muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/36115, Karar No: 2014/23119, Tarih: 01.07.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/36115 E.  ,  2014/23119 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/226586

MAHKEMESİ : Aydın Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/06/2012

NUMARASI : 2011/373 (E) ve 2012/211 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 Sayılı TCK'nın 31/2. maddesi gereği cezadan ½ oranında indirim yapılırken indirim oranını ½ yerine 1/3 olarak belirtilmesi,

2-5237 Sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanunkoyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; 20,00 TL para ve bir tespih çalan sanık hakkında, tespihin değeri tespit edilerek TCK'nın 145. maddesinin uygulanma koşullarının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye göre, sanığın savunmasını yapmak üzere zorunlu müdafii görevlendirilmesi nedeniyle, müdafiiye ödenen avukatlık ücretinin, dosyadaki bilgilerden düzenli mali geliri bulunmadığı anlaşılan sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

3-Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye göre, sanığın savunmasını yapmak üzere zorunlu müdafii görevlendirilmesi nedeniyle, müdafiiye ödenen avukatlık ücretinin, dosyadaki bilgilerden düzenli mali geliri bulunmadığı anlaşılan sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık T.. K.. müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 01.07.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4190, Karar No: 2012/3225, Tarih: 15.03.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/4190 E.  ,  2012/3225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Dosya içeriğine göre dava, ferdi kaza koltuk sigortasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Yargıtay Yasası’nın 14. maddesine göre temyiz inceleme görevi Yüksek 11. Hukuk Dairesi’ne aittir.

Bu nedenlerle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 15.3.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5408, Karar No: 2014/4173, Tarih: 17.06.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/5408 E.  ,  2014/4173 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Karamürsel Asliye Hukuk Hakimliği (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi :15.05.2013

Numarası :2012/96-2013/492

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı F.Plastik Kauçuk San. ve Tic. A.Ş. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden dolayı verilen senetler bakımından borçlu olunmadığının tespiti ve ödenen 800,00 TL bakımından alacağın tahsili istemine ilişkindir.

Dava ve karar tarihlerinde yürürlükte bulunması nedeniyle zaman bakımından uygulanması gereken, 6502 sayılı Kanun ile yürürlükten kaldırılan mülga 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkileri de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.02.2003 gün ve 2003/15-127 E, 2003/102 K. sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. Somut olayda taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, yerel mahkemece görevsizlik kararı verilerek davaya Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken 4077 sayılı yasa uygulanarak Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılıp, esası hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının temyiz itirazının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı F. Plastik Kauçuk San. ve Tic. A.Ş.'ye geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 10.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9205, Karar No: 2015/19228, Tarih: 12.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/9205 E.  ,  2015/19228 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İzmir 2. İş Mahkemesi

Tarihi :28.06.2004

No :2004/413-2004/320

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar M.. D.. vekili ve .... İnş. Teks. İth. İhr. San. Tic. Ltd. Şti. tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi .... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalılar M.. D.. vekili ve .... İnş. Teks. İth. İhr. San. Tic. Ltd. Şti.'nin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) 1998 yılında gerçekleşen iş kazasında sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan Kurum zararının davalılardan teselsül hükümleri gereğince yasal faiziyle birlikte alınmasına yönelik ek (ikinci) rücu davasının yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 26. maddesidir. Anılan maddedeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı, sigortalı veya hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (dış tavan) miktarı ile sınırlı iken, maddede yer alan “sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere” ibareleri, 21.03.2007 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 23.11.2006 gün ve 2003/10 Esas - 2006/106 Karar sayılı Anayasa Mahkemesi kararı ile iptal edilmiştir. Anayasa’nın 153. maddesine göre, Anayasa Mahkemesi iptal kararlarının Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girmesi ve giderek elde bulunan ve kesinleşmemiş tüm davalarda uygulanmasının zorunlu olması, iptal kararının Resmi Gazete’de yayımlandığı tarihten itibaren 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 76. ve 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 33. maddesi gereğince, yürürlükteki kanunları uygulamakla yükümlü bulunan mahkemelerin ve Yargıtay’ın yürürlükten kalkan bir yasa maddesine dayanarak inceleme yapma ve karar verme yetkilerinin bulunmadığının kabulünün doğal bulunması, 26. maddedeki anılan ibarelerin iptali ile Kurumun rücu hakkının, kanundan doğan, kendine özgü, sigortalı veya hak sahiplerinin hakkından bağımsız, basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında, ilk peşin sermaye değerli gelirlerin, tazmin sorumlularının kusuruna karşılık gelen tutarıyla sınırlı şekilde hüküm kurulması gerekmektedir.

