muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16704, Karar No: 2017/18812, Tarih: 22.11.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/16704 E.  ,  2017/18812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı nezdinde 02/01/1196-04/08/2004 tarihleri arasında çalıştığını, asgari ücret artı sefer primi şeklinde maaş aldığını, sefer başına 500 Euro verildiğini, ayda iki sefer verildiğini, uluslararası tır şoförü olduğunu, son iki seferin verilmemesi sebebiyle haklı nedenle iş akdinin feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı alacağını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının müvekkilinde çalışmadığını,... Taşıcmacılık Depo A.Ş.'de çalıştığını, bu sebeple kendilerine karşı dava açılamayacağını, davacının istifa ederek işten ayrıldığını ve ibraname verdiğini, araçlarda iki şoför bulunduğunu, böyle bir sefer primi verilse bile hepsini hak etmediğini, yurt dışı seyehatleri için masraf olarak bir miktar para verildiğini, bunun ücrete dahil olmadığını, ödenmeyen bir alacak bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, davacının son iki ay yurt dışına gittiğini ve sefer prim alacağının ödenmediğini bu sebeple istifa ederek iş akdini feshettiğini, kıdem tazminatına hak kazandığını iddia etmiş ise de Türkiyeye giriş çıkış kayıtlarından fesihten önce yurt dışına gittiği anlaşılmakla beraber ücret olarak bir sefer primi ödendiğine dair yeterli delil ibraz etmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Uluslararası alanda çalışan tır şoförlerinin ücretleri genelde asgari ücret ve sefere bağlı prim esasına göre belirlenmektedir. Bazı işveren uygulamalarında ise garanti ücret olarak adlandırılan asgari ücret ödenmeyip, sadece sefere bağlı prim ödemesi yapılmaktadır. Bu ihtimalde de tır şoförünün ücreti salt sefer primlerinden oluşur (Yargıtay 9. H.D. 21.05.2013 gün, 2011/10769 E, 2013/15255 K.).

Sefer primi, uygulamada harcırah olarak adlandırılmakta ve gidilen ülkeye göre değişkenlik gösterebilmektedir. Sözü edilen sefer primi, yol geçiş ücretleri ve diğer masraflar için verilen, Türkiye’ye dönüşte belge karşılığı kapatılan avanstan farklı olup, tamamen işçiye ödenen ücret niteliğindedir. Yerleşik Yargıtay kararlarında da uluslararası alanda faaliyet gösteren tır şoförlerinin yasal asgari ücretle çalışmayacağı kabul edilmektedir (Yargıtay 9.H.D. 02.05.2013 gün, 2011/10981 E, 2013/ 13086 K. ; Yargıtay 9. H.D. 06.06.2013 gün, 2011/17648 E, 2013/ 17351 K. ; Yargıtay 22. H.D. 17.04.2013 gün, 2012/ 22153 E, 2013/8106 K.)

Uluslararası taşımacılık işinde çalışan tır şoförünün aylık ücretinin tartışmalı olması durumunda, tarafların ikame ettikleri delillerle kesin bir sonuca ulaşılamaması halinde ilgili işçi ve işveren meslek kuruluşları ile gerektiğinde sendikalardan ücret araştırması yapılmalıdır. İşçinin çalıştığı süre içinde taşıma işini gerçekleştirdiği ülkeler belirtilerek sefer başına ne kadar ücret alabileceği belirlenmeli ve dosya kapsamındaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak sonuca gidilmelidir (Yargıtay 9. H.D. 02.05.2013 gün, 2011/10981 E, 2013/ 13086 K.).

Sefer primi hesabı yönünden işçinin aylık veya yıllık sefer sayılarının tartışmalı olması ve bu konunun diğer delillerle kesin olarak kanıtlanamaması durumunda işçinin yurda giriş ve çıkış kayıtları emniyet birimlerinden getirtilmeli ve buna göre değerlendirme yapılmalıdır (Yargıtay 9.H.D. 20.05.2013 gün, 2011/ 14649 E, 2013/ 15167 K.).

Sefer primlerinin eksik ödendiği veya işverence kesinti yapıldığının soyut şekilde iddia edilmesi halinde, işçiden eksik ödeme yapılan dönemlerin ve kesinti yapılan tarihlerin açıklanması istenmeli ve talep somutlaştırılmalıdır (Yargıtay 7. H.D. 11.04.2013 gün, 2013/ 2500 E, 2013/ 6317 K.). Daha sonra işverenin ödeme belgeleri değerlendirilerek eksik ödeme ya da kesinti olup olmadığı belirlenmelidir.

Yurt dışı sefer primi, ücretin eki olmayıp ücret niteliğinde olmakla tazminata esas ücrette doğrudan dikkate alınır. Ücretin asgari (garanti) ücret ve sefer primi toplamından oluşması durumunda, işçinin ayda kaç sefer yaptığı belirlenerek aylık sefer primi ile asgari ücretin toplamı üzerinden tazminata esas ücret tespit olunur. Yurt dışına çıkış periyodunun değişkenlik göstermesi ve gidilen ülkeye göre sefer priminin değişmesi halinde, işçinin bir yılda yapmış olduğu seferlere göre aldığı prim tutarları toplamının bir güne bölünmesi suretiyle günlük tazminata esas ücret belirlenir (Yargıtay 9.H.D. 03.05.2013 gün, 2011/ 8904 E, 2013/ 13358 K.).

Somut uyuşmazlıkta davacı, asgari ücret + sefer primi şeklinde maaş aldığını, sefer başına 500 euro verildiğini, son iki seferin verilmemesi sebebiyle haklı nedenle iş akdini feshettiğini iddia etmiş, davalı ise davacının istifa ettiğini, yurt dışı seyahatleri için masraf olarak bir miktar para verildiğini, bunun ücrete dahil olmadığını savunmuştur. Davacı tanığı; "davacı asgari ücret ve prim alıyordu, prim olarak da....'ya gittiği zamanlar 470 Euro alıyordu" şeklinde beyanda bulunmuş ve .... tarafından 26.03.2012 tarihli yazı ile, tır şoförü olarak uluslararası çalışan işçilerin ücret+prim ile çalıştığı, gittikleri ülkeye göre 350-450 Euro arasında değişen sefer primi aldıkları bildirilmiştir. Mahkemece, davacının Türkiye'ye giriş-çıkış kayıtlarından fesihten önce yurtdışına gittiğinin anlaşıldığı belirtilmiştir.

Bu durumda, Mahkemece yukardaki açıklamalar doğrultusunda davacının sefer primi tespit edilerek ve son iki aylık sefer priminin davalı işveren tarafından ödenip ödenmediği araştırılarak sonuca gidilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2019/2392, Karar No: 2020/727, Tarih: 24.02.2020

**15. Hukuk Dairesi         2019/2392 E.  ,  2020/727 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... arasındaki davadan dolayı ... 1. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 24.11.2015 gün ve 2013/378 E.-2015/678 K. sayılı hükmü bozan 23. Hukuk Dairesinin 18.03.2019 gün ve 2016/4130 E.-2019/1031 K. sayılı ilamı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R -

Dava, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin feshi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın sözleşmenin iptâli isteminin kabulü şeklinde kabulüne, sözleşme taraflarınca tek taraflı fesih iradeleri ileri sürülebileceğinden bu yönden hukuki yarar yokluğundan fesih talebinin reddine, dair verilen kararın davalı vekilince temyizi üzerine Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'nin 18.03.2019 gün 2016/4130 Esas 2019/1031 Karar sayılı onama ilamına karşı davacı vekilince yasal süresi içerisinde karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

