muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5685, Karar No: 2013/9625, Tarih: 10.06.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/5685 E.  ,  2013/9625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 5. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/09/2012

Yanlar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar, davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, Açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, ecrimisil isteğine ilişkin olup,mahkemece ıslah edilmiş miktarı üzerinden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, tarafların kardeş oldukları, çekişme konusu 112 ada 2 parsel sayılı taşınmazdaki 2 numaralı bağımsız bölümün davalıya aitken davacı tarafından cebri satış suretiyle edinildiği ve 16.05.2008 tarihinde adına tescil edildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere ecrimisil, kötüniyetli zilyedin geri vermekle yükümlü olduğu bir şeyi haksız olarak alıkoyması nedeniyle kayıt malikine ödemekle yükümlü olduğu en azı kira geliri, en çoğu ise mahrum kalınan gelir kaybı olan bir tür haksız kullanım tazminatıdır. Açıklanan bu tanıma göre, bir taşınmazı haksız olarak kullanan ya da başkasına kullandıran kişinin ecrimisille sorumlu olacağı açıktır.

Somut olaya gelince, hem davacı hem de davalı tanıkları, konut niteliğindeki çekişmeli taşınmazda önceleri tarafların anne ve babasının birlikte oturduklarını, annelerinin 2008 yılında ölümünden sonra babaları olan Y.Ş.Ö.'ün tek başına oturmaya devam ettiğini, davalının ise başka bir adreste ikamet ettiğini, ancak müşterek baba ile ilgilenmek ve ihtiyaçlarını gidermek için özellikle de hasta olduğu dönemlerde babasının yanında kaldığını beyan etmişlerdir.Esasen bu husus mahkemenin de kabulünde olup, davalının bizzat kullanmayıp, müşterek babaya kullandırması şeklindeki eylemin de işgal niteliğinde olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalının çekişmeli taşınmazı fiilen kullanmadığı açıktır. Tek başına yaşayan babası ile ilgilenmesi de taşınmazı ona kullandırdığı şeklinde değerlendirilemez. Dava dışı müşterek babanın cebri satış öncesinden beri taşınmazı kullandığı sabittir. İhale ile mülkiyeti kazanan davacının İİK. nun 135/2 maddesi uyarınca taşınmazın borçlu dışında başkaları tarafından işgali halinde işgal eden kişinin tahliyesini ve ecrimisil isteyebileceği gözetilmeden, işgali bulunmayan davalı hakkında açılan davanın yazılı gerekçe ile kabulü isabetsizdir.

Hal böyle olunca, açıklanan husular gözetilerek davanın reddi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile kabulü doğru değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün ( 6100 sayılı HMK.nun geçici 3/2.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK. nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 10.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9755, Karar No: 2016/10141, Tarih: 29.11.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/9755 E.  ,  2016/10141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 62, 50, 52, 53 maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 2.000 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde mağdurun kendisine ait araçla zeytinyağı satışı yaptığı sırada sanığın gelerek “hacı dayı sen nerelisin” diye sorduğu, mağdurun ... olduğunu söylemesi üzerine sanığın kendisinin de o köyden olduğunu söyleyip, “yağları satmak için bekleme, ben bunları alıp patrona götüreyim akşama paranı alırsın” diyerek 20 litre zeytinyağını mağdurun aracıyla bir eve götürüp bıraktığı, paraya ihtiyacı olduğunu söyleyerek mağdurdan 260 TL aldığı, birlikte yemek yedikten sonra bankada para alacağı olduğunu söyleyerek mağdurdan maaş kartını ve şifresini aldığı, daha sonra namaz kılmaya gidelim diyerek mağduru camiye götürdüğü, namaz kıldıkları sırada sanığın mağduru atlatıp kaçtığı anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak ;

1-)Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 120 gün olarak tayin edilmesi,

