muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9169, Karar No: 2011/11516, Tarih: 05.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/9169 E.  ,  2011/11516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 05.02.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 04.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadastro tespiti sırasında 1580 sayılı yasanın 159 ve 160. maddeleri yarınca davalı ... adına harmanyeri cinsi ile tespit ve tescil edilen 721 ada 2 parsel sayılı taşınmazda imar uygulaması yapılması ile oluşan ve yine davalı ... adına tescil edilen 4390 ada 3 ve 4 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile davacı adına tescili istemine ilişkindir.

Davalı, hak düşürücü sürenin geçmesi nedeniyle davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3. fıkrasındaki on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

25.02.2009 tarihinde kabul edilerek 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” şeklinde ekleme yapılmıştır.

Aynı Kanunun 3. maddesi ile 3402 Sayılı Kadastro Kanununa eklenen Geçici 10. madde ise “Bu Kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” kuralını getirmiştir.

Ancak, 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile; 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına eklenen “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” cümlesinde yer alan "...iddia ve taşınmazın niteliğine" ibaresi ve 3. madde ile 3402 sayılı Kanuna eklenen “Geçici 10. madde” Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 günlü ve E.2009/31, K. 2011/77 sayılı kararı ile iptal edildiğinden Hazine’nin mera (yayla) iddiasıyla açtığı iptal ve sınırlandırma davaları on yıllık hak düşürücü sürenin dışında kalmıştır.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesinin yukarıda belirtilen iptal kararı göz önüne alınarak çekişmenin esasının incelenmesi gerekirken, davanın hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20929, Karar No: 2014/13218, Tarih: 03.07.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/20929 E.  ,  2014/13218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayın özelliği,fiille olan ilişkisi,mağdurun durumu,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, müştekinin eşi olan ...'a ait markete geldiği, burada bulunan müştekiye eşi...'in nerede olduğunu sorduğu, müştekinin de eşinin namaza gittiğini söylemesi üzerine sanığın müştekiye hitaben “ birisi buraya kömür parası bıraktı, ben onu almaya geldim, ... abinin de bundan haberi var “ dediği, akabinde cep telefonundan müştekinin eşiyle görüşme yapıyormuş gibi davranıp arkadaşını arayarak “ .... abi ben kömür parasını almaya geldim, bak hanımın burada parayı versin mi ? “ şeklinde konuştuğu, daha sonra müştekiye eşiyle konuştuğunu, buraya bırakılan parayı kendisine vermesini söylediğini belirterek 680 TL istediği, müştekinin de sanığa inanarak söz konusu parayı verdiği, ancak daha sonra eşinin telefonunun yanında olmadığını, namaz kılmaya giderken markete bıraktığını hatırlayarak dolandırıldığını anladığının iddia edildiği olayda, sanık savunması, müşteki ile tanık ifadesi ve tüm dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

5237 sayılı Kanunun 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan haklardan, sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, alt soyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,

5237 sayılı Kanunun 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan haklardan, sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, alt soyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,hüküm fıkrasından, 5237 sayılı Kanunun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün tamamen çıkartılıp yerine, "53. maddenin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın c bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" denilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.07.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22614, Karar No: 2015/25015, Tarih: 09.09.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/22614 E.  ,  2015/25015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ücret alacağı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş, davalı avukatı tarafından duruşma talep edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız fesih edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile maaş, fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren, davacının 01.09.2003 tarihinde çalışmaya başladığını ve durması yasak olan yerlerde aracını durdurduğu ve mazot hırsızlığı yaptığı gerekçeleri ile muhtelif zamanlarda defalarca uyarıldığını, ancak bu gibi davranışlarına devam ettiği için hizmet akdinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Mahkemece verilen ilk hüküm Dairemizin 12.02.2014 tarih ve 2011/53474 Esas, 2014/4249 Karar sayılı ilamı ile bozulmuş olup, mahkemece Dairemizin bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş, davacı tarafından bozma ilamından sonra 14/04/2015 harç tarihli ıslah dilekçesi ile ıslah edildiği ve mahkemece ıslahla artırılan miktarlar dikkate alınarak karar verildiği anlaşılmaktadır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 4.2.1948 tarih ve 1944/10 E, 1948/ 3 K. sayılı kararı uyarınca bozmadan sonra ıslah yapılamaz. (1086 Sayılı HUMK 84 ve 6100 Sayılı HMK 177 md.) Bu nedenle ıslaha değer verilmeden karar verilmesi gerekirken ıslahla artırılan miktarlara hükmedilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.09.2015 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

