muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5600, Karar No: 2018/1732, Tarih: 19.02.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/5600 E.  ,  2018/1732 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1, 62, 51, 53/6 maddeler gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın sevk ve idaresindeki aracıyla ters yönde seyir halinde iken karşıdan karşıya geçmekte olan yayaya çarparak yaralanılması ile neticelenen olayda sanık hakkında bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmaması ve katılanın geçici raporunda kafatası arka bölgede yumuşak doku şişliği nedeniyle beyin, genel cerrah ve ortapedi uzmanlarınca değerlendirilmesi gerektiğine yönelik kaydın bulunmasına rağmen, katılanın kati raporu alınmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan sair temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 19/02/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11749, Karar No: 2017/2244, Tarih: 20.03.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/11749 E.  ,  2017/2244 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı ve davacı Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağını oluşturan ve işverenin iş kazası veya meslek hastalığından sorumluluğunu düzenleyen 5510 sayılı Kanunun 21/1’inci maddesinde; sigortalıya veya hak sahiplerine yapılan ya da ileride yapılması gereken harcama ve ödemeler yönünden herhangi bir sınır öngörülmemişken; bağlanan gelirler yönünden, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamına, sigortalı veya hak sahibinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere hükmedilebileceği öngörülmüştür. Bunun bir gerçek zarar hesabını gerektireceği açıktır. Gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalıdır. Sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar hesabı, ölüm halinde ise destekten yoksun kalma tazminatı (818 sayılı Borçlar Kanununun 45 ve 46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54 ve 55’inci maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Uygulamada, sigortalının veya hak sahibinin bakiye ömürleri 1931 tarihli “PMF (Population Masculine et Feminine)” Fransız yaşam tablosundan yararlanılmakta ise de; Başkanlık Hazine Müsteşarlığı, ... Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü,... Danışmanlık, ... Üniversitesi ve ... Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, ... Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tabloların uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda, Ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH 2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde nazara alınmalıdır.

Bununla birlikte, tazminatların peşin olarak hesaplanması, oysa gelirlerin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminattan her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre; önceki uygulamalardaki gibi %10 iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları da nazara alınıp, ... Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

Somut olayda; sigortalının 03.10.2006 tarihli kaza yönünden % 11 oranında, 27.06.2012 tarihli kaza yönünden % 3,2 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı ve birleşme suretiyle % 13,84 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı belirtilmiş olup, gerçek zarar hesabı yapılırken % 13,84 iş görmezlik derecesi ve 60.027,87 TL ilk peşin sermaye değeri dikkate alınarak gerçek zarar hesabı yapılmalı, bu zarar hesaplanırken sigortalının maruz kaldığı her bir kaza yönünden (03.10.2006 tarihli kaza yönünden % 11 ve 27.06.2012 tarihli kaza yönünden % 3,2 ) iş göremezlik derecesinin bu zarar içindeki payı ve karşılığı ilk peşin değer belirlenmeli, daha önce açılmış bir rücu davası olup olmadığı araştırılarak olması halinde ve o davada kesinleşmiş bir kusur oranı varsa o kusur oranı esas alınarak, yoksa eldeki davada alınan 17.11.2014 tarihli heyet bilirkişi raporuna göre her iki kaza yönünden de sigortalının % 30 oranında, işveren TTK 'nın % 70 oranındaki kusur oranları esas alınıp, ilk rücu davasının olması halinde o davada yapılan ödemeler varsa bu ödemeler de mahsup edilmek ve her bir iş kazası bu esaslar çerçevesinde ayrı ayrı değerlendirilmek suretiyle hasıl olacak sonuca göre karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem hâlinde davalıya iadesine, 20.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6424, Karar No: 2013/18724, Tarih: 03.07.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/6424 E.  ,  2013/18724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bafra 2.Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :10.01.2013

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3-Kabule göre de;

Tefhim olunan kısa kararla hüküm altına alınan tazminatlara faiz uygulanmasına karar verildiği halde, sonradan yazılan gerekçeli kararda tazminatlara faiz uygulanmaması, bu suretle tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı gerekçeli karar oluşturulması da usul ve yasaya aykırıdır (HMK.md.298/2).

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 03.07.2013 (Çar.)

KARŞI OY YAZISI

Kısa karar gerekçeli karar çelişkisi hükmün tamamını özürlü kılar.
Yargıtay — Esas No: 2015/17305, Karar No: 2016/4857, Tarih: 29.02.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/17305 E.  ,  2016/4857 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı tarafından Kurban Bayramının 4. günü kendisinin ve bazı arkadaşlarının çalışmaya çağrıldığını, bu talebe olumsuz yanıt vermesi üzerine iş akdinin haklı neden olmadan feshedildiğini, işyerinde mevsimlik olarak sezonun başladığı Nisan ayından sezonun bittiği Aralık ayı ortalarına kadar ortalama 9 ay çalıştığını iddia ederek bazı işçilik haklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının iddialarının doğru olmadığını, sezon başında davacı ve diğer çalışanları iadeli taahhütlü mektup ile işe çağırdıklarını, davacının işe çağrılarına olumlu yanıt vermediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davalı işverence yeni sezonda davacının işe davet edildiğine dair yazılı delil sunulmuş ise de, işe davetin iş akdi sona erdirildikten ve Mahkememize iş bu dava açıldıktan ve dava dilekçesi tebliğ olduktan sonra gönderildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında mevsimlik iş sözleşmesinin davalı işverence feshedilip feshedilmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Çalışmanın sadece yılın belirli bir döneminde sürdürüldüğü veya tüm yıl boyunca çalışılmakla birlikte çalışmanın yılın belirli dönemlerinde yoğunlaştığı işyerlerinde yapılan işler mevsimlik iş olarak tanımlanabilir. Söz konusu dönemler işin niteliğine göre uzun veya kısa olabilir. Her zaman aynı miktarda işçi çalıştırmaya elverişli olmayan ve işyerinde yürütülen faaliyetin niteliğine göre işçilerin her yıl belirli sürelerde yoğun olarak çalıştıkları ve fakat yılın diğer dönemlerinde iş sözleşmelerinin, ertesi yılın faaliyet dönemi başına kadar ara vermeyi gerektirdiği işler mevsimlik iş olarak değerlendirilir.

Mevsimlik iş sözleşmeleri 4857 sayılı İş Kanunu'nun 11 inci maddesindeki hükümlere uygun olarak, belirli süreli olarak yapılabileceği gibi belirsiz süreli olarak da kurulabilir. Tek bir mevsim için yapılmış belirli süreli iş sözleşmesi, mevsimin bitimi ile kendiliğinden sona erer ve bu durumda işçi ihbar ve kıdem tazminatına hak kazanamaz.

Buna karşılık, işçi ile işveren arasında mevsimlik bir işte belirli süreli iş sözleşmesi yapılmış ve izleyen yıllarda da zincirleme mevsimlik iş sözleşmeleriyle çalışılmışsa, değinilen maddenin son fıkrası uyarınca iş sözleşmesi belirsiz süreli nitelik kazanacaktır.

Buna karşılık, işçi ile işveren arasında mevsimlik bir işte belirli süreli iş sözleşmesi yapılmış ve izleyen yıllarda da zincirleme mevsimlik iş sözleşmeleriyle çalışılmışsa, değinilen maddenin son fıkrası uyarınca iş sözleşmesi belirsiz süreli nitelik kazanacaktır.

Mevsimlik iş sözleşmeleri, tarafların karşılıklı anlaşmasıyla belirli süreli yapılmışsa sürenin sona ermesi, işçinin ölümü ya da süresinin sona ermesinden önce fesih ihbarıyla iş sözleşmesi sona erer. Belirsiz süreli sözleşme ile işe alınan ve mevsimin sona ermesi nedeniyle işyerinden ayrılan bu işçilerin iş sözleşmeleri kendiliğinden sona ermez, fakat ertesi yılın iş sezonunun başına kadar askıda kalır. Mevsim bitimi ile askıya alınan iş sözleşmesi, tarafların fesih iradesi yok ise feshedilmiş olmaz. Ertesi yıl mevsim başında işe alınmayan işçinin iş sözleşmesi işveren tarafından feshedilmiş sayılır. Fakat davet edildiği halde işbaşı yapmayan işçinin iş sözleşmesi devamsızlık nedeniyle işveren tarafından haklı nedenle feshedilmiş veya işçi tarafından bozulmuş sayılır.

Mevsime tabi olarak yapılan işlerde, belirsiz süreli iş sözleşmesiyle çalışan işçi, hizmet edimini ancak iş mevsiminde ifa etmekle yükümlüdür. Mevsimlik çalışmanın sona ermesi nedeniyle işyerinden ayrılmak zorunda kalan, fakat iş sözleşmesi bozulmamış olan işçi, ertesi mevsim başına kadar işverene hizmet etmek, işveren de ona ücret ödemek zorunda değildir. Bir başka anlatımla, işçi ve işverenin iş sözleşmesinden doğan temel borçları bir sonraki mevsim başına kadar askıya alınmaktadır. Askı döneminde, işçinin iş görme, işverenin ise ücret ödeme borcu ortadan kalkmakta, ancak işçinin sadakat ve kısmen işyerindeki kurallara uyma borcu, buna karşın işverenin de gözetme ve eşit işlem borçları devam etmektedir. İşçi mevsim başında işbaşı yapınca, tarafların askıda olan temel borçları yeniden aktif hale gelir. Mevsim sona ermiş olmasına rağmen, iş sözleşmesi bozulmamış olduğu için yeni mevsim başında tarafların tekrar sözleşme yapmalarına gerek kalmaksızın işçinin iş görme edimini ifa, işverenin de işçisine iş verme ve ücret ödeme borçları yeniden yürürlük kazanacaktır.

İşçi mevsimlik işlerde çalışmış ise; mevsimlik çalıştığı sürelerin dikkate alınarak ve bu sürelere göre kıdem tazminatının ödenmesi gerekir. Başka bir anlatımla, işçinin askıda geçen süresi, fiilen çalışma olgusunu taşımadığından kıdemden sayılmayacaktır.

İşçi mevsimlik işlerde çalışmış ise; mevsimlik çalıştığı sürelerin dikkate alınarak ve bu sürelere göre kıdem tazminatının ödenmesi gerekir. Başka bir anlatımla, işçinin askıda geçen süresi, fiilen çalışma olgusunu taşımadığından kıdemden sayılmayacaktır.

İş sözleşmesinin askıda olması, işçinin askı süresi içinde başka bir işverenin emrinde çalışmasına engel değildir. Çünkü işverenin işçisine ücret ödeme borcu, işçinin de iş görme borcu askı süresince yerine getirilmediği için, işçi mevsimlik işe tekrar başlayana kadar başka bir işverenin İş Kanunu kapsamına giren işyerinde çalışabilir. Bu durumda mevsimlik iş, bir tür yıl bazında kısmi süreli iş özelliğini taşıyacaktır. Ancak işveren farklı olduğundan, işçinin askı dönemine rastlayan kıdemi, mevsimlik olarak çalıştığı işyerindeki kıdemine eklenemez. Eğer mevsimlik işçi, askı süresince aynı işverenin diğer bir işinde çalıştırılıyorsa, bu süreler işçinin kıdemi açısından birleştirilecektir.

Mevsimlik iş sözleşmesi ile çalışan işçiler, 4857 sayılı Kanunun 18 inci ve devamı maddelerinde düzenlenen feshin geçerli sebebe dayandırılması, sözleşmenin feshinde usul, fesih bildirimine itiraz ve usulü ile geçersiz sebeple yapılan feshin sonuçları hükümlerinden yararlanırlar. Buna göre mevsimlik işçinin, belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalışması, işyerindeki kıdeminin altı aydan fazla olması, işveren vekili olmaması ve işyerinde otuz ve daha fazla işçi çalışması halinde, iş güvencesi olarak belirtilen bu hükümlerden yararlanacaktır. İşveren mevsimlik işçinin iş sözleşmesini, ister fiilen çalışılan dönem, ister askıdaki dönemde olsun, geçerli neden olmadan feshedemeyecektir. Bir başka anlatımla işveren fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve geçerli fesih nedenini açıkça belirtmek zorundadır. İşçinin, mevsim bitiminde iş sözleşmesinin askıya alınması nedeni ile feshin geçersizliğini ileri sürerek işe iade isteminde bulunması mümkün değildir. Zira iş sözleşmesi feshedilmemiş, yeni mevsim başına kadar askıya alınmıştır. Bu olguyu, 4857 sayılı Yasanın 29 uncu maddesinin yedinci fıkrasındaki düzenleme de doğrulamaktadır. Değinilen fıkra hükmü gereğince, mevsim sonu toplu işten çıkarmalarda, toplu işçi çıkarmaya ilişkin hükümlerin uygulanmaması, iş sözleşmesinin feshedilmediği gerekçesine dayanmaktadır.

4857 sayılı Kanunun 53 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, mevsimlik işlerde yıllık ücretli izinlere ilişkin hükümler uygulanamaz. Bir başka anlatımla, mevsimlik işçi İş Kanununun yıllık ücretli izin hükümlerine dayanarak, yıllık ücretli izin kullanma veya buna dayanarak ücret alacağı isteminde bulunamaz. Hemen belirtmek gerekir ki, bu kural nispi emredici nitelikte olup, işçi lehine bireysel ya da toplu iş sözleşmesi ile yıllık ücretli izne ilişkin hükümler düzenlenebilir. Bu durumda sözleşmedeki izinle ilgili hükümler uygulanacaktır. Diğer taraftan, bir işyerinde mevsimlik olarak çalıştırılan işçi, mevsim bitiminde, mevsimlik iş dışında askı süresi içinde işverenin diğer işyerlerinde çalıştırılıyorsa, devamlı bir çalışma olgusu söz konusu olduğundan, bu durumda işçinin yıllık ücretli izin hükümlerinden yararlandırılması gerekir. Aynı işverene ait yazlık ve kışlık tesislerde, sezonluk işlerde fakat tam yıl çalışan işçiler de, 4857 sayılı Yasanın 53/3 maddesi ve Yıllık Ücretli İzin Yönetmeliğinin 12 nci maddesi uyarınca yıllık ücretli izne hak kazanacaklardır.

Somut olayda, dosya içeriğinden davacının tuğla üretim işyerinde mevsimlik olarak çalıştığı ve genel olarak işyerinin Nisan ayında faaliyete başlayıp Kasım ayında askıya alındığı izlenmektedir. 2013 yılı sezon açılışı olan Nisan ayı içerisinde işveren tarafından davacıya 08.04.2013 te işe başlaması için tebligat yapılmış, davacı gelip işbaşı yapmamıştır. 2012 yılı Kasım ayında işverence gerçekleştirilmiş fesih olgusu ispatlanmış değildir. Dosyadaki delil durumuna göre davacının iş sözleşmesi 2012 yılı Kasım ayında askıya alınıp 2013 yılı Nisan ayında yapılan çağrıya icabet etmeyerek davacı işçi tarafından iş sözleşmesi feshedilmiş olup bu fesih şekline göre davacının kıdem ve ihbar tazminatı alacağına hak kazanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 29.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/354, Karar No: 2006/915, Tarih: -

11. Hukuk Dairesi 2005/354 E., 2006/915 K.

**11. Hukuk Dairesi 2005/354 E., 2006/915 K.**

**- BİLİRKİŞİ RAPORU

- ESER SAHİPLERİNDEN OLAN YÖNETMEN

- MALİ HAKLAR KULLANIM YETKİSİ

- MALİ HAKLARA TECAVÜZ

- MESLEKİ YETENEK

- TELİF ÜCRETİ**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 355 ]

- 5846 S. FİKİR VE SANAT ESERLERİ KANUNU [ Madde 52 ]

- 5846 S. FİKİR VE SANAT ESERLERİ KANUNU [ Madde 68 ]

- 5846 S. FİKİR VE SANAT ESERLERİ KANUNU [ Madde 5 ]

- 5846 S. FİKİR VE SANAT ESERLERİ KANUNU [ Madde 8 ]

- 5846 S. FİKİR VE SANAT ESERLERİ KANUNU [ Madde 1 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 17.07.2003 tarih ve 2001/1345-2003/417 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Gürkan Gençkaya tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı ile dava dışı ..... A.Ş.'nin yönetmenliğini müvekkilinin yapacağı 13 bölümlük TV dizisinin yapımı için anlaştıklarını, müvekkilinin bölüm başına 150.000.000.-TL alacağının sözlü olarak kararlaştırıldığını, müvekkilinin 1. ve 2. bölümlerin tamamını, 3.bölümün ise 2/3'ünün çekimlerini ve montajını yaparak davalıya teslim ettiğini, dizinin 1.bölümünün .....TV.de yayınlanmasının ardından 1., 2. ve 3.bölümlerin çekimi yapılan sahnelerinin birleştirilerek aynı TV kanalında yayınlandığını, bölümlerin birleştirilmesi ve 1.bölümün tekrar yayını için müvekkilinden izin alınmamış olduğunu, davalının müvekkilinin mesleki yeteneği aleyhinde sözler sarfetmesi nedeniyle kalan bölümlerin yönetmenliğinden ayrılmak zorunda bırakıldığını, böylelikle 3.bölümün 1/3'ü ile 4. ve 5. bölümlerin ücretlerinden müvekkilinin mahrum kaldığını da ileri sürerek, 2.bölüm ile 3. bölümüm 2/3'ünün yönetmenlik ücreti 200.000.000.-TL'dan F.S.E.K.nun 68/1 uyarınca uğranılan zarar niteliğinde olmak üzere 600.000.000.-TL ve 3.bölümün 1/3'ü ile 4. ve 5. bölümlerin mahrum kalınan geliri olarak 350.000.000.-TL'nın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kararlaştırılan ücretin bölüm başına 100.000.000.-TL olduğunu, davacı ile yapılan anlaşmada dizinin beğenilmemesi halinde yönetmenin değiştirileceğinin bildirildiğini, dizinin gerekli rating'i almaması nedeniyle yayından kaldırıldığını, bunun nedeninin dizideki reji hataları olduğunu, birleştirilerek yapılan yayında 3.bölümden çekimlerin kullanılmamış olduğunu, davacının çekimleri bırakıp gittiğini, davacının tecrübesizlik ve mesleki yetersizlik nedeniyle müvekkilini zarara uğrattığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında yönetmenlik anlaşması bulunduğu, ödenecek ücret konusunda yazılı anlaşma olmadığı, meslek birliğinden gelen yazı cevabına göre bu ücretin davacı iddiasındaki gibi bölüm başına 150.000.000.-TL olabileceği, 1.ve 2. bölüm ücretlerinin tam, 3. bölüm ücretinin yarı oranında davacının hak kazandığı, F.S.E.K.'nun 68/1 maddesine göre üç katının 675.000.000.-TL'ya ulaşacağı, ancak davacının bu kısım için 600.000.000.-TL istediği, davalının 200.000.000.-TL ödemiş olduğu, 4. ve 5.bölümler içinde 300.000.000.-TL alması gerektiği sonucuna varılarak, davanın kısmen kabulü ile 700.000.000.-TL'nın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

1. Dava dosyası içeriğindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, FSEK 52. maddesine göre mali hakların devri için yazılı sözleşmenin varlığının zorunlu olmasına ve taraflar arasındaki sözlü anlaşma uyarınca bir kısım film çekimlerinin yapılmış olmasına rağmen geçerli bir devir sözleşme olmaksızın davacının yönetmen sıfatıyla eser sahiplerinden olduğu dizi film bölümlerinin dava dışı şirkete ait TV kanalında umuma arz edilmesinin davacının mali haklarına tecavüz oluşturmasına; ayrıca, mahkemece yönetmenlik telif ücretinin ilgili meslek birliğinin görüşü alındıktan sonra ve taleple bağlı kalınarak her bölüm için 150.000.000.-TL olarak kabul edilerek ilk iki bölüm için FSEK 68/1. maddesine göre üç katı telif tazminatına hükmedilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir,

2. Ancak, 5846 sayılı FSEK'nun 8/3.maddesine göre, sinema eserlerinde; yönetmen, özgün müzik bestecisi, senaryo yazarı ve diyalog yazarı eserin birlikte sahibidirler. Aynı yasanın 80/2. maddesine göre de, filmlerin ilk tespitlerini gerçekleştiren film yapımcısı, eser sahibinden ve icracı sanatçıdan mali hakları kullanım yetkisini devraldıktan sonra, bu maddede yazılı mutlak haklara sahip olarak komşu hak sahibidir.

Tarafların kabulleri ve davalı ile dava dışı TV şirketi arasında imzalanan 06.06.1997 tarihli dizi film yapım sözleşmesi itibariyle, 13 bölümlük diziler halinde gerçekleştirilecek olan sinema eserinin yapımcısının davalı ve yönetmeninin de davacı olacağı tartışmasızdır.