2-)TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmekle beraber, maddenin (b) fıkrasında yer alan "ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" şeklindeki ibarenin Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi nedeniyle bu husus ve TCK’nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “velayet hakkından; vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan" yoksunluğun sanığın sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla "120 GÜN", "100 GÜN" ve "2.000 TL." ibarelerinin çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 GÜN", "4 GÜN" ve "80 TL" ibarelerinin eklenmesi ve TCK'nın 53/1. maddesinin (b) bendinin uygulanmasına ve TCK'nın 53. maddesinin (c) bendinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılarak yerine “TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkilerinden koşullu salıverilme tarihine, alt soyu haricindekiler yönünden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” cümlesi eklenmek suretiyle suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/345, Karar No: 2019/3078, Tarih: 29.05.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/345 E.  ,  2019/3078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Bakırköy 17. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/03/2018 tarih, 2018/28 (E) ve 2018/126 (K) sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nin 82/1-a, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 20 yıl hapis cezasına yönelik istinaf isteminin esastan reddi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan Bakırköy 17. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 27.03.2018 tarih ve 2018/28 esas, 2018/126 sayılı mahkumiyete ilişkin kararın istinaf edilmesi üzerine ve re'sen yapılan incelemede, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince verilen 10.07.2018 gün ve 2018/988 esas, 2018/962 sayılı "istinaf başvurusunun esastan reddine" dair kararın, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 10.07.2018 gün ve 2018/988 esas, 2018/962 sayılı kararında bozma nedeni dışında herhangi bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan katılan vekilinin sanık hakkında tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın kasten öldürme eylemini tasarlayarak gerçekleştirdiğini kabul edebilmek için sanığın öldürme kararını vermesi, bu karar ile öldürme fiili arasında makul bir sürenin geçmesi, bu süre içerisinde sebat ve ısrar göstererek bu kararından dönmemesi gerekmekte olup, kabul edilen oluşa göre, sanığın saat 13.00 sıralarında İnönü

Mahallesi 1302 Sokaktan Barış Sokağa girip, burada çok kısa bir süre maktulü bekledikten sonra, karşıdan aracı ile gelmekte olan maktulü gördüğü, sanığın aracıyla maktulün aracının yolunu keserek aracından indiği, maktulün aracına giderek aracında oturmakta olan maktule tek el ateş ederek öldürdüğü olayda, sanık hakkında TCK'nin 81. maddesi uyarınca kasten öldürme suçundan hüküm kurulması gerekirken, sanığın öldürme kararını ne zaman verdiği, bu kararında sebat ve ısrar gösterip göstermediği, karardan dönmesi için makul bir sürenin geçip geçmediği her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delillerle kanıtlanamadığı halde, sanığın olay anından önce planlı bir şekilde maktulün kullanmakta olduğu yola gelerek maktulü beklemeye başladığı şeklindeki soyut gerekçelerle yazılı şekilde tasarlayarak öldürmek suçundan hüküm kurulması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, aynı Kanunun 304/2-a maddesi uyarınca dosyanın Bakırköy 17. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.05.2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2914, Karar No: 2019/8296, Tarih: 07.05.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/2914 E.  ,  2019/8296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Sanığın, olay günü aynı ortamda aynı olay bütünlüğü içerisinde eline aldığı balta ile "seni öldüreceğim" diyerek eşi olan mağdur ...’yı tehdit ettiği, mağdur ... ile çocukları olan mağdurlar ... ve....’i evden kovarak dışarı çıkarttığı ve mağdurlara “hepinizi öldüreceğim” diyerek tehdit ettiğinin iddia ve kabul edilmesi karşısında, sanığın aynı kastla mağdurlara yönelik olarak gerçekleştirdiği eylemlerinin bir bütün halinde TCK'nın 106/2-a ve 43/2. maddelerine uyan zincirleme şekilde silahla tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, iki ayrı tehdit suçundan hükümlülük kararı verilmesi,

2) Sanığın tekerrüre esas alınan ilamına konu suçun TCK’nın 184/1. maddesi kapsamında imar kirliliğine neden olma suçu olması ve 18.05.2018 tarih ve 30425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7143 sayılı Kanun'un 16. maddesi ile 3194 sayılı İmar Kanunu'na ilave edilen geçici 16. maddeye göre sanığın 31.10.2018 tarihine kadar başvurması ve madde kapsamında belirtilen şartları yerine getirmesi halinde 5237 sayılı TCK’nın 184/5. maddesinde belirtilen, 184/1. maddesinden mahkum olunan ceza bütün sonuçlarıyla ortadan kalkar hükmünden yararlanma ve bu kapsamda tekerrür hükümlerinin uygulanmama ihtimali karşısında, sanığın tekerrüre esas alınan ilamı kapsamında bir değerlendirme yapılıp yapılmadığının araştırılması zorunluluğu,

3) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 günü, Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3048, Karar No: 2019/429, Tarih: 24.01.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/3048 E.  ,  2019/429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, davalılardan işverene ait iş yerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.Hükmün, davalılardan Sosyal Güvenlik Kurumu ve İş Bankası A.Ş Mensupları Vakfı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının 09/02/1993 ile 03/08/2001 tarihleri arasında Türkiye İş Bankası A.Ş.’nin ... şubesinde temizlikçi olarak geçen ve davalı Kurum'a bildirilmeyen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına karşı “uyma” kararı verilmek suretiyle yapılan yargılama neticesinde davanın kabulü ile “davacının davalı ...ne ait Dolapdere Şubesi bünyesinde 09/12/1993-03/08/2001 tarihleri arasında toplam 2.725 gün ... kapsamında sigortalı olarak çalıştığının tespitine” şeklinde yazıldığı gibi karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, somut olayda fiili çalışma olgusunun ispatı konusunda, Mahkemece yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Öte yandan; 506 sayılı Yasa'nın “Bankalar, sigorta şirketleri, ticaret ve sanayi odaları ve borsalar” başlıklı Geçici 20 inci maddesi ile “Bankalar, sigorta ve reasürans şirketleri, ticaret, odaları, sanayi odaları, borsalar veya bunların teşkil ettikleri birlikler personelinin malullük, yaşlılık ve ölümlerinde yardım yapmak üzere, bu kanunun yayımı tarihine kadar tesis veya dernek olarak kurulmuş bulunan sandıklar, bu kanunun yayımı tarihinden itibaren en geç altı ay içinde:

a) İlgili bulundukları banka, sigorta şirketi, reasürans şirketi, ticaret odası, sanayi odası, borsa veya bunların birliklerinin bütün personelini kapsayacak,

b) Bu personelin, iş kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık, analık, malullük, yaşlılık ve ölüm, eşlerinin analık, eş ve çocuklarının hastalık hallerinde, en az bu kanunda belirtilen yardımları sağlayacak,

a) İlgili bulundukları banka, sigorta şirketi, reasürans şirketi, ticaret odası, sanayi odası, borsa veya bunların birliklerinin bütün personelini kapsayacak,

b) Bu personelin, iş kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık, analık, malullük, yaşlılık ve ölüm, eşlerinin analık, eş ve çocuklarının hastalık hallerinde, en az bu kanunda belirtilen yardımları sağlayacak,

c) Sandıkların statülerine tabi personelin bu madde şümulüne giren banka, sigorta şirketi, reasürans şirketi, ticaret odası, sanayi odası, borsa veya bunların birliklerinden birinden diğerine geçmesi halinde bu gibi personelin kendi sandıklarındaki müktesep haklarının da diğer ilgili sandığa veya aralarında kuracakları müşterek bir sandığa intikalini temin edecek,Birer tesis haline getirildiği ve bunu tevsik eden statülerini, bu kanunun yayımı tarihinden en geç altı ay içinde Çalışma Bakanlığına verdikleri takdirde, bu teşekküllerin ve sandıkların personeli işbu kanunun uygulanmasında sigortalı sayılmazlar” hükmü düzenlemesine yer verilmiş iken 5510 sayılı Yasa'nın Geçici 20 inci maddesi ile de banka personeli için kurulmuş bulunan sandık iştirakçilerinin 4/a kapsamında sigortalı sayılacağı belirtilmiştir.Dosyadaki kayıt ve belgelerden, bozma ilamı sonrası davalı ... yazı cevabı ile “davacının personelleri olarak görev yapmadığı” hususu ile diğer davalı ... yazı cevabı ile ihtilaf konusu dönemde vakıf üyesi olan adı geçen personellerin hizmet dökümlerinin Mahkeme'ye bildirildiği, duruşmalarda aynı zamanda kamu tanığı olan davacı ve davalı tanıklarının dinlenildiği anlaşılmaktadır.Somut olayda, her ne kadar davacının davalı ... nezdinde çalıştığının kabulü ile sonuca gidilmiş ise de davacının 506 sayılı ve 5510 sayılı Yasaların Geçici 20. maddelerinde ifade bulan “banka personeli için kurulmuş bulunan sandık iştirakçi” olduğunun kabulü hatalı olmuştur. Ancak davacı 506 sayılı Yasa kapsamında sigortalıdır. Öte yandan, Mahkemece bozma kararına uyma doğrultusunda karar verilmiş olsa da bozma gereğinin yerine getirilmediği anlaşılmaktadır. 09/05/1960 gün ve 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bozma kararına uyan mahkeme artık bozma kararı gereğince işlem yapmak ve hüküm vermek zorundadır. Gerçekten “davacının iş yaparken kime bağlı olarak ve kimden talimat alarak çalıştığının ve ücretini kimden aldığının araştırılması” gerektiği Dairemiz bozma ilamında açıkça belirtilmektedir. Davacının ihtilaf konusu dönemde ücretini kimden aldığı; banka personelinin kendi arasında topladığı para ile mi yoksa banka kaynaklarından mı temin edildiği, 2001 yılı ve sonrasında temizlik işleri için ihale verilen şirketlerle ihale sözleşmelerini akdetme yetkisinin hangi davalı işverenlikte olduğu hususları araştırılmaksızın, temizlik hizmeti ihale dosyaları getirtilmeksizin ve dolayısıyla gerçek işveren her türlü şüpheden uzak bir biçimde belirlenmeksizin Mahkemece yazılı şekilde kurulan hüküm hatalı olmuştur.

