muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/34097, Karar No: 2013/36746, Tarih: 28.10.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/34097 E.  ,  2013/36746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Düşme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Mağdur ... hakkında ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 26/11/2010 tarih ve 17623 nolu raporda “şahıs hakkında kati rapor düzenlenebilmesi için şahsın bir sağlık kurumuna sevki sağlanarak Beyin Cerrahi ve KBB konsültasyonlarının yaptırılarak çekilmiş tüm grafileri ile birlikte şube müdürlüğümüze gönderilmesi” gerektiğini belirtildiği halde mağdur hakkında kesin adli rapor aldırılmadan eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Soruşturma aşamasında sanıklardan şikayetçi olduğunu belirten ve kovuşturma aşamasında beyanı alınmayan müşteki ...'in sanıklar hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğine ilişkin beyanı olmadığı halde şikayetten vazgeçme nedeniyle sanıklar hakkındaki davaların düşürülmesine karar verilmesi,

3) Kabule göre de;

Sanık ...'in ikrarı, adli rapor ve mağdur ...'un beyanına göre sanık ...' in mağdur ...'u 5237 sayılı TCK'nin 6/1-f-4 maddesi uyarınca silahtan sayılan ve ele geçirilemeyen sopayla yaraladığı, buna göre sanığın sabit olan eyleminin silahla kasten yaralama suçunu oluşturduğu, bu suçun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete tabi olmadığı halde, sanık hakkında açılan kamu davasının şikayetten vazgeçme nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 28/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/30847, Karar No: 2017/20996, Tarih: 05.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2016/30847 E.  ,  2017/20996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.10.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19173, Karar No: 2013/11101, Tarih: 15.05.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/19173 E.  ,  2013/11101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma (yaralama), Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Kısmen beraat, Kısmen mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık ...'ın, yakınan ...'yi, kendi aracına aldıktan sonra, bütün sanıkların aynı araç ile olay yerinden uzaklaşıp yaklaşık 2 saat boyunca araç ile yakınanı otobanda dolaştırdıktan sonra sanıklar ...,... ve ...' in araçtan indiği, araçta sanık ... ile yalnız kalan yakınanın kendisini evine götürmesini istediği halde, yakınanı Bala ilçesindeki dayısının evine götürerek burada iki gün boyunca rızası dışında evde tuttuğunun yakınanın ifadeleri ile anlaşılan olayda, sanıkların, sübut bulan eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 109/1-a,b maddelerine uyan kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yerinde olmayan gerekçeyle sanıklar hakkında atılı suçtan mahkumiyeti yerine, kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek beraatine hükmedilmesi,

2- Olay günü, sanıkların, kuru sıkı tapanca ile havaya ateş edip katılan ...'nun aracını takip edip kaza yapmasına neden olarak aracın durmasını sağladıktan sonra, silah kapzası ile katılanı yaralayıp üzerindeki 280,00 TL ile 50 ABD Dolarını aldıklarını belirten katılanın beyanı ve adli raporla desteklenen olayda, sanıkların, sübut bulan eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 149/1-a, c, maddelerine uyan yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, vasıflandırmada yanılgıya düşülerek yazılı biçimde hüküm kurulması,

./..

-2-

3- Sanık ...'ın adli sicil kaydına yer alan Ankara 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.11.2005 gün ve 2002/1255-2005/1057 sayılı kararına göre, sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan üç aydan fazla hapis cezası ile mahkumiyetinin bulunması nedeniyle hakkında erteleme hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

4- Sanık ... hakkında 6136 Sayılı Yasaya Aykırılık suçundan hükmolunan 375 TL adli para cezasının, 5237 sayılı TCK'nun 51. maddesinde öngörülen düzenlemeye göre, adli para cezalarının ertelenmesinin olanaklı bulunmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde ertelemeye karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/4581, Karar No: 2015/15743, Tarih: 26.11.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/4581 E.  ,  2015/15743 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2015/4581

