muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/7000, Karar No: 2006/9179, Tarih: 14.11.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/7000 E.  ,  2006/9179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla gerektirici yasal nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Bilirkişi kurulu raporu içeriğinden, dava konusu taşınmazın üzerinde beş yaşlarında kavak ağaçlarının bulunduğu ve bunların taşınmaza kısmen kavaklık niteliğini kazandırdığı; söz konusu kavakların cinsi ve yaşları dikkate alındığında değerlendirme tarihi itibariyle henüz kesim çağına gelmedikleri anlaşılmaktadır.

Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarına göre kapama kavaklığa değer biçilirken; kavakların bir yılda hasat edilemeyeceği gözönünde tutularak, öncelikle kaç yılda kesim çağına geleceği resmi verilere dayanılmak suretiyle tespit edilmeli, kesim çağında elde edilecek brüt gelir yine resmi verilere göre belirlenerek bundan kavakların kesim çağına kadar geçecek süre içindeki masraflar (üretim giderleri) düşüldükten sonra kesim yılına bölünmek suretiyle dekar başına elde edilecek yıllık net gelir bulunmalı, bu net gelire de kapitalizasyon faizi uygulanarak (tarım arazisi formülü uyarınca) kapama kavaklığın kamulaştırma bedeli tespit edilmelidir

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda, taşınmazın kapama kavaklık olarak kabul edilen kısmına değer biçilirken yukarıda açıklanan esaslara uyulmadığı, bunun dışında Tarım İlçe Müdürlüğünden kavak ürününe ait veriler getirtilerek raporun denetlenmediği görülmektedir.

Bu itibarla, öncelikle dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede kavak ağaçlarının kaç yılda kesime geleceğinin ve kesim çağına gelmiş kavaklıktan dekar başına elde edilecek kereste miktarı ile bir m3 kavak kerestesinin değerlendirme tarihindeki satış fiyatının ilgili resmi kuruluşlardan sorularak saptanması, bu veriler esas alınmak suretiyle taşınmazın kapama kavaklık olarak değerlendirilen kısmının kamulaştırma bedelinin tespit edilmesi için bilirkişi kurulundan ek rapor alınması, mümkün olmadığı takdirde yeniden keşif yapılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği düşünülmeden yetersiz araştırma ve eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2739, Karar No: 2017/1706, Tarih: 15.05.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/2739 E.  ,  2017/1706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Canavarca hisle çocuğu öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : TCK'nun 82/1-b-e, 35/2, 29 ve 53. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası,

6136 sayılı Yasanın 15/1, TCK'nun 52 ve 53. maddeleri uyarınca 8 ay hapis cezası, 2000 TL adli para cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında yaşı küçük mağdur ...’e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan açılan kamu davasına, 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanunun 2 ve 20/2. maddeleri uyarınca kamu davasına katılma hakkı bulunan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Van İl Müdürlüğünün davadan haberdar edilmediği ve gerekçeli kararın tebliğ edilmediği anlaşılmakla, kararın adı geçen kuruma tebliğiyle, tebliğ evrakı ve temyiz dilekçesi verilmesi halinde dosyaya eklenmesinden ve bu durumda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra geri gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15/05/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/441, Karar No: 2020/644, Tarih: 04.03.2020

**19. Hukuk Dairesi         2020/441 E.  ,  2020/644 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar 1-... 2- ... vekili Av. ... ile davalı ... vekili Av. ... aralarındaki menfi tespit davası hakkında Ankara 12. Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 2018/1922 esas 2019/954 karar sayılı ve 05.09.2019 tarihli hükmün davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkeme hükmü davacılar vekiline 08/10/2019 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi, HUMK'un 437.maddesinde öngörülen 8 günlük yasal süre geçirildikten sonra ve mahkeme hükmünde gösterilen iki haftalık süre de geçirildikten sonra 23.10.2019 tarihinde davacılar vekilince verilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01/06/1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da karar verilebileceğinden, davacılar vekilinin temyiz süresi geçtikten sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz isteminin süreden REDDİNE, peşin harcın istek halinde temyiz eden davacılara iadesine, 04.03.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1547, Karar No: 2022/2647, Tarih: 21.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/1547 E.  ,  2022/2647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kayyım tayini istemine ilişkin olarak açılan davada, İstanbul Anadolu 23.Sulh Hukuk ile Emirdağ Sulh Hukuk Mahkemeleri’nce ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemeleri’nin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesi’nin yargı çevresinde kalan Mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri Hukuk Dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan Adlî Yargı İlk Derece Hukuk Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kayyım tayini istemine ilişkindir.

İstanbul Anadolu 23.Sulh Hukuk Mahkemesi’nce, Uyap sistemi üzerinden yapılan kontrolde küçüğün adresinin "Çili Mahallesi, Şehit Polis M. Fakı Eryörük Caddesi, No:6, İç kapı No:2 Emirdağ/Afyonkarahisar"olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Emirdağ Sulh Hukuk Mahkemesi’nce, küçüğün Emirdağ ilçesinde yaşamadığı, velayeti kendisinde olan annesi Elnare Hakverdiyeva ile birlikte İstanbul iline gitiiği, adresinin "İçerenköy Mahallesi, ... Caddesi, Nezihi Sokak No:15 Ataşehir/İstanbul" olduğunun belirtildiği, ...'nin 2021/609 E sayılı 08/09/2021 tarihli kayyım tayini talepli yazısında da hakkında kayyım tayini istenilen küçüğün adresinin anılan adres olarak bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanunu'nun 426. maddesi gereğince vesayet makamı, aşağıda yazılı olan veya kanunda gösterilen diğer hallerde ilgilisinin isteği üzerine veya re'sen temsil kayyımı atar. Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa..." hükmü; 431. maddesi gereğince ise vasinin atanması usûlüne ilişkin kurallar, kayyım ve yasal danışmanın atanmasında da uygulanır hükmü ile diğer yandan, aynı Kanun’un 411. maddesi uyarınca da vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir hükümleri dikkate alındığında; dosyanın incelenmesi sonucu; Emirdağ İlçe Emniyet Müdürlüğü tarafından yapılan kolluk araştırmalarnda küçüğün Emirdağ'da yaşamadığı, velayet hakkına sahip annesi tarafından İstanbul’a götürüldüğü, orada yaşadığı, açık adresinin bilinmediği, annesinin bilinen tek adresinin ise “İçerenköy Mahallesi, ... Caddesi, Nezihi Sokak, No:15 Ataşehir/İstanbul” olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın İstanbul Anadolu 23. Sulh Hukuk Mahkemesi’nde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ve 5235 sayılı Kanun’un 36/3. maddesi gereğince İstanbul Anadolu 23. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 21/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2619, Karar No: 2014/5832, Tarih: 26.03.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/2619 E.  ,  2014/5832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili tarafından davalı aleyhine faturalara dayalı alacağın tahsili için başlatılan icra takibinin davalının kısmi itirazı sonucu durduğunu ileri sürerek kısmi itirazın iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, icra takibine konu yapılan faturaların bir kısmının tahsilat makbuzları ile tahsil edildiğini, müvekkilinin takibe kısmi itirazında haklı olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda, taraflar arasında süre gelen bir alım satım ilişkisi bulunduğu, tüm ticari ilişki dikkate alınarak bilirkişi incelemesi yaptırıldığı, davalının kısmi itirazı gözetildiğinde davalı şirketten alacağının bulunmadığının belirlendiği, bu durumda davalının takibe kısmi itirazında haklı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 26.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14658, Karar No: 2007/2258, Tarih: 20.02.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/14658 E.  ,  2007/2258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. ... davacı ... ve vekili avukat ...ile davalı vekili avukat ...'un gelmiş olmasıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, davalı ile murislerinin 1989 yılında kendi aralarında bir balık çifliği adi ortaklığı kurduklarının, davalının 1994 yılından sonra murislerini ortaklığa sokmadığını ileri sürerek şimdilik kar payı ve kullanım tazminatı olarak 1/2 hisselerine düşen 15.000.000.000 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, zamanaşımı itirazında bulunmuştur.

Mahkemece, BK 126/4 maddesinde öngörülen 10 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu, ıslah suretiyle de zamanaşımı itirazında bulunabileceği gerekçe gösterilerek zamanaşımı yönünden davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, 10 günlük esasa cevap süresini geçirdikten sonra 12.2.2004 günlü oturumda aynı tarihli dilekçesini de vermek suretiyle zamanaşımı itirazında bulunmuş; davacılar vekili de aynı oturumda davalının bu savunmasına karşı çıkmış ve süresinden sonra yapılan zamanaşımı itirazını kabul etmediklerini açıkça beyan etmiştir. Davalının bu tarihten

