muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1038, Karar No: 2024/538, Tarih: 06.11.2024

17. Bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde; adli memur tarafından düzenlenen Frankfurt am Main Asliye Hukuk Mahkemesi-Tereke Mahkemesi-51 IV 133704/90 M numaralı ve 18.01.2018 tarihli kararın davacı ... tarafından kesinleştirilmesi talep edilmesi üzerine; mahkeme tarafından verilen 24.04.2018 tarihli çeviri cevabında, tasdikli vasiyetname sureti ve açılış protokolünün iade edildiği, açılış protokol ile vasiyetnameye kesinleşme verilemeyeceği, sadece mahkemece verilen ve itiraz edilebilecek kararlara kesinleşme şerhi uygulanacağı, vasiyetin açılması işlemi mahkemece verilmiş bir karar olmadığı için kesinleşme işlemi uygulanamayacağı bildirilmiştir.

18. Bu itibarla tanınması ve tenfizi talep edilen kararın, anılan mahkemenin kendi usul kurallarına göre vasiyetin açılması işlemi niteliğinde olduğu, mahkeme karar olmadığı için kesinleşme işlemi uygulanamayacağı, bu hâliyle 5718 sayılı Kanun'un 50 ve devamındaki maddeleri kapsamında tanımlanan tenfizi kabil bir ilâm niteliğinde olduğu söylenemez.

19. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, tenfiz davalarının basit yargılama usulüne tâbi olduğu, kesinleşmiş mahkeme kararının sunulmaması sebebiyle usuli müktesep hakkın ihlâl edildiği; miras davaları Türk mahkemelerinin münhasır yetkisinde olduğundan yargılamaya konu kararın tanınması ve tenfizinin talep edilemeyeceği, bu nedenle direnme kararında açıklanan gerekçelerin usul ve yasaya uygun olmadığı ve değişik gerekçeyle bozulması gerektiği; vasiyetnamenin açılması işleminin mahkemeye ait bir belge olduğu, kesinleşmesinin aranamayacağı, talebe konu karar tespit hükmü olduğundan, hükümden "okunmasına" ibaresi çıkartılmak suretiyle kararın düzelterek onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüşler Kurul çoğunluğunca yukarıda açıklanan nedenlerle benimsenmemiştir.

20. O hâlde Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki hükümde direnilmesi doğru olmamıştır.

21. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı mirasçı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi gereğince BOZULMASINA,

Dosyanın 6100 sayılı Kanun'un 373/2 nci maddesi uyarınca kararı veren Trabzon 2. Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine,

06.11.2024 tarihinde oy çokluğuyla kesin olarak karar verildi.

"K A R Ş I O Y"

5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un (MÖHUK) 50/1 inci maddesi, “yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak verilmiş ve o devlet kanunlarına göre kesinleşmiş bulunan ilâmların Türkiye’de icra olunabilmesi yetkili Türk Mahkemesi tarafından tenfiz kararı verilmesine bağlıdır.” hükmünü içermektedir.

Tenfiz şartlarının düzenlendiği MÖHUK’nın 54 üncü maddesinde ise;

06.11.2024 tarihinde oy çokluğuyla kesin olarak karar verildi.

"K A R Ş I O Y"

5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un (MÖHUK) 50/1 inci maddesi, “yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak verilmiş ve o devlet kanunlarına göre kesinleşmiş bulunan ilâmların Türkiye’de icra olunabilmesi yetkili Türk Mahkemesi tarafından tenfiz kararı verilmesine bağlıdır.” hükmünü içermektedir.

Tenfiz şartlarının düzenlendiği MÖHUK’nın 54 üncü maddesinde ise;

a) Türkiye Cumhuriyeti ile ilâmın verildiği devlet arasında karşılıklılık esasına dayanan bir anlaşma yahut o devlette Türk Mahkemelerinde verilmiş ilamların tenfizini mümkün kılan bir kanun hükmünün veya fiili uygulamanın bulunması,

b) İlâmın, Türk Mahkemelerinin münhasır yetkisine girmeyen bir konuda verilmiş olması veya davalının itiraz etmesi şartıyla ilâmın, dava konusu veya taraflarla gerçek bir ilişkisi bulunmadığı hâlde kendisine yetki tanıyan bir devlet mahkemesince verilmiş olmaması,

c) Hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması,

ç) O yer kanunları uyarınca kendisine karşı tenfiz istenen kişinin hükmü veren mahkemeye usulüne uygun bir şekilde çağırılmamış veya o mahkemede temsil edilmemiş yahut bu kanunlara aykırı bir şekilde gıyabında veya yokluğunda hüküm verilmiş ve bu kişinin yukarıdaki hususlardan birine dayanarak tenfiz istemine karşı Türk mahkemesine itiraz etmemiş olması düzenlemesi mevcuttur.

MÖHUK 52 nci maddesinde belirtildiği üzere hukuki yararı bulunan herkes yabancı mahkeme ilâmının tanınmasını ve tenfizini isteyebilir.

MÖHUK 55 inci maddesinde ihtilafsız kaza kararlarının tanınması ve tenfizinin aynı hükme tâbi olduğu, hasımsız ihtilafsız kaza kararlarında tebliğ hükmünün uygulanmayacağı belirtilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı vekilinin Frankfurt am Main Noteri Dr. Manfred Rack’ın huzurunda 30.12.2023 tarihinde düzenlenen vasiyetnamenin açılmasına ilişkin Frankfurt am Main Asliye Hukuk Mahkemesi-Tereke Mahkemesinin 18.01.2018 tarihli 51 IV 133704/90 M numaralı kararının tenfizine dair talebinin Trabzon 2. Asliye Hukuk Mahkemesince kabulüne dair hükmün davalı mirasçı ... tarafından istinaf edilmesi üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir. Hüküm mirasçı ... vekili tarafından temyiz edilmiş, Özel Dairece; talebe konu kararın Mahkemece verilen bir karar olmadığı, açılış protokolü niteliğinde olduğu, Mahkemece verilmiş bir karar olmadığı için kesinleşme şerhi de verilemeyeceğinin cevabi yazıda belirtildiği, kararın verildiği ülke hukukuna göre bir mahkeme kararı olmadığı, MÖHUK 50 nci maddesinde öngörülen şartları taşımadığından davanın reddi gerektiğinden bahisle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Trabzon 2. Asliye Hukuk Mahkemesince, tanınması talep edilen belgenin bir mahkeme kararı olmadığının kabulü hâlinde, Almanya Devletinin mevzuatına uygun şekilde vasiyetnameyi düzenleyen ve orada vefat eden kişilerin Ülkemizdeki mal varlıklarını yönetim ve paylaşımında anılan vasiyetnamenin hiçbir etkisinin bulunmayacağını da kabul etmek anlamına geleceği, bu sonuca ulaşmanın vasiyetname düzenleyicisinin iradesine uymayacağı, hukuken korunamayacağı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Talebin konusunu 18.01.2018 tarihli Frankfurt am Main Asliye Hukuk Mahkemesi-Tereke Mahkemesinin 51 IV 133704/90 M numaralı 25.05.1956 Arsin/Türkiye doğumlu 26.12.2017 tarihinde son asıl ikameti olan Frankfurt am Main’de vefat eden, ...’in vefatına bağlı tasarrufunun açılmasına ilişkin karar teşkil etmekte olup, tutanak ile vefata bağlı tasarruf belgesinin açılıp kapatıldığı tespit edilmiştir.

5718 sayılı MÖHUK’nın 7 nci ve 20 nci maddelerine göre, ölüme bağlı tasarrufların şekli, tasarrufun yapıldığı yer hukukuna, işlemin esasına uygulanan hukuka veya ölenin milli hukukuna tâbidir. Bu üç seçim şekli kuralında amaç, ölenin son arzularının sonucu olan işlemin geçerliliğini sağlamaktır. Kaldı ki, vasiyetnamelerin geçerliliğini sağlamak amacı ile “Vasiyet Tasarruflarının Biçimine İlişkin Kanun Uyuşmazlıkları Konusundaki 05.10.1961 Tarihli Sözleşme”ye Türkiye 1983 yılında taraf olmuştur. Tenfize konu vasiyetnamede tasarrufun yapıldığı yer hukukuna göre yapılmış olup geçerlidir.

Vasiyetnamenin açılması işlemi, Mahkeme çatısı altında ve Mahkeme gözetiminde yapılmış olup, konuya ilişkin yazışmalar da Frankfurt am Main Asliye Hukuk Mahkemesi-Tereke Mahkemesi ile yapılmıştır.

Vefata bağlı tasarruf belgesini açanın adli memur olması, belgenin mahkemeye ait bir belge olduğu gerçeğini ortadan kaldırmaz. Vasiyetnamenin açılmasına ilişkin Frankfurt am Main Mahkemesi tespitinin maddi hukuk bakımından doğruluğunu tenfiz hâkiminin inceleme yetkisi yoktur. Yabancı mahkemenin esasa uyguladığı hukukun Türk kamu düzenine aykırılığı değil, sadece hükmün tenfizi neticesinde ortaya çıkan hukuki sonuçların kamu düzenine aykırılığı değerlendirilerek sonuca varılır. Esasa uygulanan hukukun Türk Hukukunda farklı olması, ya da Türk Hukukunun emredici kurallarına aykırı olması gibi nedenlerle yabancı kararın tenfizi reddedilemez (Ömer Uğur Gençcan Miras Hukuku-Genişletilmiş 4. Baskı syf. 808, 809, 815-818).

Frankfurt am Main Tereke Mahkemesinin vasiyetnamenin açılmasına ilişkin tespit işlemi o yabancı ülkenin hukukuna göre yapıldığından uygulanan hukuku tartışamayacağımız gibi, tenfizin doğurduğu sonuç da kamu düzenimize aykırı olmayacağından tenfize karar verilmelidir. Yabancı ülkenin hukuk usulü kurallarına göre, bu tespitin kesinleştirilmesi gibi bir usul kuralı ve uygulama yok ise kesinleşmediği ve kesinleşmesi gerektiği gerekçesiyle tenfiz için hâlâ kesinleşmeyi aramak doğru değildir. MÖHUK 50/1 inci maddesinde de yabancı mahkemelerden verilmiş ve o devlet kanunlarına göre kesinleşmiş bulunan ilâmların tenfizi belirtilmektedir. O devlet usul kanununa göre kesinleşme mümkün değilse artık kesinleşmiş olmasını aramak uygun olmayacaktır.

Açılan vasiyetnamenin Almanya ile ilgili kısmının infazının sağlandığı dosyadaki belgelerden anlaşılmaktadır. Türkiye ile ilgili kısmının uygulanması tenfiz edilmesine bağlıdır.

Vasiyetnamenin hâkim tarafından değil adli memur tarafından açılmış olması nedeniyle Mahkeme kararı olmadığı, açılış protokolü olduğuna ilişkin Frankfurt Mahkemesince verilen cevabın Alman Usul Hukuku ile ilgili olup, vasiyetnamenin açılmasının doğuracağı hukuki sonuçlar yönünden tenfiz edilebilir bir karar olduğunun kabulü gerekir.

Kimi zaman yasaların lafzi yorumu yerine amaçsal yorum yapmanın uyuşmazlığın çözümüne katkı sunacağı da açıktır.

Vasiyetnamenin açılması çekişmesiz yargı işi olup, tebliğ ve kesinleştirme yapılamayacağı da doğal kabul edilmelidir. Vasiyetnamenin açılması bir tespit hükmü olup, sadece bununla yetinilmesi gerektiği, itiraza uğramadığının da tespitine karar verilemeyeceği, bu kararın vasiyetnamenin tenfizi ve tesciline ilişkin davada değerlendirileceği Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin istikrarlı içtihatlarında belirtilmiştir (Y.3.H.D.’nin 14.09.2009, 12139,13690-15.09.2009 9713,13820-01.06.2010 3382,9673 Esas-Karar no.lu kararları).

Frankfurt am Main Asliye Hukuk-Tereke Mahkemesinin vasiyetnamenin açılmasına ilişkin işleminin mahkeme çatısı altında ve mahkeme gözetiminde yapılmış olması, karara ilişkin muhatabın Mahkeme olması ve vasiyetnamenin açılmasına ilişkin tespit hükmünün Türkiye’de hukuki sonuç doğurabilmesi için tenfiz edilmesinin gerekmesi, bu konuda yasa hükümlerinin amaçsal yorumlanması da gerektiği, direnme kararının esası itibarı ile doğru olduğunu düşünmekle birlikte, talebe konu karar vasiyetnamenin açılmasına ilişkin tespit hükmü olduğu hâlde, hükümde tenfizin vasiyetnamenin açılıp okunmasına ilişkin olduğu belirtildiğinden, hükümden “okunmasına” ibaresinin çıkarılmak suretiyle direnme kararının düzeltilerek onanması gerektiği kanaatinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz.

"K A R Ş I O Y"

Dava vasiyetnamenin açılmasına ilişkin yabancı mahkeme kararının tanınması istemine ilişkindir.

"K A R Ş I O Y"

Dava vasiyetnamenin açılmasına ilişkin yabancı mahkeme kararının tanınması istemine ilişkindir.

Dava 12.01.2018 tarihinde açılmış olup, MÖHUK 55 uyarınca tanıma tenfiz davaları basit yargılama usulüne tâbidir. Tüm delillerin dava dilekçesi ekinde sunulması gerekir. Ayrıca MÖHUK 54 uyarınca da kesinleşmiş yabancı mahkeme kararının ekte sunulması zorunludur. Vasiyetnamenin açılmasına ilişkin yabancı mahkeme kararı 18.01.2018 tarihinde sunulmuştur. Sonradan sunulması usulü müktesep hakkı ihlâl eder ve kanuna aykırıdır.

Dosyaya sonradan sunulan yabancı mahkeme kararının, MÖHUK 54 anlamında kesinleşmiş mahkeme kararı olmadığı söylenmiş ise de yabancı mahkeme kararı ihtilafsız/çekişmesiz yargı kararı olduğundan kesinleşmesi şartı aranmaz. Mahkemenin karar numarası vardır. Ancak nizalı kaza mahiyetinde olduğundan "kesinleşme şerhi verilemez" tabiri yanlış anlaşılmış ve yorumlanmıştır. Bunun mahkemece verilen bir karar olduğu söylenemez.

MÖHUK uyarınca miras davaları MÖHUK 43 uyarınca Türk Mahkemeleri M.A. Münhasır Yetkisine dahil bir konu olup, MÖHUK 54/1-b uyarınca bu nitelikteki kararların tanıma ve tenfizi istenilemez.

Kararın, gerek süresi içerisinde karar suretinin dosyaya sunulmaması, gerekse MÖHUK 54/1-b uyarınca Türk Mahkemeleri M.A. Münhasır Yetkisi kapsamına giren bir konuda tanıma istenemeyeceği gerekçesiyle bozulması görüşünde olduğumdan çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/3783, Karar No: 2013/4683, Tarih: 25.02.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/3783 E.  ,  2013/4683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Maddi ve Manevi Tazminat

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, faizin başlangıç tarihi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, boşanma kararının kesinleşmesinden sonra açılan maddi manevi tazminat istemine ilişkindir. Boşanma davası kesinleştikten sonra açılan davada tazminatlara bu davanın açıldığı tarihten itibaren yasal faize hükmedilmesi gerekirken, kararın kesinleşmesinden sonra faize karar verilmesi doğru değildir. Ne var ki bu yön yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7. maddesi gereğince hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple gerekçeli kararın 2 bendinden manevi tazminat kelimesinden sonra gelen "kararın kesinleştiği tarihten" sözcüklerinin hükmüden çıkırılmasına, yerine "dava tarihinden" sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu bölümünün düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.25.02.2013 (Pzt.)

KARŞI OY YAZISI

Yargılamanın sona erdiği duruşmada verilen ve tefhim edilen kararda; davacının faiz talebi hakkında herhangi bir karar verilmemiş, sonradan yazılan gerekçeli kararda ise “kararın kesinleştiği tarihten itibaren yasal faize” hükmedilmiştir. Böylece, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı gerekçeli karar oluşturulmuştur. (HMK. m. 298/2) Hüküm davacı tarafından sadece faiz yönünden temyiz edildiğine göre, faizin başlangıç tarihi incelenmeksizin, bu aykırılık nedeniyle hüküm bozulmalıdır. Sayın çoğunluk, gerekçeli kararda yer alan faizin, başlangıç tarihini düzeltmekle, aslolanın “ tefhim olunan hüküm” değil, sonradan yazılan gerekçeli karar olduğunu örtülü olarak kabul etmiş olmaktadır. Oysa yasa, “gerekçeli karar, tefhim olunan hüküm sonucuna aykırı olamaz” dediğine göre, hüküm olarak, gerekçeli kararı değil, tefhim olunanı esas almış demektir. Bu bakımdan sayın çoğunluk görüşüne katılmıyor, hükmün kısa kararla gerekçeli karar arasındaki aykırılık sebebiyle bozulması gerektiğini düşünüyorum.

....
Yargıtay — Esas No: 2011/1530, Karar No: 2012/10061, Tarih: 08.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/1530 E.  ,  2012/10061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27/09/2010 tarih ve 2007/483-2010/395 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 08/06/2012 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ..... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Essen Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından verilen 28.02.2007 tarihli, 11 O 270/06 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, tenfizi istenen kararın 1965 tarihli Adli Yardımlaşmaya İlişkin Lahey Sözleşmesi'nde belirtilen usulde tebliğ edilmediği, doğrudan posta yolu ile tebligatın yapıldığı, bu itibarla kesinleşmiş bir kararın mevcut olmadığı, kurulan hükmün TTK’nun 329 ve 405/2. maddesine aykırı olduğu, benzer nitelikteki Türkiye’de açılan davaların bu nedenle reddedilmesi nedeniyle eşitlik ilkesine aykırılık oluşturduğu, tüm bu durumların açıkça kamu düzenine aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına yabancı mahkeme kararının tenfiz edilebilmesi için kararın Lahey Sözleşmesi hükümleri uyarınca kesinleşmesinin gerekmesine, somut olayda ise tenfizi talep edilen kararın Lahey Sözleşmesi uyarınca yetkili makamlar aracılığıyla tebliğ edilmeyip, posta yoluyla tebliğ edilmesi nedeniyle kesinleşmediğinden mahkemece sırf bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, ayrıca yerinde bulunmayan diğer gerekçelerin de davanın reddine dayanak yapılması doğru değil ise de yukarıda da belirtildiği üzere usulünce kesinleştirilmiş bir karar bulunmadığından yerinde olan bu gerekçeye göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddi ile sonucu itibariyle doğru olan hükmün gerekçesi değiştirilerek ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 08/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13934, Karar No: 2018/2228, Tarih: 05.03.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/13934 E.  ,  2018/2228 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : .... Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”,

b) Sanık hakkında bu suç tarihinden önce, aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”, Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 05.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21614, Karar No: 2013/16061, Tarih: 28.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/21614 E.  ,  2013/16061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıclık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihinin, söz konusu kartın en son kullanıldığı 08.03.2005 günü olduğu anlaşılmakla, gerekçeli karar başlığına hatalı yazılan bu hususun mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Suç tarihi olan 08.03.2005’ten temyiz inceleme gününe kadar 765 sayılı TCK’nın 102/4. ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 28.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17059, Karar No: 2012/19878, Tarih: 04.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/17059 E.  ,  2012/19878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 31.10.2012 tarih ve 2012/996-2012/996 D.İş sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi İhtiyati haczi talep eden vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

İhtiyati haciz talep eden vekili, borçluya genel kredi kullandırıldığını, bu kredinin teminatı olarak 18.09.2012 tarihli 15.000,00 TL bedelli bir senet alındığını, borçlunun sözleşmenin gereğini yerine getirmemesi üzerine hesabın kat edilerek borcun ödenmesinin istendiğini, borçlu tarafından bir ödeme yapılmadığını belirterek ihtiyati haciz kararı verilmesini talep etmiştir.

Mahkememece, dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda %15 teminat karşılığında ihtiyati haciz kararı verilmiştir.

Bu kez ihtiyati haciz talep eden vekilince, müvekkilinin kamu bankası olduğu, 5230 sayılı Kanunun 11. maddesi ve 4603 sayılı Kanunun Geçici 4. maddesi uyarınca ihtiyati haciz kararlarında müvekkilinden teminat isteyemeyeceği gerekçesiyle karara itiraz edilmiştir.

İtiraz üzerine mahkemece, ihtiyati haciz kararının İİK'nın 257. maddesi uyarınca verilmiş olduğunu, aynı kanunun 259. maddesindeki teminata ilişkin yasal düzenleme ve bu maddenin atıf yapmış olduğu HMK'nın teminata ilişkin maddelerinde teminatın alınamayacağı hallerin belirtildiği, itirazda belirtilen hususlara dair bir ibarenin bu maddelerde yer almadığı, 4603 sayılı yasada yapılan değişiklikler ve değişiklik kapsamında itiraz dilekçesinde bahsi geçen Bakanlar Kurulu Kararından sonra yürürlüğe giren HMK'da teminata ilişkin hükümlerin de bulunduğu, Özel Hukuk ilişkilerinde hiç bir kişi ve kuruma farklı uygulama yapılmasını gerektirir düzenlemenin yer almadığı , özel kanun hükümlerinin genel kanun hükümlerine aykırı olarak yorumlanmasının, sonradan yürürlüğe giren ve genel kanun olan HMK ' da teminata ilişkin hükümlerin düzenmleme amacına aykırı olacağı, özel hukuk ilişkilerinde ilgili bankanın diğer şahıslar ve tüzel kişiler karşısında teminat yatırmaması ayrıcalığına sahip olması kanun ve mahkeme önünde eşitlik ilkesine aykırı olduğu gibi İİK ve yeni HMK'daki teminata ilişkin yasal düzenlemelerin düzenleniş amacına da aykırılık teşkil edeceği gerekçesiyle itirazın reddine karar verilmiştir.

Kararı, ihtiyati haciz talep eden vekili temyiz etmiştir.