muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6908, Karar No: 2012/11213, Tarih: 12.06.2012

Somut olayda; zararlandırıcı sigorta olayının, iplik imali işyerinde hallaç makinesine elyaf veren sigortalının, sol elini dişlilere kaptırıp yaralanması biçiminde gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, temyize konu iş bu ilk rücu davasına ilişkin olarak kusur raporu alınmamış, sigortalı tarafından açılan tazminat davasına dayanılmıştır. Söz konusu tazminat davasında alınan 12.05.2010 tarihli kusur raporunda ise, davalı işverene %80, sigortalıya %20 oranında kusur izafe edilmiştir. Olaya ilişkin ceza davasının bulunmadığı, sigorta müfettişinin ise 506 Sayılı Yasanın 26 ve 111. maddelerinin tatbiki gerektiğini bildirdiği anlaşılmaktadır. Davanın yasal dayanağını teşkil eden 506 Sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca davalı işverenin rücu alacağından sorumluluğu ancak anılan maddede öngörülen yasal koşulların gerçekleşmesi hâlinde mümkündür. Tazminat davasına dayanak kılınan kusur raporu temyize konu iş bu ilk rücu davasına esas alınmış ise de anılan dosyanın kesinleşip kesinleşmediği araştırılıp belirlenmediği gibi, Anayasa Mahkemesi iptal kararı kapsamında, Kurumun rücu hakkının, halefiyet ilkesine dayanmayıp, yasadan doğan kendine özgü ve sigortalı ya da hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında, tazminat davasında alınan kusur raporunun iş bu rücu davasında bağlayıcılığından söz edilemez. Mahkemece yapılacak iş, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden, kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alıp, sonucuna göre hüküm tesisinden ibarettir.

O halde, davacı Kurum avukatı ile davalı işveren avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, alınan temyiz harcının istek halinde davalıdan alınmasına, 12.06.2012 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8864, Karar No: 2017/594, Tarih: 18.01.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/8864 E.  ,  2017/594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla başlatılan takibe karşı, borçlunun, icra mahkemesine başvurusunda; borca itiraz yanında mernis adresi olan ... İcra Müdürlüğünün yetkili olduğunu da ileri sürerek yetki itirazında bulunduğu, mahkemece; takip konusu bonoda ... İcra Daireleri'nin yetkili kılındığı gerekçesi ile yetki itirazının ve diğer itirazların reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

İİK'nun 50. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken HMK'nun yetkiye ilişkin hükümleri uyarınca; bonoya dayalı olarak, borçlunun ikametgahının bulunduğu yerdeki genel yetkili icra dairesinde (HMK.6.md.), bonoda öngörülen ödeme yerinde ancak, TTK'nun 777/3. maddesine göre ödeme yeri gösterilmeyen bonoda, düzenlenme yerinin ödeme yeri olduğunun kabulü gerekeceğinden, bononun düzenlenme yerinde icra takibi yapılabilir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yetki sözleşmesini düzenleyen 17. maddesinde; "Tacirler veya kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır" hükmüne yer verilmiştir.

Görüldüğü üzere, söz konusu madde ile yetki sözleşmesi düzenleyebilecek şahıslar, sadece tacirler veya kamu tüzel kişileri olarak belirlenmiştir.

Yetki sözleşmesine ilişkin olarak yapılan bu düzenlemede, tacirler veya kamu tüzel kişileri ile diğer kişiler, yetki sözleşmesi yapmak açısından birbirinden ayırt edilmiştir. Tacirler veya kamu tüzel kişileri, kendi aralarındaki hukuki ilişkilerde hukuken eşit konumda sayılabilirler. Buna karşılık, tacirler veya kamu tüzel kişileri, gerçek kişiye göre, daha güçlü konumda bulunmaktadır. Daha zayıf konumda olan kişilerin daha güçlü olan tacir veya kamu tüzel kişilerine karşı korunma ihtiyacının ortaya çıkması nedeniyle kanun koyucu böyle bir düzenlemeye gitmiştir.

Ayrıca belirtmek gerekir ki, düzenlemeye bakıldığında, tacirler veya kamu tüzel kişileri dışındaki diğer kişilerin, kendi aralarında yetki sözleşmesi yapmaları da kabul edilmemiştir.

Ayrıca belirtmek gerekir ki, düzenlemeye bakıldığında, tacirler veya kamu tüzel kişileri dışındaki diğer kişilerin, kendi aralarında yetki sözleşmesi yapmaları da kabul edilmemiştir.