(M)

KARŞI OY

Yerel mahkemece, Dairemizce bozulması üzerine, yaptığı yargılama sonucunda davacı tarafın bozmadan sonra ıslah ile alacaklarını arttırması nedeni ile ıslahı da dikkate alarak hüküm kurulmuştur.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.09.2015 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

(M)

KARŞI OY

Yerel mahkemece, Dairemizce bozulması üzerine, yaptığı yargılama sonucunda davacı tarafın bozmadan sonra ıslah ile alacaklarını arttırması nedeni ile ıslahı da dikkate alarak hüküm kurulmuştur.

Çoğunluk görüşü ile Yargıtay İBBGK.’un 04.02.1948 gün ve 1944/10 E, 1948/3 K sayılı kararı uyarınca bozmadan sonra ıslah yapılamayacağı gerekçesi ile kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 176 ve devamı maddelerinde ıslah kurumu ayrıntılı şekilde düzenlenmiş olup, 176. maddede, davanın her iki tarafının da, yargılama usulüyle ilgili bir işlemini kısmen veya tamamen ıslah edebileceği, ancak aynı dava içerisinde bu yola sadece bir kez başvurulabileceği; 177/1 maddede ise ıslahın tahkikatın sona ermesine kadar yapılabileceği belirtilmiştir.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 177. maddesindeki kuralın ve bu kapsamda tahkikat kavramının irdelenmesinde yarar vardır. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 147 ve izleyen maddeleri hükümlerine göre, tahkikat evresi, ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra, tarafları duruşmaya çağırmasıyla başlar; tarafların veya vekillerinin duruşmada dinlenmelerinden sonra, gerektiğinde çekişmeli hususlar hakkında tarafların delillerinin toplanmasıyla ve bunların incelenmesiyle sona erer. Tahkikat evresinin ardından, sözlü yargılamanın da (Hukuk Muhakemeleri Kanunu md. 186 ve devamı) tamamlanmasından sonra, davanın hüküm verilecek derecede aydınlanmış olması halinde hüküm verilir ve tefhim edilir. Buna göre, tahkikat kavramı, layihalarla yeterince aydınlanmamış olan bir davada, tarafların duruşmaya çağrılmalarıyla başlayıp, çekişmeli yönlere ilişkin taraf delillerinin toplanmasıyla biten ve uygulamada, davaların tamamına yakın bölümünde gerçekleşen bir evreyi ifade etmektedir. Vurgulanmalıdır ki; tahkikat evresi, bozmanın içerik ve kapsamına göre, bazı hallerde bozmadan sonra da gerçekleşebilir. Ancak, 177. maddedeki " Islah, tahkikatın sona ermesine kadar yapılabilir. " ifadesinden, Kanunun, tahkikat ve hüküm arasında düzenlediği sözlü yargılama evresinde ıslaha izin vermediği sonucu çıkarılabilmektedir. Kısaca ister usule ilişkin ve isterse esasa yönelik bozma kararı verilsin bozmadan sonra araştırma yapılarak tahkikat devam ediyor ise bozmadan sonra ıslah mümkün kabul edilmelidir. Ancak esasa ilişkin bozma kesin ve araştırma yapılmasını gerektirmeyen, kısaca tahkikat yapılmasını gerektirmiyor ise bozmadan sonra ıslah kabul edilmemelidir.

