muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/22750, Karar No: 2015/19172, Tarih: 14.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/22750 E.  ,  2015/19172 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bozova Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 19/12/2014

Numarası : 2014/297-2014/818

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde çalışırken iş akdinin 6111 sayılı Yasanın 166. maddesi çerçevesinde devredilmiş olduğunu, çalıştığı sürede işyerinde uygulanmakta olan Toplu İş Sözleşmesine göre hak ettiği ikramiyeler ile sosyal ve sendikal hakların tam olarak ödenmediğini iddia ederek çalıştığı sürede yürürlükte olan TİS'lerinde düzenlenmiş olan bazı sosyal ve sendikal alacaklar ile ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davalı tarafından davacıya bordrolarda “ek tazminat” adı altında ödenen miktarların dikkate alınıp alınmayacağı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Türk Borçlar Kanununun mahsubu düzenleyen 101. ve 102. maddeleri çerçevesinde öncelikle muacceliyet ve temerrüt kavramlarının açıklanmasını gerektirmektedir.

Muacceliyet, alacaklının borçludan borçlanılan edimi talep ve dava edebilme yetkisidir. Borç muaccel olmadan borçlu temerrüdü söz konusu olmaz.

Temerrüt, en kısa tanımıyla, alacaklı tarafından talep edilebilir (muaccel) hale gelmiş bir borcun ifasındaki gecikmedir. Kural olarak, bu tür (muaccel) bir borcun borçlusu, alacaklının ihtarı ile temerrüde düşer (BK. m. 101/1). Başka bir ifadeyle, temerrütten söz edilebilmesi için, öncelikle muaccel bir borcun ve alacaklının o borca yönelik ihtarının bulunması gerekir. Kural böyle olmakla birlikte, borçlunun temerrüde düşmesi için alacaklının ihtarının gerekmediği bazı durumlar da vardır: Örneğin, ifa gününün taraflarca birlikte kararlaştırıldığı (BK. m.101/2), borçlunun borcu ifa etmeyeceğini bildirmiş olduğu veya hal ya da durumundan bu sonuca varılabildiği (BK. m.107/1) durumlarda, temerrüdün gerçekleşmesi için alacaklının ihtarına gerek yoktur.

Tek bir borç ilişkisinin söz konusu olduğu durumlarda, borçlu para borcunun faiz ve masraflarını ödemede temerrüde düşmemişse yaptığı kısmi ödemeyi anapara borcuna mahsup etme hakkına sahiptir. Ancak, para borcunun bir kısmı için kefalet, rehin veya benzeri bir teminat verilmişse, yapılan kısmi ödemenin teminatlı olan borca mahsubu istenemez. Bu durumda, kısmi ödemenin teminatsız olan ya da teminatı daha az olan borca mahsubu gerekir. Borçlu, faiz ve masrafları ödemede temerrüde düşmüşse yaptığı kısmi ödeme öncelikle gecikmiş faiz ve masraf borçlarına mahsup edilecektir. Hukuk Genel Kurulunun 27.9.2000 tarih ve 2000/12-1148 Esas, 2000/1193 Karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, Borçlar Kanununun 84 üncü maddesi gereğince, ödemelerin öncelikle asıl alacaktan düşülebilmesi için, borçlunun faiz ve masrafları ödemede gecikmemiş olması zorunludur. Gecikme ve alacaklının iradesini açıklaması halinde, ödenen kısmın öncelikle faizden düşülmesi gerekir. İcra takibi, ödemeye ihtirazi kayıt konulması irade açıklamasıdır.

Birden fazla borcu bulunan borçlunun yaptığı ödeme, ifa zamanında beyan ettiği borca mahsup edilir. Borçlu, ödeme sırasında, yapılan ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu beyan etmemiş veya alacaklının makbuzda belirttiği borca derhal itirazda bulunmamışsa makbuzda belirtilen borca mahsup edilmelidir.

Birden fazla para borcunun bulunduğu bir borç ilişkisinde, borçlunun, yapılan kısmi ödemenin hangi borç için mahsup edildiğini belirtmemesi, alacaklının da ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu makbuzda göstermemesi durumunda, kısmi ödemenin hangi borca mahsup edileceği sorunu Borçlar Kanununun 102.maddesine göre çözümlenmelidir. Bu gibi durumlarda, kısmi ödeme öncelikle muaccel olan borç için yapılmış sayılır. Ödeme zamanında birden fazla borç muaccel hale gelmişse, ödeme ilk takibe konulan borca mahsup edilir. Muaccel olan borçlardan hiçbiri takibe verilmemişse kısmi ödeme ifa zamanı önce gelen borca mahsup edilmiş sayılır. Borçların ifa zamanları (vadeleri) aynı günde gelmişse yapılan kısmi ödeme borçların miktarlarıyla orantılı olarak mahsup edilir. Borçlardan hiçbirinin ifa zamanı gelmemişse, kısmi ödeme alacaklı için güvencesi en az olan borca mahsup edilmiş sayılır.

İş sözleşmesinden doğan para borçlarının kısmi ifasında, mahsubun ne şekilde yapılacağı ile ilgili 4857 sayılı İş Kanununda özel bir düzenleme bulunmadığından, Borçlar Kanununun genel hükümleri kapsamında sorun çözümlenmektedir. İşçinin işverenden bir alacağının, örneğin sadece kıdem tazminatı alacağının bulunduğu durumlarda, kısmi ödeme nedeniyle mahsup işlemi Borçlar Kanununun 100.maddesi çerçevesinde yapılacaktır. Dairemiz uygulamasına göre, temerrüde düşmüş olan işverenin yaptığı kısmi ödeme işçinin bu hususta beyanda bulunup bulunmadığına bakılmaksızın öncelikle faiz ve masraflara mahsup edilmelidir.

Borcun taksitle ödenmesi konusunda yapılan anlaşma aksi öngörülmemişse, kural olarak, işçinin faiz talebinden vazgeçtiğini kapsar. Ancak, bu sonuç işverenin taksit anlaşmasına uygun hareket etmesine bağlıdır. İşverenin taksitlerden birini zamanında ödememesi halinde, işçinin faizle ilgili feragati geçersiz hale gelir ve sadece ödenmeyen taksit için değil, tüm alacak için faiz talep hakkı doğacaktır. Bu durumda ödenmiş olan önceki taksitlerin öncelikle faiz ve masraflara mahsubu gerekecektir. Kuşkusuz taksit sözleşmesinin işçinin serbest iradesi ile meydana gelmesi gerekir.

İşçinin birden fazla alacağının söz konusu olması halinde, yapılan kısmi ödemenin hangi alacağa ilişkin olduğu işveren tarafından ödeme sırasında belirtilmemiş ve işçi tarafından da bu husus makbuzda gösterilmemiş ise, mahsup işlemi Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre yapılacaktır. İş Kanununda işçinin sözleşme ve kanundan doğan alacaklarının muacceliyet ve vade zamanları konusunda değişik hükümler öngörülmüştür.

4857 sayılı İş Kanununa göre ücret en geç ayda bir ödenir (m.32/5). İş Hukuku Mevzuatımızda Basın İş Kanununun 14 üncü maddesi hariç, ücretin peşin ödeneceğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu nedenle ücret, çalışılan ayı takip eden aybaşında muaccel hale gelmektedir. Fazla mesai, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin muacceliyet tarihleri normal aylık ücret gibidir. İşçinin ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti sözleşmenin feshi ile muaccel hale gelir.