Söz konusu düzenleme ile ilgili olarak belirtilmesi gereken bir başka husus da, yetki sözleşmesi yapılmasında, tarafların tacir veya kamu tüzel kişisi olması aranmıştır. Diğer bir anlatımla, maddedeki tacirden anlatılmak istenen, işin ticari nitelikte olması değil, tarafların kanunlarda tacir olarak tanımlanan kişiler olmasıdır. Sözleşmenin konusunun ticari iş olması gerçek kişilere yetki sözleşmesi yapma imkanı vermemektedir.

Yapılan bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; alacaklının bir adet bonoya dayalı olarak 02.10.2015 tarihinde kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takibe başladığı, takip dayanağı bonoda, şikayetçi borçlunun keşideci, alacaklının ise lehtar konumunda oldukları, şikayetçinin ve alacaklının tacir olduğuna ilişkin dosya içinde bir belgenin bulunmadığı görülmektedir.

Bu durumda HMK’nun 17. maddesi ve bu madde ışığında yukarıda yapılan açıklamalar uyarınca taraflar arasındaki yetki sözleşmesi geçersizdir.

Öte yandan 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun “yetki itirazının ileri sürülmesi”ni düzenleyen 19. maddesinin 2. fıkrasında, “....Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz” hükmüne yer verilmiştir.

Buna göre, borçlunun geçerli bir yetki itirazında bulunabilmesi için, icra dairesinin yetkisiz olduğunu ileri sürmesinden başka yetkili icra dairesini de bildirmesi gerekir.

Somut olayda, borçlu, takibin yapıldığı icra dairesinin yetkisiz olduğunu, yetkili icra dairesinin ise, mernis adresi olan ... İcra Dairesi olduğunu iddia etmiştir.

O halde mahkemece, takip tarihi itibariyle borçlunun mernis adresi tespit edilmek suretiyle oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre borçlunun sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5025, Karar No: 2015/4672, Tarih: 17.02.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/5025 E.  ,  2015/4672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tüketicinin açtığı tüketici kredisinden kaynaklanan davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan konut kredisi kullandığını, tarafından 2250 TL dosya masrafı ve 920TL yapılandırma masrafı adı altında bedel tahsil edildiğini ileri sürerek söz konusu bedellerin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, cevap vermemiştir.

Mahkemece, dosya üzerinden inceleme yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Savunma hakkı Anayasanın 36.maddesinde güvence altına alındığı gibi, karar tarihinde yürürlükte bulunan HMK.nun 27.maddesi hükmüne göre de, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip olup, başka bir anlatımla, davalıya savunma hakkını kullanma olanağı verilmeden hüküm kurulamaz. HMK.'nın 320/1.maddesinde "mahkeme mümkün olan hallerde tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar vereceği" belirtilmişse de bunun ancak ön inceleme aşamasında ve "mümkün olan hallerde" olduğu belirtilmek suretiyle yasanın uygulama alanı dar bir çerçeve ile belirlenmiştir. HMK'nın 27. maddesinde belirtildiği üzere davanın taraflarının, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakları mevcut olup, bu hak çerçevesinde tarafların açıklama ve ispat hakkını kullanabilmeleri gerekmektedir. Hukuki dinlenilme hakkının usul hukukundaki bir diğer yansıması ise, HMK madde 297/ 1-c bendinde yer almış olup buna göre, mahkemelerin gerekçeli kararlarında, tarafların iddia ve savunmalarının özeti, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan deliller, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi ile sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebeplerin belirtilmesi gerektiği vurgulanmaktadır. Hal böyle olunca, tarafların hukuki dinlenilme hakkı bağlamında ilk derece mahkemesince duruşma yapılması kural olup, mahkemece tarafların iddia ve savunmalarının toplanarak duruşma açılması ve tarafların açıklamaları dinlenildikten sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken dosya üzerinde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2.bentte açıklanan nedenle, davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına,

peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 17.2.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10111, Karar No: 2007/4490, Tarih: 20.03.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/10111 E.  ,  2007/4490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Bursa 3.Aile Mahkemesi

TARİHİ        :16.3.2006

Taraflar arasındaki davanın birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan bugün \* duruşmalı temyiz eden T. O. ile vekili Av. C. Ş., temyiz eden karşı taraf E. O. vekili Av. Z. A. geldi. Davacı vekili "biz temyizimizden vazgeçiyoruz" dedi. O. ifadesi onaylattırıldı, imzası alındı. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Davacı-davalı kadın vekili katılma yoluyla temyizinden murafaa sırasında feragat ettiğinden temyiz isteğinin feragat nedeniyle reddine,

2-Davalı-davacı kocanın temyizinin incelenmesine gelince;

A-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kocanın aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

B-Tarafların tesbit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecesine  paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında \* davacı-davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42 ve  44. maddesi hükmü  dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1)  ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat taktiri gerekir.

Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

C-Toplanan delillerden davacı-davalı annenin çocukların eğitim ve gelişimine ilişkin amacı aşan davranışlarda bulunduğu, bu durumun pedogok raporu ile belirlendiği anlaşılmıştır. Bu nedenle müşterek çocukların velayetinin davalı-davacı babaya bırakılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün 2/B-C bendinde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalı-davacı kocanın diğer temyiz itirazlarının 2/A bendinde gösterilen nedenlerle ONANMASINA, davacı-davalı kadının temyiz itirazlarının 1.bentte gösterilen nedenlerle REDDİNE, duruşma için takdir olunan 500 YTL. vekalet ücretnin E.'dan alınıp T.'a verilmesine, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 20.03.02.2007 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2023/5793, Karar No: 2023/7078, Tarih: 05.06.2023

**5. Ceza Dairesi         2023/5793 E.  ,  2023/7078 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahlı terör örgütüne üye olma, haberleşmenin gizliliğini ihlal etme, özel hayatın gizliliğini ihlal etme, kişisel verileri, hukuka aykırı olarak ele geçirmek veya yaymak, kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği, kişisel verilerin kaydedilmesi, iftira, görevi kötüye kullanma, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Ankara 14. Ağır Ceza Mahkemesiyle Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz birleştirme uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçların niteliğine ve iddianamelerde olayın anlatılış biçimine göre; her iki mahkemenin dava dosyaları arasında sanık ve suç yönünden şahsi, hukuki ve fiili irtibat bulunduğu anlaşılmakla, davaların birlikte yürütülmesinde yarar görüldüğünden, Ankara 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 2022/114 Esas sayılı davası ile Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2022/182 Esas sayılı davasının oy birliğiyle BİRLEŞTİRİLMESİNE,

Davanın Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesi dosyası üzerinden YÜRÜTÜLMESİNE,

Dava dosyasının mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2930, Karar No: 2015/4043, Tarih: 14.09.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/2930 E.  ,  2015/4043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi'ne bir yakınını tedavi için getiren şikayetçinin aracını park edip hastaneye gittiği, o esnada güvenlik ekiplerinin, sanıkların şikayetçiye ait Kartal marka otomobilin altına girerek kurcalayıp zarar verdiklerini fark ettikleri ve sanıkları gözle takibe aldıkları, bir süre sonra aracıyla bir yere gitmek için gelen şikayetçi aracını çalıştıramayınca sanıkların yardımcı olabileceklerini söyleyip 90 TL’ye tamir edebileceklerini söyleyerek yanlarındaki alet ve gereçlerle aracı tamir ettikleri, şikayetçiden parayı almadan kolluk görevlilerince yakalandıkları, anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 14/09/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11576, Karar No: 2014/11847, Tarih: 07.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/11576 E.  ,  2014/11847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2013

NUMARASI : 2011/1037-2013/229

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret, izin, vergi iadesi, fazla çalışma, hafta ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, çalışan on işçinin işletme müdürünü darp ettikten sonra işlerin yoğun olduğu dönemde aynı anda kötüniyetli olarak işi bıraktığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, iş sözleşmesinin tazminat ödenmesini gerektirmeyecek şekilde sona erdiğinin davalı işveren tarafından ispatlanamadığı değerlendirilerek, delil durumuna göre istekler kısmen hüküm altına alınmıştır.

Temyiz:

Kararı davacı, ek kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı temyizi yönünden:

Temyiz olunan karar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434. maddesi gereğince temyiz dilekçesi verilirken ödenmeyen posta giderlerinin, muhtıranın tebliğ tarihinden itibaren yedi günlük kanuni süre içinde ödenmemesi sebebiyle temyiz isteminin mahkemece reddine ilişkindir. Mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin 02.04.2013 tarihli ek kararı, usul ve kanuna uygun olduğundan, davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA,

3-Davacı temyizi yönünden;

Taraflar arasında hizmet süresine ilişkin uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda 07.01.2004 - 12.09.2011 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını iddia eden davacının hizmet cetvelindeki işe giriş ve çıkış tarihlerine göre 07.01.2004-29.09.2006 tarihleri arasında 1075219 numaralı işyerinde çalıştığı, Dairemiz geri çevirme kararı üzerine eklenen evraklardan bu işyerinin H... K... adlı şahsa ait balık restaurantı olduğu, H... K...'ın ise aynı zamanda davalı şirketin ortağı olduğu anlaşılmıştır. Işletmeler arasında bağlantı bulunduğu dosya kapsamı ile sabit olduğundan davacının 07.01.2004- 29.09.2006 tarihleri arasında çalışmalarının hizmet süresine dahil edilmesi gerekir. Belirtilen yön gözetilmeden verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5475, Karar No: 2021/894, Tarih: 14.10.2021

