muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15672, Karar No: 2014/17593, Tarih: 27.10.2014

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 30/10/2013 tarihli ve 2012/22539 esas, 2013/15593 sayılı ilâmında belirtildiği üzere; "Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı Kanun’un “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir. 5237 sayılı Kanun'un "Kamu güvenine karşı suçlar” bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur. Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de bunların dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir. 24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alman kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.” 5237 sayılı Kanun'un “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir... Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir. Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3

... Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir. Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir. 4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez." şeklindeki açıklamaları dikkate alındığında somut olayda Çamlıbel Elektrik Dağıtım A.Ş'nin suç tarihi olan 22/06/2012 tarihinde özelleştirilmiş olup olmadığının araştırılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; 22.06.2012 tarihli mühür bozma tutanağına konu 22.06.2012 tarihli mühürleme işlemini gerçekleştiren müşteki Çamlıbel Elektrik Dağıtım Anonim Şirketi'nin mühürleme tarihinden önce 31.08.2010 tarihinde özelleştirilmesi nedeniyle, lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan bu mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurlarının oluşmayacağı anlaşılmakla; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki istem yerinde görüldüğünden, Yozgat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.02.2013 gün ve 2012/571 Esas, 2013/157 sayılı kararının CMK'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca karar verilmesi mümkün görüldüğünden, yüklenen suç unsurları itibariyle oluşmadığından sanığın beraatine, cezanın çektirilmemesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31130, Karar No: 2016/3346, Tarih: 10.02.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/31130 E.  ,  2016/3346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı sebep olmaksızın feshedildiğini belirterek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında fazla çalışma sürelerinin tespiti bakımından uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya içeriğine göre, davacı işçinin, 08.09.2006-31.12.2011 tarihleri arasında, davalı işverenin temizlik hizmeti verdiği ...'nde davalı işveren bünyesinde temizlik işçisi olarak çalıştığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, ... gönderilen belgelerden kurum çalışanlarının fazla çalışma yaptığı belirtilen sürelerde davacının da fazla çalışma yaptığı kabul edilerek, davacının Ocak, Şubat, Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül, Ekim aylarında haftalık on saat, Mart, Nisan, Kasım, Aralık aylarında haftalık yirmi saat fazla çalışma yaptığı saptanmış ise de; kurum tarafından bildirilen çalışma saatleri, davacının da kurum çalışanları ile aynı saatlerde çalıştığına delil oluşturmayacağından, belirtilen çalışma saatlerinde davacınında çalıştığı kabul edilemez. Davacı tanık beyanlarına göre, çalışmanın yoğun olarak gerçekleştiği kabul edilen dönemlerde haftada beş saat fazla çalışma yaptığının kabulü dosya içeriğine daha uygun düşecektir. Bu tespite göre davacının fazla çalışma ücreti alacağı yeniden hesaplanmalı ve ilk kararda yapılan takdiri oran üzerinden indirim yapıldıktan sonra sonuca gidilmelidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.02.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9012, Karar No: 2010/4590, Tarih: 27.04.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/9012 E.  ,  2010/4590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Beyoğlu Asliye 1.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27.05.2008 tarih ve 2008/120-2008/166 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 27.04.2010 gününde davacı avukatı ... ile davalı avukatları ... ve ... gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin murisi ...’ın 1927 yılında kurulan ve 50.000 TL sermayesi olan Kocaeli Bankası Türk A.Ş. 550 TL hisse miktarı ile kurucu ortak olup, 500 TL ve 50 TL tutarlı 2 adet nama yazılı senet düzenlenip murise teslim edildiğini, bunun yaklaşık 1/91 hisseye karşılık geldiğini, ana sözleşmenin 5/5 nci fıkrasında kuruculuk intifa hakkının %7 olarak tahsis edilip, buna göre murise de bir adet kurucu intifa senedi tanzim edilip teslim edildiğini, unvan değişikliği ile davalı ...’nın kurucu intifa senedi olarak değiştirildiğini, intifa senetlerinin TTK’nun 402 nci ve 403 ncü maddelerinde düzenlendiğini, ana sözleşmenin 52 nci maddesinde kurucu intifa senedi sahibi ortaklara dağıtılacak kârın nasıl hesap edileceğini belirlendiğini, 125 kurucu ortağa tanınan bu menfaatler müktesep hak niteliğinde olup, 1927 yılından 1982 yılında yapılan anasözleşme değişikliğine kadar her seferinde son sermaye üzerinden uygulandığını, bu tarihte ana sözleşmenin 5 nci ve 52 nci maddelerinde yapılan değişikliklerle kurucu intifa senedi sahibi ortaklara, şirketin son sermaye artırımından önceki 30.000.000 TL’lık 60.000 hisseye isabet eden bölümün %7’nin ayrılmasına karar verildiğini ve kârın dağıtılmasının genel kurul kararına bağlandığını, Oysa TTK’nun 298’nci maddesine dayalı olarak kuruluş esnasında kuruluş ana sözleşmesi ile kurucu ortaklara tanınan %7’lik kâr payının müksesep hak olup, ana sözleşme değişikliği ile sınırlandırılamayacağı ve değiştirilemeyeceğini, TTK’nun 385 nci maddesinde müktesep haklara sahiplerinin rızası olmadan anasözleşme değişikliğinin genel kurulunca yapılamayacağının belirtildiğini, kâr payı almanın da aynı maddede müktesep haklardan sayıldığını, kurucular ile şirket arasında sözleşme bağı kurulduğunu, genel kurulun anasözleşmeyi değiştirerek onların haklarını aleyhlerine değiştiremeyeceğini, kurucuların genel kurul kararının iptalini istemeden, var olan sözleşme ilişkisi gereğince kâr payı alacağının tahsilini her zaman talep edebileceklerini, sözleşmenin bir tarafı olan şirketin kendi iç yapısında aldığı bir kararla diğer tarafın haklarını etkilemeyeceğini ileri sürerek, 2002-2003-2004-2005 yılları için olmak üzere toplam 92.525 YTL’nın faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, intifa hakkının bir imtiyaz olmadığını, kuruluştaki sermaye ile yada sonradan yapılan sermaye artırımlarında da belirli bir sermaye ile sınırlandırılmasının mümkün ve geçerli olduğunu, kâr payı dağıtımı ile ilgili kararlara karşı dava açılmadığını, 2003 yılında yönetim kurulu kararı ile intifa hakkı sahipliği kabul edilen davacının anasözleşme değişikliklerini bilerek payı aldığını, dava tarihine kadar sessiz kaldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, intifa hakkının bir imtiyaz olmadığını, kuruluştaki sermaye ile yada sonradan yapılan sermaye artırımlarında da belirli bir sermaye ile sınırlandırılmasının mümkün ve geçerli olduğunu, kâr payı dağıtımı ile ilgili kararlara karşı dava açılmadığını, 2003 yılında yönetim kurulu kararı ile intifa hakkı sahipliği kabul edilen davacının anasözleşme değişikliklerini bilerek payı aldığını, dava tarihine kadar sessiz kaldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına ve benimsenen bilirkişi kurulu raporuna göre, davalı bankanın ortaklarından ...’ın mirasçıları tarafından bir adet kurucu intifa senedinin davacıya ciro edildiği, yönetim kurulunun 25.08.2003 tarihli kararı ile davacının hak sahipliğinin karar altına alındığı, 13.05.1982 tarihli genel kurulda sermayenin arttırıldığı ve kurucu intifa senetleri sahiplerini ilgilendiren 5 nci maddenin 6, 7 ve 8 nci fıkraları ile 52 nci maddenin değiştirildiği, kurucu intifa senedi sahiplerinin paydaş olmadığı, paydaşların müktesep haklarını düzenleyen TTK’nun 385 nci maddesinden yararlanmalarının mümkün olmadığı, anasözleşme değişikliğine Abdülhamit varislerinin karşı çıkmadığı ve ortak sıfatı ile bu kararların iptali için dava açmadıkları, 1982 yılından 2002 yılına kadar yapılan uygulamaya muvafakat edildiği, böylece anasözleşmenin tanıdığı haklardan kaynaklanan sözleşme ilişkisinin değiştirildiği ve yeniden oluşturulduğu, 1982 yılına kadar son sermaye üzerinden yapılan kâr payı dağıtımı uygulamasının kaldırılıp, yeni bir uygulamaya geçildiği, bunun benimsendiği ve davacının müktesep ya da sözleşmesel haklarını ihlal eden bir nitelik taşımadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve kurucu intifa hakkı sahibi davacının paydaş sıfatının bulunmadığını doğru olarak gerekçede belirten mahkemenin bu gerekçesi ile “davacı seleflerinin 1982-2003 yılları arasında, davacının 2003-2007 yılları arasında sessiz kalıp, ana sözleşme değişikliğine iptal davası açmadıkları” anlamına gelen diğer gerekçesinin “iptal davası açmadıklarına” ilişkin bölümü çelişmekte ise de, sessiz kalma suretiyle zımni muvafakat ile 1982 anasözleşme değişikliği sonrası uygulamanın davacı ve öncesinde seleflerince benimsenmiş, sözleşme

ilişkisinin bu yönde değişmiş olmasına yönelik doğru diğer gerekçeler karşısında bu çelişkinin sonuca etkisi bulunmamasına, öte yandan 52 nci maddenin B/4 bölümünde genel kurulun kâr payı dağıtılmasına yetkili kılınmasının bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere pay sahibi ortaklara dağıtılacak kâr payları ile ilgili olmasına ve bunun kurucu intifa senedi sahiplerinin haklarını genel kurulun kısıtlamasına olanak tanındığı anlamına gelmemesine, o anlama gelse dahi yine sözleşme ilişkisinin taraflarca zımnen değiştirildiğinin kabulü gerekmesine göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile hükmün onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, takdir edilen 750.00 TL duruşma vekillik ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 27.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2447, Karar No: 2014/18463, Tarih: 04.11.2014

**6. Ceza Dairesi         2014/2447 E.  ,  2014/18463 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/381354

MAHKEMESİ : Burdur Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2013/164 (E) ve 2013/269 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık R.. A..'un 26.05.2013 günlü eylemde, mağdurdan para almak için geldiğinde, önceden numarası tesbit edilmiş tuzak parayı aldığı ve çevrede tertibat alan polislerce yakalandığı, bu haliyle suçun tamamlanma olanağının bulunmadığı ve kalkışma aşamasında kaldığı dikkate alınarak, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 35/2. maddesi ile cezasında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Değerin azlığının, 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150/2.maddesinin düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek sanıkların cezasından indirim yapılması,

3- Sanıkların, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde uygulama yapılması,

4- Kabul ve uygulamaya göre de; sanık Reşat'ın 21.05.2013 ve 26.05.2013 tarihli yağma suçlarından belirlenen temel cezada TCK'nın 62. maddesi ile indirim yapılırken 3 yıl 12 ay 26 gün hapis cezası yerine 4 yıl 26 gün hapis cezasına hükmedilerek fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık M.. U.. savunmanı, sanık R.. A.. ve savunmanı ile o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle kısmen tebliğname gibi BOZULMASINA, 04.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2367, Karar No: 2010/2623, Tarih: 04.05.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/2367 E.  ,  2010/2623 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı arsa sahibi ile arsa sahibinden bağımsız bölüm satın alan üçüncü kişi tarafından eksik ve kusurlu iş bedeli ve gecikme tazminatı talebiyle açılan davada davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar davalı yüklenici tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle davacı arsa sahibinin 12 nolu bağımsız bölümü ... ve ...’e, 14 nolu bağımsız bölümü ise ...’ye bağımsız bölümlerin tesliminden sonra 29.11.2005 tarihinde tapuda devretmiş olmasına, bu tarihten sonrası için gecikme tazminatına hükmedilmemiş bulunmasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı arsa sahibi sözleşme gereği maliki olduğu 19 nolu bağımsız bölümü ...’a 12.09.2005 tarihinde satarak tapuda devretmiştir. Arsa sahibi sözleşme gereği kendisine ait olan bağımsız bölümler yönünden satış tarihinden sonrası için gecikme tazminatı talep edemeyeceğinden 3 adet bağımsız bölümden birisi olan 19 nolu bağımsız bölüm için ...’a tapuda devredildiği 12.09.2005 tarihine kadar gecikme tazminatına hükmedilmesi gerekirken, tüm bağımsız bölümler için teslimi gereken 08.01.2005 tarihinden, teslim-tespit tarihi olan 16.11.2005 tarihine kadar gecikme tazminatına hükmedilmesi doğru olmamış, kararın açıklanan bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 04.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9994, Karar No: 2019/13572, Tarih: 02.12.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/9994 E.  ,  2019/13572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 31/3, 62, 50/1-a, 52, 63. maddeleri gereği mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hüküm, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müştekinin işlettiği playstation cafede suç tarihinden bir gün önce işe başlayan suça sürüklenen çocuğun, müştekinin kredi borcunu yatırması için verdiği 450 TL'yi bankaya yatırmayıp işyerine de dönmediği, bu suretle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda,

Suça konu paranın TCK'nın 155/2 maddesinde tanımlanan mahiyette bir hizmet veya meslek dolayısıyla suça sürüklenen çocuğa tevdii veya teslim edilmemiş olması, suça sürüklenen çocuğun yaptığı hizmet kapsamında fatura yatırma görevinin olmaması karşısında suça sürüklenen çocuğun bankaya yatırmak için müştekinin verdiği parayı mal edinmesi şeklinde sübut bulan eyleminin, hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma kapsamında kalan ve TCK'nın 155/1 maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, 02/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20002, Karar No: 2013/30616, Tarih: 30.10.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/20002 E.  ,  2013/30616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

02.01.2008 günlü olay yeri inceleme raporuna göre; müştekinin ikametinin bahçesinde bulunan kömürlüğe, kilidin tamamen tahrip edilerek girildiğinin sabit olması karşısında; suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 116/1 ve 151/1. maddeleri gereğince konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından zamanaşımı içerisinde işlem yapılması olanaklı kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 30.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.