muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5229, Karar No: 2024/5154, Tarih: 08.07.2024

2. İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükmün denetime olanak verecek şekilde yeterli gerekçeyi içerdiği, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, dosyada eksik inceleme bulunmadığı, olayda meşru savunmanın yasal koşullarının bulunmadığı, mağdurdan sanığa yönelen ve haksız tahrik teşkil eden söz veya davranışın bulunmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşılmakla sanık müdafiin temyiz istemleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 11.01.2023 tarihli ve 2022/3706 Esas, 2023/64 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289. maddesinin 1. fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302. maddesinin 1. fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesinin 1.fıkrası uyarınca Susurluk Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/643, Karar No: 2015/746, Tarih: 29.04.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/643 E.  ,  2015/746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, tehdit, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1- Sanığa yükletilen kasten yaralama ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Hakaret suçunda TCK'nın 50/2. maddesine aykırı olarak, tercih edilen seçenek hapis cezası adli para cezasına çevrilmiş ve uygulamada TCK’nın 62. maddesi gereği 1/6 oranında indirim yapılırken sonuç ceza 11 ay 20 gün yerine 10 ay 20 gün olarak tespit edilmiş ise de, karşı temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Kasten yaralama suçunda, eylemin silahla işlenmesi nedeniyle TCK’nın 86/3-e maddesi yerine 86/3-b maddesinin yazılması ve sonuç cezanın da doğru olarak hesaplanması karşısında, bu yazım hatasının yerinde düzeltilebileceği,

Anlaşıldığından, sanık ...’in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2- Tehdit suçundan kurulan hükmün temyizine gelince,

Müşteki ve tanıkların duruşma sırasındaki anlatımlarına göre, sanığın köy meydanında bulunmasını istemediği süt tankerini kastederek “burayı bombalarım” dediğinin anlaşılması karşısında, eylemin "malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından bahisle" tehdit suçunu düzenleyen, TCK'nın 106/1. Maddesinin son cümlesine uyan sair tehdit suçunu oluşturup oluşturmadığı tartışılmadan hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas mahkemesine gönderilmesine, 29/04/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5, Karar No: 2022/6836, Tarih: 29.06.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/5 E.  ,  2022/6836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanıklar), fuhuş (sanıklar ... ve ...)

HÜKÜM : Sanıkların beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraatlerine, sanıklar ... ile ... haklarında fuhuş suçundan kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınıp, sanıklar ... ile ... haklarında fuhuş suçundan kurulun hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların CMK'nın 231/12. maddesine göre itirazı kabil nitelikte olup esasen mahallinde itiraz merciince incelendiği gözetilerek dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Bigadiç Sulh Hukuk Mahkemesinin 30.04.2015 gün ve 2014/163 Esas, 2014/248 sayılı kararıyla mağdureye vasi tayin edilen ...’ın, kovuşturma evresinde usulüne uygun tebligatla duruşmaya çağrılmayıp, müşteki sıfatıyla beyanı alınmadığı ve mağdureye tayin edilen vekil tarafından hükümlerin temyiz edildiğinden haberdar olmaması karşısında, vaki temyize muvafakati olup olmadığı hususunda vasiye ihtar şerhli gerekçeli hüküm tebliği yapılmasına dair Dairemizce verilen 20.10.2021 gün ve 2021/19701 Esas, 2021/8557 sayılı tevdi kararına istinaden dosyanın gönderildiği mahkemece usulüne uygun şekilde yapılan tebligata rağmen anılan kararı temyiz etmediği tüm dosya içeriğinden anlaşıldığından, bu kapsamda hükümleri temyize hakkı bulunmayan vekil ile reşit mağdureye vasi olarak atanmamış olan müşteki ...’in davaya katılma ve hükümleri temyize hakkı olmadığı gibi mahkemece verilen katılma kararının da bu hakkı vermeyeceği anlaşıldığından, vaki temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 29.06.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23846, Karar No: 2014/19404, Tarih: 23.12.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/23846 E.  ,  2014/19404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasında ... 3. Asliye Hukuk ve ... 1. Tüketici Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, davalı özel sağlık kuruluşuna ait hastanede yaptırılan doğum esnasında bebeğin kafasına yapılan baskı sonucu beyninin oksijensiz kalması nedeniyle beyin hücrelerinin bir kısmının öldüğü ve bebeğin özürlü olmasına sebebiyet verildiği iddiasıyla maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesi; uyuşmazlığın teşhis ve tedavi hizmetinden kaynaklanmakta olup davacıların tüketici (tedavi alıcısı), davalının ise satıcı (hizmet sunucusu) olduğu ve uyuşmazlığın çözümünde Tüketici mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

Tüketici Mahkemesi ise, davanın vekalet ilişkisinden kaynaklanmakta olup 4077 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanamayacağı ve uyuşmazlığın genel görevli mahkemelerde çözümlenmesi gerektiğinden bahisle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda davacılar, davalı özel sağlık kuruluşuna ait hastanede doğan bebekleri ...'in doğum esnasında kafasına yapılan baskı sonucu beyninin oksijensiz kaldığını, bu sebeple beyin hücrelerinin bir kısmının öldüğünü ve bebeğin hayatı boyunca özürlü kalmasına sebebiyet verildiğini ileri sürerek maddi ve manevi tazminat istemiyle eldeki davayı açmıştır. B.K.'nun 502. maddesi hükmü uyarınca, diğer iş görme sözleşmeleri hakkındaki yasal düzenlemelere tabi olmayan işlerde, vekalet hükümleri geçerlidir. Somut olayda olduğu gibi, özel hastane (ve onun tarafından istihdam edilen doktorlar) ile hasta arasındaki uyuşmazlıkların vekalet sözleşmesine ilişkin hukuksal düzenlemelere göre çözülmesi gerektiği konusunda, öğreti ve ...’ın istikrar kazanmış uygulaması arasında paralellik bulunmaktadır. (Öğreti ve uygulamaya örnek olarak: Prof. Dr. Haluk Tandoğan, Borçlar Hukuku Özel Borç ilişkileri, Cilt: 2,Sevinç Matbaası, ... 1977, sayfa: 176 ve devamı; ... 13. Hukuk Dairesinin 4.3.l994 gün ve 1994/8557-2l38 sayılı kararı ve aynı doğrultudaki birçok başka karar.)

Somut olayda, davacılar ile davalılar arasında vekil-müvekkil ilişkisi mevcut olup davadaki talepler vekilin vekalet görevini ifada özen borcuna aykırı davrandığı iddiasına dayalı bulunmakla, uyuşmazlığa vekalet hükümlerinin uygulanması ve doğal olarak uyuşmazlığın da bu çerçevede değerlendirilmesi gerekir.

Somut olayda, davacılar ile davalılar arasında vekil-müvekkil ilişkisi mevcut olup davadaki talepler vekilin vekalet görevini ifada özen borcuna aykırı davrandığı iddiasına dayalı bulunmakla, uyuşmazlığa vekalet hükümlerinin uygulanması ve doğal olarak uyuşmazlığın da bu çerçevede değerlendirilmesi gerekir.

Yukarıda açıklandığı üzere, taraflar arasındaki hukuki ilişkinin 4822 sayılı yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun kapsamında değerlendirilmesi mümkün değildir. Tüketici yasası ile güdülen amaç tüketicinin, tüketime yönelik satışlarda mal ve hizmetlerdeki ayıplara karşı korunması olduğundan, uyuşmazlığın genel mahkemede görülmesi gerekir. Bu durumda, uyuşmazlığın Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. Ve 22. maddeleri gereğince ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 23.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4940, Karar No: 2012/8508, Tarih: 26.04.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/4940 E.  ,  2012/8508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınana ait işyerinin kapısına zarar vererek içeri girip atılı suçu işleyen sanık hakkında hırsızlık suçunun yanı sıra, işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme eylemleri ile ilgili zamanaşımı içinde yerinde işlem yapılması olanaklı görülmüş,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 11.04.2007 tarihli oturuma katılan yakınanın kimlik bilgileri tespit edilip, hakları hatırlatılarak beyanının alınmaması,

2- Hırsızlık suçunun gece sayılan zaman dilimi içinde işlendiğine ilişkin kanıtların neler olduğu karar yerinde açıklanıp gösterilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması,

3- Olay yerinden elde edilen parmak izi mukayesesinin yapılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 26/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1302, Karar No: 2016/10671, Tarih: 27.04.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/1302 E.  ,  2016/10671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 19/12/2008 tarihinden 27/05/2013 tarihine kadar ön saha satış elemanı pompacı olarak davalı şirkette çalıştığını, yoğun tempo altında sabah vardiyasında çalışırken yanlışlıkla dizel bir araca kurşunsuz yakıt vermiş olduğunu ve iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacağını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının dizel otomobile motorin yerine kurşunsuz yakıt verdiğini ve bu nedenle aracın arızalandığını, araç sahibi tarafından çekici getirildiğini, bir aylık maaş tutarından fazla zarara sebebiyet verdiği için iş sözleşmesinin İş Kanununun 25/II-ı maddesine göre feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının müşteriye ait dizel araca benzin koyarak işverene 14.912,46 TL zarara soktuğu ve bu ücretin 30 günlük ücretten fazla olduğu, işverenin iş sözleşmesini feshetmekte haklı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

İş sözleşmesinin, işçinin işverene zarar vermesi nedeniyle ve haklı olarak işverence feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (ı) alt bendinde, işverenin malı olan veya eli altında bulunan makine, tesisat, eşya ya da maddelere otuz günlük ücreti tutarını aşacak şekilde zarar vermesi halinde, işverenin haklı fesih imkânının bulunduğu belirtilmiştir.

İşçinin kusursuz olduğunun ortaya çıkması durumunda, işverenin haklı fesih imkânı olmadığı gibi işçinin kusuru belli bir yüzde ya da belli bir oran olarak saptanmışsa; zararın miktarının bu kusur nispetinde azaltıldıktan sonra otuz günlük ücreti aşıp aşmadığına bakılmalıdır (Yargıtay 9.HD. 281.2010 gün, 2008/14825 E, 2010/1448 K.).

İşçinin kusursuz olduğunun ortaya çıkması durumunda, işverenin haklı fesih imkânı olmadığı gibi işçinin kusuru belli bir yüzde ya da belli bir oran olarak saptanmışsa; zararın miktarının bu kusur nispetinde azaltıldıktan sonra otuz günlük ücreti aşıp aşmadığına bakılmalıdır (Yargıtay 9.HD. 281.2010 gün, 2008/14825 E, 2010/1448 K.).

Zararın işçinin kasıtlı davranışından ya da taksirli eyleminden kaynaklanmasının hukukî sonuca etkisi bulunmamaktadır. Örneğin işverene ait iş makinesi paletlerine kasten metal cisim sokmak suretiyle zarar veren veya trafik kazası sonucu işvereni zarara uğratan işçinin aynı şekilde iş sözleşmeleri haklı nedenle sona erdirilebilir. İşçinin kusuru ve zararı, ayrı ayrı uzman kişilerce belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 26.1.2010 gün, 2009/25906 E, 2010/1326 K). Zarar tutarı ile karşılaştırılacak olan işçinin otuz günlük ücretinin brüt ya da net olarak dikkate alınması gerektiği noktasında Yasada herhangi bir açıklık bulunmamakla birlikte, işçi lehine yorum ilkesi uyarınca brüt ücretin esas alınması gerekir. Otuz gün, bir aydan farklı bir kavramdır. Bu noktada işçiye aylık olarak ödenen ücret yerine, günlük yevmiyesinin otuz katı tutarı dikkate alınmalıdır.

Maddede sözü edilen ücret dar anlamda ücrettir. İkramiye, prim, fazla çalışma ücreti ve benzeri ödemeler bu maddede yer alan otuz günlük ücret içersinde değerlendirilmemelidir. Ancak, ücretin garanti ücret üzerine yapılan işe göre ilave ücret veya satış pirimi olarak belirlendiği hallerde, gerçek ücretin bu ödemelerin toplamı olarak değerlendirilmesi yerinde olur. Örneğin uygulamada uluslararası yük taşıyan tır şoförleri asgarî ücret ve sefer pirimi karşılığı çalışmaktadır. Sefer pirimi olarak adlandırılan kısım da dar anlamda ücrettir. Bu durumda maddenin uygulanması anlamında otuz günlük ücret, tır şoförleri yönünden her iki ödemenin toplamına göre belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 24.11.2008 gün 2007/32361 E, 2008/32028 K.).

Zararın otuz günlük ücreti aşması durumunda işverenin fesih hakkı doğar. İşçinin zararı derhal ödemiş ya da ödeyecek olması, işverenin bu hakkını ortadan kaldırmaz. İşverence zarar tutarının işçiden talep edilmemiş olması fesih hakkını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 26 ncı maddesi yönünden bir yıllık hak düşürücü süre, zarara neden olan olayın oluşumu tarihinden itibaren başlar. Ancak altı işgünlük ikinci süre, zarar miktarının belirlenmesinin ardından, bu durumun feshe yetkili makama iletilmesiyle işlemeye başlayacaktır. Zarar miktarının belirlenmesi bazen uzun zaman alabilir ve fesih hakkının kullanılması bakımından zarar miktarının belirlenmesi ve işçinin ücreti ile kıyaslanması zorunluluğu vardır.

4857 sayılı İş Kanununun 26 ncı maddesi yönünden bir yıllık hak düşürücü süre, zarara neden olan olayın oluşumu tarihinden itibaren başlar. Ancak altı işgünlük ikinci süre, zarar miktarının belirlenmesinin ardından, bu durumun feshe yetkili makama iletilmesiyle işlemeye başlayacaktır. Zarar miktarının belirlenmesi bazen uzun zaman alabilir ve fesih hakkının kullanılması bakımından zarar miktarının belirlenmesi ve işçinin ücreti ile kıyaslanması zorunluluğu vardır.

Somut uyuşmazlıkta, yukarıda yazılı açıklamalara göre deliller toplanıp meydana gelen zararın miktarı ve davacının varsa olaydaki kusur oranı gerekirse keşif yapılıp tespit edilerek, davacının 30 günlük ücretiyle ödeyemeyeceği bir zarara sebebiyet verip, vermediği araştırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken salt işveren tarafından sunulan faturaya itibar edilerek feshin haklı kabul edilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/555, Karar No: 2019/12046, Tarih: 08.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/555 E.  ,  2019/12046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabul ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;sanığın market içerisinden, değer tespit tutanak içeriğine göre, 42 TL bedelli yiyecek çalmaya teşebbüs ettiğinin anlaşılması karşısında; hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malların değerinin az olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Gerekçeli karar başlığı altında, suç tarihinin, 22.12.2013 tarihi belirtilmesi yerine 17.12.2013 tarihi olarak yazılması,

3-T.C. Anayasa Mahkemesinin, 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Gerekçeli karar başlığı altında, suç tarihinin, 22.12.2013 tarihi belirtilmesi yerine 17.12.2013 tarihi olarak yazılması,

3-T.C. Anayasa Mahkemesinin, 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 08/10/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3024, Karar No: 2025/1701, Tarih: 27.03.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/3024 E.  ,  2025/1701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2097 E., 2024/624 K.

DAVALILAR : ... vd. vekilleri Avukat ... vd.

İLK DERECE MAHKEMESİ: Kemalpaşa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/356 E., 2021/557 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; 09.03.2018'de ölen muris ...'in mirasının taksimine ilişkin 08.08.2018 tarihli sözleşme gereğince müvekkiline düşen dava konusu taşınmazların tapu kaydının iptali ile müvekkili adına tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili; dava konusu sözleşmenin miras taksim sözleşmesi olmadığını, buna dair herhangi bir ibarenin sözleşmede yer almadığını, dava konusu taşınmazların taksim sözleşmesine konu olmadığını, taksim sözleşmesine konu olan taşınmazların belirsiz olması nedeniyle akdin ifa kabiliyetinin bulunmadığını ve geçersiz olduğunu, ayrıca taksim sözleşmesinin irade sakatlığı (hata, hile), gabin nedenleriyle de geçersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; taksim sözleşmesinin içeriğinin belirsiz olduğu, hangi oranlarda paylaşım yapılacağının belirlenmediği, taşınmazların tapu kaydındaki metrekare bilgileri ile sözleşmedeki metrekarelerin çelişkili olduğu, bu hâliyle akdin ifâ olanağının olmadığı, kaldı ki 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu nedeniyle dahi tapu iptali ve tescile karar verilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının hukuka uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri