muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3972, Karar No: 2023/15724, Tarih: 25.12.2023

2. Oluş ve dosya kapsamından sanığın, "eşim evi terk etmeyi çalıştığında ben kredi çekip kendisine verdiğim bileziği yanında götüreceğini söylemesi üzerine aramızda itiş kakış yaşandı. Ben maddi sıkıntılar içindeydim kolundaki bileziği de maddi sıkıntılarım sebebiyle babasının evine götürmesini istemediğim için almaya çalıştım.." şeklindeki savunmasının mağdurun ".. bu bileziği eşim bana anneler gününde hediye olarak verdi ve arkasından bana bunu çocuklarım adına sana veriyorum ihtiyaç olunca senden alırım dedi bilezikleri eşim kendi parasıyla almıştı.." şeklindeki beyanlarıyla da doğrulandığı dikkate alındığında, sanığın suça konu bileziği ihtiyaç halinde kullanılmak üzere tasarruf ederek satın alıp eşi olan mağdura verdiği, sonraki süreçte ise içinde bulunduğu maddi sıkıntılarından kurtulmak amacıyla kullanmak için mağdurdan geri istediği ve çıkan arbede sırasında mağdurun basit tıbbi müdahale ile giderilir nitelikte yaralandığının anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin hukuki alacağın tahsili amacıyla yaralama suçunu oluşturduğu ve 5237 sayılı Kanun'un 150/1 maddesi delaletiyle 86/2, 86/3-a-e maddeleri gereğince mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Nedenleriyle hükümde hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR

1. Sanık Hakkında Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hükümle İlgili Olarak;

Ön inceleme bölümünde (A) paragrafında açıklanan nedenlerle, 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde yer verilen düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE

2. Sanık Hakkında Yağmaya Teşebbüs Suçundan Kurulan Hükümle İlgili Olarak;

Gerekçe bölümünde (2) nolu bendinde açıklanan nedenlerle sanık müdafii ile Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden temyiz istemleri yerinde görüldüğünden, ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 16.09.2020 tarihli ve 2019/1160 Esas, 2020/1529 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy çokluğuyla BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun'un 307/5 inci maddesi uyarınca yeniden verilecek hükmün önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamayacağının gözetilmesine,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

25.12.2023 tarihinde karar verildi.

(Muhalif)

K A R Ş I O Y

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

25.12.2023 tarihinde karar verildi.

(Muhalif)

K A R Ş I O Y

Sanık ile mağdurun suç tarihinde evli oldukları, mağdurun hafta sonunu annesinin evinde geçirdiği, eve geldiğinde bu nedenle aralarında tartışma yaşandığı, tartışma sırasında sanığın mağdura başkalarıyla mesajlaştığını söyleyerek hakaret içeren sözler sarf ettiği, banyodan aldığı hortum parçası ile mağdurun sırtına vurduğu, kolunda takılı olan bileziği çıkarıp mağdurdan gitmesini istediği, mağdurun bileziği vermek istememesi üzerine kolunu tutarak zorla bileziği çıkarmaya çalıştığı, mağdurun bileğinin çizildiği ve kanadığı, mağdurun alınan adli muayene raporunun beyanlarıyla uyumlu olduğu, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 27.03.2018 tarih ve 2016/6-704 Esas, 2018/122 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere suça konu bileziğin Türk Medeni Kanunu hükümleri gereğince mağdurun kişisel malı olduğu, edinilmiş mallara katılma rejimine tabii bir eşya olarak kabulünün mümkün bulunmadığı, bununla birlikte bileziğin anneler gününde hediye edildiği ve ihtiyaç halinde geri alınacağına dair mağdurun soruşturma aşamasında herhangi bir beyanda bulunmamasına rağmen sanıkla barıştıktan sonra şikâyetinden vazgeçmesine müteakip bu yönde beyanda bulunduğu nazara alındığında Türk Ceza Kanunu’nun 150/1. maddesi kapsamında hukuki bir ilişkiye dayanan alacaktan bahsedilemeyeceği kanaatinde olduğumdan sanığın eyleminin yağmaya teşebbüs suçunu oluşturduğu gerekçesiyle sayın çoğunluğun aksi yönündeki görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/27262, Karar No: 2014/31494, Tarih: 03.11.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/27262 E.  ,  2014/31494 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/146469

MAHKEMESİ : Ayvacık Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2012

NUMARASI : 2011/161 (E) ve 2012/23 (K)

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre, Cumhireyet Savcısı ve katılan vekilinin temyiz isteminin sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan verilen beraat hükmüne yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

TCK'nın 184/4. maddesinin; "Üçüncü fıkra hariç, bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde uygulanır" hükmü ve Çanakkale İl Özel İdaresi İmar Kentsel İyileştirme Müdürlüğü'nün suça konu binanın yapıldığı yerin ilk 50 metrelik kıyı şeridinde bulunduğu ve bu nedenle özel imar rejimi kapsamında kaldığına ilişkin 19/10/2011 tarihli yazısı ile, Çanakkale Valiliği Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü'nün dava konusu yerin özel imar rejimine tabi yerlerden olmadığına ilişkin 28/12/2011 tarihli yazısı arasında çelişki bulunması karşısında, çelişkinin giderilerek suça konu yapının, tutanak tarihinde özel imar rejimine tabi yerde kalıp kalmadığının kuşkuya yer vermeyecek biçimde saptanması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik kovuşturma ve yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısı ile katılan Çanakkale İl Özel İdaresi vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 03/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11395, Karar No: 2016/8656, Tarih: 21.12.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/11395 E.  ,  2016/8656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama

HÜKÜM : Nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama suçlarından mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi.

Hükmedilen ceza miktarları nazara alındığında sanık müdafilerinin duruşmalı inceleme taleplerinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Suçun sonucunda mağdurun ruh sağlığının bozulmasından dolayı neticenin ağırlığına göre tayin edilen cezanın, TCK'nın 49/1, 102/5. maddeleri gereğince 20 yıla kadar arttırılmasının olanaklı bulunduğu nazara alınarak, anılan kanun maddeleri gereğince hakkaniyet kuralları da gözetilerek uygun bir ceza tayini gerektiği halde, 102/5. maddesinin uygulama dışı bırakılması ayrıca aralarında fikir ve eylem birliği bulunan sanık ... ile haklarındaki dosya tefrik edilip ayrıca hüküm kurulan diğer sanıkların üzerinde müşterek hakimiyet kurmak suretiyle direncini kırdıkları mağdura karşı nitelikli cinsel saldırı eylemlerini aynı mekanda birbirini takiben gerçekleştirdikleri ve her bir sanığın bizzat işlediği eylemden ayrı olarak diğerinin eylemine de TCK'nın 37. maddesi anlamında katılmasından dolayı sanık hakkında belirlenen cezanın suçun zincirleme olarak işlemesi nedeniyle aynı Kanunun 43. maddesi uyarınca arttırılmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin eleştiriler dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 21.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3103, Karar No: 2013/2156, Tarih: 01.02.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/3103 E.  ,  2013/2156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

KARAR

Dava, su aboneliği yapılması sırasında ödenen kanal katılım ve şebeke bedelinin istirdadına ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile tarafların sıfatına bakılmaksızın bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 7.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 7.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 01.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1682, Karar No: 2023/6612, Tarih: 21.06.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/1682 E.  ,  2023/6612 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi Sıfatıyla)

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Aksaray İş Mahkemesinin 09.03.2022 Tarihli ve 2021/569 Esas, 2022/141 Karar Sayılı Kararı

Davanın iş kazasının tespitine yönelik olduğu, dava şartlarından biri olan kurum tarafından iş kazası tespitinin yapılmadığı, dolayısıyla söz konusu kurum işlemini yapan kurumun Nevşehir Sosyal Güvenlik Kurumu olduğu (iş kazasının Nevşehir'de olduğu) gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Nevşehir 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesinin 23.09.2022 Tarihli ve 2022/261 Esas, 2022/422 Karar Sayılı Kararı

Birden fazla davalının bulunduğu uyuşmazlık dosyasında, her ne kadar olay yeri .../... ise de davalıların adresinin Aksaray, davacının yerleşim yeri adresinin .../... olduğu ve davacının yetkili mahkeme konusundaki seçimlik hakkını kendi yerleşim yeri olan Aksaray İş Mahkemesinde dava açarak kullanmasının, 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun (7036 sayılı Kanun) düzenlenen yetki kuralına uygun olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, iş kazasının tespiti istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukukî dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 7036 sayılı Kanun’un “Yetki” başlıklı 6 ncı maddesi şöyledir:

“İş mahkemelerinde açılacak davalarda yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi ile işin veya işlemin yapıldığı yer mahkemesidir.

Davalı birden fazla ise bunlardan birinin yerleşim yeri mahkemesi de yetkilidir.

İş kazasından doğan tazminat davalarında, iş kazasının veya zararın meydana geldiği yer ile zarar gören işçinin yerleşim yeri mahkemesi de yetkilidir.

İş mahkemelerinin yetkilerine ilişkin olarak diğer kanunlarda yer alan hükümler saklıdır.

Bu madde hükümlerine aykırı yetki sözleşmeleri geçersizdir."

C. Değerlendirme

1. Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

2. Somut olayda, davacı yetkili mahkeme konusundaki seçimlik hakkını, kendi yerleşim yeri olan Aksaray İş Mahkemesinde dava açarak kullanmasının, 7036 sayılı Kanun'da düzenlenen yetki kuralına uygun olduğu anlaşılmakla, uyuşmazlığın, Aksaray İş Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

2. Somut olayda, davacı yetkili mahkeme konusundaki seçimlik hakkını, kendi yerleşim yeri olan Aksaray İş Mahkemesinde dava açarak kullanmasının, 7036 sayılı Kanun'da düzenlenen yetki kuralına uygun olduğu anlaşılmakla, uyuşmazlığın, Aksaray İş Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Aksaray İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

21.06.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19975, Karar No: 2013/18839, Tarih: 10.07.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/19975 E.  ,  2013/18839 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK' nın 89/1,2-c-e, 62, 52. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamındaki doktor raporları, 11/9/2009 tarihli kolluk tesbit tutanağı ve kardeşi ...'ın beyanlarından, olayda yaralanması sonucu beyin fonksiyonlarının zarar gördüğü ve buna bağlı olarak konuşma güçlüğü çektiği, desteksiz yürüyemez ve kendi başına hayatını sürdüremez hale geldiği ve bu bağlamda CMK'nın 234/2. maddesi gereğince istemi aranmaksızın kendisine bir vekil atanması zorunluluğu bulunduğu anlaşılan müşteki ...'a, 5271 sayılı CMK'nın 234/2. maddesi uyarınca baro tarafından vekil atanması sağlanıp, gerekçeli karar vekile tebliğ edilerek, tebligat parçasının ve verildiğinde temyiz dilekçesinin eklenip, temyizle ilgili tebliğname düzenlenip gönderilmesi için, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10/7/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30022, Karar No: 2016/3593, Tarih: 17.02.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/30022 E.  ,  2016/3593 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde tanker şoförü olarak çalıştığını, iş akdinin haksız nedenle işverence sona erdirildiğini, aylık ücretinin yol harcırah ödemeleri ile birlikte net 1500,00 TL olduğunu iddia ederek kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının iş akdini istifa etmek suretiyle kendisinin sona erdirdiğini, hiçbir hak ve alacağının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir

Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Tır şoförleri yurt içinde veya yurt dışına sefer yapmak olmak üzere iki şekilde çalışabilirler. Ülke içinde taşımacılık işinde çalışan tır şoförlerinin ücretleri taraflar arasında temel ücret olarak kararlaştırılabileceği gibi, sabit ücrete ilave olarak sefer sayısına ya da katedilen kilometre başına ödenen prim şeklinde gerçekleşebilmektedir.

Uluslararası alanda çalışan tır şoförlerinin ücretleri genelde asgari ücret ve sefere bağlı prim esasına göre belirlenmektedir. Bazı işveren uygulamalarında ise garanti ücret olarak adlandırılan asgari ücret ödenmeyip, sadece sefere bağlı prim ödemesi yapılmaktadır. Bu ihtimalde de tır şoförünün ücreti salt sefer primlerinden oluşur.

Sefer primi, uygulamada harcırah olarak adlandırılmakta ve gidilen ülkeye göre değişkenlik gösterebilmektedir. Sözü edilen sefer primi, yol geçiş ücretleri ve diğer masraflar için verilen, Türkiye’ye dönüşte belge karşılığı kapatılan avanstan farklı olup, tamamen işçiye ödenen ücret niteliğindedir. Yerleşik Yargıtay kararlarında da uluslararası alanda faaliyet gösteren tır şoförlerinin yasal asgari ücretle çalışmayacağı kabul edilmektedir.

Uluslararası taşımacılık işinde çalışan tır şoförünün aylık ücretinin tartışmalı olması durumunda, tarafların ikame ettikleri delillerle kesin bir sonuca ulaşılamaması halinde ilgili işçi ve işveren meslek kuruluşları ile gerektiğinde sendikalardan ücret araştırması yapılmalıdır. İşçinin çalıştığı süre içinde taşıma işini gerçekleştirdiği ülkeler belirtilerek sefer başına ne kadar ücret alabileceği belirlenmeli ve dosya kapsamındaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak sonuca gidilmelidir.

Sefer primi hesabı yönünden işçinin aylık veya yıllık sefer sayılarının tartışmalı olması ve bu konunun diğer delillerle kesin olarak kanıtlanamaması durumunda işçinin yurda giriş ve çıkış kayıtları emniyet birimlerinden getirtilmeli ve buna göre değerlendirme yapılmalıdır.

Yurt dışı sefer primi, ücretin eki olmayıp ücret niteliğinde olmakla tazminata esas ücrette doğrudan dikkate alınır. Ücretin asgari (garanti) ücret ve sefer primi toplamından oluşması durumunda, işçinin ayda kaç sefer yaptığı belirlenerek aylık sefer primi ile asgari ücretin toplamı üzerinden tazminata esas ücret tespit olunur. Yurt dışına çıkış periyodunun değişkenlik göstermesi ve gidilen ülkeye göre sefer priminin değişmesi halinde, işçinin bir yılda yapmış olduğu seferlere göre aldığı prim tutarları toplamının bir güne bölünmesi suretiyle günlük tazminata esas ücret belirlenir.

Somut olayda, davacının iş akdinin sona erdiği 11.11.2011 tarihinde asgari ücretin brütü 837,00 TL neti ise 658,95 TL dir. Davacı tanıkları davacının asgari ücretle çalıştığını ve yurt içi seferlerde 150,00 – 200,00 TL civarında yurt dışı seferlerde 800,00 TL – 900,00 TL civarında ücret verildiğini, davalı tanıkları ise davacının asgari ücret aldığını yurt dışı seferlerde 1000-1500 Dolar arasında yurt içi seferlerde ise 100 – 150 TL arasında harcırah aldığını beyan etmişlerdir.... Şoförler ve Otomobilciler Odası tanker şoförlerinin asgari ücretin iki katı kadar aylık aldığını ve ek olarak harcırah aldıklarını ve harcırah miktarlarının 2011 yılı için yurt içi seferlerde 25,50 TL, yurt dışı seferlerde ise 53,00 TL olduğunu bildirmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise davacının asgari ücretin iki katı ücrete ilave ayda 10 defa yurt içi sefer harcırahı 255,00 TL ve ayda 2 defa yurt dışı sefer harcırahı 106,00 TL toplamı brüt 2035,00 TL ücret ile çalıştığı kabul edilmiştir. Davacının görevi, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde davacının asgari ücrete ilave harcırah ile çalıştığının kabulü gerekirken iki asgari ücrete ilave harcırah toplamı ile belirlenen ücrete göre çalıştığının kabulü isabetsiz olmuştur. Ayrıca davacının yurda giriş ve çıkış kayıtlarının Emniyet Genel Müdürlüğünden getirtildiği görülmüştür. Mahkemece bu kayıtlar gözetilerek davacının ayda kaç kez yurt dışı sefere çıktığının tespiti gerekirken tanık beyanlarına göre davacının ayda 2 kez yurt dışı sefere çıktığı kabul edilerek ücrete esas harcırah miktarının belirlenmesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

O halde davalı vekilin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 17/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/16550, Karar No: 2010/2283, Tarih: 23.02.2010

**10. Hukuk Dairesi         2009/16550 E.  ,  2010/2283 K.**

**"İçtihat Metni"**

...........

Davacı Kurum, iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan ödemelerin 506 sayılı yasanın 26. maddesi uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, anayasa mahkemesi iptal kararı çerçevesinde yapılan bozmaya uyularak yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı ile davalı işveren limitet şirket avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve tetkik hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum avukatı ile, davalı işveren limitet şirket avukatının, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, iş kazasından doğan rücu tazminatı istemine ilişkin olup, mahkemece verilen önceki hüküm, dairemizin 05.06.2007 gün 2006/19682 esas 2007/9395 karar sayılı ilamıyla “506 sayılı kanunun 26/1.inci maddesindeki ‘....sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere...’ bölümünün, anayasa mahkemesince 23.11.2006 tarih ve 2003/10 esas 2006/106 karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, Kurumun bu maddeden doğan rücu hakkının, ‘halefiyete’ değil, ‘kanundan doğan basit rücu hakkına’ dayandığının kabul edilmesi ve bu kabul çerçevesinde, kurumun rücu alacağının, ilk peşin değerin kusura tekabül eden miktarıyla sınırlı bulunmasına, öte yandan, kesinleşen önceki rücu davalarında hükmolunan miktarın mahsubu yapılırken, sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin esas alınması gerektiğine; şayet ilk peşin sermaye değerli gelirle birlikte artışlara da hükmedilmişse; artışların, hükmolunacak rücu tazminatından mahsup edilmesine olanak bulunmamasına, bu çevrede meseleye fiili ödemeler açısından bakıldığında ise fiili ödemenin mevcudiyeti halinde, Kurumun talep edebileceği miktarın hesabının da aynı şekilde gerçekleştirilmesi gerekmekte olup; şayet ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarından düşük ise o takdirde ilk peşin sermaye değerine itibar edilmesi; aksine fiili ödeme miktarı ilk peşin değerden düşük ise o takdirde de fiili ödeme miktarının esas alınması gerektiğine” işaret edilerek bozulmuştur.

...........