muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14181, Karar No: 2024/4317, Tarih: 07.05.2024

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde ;dava konusu taşınmazın gerçek bedeli ile tapuda gösterilen devir bedeli arasında 2 katı misli fark bulunduğunu, tasarrufun öncelikle İİK Md. 278 gereğince iptalinin gerektiğini, dava konusu taşınmazın aynı iş kolunda faaliyet gösteren şirketler arasında devredildiğini, İİK md. 280/1 ve 280/3 gereğince hem satış işleminin muvazaalı olduğunu hem de ticari işletme devri mahiyetinde olduğunu, tüm bu nedenlerle yargılama aşamasında dosyaya giren raporlar arasındaki bariz çelişkileri gidermeye dönük olarak dosyanın spk lisanslı ve alanında uzman bilirkişilerden oluşan 3 kişilik bir bilirkişi heyetine gönderilerek yeni bir rapor alınması yönündeki talepleri göz ardı edilerek yüzeysel bir takım değerlendirmeler ve eksik inceleme sonucunda verilen kararın öncelikle bu açıdan kaldırılması, İİK Md.280 gereğince davalı şirketler arasında, devirden önceki beş yılı ve sonrasını da kapsayacak şekilde herhangi başka bir ticari alışveriş veya ticari ilişki olup olmadığının tespiti açısından davalı şirketlerin ticari defterleri üzerinde mali müşavir bilirkişi aracılığı ile inceleme ve araştırma yapılarak rapor alınması yönündeki taleplerinin göz ardı edilerek yüzeysel bir takım değerlendirmeler ve eksik inceleme sonucunda verilen kararın bu açıdan da kaldırılması, netice olarak eksik inceleme ve yüzeysel bir takım değerlendirmelerle verilen yerel mahkeme kararının istinaf itirazları doğrultusunda kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, "..Davalılar borçlu şirket ile diğer davalı şirket arasındaki satış akit tablosunda, bedel olarak 42.500 TL öngörülmüş, taşınmazın satış tarihindeki yapılan keşif sonucunda uzman bilirkişi tarafından belirlenen gerçek değerin ise ilk önce kök raporda 137.000 TL, itiraz üzerine devir tarihinde yapı ruhsatının bulunmadığından bahisle alınan ek raporda ise 95.900 TL belirlenmiş olup; dosya içerisinde bulunan Belediye resmi yazısı ve bilirkişi ek raporunda belirtildiği gibi, devir tarihinden önce çıkan ve imar barışı olarak nitelendirilen 18.05.2018 tarih ve 30425 sayılı kanuna göre, taşınmazın 04.07.2019 tarihli devrinden önce 25.12.2018 tarihinde "Yapı Kayıt Belgesi" almış olduğu sabit olup devralan davalı üçüncü kişinin bu hususu taşınmazı satın almadan önce bilmemesinin konumu itibariyle hayatın olağan akışına aykırı olmasına göre, devir tarihindeki rayiç bedel olarak kök raporda belirtilen 137.000 TL'nin esas alınması gerekeceğinden, davalı tarafın savunmasında belirttiği taşınmaz bedeli olarak 59.500 TL'nin kabul edilmesi halinde dahi İİK.nun 278.maddesi kapsamında, edimler arasında misli derecesinde fahiş fark bulunduğu görülmüştür.

Bununla birlikte, davalı firmaların aynı sektörde faaliyette bulunmaları ve dosya kapsamındaki belgelerden aynı bölgede (Selçuklu İlçesi ve yakın mahalleler) bulunmaları gözetildiğinde, İİK.nun 280.maddesinde yazılı şekilde, malvarlığı borçlarına yetmeyen bir borçlunun alacaklılarına zarar vermek kastıyla yaptığı tüm işlemler, borçlunun içinde bulunduğu mali durumu ve zarar verme kastının işlemin diğer tarafınca bilindiği veya bilinmesini gerektiren açık emarelerin bulunması nedeniyle davanın kabulü gerekirken, hatalı gerekçeler ile yazılı biçimde davanın reddine karar verilmesi isabetsiz olup, davanın kabulü ile tasarrufun iptaline dair yeniden hüküm tesisi gerekmiştir. .." gerekçesi ile istinaf isteminin kabulüne ile, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde, dava konusu taşınmazın bedeli mukabilinde iyi niyetle satın alındığını, taşınmazın alındığı tarihte yıkım kararı olduğundan değerinin düşük olduğunu, misli farkın olmadığını, müvekkili şirketin borçlu şirket ile aynı alanda faaliyeti olmadığını, alt yapı ihalelerine girdiğini, Selçuklu ilçesinin 650.000 nüfuslu 2056 km2 yüz ölçümüne sahip büyük bir yer olduğundan borçlu şirketin mali durumunun bilinemeyeceğini belirterek, temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde, taşınmazın satış tarihinde, hakkında yıkım kararı bulunduğundan değerinin düşük olduğunu, müvekkilinin mal kaçırma amacının olmadığını, satış bedeli ile Ziraat Bankası A.Ş ve QNB Finansbank A.Ş. ye olan borçlarını ödediğini belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, İİK'nın 277 ve devamı maddelerine dayalı olarak açılan tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 277 ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

İcra ve İflas Kanununun 277 ve izleyen maddelerinde düzenlenen tasarrufun iptali davalarında amaç, borçlunun haciz yada iflasından önce yaptığı ve aslında geçerli olan bazı tasarrufların geçersiz ya da "iyiniyet kurallarına aykırılık" nedeniyle alacaklıya karşı sonuçsuz kalmasını ve dolayısıyla o mal üzerinden cebri icraya devamla alacağın tahsilini sağlamaktır.

Davacı, iptal davası sabit olduğu takdirde, tasarruf konusu mal üzerinde cebri icra yolu ile hakkını

almak yetkisini elde eder ve tasarruf konusu taşınmaz mal ise, davalı üçüncü şahıs üzerindeki kaydın düzeltilmesine gerek olmadan o taşınmazın haciz ve satışını isteyebilir (İİK.md.283/1). Bu yasal nedenle iptal davası, alacaklıya alacağını tahsil olanağını sağlayan, nispi nitelikte yasadan doğan bir dava olup; tasarrufa konu malların aynı ile ilgili değildir.

Davacı, iptal davası sabit olduğu takdirde, tasarruf konusu mal üzerinde cebri icra yolu ile hakkını

almak yetkisini elde eder ve tasarruf konusu taşınmaz mal ise, davalı üçüncü şahıs üzerindeki kaydın düzeltilmesine gerek olmadan o taşınmazın haciz ve satışını isteyebilir (İİK.md.283/1). Bu yasal nedenle iptal davası, alacaklıya alacağını tahsil olanağını sağlayan, nispi nitelikte yasadan doğan bir dava olup; tasarrufa konu malların aynı ile ilgili değildir.

Bu tür davaların dinlenebilmesi için, davacının borçludaki alacağının gerçek olması, borçlu hakkındaki

icra takibinin kesinleşmiş olması, iptali istenen tasarrufun takip konusu borçtan sonra yapılmış olması ve borçlu hakkında alınmış kesin veya geçici aciz belgesinin (İİK.nun 277 md) bulunması, bu ön koşulların bulunması halinde ise İİK.nun 278, 279 ve 280. maddelerinde yazılı iptal şartlarının bulunup bulunmadığının araştırılması, Özellikle İİK.nun 278.maddesinde akdin yapıldığı sırada kendi verdiği şeyin değerine göre borçlunun ivaz olarak pek aşağı bir fiyat kabul ettiği ve yasanın bağışlama hükmünde olarak iptale tâbi tuttuğu tasarrufların iptali gerektiğinden mahkemece ivazlar arasında fark bulunup bulunmadığının incelenmesi, satılan taşınmaz üzerinde, ipotek ve haciz kayıtları varsa, alıcı taşınmazı bu kayıtlarla yükümlü olarak satın almış olacağından, satışın bunların tamamı üzerinden yapıldığının kabulü, bu nedenle oransızlığın belirlenmesinde tapu kaydındaki ipotek ve haciz miktarının da göz önünde tutulması, aynı maddede sayılan akrabalık derecesi vs. araştırılması gerekmektedir. Keza İİK.nun 280.maddesinde malvarlığı borçlarına yetmeyen bir borçlunun alacaklılarına zarar vermek kastıyla yaptığı tüm işlemler, borçlunun içinde bulunduğu mali durumu ve zarar verme kastının işlemin diğer tarafınca bilindiği veya bilinmesini gerektiren açık emarelerin bulunduğu hallerde tasarrufun iptal edileceği hususu düzenlendiğinden yapılan işlemde mal kaçırma kastı irdelenmeli, öte yandan İİK.nun 279.maddesinde de iptal nedenleri sayılmış olup bu maddede yazılan iptal nedenlerinin gerçekleşip gerçekleşmediği de takdir olunmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta; Bölge Adliye Mahkemesince, dava konusu edilen taşınmazın satış değerleriyle rayiç değerleri arasında fark bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, karar verilmiş ise de varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Dava konusu taşınmaz tapuda 42.500 TL satılmış, bilirkişi kök raporunda taşınmaz satış tarihindeki gerçek değerlerini 137.000 TL olarak Ek raporda ise 95.900 TL belirlemiştir. Davalı üçüncü kişi şirket 21.06.2019 tarihinde taşınmaz satış bedeli açıklaması ile borçlu şirkete 59.500 TL göndermiştir. Bu miktarın tapu satış bedeline eklenmesi halinde taşınmazın değeri 137.000 TL olarak kabul edilse dahi mislini aşan bedel farklarının oluşmadığı anlaşılmaktadır. Davacı İİK'nun 280/1 maddesi kapsamında davalı borçlu ile taşınmazını devrettiği davalı 3.kişinin birbirlerini tanıdıklarını, somut delillerle ispatlamamıştır. Davalıların salt aynı sektörde faaliyette bulunmuş olmaları üçüncü kişinin borçlunun mali durumunu bilmesini gerektirmez.

Ancak davacı tarafından İİK.nun 278, 279 ve 280.maddelerden birine dayanılmış olsa dahi, mahkeme bununla bağlı olmayıp, diğer maddelerden birine göre iptal kararı verebilir (Y.H.G.K.25.11.1987 Tarih, 1987/15-380 Esas ve 1987/872 Karar sayılı ilamı).Davalı borçlu şirket olup, satılan taşınmazın İİK'nun 280/son maddesi gereğince ticari işletmenin mühim kısmını devir niteliğinde olup olmayacağı mahkemece tartışılmamıştır.

Yapılacak iş, borçlu şirketin ticari defterleri üzerinde konusunda uzman bilirkişi aracılığı ile satış tarihinde dava konusu taşınmazın, şirketin mühim kısmının devri niteliğinde olup olmadığı incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine, kararın bir örneğinin İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

07.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21074, Karar No: 2019/5244, Tarih: 06.03.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/21074 E.  ,  2019/5244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalının sahibi olduğu dershanede sosyal bilgiler öğretmeni olarak çalışmaya başladığını, 2 yıl çalıştıktan sonra 1 yıl ara verip tekrar çalışmaya devam ettiğini, iş sözleşmesini ücretlerinin ödenmemesi sebebiyle haklı olarak feshettiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında davacının çalışma süresine ilişkin uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacı 2 yıl çalıştıktan sonra 1 yıl ara verip tekrar çalışmaya devam ettiğini iddia etmiş, ancak neden 1 yıl ara verdiğine dair herhangi bir açıklama yapmamıştır. Hükme esas alınan bilirkişi tarafından davacının 01.09.2005-31.08.2007 tarihleri arasında 2 yıl, 01.09.2008-03.06.2014 tarihleri arasında 5 yıl, 9 ay, 3 gün olmak üzere toplam 7 yıl, 9 ay, 3 gün çalıştığı kabul edilerek sonuca gidilmişse de, 1 yıl aranın uzun bir ara olduğu nazara alındığında ayrı iki çalışma dönemi olarak değerlendirilmelidir. Hal böyle olunca, mahkemece neden 1 yıl ara verildiği, ilk çalışma döneminin nasıl sonlandığı araştırılarak sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerekirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten, bozma sebebine göre sair yönler incelenmeksizin BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2799, Karar No: 2011/2106, Tarih: 02.03.2011

**6. Ceza Dairesi         2007/2799 E.  ,  2011/2106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı Yasanın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek, somut olayda koşulları bulunmadığı gözetilmeden cezadan indirim yapılması;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkûmiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nin 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, yalnızca - kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından; 5237 sayılı TCY’nin 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm tümden çıkarılarak yerine “Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkûmiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nin 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına, ” tümcesinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2597, Karar No: 2019/621, Tarih: 21.01.2019

**14. Hukuk Dairesi         2018/2597 E.  ,  2019/621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki mirasçılık belgesinin iptali ve yeni mirasçılık belgesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda belirtilen ilkeler ışığında somut olaya gelince;

Dosya, Dairemizin 05.02.2018 tarihli, 2016/11817 Esas, 2018/739 Karar sayılı ilamıyla “….davalı ... ve ...'nun "... Mah., Hükümet Cad, ..." adresine, davalı ...'nun "Doğu Mah., ..." adresine gönderilen gerekçeli karar tebligatlarının aynı konutta oturan kardeşi Serkan Ganioğlu'na tebliğ edildiği, farklı adreslere gönderilen tebligatların aynı hanede yaşadıklarından bahisle tek kişiye tebliğinin mümkün olmadığı, ayrıca adı geçen davalıların "Serkan Ganioğlu" isminde bir kardeşlerinin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Davalılar ..., ..., ...'na 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği sağlanarak ve yasal temyiz süresi beklenildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahalline iadesine karar verilmiştir.

Mahalline iade kararından sonra mahkemece, gerekçeli karar davalılardan ... ve ...’na usulüne uygun tebliğ edilmiştir. Ancak davalı ...’na gerekçeli kararın doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartıldığı ve bu hükme göre tebliğ edildiği görülmektedir. Yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olarak gerekçeli karar tebliğ edildiği muhatabın savunma hakkını kısıtlanacaktır. Mahkemece, bu sefer mahalline iade kararımız dikkatlice okunmalı, savunma hakkı gözetilmeli, usul ekonomisi de dikkate alınarak tekrar yazışmaya sebebiyet verilmemelidir. Davalı ...'na 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği sağlanarak ve yasal temyiz süresi beklenildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 21.01.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1286, Karar No: 2008/2657, Tarih: 21.02.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/1286 E.  ,  2008/2657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada Kars Sulh Hukuk ile ... 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; kısıtlanması istenilen ...'nın ... -... adresinde oturduğu, ... 1. Aile Mahkemesinde görülen boşanma davası bulunduğu anlaşılmakla, yetkili mahkeme ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 21/02/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13044, Karar No: 2012/30945, Tarih: 31.10.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/13044 E.  ,  2012/30945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı vekili, aleyhlerine yürütülen ilamsız icra takibine itiraz eden borçluların  itirazlarının kaldırılmasını talep etmiş, mahkemece; davacı alacaklının dayandığı belgelerin İİK 68 ve 68/b maddesi kapsamında nitelikli belge olmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün temyizen tetkiki alacaklı vekilince talep edilmesinden sonra davacı İş bankası  vekili Av. M. E.G.' in Mersin 1. İcra Mahkemesi kanalı ile dairemize gönderdiği 10.10.2012 havale tarihli kimlik tespiti yapılmış dilekçesi ile dava dosyasında vekalet ücreti ve  yargılama gideri talep etmeksizin Feragat ettiklerini beyan ettiği, dilekçe ekinde sunulan Beşiktaş 16. noterliğinin 25.09.2012 tarih 42605 yevmiye  nolu vekaletnamesinin  ve Av. N. Z. tarafından Av.  M. E.G.e verilen yetki belgesinin incelenmesinde Av. M. E.G.'in davadan feragat etme yetkisinin bulunduğu anlaşılmıştır.

Davalı E. D. da yine Mersin 1. İcra Hukuk Mahkemesi kanalı ile dairemize gönderdiği 10.10.2012 havale tarihli dilekçesinde, davadan vekalet ücreti ve yargılama gideri talep etmeksizin feragat ettiklerini, karşı tarafın feragatini kabul ettiğini beyan etmiştir.

Davadan feragat geniş kapsamlı bir beyan olup, HMK. nun 311.maddesi gereğince kesin hüküm gibi hukuki sonuç doğurur. Feragatin geçerliliği karşı tarafın muvafakatine bağlı değildir. Feragat beyanı, etkisini, onu yapanın tek yönlü irade beyanı ile gösterir. Bu durumda icra mahkemesi kararının, davacı alacaklının feragati hakkında bir karar verilmek üzere bozulması gerekir.(HGK.nun 20.09.1995 tarih, 1995/12-661 E. – 1995/763 K. )

SONUÇ :Yukarıda açıklanan nedenlerle alacaklı vekilinin davadan feragati hakkında bir karar verilmek üzere mahkeme kararının İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,  31.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.