamalardan, davacının talebinin dava edilenden daha fazla olduğunun ve bunun yalnız bir bölümünün dava edildiğinin açıkça anlaşılması gerekli ve yeterlidir.

Kısmi dava açabilmesi için alacaklının bu davayı açmada korunmaya değer bir hukuki yararının bulunması şarttır. Hukuki yarar; dava konusuna ilişkin dava şartlarından olup; dava açıldığı anda var olmalıdır. Mahkemece, esas hakkındaki incelemeye geçilmeden önce; talep sahibinin bu hususta hukuki yararının bulunup bulunmadığı incelenmeli, hukuki yarar varsa talebin esasının incelenmesine geçilmelidir.

Dava konusu olayda, talep konusunun miktarı açıkça belli olup, taraflar arasında bu konuda herhangi bir tartışma bulunmadığından, davacının kısmi dava açmakta hukuki yararı yoktur. Hukuki yarar; dava açıldığı anda var olmadığından, sonradan harcın tamamlatılması suretiyle bu eksiklik giderilemez.

Hal böyle olunca mahkemece davanın, dava şartı eksikliğinden reddi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı görülmüş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5764, Karar No: 2016/1809, Tarih: 23.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/5764 E.  ,  2016/1809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : 158/1-a, 52, 58, 53 uyarınca 4'er yıl hapis ve 2000'er TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın bulunduğu eve gelen sanıkların büyü bozabileceklerinden bahisle dualar okuyarak katılanı inandırdıkları ve muska türünden bir nesne çıkardıkları, katılandan, istedikleri 17 parça ziynet eşyasını havluya sarıp odanın kapısını kilitledikleri ve katılana namaz kılıp bu altınları attığı suda banyo yapmasını söyleyerek söz konusu altınları almak suretiyle ortadan kayboldukları iddia edilen olayda, teşhis ve tanık beyanları, istikrarlı katılan anlatımı ve sanıkların savunmalarına göre; nitelikli dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanması bakımından, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararının uygulanması hususunun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 23/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23727, Karar No: 2017/28545, Tarih: 13.12.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/23727 E.  ,  2017/28545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ve davalı Sağlık Bakanlığı vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin davalılar tarafından haklı sebep olmadan feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, ücret ve asgari geçim indirimi alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Sağlık Bakanlığı vekili, davacının iş sözleşmesinin yapmakla ödevli olduğu görevi hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi nedeni ile haklı sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı şirket vekili, davanın reddi gerektiğini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davacı ve davalı Sağlık Bakanlığı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davalı Sağlık Bakanlığı'nın temyiz istemi yönünden ;

Miktar ve değeri temyiz kesinlik sınırını aşmayan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir. Temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız dava konusu edilen taşınır malın veya alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra (inkar) tazminatı, vekalet ücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz.

Dosya içeriğine göre temyize konu edilen miktar 1584,43 TL olup, karar tarihi itibari ile 2.080,00 kesinlik sınırı kapsamında kaldığından davalı Sağlık Bakanlığı vekilinin temyiz isteminin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427, 432. maddeleri uyarınca REDDİNE,

2-Davacı temyizi yönünden;

3-İş sözleşmesinin, işveren tarafından hatırlatıldığı halde işçinin görevlerini yapmamakta ısrar etmesi ve işçinin işverenin başka işçisine sataşması nedeniyle haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25inci maddesinin 2 numaralı bendinin (h) alt bendinde, işçinin hatırlatıldığı halde görevlerini yapmamakta ısrar etmesi durumunda işverenin haklı fesih imkânının bulunduğu hükme bağlanmıştır.

İş görme edimi işçi tarafından işverenin verdiği talimatlara uygun olarak yerine getirilmelidir. İşveren tarafından fesih öncesinde, işçinin yapmakla yükümlü olduğu görevleri hatırlatılmalıdır. Bu hatırlatmanın sözlü ya da yazılı biçimde yapılması mümkündür. Bu konuda ispat yükü de işverendedir.

İş görme edimi işçi tarafından işverenin verdiği talimatlara uygun olarak yerine getirilmelidir. İşveren tarafından fesih öncesinde, işçinin yapmakla yükümlü olduğu görevleri hatırlatılmalıdır. Bu hatırlatmanın sözlü ya da yazılı biçimde yapılması mümkündür. Bu konuda ispat yükü de işverendedir.

