muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/8655, Karar No: 2019/459, Tarih: 16.01.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/8655 E.  ,  2019/459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suçun geceden sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiği gözetilmeden, koşulları oluştuğu halde sanık hakkında kurulan hükümlerde TCK'nın 143. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkının korunmasına 16.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23580, Karar No: 2013/15548, Tarih: 30.10.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/23580 E.  ,  2013/15548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

UYAP kanalıyla alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın hükümden sonra, 26.07.2012 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK.nun 64. maddesi uyarınca düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6631, Karar No: 2015/9499, Tarih: 19.10.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/6631 E.  ,  2015/9499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (iki kez), konut dokunulmazlığının ihlali, hırsızlık

İlk derece mahkemesince verilip kısmen re'sen de temyize tabi hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar haklarında katılan ...a yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve hırsızlık suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri ile katılan ...ye yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat kararlarının incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, beraati ve sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıklar müdafileri ile katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle kısmen re'sen de temyize tabi hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar haklarında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıkların konut dokunulmazlığının ihlali suçunu birlikte işlemeleri nedeniyle atılı suçtan belirlenen temel cezaların koşulları oluştuğu halde TCK'nın 119/1-c. maddesi uyarınca arttırılmaması sonucunda eksik tayini,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafileri ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6102, Karar No: 2008/8996, Tarih: 29.04.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/6102 E.  ,  2008/8996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 15. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu vekilinin İcra Mahkemesine başvurusu İİK.nun 71/1.maddesine dayalı olarak takibin kesinleşmesinden sonraki dönemde borcun ödendiği nedenine dayalı itfa itirazıdır. İİK.nun 71/1.maddesi gereğince borçlu, “takibin kesinleşmesinden sonraki devrede” borcun ve fer’ilerinin itfa edildiğini yahut alacaklının kendisine bir mühlet verdiğini noterden tasdikli veya imzası ikrar edilmiş bir belge ile ispat ederse, takibin iptal veya talikini her zaman İcra Mahkemesinden isteyebilir. Bu istemin kabul edilmesi için İİK.nun 71.maddesinde açıklanan nitelikte bir belge ile veya alacaklının kabul beyanıyla kanıtlanması zorunludur.

Somut olayda borçlunun itfa itirazına dayanak yaptığı alacaklı vekili Av.Ö. Ş.. tarafından düzenlenmiş 15.09.2005 tarihli belgede dosya alacağından feragat edildiği anlaşılmaktadır. Bu belge altındaki imza adı geçen vekilin kabulünde olup Ankara ...Noterliğinin 27.08.2002 tarih ve 3974 yevmiye nolu vekaletnamesinde “ahzu kabz, sulh ve ibraya” yetkili olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda anılan belge İİK. nun 71/1.maddesinde düzenlenen “imzası ikrar edilmiş belge” vasfını kazanmıştır. Alacaklı vekilinin belgenin başka bir amaçla atılan imzanın üst kısmı doldurulmak suretiyle sahte olarak düzenlendiğine yönelik iddiaları ise yargılamayı gerektirmekte olup, dar yetkili İcra Mahkemesinde tartışılamaz.

O halde Mahkemece itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile istemin reddi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 29/04/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8071, Karar No: 2015/12493, Tarih: 01.06.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/8071 E.  ,  2015/12493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 01/03/2014 tarihinden itibaren emekli aylığı almaya hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, yetkisizliğine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 2926 sayılı Yasa kapsamında yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, yetkili Kurum şubesinin ... yal Güvünlik Merkezi olduğu gerekçesiyle etçi Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi Sıfatıyla) yetkili gösterilerek yetkisizlik kararı verilmiştir.

Uyuşmazlık, yetkili mahkemenin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesinde yer alan "İş Mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikâmetgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşmeler muteber sayılmaz" hükmü ile işçi-işveren arasındaki uyuşmazlıklara ilişkin kesin yetki kuralı düzenlenmiş olup Kanun'un 1/B bendinde "İşçi Sigortaları Kurumu ile sigortalılar veya yerine kaim olan hak sahipleri arasındaki uyuşmazlıklardan doğan itiraz ve davalara da bakarlar" hükmü doğrultusunda 5510 sayılı Kanun'dan kaynaklanan davalar İş Mahkemesinde görülmekle birlikte Kurumun taraf olduğu uyuşmazlıklarda yetkili mahkemenin neresi olacağına dair Kanun'da açık bir düzenleme bulunmamaktadır.

5521 sayılı Yasa'nın 15. maddesinde bu Kanunda sarahat bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümlerinin uygulanacağı bildirilmiştir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 447/2.maddesine göre "Mevzuatta, yürürlükten kaldırılan 18.6.1927 tarihli ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa yapılan yollamalar, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılır" hükmü gereğince genel yetki kuralı dışında düzenleme öngörülmemiş olması karşısında 6100 sayılı HMK'da yer verilen özel yetkiye ilişkin düzenlemelerin İş Mahkemelerinin yetkisinin belirlenmesinde dikkate alınması ve bu doğrultuda uyuşmazlığın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 14. maddesinde yer alan hükümler doğrultusunda çözüme kavuşturulması gerekir.

HMK'nın 14/1. maddesi uyarınca "Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir." Bu yetki kuralı kesin olmadığından HMK'nın 19. maddesinde belirlenen süre ve yöntemle yetkisizlik itirazında bulunulmaz ise davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir ve mahkemece kendiliğinden yetkisizlik kararı verilemez.

HMK'nın 14/1. maddesi uyarınca "Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir." Bu yetki kuralı kesin olmadığından HMK'nın 19. maddesinde belirlenen süre ve yöntemle yetkisizlik itirazında bulunulmaz ise davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir ve mahkemece kendiliğinden yetkisizlik kararı verilemez.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Yetki itirazının ileri sürülmesi" başlıklı 19/2. maddesinde; "Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz." hükmünü içermektedir. Yine, 116/1-a maddesinde "Kesin yetki kuralının bulunmadığı hâllerde yetki itirazı"nı "ilk itiraz" olarak düzenlemektedir. 117/1. madde ise; "İlk itirazların hepsi cevap dilekçesinde ileri sürülmek zorundadır; aksi hâlde dinlenemez." hükmünü içermektedir. Son olarak; "Cevap dilekçesini verme süresi" başlıklı 127/1. maddesi ise; "Cevap dilekçesini verme süresi, dava dilekçesinin davalıya tebliğinden itibaren iki haftadır. Ancak, durum ve koşullara göre cevap dilekçesinin bu süre içinde hazırlanmasının çok zor yahut imkânsız olduğu durumlarda, yine bu süre zarfında mahkemeye başvuran davalıya, bir defaya mahsus olmak ve bir ayı geçmemek üzere ek bir süre verilebilir. Ek cevap süresi talebi hakkında verilen karar taraflara derhâl bildirilir." şeklinde düzenleme getirmektedir.

Somut olayda, kesin yetki kuralının bulunmadığı davayla ilgili olarak; davalı Kurum vekilinin yetki itirazında bulunmadığı anlaşılmakla, mahkemece yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2012/10-1153 E. 2013/245 K. sayılı ilamı da aynı yöndedir.

O halde, davacı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

01.06.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5678, Karar No: 2007/8601, Tarih: 22.10.2007

