muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2632, Karar No: 2024/7891, Tarih: 22.10.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/2632 E.  ,  2024/7891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/301 E., 2023/337 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I.HUKUKİ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 13.06.2022 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.12.2022 tarihli kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanunun 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis ve 16.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Ceza Dairesinin, 24.02.2023 tarihli kararı ile, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme eleştiri yapılarak sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği özetle; yapılan aramanın hukuka uygun olmadığına, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine, eksik inceleme yapıldığına ve beraat etmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1. Dava konusu olay, emniyetin yapmış olduğu çalışmalar ve tespitler neticesinde sanığın kullanımında olan adreslerde ve araçta yapılan aramalarda kullanım sınırlarının üzerinde ayrı ayrı paketlenmiş satışa hazır vaziyette uyuşturucu maddelerin ele geçtiği, bu haliyle sanığın üzerine atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Dava dosyası kapsamında, kolluk tarafından tutulan tutanaklar, tanık beyanları ve Kriminal Laboratuvardan alınan rapor mevcuttur.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Dava konusu olay, emniyetin yapmış olduğu çalışmalar ve tespitler neticesinde sanığın kullanımında olan adreslerde ve araçta yapılan aramalarda kullanım sınırlarının üzerinde ayrı ayrı paketlenmiş satışa hazır vaziyette uyuşturucu maddelerin ele geçtiği, bu haliyle sanığın üzerine atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Dava dosyası kapsamında, kolluk tarafından tutulan tutanaklar, tanık beyanları ve Kriminal Laboratuvardan alınan rapor mevcuttur.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık ...'in sahte kimlik ile dolaşıp Ümraniye'de iki, Sultanbeyli de bir olmak üzere üç farklı adres kiralayıp, uyuşturucu madde yetiştirip sattığı, 6 parça halinde ot esrar maddesi, hassas terazi ve uyuşturucu madde yetiştirmeye yarar bir çok metaryal ele geçtiği, sanığın arama günü ele geçmeyip ancak 6 gün sonra edinilen istihbari bilgi sonucu Sultanbeyli adresine geleceği öğrenilerek sanığın yakalandığında kullandığı araçta 7 parça halinde esrar maddesinin ele geçtiği, bu haliyle sanığın üzerine atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince yapılan eleştiri dışında kararda isabetsizlik bulunmadığı belirtilerek, İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemle uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, delillerin hukuka uygun elde edildiği, etkin pişmanlık hükümlerinin şartları oluşmadığından uygulanmamasında isabetsizlik bulunmadığı, İlk derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin kararında dayanak olarak gösterilen gerekçeler özellikle; olay ve arama tutanakları, uzmanlık raporları ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanık müdafiinin yapılan aramanın hukuka uygun olmadığına, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine, eksik inceleme yapıldığına ve beraat etmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmış ve hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Ceza Dairesinin, 24.02.2023 tarihli ve 2023/301 Esas, 2023/337 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17996, Karar No: 2014/4370, Tarih: 25.03.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/17996 E.  ,  2014/4370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı teminatsız olarak ihtiyati haciz niteliğinde ihtiyati tedbir isteminin reddine dair verilen ara kararın süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalı tarafa ait araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile meydana gelen kazada davacıların yaralanması nedeni ile açtıkları davada maddi ve manevi tazminat talebinde bulunduklarını, davalı ...’e ait taşınmazlar üzerine teminatsız olarak ihtiyati haciz niteliğinde ihtiyati tedbir konulması isteminde bulunduklarını, mahkemenin ise ara karar ile taleplerini %10 teminat karşılığında kabul ettiğini belirterek teminatsız olarak ihtiyati tedbir konulması isteminde bulunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; İİK 259 maddesi gereği ihtiyati haciz niteliğinde ihtiyati tedbir konulmasında teminat alınmamasına ilişkin istemin reddine karar verilmiş, ara karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiye usul ve yasaya uygun bulunan ara kararın ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 0,90 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına 25.3.2014 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2668, Karar No: 2023/6884, Tarih: 05.07.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/2668 E.  ,  2023/6884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İstanbul 2. Tüketici Mahkemesinin 10.02.2022 Tarihli ve 2021/411 Esas, 2022/268 Karar Sayılı Kararı

Davalı hisseli gayrimenkul satış sözleşmesi gereğince edimini yerine getirdiği, hisse satışının tapuda gerçekleştirildiği anlaşılmakla davanın kabulü halinde tapunun da davalıya iadesinin gerekeceği, bu haliyle davanın taşınmazın bulunduğu yer mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerektiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Mudurnu Asliye Hukuk Mahkemesinin (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) 09.01.2023 Tarihli ve 2023/11 Esas, 2023/8 Karar Sayılı Kararı

Davanın taşınmazın aynına ilişkin olmadığı bu sebeple kesin yetkinin de söz konusu olmayacağı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, devremülk sözleşmesinden cayma nedeniyle sözleşmenin feshi, verilenlerin iadesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 6502 sayılı Kanun’un 73 üncü maddesinin beşinci fıkrası şöyledir:

“Tüketici davaları, tüketicinin yerleşim yerinin bulunduğu yerdeki tüketici mahkemesinde de açılabilir.”

3. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun’un (6100 sayılı Kanun) “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ıncı maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.”

4. 6100 sayılı Kanun'un “Yetki itirazının ileri sürülmesi” başlıklı 19 uncu maddesinin dördüncü fıkrası şöyledir:

“Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir.”

C. Değerlendirme

1. Dosya kapsamından, uyuşmazlık taraflar arasındaki devremülk sözleşmesinin cayma ... kullanıldığından bahisle feshi ve verilenin iadesi istemine ilişkin olup, dava dilekçesi ve dosya kapsamından taşınmazın aynına ilişkin bir dava olmadığı anlaşılmaktadır.

2. Sözleşmenin feshi ve verilenlerin iadesi istemine ilişkin davalarda yetki konusunda özel bir düzenleme bulunmadığına göre, yetkili mahkeme genel yetki kuralı gereği davalının yerleşim yeri mahkemesidir. Bu yetki kuralı kesin olmadığından 6100 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesinde belirlenen süre ve yöntemle yetkisizlik itirazında bulunulmaz ise davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir ve mahkemece kendiliğinden yetkisizlik kararı verilemez.

2. Sözleşmenin feshi ve verilenlerin iadesi istemine ilişkin davalarda yetki konusunda özel bir düzenleme bulunmadığına göre, yetkili mahkeme genel yetki kuralı gereği davalının yerleşim yeri mahkemesidir. Bu yetki kuralı kesin olmadığından 6100 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesinde belirlenen süre ve yöntemle yetkisizlik itirazında bulunulmaz ise davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir ve mahkemece kendiliğinden yetkisizlik kararı verilemez.

3. 6502 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin beşinci fıkrasında tüketici davalarının, tüketicinin yerleşim yerinin bulunduğu yerdeki tüketici mahkemesinde de açılabileceği belirtilmişse de bu kural 6100 sayılı Kanun'un yetkiye ilişkin kurallarının yanında bir ek yetki kuralıdır.

4. Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme ... davalılara geçer.

5. Somut olayda, yerleşim yeri Serdivan/Sakarya olan davacının davayı, yetkisiz İstanbul 2. Tüketici Mahkemesinde açtığı ancak davalıların yetki itirazında bulunmadığı anlaşılmaktadır. Yetkinin kamu düzenine ilişkin olmadığı ve kesin yetkinin bulunmadığı ve usulüne uygun bir yetki itirazı olmadığı durumlarda davanın ilk açıldığı mahkeme yetkili hale geleceğinden bu durumda uyuşmazlığın, davanın ilk açıldığı yer mahkemesi olan İstanbul 2. Tüketici Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İstanbul 2. Tüketici Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

05.07.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/21135, Karar No: 2020/4874, Tarih: 24.02.2020

**18. Ceza Dairesi         2019/21135 E.  ,  2020/4874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuklara yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Suça sürüklenen çocukların görevi yaptırmamak için direnme eylemlerini silahtan sayılan meyve kasası ile gerçekleştirmelerine karşın, haklarında TCK'nın 265/4. maddesi uygulanmamış ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı, Anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuklar ... ile ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 24/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7849, Karar No: 2019/11643, Tarih: 02.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/7849 E.  ,  2019/11643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın müştekiden çaldığı dört adet terliğin değerinin 80,00 TL olduğunun anlaşılması karşısında; sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2)Önceki mahkumiyet hükümlerinin yalnızca sanık tarafından temyiz edilmiş olması sebebiyle lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderleri ile uzlaşma giderlerinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2)Önceki mahkumiyet hükümlerinin yalnızca sanık tarafından temyiz edilmiş olması sebebiyle lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderleri ile uzlaşma giderlerinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

3)30.11.2017 tarihli hükümde sanık hakkında 7 ay 15 gün hapis cezasına hükmedildiği, sanığın bu kararı temyiz etmesi üzerine Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 03.05.2018 tarihli kararıyla "Bozma" kararı verildiği, 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi gereğince ''Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet Savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz.'' şeklindeki düzenleme uyarınca sonuç ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının doğduğu, bu nedenle 15/01/2019 tarihli hükümde infazına karar verilecek ceza miktarının 7 ay 15 gün hapis cezasından daha ağır olamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış haklarının GÖZETİLMESİNE, 02/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3662, Karar No: 2012/1590, Tarih: 07.02.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/3662 E.  ,  2012/1590 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı Kurum, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler ile yapılan ödemelerin 506 sayılı Yasanın 26 ve 87. maddeleri uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, Anayasa Mahkemesi iptal kararını resen dikkate alarak yazılı şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraflar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu. Temyiz konusu hükme ilişkin dava, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. Maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum avukatının tüm, davalı asıl işveren anonim şirket avukatı ve davalı alt işveren limited şirket avukatının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, iş kazasından doğan rücu tazminatı istemine ilişkin olup, 506 sayılı Kanunun 26/1. maddesindeki “....sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere...” bölümünün, Anayasa Mahkemesince 23.11.2006 tarih ve 2003/10 Esas 2006/106 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, Kurumun bu maddeden doğan rücu hakkının, “halefiyete” değil, “kanundan doğan basit rücu hakkına” dayandığının kabul edilmesi ve bu kabul çerçevesinde, Kurumun rücu alacağının, ilk peşin değerin kusura tekabül eden miktarıyla sınırlı bulunmasına, öte yandan, kesinleşen önceki rücu davalarında hükmolunan miktarın mahsubu yapılırken, sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin esas alınması gerektiğine; şayet ilk peşin sermaye değerli gelirle birlikte artışlara da hükmedilmişse, artışların hükmolunacak rücu tazminatından mahsup edilmesine olanak bulunmamasına, bu çevrede meseleye fiili ödemeler açısından bakıldığında ise, fiili ödemenin mevcudiyeti halinde, Kurumun talep edebileceği miktarın hesabının da aynı şekilde gerçekleştirilmesi gerekmekte olup; şayet ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarından düşük ise, o takdirde, ilk peşin sermaye değerine itibar edilmesi; aksine, fiili ödeme miktarı, ilk peşin değerden düşük ise, o takdirde de, fiili ödeme miktarının esas alınması gerektiğine göre, mahkemece, Anayasa Mahkemesinin iptal kararının derdest davalara uygulanması gerektiği gerekçe gösterilerek yargılama yapılıp, hüküm tesis edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, hükme dayanak kılınan kusur raporunda davalı asıl işveren anonim şirkete %20, davalı alt işveren limited şirkete %40, dava dışı....’a %10, sigortalıya %30 oranında kusur izafe edilmesine ve davada teselsüle dayanılmayıp; talebin, %70 kusura dayalı olarak ileri sürülmesine göre; davalıların, toplam %60 kusurlarına karşılık gelen, ilk peşin gelir ve masraf yönünden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, dava dışı ...’nin %10 kusuru da ilave edilmek suretiyle ilk peşin değerli gelir ve masrafın %70 istem karşılığına hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Hüküm fıkrasının;

(1) no’lu bendin silinerek, yerine, “Davanın kısmen kabulü ile, 10.565,39 TL ilk peşin değerli gelir ve masrafın onay, sarf ve ödeme tarihlerinden yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı Kuruma verilmesine” hükmünün yazılmasına;

(2) no’lu bentte yer alan “666,00” rakamlarının silinerek, yerine, “570,53” rakamlarının yazılmasına;

(3) no’lu bentte yer alan “1.479,15” rakamlarının silinerek, yerine, “1.267,85” rakamlarının yazılmasına ve kararın bu biçimiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılara iadesine, 07.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.