İşçiye yapılacak hatırlatmada/uyarıda, işçiye yapması istenen görev açık biçimde bildirilmeli ve işin tamamlanmasına yetecek bir süre öngörülmelidir. Bildirimde, görevin hatırlatılması yeterlidir. Görevin gereklerinin yerine getirilmemesi durumunda iş sözleşmesinin feshedileceği hususunun ayrıca bildirilmesi gerekmez. Ancak, işveren tarafından işçiye bu yönde bir bildirim yapılmış ise, işçinin yeni bir eylemi gerçekleşmedikçe, önceki eylemlerine dayanılarak iş akdi feshedilemez.

Anılan kanunun 25/2-d maddesinde, işçinin işverene yahut ailesi üyelerinden birine yahut başka işçisine sataşması, haklı fesih gerekçesi olarak açıklanmıştır.

Dosya içeriğine göre, davalılar bünyesinde Yunus Emre Devlet Hastanesi'nde güvenlik görevlisi olarak çalışan davacı hakkında 06.04.2014 tarihinde, vardiya amiri tarafından ambulas yolunun kapatılması konusunda telsizle talimat verildiği, davacının talimat sonrasında görev yerine geç geldiği, tekrar eski yerine dönmesi istendiğinde lakayt tavırlar sergilediği gerekçesi ile tutanak tutulmuştur. Bu olay yapmakla ödevli olduğu görevi hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar ettiği gerekçesi ile 17.04.2014 tarihinde yapılan fesih için gerekçe yapılmıştır. Davacı olaya ilişkin savunmasında, balkonda sigara içen bir müşteriyi uyardığı için aşağıya geç indiğini beyan etmiştir.

12.04.2014 tarihli tutanakta ise, davacının yemekhane görevlisi ... ile arka ambulans girişinde konuştukları sırada, orada bulunun temizlik personeli ... in gülümsemesi üzerine aralarında önce sözlü tartışma yaşandığı, ardından birbirlerine tekme tokat attıkları ve olayın büyüdüğü belirtilmiştir. Davacı olaya ilişkin savunmasında, temizlik personeli ...'in konuşmalarına gülmesi üzerine sözlü olarak uyardığını ve temizlik personeli birden bire ayağa kalkıp bardakla kendisine vurmaya başlayınca kendisini savunduğunu belirtmiştir.

Davacının, davalı işyerinde yaklaşık altı yıllık kıdemi bulunmaktadır. 06.04.2014 tarihi öncesinde hakkında tutulan bir tutanak, uyarı veya disipin cezası yoktur. 06.04.2014 tarihinde, anons üzerine görev yerine geç intikal etmişse de, davacıya yeterli süre tanındıktan sonra yeni bir eyleminin gerçekleştiği ortaya koyulamadığı gibi anılan tarihten sonra, fesih tarihine kadar İş Kanunu 26. maddesinde öngörülen altı günlük hak düşürüçü süre de geçmiştir. Davacının lakayt tavırlar sergilediği yönündeki davranışlarına dayalı bu eyleminin fesih için haklı sebep oluşturmayacağı dairemizce kabul edilmiştir. Yine 12.04.2014 tarihli tutanağa konu olayın ilk kez davacının sözlü veya eylemli davranışı ile (sataşması) gerçekleştiği dosya kapsamına göre açık değildir. Zira davalı tanıklarının bu konuda görgüye dayalı bilgileri bulunmadığı gibi davacı tanığı ...'da davacı ile olan konuşmalarına temizlik personelinin gülmesi üzerine davacının uyardığını, tartışmaya başlayınca kavga edecekken ayırdıklarını belirtmiştir. Fesih konusunda eşit işlem borcuna uygun davranıldığı da ortaya koyulamamıştır.

Tüm bu hususlar bir bütün olarak değerlendirildiğinde iş sözleşmesinin davalılar tarafından haklı sebep olmadan feshedildiğinin kabulü ile kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının hüküm altına alınması gerekirken yazılı gerekçe ile reddedilmesi hatalı oluhp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 13.12.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7030, Karar No: 2014/6502, Tarih: 10.03.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/7030 E.  ,  2014/6502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yıldızeli Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/10/2013

NUMARASI : 2013/228-2013/649

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan konut kredisi kullandığını, kendisinden haksız olarak 2.016,22 TL. dosya masrafı alındığını ileri sürerek haksız olarak tahsil edilen 2.016,22 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, duruşma açılmaksızın dosya üzerinden yapılan inceleme ile davanın kabulüne karar verilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1.Savunma hakkı Anayasanın 36.maddesinde güvence altına alındığı gibi, karar tarihinde yürürlükte bulunan HMK.nun 27.maddesi hükmüne göre de, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip olup, başka bir anlatımla, davalıya savunma hakkını kullanma olanağı verilmeden hüküm kurulamaz. HMK.'nın 320/1.maddesinde "mahkeme mümkün olan hallerde tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar vereceği" belirtilmişse de bunun ancak ön inceleme aşamasında ve "mümkün olan hallerde" olduğu belirtilmek suretiyle yasanın uygulama alanı dar bir çerçeve ile belirlenmiştir. HMK'nın 27.maddesinde belirtildiği üzere davanın taraflarının, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakları mevcut olup, bu hak çerçevesinde tarafların açıklama ve ispat hakkını kullanabilmeleri gerekmektedir. Hukuki dinlenilme hakkının usul hukukundaki bir diğer yansıması ise, HMK madde 297/ 1-c bendinde yer almış olup buna göre, mahkemelerin gerekçeli kararlarında, tarafların iddia ve savunmalarının özeti, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan deliller, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi ile sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebeplerin belirtilmesi gerektiği vurgulanmaktadır. Hal böyle olunca, tarafların hukuki dinlenilme hakkı bağlamında ilk derece mahkemesince duruşma yapılması kural olup, mahkemece tarafların iddia ve savunmalarının toplanarak duruşma açılması ve tarafların açıklamaları dinlenildikten sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken dosya üzerinde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirir.

2.Bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2.bentte açıklanan nedenle, davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 10.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10106, Karar No: 2014/28902, Tarih: 21.10.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/10106 E.  ,  2014/28902 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/190037

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 10. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/02/2013

NUMARASI : 2010/158 (E) ve 2013/92 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

16.02.2010 tarihli tutanak içeriğine göre, hırsızlık yapılan AVM içerisindeki M. J.Mağazası yetkililerinin durumlarından şüphelendikleri sanıkları AVM içerisinde güven timi olarak bulunan kolluk kuvvetlerine bildirmeleri üzerine, her iki sanığın da aynı araç ile hareket ettikleri sırada kolluk kuvvetleri tarafından birlikte yakalandıklarının ve hırsızlığa konu malzemelerin de sanıkların yakalandıkları araç içerisinde bulunduğunun anlaşılması karşısında, eylem ve fikir birliği içerisinde hareket eden sanıkların hırsızlık suçundan dolayı ayrı ayrı 4 kez cezalandırılmaları gerekirken, 2 kez cezalandırılarak haklarında eksik cezaya hükmedilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

I-Sanık M.. G.. hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde;

16.02.2010 tarihli tutanak içeriğine göre, hırsızlık yapılan AVM içerisindeki M. J. Mağazası yetkililerinin durumlarından şüphelendikleri sanıkları AVM içerisinde güven timi olarak bulunan kolluk kuvvetlerine bildirmeleri üzerine, sanıklar AVM'den çıkış yaparak araçlarıyla hareket ettikleri sırada kolluk kuvvetleri tarafından yakalanmışlar, sanıklardan M.. G..'nun üzerinde bulunan yeni olduğu anlaşılan ve üzerindeki alarmın sökülmesi nedeniyle yırtıkları bulunan montun AVM içerisindeki D. F. Mağazası'ndan çalındığının anlaşıldığı, bu halde sanığın kesintisiz takip sonucu yakalanmadığı ve eylemin tamamlandığının anlaşılması karşısında tebliğnamedeki bozma isteyen iki numaralı düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya kapsamından, sanığın D.F.Mağazası'ndan çaldığı deri montun 200,00 TL, B. Mağazası'ndan çaldığı montun ise 84,95 TL olduğu, çalınan eşyalar birer tane olsa da suç tarihindeki ekonomik koşullara ve paranın satın alım gücüne göre değerlerinin az kabul edilemeyeceği gözetildiğinde, tebliğnamedeki bozma isteyen bir numaralı düşünceye de iştirak edilmemiştir.

Sanıklardan tahsiline karar verilen toplam 12 TL yargılama giderinin inceleme tarihi itibariyle 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan (20 TL'den) daha az olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesi gereğince Devlet hazinesine yüklenilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,