Önemle belirtilmelidir ki 506 sayılı Kanun hükümleri gereğince açılan rücuan tazminat davalarında söz konusu iptal kararı karşısında, maddi zarar (dış tavan) hesabı yapılmasına, tazmin sorumlularının sigortalı veya hak sahiplerine yaptıkları ödemelerin rücu alacağından düşülmesine, peşin sermaye değerli gelirlerde oluşan artışların istenilmesine olanak bulunmamaktadır.

Önemle belirtilmelidir ki 506 sayılı Kanun hükümleri gereğince açılan rücuan tazminat davalarında söz konusu iptal kararı karşısında, maddi zarar (dış tavan) hesabı yapılmasına, tazmin sorumlularının sigortalı veya hak sahiplerine yaptıkları ödemelerin rücu alacağından düşülmesine, peşin sermaye değerli gelirlerde oluşan artışların istenilmesine olanak bulunmamaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında yargılama aşamasında gerçekleşen iptal olgusu üzerine ortaya çıkan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulduğunda, sigortalıya bağlanan sürekli iş göremezlik gelirinin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile sosyal yardım zammı tutarı Kurumdan sorulduktan, birinci rücu davasına ilişkin kesinleşen İzmir 3. İş Mahkemesi’nin 2002/1059 Esas, 2003/592 Karar sayılı dosyası getirtildikten, anılan davada istenilen ve hüküm altına alınan miktarlar, davalıların kusur oranları, toplam sağlık hizmet giderleri, gelirin ilk peşin sermaye değeri açıklıkla ortaya konulduktan sonra kusur farkına karşılık gelen tazmini olanaklı kısımların belirlenmesiyle elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmasında yasal zorunluluk bulunduğundan, yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar M.. D.. vekili ve ... İnş. Teks. İth. İhr. San. Tic. Ltd. Şti.'nin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harçlarının istekleri durumunda davalılara geri verilmesine, 12.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17626, Karar No: 2014/14262, Tarih: 01.12.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/17626 E.  ,  2014/14262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "usulüne uygun mera araştırması yapılması, yerel bilirkişi ve tanıklardan taşınmazın kamu malı niteliğinde mera olup olmadığı, kaçak ve yitik kişilerden Hazine'ye kalan yerlerden olup olmadığı yönünde bilgi alınması, ziraat mühendisinden taşınmazın kültür arazisi niteliğinde olup olmadığı yönünde rapor alınması, davalı adına aynı çalışma alanında belgesizden tespit edilen taşınmazların bulunup bulunmadığının araştırılması, meralar ile kanunlar uyarınca kaçak ve yitik kişilerden Hazine'ye kalan yerler üzerinde sürdürülen zilyetliğin hukukça değer taşımayacağı göz önünde tutularak, sonucuna göre karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne ve çekişmeli 132 ada ... sayılı parselin mera olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 01.....2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/541, Karar No: 2014/1462, Tarih: 10.02.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/541 E.  ,  2014/1462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 17. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2013

NUMARASI : 2013/49-2013/149

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerle verilen yetkisizlik kararının süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait araca, davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın çarpması sonucu hasarlandığını, kazanın meydana gelmesinde davalı sürücünün tam kusurlu olduğunu iddia ederek 1.500,00 TL hasar ve değer kaybı zararı ile 500,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, HMK'nın 7. maddesi gereğince kaza yerinin ortak yetkili mahkeme olduğu ve kesin yetki nedeniyle mahkemenin yetkisizliğine, dava dilekçesinin usulden reddine, karar kesinleştiğinde dosyanın talep halinde Bakırköy Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

6100 sayılı HMK.'nın genel yetkiyi düzenleyen 6. maddesininin 1. fıkrasına göre; "Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir. ", 7. maddesinde de," davalı birden fazla ise dava, bunlardan birinin yerleşim yeri mahkemesinde açılabilir. Ancak, dava sebebine göre kanunda, davalıların tamamı hakkında ortak yetkiyi taşıyan bir mahkeme

belirtilmişse, davaya o yer mahkemesinde bakılır. Birden fazla davalının bulunduğu hâllerde, davanın, davalılardan birini sırf kendi yerleşim yeri mahkemesinden başka bir mahkemeye getirmek amacıyla açıldığı, deliller veya belirtilerle anlaşılırsa, mahkeme, ilgili davalının itirazı üzerine, onun hakkındaki davayı ayırarak yetkisizlik kararı verir." denilmektedir. Yine aynı Yasa'nın 16. maddesinde ise, "Haksız fiilden doğan davalarda, haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesi de yetkilidir." hükmü yer almaktadır.

Diğer taraftan, 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 110. Maddesinde ise "Motorlu araç kazalarından dolayı hukuki sorumluluğa ilişkin davalar, sigortacının merkez veya şubesinin veya sigorta sözleşmesini yapan acentanın bulunduğu yer mahkemelerinden birinde açılabileceği gibi, kazanın vuku bulduğu yer mahkemesinde de açılabilir." ifadesine yer verilmiştir.

Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

Mahkemece, haksız fiilden kaynaklanan davada, HMK.'nın 16. maddesi gereğince tüm davalılar yönünden ortak yetkili mahkeme olan Bakırköy Asliye Ticaret Mahkemesi'nin yetkisinin HMK.'nın 7. maddesine göre kesin olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

HMK 16. madde hükmü, HUMK.’daki düzenlemeye oranla daha genişletilmiş ve ayrıntılandırılmıştır. Ancak, HMK.'da kesin yetki halleri açıkça sayılmış olup, haksız fiile ilişkin davalardaki yetki, kesin yetki olmayıp, bir seçimlik yetkidir. Ortak yetkili mahkemede dava açılmasının zorunlu olması durumu, ancak zorunlu dava arkadaşlığına ilişkin hükümlerin varlığı halinde uygulanır.

Yetki itirazının ileri sürülmesi ile ilgili kurallar HMK'nın 19. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin 4. bendine göre; “Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir.”

Bu durumda, davacı seçimlik hakkını kullanarak davayı zarar gören sıfatıyla kendi ikametgahı olan Ankara'da açtığına göre, mahkemece, HMK.'nın 7.maddesi hatalı yorumlanmak suretiyle davalılar tarafından yapılmış usulüne uygun bir itiraz olmadığı halde, kesin yetki kuralından bahisle, yetkisizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 10.2.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12772, Karar No: 2013/46445, Tarih: 17.12.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/12772 E.  ,  2013/46445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

5271 sayılı CMK'nin 234/2. maddesi uyarınca on sekiz yaşından küçük olan katılanın dinlenilmesi duruşmasında vekil hazır bulundurulmamış ise de, katılanın kovuşturma aşamasında on sekiz yaşını doldurmuş olması nedeniyle telafisi mümkün olmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 17.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26118, Karar No: 2014/15069, Tarih: 01.07.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/26118 E.  ,  2014/15069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bakırköy 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :12.09.2013

NUMARASI :Esas no:2012/153 Karar no:2013/699

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı (koca) tarafından, kadının boşanma davası, kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen tazminatlar, nafakalar ve velayet ile kendi lehine hükmedilen manevi tazminat yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 01.07.2014 günü temyiz eden davalı-karış davacı T.. B.. ile vekili Av. ... ve karşı taraf davacı-karşı davalı E.. B.. ile vekili Av. A... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı kocanın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-karşı davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3-Duruşmanın sona erdiği oturumda verilen ve tefhim edilen kararda, davalı-karşı davacı koca lehine manevi tazminata hükmedildiği halde; sonradan yazılan gerekçeli kararda bu hususta bir karar oluşturulmamıştır. Gerekçeli kararın, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olmaması zorunludur (HMK.md.298/2). Aykırılık, bozma sebebi oluşturur. O halde, kocanın manevi tazminat talebi hakkında 10.04.1992 tarihli 7/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gözetilerek yeniden karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için taktir olunan 1.100,00 TL. vekalet ücretinin Eda'dan alınıp Tolga'ya verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.01.07.2014 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2009/12360, Karar No: 2009/11727, Tarih: 15.12.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/12360 E.  ,  2009/11727 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Gıda ve Taş.San.Tic.Ltd.Şti.vek.Av. ... ile davalı ... Gıda Tic.Paz.İth.İhr.Ltd.Şti.vek.Av. ... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında İzmir 4.Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 27.10.2009 gün ve 507-D.İş sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Davacı tarafından başlatılan icra takibine davalı taraf itiraz etmiş ve 14.08.2009 tarihli dava dilekçesi ile görülmekte olan itirazın iptali davası ikame edilmiştir. Yargılamanın devamında davacı yan, davalı borçlunun mal kaçırdığını ileri sürerek ihtiyati haciz talep etmiş ve mahkemece bu talep yerinde görülerek 08.10.2009 tarihli ihtiyati haciz kararı verilmiş olup, davalının bu karara itiraz üzerine 27.10.2009 tarihli celsede itirazın teminat yatırması koşulu ile kabulü aksi halde reddine karar verilmiş ve bu karar temyiz edilmiştir.

Temyiz edilen 27.10.2009 tarihli oturumdaki karar bir ara karar olup, ara kararların ancak asıl hüküm ile birlikte temyizi mümkün olup, tek başına temyiz edilemezler.

Bu durumda davalının mahkemece 27.10.2009 tarihinde tesis olunan ara karara yönelik davalı temyizinin reddi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle 27.10.2009 tarihli ara kararın temyizi mümkün bulunmaması nedeniyle davalının temyiz isteminin REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, 15.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.

Karşılaştırıldı. ...