18. Hukuk Dairesi 2007/5678 E., 2007/8601 K.

**18. Hukuk Dairesi 2007/5678 E., 2007/8601 K.**

**- KAT MALİKLERİNİN YÜKÜMLÜLÜKLERİ**- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 18 ]

**"İçtihat Metni"**

Dava dilekçesinde içkili lokanta olarak kullanılması nedeniyle anayapıda kat maliklerine rahatsızlık verdiği ileri sürülen 17 nolu bağımsız bölümün tapuda yazılı ofis niteliğine dönüştürülmesi ve içkili lokanta olarak çalıştıran kiracının buradan tahliyesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere özellikle dava konusu edilen 17 nolu bağımsız bölümün tapu kütüğünde işyeri (ofis) olarak kayıtlı bulunmasına ve bu konuda kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, bağımsız bölümün tapuda yazılı ofis niteliğine dönüştürülmesi isteminin reddine ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Davacı taraf dava dilekçesinde; dava konusu edilen 17 nolu bağımsız bölümün içkili balık lokantası olarak kullanıldığını, bu kullanımın kendilerine ve anayapıdaki diğer bağımsız bölüm maliklerine rahatsızlık verdiğini, bu durumun Kat Mülkiyeti Yasasının 18. maddesine aykırılık oluşturduğunu ileri sürerek bu bağımsız bölümün ofis olarak eski haline getirilmesini istemiş iken; yerinde yapılan bilirkişi incelemesinde sözü edilen rahatsızlık durumu hakkında herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmamıştır.

Kat Mülkiyeti Yasasının 18. maddesi hükmü uyarınca kat malikleri gerek bağımsız bölümlerini gerek eklentileri ve ortak yerleri kullanırken doğruluk kurallarına uymak, özellikle birbirini rahatsız etmemek ve haklarını çiğnememekle karşılıklı olarak yükümlüdürler. Kat maliklerinin borçlarına ilişkin olan bu hükümler bağımsız bölümlerdeki kiracılara, oturma hakkı sahiplerine veya herhangi bir nedenle o bağımsız bölümden sürekli bir biçimde yararlananlara da uygulanır. Somut olayda davacı taraf dava konusu edilen 17 nolu bağımsız bölümün tapuda ofis iken içkili balık lokantası olarak kullanılması nedeniyle rahatsız olduklarını ileri sürerek bu nitelikteki kullanıma son verilmesi için bağımsız bölümün eski hale getirilmesini açıkça istemiş bulunmalarına göre; mahkemece yerinde yaptırılacak bilirkişi incelemesi ile sözü edilen bağımsız bölümdeki faaliyetin anayapıdaki diğer bağımsız bölümlerde oturanlara rahatsızlık verip vermediği, veriyorsa bunların neler olduğu ve ne gibi önlemlerle rahatsızlığın önlenebileceği açıkça saptanmalı, rahatsızlık veriyor ve alınacak belli önlemlerle bu giderilebiliyor ise alınacak önlemlere hükmedilmesi, yine rahatsızlık veriyor ve bunu gidermek için o faaliyetin durdurulmasından başka bir önlem sözkonusu değilse içkili lokanta faaliyetine son verilmesi, böyle değil de hiçbir rahatsızlık sözkonusu değilse o takdirde bu yöndeki davacı isteminin reddine hükmedilmesi gerekir.

Mahkemece yukarıda açıklanan esaslar ve özellikle Kat Mülkiyeti Yasasının 18. maddesi hükmü uyarınca yerinde yapılacak araştırma ve incelemeler sonucu oluşacak sonuç doğrultusunda hüküm kurulması gerekirken yeterli olmayan araştırma ve eksik inceleme sonucu yazılı olduğu şekilde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7449, Karar No: 2019/879, Tarih: 17.01.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/7449 E.  ,  2019/879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Katılan ...'in aşamalarda alınan beyanında, evden sabah saat 09.00'da ayrıldığını, akşam 18.30'da eve döndüğünde hırsızlığı fark ettiğini belirttiği eylemin tam olarak ne zaman gerçekleştiğinin belirlenemediği anlaşıldığından suça sürüklenen çocuğun lehine olarak eylemin gündüz sayılan zaman dilimde işlendiğinin kabul edilmesi gerekirken suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 143. maddesi ile aynı Kanun'un 116/4. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...'un müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 17.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18989, Karar No: 2012/23616, Tarih: 12.12.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/18989 E.  ,  2012/23616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK'nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki "malın değerinin azlığı" kavramının, 765 sayılı TCK'nın 522. maddesindeki "hafif "ve "pek hafif" ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, "değer azlığının" 5237 sayılı yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, değer olarak gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden koşulları bulunmadığı halde 150. maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya, içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5275 "sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 108.maddesinin (4), (5), (6). fıkralarında " Hakim, mükerrir hakkında cezanın infazının tamamlanmasından sonra başlamak ve bir yıldan az olmamak üzere denetim süresi belirler. Tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde, koşullu salıvermeye ilişkin hükümler uygulanır. Hakim, mükerrir hakkında denetim süresinin uzatılmasına karar verebilir."denmiştir. Denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevi,

hükmü veren mahkemeye değil, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverme ile ilgili kararı verecek olan mahkemeye aittir. Buna göre hükümlülük kararında mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nın 58/7.maddesi gereğince "mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken denetimli serbestlik tedbirinin süresinin de belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu

bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye

aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak TCK.nın 58.maddesi ile uygulamaya ilişkin kısımdan "1 yıl süre ile" sözcüklerinin çıkarılmak suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27184, Karar No: 2012/39498, Tarih: 24.12.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/27184 E.  ,  2012/39498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değilse de;

A./S.Tapu Sicil Müdürlüğü'nde kayıtlı 1701 ada, 273 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki 38 numaralı bağımsız bölümün ihalesi 15.12.2011 tarihinde yapılmış, borçlu malik tarafından kendisine usulüne uygun kıymet takdiri ve satış ilanı tebligatı yapılmadığı ileri sürülerek anılan ihalenin feshi için icra mahkemesine başvurulmuştur.

Şikayetçinin adres kayıt sistemindeki mernis adresi "Sümer Mahallesi, 69051 Sokak, no: 2, iç kapı no:12 S./A."dır. Şikayetçinin mevcut M. adresine daha önce hiç tebligat yapılmaksızın icra emri, kıymet takdiri ve satış ilanı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre şikayetçiye tebliğ edilmesi istendiği anlaşılmaktadır.

Takip dosyasında 6 Örnek icra emri, kıymet takdiri raporu ve taşınmaz satış ilanının tebliğ mazbatasının üzerine ''M. Adresi'' yazılarak tebliğe çıkarıldığı ve dağıtıcı tarafından Tebligat Kanunu'nun 21/2.maddesine göre tebliğ edildiği ve bu tebliğlere dayanarak takip ve ihale işlemlerine devam edildiği görülmüştür.

2709 Sayılı 1982 Anayasası'nın "Hak Arama Hürriyeti" başlıklı 36.maddesine göre; "Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir.''

11.01.2011 tarihinde 6099 Sayılı Kanunun 3.maddesiyle 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 10.maddesine eklenen 2.fıkraya göre; "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır''.

Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in Bilinen Adreste Tebligat başlıklı 16/2.maddesinde ''Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.'' denilmiştir.

6099 Sayılı Kanunun Genel Gerekçesinde ''... Uygulamada yaşanan sorunları önlemek üzere Tasarıda yer verilen en önemli değişiklik, 25/4/2006 tarihli ve 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunun da kabul edilen "adres kayıt sistemi"nin Tebligat Kanununa intibakının sağlanmasıdır. Hatta bu yolla, bazen on-onbeş tebligatla dahi sonuç elde edilemeyen durumlarda (ilânen tebligatın gerektirdiği istisnaî hâller hariç), en fazla iki veya üç tebligatla sorun çözülebilecektir.'' denilmiştir.

6099 Sayılı Kanunun Genel Gerekçesinde ''... Uygulamada yaşanan sorunları önlemek üzere Tasarıda yer verilen en önemli değişiklik, 25/4/2006 tarihli ve 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunun da kabul edilen "adres kayıt sistemi"nin Tebligat Kanununa intibakının sağlanmasıdır. Hatta bu yolla, bazen on-onbeş tebligatla dahi sonuç elde edilemeyen durumlarda (ilânen tebligatın gerektirdiği istisnaî hâller hariç), en fazla iki veya üç tebligatla sorun çözülebilecektir.'' denilmiştir.

Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine eklenen ikinci fıkrasında gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Muhatabın adresi takip alacaklısı (veya davacı) tarafından bildirilecek ve normal tebligat çıkarılacaktır.Bildirilen adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi veya başka bir adresi olması arasında fark bulunmamaktadır. Bildirilen adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, muhatabın