MAHKEMESİ : Yatağan Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/11/2014

NUMARASI : 2013/464-2014/493

Taraflar arasındaki birleşen sözleşmenin iptali ve menfi tespit davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kısmen kabulü kısmen reddine, birleşen E.2013/466 sayılı dosyada davanın reddine, birleşen E.2013/491 sayılı dosya yönünden davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, asıl ve birleşen davalarda müvekkilinin davalı Ç.. Ç..'ten mal aldığını, karşılığında 3 adet senet verdiğini, ancak davalı Ç.. Ç.. tarafından sözleşmeye konu malların teslim edilmediğini, mallar teslim edilmediğinden müvekkilinin sözleşmeyi feshederek vermiş olduğu üç adet çekin iadesi için noter ihtarnamesi çektiğini ve savcılığa suç duyurusunda bulunduğunu, Ç.. Ç.. ve diğer davalı cirantaların iyi niyetli olmadığını belirterek, müvekkilinin Ç.. Ç.. ile yapmış olduğu sözleşmenin feshi ile 09/11/2013 tarihli 9.000,00 TL bedelli çek nedeniyle borçlu olmadığının tespitine 14/09/2013 tarihli 8.000,00 TL bedelli çek bankaya ibraz edildiğinden ödemek zorunda kaldığı 2.000,00 TL' nin iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Ç.. Ç.. davaya yazılı olarak cevap vermemiş, duruşmada davacının sözleşme konusu mallar yerine aynı bedelde enerji içeceği aldığını, enerji içeceklerini davacıya teslim ettiğini savunarak, asıl ve birleşen davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar iyiniyetli yetkili hamil olduklarını savunarak, asıl ve birleşen davaların reddini istemişlerdir.

Mahkemece, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre, davacı ile davalı Ç.. Ç.. arasındaki mal alışverişi nedeniyle davacı tarafından davalı Ç.. Ç..'e üç adet çek verildiği hususunda ihtilaf bulunmadığı, ihtilafın Ç.. Ç.. tarafından malların teslim edilip edilmediği noktasında olduğu, davalı Ç.. Ç..'in malları teslim ettiğini ispat edemediği gerekçesiyle davalı Ç.. Ç.. yönünden davanın kabulüne, diğer davalılar iyiniyetli ciranta olup kötü niyetli oldukları ispat edilemediğinden bu davalılar yönünden davanın reddine, tedbiren icra takibinin durdurulmasına karar verildiğinden Ç.. Ç.. dışındaki davalılar yararına %20 kötü niyet tazminatına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Asıl davada, davacı tarafından açılan menfi tespit davası sonunda davalı Ç.. Ç.. yönünden davanın kabulüne, diğer davalılar yönünden ise kötüniyet kanıtlanamadığından davanın reddine karar verilmiştir. Haklarında açılan dava aynı gerekçe ile ret ile sonuçlanan davalılar lehine tek vekalet ücretine karar verilmesi gerekirken her davalı yönünden ayrı ayrı vekalet ücretine karar verilmesi doğru olmamıştır.

3- Mahkeme 22/10/2013 tarihinde bankaya hitaben çek için çekin ödenmemesi konusunda ihtiyati tedbir vermiştir. Bu ihtiyati tedbir kararı İİK. 72. maddesi uyarınca icra takibinin durdurulması yönünde teminat suretiyle verilmiş ihtiyati tedbir mahiyetinde olmadığından davacı aleyhine tazminat kararı verilmesi doğru olmamış, mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle mahkeme kararının BOZULMASINA,

peşin harcın istek halinde iadesine, 26.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18124, Karar No: 2017/5891, Tarih: 15.05.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/18124 E.  ,  2017/5891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Eskişehir Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 15/02/2012 tarihli raporunun sadece hırsızlık suçuna ilişkin olarak görüş içerdiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında, işyeri dokunulmazlığını ihlal suçunun hukuki anlam ve sonuçlarını algıladığı ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince geliştiğine dair uzman doktor tarafından düzenlenecek farik mümeyyizlik raporu alınmadan mahkumiyetine hükmedilmesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 18,90 TL değerindeki parayı çalması karşısında hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Kabul ve uygulamaya göre de;

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 18,90 TL değerindeki parayı çalması karşısında hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Kabul ve uygulamaya göre de;

5271 sayılı CMK'nın 231/11. maddesinde düzenlenen "Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar. Ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkûmiyet hükmü kurabilir." şeklindeki hüküm karşısında; sanığın denetim süresi içinde yeniden kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle mahkemenin hükmü açıklamakla yetinmesi gerekirken, hırsızlık suçundan kurulan hükmün 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından CMUK'nun 326/son maddesi gereğince ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 15.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20760, Karar No: 2015/1070, Tarih: 09.02.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/20760 E.  ,  2015/1070 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

7. Hukuk Dairesi

Mahkemesi :İş Mahkemesi

vekili Av....

2-... Hizmet Yönetim Temizlik ve Tic. A.Ş.

vekili Av.

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... Fabrikaları A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... Fabrikaları A.Ş. vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ... Fabrikaları A.Ş.'ne yükletilmesine, 09/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.