muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3985, Karar No: 2022/14170, Tarih: 12.09.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/3985 E.  ,  2022/14170 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 01.04.2022 tarih ve 2022/954 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 12.05.2022 tarih ve KYB-2022/51841 sayılı ihbarname ile;

Nitelikli dolandırıcılık suçundan meçhul şüpheli hakkında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Ayvalık Cumhuriyet Başsavcılığının 18/12/2019 tarihli ve 2019/4493 soruşturma, 2019/273 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Ayvalık Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 15/01/2020 tarihli ve 2020/396 soruşturma, 2020/917 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, Ayvalık Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair mercii İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/01/2020 tarihli ve 2020/116 değişik iş sayılı kararının, Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 01/03/2021 tarihli ve 2021/833 esas, 2021/2162 karar sayılı ilamıyla kanun yararına bozulması sonrası yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Ayvalık Cumhuriyet Başsavcılığının 14/07/2021 tarihli ve 2020/840 soruşturma, 2021/182 sayılı yetkisizlik kararını takiben, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Ayvalık Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 08/09/2021 tarihli ve 2021/137682 soruşturma, 2021/12105 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, Ayvalık Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/10/2021 tarihli ve 2021/892 değişik iş sayılı kararının “Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 01/03/2021 tarihli ve 2021/833 esas, 2021/2162 karar sayılı ilamı ile anılan soruşturmaya ilişkin İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının kesin olarak yetkili olduğuna karar verildiğinin anlaşılması karşısında, anılan Yargıtay ilamını takiben verilen karşılıklı yetkisizlik kararlarının hukuken geçersiz ve yok hükmünde olduğu gözetilerek, yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına, gereğinin takdir ve ifası için soruşturma dosyasının İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiği halde, yazılı şekilde uyuşmazlığın esastan incelenerek karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.10.2021 tarih ve 2021/892 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 12.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9014, Karar No: 2014/13015, Tarih: 22.09.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/9014 E.  ,  2014/13015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan buğday, buğday samanı, ayçiçeği, kuru fasülye ve şeker pancarının 2012 ve 2013 yılı itibariyle sulu ve kuru şartlarda dekar başına asgari ve azami verimi ile ortalama toptan satış fiyatına ve ürünlerin dekar başına ayrıntılı üretim giderine (masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı yazılmak suretiyle) ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından,

2-Dava konusu taşınmazın tapu kaydında bulunan davalıdır şerhinin dayanağının ve buna dair ilgili evrakın dosyaya konulmasından,

3-Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt tarihinin tesbiti ile buna dair evrakın dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18535, Karar No: 2017/1498, Tarih: 27.02.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/18535 E.  ,  2017/1498 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir

Mahkemece, bozma ilamına uyularak ilamında belirtilen gerekçelerle davanın Asliye Ticaret Mahkemesinin görev alanına girdiğinden mahkemenin görevsizliğine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekilince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

28.04.2016 tarihli bozma ilamımızda değinildiği üzere ,görev konusu, kamu düzeniyle ilgili olup davanın her aşamasında ileri sürülebilir. Taraflarca ileri sürülmese dahi, gerek, Mahkemece, gerekse Yargıtay’ca tarafların bu yönde bir savunmasının olup olmadığına bakılmaksızın kendiliğinden göz önünde tutulur.

İflasın açılması hususunun görev kurallarında meydana getireceği değişikliği dava açılmadan önce ve sonra davalının iflası hallerine mahsus olmak üzere ayrı ayrı incelemek gerekir.

Davanın açılmasının usul hukuku bakımından hâsıl ettiği sonuçlardan biri, davanın açılması anında görevli ve yetkili olan mahkemenin sabit hale geleceği, sonradan ortaya çıkan değişikliklerden görev ve yetkinin etkilenmeyeceğidir (perpetuatio fori).

Dava açıldıktan sonra iflas halinde; davaya İcra İflas Kanunun 194. maddeye göre, iş mahkemesinde devam edilmesi gerekmektedir.