Yapılacak iş, davacının ihtilaf konusu dönemde gerçek ve fiili hizmetlerinin davalı Banka bünyesinde mi, Vakıf bünyesinde mi geçtiğini aydınlatmaya yönelik olarak; ihtilaflı dönemde davacının maaşının kim tarafından ödendiğini, temizlik hizmetleri ihalesini akdetme yetkisinin hangi işverenliğe ait olduğunu araştırmak, 2001 yılından itibaren davacının hizmetlerinin bildirildiği döneme kadar temizlik hizmetlerine ilişkin ihale dosyalarını getirtmek, gerçek işveren ortaya konulduktan sonra davacının ilk olarak hizmetlerinin dava dışı ... tarafından Kurum'a bildirildiği de gözetilerek davacının iddia etiği çalışmalarının davalı işyerinde blok çalışma niteliğinde yani sürekli ve kesintisiz olup olmadığı denetlenerek ve buna göre hak düşürücü sürenin mevcut olup olmadığı değerlendirilerek Mahkemece bir hüküm kurmaktan ibarettir.Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.O halde, davalı Vakıf ve davalı Kurum vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan Türkiye İş Bankası A.Ş. Mensupları Vakfı'na iadesine, 24/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9721, Karar No: 2012/30860, Tarih: 16.10.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/9721 E.  ,  2012/30860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa yüklenen suçun; işlenme yöntemi, olay tarihi ve temel şekli itibariyle gerektirdiği cezanın süresine göre, hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun Geçici 1. maddesi kapsamında kaldığı ve anılan maddenin birinci fıkrasının “b” bendinde yer alan “kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine karar verilir” şeklindeki düzenleme gözetilerek; hükmün sair yönleri incelenmeksizin öncelikle bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 16.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1775, Karar No: 2011/4793, Tarih: 26.09.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/1775 E.  ,  2011/4793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Sermaye şirketlerinde idare ve temsil ile görevlendirilmiş kimseler veya tasfiye memurlarının şirketin iflasını istememek suçlarından sanıklar ... ve ...'ın İİK'nun 345/a maddesi gereğince 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanıklar vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1-Mal beyanında bulunmamak suçuna yönelik olarak yapılan temyiz incelemesi sonunda;

Verilecek kararın İİK'nun 353/1. maddesi gereğince itiraza tabi olduğundan işin esasına girilmemekle birlikte 30/7/2009 tarihli duruşmada, Dairemizin 16/1/2009 gün ve 2008/8978 Esas ve 2009/262 Karar sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verildiği halde, bu hususta olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olması isabetsiz ise de, bu suç yönünden zamanaşımı süresi içinde karar verilebileceği düşünülmüştür.

2- Sermaye şirketinin iflasını istememek suçuna yönelik olarak yapılan temyiz incelemesi sonunda;

Sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Adli sicil kaydına göre mahkumiyeti bulunmayan sanıklar hakkında hükmedilen 10'... hapis cezalarının 5237 sayılı TCK'nun 50/3-5 maddeleri uyarınca, 1. fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi, isabetsiz olduğundan temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün istem gibi BOZULMASINA, 26.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9776, Karar No: 2019/9444, Tarih: 24.04.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/9776 E.  ,  2019/9444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 01.10.1979-30.07.2012 tarihleri arasında apartman görevlisi olarak çalıştığını, iş akdinin işverence haksız nedenle feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin kısmi süreli iş sözleşmesine dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 13. maddesinde, işçinin normal haftalık çalışma süresinin tam süreli çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az olarak belirlendiği iş sözleşmesi, kısmi süreli iş sözleşmesi olarak tanımlanmıştır. Normal haftalık çalışma süresi ise aynı Yasanın 63. maddesinde, haftalık en çok 45 saat olarak açıklanmıştır. 4857 sayılı İş Kanununun 13. maddesinde emsal işçiden söz edilmiş olmakla, kısmi süreli iş sözleşmesinin belirlenmesinde esas alınacak haftalık normal çalışma süresi tam süreli iş sözleşmesi ile çalışan emsal işçiye göre belirlenecektir. Kanunun 63. maddesinde yazılı olan haftalık iş süresi azamidir. Buna göre o işkolunda emsal bir işçinin ortalama haftalık çalışma süresi, haftalık 45 saati aşmamak şartıyla belirlenmeli ve bunun önemli ölçüde azaltılmış olup olmadığına bakılmalıdır.