muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9998, Karar No: 2017/3101, Tarih: 07.11.2017

S.2.

açıldığı bildirilen davanın eldeki dava ile birleştirilerek eksik ve kusurlu imalatların bulunmaması halinde karar tarihi itibariyle 4 no'lu bağımsız bölüm arsa sahibi adına kayıtlı bulunduğundan öncelikle tapu iptali talep edilebileceğinin göz önünde tutularak karar verilmesi gerekirken yazılı şeklide karar verilmesi doğru olmamıştır.

2-Dava konusu 6 no'lu bağımsız bölüm bakımından ise Necdet ile davacı arasında gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi bulunduğu, davacı yüklenicinin 6 no'lu bağımsız bölümün arsa sahibi tarafından satıldığını ve satış bedelinin arsa sahibi tarafından alındığını ispatlayamadığı, gayrimenkul satış vaadinin arkasına el yazısı ile yazılan fesih beyanının bu sözleşmede taraf olmayan arsa sahibini bağlamayacağından, tapu maliki davalının yüklenici ile Necdet arasındaki satış sözleşmesinin ifası maksadıyla tapudaki resmi işlemi gerçekleştirdiğinin kabulü ile 6 no'lu bağımsız bölümle ilgili talebin reddine karar verilmesi gerekirken talebin kabulü doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) no'lu bentlerde açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 1.480,00 TL duruşma vekalet ücretinin, davacıdan alınarak, Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davalıya verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5378, Karar No: 2017/3713, Tarih: 15.05.2017

**11. Ceza Dairesi         2015/5378 E.  ,  2017/3713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık ... hakkında, İdil Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/175, 2007/145, 2007/295, 2006/170, 2006/197, 2007/182 esas sayılı kararlarına istinaden 02.05.2008 kayıt tarihli 1141 nolu, 28.11.2007 kayıt tarihli 2730 nolu, 08.11.2007 kayıt tarihli 2451 nolu, 26.02.2007 kayıt tarihli 385 nolu mernis kayıt düzeltme formları ile 27.03.2007 kayıt tarihli 590 nolu, 28.06.2007 kayıt tarihli 1212 nolu mernis evliliğin son bulmasına ilişkin karar özetlerini sahte olarak düzenlediği, bu form ve karar özetlerini onaylayan yetkili olarak imzaladığından bahisle atılı kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçunu işlediği iddiasıyla kamu davası açıldığı, sanık hakkında aynı eylemler nedeniyle görevi kötüye kullanma suçu bakımından İdil Asliye Ceza Mahkemesine cezalandırılması istemi ile kamu davası açıldığı ve İdil Asliye Ceza Mahkemesinin 01/02/2012 tarih ve 2010/150 Esas ve 2012/35 sayılı kararı ile dosyanın görevsizlik kararı ile Midyat Ağır Ceza Mahkemesine gönderildiği ve her iki mahkeme arasında olumsuz görev uyuşmazlığı çıkması üzerine Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 04/07/2012 tarih ve 2012/7748 sayılı ilamı ile görevli mahkemenin ... olduğunun belirtildiği ve İdil Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde ... hakkında görevi kötüye kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve bu kararın 13.09.2011 tarihinde kesinleştiği; sanık hakkındaki her iki davaya konu olan fiillerin aynı olduğu ve bu fiiller nedeniyle daha önce Asliye Ceza Mahkemesine açılmış bir dava ve bu mahkeme tarafından verilmiş açıklanması geri bırakılan hüküm bulunduğu gözetilmeden, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/7. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29152, Karar No: 2015/11422, Tarih: 26.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/29152 E.  ,  2015/11422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Oltu Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/10/2014

NUMARASI : 2014/1292-2014/1441

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 26.05.2015 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, tarafların sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava konusu taşınmazda bulunan ve taşınmaza kapama karışık meyve bahçesi niteliğini veren ağaçlar (yaş ve cinsleri gözetilerek) ile bilirkişi kurulu raporunda münavebe ürünü olarak alınan patates, dane mısır, taze fasulye ve domatesin dekar başına verim miktarları İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2014 yılına ait dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama kg satış fiyatları da ilgili resmi kuruluşlardan sorulduktan sonra,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13215, Karar No: 2014/26642, Tarih: 19.11.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/13215 E.  ,  2014/26642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bala Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/11/2013