1475 sayılı İş Kanununun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunun 120 nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

Somut olayda bilirkişi tarafından davacıya bordrolarda “ek tazminat” adı altında ödenen ödemeler, “tazminat” adı altında ödendiğinden dolayı dava konusu alacaklarla ilişkisi bulunmadığı gerekçesi ile dava konusu alacakların hesaplanmasında dikkate alınmamıştır. Oysa davalı bu ödemeleri TİS'de düzenlenen alacaklar ve ilave tediye alacağına karşılık yaptığını iddia etmektedir. Davalı resmi kurum olup, davacı da yapılan bu ödemelerin başka bir alacağa karşılık olarak yapıldığını iddia etmediğine göre, yapılacak iş bu ödemelerin yukarıda belirtilen ilke kararı çerçevesinde davacının alacağından mahsup etmektir. Nitekim aynı davalıya karşı açılan ve aynı alacakların talep edildiği Dairemizce onanan emsal seri 2015/7912 E. (Bozova Asliye Hukuk Mahkemesi 2014/107 E. 2014/682 K.) sayılı dosya ve seriye ait diğer dosyalarda davalı tarafından yapılan bu ödemeler alacaktan mahsup edilmiştir. Mahkemece bu husus gözetilmeksizin davalının “ek tazminat” adı altında yapmış olduğu ödemeler dikkate alınmadan hüküm kurulmuş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 14.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2980, Karar No: 2021/2129, Tarih: 08.04.2021

**1. Hukuk Dairesi         2019/2980 E.  ,  2021/2129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, eşinin borçlarına karşılık ve teminat olarak, 3042 ada, 7 parsel sayılı taşınmazını davalı ...’a satış yoluyla temlik ettiğini, borcun tamamının ödendiğini ancak talep etmesine rağmen davalının taşınmazın devrine yanaşmadığını, taşınmazı 14.000,00 TL bedel karşılığında gerçek değerinin çok altında satın aldığını, Romanya asıllı olduğunu, Türk Kanunlarını yeterince bilmediğini, tecrübesizlik, darda kalma ve ekonomik güç yetersizliğinin davalı tarafından kullanılarak taşınmazın gerçek değerinin çok altında satın alındığını ileri sürerek tapu kaydının iptali ile adına tescilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine ilişkin olarak verilen karar, Dairece “...Somut olaya gelince davacının eşi Hamit’in davalının ağabeyi İbrahim’den borç para aldığı, karşılığında taşınmazın temlikinin yapıldığı, taşınmazın gerçek değeri 200.000, 00 TL olduğu halde akitte 14.000,00TL olarak gösterildiği anlaşılmaktadır. Hernekadar davalı taraf 200.000,00 TL ödediğini savunmuşsa da bu miktar tanıkla kanıtlama sınırı dışında olup, bu ödeme yazılı belge ile usulünce kanıtlanamamıştır. Dolayısıyla somut olayda gabinin hem objektif hem de subjektif unsurlarının gerçekleştiği, davanın süresi içinde açıldığı sabittir. Hal böyle olunca davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile reddine karar verilmesi doğru değildir.” gerekçesiyle bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istemli temyiz edilmiş olmakla; duruşma günü olarak saptanan 08.04.2021 Perşembe günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Avukat gelmedi, temyiz edilen davacı vekili Avukat ... geldi, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, 24.11.2020 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edilen davacı vekili için 3.050.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin ve aşağıda yazılı 10.722.14. TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 08.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7100, Karar No: 2019/18450, Tarih: 02.12.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/7100 E.  ,  2019/18450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında verilen kararın niteliği itibariyle, duruşmalı inceleme yapılamayacağı gibi katılan vekilinin duruşmalı inceleme isteme yetkisi de bulunmadığından, 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca duruşmalı inceleme isteminin reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Tanık ...’ün olay günü sanıkları gördüklerini beyan etmesi karşısında, tanığın duruşma esnasında hazır edilerek sanık ile yüzleştirme yapılıp, olay günü gördüğü kişinin sanık olup olmadığı sorularak ve dosya içeriğine göre; olayda müştekiyi takipte kullanılan ... plakalı aracın ruhsat sahibi olan ...’nın tanık olarak dinlenerek, olay günü aracın kim tarafından kullanıldığı da sorularak sonuca göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ve kovuşturma ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 02.12.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12671, Karar No: 2025/2373, Tarih: 17.02.2025

**7. Ceza Dairesi         2022/12671 E.  ,  2025/2373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 27.04.2022

SAYISI : 2017/4134 E., 2022/1193 K.

SUÇLAR : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

Resmi belgede sahtecilik

SUÇ TARİHLERİ : 08.01.2013, 10.01.2013, 17.01.2013, 22.01.2013

HÜKÜMLER : Beraat, mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bakırköy 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.07.2017 tarihli ve 2013/58 Esas, 2017/197 Karar sayılı kararı ile sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'in 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/14, 4/2 maddesi ve 5237

sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43. maddesi gereğince ayrı ayrı 7 yıl 6 ay hapis ve 150.000,00 TL adlî para cezası ile; sanık ...'ın 5607 sayılı Kanun'un 3/14, 4/2, 4/4, 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi uyarınca 11 yıl 3 ay hapis ve 225.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmalarına; sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın ayrı ayrı resmî belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 204/1, 43. maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; sanıklar ..., ... ve sanık ...'ın resmî belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 204/2, 43. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 15.03.2022 tarihli ve 2017/4134 Esas, 2022/1193 Karar sayılı kararı ile ilk derece mahkemesince verilen hükümler tamamen ortadan kaldırılarak; sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'ın 5607 sayılı Kanun'a muhalefet ve resmî belgede sahtecilik suçlarından ayrı ayrı beraatlerine; sanıklar ... ve ...'in 5607 sayılı Kanun'un 3/14, 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi gereğince ayrı ayrı 2 yıl 1 ay hapis ve 20.820,00 TL adlî para cezası ve resmî belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 204/1, 43. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 2 yıl 7 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 27.04.2022 tarihli ek kararı ile resmî belgede sahtecilik suçundan sanıklar ... ve ... hakkında verilen hapis cezasının kesin nitelikte olduğundan bahisle, sanıklar müdafilerinin temyiz istemlerinin reddine karar verilmiştir.

A. TEMYİZ İSTEMLERİ

1.Katılan vekilinin temyiz istemi, münhasıran beraat kararlarının usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

2. Sanıklar ... ve ... müdafilerinin temyiz istemi, temyiz isteminin reddine dair ek kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ve sanıklar hakkında şüpheden sanık yararlanır ilkesi uyarınca beraat kararı verilmesi gerektiği, bilirkişi raporlarının yetersiz olduğu ve verilen mahkûmiyet hükmünün usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

I- 27.04.2022 Tarihli Ek Kararın Temyizine Yönelik

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-b maddesinde yer verilen “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “ … temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş … ise … hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

II- Sanıklar ..., ..., ... ve ... Hakkındaki Beraat Kararlarına Yönelik

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, katılan vekilinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III- Sanık ... Hakkında Verilen Beraat Kararları ile Sanıklar ... ve ... Hakkındaki Mahkûmiyet Kararlarına Yönelik

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan bilirkişi raporlarının yeterli olduğu anlaşıldığından, katılan vekili ile sanıklar müdafiin temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedenleri dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Dosya arasındaki görüntü izleme tutanakları ile sabit olduğu üzere, 22.01.2013 tarih ve 13340100EX000242 numaralı beyanname muhteviyatı olan ve ihracata konu 55.823 gr 925 ayar gümüşten mamül mücevher cinsi eşyaya ilişkin olarak, sanıklar ... ve ...'ın, havalimanına giriş anında X-Ray kontrolünde durdurulmadıkları, yanlarında evrakları, valizleri ve müdürleri kontrol eden bir gümrük gözetim memurunun bulunmadığı, pasaport kontrolünden sonraki X-Ray kontrolünden de 40 saniyede geçtikleri, hiç bir yere uğramadan wings salonuna gittikleri, salonda iken yanlarında getirdikleri valizleri açtıklarında valizlerin boş olduğunun görüntülerde açıkça görüldüğü;

10.01.2013/13340100EX000093 tarih ve sayılı beyanname muhteviyatı olan ve ihracata konu 52.350 gr 925 ayar gümüşten mamül mücevher cinsi eşyaya ilişkin olarak, sanıkların havalimanına giriş anında X-Ray kontrolünde durdurulmadıkları, yanlarında gümrük gözetim memurunun bulunmadığı, beraberlerinde getirdikleri çekçek valizleri olmaksızın boarding (biniş) işlemlerini yaptıkları;

08.01.2013/13340100EX000046 tarih ve sayılı ihracat beyannamesinin, 54300 gr 925 ayar gümüşten mamül mücevher cinsi eşyaya ilişkin olarak, sanıkların havalimanına giriş anında X-Ray kontrolünde durdurulmadıkları, pasaport kontrolü sonrasındaki X-Ray taramasında da takılmadan geçtikleri, valizleri taşıma şekillerinden valizlerin hafif olduklarının anlaşıldığı, wings salonunda sanıklar tarafından valizler açıldığında içlerinin boş olduğunun görüntülere yansıdığı;

17.01.2013/13340100EX000173 tarih ve sayılı beyanname muhteviyatı olan ve ihracata konu 52300 gr 925 ayar gümüşten mamül mücevher cinsi eşyaya dair olarak; sanıkların havalimanına giriş anında X-Ray kontrolünde durdurulmadıkları, yanlarında bir gümrük gözetim memurunun bulunmadığı, taşıma şekillerinden valizlerin hafif olduğunun anlaşıldığı, pasaport kontrolü sonrasında yanlarında getirdikleri çekçek valizlerin olmadığı tespit olunmuş olup,

Suça konu eylemlerin tamamında, yapılan kontrollerde metal yoğunluğu sebebiyle X-ray cihazına takılmaları gerekirken herhangi bir takılma yaşamadan rahatlıkla geçtikleri, sadece sanık ...'dan evrak fotokopileri aldıklarının görüntülere yansıdığı, yanlarında bir gümrük gözetim memurunun bulunmadığı, sanıkların görüntülere yansıyan tavırlarından ve valizleri taşıma şekillerinden yanlarında getirdikleri valizlerin boş olduğunun açıkça anlaşılabilir nitelikte olduğu, beyannameye konu eşyaların havalimanına dahi hiç getirilmediği kanaatine varılarak,

Sanık ...'in gümrük muhafaza memurluğunda alınan ilk beyanında, olay günü gümrük memurunu hiç görmediğini beyan etmesi de göz önünde bulundurularak, "sarı hat" muayene usulüne göre gümrük muayenesi yapılmak üzere ihraç edilecek eşyayı kontrol yükümlülüğü olan gümrük gözetim memuru sanık ...'ın, eşyayı kontrol etmediği halde "beyanname muhteviyatı mallar yolcuya teslim edilerek yurt dışı edildi" şerhini beyannamenin arkasına yazarak imzaladığı ve adının yazılı olduğu kaşesini bastığı, böylelikle sanıklar ile iştirak iradesi içerisinde, ihracat gerçekleşmediği halde ihracatı gerçekleşmiş gibi gösterdiği ve bu şekilde suça konu ihracat beyannamelerinin sahte şekilde düzenlediği anlaşılmakla atılı suçlardan mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

3. Sanıklar ... ve ...'ın eylemlerini gözetim memuru sanık ... ile iştirak iradesi ile işlediklerinin anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında 5607 sayılı Kanun'un 4/2. maddesi gereği toplu kaçakçılık suçundan cezalarının artırılması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

I- 27.04.2022 Tarihli Ek Kararın Temyizine Yönelik

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinde sanıklar müdafilerinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle reddi ile EK KARARIN ONANMASINA,

II- Sanıklar ..., ..., ... ve ... Hakkındaki Beraat Kararlarına Yönelik

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin kararında, katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliği ile TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

III- Sanık ... Hakkında Verilen Beraat Kararları ile Sanıklar ... ve ... Hakkındaki Mahkûmiyet Kararlarına Yönelik

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan vekili ile sanıklar müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak I. ve II. bentler yönünden oy birliğiyle III. bent yönünden oy çokluğuyla BOZULMASINA, sanıklar ... ve ...'ın cezada kazanılmış haklarının korunmasına,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b. maddesi uyarınca takdiren İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.02.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE