muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/1501, Karar No: 2011/4487, Tarih: 15.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/1501 E.  ,  2011/4487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/04/2008 gün ve 2007/410-2008/200 sayılı kararı bozan Daire’nin 11.11.2010 gün ve 2009/88 - 2010/11642 sayılı kararı aleyhinde davalılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketlerin içinde bulunduğu Yimpaş Grubu'nca 1990 yılından itibaren Almanya başta olmak üzere birçok ülkede garanti verilerek binlerce insandan mevduat topladığını, müvekkilinin 25.01.1999 tarihinde 160.000.DM (82.000 Euro) karşılığı hisse senedi ile ortak olduğunu, kendisine parasını istediği anda alabileceği garantisinin verildiğini, müvekkiline herhangi bir faiz ve para ödemesi yapılmadığını ileri sürerek, 82.000 Euro (160.000 DM) karşılığı 147.600 YTL'nın talep tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı şirketin Sermaye Piyasası Kurulu’nca kayıtlı bulunan halka açık bir anonim şirket olduğu, davacının davalı şirketlerde hissesi bulunduğu, TTK'nun 405/2. maddesi gereğince pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri, TTK’nun anonim şirketler ve pay sahiplerine ilişkin hükümleri karşısında davacı talebinin yerinde olmadığı, TTK hükümleri çerçevesinde bir sermaye şirketi olan anonim şirket yönetim kurulu başkanının şahsi sorumluluğunu gerektirir bir durumun varlığı kanıtlanamadığı gibi, ortaklık sözleşmesinin kurulması sırasında davalı yönetim kurulu başkanının sözleşmeye etki eden, taraf iradelerini fesada uğratan her hangi bir eyleminden de söz edilmediği sonucuna varılarak davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce davacı yararına bozulmuştur.

Davalılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 38,20 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 185,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 15.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6608, Karar No: 2015/6390, Tarih: 26.03.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/6608 E.  ,  2015/6390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü

Sanığın mağdur ...'e ait ayakkabıları çaldıktan ve eylemini tamamladıktan sonra diğer sokakta bulunan başka bir mağdurun evininin önünden ayakkabı çalarken yakalandığının anlaşılması karşısında; mağdur ...'e karşı eyleminin tamamladığı gözetilmeden teşebbüs aşamasında kaldığının kabulü ve bu suretle uygulama yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, kabule ve dosya içeriğine uygun olarak hüküm fıkrasında uygulama maddesinin "142/1-b" yerine "141/1-b" şeklinde yazılması mahallinde düzeltilebilecek maddi hata olarak değerlendirilmiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 26/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2744, Karar No: 2008/6764, Tarih: 02.05.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/2744 E.  ,  2008/6764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tavzih talebinin istemi davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 01/12/2003 gün ve 2003/9618-8647 sayılı bozma kararında özetle; "Tavzih istenilen Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.07.1959 gün ve 1957/35- 1959/350 sayılı kararında "bilcümle müdafaların reddi ile davacıların hisseleri nispetinde vaki tahdit ve Hazine adına olan tescilin iptaline" ilişkin karar verildiğini, dayanak Ağustos 1311 tarih 11 numaralı tapunun 1/4 payı ile yüzölçümünün arz üzerinde belli olmadığı belirtilerek, bunun tavzihen düzeltilmesi istenilmişse de çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1939 tarihinde yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ile daha sonra 1987 tarihinde ilan edilip kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamaları bulunduğu, 1939 yılında yapılan ilk orman kadastrosunda 1194 hektar yüzölçümündeki ...., ....ve ....Ormanı ismi ile Temmuz 1947 tarih 22 numarada Hazine adına tescil edildiği, çekişmeli taşınmazın da orman olarak tescil edilen alanda kaldığı, tavzih istenilen kararın krokiye bağlanmadığı, bu hali ile 1194 hektarlık ormanın hangi bölümüne ait olduğunun dahi belli olmadığı, 2896 Sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan orman kadastrosunun da çok önceden kesinleştiği, H.Y.U.Y.nın 455. maddesi gereğince düzeltme yapılabilmesi, mahkemece kurulan hükmün çelişkili fıkraları içermesi açıklık taşımaması ve kuşkulu bulunması halleri ile sınırlı olması gerektiği, tavzih yoluyla hükmün düzeltilmesi ve hükme ... bir unsur ekleme olanağının bulunmaması, orman kadastrosuna itiraz süresinin de çoktan geçtiği, bu sebeple TAVZİH koşullarının var olmadığı gibi, tahdit sınırları içinde orman olduğu saptanmış, taşınmaz için mülkiyet değiştirici şekilde tavzih yapılamayacağı bu nedenle dinlenme olanağı bulunmayan istemin reddine karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra tavzih talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 1957/35-1959/350 sayılı kararının H.Y.U.Y.nın 455. maddesine göre tavzih istemi niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1939 tarihinde yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1987 tarihinde yapılıp dava tarihinde kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B uygulaması vardır.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 1957/35-1959/350 sayılı kararının H.Y.U.Y.nın 455. maddesine göre tavzih istemi niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1939 tarihinde yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1987 tarihinde yapılıp dava tarihinde kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B uygulaması vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 02/05/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11044, Karar No: 2014/13680, Tarih: 24.11.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/11044 E.  ,  2014/13680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında.. Mahallesi çalışma alanında bulunan 181 ada 44 parsel sayılı taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı I.. T.. adına tespit edilmiştir. Davacı S.. T.., taşınmazın ortak muristen geldiğini ve üzerindeki dükkanla birlikte yarı yarıya davalı ve kendisine ait olduğu iddiası ile dava açmış; yargılama sırasında ise zeminin tüm mirasçılara ait olduğu ileri sürmüştür. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın ortak muristen kaldığı kabul edilmekle beraber, muris Z.. T..'ın 1982 yılında ölümünden sonra davalının tespite kadar devam eden uzun süreli kullanımı karşısında paylaşma yapılmadığını ispat külfetinin bunu iddia eden davacıya ait olduğu, ancak iddiasını kanıtlayamadığı gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Davaya konu taşınmazın muristen kaldığı taraflar arasında da uyuşmazlık konusu değildir. Ne var ki; davalı taraf paylaşma yapıldığını iddia ettiğine göre bu hususu ispat yükü davalıya aittir. Davalının zilyetliğinin paylaşmaya karine oluşturabilmesi ancak insan ömrünü aşan süre ile taşınmazda zilyet olduğunu kanıtlaması halinde mümkündür. Somut olayda davalının muris Z..'in ölüm tarihi olan 1982'den kadastro tespitinin yapıldığı 2009 tarihine kadar geçen zilyetlik süresinin insan ömrünü aşan bir süre olduğundan söz edilemez. Hal böyle olunca 3402 sayılı Yasa'nın 30. maddesi göz önüne alınarak murisin terekesine dahil olduğu anlaşılan taşınmazın mirasçılar adına tesciline karar verilmesi gerekir.

Öte yandan 3402 sayılı Kanun'un 19/2. maddesinde "taşınmaz mal üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlarından birine ait muhdesat mevcut ise bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın ve kütüğün beyanlar hanesinde gösterileceği" düzenlenmiş olup, taşınmazın üzerindeki 2 katlı kargir dükkan niteliğindeki muhdesatın kimin tarafından, kim adına meydana getirildiği konusundaki araştırma hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadrır. Hal böyle olunca; mahallinde yeniden keşif yapılarak dükkanın kimin tarafından, ne zaman, kim adına yapıldığı konusunda yerel bilirikşiler, taraf tanıkları ve tespitteki beyanlar arasında çelişki olduğunda tespit bilirkişileri de dinlenip aykırılıklar giderilmek suretiyle sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Mahkemece belirtilen hususlar göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 24.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7142, Karar No: 2012/11723, Tarih: 18.09.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/7142 E.  ,  2012/11723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Eşya Alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davalı tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde davalı vekili Av. ... geldi. Hazır bulunanın sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava,ziynet eşyalarının aynen iadesi, olmadığı takdirde fiili ödeme tarihindeki bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekili, müvekkiline ait takı ve paranın müşterek konutta durmasının güvenli olmayacağı gerekçesi ile davalı tarafından alınarak bozdurulduğunu, bozdurulan takılar ile bir takım yatırımlar yapıldığını, müvekkiline iade edilmediğini belirterek ziynet eşyalarının aynen iadesi olmadığı takdirde fiili ödeme tarihindeki bedelinin tahsili isteminde bulunmuştur. Davalı vekili ise takıların davacı tarafından annesinin evine götürüldüğünü, müşterek konuta getirilmediğini, taraflar arasında bu yüzden anlaşmazlıklar yaşandığını, tarafların Denizli 3.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/509 esas ve 2011/72 sayılı kararı ile boşadıklarını belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece dava konusu ziynet eşyalarının davalının annesi ve kardeşi üzerine kayıtlı olan ev ve araba alımında kullanıldığı, davalı tanıkların beyanlarının boşanma dosyası ile çeliştiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.Davacı kadın dava konusu edilen ziynet eşyasının evlilik birliği içinde davalı koca tarafından alınıp bozdurulduğunu ileri sürmüş, davalı koca ise altınları almadığını, davacı tarafından götürüldüğünü savunmuştur. Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz.

Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir.

Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir.

Davacı kadın, altınların evlilik birliği içinde davalı tarafça bozdurularak bir takım yatırımlar yapıldığını ve kendisine bir daha verilmediğini iddia etmiştir. Olaya ilişkin olarak dinlenen davacı tanıklarının beyanları bizzat görgü ve bilgiye dayalı olmaktan çok davacıdan ve yakınlarından duyduklarına ilişkindir. Davacı tanıklarından yalnızca ...; evin alımı sırasında bileziklerin bozdurulduğunu davalıdan duyduğunu bildirmiş buna mukabil davalı tanıkları; takıların davacı tarafından annesinin evine götürüldüğünü bu hususta taraflar arasında tartışma yaşandığını, yaşanan tartışma sırasında davacının ziynet eşyalarını müşterek konuta getirmeyi reddettiğini bildirmişlerdir. Olayda ispat yükü davacıda olup, davacı ziynet eşyalarının davalı tarafından bozdurulduğunu ve kendisine iade edilmediğini kanıtlamak durumundadır. Davacı tarafından sunulan deliller davanın ispatı için yeterli değildir. Bununla birlikte davacı, dava dilekçesinde açıkça yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya ziynet eşyalarının elinden alınarak bozdurulduğu konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına takdir olunan 900.-TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 18.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7836, Karar No: 2023/7094, Tarih: 02.11.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/7836 E.  ,  2023/7094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/131 E., 2023/173 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz ret, onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin 5271 sayılı Kanun'un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdiren reddine karar verilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kırşehir Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.12.2022 tarihli ve 2022/315 Esas, 2022/337 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci cümlesi, üçüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesinin, 15.02.2023 tarihli ve2023/131 Esas, 2023/173 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiii ile katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanığın Temyiz İstemi

Mağdure ile aynı evde kalmadığını, Mersin’de yaşadığını, yılda 4-5 kere gelip babasını gördüğünü. Suçlamaların doğru olmadığını, mağdurenin kendi kıyafetlerini giydiği için DNA’sının çıktığına ilişkindir,

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Mağdurenin beyanının çelişkili olduğunu, önce sürtünme olduğunu, sonrasında cinsel ilişki olduğunu söylediği, oysa raporda fiili livata bulgusunun bulunmadığını, 10 yıldır eyleme maruz kaldığını söylemesine rağmen annesinin böyle bir olaya şahit olmadığını söylediğini, mağdurenin erkeklerle geçmesi nedeni ile kendisini uyaran abisine kızdığı için suç isnadında bulunduğunu, sanığın bir gece önce mastürbasyon yaptığını, mağdurenin bu kıyafetlerini giydiğini ve ertesi gün polise giderek bu kıyafetleri teslim ettiğini, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

C. Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi

Sanığa üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğine ilişkindir.

D. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

C. Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi

Sanığa üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğine ilişkindir.

D. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Mağdurenin tüm aşamalardaki beyanlarının tutarlı olduğunu, sanığa üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk derece Mahkemesince; "01/04/2022 tarihi itibariyle mağdurenin 13 yaşında olduğu anlaşılmıştır.

Sanık ... nın bahse konu tişörtü ve katılan mağdur ...'nın bahse konu pijama ve iç çamaşırlarını kolluk görevlilerine teslim ettiği, Ankara Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nün ANK-BYL-22-01312 uzmanlık numaralı raporunda, Katılan Mağdur ...'dan alınan pijama ile Sanık ...'dan alınan swetşört üzerinde bulunan meni örneklerinin Sanık ...'ya ait olduğunun, katılan mağdur ...'dan alınan külot üzerinde meni içeren vücut sıvısı örneği ile yine külot üzerinde işaretlenen bölge üzerinde bulunan kan örneğinde Sanık ...'dan alınan kan örneğinden elde edilen genotip ile Katılan Mağdur ...'dan alınan svapta tespit edilen kadın genotip özelliğinin karışık olarak bulunduğunun tespit edildiği anlaşılmıştır.

Katılan Mağdure ...'nın yapılan anal muayenesinde fiili rivata bulgusuna rastlanılmadığı, iç beden muayenesinde patolojik bulgunun saptanmadığının tespit edildiği anlaşılmıştır.

Her ne kadar sanık savunmasında, üzerine atılı suçlamaları kabul etmese de; Ankara Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nün ANK-BYL-22-01312 uzmanlık numaralı raporunda, Katılan Mağdur ...'dan alınan pijama ile Sanık ...'dan alınan swetşört üzerinde bulunan meni örneklerinin Sanık ...'ya ait olduğunun, katılan mağdur ...'dan alınan külot üzerinde meni içeren vücut sıvısı örneği ile yine külot üzerinde işaretlenen bölge üzerinde bulunan kan örneğinde Sanık ...'dan alınan kan örneğinden elde edilen genotip ile Katılan Mağdur ...'dan alınan svapta tespit edilen kadın genotip özelliğinin karışık olarak bulunduğunun tespiti karşısında mağdurun bu husustaki beyanı bir bütün olarak değerlendirildiğinde, birbirini doğrular nitelikte olduğu anlaşılmıştır. Bu sebeple her ne kadar sanık üzerine atılı suçlamaları kabul etmese de; 01/04/2022 tarihinde mağdurun anal ve vajinal bölgelerine cinsel organı ile sürtünerek ve cinsel yönden tatmin olmak suretiyle üzerine atılı çocuğa karşı cinsel istismar suçunu işlediği anlaşılmıştır. Her ne kadar mağdur, sanığın cinsel organın kendisinin anal bölgesine girdiğini beyan etmişse de; Katılan Mağdure ...'nın yapılan anal muayenesinde fiili rivata bulgusuna rastlanılmadığı, iç beden muayenesinde patolojik bulgunun saptanmadığının tespiti karşısında sanığın mağdurenin vücuduna organ soktuğuna dair somut kesin inandırıcı bir delil bulunmadığı anlaşıldığından mağdurenin bu husustaki beyanına itibar edilmemiştir.