muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/644, Karar No: 2022/2238, Tarih: 23.02.2022

Sözleşmenin belirli süreli olarak yapılıp yapılamayacağı, sözleşmenin sona ermesi nedeniyle işçinin hak kazanacağı tazminatlar, fazla çalışma, yıllık izin, işverence yapılan uygulama ve ödemelerin niteliği, zamanaşımı gibi hususlar Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun m. 27 uyarınca tayin edilen hukuka göre değerlendirilmelidir. Hafta tatili, dinî ve millî bayram günleri ve ücretlerini düzenleyen hükümler, doğrudan uygulanan kuraldır; ancak uygulama alanına giren iş ilişkilerine uygulanır. Örneğin tamamen yurt dışında ifa edilen bir iş ilişkisinde, dinî ve millî bayram günleri Türk hukukuna göre belirlenemez (AYGÜL, s. 528; ERDOĞAN, Ersin/ERDOĞAN, Canan, “Türkiye’den Yurt Dışına Götürülen İşçiler Hakkında Yargıtay Kararının Değerlendirilmesi”, İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, 2016, C. 13, S. 50, s. 971-972).

Somut uyuşmazlıkta; davacı işçi ile davalı işveren arasında imzalanan 13.01.2017 tarihli belirsiz süreli yurt dışı iş sözleşmesinin tarafların iş ilişkisindeki hak ve yükümlüklerine ilişkin fesih, çalışma süresi, yıllık izin, fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarına ilişkin maddelerinde çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağının, çalışılan ülke mevzuatında hüküm bulunmayan hallerde 4857 sayılı İş Kanunu hükümlerinin uygulanacağının belirtildiği; yine sözleşmenin 16. maddesinde de ihtilafların çözümünde öncelikle çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağının ifade edildiği ve bu suretle tarafların bir hukuk seçimi anlaşması yaptıkları görülmüştür. Davacı, talep konusu yapılan alacakların ilişkin olduğu çalışma döneminde, iş sözleşmesi kapsamında ...’da bulunan davalıya ait işyerinde çalışmış olup, bu durumda mutad işyerinin de işçinin işini fiilen yaptığı yer olan ... olduğu sabittir.

Tüm bu hususlar dikkate alındığında, Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un 27/1. hükmü kapsamında taraflar arasında bir hukuk seçimi anlaşması bulunduğundan uyuşmazlık hakkında ... Hukuku’nun uygulanması gerekmektedir. ... Hukuku, dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşıldığı üzere aynı zamanda mutad işyeri hukukudur. Hal böyle olunca, gerekirse ... Hukuku’nda uzman bir bilirkişiden de rapor alınmak suretiyle, dava konusu uyuşmazlık bakımından değerlendirme yapılması ve dosya kapsamındaki delil durumu birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekmektedir. Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç :

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 23.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2383, Karar No: 2011/5755, Tarih: 09.05.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/2383 E.  ,  2011/5755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 26.12.2008 tarih 2008/17216-18729 sayılı kararında; “Aynı gün ve daha önce Dairede temyiz incelemesi yapılan, birbirine bitişik ya da yakın komşu olan ve tümü 1995 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosunda orman arazisi olarak sınırlandırılan taşınmaza komşu bulunan, dava konusu parsellerin bir kısmı vergi kayıtlarına, bir kısmı hem vergi kaydı hem sınırı yazılı olmayan vergi beyannamesine, bir kısmı da belgesiz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı kişiler adına tesbit edildiği, Hazine tarafından bu parsellerin tümü hakkında aynı iddia ile dava açıldığı, bir kısım parsellere uygulanan 1936 tarihli vergi kayıtlarının orman tahdit yönünü orman, çalılık, taşlık gibi değişebilir sınırlar okuduğu, mahkemece vergi kayıtlarının yüzölçümüne değer verilerek kayıt fazlasının ormandan açıldığı gerekçesiyle Hazine adına, kayıt miktarının da davalı kişiler adına tesciline karar verildiği, 1936 tarihli vergi kayıtları ile sınırları yazılı olmayan ancak yüzölçümü belirtilen 1977-1981 yıllarına ait emlak beyanname kayıtları uygulanan parsellere ait dava dosyalarında daha fazla yüzölçümlü emlak beyan kayıtlarına değer verilerek hüküm kurulduğu, tüm dosyalarda birbirine yakın olan parsellerde ormancı bilirkişiler tarafından düzenlenen ve kesinleşen orman kadastro haritaları ile kadastro paftalarının irtibatlı olmadığı, dava konusu taşınmazlar ormana bitişik olduğu halde eski ve yeni tarihli memleket haritaları ile hava fotoğrafları uygulanıp bu belgelerde dava konusu parselin konumunun ve niteliğinin gösterilmediği, zilyetlik konusunda beyanda bulunan bilirkişi ve tanık beyanlarının doğruluğunun bu resmi belgelerle denetlenmediği, kayıt miktar fazlası bulunan parsellerin bazılarında kayıt miktar fazlasının tarla niteliği ile bazılarında eylemli durum gözönünde bulundurulup meşelik ya da ham toprak niteliği ile tescil edildiği, Hazine davasının kısmen kabul edildiği dosyalarda kişilerin hiç bir dosyada bir temyizinin bulunmadığı, Hazine davasının tamamen ya da kısmen red edilen dosyaların tümümün Hazine tarafından temyiz edildiği, bu nedenlerle Hazine davasının kısmen kabulüne karar verilen ve davalı kişilerce temyiz edilmeyen bölümler yönünden Hazine yararına usulü kazanılmış hak oluştuğu, ne var ki Hazine davasının kısmen ya da tamamen reddine karar verilen dosyalarda yapılan inceleme ve araştırmanın hüküm vermeye yeterli olmadığı” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma kararına uyulduktan davanın kabulü ile 106 ada 67 parselin orman vasfı ile hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itirazdır..

Dava kadastro tespitine itirazdır..

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede tespit tarihinden önce 1995 yılında yapılan ve 5.04.1996 kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman bilirkişi raporuna göre, mahkemece davanın kabulü yolunda kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak; 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesi ile 3402 sayılı Yasanın 36. maddesine eklenen (a) fıkrası ile Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz.” ve 17. maddesi ile eklenen geçici 11. maddesine göre; bu Kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır.” hükmü gereğince davalılar aleyhine yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilmesi doğru değil ise de; bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple, hükmün 2. ve 3. bentlerinin kaldırılarak, bunun yerine “6099 sayılı Yasa ile 3402 sayılı Yasanın 36.maddesine eklenen (a) fıkrası gereğince yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, davacı lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına” cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün H.Y.U.Y.’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 09/05/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1736, Karar No: 2015/1928, Tarih: 11.02.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/1736 E.  ,  2015/1928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BALA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/12/2013

NUMARASI : 2013/11-2013/195

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, çekişme konusu 514 ve 596 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarında dedesi " Osman oğlu Ş. E..'in " adı ile baba adının yanlış yazıldığını ileri sürerek, tapu kayıtlarının nüfus kayıtlarına uygun olarak düzeltilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemenin, görevsizliğine ilişkin olarak verilen karar 14. Hukuk Dairesince davanın Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerektiği belirtilerek bozulmuş, mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalıdan harç alınmasına yer olmadığına, 11.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9769, Karar No: 2014/9302, Tarih: 14.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/9769 E.  ,  2014/9302 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/106273

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 14.03.2014 gün ve 2014-5338/19212 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 01.04.2014 gün ve KYB. 2014/106273 sayılı ihbarnamesi ile;

