muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7157, Karar No: 2019/19443, Tarih: 07.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/7157 E.  ,  2019/19443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin yurtiçi tır şoförü olarak çalıştığını, iş sözleşmesini ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, fazla mesai, genel tatil, yıllık ücretli izin alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının tüm alacaklarının ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Mahkemece fazla mesai alacağı yönünden " Davacının fazla çalışması öncelikle seçenekli olarak takograf ve DAT raporlarına itibar edilmek suretiyle ve de tanık beyanlarıyla değerlendirme yapılarak terditli olarak hesaplanmış, itiraz üzerine aldırılan ek raporda ise davacının mevcut fazla çalışmalarının tahakkuk ettirilip bankaya yatırıldığından, davacı tarafından da başkaca delil sunulmadığından ödenen sürelerin dışlanarak mevcut fazla çalışması ve ücreti hesaplanmış olup, mahkememizce dosya kapsamına ve yapılan işe uygun düşen bu hesaplamaya itibar edilmiştir." gerekçesiyle tanık beyanları ve Karayolları Trafik Yönetmeliği dikkate alınarak yapılan bilirkişi raporunun 2. seçeneğine itibarla karar verilmiştir.

Ancak bilirkişi raporunun 1. seçeneğinde takograf kayıtları ve Dat raporları ve PDKS kayıtlarına itibar edildiğinde davacının fazla mesai yapmadığı , tespit edilen 22 günlük fazla mesai alacağının da davacının banka hesabına yatırıldığı bu nedenle davacının fazla mesai ücret alacağı talebinde bulunamayacağı tespit edilmiştir.

Ancak bilirkişi raporunun 1. seçeneğinde takograf kayıtları ve Dat raporları ve PDKS kayıtlarına itibar edildiğinde davacının fazla mesai yapmadığı , tespit edilen 22 günlük fazla mesai alacağının da davacının banka hesabına yatırıldığı bu nedenle davacının fazla mesai ücret alacağı talebinde bulunamayacağı tespit edilmiştir.

Dairemizin yurt içi tır şoförleri hakkındaki ilke kararı "Yurt içi tır şoförleri bakımından fazla çalışmalar her türlü delille ispatlanabilir ise de takometre kayıtları bulunması halinde inceleme bu kayıtlar üzerinden yapılmalıdır (Yargıtay 9.H.D. 30.01.2013 gün, 2010/ 39450 E, 2013/ 3675 K.). Yurt içinde çalışan tır şoförünün hafta tatili ile bayram ve genel tatillerde çalıştığını her türlü yazılı delil veya tanıklarla kanıtlaması mümkündür. Ancak ulusal trafik kurallarına göre günde belli bir saat araç kullanma zorunluluğu sebebiyle fazla çalışma yapıldığının inandırıcı delillerle ispatı gerekir (Yargıtay 22.H.D. 24.06.2013 gün, 2012/ 25400 E, 2013/ 15235 K.). Takometre kayıtlarının sunulması halinde konunun uzmanı bilirkişi marifetiyle inceleme yapılarak kayıtlara üstünlük tanınmalıdır (Yargıtay 9.H.D. 13.06.2013 gün, 2011/ 17536 E, 2013/ 18349 K. ; Yargıtay 22. H.D. 21.05.2013 gün, 2013/ 10623 E, 2013/ 11943 K.)." şeklindedir.

Yukarıdaki ilke kararımız doğrultusunda kendisi ile aynı seferde bulunmayan tanıkların beyanları esas alınarak davacının fazla mesai yaptığının kabul edilemeyeceği, fazla mesai konusunda takograf kayıtlarına itibar edilerek ve bilirkişi raporunun 1. seçeneği dikkate alınarak fazla mesai talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2677, Karar No: 2019/10029, Tarih: 30.05.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/2677 E.  ,  2019/10029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılanlar ...,... ve ...’ye yönelik hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına ilişkin suça sürüklenen çocuk müdafii ve babasının itiraz dilekçeleri üzerine İstanbul 1.Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi’nin 13/04/2015 tarih 2015/201 değişik iş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verildiği ve kararın kesinleştiği belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

1-Suça sürüklenen çocuklar Anıl ve Murat hakkında katılanlar ...,... ve ...’ye yönelik mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafii ve suça sürüklenen çocuk ...’ın babasının temyiz istemlerinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılanlar ...,...ve ...’ye yönelik hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğun gündüz vakti gerçekleştirdiği hırsızlığa teşebbüs suçundan eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b,35 ve 31/2. maddelerinde hırsızlık suçları için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 maddelerinde öngörülen 4 yıllık dava zamanaşımının 11/12/2014 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 30/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/856, Karar No: 2020/1500, Tarih: 11.06.2020

**15. Hukuk Dairesi         2020/856 E.  ,  2020/1500 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Uyuşmazlık, davacıların murisi ile davalı arsa sahibi arasında ... 3. Noterliği'nde düzenlenen 27.06.1986 günlü, 16223 yevmiye nolu kat karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanan tapu iptâli ve tescil, olmadığı takdirde inşaat bedelinin tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece İstanbul Nöbetçi Tüketici Mahkemesi'nin görevli olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine ve mahkemenin görevsizliğine dair verilen karar, davacı yüklenicinin mirasçıları vekilince temyiz edilmiştir.

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/k maddesinde "Tüketici, ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket eden gerçek veya tüzel kişi" olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 6502 sayılı Yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır.

Somut olayda mahkemenin de kabulünde olduğu üzere, taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinin bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklandığından, taraflardan her ikisinin de tüketici sıfatının bulunmadığı davada genel mahkeme olan Asliye Hukuk Mahkemesi’nin görevli olması nedeniyle yerel mahkemece işin esası incelenerek hüküm kurulması gerekirken, görevsizlik kararı verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacılar yararına BOZULMASINA, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 143,50 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden davacılara iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 11.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9011, Karar No: 2018/10888, Tarih: 20.09.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/9011 E.  ,  2018/10888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık ...'ın müşteki ....'e yönelik hırsızlık eyleminde; 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın müştekinin elindeki poşet içinde bulunan 5 TL para ve 50 TL değerinde cep telefonunu çaldığı, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılıp yapılmayacağının tartışmasız bırakılması,

Kabule göre de :

2-Sanık ...'ın Yuvak tekerrüre esas mahkumiyeti bulunduğu halde, 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması,

Kabule göre de :

2-Sanık ...'ın Yuvak tekerrüre esas mahkumiyeti bulunduğu halde, 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması,

3-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1 yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca tekerrür açısından kazanılmış hakkın korunmasına 20.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6969, Karar No: 2009/5462, Tarih: 19.10.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/6969 E.  ,  2009/5462 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş davacı-k.davalılar vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı-k.davalılar avukatı gelmedi. Davalı-k.davacı vekili ... .... Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davalı-k.davacı avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dava, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi ile davacı arsa sahiplerine teslimi gereken bağımsız bölümlerin eksik ve geç teslimi ile çatıdaki dairenin dubleks yapılması sebebiyle gecikme tazminatı, eksik iş bedeli ve alacak, karşı dava ise yükleniciye ait olup arsa sahipleri tarafından satılan bağımsız bölüm bedellerinin ve fazla imalât bedelinin tahsili istemlerine ilişkindir. Mahkemece asıl davanın HUMK’nın 409. maddesi gereği açılmamış sayılmasına, karşı davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı-karşı davacının tüm, davacı-karşı davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Karşı davanın konusunu oluşturan Kuşadası ... Mahallesi ... mevkii 164 ada 28 parsel sayılı taşınmazdaki 3 ve 4 nolu bağımsız bölümlerin sözleşmeye göre davalı-karşı davacı yükleniciye kaldığı sabittir. Yüklenicinin sözleşme gereğince edimini yerine getirdiği ve anılan bağımsız bölümlerin mülkiyetine hak kazandığı da anlaşılmaktadır. Dosya içerisine alınan Kuşadası Asliye Hukuk Mahkemesinin 1998/244 Esas ve 1998/245 Esas sayılı dava dosyalarına göre davalı-karşı davacı yüklenici bu bağımsız bölümleri harici satış sözleşmeleri ile dava dışı ... ile ...'e, ...' da ...’e satmış olup yüklenici ...’nın şahsi hakkının temliki mahiyetindeki bu satış sözleşmeleri geçerlidir. Nitekim satın alan şahısların açtıkları tescil davasının yargılaması devam ederken satın alanlara arsa sahiplerince pay devri yapıldığından konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yer olmayan davanın reddine karar verilmiştir. Yüklenicinin de taraf olduğu bu davalardaki kararlar temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

Az yukarıda açıklandığı üzere yüklenicinin, kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereği kendisine isabet eden bağımsız bölümleri 3. şahıslara temlikinin geçerli olduğu ve arsa sahipleri, yüklenicinin alacak haklarını temlik ettiği dava dışı şahıslara tapuda pay devri yapmak suretiyle kendilerine düşen yükümlülüklerini yerine getirdikleri anlaşıldığı ve arsa sahipleri 3. kişilerin yükleniciye ödemedikleri satış bedelinden sorumlu tutulamayacaklarından, karşı davanın tümden reddi yerine yanlış değerlendirme sonucu kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1.) bendde açıklanan nedenlerle davalı-karşı davacının tüm, davacı-karşı davalıların diğer temyiz itirazlarının reddine, (2.) bent uyarınca kabulü ile hükmün davacı-karşı davalı arsa sahipleri yararına BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunmayan arsa sahipleri yararına vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına, aşağıda yazılı bakiye 8,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı-k.davacı ...’dan alınmasına, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacı-k.davalılar ... ve Zinet Kılınçlı’ya geri verilmesine, 19.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6724, Karar No: 2021/2315, Tarih: 18.05.2021

**9. Ceza Dairesi         2020/6724 E.  ,  2021/2315 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan sanık ... müdafiinin temyiz itirazının sanık ... hakkında basit yaralama ve özel belgeyi yok etme suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik, katılan Hazine vekilinin temyiz itirazının ise sanıklar ..., ... ve katılan sanık ... hakkında tefecilik suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

1-Sanıklar ... ve ... hakkında tefecilik suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan Hazine vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında basit yaralama ve özel belgeyi yok etme suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik temyizi itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın hükümden sonra 24/07/2020 tarihinde öldüğü UYAP sisteminden temin edilen nüfus kaydından anlaşıldığından, bu husus mahallinde araştırılarak sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 64 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

3-Katılan sanık ... hakkında tefecilik suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

TCK'nın 241. maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli oluşu, ayrıca birden fazla kişiye sistemli olarak

faiz karşılığı ödünç para verilmesinin suçun unsuru olarak aranmaması, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 12/05/2015 gün ve 2014/4-655 Esas, 2015/152 sayılı Kararında da açıklandığı üzere kişiler arasında doğmuş bir alacak borç ilişkisine dayanmayan kazanç elde etme amaçlı ödünç para verme eylemlerinin tefecilik suçu kapsamında bulunması ve aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında yüksek sayılabilecek miktarda paranın karşılıksız verilmesinin hayatın olağan akışına uygun olmaması nazara alındığında; müşteki ve tanıklarının aşamalardaki beyanları, sanığın borç verdiğine ilişkin tevil yollu beyanı ve kamera ve ses çözüm raporu ile tüm dosya kapsamından sanığın kazanç sağlamak için tefecilik fiilini işlediği, yüklenen suçun tüm unsurlarıyla oluştuğu gözetilmeden, mahkumiyeti yerine dosya kapsamı ve oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18/05/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1847, Karar No: 2013/9295, Tarih: 07.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/1847 E.  ,  2013/9295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mağdur ... 'nun, evinin önünde rahatsız edecek derecede yüksek sesle müzik dinleyen sanık ve arkadaşlarını uyarmaktan başka haksız bir hareketi söz konusu olmadığı halde, sanığa verilen cezadan tahrik sebebiyle indirim yapılması, aleyhte temyiz olmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Tahrik sebebiyle TCK'nin 29. maddesi gereğince yapılacak indirimin 1/4'ten az olamayacağı gözetilmeden, yazılı oranda (1/6 oranında) indirim yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 07.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12877, Karar No: 2013/12309, Tarih: 13.05.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/12877 E.  ,  2013/12309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

K A R A R

Dava, su aboneliği yapılması sırasında istenen kanal katılım ve şebeke bedelinden kaynaklanan uyuşmazlığa ilişkindir.

9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 günlü ve 2013/1 sayılı kararı uyarınca işbu davada temyizen incelenme görevi 1.2.2013 tarihinden itibaren Yargıtay 3.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 13.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12815, Karar No: 2012/18886, Tarih: 12.12.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/12815 E.  ,  2012/18886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın yetkisizlik nedeniyle reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -