muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/17274, Karar No: 2017/15772, Tarih: 25.05.2017

2-Hukuksal Değerlendirme

Dosya kapsamı ve kanun yararına bozma istemi incelenerek birlikte değerlendirildiğinde, kamu kurumu faaliyetini cebir veya tehdit kullanarak engelleme suçundan şüpheli 47 kişi hakkında İzmir Valiliği İl Milli Eğitim Müdürlüğünün 22/07/2016 tarihli suç duyurusu üzerine başlatılan soruşturma evresi sonunda İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca, suç duyurusunda adları yazılı 47 kişiden başkan, Milli Eğitim Müdürlüğü ön soruşturmasında bilgilerine başvurulan yalnız suç duyurusunda isimleri bulunmayan ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında da kovuşturmaya yer olmadığına dair verildiği, bu 11 kişi hakkında suç isnadı olmadığı halde yanlışlıkla adlarının şüpheli olarak yazıldığı, Cumhuriyet Savcılığının kovuşturmaya yer olmadığı kararına müşteki tüm şüpheliler hakkında kovuşturmaya yer olmadığı kararının kaldırılması, adları sonradan şüpheli olarak eklenen 11 kişide, bizim hakkımızda suç duyurusunda bulunulmadığı halde adımızın kovuşturmaya yer olmadığı kararında şüpheli olarak yazılması hukuka aykırıdır bu nedenle şüpheli sıfatımızın düzeltilmesi gerekçesiyle itirazda bulundukları, merci İzmir 5. Sulh Ceza Hakimliğinin müşteki Milli Eğitim Müdürlüğü itirazını 58 kişi tüm şüpheliler yönünden kabulüne ve adları sonradan eklenen bu 11 kişinin ise suçtan zarar gören olmadığından itirazlarının reddine karar verdiği, kanun yararına bozma isteminin 11 kişi yönünden merci tarafından itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmemesi gerekçesiyle merci kararının bozulması istemini içerdiği halbuki bu 11 kişinin adlarının hakkında suç duyurusu olmamasına rağmen Cumhuriyet Savcılığında adlarının şüpheli olarak gösterilmesine dair kararına yaptıkları itirazın merci tarafından suçtan zarar gören olmadıkları gerekçesiyle reddine dair kararının da yerinde olmadığı, bu kişilerin talebi yönünden değerlendirme yapılmamasının usul ve kanuna aykırı olduğu anlaşılmaktadır.

3-Sonuç ve Karar

Yargıtay incelemesi sırasında bozma istemi dışında saptanan yeni hukuka aykırılıkların bulunduğunun anlaşılması halinde, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17/07/2010 gün ve 2007/145-172 kararında da vurgulandığı üzere, bu hukuka aykırılıklar giderilmeden mevcut durumda karar verilemeyeceğinin anlaşılmakla

Dosyanın incelenmesinde, yukarıda yazıldığı şekilde, bu 11 kişi hakkında suç duyurusu olmamasına rağmen Cumhuriyet Savcılığında adlarının şüpheli olarak gösterilmesine kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına yaptıkları itirazın merci tarafından, taleplerinin bu yönden değerlendirilerek bir karar verilmesi yerine yazılı şekilde, suçtan zarar gören olmadıkları gerekçesiyle reddine kararının yerinde olmadığı anlaşılmakla, bu yönden de, Kanun Yararına Bozma isteminde bulunup bulunulmayacağının taktiri için dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, kanun yararına bozma istemi hakkında bu aşamada bir karar verilmesine yer olmadığına, 25/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13998, Karar No: 2012/23081, Tarih: 14.06.2012

**9. Hukuk Dairesi         2010/13998 E.  ,  2012/23081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili ile genel tatil alacağın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti

Davacı, davalı işyerinde uluslararası tır şoförü olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti

Davalı, davacının işten ayrılmak isteğini dile getirmesi üzerine 19.03.2008 tarihli protokol tanzim edildiğini, protokol gereği karşılıklı olarak iş sözleşmesinin sona erdirildiğini ve protokol gereği dava konusu taleplerin reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar vermiştir.

D)Temyiz

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı uluslar arası sefer yapan araçta tır şoförü olarak çalıştırılmaktadır. Dairemizin yerleşik içtihatları uyarınca uluslararası tır şoförlerinin kendi mesailerini kendilerinin belirlediği, sıkı kurallara tabi uluslararası trafik mevzuatına uymak zorunda oldukları, bu tür çalışanların araç kullanma saat sınırlamasına tabi bulundukları ve dolayısıyla fazla çalışma yapmadıkları kabul edilmiştir.

Kaldı ki davalı işveren aleyhine dava açan bazı işçilerle ilgili Bakırköy 6. İş Mahkemesinin 16.06.2009 tarih ve 2007/188 E.,2009/420 K.sayılı, 2007/189 E.,2009/421 K.sayılı kararları ile Bakırköy 11. İş Mahkemesinin 16.10.2009 tarih ve 2008/409 E.,2009/634 K.sayılı kararlarında fazla çalışma ve hafta tatilleri taleplerinin reddine karar verildiği görülmüştür.

Aynı işverene tabi ve aynı işi yapan işçilerin bir kısmının fazla çalışma yaptığı ve hafta tatillerinde çalıştığının kabulü, bir kısmının ise çalışmadığı sonucuna varılması hayatın olağan akışına aykırıdır.

Bu nedenlerle davacının yaptığı iş ve işin niteliği dikkate alındığında fazla çalışma alacağı ile hafta tatili alacaklarının reddine karar verilmesi gerekirken varsayımsal tanık beyanları gözetilerek ve eksik inceleme ile bu alacakların hüküm altına alınması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 14.06.2012 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1832, Karar No: 2024/619, Tarih: 08.02.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/1832 E.  ,  2024/619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tevliyete ehil ve galle fazlasına müstehak vakıf evladı olduğunun tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı ... vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacı ...'in Mardin'de kurulu ... Bey Vakfının tevliyetine ehil ve galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduğunun tespiti istenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davacının babası İsmet Şahkulubey'in vakfın en son mütevellisi olması ve bu batında başkaca erkek kardeşi bulunmaması nedeni İsmet Şahkulubey'in oğlu olan davacının Şahkulubey Vakfının gallesine müstehik vakıf evladı olduğu, davacının dosya içerisine alınan sabıka kaydı, davacının öğrenim durumuna ilişkin belge ve medeni hakları kullanma ehliyetine sahip olması nedeniyle dosya içerisindeki ilamlar ve teamül-ü kadim gereğince davacının Şahkulu Bey Vakfının tevliyetine ehil olduğu gerekçesi ile davanın kabulü ile davacının dava konusu Şahkulu Bey Vakfı üzerinde vakfın galle fazlasından istifadeye hakkı olduğunun ve vakfı tevliyete (yönetmeye) ehil bulunduğunun tespitine karar verilmiştir.

Davalı ... vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Davalı ... vekili Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı verdiği temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürülen sebepler tekrar edilerek yapılan araştırma ve incelemenin yetersiz olduğunu, bilirkişi raporunda davacının üst batınında tevliyete ehil evlat bulunup bulunmadığının anlaşılamadığını, arz ve izah edilen nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

Davada birden fazla istem mevcut olup, ilki; mülhak vakfa mütevelli atanma kararına esas teşkil etmesi yönü ile vakfın tevliyetine ehil vakıf evladı olduğunun tespiti istemi, ikincisi ise; vakfın gelir fazlasından faydalanmaya yönelik galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

1.Davacının tevliyete ehil vakıf evladı olduğuna ilişkin karar yönünden;

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371'inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

1.Davacının tevliyete ehil vakıf evladı olduğuna ilişkin karar yönünden;

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371'inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına ve vakfiye yerine kaim 1265 H (1848 M) tarihli ilamda tevliyetin batın şartı olmaksızın erkek evlatlara şart kılınmış olmasına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

2.Davacının galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduğuna dair karar yönünden;

5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun (5737 sayılı Kanun) 3 üncü maddesine göre, mülhak vakıf mülga 743 sayılı Türk Kanunu Medenisinin yürürlük tarihinden önce kurulmuş olan yönetimi vakfedenlerin soyundan gelenlere şart edilmiş ve bu kişiler tarafından; mazbut vakıf ise bu kanun uyarınca Genel Müdürlükçe yönetilecek ve temsil edilecek vakıflar ile mülga 743 sayılı Türk Kanunu Medenisinin yürürlük tarihinden önce kurulmuş ve 2762 sayılı Vakıflar Kanunu gereğince Vakıflar Genel Müdürlüğünce yönetilen vakıflar olarak tanımlandıktan sonra, aynı Kanun'un 6 ncı ve 7 inci maddelerinde ise mazbut vakıfların ... tarafından yönetilip temsil edileceği hükme bağlanmıştır.

Vakıflar Kanunu ve Vakıflar Yönetmeliğine göre, galle fazlası evlada şart kılınan mazbut ve mülhak vakıflarda vakfedenin soyundan gelen ve bu nedenle vakfın gelirinden (gallesinden) yararlanma hakkına sahip olan kişiler için öncelikle dava açılması ve bu haklarının dava ile tespit edilmesi aranmıştır. Uygulamada bu dava, vakıflarda evladiye davaları, vakıf evladı ya da galleye müstehak evlat olduğunun tespiti davası şeklinde isimlendirilmiştir. Belirtmek gerekir ki vakıf evladı kavramı daha çok, vakfedenin çocukları ya da alt soyundan gelenler için kullanılan bir kavram olup, vakfedenin akrabaları ya da vakıftan yararlanan ismi ile belirtilmiş kişileri kapsamamaktadır.

Vakfın geliri üzerinde hak sahibi olduğuna ilişkin davayı, vakfiye uyarınca galleden yararlanma hakkı olan, yani vakfeden ile soybağı olan ya da soybağı olmasa bile galleden kendisine pay özgülenen diğer kişiler açabilir.

Vakfın geliri üzerinde hak sahibi olduğuna ilişkin davayı, vakfiye uyarınca galleden yararlanma hakkı olan, yani vakfeden ile soybağı olan ya da soybağı olmasa bile galleden kendisine pay özgülenen diğer kişiler açabilir.

Galle fazlası evlada şart kılınan vakıflarda galle fazlasının alınabilmesi için açılan davada öncelikle vakfeden ile soybağının ispatlanması, sonra da vakfiyede öngörülen şartların gerçekleşmesi gerekir. Yani bu tür davalarda incelenecek ilk husus; davacılar ile vakfeden arasında iddia edildiği üzere kan bağı yolu ile soybağı mevcut olup olmadığı, eğer soybağı kurulabiliyorsa ikinci aşamada vakfiyelerde galle fazlası için öngörülen şartların somut olayda davacılar yönünden gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılması olacaktır.

Bir vakfın evladı olunabilmesi için vakfın kurucusuna kadar soy bağının götürülmesi zorunlu olmayıp, daha önceden kesinleşmiş mahkeme kararı ile evlat olduğuna karar verilen kişilerle veya 1943 tarihli Yargıtay İçtihatı Birleştirme Kararına göre tevliyeti evlada bırakılan vakıflarda mütevellilik yapan kişilerle yöntemince kanbağı ilişkisinin kurulması yeterlidir.

Vakfiyeler, vakıf davalarında birinci derecede delil olup (Akgündüz, Ahmet, İslam Hukukunda ve Osmanlı Tatbikatında Vakıf Müessesesi, 1996, Sh. 428), kadimden beri uygulandığı bilinmedikçe vakıf davalarında yazılı delil olarak kullanılamazlar. (Mecelle mad.1739) Vakfiyelerin uygulanma şartı, bunların ifade ettikleri maddelerin sabit ve meşhur olmasıdır.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden, dava konusu Mardin'de kurulu ... Bey Vakfı'nın galle fazlasına dair hüküm içeren vakfiye yerine kaim 1272 H (1856 M) tarihli ilamda; "...vakfı mezkûrun gallatı kadim zamandan beri batnen bade batnin ve ciylen bade ceylin yalınız evlâdı zükûra sarf olarak ..." şeklinde ifade edilerek galle fazlasının kadimden bu yana nesiller boyu batın şartı (ön kuşakta sağ vakıf evladı varsa sonraki kuşakta bulunan evladın hak sahibi olmaması kuralı) ile sadece erkek evlâtlara bırakılmış olup, dosya içerisindeki nüfus kayıtlarına göre de davacı ...'e göre ön batında bulunan amcası 1947 doğumlu Şahkulu Şahkulubey'in hayatta olduğu ve vakfiye yerine kaim ilamdaki galle fazlası için öngörülen şartlar davacı yönünden gerçekleşmemiş olduğu anlaşıldığından davacının galle fazlasına müstahak olduğuna dair istemin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme dayalı olarak karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Davacının tevliyete ehil vakıf evladı olduğuna ilişkin İlk Derce Mahkemesi kararına yönelik istinaf isteminin esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Davacının tevliyete ehil vakıf evladı olduğuna ilişkin İlk Derce Mahkemesi kararına yönelik istinaf isteminin esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Davacının galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduğuna ilişkin verilen karara yönelik davalı ... vekilinin yazılı temyiz itirazları yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 23.12.2021 tarihli ve 2021/429 Esas, 2021/1002 Karar sayılı istinaf isteminin esastan reddine dair kararının KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi hükmünün 6100 sayılı HMK'nin 371 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4752, Karar No: 2017/16594, Tarih: 25.12.2017

**17. Ceza Dairesi         2017/4752 E.  ,  2017/16594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Suça sürüklenen çocuklar hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerde, adli para cezaları taksitlendirilirken uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA,

B-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocukların 55,00 TL para çalması karşısında; hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sosyal inceleme raporu giderinin zorunlu kamu masrafı niteliğinde bulunması nedeniyle bilirkişiye ödenen 75,00 TL'nin suça sürüklenen çocuklara yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'ye aykırı davranılması,

3-Suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerde, adli para cezaları taksitlendirilirken uygulanan kanun ve maddesinin yazılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 25.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/34081, Karar No: 2014/26034, Tarih: 18.09.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/34081 E.  ,  2014/26034 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/218281

MAHKEMESİ : Ankara 17. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2012

NUMARASI : 2011/384 (E) ve 2012/556 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın bütün aşamalardaki savunmasında yüklenen suçu işlemediğini beyan etmiş olması, olaydan hemen sonra dinlenen katılanın fotoğraf teşhisi yapamayacağını ancak sanığı bizzat görmesi halinde tanıyabileceğini beyan etmesine karşın, olaydan yaklaşık 3 yıl sonra katılanın savcılık aşamasında fotoğraf üzerinden dosyamızın asıl sanığı olan ve 1979 doğumlu E.. K..'yı teşhis ettiğini belirtip mahkeme aşamasında ise fotoğrafı kendisine gösterilen 1982 doğumlu E.. K..'yı teşhis ettiğini belirterek çelişkili beyanlarda bulunmuş olması ve suça konu telefonun S.. Ş.. adına kayıtlı olması karşısında,

Öncelikle katılanın olaydan hemen sonra bildirdiği eşgal bilgilerinin sanık ile uyumlu olup olmadığı bizzat mahkemece gözlemlenerek, sanık ile katılan yüzleştirilip, suça konu telefon ile olaydan önce ve sonra görüşen diğer şahısların tanık sıfatıyla dinlenmelerinden ve katılan celp edilerek beyanları ve teşhisi arasındaki ciddi çelişkilerin sebebi sorulduktan sonra delillerin bir bütün halinde takdir ve değerlendirmesi gerekirken, adli sicil kaydında hiçbir hükümlülüğü bulunmayan sanığın savunmasının aksini ispatlayan kesin kanıtarın nelerden ibaret olduğu karar yerinde denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanmadan eksik kovuşturmayla yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık E.. K..'nın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2282, Karar No: 2013/20789, Tarih: 24.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/2282 E.  ,  2013/20789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, katılanın evine giderek evde kocasının kefeni olduğunu düşmanların olduğunu söyleyip öğrenmek için altınlarını getirmesini istediği katılanın getirdiği 6 adet bilezik, 2 adet künye, 3 adet taşlı yüzük ve küpeyi alarak yastığın içine koyup katılana namaz kılması gerektiğini söyleyerek diğer müştekiler ile birlikte evden ayrıldığı, sonrasında müştekilere taş toplayıp eve götürmelerini, arkalarına bakmadan dönmelerini bu şekilde belanın def edileceğini belirtiği ve katılanın namaz kıldıktan sonra yastığın içinde altınların olmadığını fark etmesi şeklinde gerçekleştiği iddia edilen olayda eylemin temas ettiği, 5237 sayılı TCK’nın 158/1-a maddesinde düzenlenen “Dini inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle” nitelikli

dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve tartışmanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken duruşmaya devamla yazılı şekilde, hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı yasanın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 24.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.