muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3894, Karar No: 2015/5695, Tarih: 26.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/3894 E.  ,  2015/5695 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı Pegasus A.Ş. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, disiplin kurulu kararı neticesinde ahlak ve iyiniyet kurallarına aykırı eylem nedeniyle iş sözleşmesinin sonlandırıldığını, feshin haksız olduğunu beyanla kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının iş akdinin disiplin kurulu kararı ile feshedildiğini, fazla mesai alacağının bulunmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece davacının kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti alacağına ilişkin talebinin kabulüne, genel tatil ücreti talebinin reddine karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, davalı tarafça dosyaya bazı günlere ait giriş-çıkış saatlerini gösterir iş yeri kayıtları sunulmuştur. Bu kayıtlar sadece davacıya yönelik değil, birçok işçiye yönelik birlikte düzenlenen kayıtlardır. Bu kayıtların sonradan düzenlendiği iddiası da yoktur. Bu durumda bu kayıtların bulunduğu tarihler yönünden bu kayıtlar dikkate alınarak, bu kayıtların bulunmadığı tarihler yönünden de tanık beyanları esas alınarak karar verilmesi gerekirken işyeri belgeleri dikkate alınmaksızın eksik inceleme ile karar verilmiş olması bozma nedenidir.

O halde davalı ... vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.03.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5421, Karar No: 2014/30943, Tarih: 06.11.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/5421 E.  ,  2014/30943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın sokakta park halinde bulunan motosikleti hırsızladığı anlaşıldığından eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinin 1. fıkrasının "e" bendi yerine aynı yasanın 141. maddesiyle hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 06/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15188, Karar No: 2013/13920, Tarih: 21.10.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/15188 E.  ,  2013/13920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada Bilecik Sulh Hukuk ve Demirci Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, hükümlüye vasi atanması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.“

Dosya kapsamından, hükümlünün 25.06.2013 tarihli beyanından cezaevine girmeden önce Demirci ilçesinde ikamet ettiğinin anlaşılmasına göre, uyuşmazlığın, Demirci Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince Demirci Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 21.10.2013 de oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/939, Karar No: 2017/2203, Tarih: 15.03.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/939 E.  ,  2017/2203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1) Müşteki vekilinin temyizine ilişkin yapılan incelemede;

Duruşmadan haberdar edildiği halde, 5271 sayılı CMK'nın 237 ve 238. maddeleri uyarınca usûlüne uygun olarak kamu davasına katılmayan, müşteki idare vekilinin sanık hakkında kurulan hükmü temyize hakkı bulunmadığından, temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2) Sanık müdafiinin temyizine ilişkin yapılan incelemede;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 12. maddesi ile TCK'nın 75. maddesinde yapılan değişiklik ve ekleme sonucu 6831 sayılı Kanun'un 108/1. maddesinde öngörülen suçun ön ödeme kapsamına alınması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Kabule göre de;

1) Yedieminde bulunan balta ve motorlu testerenin müsaderesi hususunda olumlu ya da olumsuz yönde bir karar verilmemesi,

2) Usulüne uygun olarak davaya katılmayan İdare lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 15.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15231, Karar No: 2016/7789, Tarih: 24.05.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/15231 E.  ,  2016/7789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması, karşı temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suç tarihinin karar başlığında 24.07.2012 yerine 25.07.2012 olarak gösterilmesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın 30,00 TL değerinde suça konu malzemeyi çaldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; sanığın 30,00 TL değerinde suça konu malzemeyi çaldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 24.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2199, Karar No: 2021/1558, Tarih: 08.03.2021

**14. Hukuk Dairesi         2017/2199 E.  ,  2021/1558 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... vekili ile bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

I- 7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

a) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligatın, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılması gerekir. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

b) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesi ve 6100 sayılı HMK’nin “Hukuki dinlenilme hakkı” başlıklı 27. maddesi ile Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

II- Tebligat Kanununun 35. maddesinin;

a) Birinci ve ikinci fıkralarında, gerçek kişilerle ilgili olarak, muhatabın kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmasından sonra, eğer bu kişi adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecbur olduğu; adresini değiştiren kişinin yeni adres bildirmemesi ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshasının eski adrese ait binanın kapısına asılacağı ve asılma tarihinin tebliğ tarihi sayılacağı hükmüne yer verilmiştir.

b) Dördüncü fıkrasında, tüzel kişi muhataplara daha önce tebligat yapılmamış olsa bile, tüzel kişilerin resmî kayıtlarındaki adreslerinin esas alınacağı ve bu madde hükümlerinin uygulanacağı belirtilmiştir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince;

1- Davalılardan .... mirasçıları ... ve ..... ile davalılardan ..., ........, ......, ..., ..., ..., ..., ... ve ...'a yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalılar adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesi,

2- Davalı ...'e gerekçeli kararın bila tarihli dilekçesinde belirttiği "..... İstanbul" olan bilinen en son adresi yerine tapu müdürlüğünden gelen adrese Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edilmesi doğru görülmemiştir. Adı geçen davalıya 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği sağlanarak ve yasal temyiz süresinin beklenilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 08.03.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2080, Karar No: 2017/1530, Tarih: 22.05.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/2080 E.  ,  2017/1530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak ve tazminat davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl davada davalı ... ile birleşen davada davalılar ... ve Süheyla Arslan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl ve birleşen davada davacılar vekili, arsa sahibi olan müvekkillerinin murisi ... ve arsa sahibi ... ile davalı yüklenici ... İnş. arasında 26.10.1995 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, taşınmazın komşu 25 ve 14 parsellerle tevhit edildiğini ve tek tapu olarak yüklenici ... Ltd. Şti.'ne devredildiğini, yüklenici davalı şirketin inşaatı yapmadığını ve taşınmazın tamamını ...'a, ...'un diğer arsa sahibi ...'e, ...'in de eşi ve aynı zamanda davalı olan ...'e sattığını, davalı ...'in de bu taşınmazı arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ile başka bir yükleniciye verdiğini, arsa üzerine yapılacak inşaattan müvekkillerine hak ve pay verilmeyeceğinin söylendiğini, oysa arsanın 90,75 m²'lik kısmının müvekkillerinin murisine ait olduğunu, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine göre müvekkillerine verilecek bir buçuk daire karşılığında davalı yüklenciye taşınmazın tapu da ferağ edildiğini ileri sürerek, bir buçuk daire karşılığı olan şimdilik asıl dava yönünden 100.000,00 TL'nin birleşen dava yönünden ise 60.000,00 TL'nin davalılardan asıl dava tarihi olan 07.09.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Asıl davada davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuşlardır.

Birleşen davada davalı ..., dava konusu taşınmazı ... İnş.'dan satın aldığını 3.000,00 TL fiyat mukabilinde ...'e sattığını ayrıca husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada diğer davalılar vekilleri, müvekkili olan ...'in mirastan feragat sözleşmesi imzaladığını, dolayısıylada anne babasından gelecek mirastan feragat ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Asıl davada davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuşlardır.

Birleşen davada davalı ..., dava konusu taşınmazı ... İnş.'dan satın aldığını 3.000,00 TL fiyat mukabilinde ...'e sattığını ayrıca husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada diğer davalılar vekilleri, müvekkili olan ...'in mirastan feragat sözleşmesi imzaladığını, dolayısıylada anne babasından gelecek mirastan feragat ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, Dairemizin ''olayda TMK'nın 1023. maddesi hükmünün uygulanamayacağına ilişkin'' uyulan bozma ilamı ve dosya kapsamına göre, davalı ... İnşaat'ın arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesindeki edimini yerine getirmediği gibi taşınmazın tevhit işlemi sonucunda diğer davalılar arasında alım satımına sebep olduğu, dolayısıyla da davacıların müspet zararın tazminini istemekte haklı oldukları, mahkemece verilen 27.12.2012 tarih, 2011/282 Esas, 2012/470 Karar sayılı ilamda hüküm altına alınan 60.000,00 TL'lik miktarın davacılar tarafından temyiz edilmemesi üzerine davalılar açısından usulü müktesep hak kapsamında kaldığı, davalılardan ...'in murisi ... ile mirastan feragat sözleşmesi imzaladığı, bu kapsamda dava konusu borçtan sorumlu olamayacağı gerekçesiyle, davalı ... yönünden pasif husumet yokluğu sebebiyle davanın reddine, diğer davalılar yönünden ise asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davalı ... ile birleşen davada davalılar ... ve ... vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, asıl davada davalı ... ile birleşen davada davalılar ... ve ... vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl davada davalı ... ile birleşen davada davalılar ... ve ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20400, Karar No: 2015/7805, Tarih: 26.05.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/20400 E.  ,  2015/7805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı ... şirketi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı ... vekili, davalının sürücüsü ve maliki olduğu müvekkil şirkete zorunlu mali mesuliyet sigorta poliçesi ile sigortalı aracın neden olduğu kazada ölen küçük ...'nın mirasçılarına 18.000,00 TL ödeme yapıldığını, kazada davalının 2001 yılından beri kısmi felç tedavisi gördüğü ve refleksleri zayıf olduğu için araç kullanmaması gerektiği halde kullandığı için açıkça kusurlu olduğunu, ... poliçe genel şartları gereğince rücu hakkının doğduğunu, ödenen bedelin davalıdan tahsili için yapılan icra takibine davalının itiraz ettiğini belirterek itirazın iptali ile takibin devamına ve alacağın %40'ı oranında icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuş ve icra takibinin haksız ve kötüniyetli olarak yapıldığını ileri sürerek asıl alacağın %40'ı oranında kötüniyet tazminatının davacıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliler ve benimsenen 31.08.2012 tarihli ATK raporuna göre, kaza anında davalının araç kullanma konusunda yeterli ehliyeti bulunmadığı iddiası kanıtlanmadığından davanın reddine, icra takibindeki ana paranın %20'si oranında kötüniyet tazminatının davacı ... şirketinden alınarak davalıya verilmesine karar verilmiş; hüküm davacı ... şirketi vekilince temyiz edilmiştir.

1)Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı ... şirketi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2)Dava, trafik sigortacısının ödediği tazminatın kendi sigortalısından rücuen tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Alacaklı davacı ... şirketinin kötüniyetli olduğu ispatlanmadığı halde kötü niyet tazminatıyla sorumluğuna karar verilmesi doğru değil, bozma sebebi ise de bu yöndeki yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden 6100 Sayılı HMK'nun geçici 3/2.maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK'nun 438/7 maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı ... şirketi vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı ... şirketi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının 2. bendinde yazılı "Takipteki ana paranın üzerinden %20'si oranında kötüniyet tazminatının davacıdan alınarak davalıya verilmesine,” cümlesi çıkartılarak, yerine "Şartları oluşmadığından davalının kötü niyet tazminatı talebinin reddine" cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 26/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.