muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4980, Karar No: 2016/10310, Tarih: 12.04.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/4980 E.  ,  2016/10310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki muarazanın önlenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile aralarında sağlık hizmeti satın alma sözleşmesi bulunduğunu, kurumun 24.10.2013 tarihli yazısı ile sözleşmenin 11.1.8 maddesi gereğince hizmet sunulan hastalardan fazla ilave ücret alındığı ve fazla ücret alınan tutarın 10 katı oranında ceza kestiğini bildirdiğini, yapılan işlemin hahsız olduğunu, salt kredi kartı üzerinden yapılan incelemenin hatalı olduğunu ve savunmalarına itibar edilmediğini ileri sürerek haksız işlemin iptali ile tahsilin tedbiren durdurulmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, süresinde verdiği cevap dilekçesi ile, davacı şirketi ile yapılan sağlık hizmet sözleşmesinde yetkili mahkeme olarak ANKARA mahkemelerini yetkili kıldıklarını belirterek yetki itirazında bulunmuş ve davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile,... İl Müdürlüğü Sağlık Sosyal Güvenlik Merkezinin 24.10.2013 tarih ve 0119966705/934170305/3915536 sayılı cezai işlem olarak 54.104,34 TL nin iptali ile davacının 4.579,75 TL cezai işlem olarak davalı kuruma ödemesi gerektiğinin tespitine karar vermiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davanın açıldığı ve yetki itirazının yapıldığı tarihte 6100 sayılı HMK yürürlüktedir. HMK 'nın 17. maddesine göre " tacirler veya kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır. " Dosya arasında bulunan belgelerden, davaya konu eylemin 2011 yılında gerçekleştiği, taraflar arasında 2009 yılındaki sözleşmenin yenilenmiş hali ile geçerli olduğu, Zeyilname 3 adlı anlaşma ile sözleşmenin yalnızca 1.3.8 ve 1.3.9 maddelerinin değiştirilerek diğer maddelerinin aynen kalmak kaydıyla 05.04.2011 de yenilendiği, yenilenen sözleşmenin 8. maddesinde bu sözleşmenin uygulanmasından doğan uyuşmazlıklarda Ankara mahkemeleri ve icra dairelerinin yetkili olacağının düzenlendiği anlaşılmaktadır. Buna göre taraflar arasında geçerli bir yetki sözleşmesinin bulunması ve HMK'nın 17 maddesi gereği yetki sözleşmesinin kesin nitelik taşıdığının anlaşılmasına göre, mahkemece sözleşmedeki Ankara Mahkemelerinin yetkili olduğu gözetilerek yetkisizlik kararı verilmesi gerekirken, sözleşmenin uygulandığı yer mahkemesinin yetkili olduğu düşünülerek yetkisizlik iddiasının reddi ile işin esasına girilerek, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentde açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 12/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/16967, Karar No: 2012/3026, Tarih: 23.02.2012

**6. Ceza Dairesi         2007/16967 E.  ,  2012/3026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Kısmen Beraat, Kısmen Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar savunmanları

Yerel Mahkemece verilen hüküm sanık ... savunmanı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ... savunmanının anılan sanık hakkındaki beraat kararının gerekçesine yönelik olmayan temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesinin yollamasıyla CMUK’nun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

Sanıklar ... ve ... ... hakkındaki hükme hasren yapılan temyiz incelemesinde:

Sanık ... savunmanının duruşmalı inceleme isteminin hükmolunan ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 318.maddesi uyarınca REDDİNE,

5237 sayılı Yasanın 150/2.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği ile sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek somut olayda uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden,sanık hakkında 5237 sayılı TCY’nın 150/2. maddesi uyarınca değer azlığı nedeniyle indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Yasanın 53/3.maddesi göz ardı edilerek, 53/1.maddesinde belirtilen haklardan, sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında TCY’nın 53. maddenin uygulanmasına ilişkin hüküm fıkrasına “53/3. maddesi gözetilerek, 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ cümlesinin eklenmesi suretiyle eleştiri diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10845, Karar No: 2011/14438, Tarih: 28.11.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/10845 E.  ,  2011/14438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 01.07.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17.06.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, 23.05.2009 tarihinde kadastro suretiyle "ahır ve arsa" cinsi ile davalı adına senetsizden tescil edilen ... ada ... parsel numaralı taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olup mera vasfında olduğunu, zilyetlikle kazanılmasının mümkün olmadığını belirterek taşınmazın tapu kaydının iptali ile mera olarak sınırlandırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, mahallinde yapılan keşif ve mahalli bilirkişi beyanlarına göre taşınmazın evveliyatının köy merası olduğu, bu gibi yerlerin devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olup zilyetlikle kazanılmasının mümkün bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, taşınmazı mera vasfıyla sınırlandırılarak özel siciline kaydına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Dava, söz konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla açılmıştır.

Türk Medeni Kanununun 715. maddesinde devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerler genel olarak sahipsiz yerler ve yararı kamuya ait mallar olarak nitelendirilmiş, örnek olmak üzere de yararı kamuya ait sular ile kayalar, .

tepeler, dağlar, buzullar gibi tarıma elverişli olmayan yerler ve bunlardan çıkan kaynaklar gösterilmiştir. Tarıma elverişli olmayan arazilerin mahiyet ve nitelikleri itibariyle olağanüstü zamanaşımı yoluyla kazanılmaları mümkün değildir. Bu gibi yerlerin özel mülkiyete konu teşkil etmesi, ancak kanunların açıkça düzenlediği ve izin verdiği hallerde mümkündür.

Dosya içerisinde mevcut ziraat mühendisi raporunda; dava konusu taşınmazın "toprak yapısının kumlu-tınlı olduğu, zirai olarak bir tarımsal faaliyetin yapılmadığı hayvancılığa dayalı tarımsal faaliyet amaçlı kullanıldığı" çevrenin ham toprak nitelikli hazineye ait taşınmaz ile çevrili olduğu belirtilmiş, mera saptaması yapılmamıştır. Dosya içindeki belgelerden de taşınmazın etrafının ham toprak vasıflı taşınmaz ile çevrili olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durum karşısında bilirkişisinin saptadığı nitelikler ve özelliklere göre çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu ve mera vasfı taşıdığı kabul edilemez. Davanın reddi yerine yazılı olduğu şekilde istemin hüküm altına alınması doğru olmamış, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

Bu durum karşısında bilirkişisinin saptadığı nitelikler ve özelliklere göre çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu ve mera vasfı taşıdığı kabul edilemez. Davanın reddi yerine yazılı olduğu şekilde istemin hüküm altına alınması doğru olmamış, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 28.11.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3703, Karar No: 2007/11042, Tarih: 03.07.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/3703 E.  ,  2007/11042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorum İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2006

Davacı, ilk prim kesintisinin yapıldıgı tarihi takip eden aybaşından itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine    karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin   kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından  temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava, davacının sattığı ürün bedelinden ilk Bağ-Kur prim kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının ilk prim kesintisinin yapıldığı  19.04.1996 tarihini takip eden aybaşı olan 01.06.1996 tarihinden dava tarihi olan 30.03.2006 tarihine kadar Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğuna karar verilmişse de varılan sonuç doğru değildir.

2-Dava, davacının sattığı ürün bedelinden ilk Bağ-Kur prim kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının ilk prim kesintisinin yapıldığı  19.04.1996 tarihini takip eden aybaşı olan 01.06.1996 tarihinden dava tarihi olan 30.03.2006 tarihine kadar Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğuna karar verilmişse de varılan sonuç doğru değildir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Dosyada yer alan Çorum Şeker Fabrikasının 27.12.2006 tarihi yazısından davacının  sattığı ürün bedelinden 19.04.1996 ve 20.05.1997 tarihlerinde prim kesintisi yapıldığı, ziraat odası ve kooperatif kaydının bulunmadığı, az miktarda zirai arazisinin olduğu  anlaşılmaktadır. Mahkemece davacının  kesintinin bulunduğu 01.05.1996-31.12.1997 tarihleri arasında sigortalı olduğunun tesbitine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken dava tarihine kadar tarım Bağ-Kur sigortalılığına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı  gerektirir.

O halde, davalı kurumun  bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/27731, Karar No: 2012/2887, Tarih: 02.02.2012

**9. Hukuk Dairesi         2009/27731 E.  ,  2012/2887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde davalı kuruma ait DSİ 9. Bölge Müdürlüğünde işçi olarak çalışan davacının TİS'den yararlandığını, işyerindeki çalışma saatlerinin 1.vardiyada 07.30-15.30, 2.vardiyada 15.30-23.30, 3.vardiyada 23.30-07.30 aralarında toplam 8' er saatten üçlü vardiya şeklinde olduğunu, taraflar arasında uygulanan TİS'nin 60.maddesinde günlük ve haftalık iş sürelerinin düzenlendiğini,maddeye göre vardiyalı ve vardiyasız işçilerin normal çalışma sürelerinin günde 7,5 saat ve haftada 45 saat olacağının hükme bağlandığını, 4.bölümün çalışma şartları"başlığını taşıyan kısmında 70,71,72,73 ve 74.maddelerde vardiyalı çalışmaya ilişkin hükümlerin yer aldığını, 73.maddede vardiyalı çalışanların hafta tatillerinin vardiya periyotlarına göre 32.saatten az olmamak üzere işverence düzenleneceğinin ifade edildiğini, davacı işçi dahil vardiyalı işçilerin haftalık çalışma saati toplamının 45 saat, aylık ise 180 saat olması gerekirken gerek vardiya sürelerinde, gerekse hafta tatillerinde ve ara dinlenmesi olan saatlerde fazla mesai yaptırıldığını, ayrıca ücretinin ödenmediğini, bu konudaki belge ve kayıtlar toplandığında ve tanıklar dinlendiğinde durumun ortaya çıkacağını, ayrıca Elazığ İş Mahkemesinin bu konuda Yargıtay incelenesinden de geçen ve kesinleşen emsal kararları bulunduğunu beyanla fazla mesai, hafta tatili ücretlerinin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle, 14.03.2007 tarihinden itibaren ara dinlenmesi saatlerinin çizelgelerinde gösterildiğini, belge altında sendika temsilcisinin imzasının olduğunu,davacının kurumlarında bekçi olarak çalıştığını, bekçilerin kurumlarında kapı girişlerindeki kulübelerde yapıldığını, işçilerin sadece araçların içeri giriş ve çıkışlarında düğmeye basmak olduğunu, bekçilerin kulübede çalışırken ara dinlenmesi yapmaları için yeterli mefruşat olduğunu beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davalı işyerinde işçi olarak çalışan davacının ara dinlenme süresi içerisinde işverenin emir ve talimatlarına karşı hazır konumda beklediği, dolayısı ile ara dinlenme süresi içerisinde çalıştığı, bir saatlik ara dinlenmedeki sürenin yarım saatinin emek ve diğer zorunlu ihtiyaçlar için harcandığı, kalan yarım saatlik sürede ise işyerini terketmeden işverenin emir ve talimatı altında kalmaya devam ettiği, fazla çalışma yönetmeliği gereğince yarım saate kadar olan bu çalışmanın bir saat olarak kabul edilmesi

gerektiği, dolayısı ile davacının fazla mesai yaptığı, fazla mesai ücretinin ise ödenmediği, aynı mahiyette açılıp kabul edilen ve temyiz incelemesinden geçen kararlar olduğu gerekçesi ile fazla mesai ücretinden %80 oranında hakkaniyet indirimi yapılarak bu talebin kısmen kabulüne, hafta tatili talebinin ise reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

A- Davacının temyizine ilişkin olmak üzere;

Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

B-Davalının temyizine gelince;

Her ne kadar mahkemece daha önce aynı istemle açılan ve kabul edilen davalara ilişkin olmak üzere verilen Dairemize ait onama kararlarına istinaden davanın fazla mesai ücreti açısından kısmen kabulüne karar verilmiş ise de her dava kendisine ait koşullar içinde değerlendirilir ve mevcut delillerine göre karara bağlanır.

Temyize konu kararda davacının ara dinlenme süresi içinde işverenin emir ve talimatlarına karşı hazır konumda beklediği gerekçesi ile fazla mesai ücreti hüküm altına alınmıştır. Ancak Hukuk Genel Kurulunun 14.11.2007 tarih ve 2007/9-815 Esas 2007/842 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere davacının ara dinlenmesi nedeni ile fazla mesai ücretine hak kazanabilmesi için ara dinlenmelerde fiilen çalıştığını ispat etmesi gerekmektedir.

Somut olayda davacı ara dinlenmesi süresi içinde fiilen çalıştığını ispat edememiştir. Esasında hesap edilen fazla mesai ücretinden %80 oranında hakkaniyet indiriminin gerekçelerine bakıldığında bu hususun mahkemenin de kabulünde olduğu anlaşılmaktadır. O halde davacının fazla mesai ücret talebinin de reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7133, Karar No: 2013/11224, Tarih: 29.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/7133 E.  ,  2013/11224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 13. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28.11.2011 tarih ve 2009/676-2011/656 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı kooperatifin üyeleri aracılığı ile yaptığı taşıma hizmetinin karşılığının ödenmediğini, davalı tarafından “Tahsil edilen zarar ve ziyan Arçelik A.Ş....Nolu çalınan mallara istinaden” açıklaması ile 07.01.2009 tarihli 67.486,56 USD bedelli mahsup faturası gönderildiğini, faturaya itiraz edildiğini, Arçelik A.Ş.’ye ait malların ... plakalı araç ile yapılan taşıma esnasında çalınması iddiası ile oluşan zarar ve ziyana ilişkin haksız olarak tanzim edilmiş olan fatura ile davacıya ödenmeyen alacaklarının tahsili için müvekkilleri tarafından 26.03.2009 tarihli 102.775,29 TL bedelli fatura tanzim edilerek ihtarname ile faturanın 09.04.2009 tarihinde davalıya tebliğ edildiğini, ancak bu güne kadar davalı tarafından herhangi bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla, 102.775,29 TL’nin 26.03.2009 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı def’inde bulunmuş; davacı kooperatifin sorumluluğunda taşınan ve Arçelik A.Ş.’ne ait bulunan konteynırların çalınması/kaybolması nedeniyle zarar bedelinin davalı tarafından ödendiğini, iş bu bedelin T.T.K’nun 787. maddesi hükmüne uygun olarak davacıya fatura edildiğini, dava konusu edilen bedelden dolayı davalının herhangi bir borcunun olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; söz konusu Arçelik firmasına ait ihraç yüklü konteynerlerin beyaz eşya olarak dolu beyan edildiği, mühürlerinin sağlam olmadığı konusunda limanda ve yükleme esnasında tutunak bulunmadığı, Albaıt Co. Firmasının 12.11.2008 tarihli Misurata limanında konteynerlerin boş olduğu ve olması gereken emtia bedelleri ve masrafa ilişkin iade faturası gönderildiği, konteynerlerin boş olduğu bilgisinin bu iade faturasına dayandığı, taşımayı yapan yurtdışı nakliyeci varış liman işletmesi veya ihracatçı ülke gümrük idaresince konteynerlerin boş olduğuna ilişkin söz konusu fatura dışında her hangi bir resmi belgenin ibraz edilmediği gerekçesiyle, 102.775,39 TL nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 5.494,35 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 29.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.