Karar düzeltme talebinin kural olarak, temyiz incelemesini yapan Yargıtay Hukuk Dairesince incelemesi gerekir ise de; 09.02.2018 gün 2018/1 sayılı iş bölümü kararı ile Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nca arsa payı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanıp temyiz ya da karar düzeltme talepli olarak 01.07.2016 tarihinden sonra Yargıtay’a gelen dava dosyalarını inceleme görevi Yargıtay 15. Hukuk Dairesi’ne verildiğinden, karar düzeltme talebi Dairemizce incelenmiştir.Fesih ve iptâli istenen ... 2. Noterliği’nin 28.05.2013 gün 12378 yevmiye nolu düzenleme şeklinde gayrimenkul satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesi arsa sahipleri davacı ... ile dava dışı ..., ... ve davalı yüklenici ... arasında imzalanmıştır. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 692. maddesi hükmünce paylı malın özgülendiği amacın değiştirilmesi, korumanın veya olağan şekilde kullanmanın gerekli kıldığı ölçüyü aşan yapı işlerine girişilmesi veya paylı malın tamamı üzerinde tasarruf işleminin yapılması, oybirliği ile aksi kararlaştırılmış olmadıkça bütün paydaşlarının kabulüne bağlıdır. Sözleşme konusu inşaat yapılacak taşınmazda davacı ve dava dışı arsa sahiplerinin paylı mülkiyet şeklinde malik oldukları anlaşılmaktadır. Mahkemece sözleşmenin feshi davasının tüm arsa sahiplerince birlikte açılması gerektiği gözetilmemiştir.Bu durumda mahkemece inşaat yapılacak taşınmaz paylı mülkiyete tabi olduğu, sözleşme tüm arsa sahiplerinin katılımı ile imzalanmış olması sebebiyle de sözleşmenin fesih ya da iptâl davasının tüm arsa sahiplerince birlikte açılması gerektiğinden; davayı açan davacıya davada taraf olmayan diğer arsa sahiplerinin davaya muvafakatlarını sağlamak üzere uygun ve kesin süre verilip, bu süre içerisinde muvafakat sağlanamaması halinde muvafakat vermeyen arsa sahipleri hakkında eldeki dava ile birleştirilmek üzere dava açması için de ayrıca uygun ve kesin süre verilip bu şekilde taraf teşkili sağlandıktan sonra, işin esasının incelenip, temyiz aşamasında dosyaya sunulan ... 2. Noterliği’nin 08.07.2013 gün 16604 yevmiye nolu fesihnamesinin sıhhati ve geçerliliği de değerlendirilip araştırıldıktan sonra, sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken taraf teşkili tamamlanmadan davanın sonuçlandırılması doğru olmamış ve temyiz aşamasında sunulan fesihnamenin değerlendirilmesinde de zorunluluk bulunduğundan, kararın bozulması gerekmiştir.Yerel mahkeme kararının bu gerekçe ile bozulması gerekirken taraf teşkili husus gözden kaçırılarak ve fesihnamenin tarafları bağlayacağı mutlak olarak kabul edilerek yazılı gerekçe ile bozulduğu bu kez yapılan incelemede anlaşıldığından, karar düzeltme talebinin kabulü uygun bulunmuştur. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü ile Yargıtay 23. Hukuk Dairesinin 18.03.2019 gün 2016/4130 Esas 2019/1031 Karar sayılı bozma ilamının kaldırılarak yerel mahkeme hükmünün değiştirilen bu gerekçe ile davalı yararına BOZULMASINA, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11

. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü ile Yargıtay 23. Hukuk Dairesinin 18.03.2019 gün 2016/4130 Esas 2019/1031 Karar sayılı bozma ilamının kaldırılarak yerel mahkeme hükmünün değiştirilen bu gerekçe ile davalı yararına BOZULMASINA, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 143,50 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden davalıya iadesine, ödediği karar düzeltme peşin harcının istek halinde karar düzeltme isteyen davacıya geri verilmesine, 24.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2601, Karar No: 2012/3512, Tarih: 03.04.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/2601 E.  ,  2012/3512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan buğday, buğday samanı, kavun, k. fasulye ve çilek ürünlerinin sulu şartlarda 2007 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verim, üretim giderleri çizelgesi (tüm harcama kalemlerini açıklayan) ve kilogram başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından,

2-Davalı ... vekili olarak mahkeme kararını ve temyiz dilekçesini tebliğ alan Av. ...'nın dosyada vekaletnamesi bulunmamaktadır. Varsa vekaletnamenin dosya içerisine konulması, yoksa mahkeme kararının ve temyiz dilekçesinin davalı ...'a yöntemince tebliğ edilerek temyiz ve cevap sürelerinin beklenmesinden,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1807, Karar No: 2013/17951, Tarih: 09.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/1807 E.  ,  2013/17951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/10/2012 tarih ve 2011/428-2012/217 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 35. sınıf yönünden yaptığı "İdol mutluluğa giden yol+şekil "ibareli marka başvurusunun, YİDK tarafından, dava dışı kişilere ait olan "İdol" ibareli markalara ayırt edilmeyecek derecede benzer olduğu gerekçesiyle 556 Sayılı KHK'nın 7/1-b gereğince kısmen reddedildiğini, oysa markaların ayırt edilmeyecek derecede benzer olmadığını ileri sürerek YİDK kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının başvurusunun ve redde mesnet markaların aynı tür hizmetleri kapsadığı ve markalar arasında "İDOL" ibaresi açısından nispi görsel ve işitsel benzerlik bulunduğu ancak, markalar bütüncül olarak değerlendirildiğinde, markalar arasında ilk başta farkedilmeyecek derecede benzerlik bulunduğundan söz edilemeyeceği, davacının başvurusunun "İDOL" ibaresi yanında "Mutluluğa giden yol" sloganını ve şekil unsurunu barındırdığı, bu özelliklerin redde mesnet marklarda bulunmadığı, 556 Sayılı KHK'nın 7/1-b maddesinin dara yorumlanması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulü ile YİDK kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 09/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10659, Karar No: 2019/11347, Tarih: 26.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/10659 E.  ,  2019/11347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Müşteki ...’ın soruşturma aşamasında, katılan ... Fen İşleri Müdürlüğü’ne ait olarak kullanılan deponun dış tarafında boş arazide bulunan hurda demirlerin çalınmaya teşebbüs edildiğini beyan ettiği, kolluk tarafından olay tarihinde düzenlenen tutanağa göre suça sürüklenen çocukların Belediye Fen İşleri Kompleksi karşısında bulunan Belediyeye ait hurda depolama alanı içerisinde hurdaları alırken yakalandıklarının belirtildiği, suça sürüklenen çocukların da aşamalardaki savunmalarında açık alandan hurdaları topladıklarını ve bu hurdaların katılana ait olduğunu bilmediklerini savundukları, 5237 sayılı TCK’nun 142/1-a maddesi uyarınca cezalandırılmaları talep edilen iddianamede suça sürüklenen çocukların katılana ait deponun dış tarafından boş arazide bulunan hurda demirleri çalarken yakalandıklarının anlatıldığı ve Mahkemenin kabulünde suçun işlendiği yerin bu şekilde nitelendirildiğinin anlaşılması karşısında; suçun işlendiği yerin katılan ...’na ait alan olduğuna dair, dışarıdan anlaşılabilecek şekilde işaret, yazı, levha, tel örgü, duvar ve benzeri araçlarla çevrili olup olmadığı, bina veya eklentileri niteliğinde olup olmadığının tespiti açısından gerekirse mahallinde keşif yapılarak suç vasfı belirlendikten sonra, sonucuna göre eylemin 5237 sayılı TCK'nun 141/1, 142/1-a, 142/2-h maddelerinden hangisine uyduğunun tartışılıp değerlendirilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile suça sürüklenen çocukların 5237 sayılı TCK’nun 142/1-a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına karar verilmesi,

2- Suça sürüklenen çocuk ...’in kovuşturma aşamasında 17.06.2015 tarihinde tespit edilen savunmasında; "Ben Nazif ile birlikte daha önce oradan aldığım yüklü demirleri sattıktan sonra oraya tekrar geldim. Bu sırada da Tevfik ve Doğuş gelmişlerdi. O sırada polisler gelip bizi yakaladılar. Polisler geldiğinden bizim aracımızda herhangi bir yük yoktu. Polisler daha önce alıp sattıklarımızı bilmedikleri için bizde onlarla ilgili bir şey söylemedik'' şeklinde belirttiği ve Mahkemece hükme dayanak alınarak suça sürüklenen çocuklar ... ve ... haklarında tamamlanmış suç hükümleri uyarınca uygulama yapılan bu savunmaya konu eylemin iddianamede anlatılmamış olması karşısında; suça sürüklenen çocuk ...’in anlatımında bahsi geçen eylem nedeni ile iddianame düzenlenmesi sağlanıp açılacak dava bu dava ile birleştirilerek anlatıma konu eylem ve 12.02.2015 tarihli iddianame konusu teşebbüs aşamasında kalan eylem yönünden, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 21/05/2013 tarih, 2013/257 Karar ve 15/03/2016 tarih, 2016/128 Karar sayılı kararlarında ifade edilen ilkeler de dikkate alınarak 5237 sayılı TCK’nun 43. maddesinin uygulanma olanağı tartışılıp sonucuna göre suça sürüklenen çocuklar ... ve ...’in hukuki durumlarının takdir ve tayin edilmesi gerekirken, dava konusu olmayan eylem esas alınarak suça sürüklenen çocuklar hakkında tamamlanmış suç hükümleri uyarınca uygulama yapılması,

3- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03/04/2018 tarih, 2014/851 Esas ve 2018/144 Karar sayılı kararı uyarınca aynı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15/11/2018 tarih, 2018/339 Esas ve 2018/536 Karar sayılı kararı uyarınca farklı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan, asıl mahkemesince yapılan sorgusu sırasında duruşmadan bağışık tutulma isteğinde bulunmayan sanığın Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki görüşünü bildirdiği ve hükmün açıklandığı son oturumda hazır bulundurulmayıp yokluğunda yargılama yapılarak mâhkumiyetine karar verilmesi savunma hakkının sınırlandırılması niteliğinde olduğu şeklindeki kararları uyarınca başka suçtan Yenişehir (Kapatılan) Kapalı Ceza İnfaz Kurumu’nda hükümlü olan ve duruşmalardan vareste tutulmaya dair bir talebi de bulunmayan suça sürüklenen çocuk ...’in kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 196. maddesine aykırı davranılması,

4- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 20/11/2018 tarih, 2016/6-986 Esas ve 2018/554 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere; suç tarihinde 18 yaşını bitirmemiş olan suça sürüklenen çocuklar ... ve ... haklarında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35. maddesine göre sosyal inceleme raporu alınmadan veya aynı maddenin 3. fıkrasına göre bu yönde inceleme yaptırılmamasının gerekçesi de kararda gösterilmeden hüküm kurulması,

4- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 20/11/2018 tarih, 2016/6-986 Esas ve 2018/554 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere; suç tarihinde 18 yaşını bitirmemiş olan suça sürüklenen çocuklar ... ve ... haklarında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35. maddesine göre sosyal inceleme raporu alınmadan veya aynı maddenin 3. fıkrasına göre bu yönde inceleme yaptırılmamasının gerekçesi de kararda gösterilmeden hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafileri ile suça sürüklenen çocuk ...’in temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... yönünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 26.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/26737, Karar No: 2021/3536, Tarih: 24.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/26737 E.  ,  2021/3536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Görgü tespit tutanağına göre aracın kapı kısmında zorlama izlerinin olduğu ve sürücü mahallindeki sürgülü camda kırıkların tespit edildiğinin anlaşılması karşısında zamanaşımı süresi içinde mala zarar verme suçundan işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Suça sürüklenen çocuk ...’un CD izleme tutanağı ile teşhis edilmesinden sonra suçu itiraf ettiği ve eylemi suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte gerçekleştirdiğini söylediği, suça sürüklenen çocuk ...’ın hiç bir aşamada suçlamayı kabul etmediği ve suça sürüklenen çocuk ... ile arasında husumet bulunması sebebiyle kendisine iftira attığını beyan etmesi karşısında suça sürüklenen çocuk ...’ın teşhise elverişli fotoğrafları temin edilerek bahse konu CD üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak, kamera kaydındaki şahsın suça sürüklenen çocuk ... olup olmadığı konusunda ayrıntılı bilirkişi raporu alındıktan sonra sonucuna göre, suça sürüklenen çocuk ...’ın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; çalınan bozuk para tutarının 80,00 TL olduğunun belirtilmesi karşısında; hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 24/02/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.