Mühür bozma suçundan sanık H.. T..’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 203/1, 62 ve 52. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Edime 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/11/2013 tarihli ve 2013/243 esas, 2013/499 sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 30/10/2013 tarihli ve 2012/22539 esas, 2013/15593 sayılı ilâmında belirtildiği üzere; "Anayasa'nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı Kanun’un “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir. 5237 sayılı Kanun’un "Kamu güvenine karşı suçlar” bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur. Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgaz’ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK’nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de bunların dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir. 24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.” 5237 sayılı Kanun'un “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir... Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir. Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03

... Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir. Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında

TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir. 4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez." şeklindeki açıklamaları dikkate alındığında somut olayda katılan şirketin, IC İ. Elektrik Tic. A.Ş'nin olarak atılı suç tarihi olan 12/11/2012 tarihinde özelleştirilmiş olması sebebiyle suçun yasal unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; 03.12.2012 tarihli mühür bozma tutanağına konu 12.09.2012 tarihli mühürleme işlemini gerçekleştiren katılan T. Elektrik Dağıtım Anonim Şirketi'nin mühürleme tarihinden önce 30.12.2011 tarihinde özelleştirilmesi nedeniyle lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan bu mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma suçunun unsurlarının oluşmayacağı anlaşılmakla; kanun yarına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki istem yerinde görüldüğünden, Edirne 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.11.2013 gün ve 2013/243 Esas, 2013/499 sayılı kararının CMK'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca karar verilmesi mümkün görüldüğünden yüklenen suç unsurları itibariyle oluşmadığından sanığın beraatine, cezanın çektirilmemesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3363, Karar No: 2021/4241, Tarih: 16.03.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/3363 E.  ,  2021/4241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Kasten öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜMLER : Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 19/12/2017 tarih ve 2017/344 Esas, 2017/410 Karar sayılı ilamı ile;

1) Kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/2-b, 29, 62. maddeleri uyarınca 5 yıl 24 ay 10 gün hapis cezasına dair hükme yönelen istinaf başvurusu üzerine anılan mahkumiyet hükmünün 5271 sayılı CMK'nin 280/2. maddesi uyarınca kaldırılarak kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 81/1, 35/2, 62 ve CMK'nin 283. maddeleri uyarınca 5 yıl 24 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına,

2) 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan 6136 sayılı Kanunun 13/2 ve 5237 sayılı TCK'nin 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 8320 TL adli para cezasına dair hükme yönelen istinaf başvurusunun esastan reddine,

Dair Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 19/12/2018 tarih ve 2018/1385 Esas, 2018/3024 Karar sayılı kararı

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Uyaptan yapılan sorgulamada Erzurum 5. Noterliğince düzenlenen 26.02.2015 tarih ve 3448 yevmiye numaralı vekaletname uyarınca Av. ...'ın katılan ... vekili olarak tayin edildiği, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 11/1. maddesindeki vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılacağı düzenlemesi karşısında, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 19.12.2018 tarih ve 2018/1385 Esas, 2018/3024 Karar sayılı kararının katılan ... vekili Av. ...'ın yokluğunda verildiği, kararın katılan vekiline tebliğ edilmediği anlaşılmakla; istinaf kararı ve temyiz dilekçelerinin katılan vekiline usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesi, tebliğ tebellüğ belgeleri ile süresi içerisinde hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesinin eklenmesi ve buna ilişkin ek tebliğname düzenlenmesi,

2) Dosyanın aslının gönderilmediği ve mevcut dosya suretinin de eksik ve çoğunun onaysız fotokopi olduğu, UYAP ortamında da tamamının bulunmadığı anlaşıldığından, Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde soruşturma ve kovuşturma aşamasındaki tüm belgeleri içerir dosyanın aslı veya onaylı örneğinin eksiksiz olarak temin edilmesi,

Amacıyla dosyanın mahalline gönderilip eksiklikler giderildiğinde temyiz incelemesi için Dairemize iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.03.2021 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4835, Karar No: 2014/11530, Tarih: 26.05.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/4835 E.  ,  2014/11530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Adana 5. Aile Mahkemesi

TARİHİ :12.12.2013

NUMARASI :Esas no:2013/574 Karar no:2013/1011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Boşanma kararı ile çocukların velayetleri davalı (anne)'ye bırakılmış, karar 6.5.2013 tarihinde kesinleşmiş, iş bu dava ise iki ay sonra 3.7.2013 tarihinde açılmıştır.

Velayetlerinin değiştirilmesi talep edilen çocuklar İbrahim , Arda ve Deniz, sırasıyla 8.12.2007, 23.08.2009 ve 27.12.2011 doğumludur.

Mahkemece; "davalının davadan sonra 27.10.2013 tarihinde çocuklarını babaya bırakıp, 7.11.2013 günü geri aldığı, bu suretle yirmi gün süreyle velayet görevini ifa etmediği, bu süre içinde çocuklara karşı yükümlülüklerini savsakladığı" gerekçesiyle davanın kabulü ile her üç çocuğun velayetinin anneden alınıp babaya verilmesine karar verildiği görülmektedir. Davalının, çocukların sorumluluklarını almanın kolay olmadığını davacıya göstermek amacıyla dava sırasında 27.10.2013 ile 9.11.2013 tarihleri arasında babaya bırakmış olması, velayet görevini gereği gibi yerine getirmediğini ve yükümlülüklerini savsakladığını kabule yeterli değildir. Bunun dışında davalının velayet görev ve sorumluluğunu yerine getirmediğine ilişkin bir delil ve olgu ispatlanamamıştır. Çocuklar yaşları itibarıyla ana bakım ve şefkatine muhtaçtır. Ana yanında kalmalarının bedeni, fikri ve ahlaki gelişimlerine engel olacağı yönünde ciddi sebep ve delil bulunmamaktadır. Çocukların yüksek yararlarının ana yanında kalmalarını gerektirdiği açıktır. O halde isteğin reddi gerekirken, yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.26.05.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2014/6669, Karar No: 2014/8659, Tarih: 15.04.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/6669 E.  ,  2014/8659 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesinde yer alan 1086 sayılı Yasanın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasının gerektiğine ilişkin düzenleme, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadi Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödenmiş veya hiç ödenmemiş olduğunun sonradan anlaşılmış bulunması halinde, karar veren Hakim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Ancak temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir. Bu kararın temyiz edilmesi halinde 432. maddenin son fıkrası kıyasen uygulanır. Anılan madde hükmü uyarınca temyiz isteğinin reddine ilişkin kararın 7 gün içinde temyiz olunması gerekir.

Olayda temyiz isteğinin reddine ilişkin ek karar 03.01.2014 tarihinde temyiz edene tebliğ edilmiş, temyiz ise 13.01.2014 tarihinde vuku bulmuştur. Şu duruma göre davada 7 günlük temyiz süresi geçmiş olmakla, davalı Şti.’nin temyiz talebinin reddine ilişkin 24.12.2013 tarihli ek karanın temyizine ilişkin dilekçesinin süre aşımı yönünden REDDİNE,

2-Temyiz harcının yatırılmasına ilişkin muhtıranın Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/son maddesindeki prosedüre uygun olmadan verildiği ve temyiz harcının davalı ... tarafından yatırıldığı anlaşıldığından, davalı ...’nın temyiz talebinin reddine ilişkin 24.12.2013 tarihli ek karanın BOZULMASINA,

3-İşin esasına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dava; 26.05.2007 tarihli trafik iş kazasındaölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan ödemelerin davalılardan tahsili istemine ilişkin olup, 5510 sayılı Yasanın 21. maddesiyle yeniden getirilen “sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı” tazmin hükmünün, 5510 sayılı Yasanın yürürlüğü öncesinde gerçekleşen iş kazalarından kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı gözetildiğinde davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 26. maddesidir.

./..

-2-