Diğer taraftan 6100 sayılı HMK.’un 30. Maddesine göre “Hâkim, yargılamanın makul süre içinde ve düzenli bir biçimde yürütülmesini ve gereksiz gider yapılmamasını sağlamakla yükümlüdür”. Bu ilke usul ekonomisi olarak adlandırılmaktadır. Usul ekonomisi, her davada uygulanma kabiliyeti bulunan önemli bir ilkedir ve emredici niteliktedir. Usul ekonomisi ilkesi, basitlik, çabukluk ve ucuzluk olmak üzere üç alt unsurdan oluşur. Yargılamanın etkinliğine hizmet eden usul ekonomisinde, hâkimin yasanın öngördüğü düzen (intizam) çerçevesinde yargılamayı kolaylaştırarak, gereksiz zaman kaybına ve gereksiz masrafa sebebiyet vermeksizin âdil karara varması sağlanmaktadır. Bozmadan sonra ıslah yapılması zamanda usul ekonomisinin getirdiği bir kuraldır.

Dosya içeriğine göre mahkemece verilen ilk karar Dairemizce tazminat ve alacaklara esas ücretin belirlenmesi yönünden davalının temyizi üzerine bozulmuş ve uyulan bozma kararı sonrası ücret araştırması yapılarak davacı tarafın tazminat ve alacakları bilirkişi raporu ile hesaplanmıştır. Bu hesap raporun üzerine de davacı vekili belirlenen tazminat ve alacaklarını ıslah sureti ile arttırarak talepte bulunmuştur. Bozma içeriğine göre bozmadan sonra araştırma yapılmış ve tahkikat devam etmiştir. Tahkikat devam ettiğine göre davacı tarafın ıslah işleminin kabulü ile karar verilmesi isabetlidir. Nitekim Dairemizin 20.01.2014 gün ve 2014/584 E, 2014/657 K ve 13.05.2015 gün ve 2015/13065 E, 2015/17616 K sayılı kararları da bu yöndedir.

Yerel mahkemenin kararı doğru olduğundan onanması gerekirdi. Çoğunluk görüşüne açıklanan gerekçe ile katılınmamıştır. 09/09/2015
Yargıtay — Esas No: 2022/2648, Karar No: 2023/3156, Tarih: 05.10.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/2648 E.  ,  2023/3156 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1628 E., 2022/355 K.

DAVA TARİHİ : 19.07.2018

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/80 E., 2021/344 K.