**6. Hukuk Dairesi         2021/5475 E.  ,  2021/894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Davacılar vekili, Dairemizin 20.04.2021 gün 2020/773 Esas 2021/1813 Karar sayılı ilamı ile taraf vekillerince, Dairemiz onama ilamına karşı başvurulan karar düzeltme isteminin reddine karar verildiğini, ancak davada verilen kararın kesinleşmesi üzerine Vergi Dairesi’ne “harç tahsil müzekkeresi” yazıldığı ve tüm davacıların adına ayrı ayrı harç tahsil müzekkeresi çıkartıldığı, bu durumun hukuka aykırı olduğunu, tüm davacılar yönünden, Yargıtay ilâmının “...31,10’ar TL harç ve takdiren 490,00’ar TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine....” kısmının düzeltilmesi talebinde bulunmuştur.

Davacılar vekilinin talebi incelendiğinde; davacılar vekilinin tüm davacı arsa sahipleri vekilleri olarak, Dairemizin 05.11.2019 tarihli onama ilâmına karşı, karar düzeltme isteminde bulunduğu, davacılar vekilleri ile birlikte davalı yüklenici şirket vekilinin de karar düzeltme isteminin reddine karar verildiği, ancak ilâmın son üç satırında maddi hata sonucu “... 31,10’ar TL harç ve takdiren 490,00’ar TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine,...” yazıldığı esasen karar düzeltme talebinde bulunan davacı ve davalı taraflardan birer adet harç ve para cezası tahsilinin gerektiği anlaşıldığından, maddi hatanın düzeltilmesi talebinin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin talebinin kabulüyle Dairemizin 20.04.2021 gün, 2020/773 E.-2021/1813 K. sayılı ilâmının üçüncü paragrafının,üçüncü satırında “REDDİNE”, kelimesinden sonra gelmek üzere “31,10 TL harç ve takdiren 490,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen davacılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, davalı yüklenici şirketten ise 31,10 TL harç ve 490,00 TL para cezasının ayrıca tahsiliyle Hazine’ye gelir kaydedilmesine,” cümlesinin yazılmasına, Dairemiz ilâmındaki maddi hatanın bu şekilde DÜZELTİLMESİNE, 14.10.2021 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27377, Karar No: 2014/8137, Tarih: 28.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/27377 E.  ,  2014/8137 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/154098

MAHKEMESİ : Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/12/2011

NUMARASI : 2010/410 (E) ve 2011/290 (K)

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Dolandırıcılık suçunun, kişinin içinde bulunduğu tehlikeli durum veya zor şartlardan yararlanmak suretiyle işlenmesi TCK'nın 158/1-b bendinde,bu suçun temel şekline göre daha ağır ceza ile cezalandırılmayı gerektiren bir durum olarak kabul edilmiştir. Kişinin içinde bulunduğu tehlikeli durum veya zor şartlar, başkalarına güven duymaya, sığınmaya en fazla ihtiyaç duyduğu anlardır. Kişinin örneğin doğal bir afete veya trafik kazasına maruz kalmasından ya da hastalığı yüzünden içine düştüğü çaresizlikten yararlanılarak aldatılması daha kolaydır. Zor ve tehlikeli durumda olduğunu söyleyerek menfaat sağlanması, acıma ve yardım duygularının kötüye kullanılması suretiyle suçun işlenmesindeki kolaylık nedeniyle bu hâl ağırlaştırıcı neden sayılmıştır. Bir yakınının hastanede,karakolda, cezaevinde, vb, zor veya tehlikeli bir durumda olduğundan bahisle, ona götürülmek üzere para ve eşya olarak mağduru dolandıran kimse, onun, merhamet, acıma, yardıma koşma, korku ve telaşa kapılma duygularını sömürmektedir. Tehlikeli durumun gerçekte var olmadığı halde mağdurun buna inandırılmış olması nitelikli halin uygulanması için yeterlidir. Yalan da olsa mağdur gerçekte düşmüş olabileceği tehlikeli durum veya zor şartlar içine düşmekte ve o durumun gerektirdiği ruhsal ve psikolojik tepkilerle hareket etmektedir.