NUMARASI : 2009/152-2013/182

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atmanın önlenmesi ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece 1125 parsel yönünden karar verilmesine yer olmadığına, 1126, 1127, 1128 parseller yönünden ise davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazlara davalıların kamulaştırmasız el attığı mahallinde yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporu ve tekmil dosya münderecatından anlaşıldığından el atmanın önlenmesi davasının kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davalı şirket vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı TİGEM vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

1)Davacının dava konusu taşınmazlardaki hissesi 02.09.2008 tarihine kadar 12/32 olduğu halde ecrimisil yönünden 24/32 pay üzerinden hesap yapılmak suretiyle fazlaya hükmedilmesi,

2)Kabule göre de; dava dilekçesinde talep edilen toplam ecrimisil miktarı 1.000,00-TL olduğu ve davacı tarafından ıslah yapılmadığı halde, talep aşılmak suretiyle fazla ecrimisile hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı TİGEM vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı TİGEM'den peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davalı şirketten alınan temyiz ve temyiz edenlerden alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 19.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6183, Karar No: 2012/11644, Tarih: 20.11.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/6183 E.  ,  2012/11644 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (2 kez) suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eyleminin reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğu kabul edilerek bu suçtan mahkûmiyetine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraatine dair Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 07.12.2007 gün ve 2007/57 Esas, 2007/280 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık ile müdafii ve katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan kurulan hükmün temyizine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden önce 19.12.2006 tarihinde yürürlükte bulunan 5560 sayılı Kanunun 23, hükümden sonra yürürlüğe giren 08.02.2008 tarihli 5728 sayılı Kanunun 562 ve 6008 sayılı Kanunun 7. maddeleri ile değişik 5271 sayılı CMK.nın 231. maddesi karşısında koşulların varlığı halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının tartışılmaması,

Kanuna aykırı, sanık ile müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4553, Karar No: 2023/3671, Tarih: 05.10.2023

**12. Ceza Dairesi         2023/4553 E.  ,  2023/3671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2021/6756 Değişik iş sayılı karar

SUÇ : Taksirle öldürme

KARAR : İtirazın reddine ilişkin mercii kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılan soruşturma neticesinde şüpheli hakkında taksirle öldürme suçundan 29.09.2021 tarihli ve 2021/59137 soruşturma sayılı kararı ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiştir.

Müşteki vekilinin kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazı üzerine, itirazı inceleyen Bursa 5. Sulh Ceza Hâkimliği, 04.11.2021 tarihli ve 2021/6756 değişik iş sayılı kararı ile Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kovuşturmaya yer olmadığına dair kararda gösterilen gerekçelerin dosya içeriğine uygun olduğu, ileri sürülen itiraz nedenlerinin ise yerinde olmadığı belirtilerek, itirazın reddine karar verilmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 03.04.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.05.2023 tarihli ve KYB-2023/40887 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.05.2023 tarihli ve KYB-2023/40887 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"...55271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 160. maddesinde yer alan “Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.” şeklindeki düzenleme karşısında, Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmak zorunda olduğu,

Somut olayda, 03/07/2021 tarihinde maktul ...'ın kullanmış olduğu aracını yolun sağ şeridine çekerek park halinde beklediği, maktulün bir süre yol kenarında durduğu ve aracına doğru yöneldiği esnada şüpheli ...'in sevk ve idaresindeki aracı ile çarpması sonucu vefat ettiği olayla ilgili soruşturma işlemlerine başlanıldığı, soruşturma kapsamında 27/09/2021 tarihli adlî trafik bilirkişisinden alınan bilirkişi raporunda maktûlün tam (aslî) kusurlu olduğu ve şüphelinin de kusurunun bulunmadığının belirtildiği, maktûlün vefat etmesinde şüphelinin Türk Ceza Kanunu kapsamında kast veya taksir seviyesinde kusurunun bulunmadığından bahisle Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği anlaşılmış ise de, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 05/09/2013 tarihli ve 2012/19402, esas, 2013/19286 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere taksirle işlenen suçlardan dolayı kusurluluk değerlendirmesinin ancak mahkeme hâkimi tarafından yapılabileceği, kusurun belirlenmesi normatif bir değerlendirmeyle mümkün olmakla birlikte, konunun teknik bilgiyi gerektirmesi, hâkimin hukuk bilgisiyle sorunu çözemeyeceği durumlarda, bilirkişi incelemesi yaptırılması gerektiğinde dahi, bilirkişinin inceleme yetkisi kusurlulukla ilgili olmayıp, işin tekniği ve norma aykırı davranışın belirlenmesi ile sınırlı olacağı, bilirkişi raporlarının mahkemeyi bağlayıcı değil, delilleri değerlendirme vasıtalarından biri olduğu, mahkemelerin gerekçelerini açıklamak suretiyle bilirkişi raporlarına itibar edip etmeme hususunda takdir ve değerlendirme hâkkına haiz bulunduğu, bilirkişi tarafından münhasıran hâkimin yetkisinde bulunan kusurluluk konusunda herhangi bir değerlendirme yapılmaması gerekmekle birlikte, bu yöndeki bir değerlendirmenin de hâkimi bağlayıcı bir yönünün bulunmadığı, kaldı ki 31/07/2004 tarihli ve 25539 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Adlî Tıp Kurumu Kanunu Uygulama Yönetmeliği'nin 15. maddesi uyarınca, tahkikat dosyaları üzerinde incelemeler yaparak kusur oranı tespit etme yetkisinin sadece Trafik İhtisas Dairesine ait olduğu, somut olayda sadece trafik polis memuru tarafından düzenlenmiş bir bilirkişi raporunun soruşturma dosyasında mevcut olduğu, Adlî Tıp Kurumu'ndan tarafların kusur durumlarının belirlenmesi amacıyla rapor alınması gerektiği gözetilmeden, yapılan eksik soruşturma sonucu verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir..."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.Kaza Tespit Tutanağı ve ekinde yer alan krokide; "... şüphelinin idaresindeki kamyonet ile gece 01:10 sıralarında, hız limitinin 110 km/s olduğu aydınlatma olmayan, meskun mahal dışında, çelik bariyerler ile ayrılmış tek yönlü ve 7 metre genişliğindeki iki şeritli yolda seyir halinde iken, olay yerine geldiğinde, ölen Fehim Duran'ın sevk ve idaresindeki çekici ve buna bağlı yarı römorkun büyük kısmının sağ şeritte kalacak şekilde, daha az kısmının ise bankette kalacak şekilde park ederek araçtan indiği, olay yerine yakın bulunan doğa hayvancılık şirketinde gece bekçisi olarak çalışan İsa Arı'nın olay yerinde, iki polis memuruna verdiği ifadesinde ... ölen sürücünün araçtan indiği, arkasında park halinde bulunan başka bir tırın şoförü ile 2-3 dakika konuştuktan sonra, bu tır şoförünün hareket etmesi üzerine, koşarak kendi kullandığı tırın şoför kapısına yaklaştığı sırada, çarpma sesini duyduğu.... beyan ettiği, ölenin üzerinde siyah renk yelek ve koyu renk pantolon olduğu, tırın dörtlü lambalarının yanmadığı ve herhangi bir güvenlik tedbirinin alınmadığı, çarpan kamyonete ait fren izinin bulunmadığı, hususlarının, olay yerine intikal eden ve kaza tespit tutanağı düzenleyen iki trafik polis memuru tarafından tespit edilerek imza altına alındığı ve kazanın meydana gelmesinde ölen sürücünün tamamen kusurlu olduğu yönünde görüş verildiği, görülmüştür.

2. Şüpheli ... kollukta olay gecesi 03.07.2021 tarihinde verdiği ifadesi özetle, ...bir tırın yolun sağ şeridinde ikaz lambaları yanmıyor olarak durduğunu gördüğünü, tırın solundan geçmek istediği sırada, kamyonetin sağ ön cam tarafından, birden önüne çıkan yayaya çarptığını, hız limiti sınırlarında ... kullandığı...şeklindedir.

3.27.09.2021 tarihli Adli Trafik Bilirkişi tarafından düzenlenen kusur raporunda, olay yerinin meskun mahal olduğu, yolun tek yönlü, 10.5 metre genişliğinde, bunun 7 metresinin taşıt yolu, 2.5 metresinin ise emniyet şeridi olduğu, olay saatinin 01:10 olarak yazılmasına rağmen, sehven gün durumunun gündüz olarak yazıldığı, olay yeri resimlerinden tırın çalışır vaziyette, sağ şerit ile emniyet şeridinin arasında 2.5 metrelik bankette, bariyerlere 204 cm mesafede olduğu, dörtlü lambalarının yanmadığı ve herhangi bir güvenlik tertibatının alınmadığı olayda; ölen tır şoförünün 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunun 84 üncü maddesinin (k) bendindeki " yerleşim birimleri dışındaki karayolunun taşıt yolu üzerinde, zorunlu haller dışında park etme veya duraklama ve her durumda gerekli tedbirleri almama" kuralı ile aynı Kanunun 59 uncu maddesindeki " ... sürücülerinin kara yollarında zorunlu bir neden belirtmeksizin aracını durdurması ve herhangi bir zorunlu bir neden belirtmeksizin aracını kara yollarında park etme" kuralını ihlal etmesi nedeni ile asli ve tamamen kusurlu olduğu, şüpheli kamyonet sürücüsünün ise kural ihlali bulunmadığı şeklindedir.

4.Taksirle işlenen suçlardan dolayı kusurluluk değerlendirmesinin mahkeme hâkimi tarafından yapılabileceği, bilirkişi raporlarının mahkemeyi bağlayıcı değil, delilleri değerlendirme vasıtalarından biri olduğu, mahkemelerin gerekçelerini açıklamak suretiyle bilirkişi raporlarına itibar edip etmeme hususunda takdir ve değerlendirme hakkını haiz bulunduğu, bilirkişi tarafından kusurluluk konusunda yapılan değerlendirmenin hâkimi bağlayıcı bir yönünün bulunmadığı, meydana gelen olay nedeniyle şüphelinin kusur durumunun mahkemesince takdir ve değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden, Bursa 5. Sulh Ceza Hâkimliği, 04.11.2021 tarihli ve 2021/6756 değişik iş sayılı itirazın reddine ilişkin kararı, hukuka aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bursa 5. Sulh Ceza Hâkimliği, 04.11.2021 tarihli ve 2021/6756 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4879, Karar No: 2006/6959, Tarih: 16.06.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/4879 E.  ,  2006/6959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı Hazine vekili tarafından, davalı aleyhine 08.07.2004 gününde verilen dilekçe ile mera iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 25.03.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, mera iddiasıyla Hazine tarafından açılan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece çekişme konusu taşınmazın imar planı kapsamına alınan mera olduğu davalıya 4342 sayılı Kanununun değişik 3. maddesi uyarınca taşınmazın emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısını Hazineye ödenmek üzere önel verilmesine rağmen ödeme yapmadığı gerekçeleriyle dava kabul edilmiş ve dava konusu taşınmazın kaydının iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmiş, hükmü davalı gerçek kişi temyiz etmiştir.

Dosya kapsamında toplanan delillere göre, 1965 yılında yapılan tapulama tespiti sırasında 50 parsel sayılı taşınmazın ... Köyü Tüzel Kişiliği adına harman yeri olarak sınırlandırıldığı, köyün Belediye olmasından sonra Belediye adına tescil edildiği, 22.6.1973 tarihinde de üç ayrı parsele ifraz edildiği ve bunlardan bir kısım parsellerin imar planında sosyal alanlara ayrıldığı, harman yerinden ifraz edilen 1714 parsel ile ihdasen tesis edilen 1723 parselin tevhit edilerek 1724 parsel numarasını aldığı daha sonra bu parselin 55 ayrı parsele bölündüğü, 1978 yılındaki emcümen kararıyla bu parsellerin üçüncü kişilere satıldığı anlaşılmaktadır.

Görüldüğü gibi dava konusu taşınmazın öncesi köy halkının yararlandığı kamu malı özelliği taşıyan genel harman yeridir.

Davacı Hazine dava konusu taşınmazın mera olduğunu iddia etmiş ise de, bu iddia kanıtlanamamıştır. Burada öncelikle harman yeri niteliği üzerinde durulması gerekecektir. Gerçekten, harman yerleri köy halkının tümünün yararlandığı harman yapılmak üzere ya yetkili mercii tarafından tahsis edilen ya da, ... kullanma biçimi harman yeri olan köy orta malı taşınmazlardandır. Bu gibi yerlerin yararlanma hakkı ilgili köy ve belde halkına ait ise de, kuru mülkiyeti Devlete aittir. Yine hemen belirtilmelidir ki, harman yerlerinin özellikleri mera, yaylak ve kışlakların özelliklerinden farklı değildir.

Her ne kadar 4342 sayılı Mera Kanununun değişik geçici 3. maddesinde Belediye ve mücavir alan sınırları içersinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar planları içersindeki yerleşim yeri olarak işgal edilen ve mera olarak kullanımına artık olanak bulunmayan taşınmazların tahsis amacının değiştirilmesi suretiyle Hazine adına tesciline olanak sağlanmışsa da bu hüküm ancak öncesi mera olan ve yasada öngörülen unsurları taşıyan taşınmazlar bakımından uygulanabilir. Anılan hükmün genişletilmiş yorumla mera dışındaki yaylak, kışlak ve somut olayda olduğu gibi harman yerlerine taşınma imkânı yoktur. O yüzden mahkemenin 4342 sayılı Kanununun geçici 3. maddesindeki taşınmaz bedelinin ilgililerince Hazineye ödenmesine dair işlem yaparak bunun sonucu bedelin ödenmediğinden bahsedilip davanın bu nedenle reddi doğru olmamıştır.

Burada üzerinde durulması gereken diğer bir sorunda 4342 sayılı Mera Kanununun 14. maddesi son fıkrasının olaya uygulanıp uygulanamayacağıdır. Anılan maddenin başlığı «tahsis amacının değiştirilmesi» şeklindedir. Yasanın daha önceki hükümlerine bakılırsa bu maddenin mera komisyonlarının çalışmaları sırasında ve ancak mera komisyonlarınca yapılan idari iş ve işlemlerde uygulanabileceği açıkça görülür. Başka bir deyişle yargı önüne getirilen bu gibi uyuşmazlıklarda harman yeri vasfının yargı yerinde değiştirilebileceği düşünülemez. Ne var ki; somut olayda, öncesi harman yeri olan 1714 parsel sayılı taşınmaz 1723 parselle tevhid edilerek imar planı kapsamına alınmış, arsa vasfına dönüştürülerek gerçek kişilere Belediye Encümeni kararıyla satılmıştır. Az yukarıda sözü edildiği üzere somut olaya 4342 sayılı Kanunun değişik geçici 3. maddesinin ve yine aynı yasanın 14 maddesinin uygulanma olanağı bulunmamaktadır. Başka bir anlatımla 1714 parselin harman yeri vasfının değiştirilerek arsa vasfıyla gerçek kişilere yapılan satış işlemi ve gerçek kişiler adına tescil yasadaki deyimiyle «yolsuz tescil» niteliğindedir. Bu gibi durumlarda hukuken yokluk ifade eden tapu üzerinden iktisapta bulunan kişiler Türk Medeni Kanunun 1023 maddesinden yararlanamaz. Ancak;