2006/14658-2007/2258

sonra usulüne uygun olarak savunmasını ıslah etmek suretiyle zamanaşımı itirazında bulunduğuna ilişkin olarak mahkemenin gerekçesinin aksine dosyada her hangi bir bilgi veya belgeye rastlanılmamıştır. Davalının sonradan zamanaşımı itirazında bulunması savunmanın genişletilmesi anlamındadır ve karşı tarafın muafakatı olmadıkça HUMK 202 maddesi hükmünce dikkate alanamaz. Davacı davalının bu yöndeki savunmasına açıkça karşı çıktığına göre mahkemece, zamanında ileri sürülmeyen zamanaşımı itirazını reddederek işin esasını inceleyip sonucuna göre bir karar vermesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesis etmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ : Açıklanan nedenle temyiz olunan kararın davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 500 YTL duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, 20.2.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17215, Karar No: 2013/30145, Tarih: 28.11.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/17215 E.  ,  2013/30145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, ruhsatsız silah taşıma, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Ruhsatsız silah taşıma suçundann doğrudan zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece Kanuna aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, mağdura bu niteliği ve dolayısıyla Kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddeleri uyarınca katılanlar ... ve ... vekilinin tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2- Sanık müdafiinin ruhsatsız silah taşıma, tehdit ve mala zarar verme suçları ile katılanlar vekilinin tehdit ve mala zarar verme suçlarına ilişkin hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen ruhsatsız silah taşıma, tehdit ve mala zarar verme eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunlarda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ... müdafii ile katılanlar ... ve ... vekilinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 28/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2234, Karar No: 2018/4723, Tarih: 18.04.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/2234 E.  ,  2018/4723 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli hırsızlık ve kamu malına zarar verme suçlarından sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 152/1-a ve 62. (2 kez) maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis ve 10 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince 10 ay hapis cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Nizip 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2017 tarihli ve 2017/230 esas, 2017/189 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 06/03/2018 gün ve 94660652-105-27-1330-2018 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15/03/2018 gün ve 218/21184 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, sanığa yüklenen hırsızlık suçunun gece vakti işlendiğinin kabulü ile 5237 sayılı Kanun’un 143. maddesi uyarınca cezasında artırım yapılmış ise de; Nizip Cumhuriyet Başsavcılığının 23/10/2017 iddianamesinde belirtildiği haliyle, suç tarihinde müşteki Hakan Yıldırım'ın sabah 05:00 sıralarında görevli olduğu camiden namaz kıldırıp ayrıldıktan sonra, aynı tarihte 08:00 sıralarında tekrar camiye geldiğinde yardım kutusunun asma kilit kısmının kırılarak içerisinden 400,00 Türk lirası paranın alındığı yönündeki eylemin şüphelinin ikrarı ile de sabit olduğu olaya ilişkin dosyada, suçun gece vakti işlendiğine dair somut bilgi ve belge bulunmadığı gibi, sanığın 29/11/2017 tarihli savunmasında suçu sabaha doğru işlediği yönündeki samimi ikrarı karşısında; atılı suçun gece sayılan vakitte gerçekleştiğinin kesin olarak belli olmaması nedeniyle, “şüpheden sanık yararlanır” ilkesi gereğince eylemin gündüz vakti işlendiğinin kabulü ile hüküm kurulması gerekirken, atılı nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesi uyarınca gerekçesi belirtilmeksizin artırım yapılmak suretiyle fazla cezaya hükmedilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre, şikayetçi ...’ın görevli olduğu ... Camiinde saat 05.00 sıralarında sabah namazını kıldırıp ayrıldığını, aynı gün saat 08.00 sıralarında camiye tekrar geldiğinde yardım kutusunun asma kilit kısmının kırılarak içinde bulunan yaklaşık 400,00 TL paranın çalınmış olduğunu farkettiğini beyan ederek şikâyetçi olduğu olayda, kolluk görevlileri tarafından caminin karşısındaki dükkânın kamera kayıtları incelenmek suretiyle sanığın camiye saat 05.36’da girip, 06.00’da çıktığının görülmesi üzerine kimliği belirlenerek aynı gün yakalanması ve suç tarihinde yaz saati uygulaması da (08.09.2016 tarihinden itibaren yaz saati uygulamasının her yıl, yıl boyu sürdürüleceği) dikkate alındığında güneşin saat 05.26'da doğması nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 6/1-e maddesi uyarınca gece vaktinin saat 04.26’ya kadar sürdüğünün anlaşılması karşısında; eylemin gündüz gerçekleştirildiğinin kabulü gerektiği gözetilmeden sanık hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezadan 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesi gereğince artırım yapılması nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (NİZİP) 3. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 29.11.2017 gün ve 2017/230 E., 2017/189 K. sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle; sanık hakkında TCK’nın 142/2-h maddesi gereğince tayin olunan 5 yıl hapis cezası üzerinden aynı Kanun’un 62.maddesi gereğince 1/6 oranında indirim ile sonuç cezanın 4 yıl 2 ay hapis olarak belirlenmesine, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 18.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/964, Karar No: 2015/16416, Tarih: 02.11.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/964 E.  ,  2015/16416 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık, katılan vekili, katılma talebi reddedilen... velayeten ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdur ...yaralanması ile ilgili 22.11.2011 tarihli EK KOVUŞTURMAYA YER OLMADIĞINA karar verildiği ve dava açılmadığından katılan ... vekili ve sanığın temyizi hakkında yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın ve katılan vekilinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 02/11/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7866, Karar No: 2018/7531, Tarih: 23.05.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/7866 E.  ,  2018/7531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın adli sicil kaydında yer alan Adana 14. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 26/09/2013 tarih, 2011/789 Esas ve 2013/653 Karar ilamı ile sanık hakkında kısa süreli hapis cezasına hükmedildiği ve 51. madde uyarınca ertelendiğinin anlaşılması karşısında, sanığın ilgili ilama konu suç tarihinde 18 yaşını doldurmamış olması nedeniyle, bu ilama ilişkin suç tarihinden önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olması karşısında 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca 1 yıldan az süreli hapis cezasının adli para cezasına ya da diğer seçenek tedbirlerden birisine dönüştürülmesinin zorunlu olması ve adli sicil kaydındaki hükümlülükle ilgili hukuka aykırılığın kanun yararına bozma yoluyla giderilebileceği olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 günlü, 6/242-291 Esas ve Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için  malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hakim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.