Taraflar arasındaki tapu iptal ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalı ... ile diğer davalılar arasında 08.08.2012 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiğini, müvekkilinin ise davalı yüklenici ...’den 450.000,00 TL bedel karşılığında üç adet daire satın aldığını, ancak inşaatın yarım bırakıldığını ve dairelerin teslim edilmediğini ileri sürerek; müvekkilinin satın aldığı dairelere karşılık gelen arsa payı hissesinin iptali ile müvekkili adına tesciline, olmadığı takdirde 450.000,00 TL’nin faizi ile birlikte davalı ...’den tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1-Davalı arsa sahipleri vekili cevap dilekçesinde; müvekkilleri ile davacı arasında sözleşme ilişkisi bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2-Davalı ... davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yüklenicinin arsa sahiplerine karşı edimini tam olarak yerine getirmediği, yükleniciden bağımsız bölüm satın alan davacının arsa sahibi olan davalılardan sözleşme hukuki ilişkisine dayalı olarak bir istekte bulunamayacağı, satış bedelini ancak akidi olan yükleniciden isteyebileceği gerekçesiyle; arsa payının iptali ile davacı adına tescil talebinin reddine, 450.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren başlayacak yasal faizi ile birlikte davalı ...'den tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkeme tarafından müvekkili aleyhine hükmedilen vekâlet ücretinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, arsa maliklerinin zorunlu olarak davalı gösterildiğini, müvekkilinin satın aldığı dairelere karşılık gelen arsa payının iptali ile müvekkil adına tescili taleplerinin kabulüne karar verilmesi gerektiğini belirterek, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkeme tarafından müvekkili aleyhine hükmedilen vekâlet ücretinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, arsa maliklerinin zorunlu olarak davalı gösterildiğini, müvekkilinin satın aldığı dairelere karşılık gelen arsa payının iptali ile müvekkil adına tescili taleplerinin kabulüne karar verilmesi gerektiğini belirterek, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kararın yasal ve hukuksal gerekçelere dayandırılarak verilmiş olduğu ve özellikle davalılar aleyhine açılan davanın tapu iptal ve tescil talebine yönelik olup, 2021 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13. maddesine göre nisbi vekâlet ücreti takdir edilmesinde bir isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesi içeriğini tekrar etmiş, inşaatı tamamlandığını belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, harici satış sözleşmesinden kaynaklanan temliken tescil, mümkün değilse tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369, 370 ve 371. maddeleri, 6098 sayılı TBK 470-486 maddeleri, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 1987/2 Esas - 1988/2 Karar ve 30.9.1988 Tarihli Kararı.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Davalılar arasında 08.08.2012 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapılmış ise de, yüklenici tarafından sözleşmede kararlaştırılan sürede inşaat tamamlanamamış, böylece yüklenicinin sözleşme uyarınca kendisine düşen bağımsız bölümleri 3. kişilere devir şartları oluşmamış, arsa sahibinin davacının talep ettiği daireleri devir borcu doğmamıştır. Dosya kapsamı, ve inşaatın mevcut durumu itibariyle davacının inşaatın tamamlandığını ispatladığından söz edilemeyecektir. Bu durumda dava konusu daireye karşılık gelen arsa payının iptali isteminin reddine, sebepsiz zenginleşme hükümleri çerçevesinde ödenen bedelin iadesine ve davalı arsa sahipleri lehine vekâlet ücretine hükmedilmesine dair verilen hükümde isabetsizlik bulunmamaktadır.

3.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6373, Karar No: 2019/11384, Tarih: 07.10.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/6373 E.  ,  2019/11384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde

çocuğun nitelikli cinsel istismarı (sanıklar

ile suça sürüklenen çocuklar), kişiyi

hürriyetinden yoksun kılma (sanıklar

..., ..., ... ile suça sürüklenen

çocuklar), fuhuş (sanıklar ..., ...,

..., ... ile suça sürüklenen çocuk

...)

HÜKÜM : Sanıklar ..., ..., ..., ... ile

suça sürüklenen çocukların beden veya

ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun

nitelikli cinsel istismarı eylemleri reşit

olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek bu

suçtan kurulan hükümlerin açıklanmasının

geri bırakılmasına, sanık ...'in reşit

olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkumiyetine;

sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ...'in fuhuş

ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından

beraatlerine, suça sürüklenen çocuk

...'in kişiyi hürriyetinden yoksun

kılma ve sanık ...'ın fuhuş suçlarından

beraatlerine; sanıklar ... ile ...'in

kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

suçundan beraatleri ile fuhuş suçundan

mahkumiyetlerine

katılan mağdure vekili

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanıklar ..., ..., ..., ... ile suça sürüklenen çocuklar haklarında reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına dair verilen kararların 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesine göre itirazı kabil nitelikte olması nedeniyle temyizi mümkün bulunmadığından; iddianamedeki sevklere, hükümlerin içeriğine, temyizin kapsamına, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 14.05.2013 günlü, 2013/Bşk-20/26 sayılı Kararına, Yargıtay Kanununun 14. maddesine ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 31.01.2019 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak 01.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 30.01.2019 günlü, 2019/1 sayılı iş bölümü kararına göre temyiz incelemesini yapma görevi öngörülen ceza miktarı itibarıyla en ağır cezayı içeren fuhuş suçundan kurulan hükümler yönünden Yargıtay 18. Ceza Dairesine ait bulunduğundan, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, esası incelenmeyen dosyanın görevli Daireye gönderilmesine, 07.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.