Dava tarihinden önce iflas edilmesi halinde ise; İİK`nin 191. maddesi gereğince, iflas açıldıktan sonra müflisin masaya giren mal ve hakları üzerindeki tasarruf yetkisi kısıntıya uğrar; müflis artık, masa mevcudunu azaltıcı nitelikteki tasarruflarda bulunamaz. Bu mallar ve haklar topluluğunu, iflas açıldıktan sonra, aynı Kanun`un 226. Maddesi gereğince, kanuni mümessil olan iflas idaresi temsil edeceğinden, açılacak davalarda husumetin iflas idaresine yöneltilmesi ve varlığı iddia olunan alacakların, İİK`nin 219. maddesi gereğince, masaya karşı ileri sürülmesi gerekir. Bu nedenle kural olarak iflastan sonra müflis aleyhine masaya giren mal ve haklara ilişkin olarak doğrudan dava açılamaz. İflas masasından hak iddia eden alacaklının alacağının masaya kaydını talep etmesi, bu talebin İflas idaresince kabul edilmemesi halinde, İİK.nun 235/2.maddesinde öngörüldüğü şekilde sıra cetveline itiraz davası açması gerekmektedir. Buna rağmen, iflâstan sonra müflise karşı bir alacak davası açılırsa, bu davaya, iflâs idaresine karşı sıra cetveline itiraz davası (m.235,II) olarak devam edilmelidir. (Kuru Baki, İcra ve İflas Hukuku El Kitabı, Adalet Yayınevi, 2013, sayfa 1235)

Sıra cetveline itiraz davasında da, görevli mahkeme İcra ve İflas Kanunun 235/1 maddesine göre iflas kararını veren Ticaret Mahkemesinin bulunduğu yerdeki herhangi bir Ticaret Mahkemesidir.

Sıra cetveline itiraz davasında da, görevli mahkeme İcra ve İflas Kanunun 235/1 maddesine göre iflas kararını veren Ticaret Mahkemesinin bulunduğu yerdeki herhangi bir Ticaret Mahkemesidir.

Eldeki davada, Mahkemece, davadan önce Müflis ... Mühendislik İnş. ve Tic. A.Ş. hakkında iflas kararı verilmesi sebebiyle, Ticaret Mahkemesinin görevli olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi isabetli ise de diğer davalılar yönünden görevli mahkemenin iş mahkemesi olması nedeniyle davanın esasına girilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm sair yönleri incelenmeksizin bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12270, Karar No: 2017/22087, Tarih: 21.12.2017

**9. Hukuk Dairesi         2016/12270 E.  ,  2017/22087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı T.C. Sağlık Bakanlığı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı mirasçıları vekili özetle; davacıların murisi ...'nin davalı Bakanlığa ait hastanede 01.12.1994 tarihinden vefat ettiği 31.12.2013 tarihine kadar temizlik personeli olarak çalıştığını, davacının en son davalı ..... Şti nezdinde sigortalı gözüktüğünü ve vefat nedeniyle hizmet akdinin sona erdiğini, tüm çalışma dönemi boyunca 15 gün senelik izin kullanmasına rağmen bugüne kadar kullanmadığı günlerin izin ücretlerinin de ödenmediğini, davalıların kıdem tazminatı ve izin ücreti alacağından müşterek ve müteselsilen sorumlu olduğunu iddia ederek; kıdem tazminatı ile izin ücreti alacağının davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C. Sağlık Bakanlığı vekili özetle; davanın zamanaşımına uğradığını, davacıların murisinin kendilerinin personeli olmadığını, murisin temizlik hizmeti alım ihalesini kazanan çeşitli firmaların işçisi olduğunu, Bakanlığın iş sözleşmesinin tarafı olmadığını, vefat ile sona eren iş sözleşmesi dolayısıyla ödenecek işçilik alacaklarından davalı idarenin sorumluluğunun bulunmadığını, ayrıca hiç izin kullanmadığı iddiasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davacının 23 günlük izin kullanım belgesi bulunduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ...vekili özetle; davalının asıl işveren diğer davalıdan temizlik işini ihale ile alarak 01.02.2013-31.12.2013 tarihlerinde murisi 11 ay çalıştırdığını, muris işçinin asıl işveren olan diğer davalının işçisi olduğunu, bu nedenle husumet yönünden davanın reddi gerektiğini, davacının kıdem tazminatına hak kazanmadığını, yıllık izin hakkı da doğmadığını, ihale bedelleri içinde kıdem tazminatı ve yıllık izin ücretleri bulunmadığı için herşeyden Bakanlığın sorumlu olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı T.C. Sağlık Bakanlığı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı T.C. Sağlik Bakanlığı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı T.C. Sağlık Bakanlığı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı T.C. Sağlik Bakanlığı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Somut uyuşmazlıkta; davacı tarafından açılan dava, belirsiz alacak davası türlerinden kısmi eda, külli tespit davası niteliğinde olduğundan, yıllık izin ücreti alacağının arttırılan miktarlarına artırım tarihinden tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, bu alacağın tamamına dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi ve davalı T.C. Sağlık Bakanlığı harçtan muaf olduğu halde yargılama giderlerine harçlar dahil edilerek, davalı Bakanlığın harca mahkum edilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK'nun geçici 3/2. Maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Sonuç:

Hüküm fıkrasının yıllık izin ücretine ve yargılama giderlerine ilişkin paragrafları olan 2 ve 5 numaralı bentlerinin çıkartılarak yerlerine;

“2-Yıllık İzin Ücreti alacağı talebinin kabulü ile, net 500.00 TL nin dava tarihi olan 28/01/2014 tarihinden itibaren, bakiye 9.530,62 TL.’nin talep artırım tarihi olan 27/05/2015 tarihinden itibaren işleyecek ve hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsili ile davacıya (mirasçılara) ödenmesine,

5-Davalı T.C. Sağlık bakanlığı harçtan muaf olduğundan, davacının yaptığı harç gideri hariç, 300,00 TL. bilirkişi ücreti ve 141,00 TL. tebligat posta gideri olmak üzere toplam 441,00 TL. yargılama giderinin davalılardan müşterek ve müteselsilen 634,15 TL harç masrafının sadece davalı şirketten tahsili ile davacıya (mirasçılara) verilmesine,” bentlerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7540, Karar No: 2018/7594, Tarih: 18.12.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/7540 E.  ,  2018/7594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Reşit olmayan kişiyi rıza ile kaçırıp alıkoyma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun kabule göre sanığın işlediği reşit olmayan kişiyi rıza ile kaçırıp alıkoyma suçunun 765 sayılı TCK'nın 430/2 maddesinde düzenlenip öngürülen cezanın üst sınırı itibariyle aynı Kanunun 102/4, 104 maddeleri gereğince 7 yıl 6 aylık asli ve ilave dava zamanaşımı süresine tâbi bulunduğu ve suç tarihi olan 05.03.2003'ten inceleme gününe kadar bu sürenin dolduğu anlaşıldığından, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 18.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16678, Karar No: 2013/25206, Tarih: 22.10.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/16678 E.  ,  2013/25206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa yüklenen suçun; işlenme yöntemi, olay tarihi ve temel şekli itiba- riyle gerektirdiği cezanın süresine göre, hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi kapsamında kaldığı ve anılan maddenin birinci fıkrasının ''b'' bendinde yer alan ''kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine karar verilir'' şeklindeki düzenleme gözetilerek; hükmün sair yönleri incelenmeksizin öncelikle bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4705, Karar No: 2015/8540, Tarih: 12.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/4705 E.  ,  2015/8540 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İzmir 8. İş Mahkemesi

Tarihi : 26/12/2013

Numarası : 2013/106-2013/813

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı; davalı uluslararası yük taşıma şirketinin İzmir Çeşme Limanından gönderdiği dorseleri İtalya’da, limandan alıp tırla götürülecek ülkeye bıraktığını, Türkiye’den direk Avrupa’ya seferlerinin de olduğunu, her ay sabit olarak asgari ücret aldığını, yurtdışında bulunduğunda aylık 1340 Euro harcırah aldığını, iş akdini ücretinin ödenmemesinden dolayı haklı nedenle feshettiğini beyan ederek kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, ücret alacağı, hafta tatili ücreti, bayram ve genel tatil ücreti, fazla çalışma ücreti alacağının faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı; davacının 30.11.2011 tarihli dilekçesi ile istifa ettiğini ve davalıyı ibra ettiğini, davacının bütün ücretlerinin ödendiğini beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Yurt dışına sefer yapan tır şoförlerinin fazla çalışma yaptıklarını ve hafta tatillerinde çalıştıklarını yazılı delille ispatlamaları gerekir.

Tır şoförünün yurt dışında olduğu sırada bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığının yazılı delil veya tanık beyanları ile ispatı mümkündür. Tanık beyanları ile kanıtlanan bu tür çalışmalarda pasaport ve benzeri yurda giriş çıkış kayıtları üzerinden inceleme yapılmalı ve işçinin yurt dışında olduğu süreye rastlayan bayram ve genel tatil günleri için hesaplamaya gidilmelidir.

Somut olayda; davacı yurt dışında tır şoförlüğü yapmakta ve mesaisini kendisi belirlemektedir. Yurt dışı seferleri sırasında fazla mesai yaptığını ispat edemeyen davacının fazla çalışma ücreti alacağı talebinin reddi gerekirken kabulü isabetsiz olmuştur.

3-Davacının genel tatillerde çalıştığı, işverenin de kabulündedir. Davacıya bu çalışmalarının karşılığında ücretsiz izin vermiştir. Genel tatil günü çalışması karşılığı ücretsiz izin verilmesinin kabulü mümkün değildir. Davacının yurda giriş çıkış yaptığı tarihlerde genel tatillere gelen günler ve ayrıca yurt dışında bulunduğu tarihlere gelen genel tatiller yönünden hesaplama yapılması gerekirken tüm genel tatillerde çalıştığının kabulü ile hesaplama yapılması hatalıdır.

4-Davacı işçinin hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4-Davacı işçinin hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 46 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereğince, çalışılmayan hafta tatili günü için bir iş karşılığı olmaksızın işçinin ücreti tam olarak ödenir. Hafta tatilinde çalışan işçinin ücretinin nasıl hesaplanacağı yasalarda düzenlenmemiş ise de, Dairemizce hafta tatilinde yapılan çalışmanın fazla çalışma sayılacağı, buna göre ücretin yüzde elli zamlı ödenmesi gerektiği görüşü benimsenmiştir. Buna göre hafta tatilinde çalışılmışsa, çalışma karşılığı olmaksızın ödenmesi gereken bir yevmiye yanında, çalışmanın karşılığı da bir buçuk yevmiye olarak ödenmelidir. Şu hale göre çalışılan hafta tatilinin ücreti ikibuçuk yevmiye olmalıdır.

Hafta tatili ücretleri çalışılan dönem ücreti üzerinden hesaplanır. Son ücrete göre hesaplama yapılması doğru olmaz. Bu durumda hafta tatili ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli değildir. İstek konusu dönem içinde işçi ücretlerinin miktarı da belirlenmelidir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak bilinmeyen ücretin buna göre tespiti de Dairemiz tarafından kabul görmektedir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanması gibi durumlarda, bilinen son ücretin asgari ücrete oranının geçmiş dönemler yönünden dikkate alınması doğru olmaz. Bu gibi hallerde, ilgili meslek kuruluşlarından bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer deliller birlikte değerlendirmeye tabi tutularak sonuca gidilmelidir.

Yurt dışına sefer yapan tır şoförlerinin hafta tatillerinde çalıştıklarını yazılı delille ispatlamaları gerekir.

Somut olayda; davacının hafta tatilinde çalıştığı, işverenin de kabulündedir. Davacıya bu çalışmalarının karşılığında ücretsiz izin vermiştir. Hafta tatili çalışması karşılığı ücretsiz izin verilmesinin kabulü mümkün değildir. Davacının yurda giriş çıkış yaptığı tarihlerde hafta tatiline gelen günlerin ve ayrıca yurt dışında bulunduğu tarihlere gelen hafta tatilleri yönünden hesaplama yapılması gerekirken her 6 ayda 24 hafta tatilinde çalıştığının kabulü ile hesaplama yapılması hatalıdır.

5-İşçi ücretlerinin ödenmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 37 nci maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

4857 sayılı İş Kanununun 37 nci maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

Somut olayda; banka kayıtlarından davacıya 10.03.2010 tarihli 614.84 TL Şubat ayı maaş ödemesi dışında iş avansı adı altında 09-13-15-21-25-29.01.2010, 01-03-11-15-18-22-24-.02.2010, 02-04-06-10.03.2010 tarihlerinde ödemeler yapıldığı görülmektedir. Davacının harcırahının Euro olarak ödendiği gözetilerek bu ödemeler değerlendirilerek yapılan değerlendirmeye göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

O halde davalı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 12.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.