muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/35318, Karar No: 2020/1374, Tarih: 12.02.2020

1- 2802 sayılı Hâkimler ve Savcılar Kanunu’nun 5/1. maddesinde yer alan “… ağır ceza Cumhuriyet Başsavcıları, merkezdeki Cumhuriyet Savcıları ile bağlı ilçe Cumhuriyet Başsavcıları ve Cumhuriyet Savcıları üzerinde, gözetim ve denetim hakkına sahiptir” şeklindeki, benzer şekilde 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Bölge Adliye Mahkemeleri'nin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un "Cumhuriyet Başsavcısının Görevleri" başlıklı 18. maddesinde yer alan, “Cumhuriyet başsavcısının görevleri şunlardır: 1. Cumhuriyet Başsavcılığını temsil etmek, 2. Başsavcılığın verimli, uyumlu ve düzenli bir şekilde çalışmasını sağlamak, iş bölümünü yapmak, 3. Gerektiğinde adli göreve ilişkin işlemleri yapmak, duruşmalara katılmak ve kanun yollarına başvurmak, 4. Kanunlarla verilen diğer görevleri yapmak. Ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet Başsavcısının; ağır ceza mahkemesinin yargı çevresinde görevli Cumhuriyet başsavcıları, Cumhuriyet Başsavcı vekilleri, Cumhuriyet savcıları ile bağlı birimler üzerinde gözetim ve denetim yetkisi vardır. Asliye ceza mahkemesi Cumhuriyet başsavcısının o yer yargı çevresinde görevli Cumhuriyet savcıları ile bağlı birimler üzerinde gözetim ve denetim yetkisi vardır." şeklindeki, 5235 sayılı Kanun'un "Cumhuriyet Savcısının Görevleri" başlıklı 20. maddesine göre, "Cumhuriyet savcısının görevleri şunlardır: 1. Adli göreve ilişkin işlemleri yapmak, duruşmalara katılmak ve kanun yollarına başvurmak, 2. Cumhuriyet başsavcısı tarafından verilen adli ve idari görevleri yerine getirmek, 3. Gerektiğinde Cumhuriyet başsavcısına vekâlet etmek, 4. Kanunlarla verilen diğer görevleri yapmak. Aynı yerde görev yapan Cumhuriyet başsavcı vekili bulunmadığında, Cumhuriyet Başsavcısına vekâlet edecek olanı Cumhuriyet başsavcısı belirler." şeklindeki düzenlemeler ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun kovuşturmaya yer olmadığına dair karar başlıklı 172. maddesinde yer alan "(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir. (2) (Değişik: 2/1/2017-KHK-680/10 md.; Aynen kabul: 1/2/2018-7072/9 md.) Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz. (3) (Ek: 11/4/2013-6459/19 md.) Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın etkin soruşturma yapılmadan verildiğinin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmesi üzerine, kararın kesinleşmesinden itibaren üç ay içinde talep edilmesi hâlinde yeniden soruşturma açılır." şeklindeki düzenlemeler hep birlikte değerlendirildiğinde;

Cumhuriyet Başsavcısının Cumhuriyet savcısı üzerinde denetim ve gözetim yetkisinin bulunduğu hususunda kuşku bulunmadığı, bu yetkinin idarî görev kapsamı ile sınırlı bulunduğu ileri sürülebilir ise de, Cumhuriyet Başsavcılıklarının bir bütün olduğu ve Cumhuriyet Başsavcısının bu bütünlüğü koruyarak Başsavcılığın verimli ve düzenli çalışmasını sağlamakla mükellef olduğu, bu kapsamda Cumhuriyet savcısı tarafından verilen kararın görüldü işlemini de yapmasının yetki ve görevleri arasında bulunduğu, ancak bu işlemin, Cumhuriyet savcısının işlemlerinin Cumhuriyet Başsavcılığı adına tanzim edildiği ve her bir mahkeme karşısında tekil olarak Cumhuriyet savcısının değil Cumhuriyet Başsavcılığının bir bütün olarak bulunduğu, dolayısıyla bu görüldü işleminin mahkemelerin veya hakimliklerin kararlarına karşı yapılan görüldü işlemlerinden ayrı ve bağımsız olarak Cumhuriyet Başsavcılığının bütünlüğü içerisinde gerçekleşen işlemden ibaret olduğu, Cumhuriyet Başsavcısı tarafından görüldü yapılmak üzere gönderilen karar üzerinde yapacağı görüldü işlemi her ne kadar söz konusu kararın kurucu unsurlarından değil ise de, kararın görüldü yapılmadan kesinleşmesinin söz konusu olmadığı gibi esasen ortada henüz hukuk düzeninde doğmuş bir kararın da bulunmadığı, zira Cumhuriyet Başsavcılığı adına hukuk düzeninde doğacak olan kararın henüz Başsavcılığı temsil eden makam tarafından hukuk düzenine katılmadığı, Cumhuriyet Başsavcısının bu kapsamda Cumhuriyet Savcısının kararı üzerinde esasını değiştirmeye yetkili bir makam gibi red işlemi yapamayacağı ancak kararın esas sahibi Cumhuriyet savcısının yeniden bir değerlendirme yapmasını sağlayabileceği, bu aşamada kararın niteliğinin değişmesi söz konusu olmadığı gibi yetkinin de hâlen Cumhuriyet Savcısında bulunduğu değerlendirilmekle;

Dosya kapsamına göre, Cumhuriyet savcısı tarafından elektronik imza ile imzalanan ancak görüldü işlemleri sırasında yeniden değerlendirilmek üzere gönderilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karardan sonra, ilgili Cumhuriyet savcısı tarafından eksikliğin anlaşılması üzerine, soruşturmaya devam edildiği, soruşturma sonucunda da iddianame düzenlendiği, görüldü işlemi sırasında Cumhuriyet Başsavcısının gerekçesi ile birlikte yeniden değerlendirmek üzere dosyayı iade yetkisinin bulunduğu ancak bu yetkinin elbette ki hukukî değerlendirmeye yönelik olamayacağı ancak hukuk düzeninde var olacak evrakın da Cumhuriyet Başsavcılığı adına düzenlenmiş olacağının da gözetilmesi gerektiği, dolayısı ile ortada henüz tamamlanmış bir karardan söz edilemeyeceği gibi anılan kararın görüldü ve imza aşamasının bu şekilde kalması durumunda da taraflara tebliğe çıkarılmasının mümkün olmadığı; kaldı ki kararın şüpheliye tebliğ edilmediğinden kovuşturmaya yer olmadığı kararının da kesinleşmediği, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 170/2. maddesinde yer alan "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler." hükmü uyarınca Cumhuriyet savcısının dava açmasının zorunlu olduğu ve suçun hukukî nitelendirilmesinin de Cumhuriyet savcısına ait olduğu, bu durumda mahkemece, iddianamede gösterilen olaylarla ilgili olarak ibraz edilen deliller ve yargılama sırasında ibraz edilebilecek deliller birlikte değerlendirilerek yargılama sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde,

2-5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223. maddesinde “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” şeklindeki düzenlemede ceza mahkemelerinde yapılan yargılama neticesinde verilebilecek hüküm türlerinin gösterildiği, maddenin devamında ise bahse konu kararların hangi hallerde verilebileceğinin kesin bir şekilde belirtildiği, Mahkemece yargılama yapılarak, 5271 sayılı Kanun’un 223. maddesinde gösterilen hüküm türlerinden biri ile karar vermek zorunluluğu bulunduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği” belirtilerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

15/10/2017 tarih ve 1701525308 başvuru sayılı BİMER başvuru evrakı ile Çanakkale Merkez Komutanlığında görevli Deniz Piyade Albay ...'nın "askeri hizmete mahsus bir şeyi hususi menfaatlerinde kullanmak" suçunu işlediğinden bahisle müracaatta bulunulması üzerine Askeri Makamlarca gerekli idari tahkikatın yapılmasıyla ve soruşturma açılmak üzere dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesiyle başlatılan soruşturma kapsamında Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 05/02/2018 tarih ve soruşturma no:2018/246 soruşturma, 2018/610 Karar sayılı kararıyla, şüpheli ... hakkında “askeri hizmete mahsus bir şeyi hususi menfaatlerinde kullanmak” suçundan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, ilgili kararın UYAP sisteminde tanımlı olan Başsavcının görüldü ve onay işlemi kapsamında Çanakkale Cumhuriyet Başsavcısı tarafından, “şüpheli hakkında düzenlenen idari tahkikat raporuna ekli, dosyada mevcut Deniz Kuvvetleri Komutanlığının Garnizon Komutanlığı Yapacak Birlik ve Kurumlar konulu 09/12/2016 tarihli emir ve bunun eki olan listenin gözetilmesi, bu emre göre şüphelinin Ezine’ye motorlu devriye gönderme yetkisinin/görevinin bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi, sonucuna göre de motorlu devriye aracı kızının nişanı için odun getirmesinin yasal olup olmadığının belirlenerek bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi” denilmek suretiyle iade edildiği, iade kararı sonrası Cumhuriyet savcısı tarafından şüpheli hakkında soruşturmaya devam olunarak Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 03/08/2018 tarih ve 2018/246 Soruşturma, 2018/2605 Esas, 2015/560 Karar sayılı iddianamesi ile askeri hizmete mahsus bir şeyi hususi menfaatlerinde kullanmak suçundan Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinde kamu davası açıldığı, tensip zaptı ile Mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Çanakkale Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine dair Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/08/2018 tarihli ve 2018/434 Esas, 2018/368 Karar sayılı kararı sonrasında, Çanakkale 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/09/2018 tarihli ve 2018/681 Esas, 2018/588 Karar sayılı kararı ile, “...CMK 172/1 maddesi KYOK verilmesini düzenlemiş, 172/2. maddede söz konusu kararla ilgili yeni delil elde edilmekçe ve bu hususta sulh ceza hakimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz şeklinde bir düzenleme getirmiştir. Somut olayda KYOK kararı verilmesine müteakip CMK'nin 172/2. maddesindeki seçeneklerden hiçbirinin gerçekleşmediği, iddianamede yeni delil elde edildiğinin ileri sürülmediği gibi dosyada yeni delil toplanmadığı, sonuç olarak usulüne uygun açılmış bir kamu davası bulunmadığı kanaatine varılmakla aşağıda yazılı olduğu şekilde karar verilmiştir” şeklindeki gerekçeyle askeri hizmete mahsus bir şeyi hususi menfaatlerinde kullanmak suçundan usulüne uygun kamu davası açılmadığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığı kararı verildiği anlaşılmaktadır.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verme yetkisi, CMK’nin 172/1. maddesine göre yalnızca Cumhuriyet savcısına verilmiştir. Cumhuriyet savcısının makam itibariyle süje olarak tek başına gerçekleştireceği bir muhakeme işlemi ile bu kararı verebileceğine kuşku bulunmamaktadır. CMK, bu işlemi geçerlilik şartı olarak sadece “yazılı olma” şartına tabi tutmuş; “görüldü” veya “onay” prosedürü gibi başkaca bir şarta bağlamamıştır. Öte yandan bu kararın taraflara bildirilmesi ise sadece tarafların öğrenmesinin ve itiraz süresinin sağlanması amaçlıdır. İddia makamı adına hareket eden bir Cumhuriyet savcısı tarafından imzalanmış kovuşturmaya yer olmadığına dair karar ayrıca hiçbir onay, görüldü vb. prosedürüne ihtiyaç duymamaktadır. 5070 sayılı Elektronik İmza Kanunu'nun 5. maddesinde yer verilen; "Güvenli elektronik imza, elle atılan imza ile aynı hukukî sonucu doğurur" ilkesi çerçevesinde Cumhuriyet savcısı tarafından elektronik imza ile imzalanan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar hiçbir onay işlemine gerek olmadan hukuken geçerli bir ceza muhakemesi işlemi niteliğindedir.

Bu kapsamda, Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığı adına Çanakkale Cumhuriyet savcısı Yavuz Alp Oflu tarafından 05/02/2018 tarihinde elektronik imza ile imzalanan 05/02/2018 tarih ve soruşturma no:2018/246 soruşturma, 2018/610 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karar başkaca hiçbir işleme gerek olmaksızın hukuken geçerli bir ceza muhakemesi işlemi niteliğindedir. Bir diğer anlatımla, Çanakkale Cumhuriyet Başsavcısı'nın UYAP sistemi üzerinden yapacağı "onay" veya "iade" işleminin sözü edilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararının geçerliliği yönünden hukuken herhangi bir tesiri de olmayacaktır. Cumhuriyet savcılarının ceza muhakemesi yürütürken kullandığı yetki CMK’dan doğan ve asli nitelikte bir yetkidir; Cumhuriyet Başsavcısına veya vekiline niyabet etme niteliğinde değildir.

Bu itibarla, Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığı‘nca verilen 05/02/2018 tarih ve soruşturma no:2018/246 soruşturma, 2018/610 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığı kararı hukuken geçerli bir karardır.

Öte taraftan, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 172/2. maddesi uyarınca; kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamayacaktır.

Öte taraftan, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 172/2. maddesi uyarınca; kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamayacaktır.

Somut olayda; Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığı‘nca, “...askeri hizmete mahsus bir şeyi hususi menfatinde kullanmak suçunun somut olayda oluşmadığı, bu suçun oluşum için özel kastın varlığının gerekliliği, hizmete mahsus eşyanın askeri ihtiyaçlar nedeniyle tahsis edilmesi ve bu nedenle hizmete mahusus eşyanın tahsis gayesi dışında olmak üzere şahsi menfaat kastıyla kullanılması gerekliliğiyle suçun maddi unsurunun eşyanın özel işlerde kullanılması ve böylece menfaat temini şeklinde olduğu ancak somut olayda askeri işe tahsisli eşyanın özel kast ile sırf özel işe özgülendiğine dair delil bulunmadığı, şüpheli hakkında atılı suçun unsurları itibariyle oluşmadığı” gerekçesiyle şüpheli hakkında 05/02/2018 tarih ve soruşturma no:2018/246 soruşturma, 2018/610 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra, Çanakkale Cumhuriyet Başsavcısı’nın iade işlemi sonrası, Çanakkale Boğaz Komutanlığının 15/03/2018 tarihli ve LOJ:86257379-4000-52-18/İkm.Ks. sayılı yazısı ile eklerinin, aynı Komutanlığının 11/04/2018 tarihli ve LOJ:86257379-4000-73-18/İk.Ks. sayılı yazısının ve ekindeki 22/09/2017 tarihli göreve ait motorlu araçların günlük hizmet kayıtları garaj defterinin ilgili sayfasının, 22/09/2017 tarihli göreve ait tekerlekli araç günlük görev koruyucu bakım formunun, iki sayfa motorlu araçların günlük hizmet kayıtları garaj defterinin ilgili sayfasının ve iki sayfa tekerlekli araç günlük görev koruyucu bakım formunun, ayrıca 2’nci Kolordu Komutanlığının Temmuz 2018 tarihli ve ...HİZ.:51663031-9180-579-18 sayılı şüpheli hakkında verilmiş soruştuma izninin dosyaya eklendiğinin anlaşılması karşısında, elde edilen belgeler yeni delil niteliğinde kabul edilse dahi, CMK‘nin 172/2. maddesi uyarınca sulh ceza hakimliğinden karar alınmadığı, bu itibarla CMK‘nin 172/2. maddesi uyarınca gereken şartlar yerine getirilmeden, Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığı‘nın 05/02/2018 tarih ve soruşturma no:2018/246 soruşturma, 2018/610 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı sonrası iddianame düzenlenmesinin hukuken mümkün bulunmadığı anlaşılmakla; kanun yararına bozma istemine konu Çanakkale 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/09/2018 tarihli ve 2018/681 Esas, 2018/588 Karar sayılı kararında bir isabetsizlik bulunmadığı cihetle, kanun yararına bozma isteminin CMK'nin 309. maddesi uyarınca REDDİNE, 1 nolu red sebebine göre kanun yararına bozma isteminin (2) no’lu nedeni yönünden KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE, 12/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1820, Karar No: 2017/1861, Tarih: 20.06.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/1820 E.  ,  2017/1861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki el atmanın önlenmesi davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkillerinin arsa sahibi, davalıların da yüklenici sıfatıyla düzenleme şeklinde satış vaadi içerikli kat ve daire karşılığı inşaat sözleşmesini imzaladıklarını, sözleşme uyarınca davalı yüklenicilerin ... ili ... ilçesi ... mahallesi 110 ada 2- 3-10- 11 parseller üzerine 2 bodrum kat, zemin kat olmak üzere 4 katlı binayı yapmayı taahhüt ettiklerini ancak yükümlülüklerini yerine getirmediklerini ileri sürerek, eksik iş ve işlemlere yönelik giderlerin sözleşmeye göre davalı yüklenicilere isabet eden 21 ve 28 no'lu bağımsız bölümlerin satışından karşılanması için bu bağımsız bölümlerin satışına yetki ve izin verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kat karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahipleri arasında mecburi dava arkadaşlığı bulunduğunu, arsa sahiplerinin tamamı tarafından dava açılması gerekirken, bir kısım arsa sahipleri tarafından açılan davanın öncelikle diğer arsa sahipleri yönünden TMK'nın 692. madddesi gereğince taraf teşkilinin sağlanması gerektiğini, bu hususun sağlanamaması halinde öncelikle davanın usul yönünden reddine karar verilmesini, inşaatın tamamlanamamasının öncelikle ... Belediye Başkanlığı'nın imar çalışmalarından ve arsa sahiplerinin kötüniyetinden kaynaklandığını, hatta imar çalışmasının da başvuru olmadığından başlatılamadığını, bu sebeple de inşaatın tamamlanamadığını, yine 2-3-10-11 parseller ayrı ayrı tevhide uygun iken tek parsel oluşturmak üzere tevhide mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma öncesi, yüklenici firmanın edimini yerine getirdiği anlaşıldığından sözleşmede kendisine düşen bağımsız bölümlerin tescilini istemekte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 07.06.2012 tarih ve 2012/1104 E., 2012/4292 K. sayılı kararı ile hukuk hakimi ceza mahkemesinin beraat kararı ile bağlı değil ise de mahkumiyet kararı ile bağlı olduğundan ceza davasının sonucu beklenerek uyuşmazlığın esasının incelenmesi zorunluluğundan bu husus gözetilerek esas hakkında hükme varılması gerektiğinden bahisle yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacılar vekiline dava konusu proje ile ilgili eksiklikleri gidermesi yönünde yetki ve süre verilmesine rağmen davacı tarafça ara karar gereğinin yerine getirilmediği, davacıların iddialarını delillerle ispat etmesi gerektiği halde delillerini ibraz edemediği, sübuta ermeyen bir kısım davacıların davasının reddine, davacılardan ... yönünden feragat nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25980, Karar No: 2016/4946, Tarih: 29.02.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/25980 E.  ,  2016/4946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanık savunmasına, mağdur anlatımına, mağdurun adli raporu içeriğine ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın olay tarihinde ele geçirilemeyen bir zinciri mağdura vurmak için savurduğu, zincirin mağdura isabet etmediği, bunun üzerine sanığın mağduru kolundan tutup çekerek yere düşürmek suretiyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaraladığı anlaşılmakla, sanığın mağdura yönelik vurmak için önce zincir savurması, zincirin isabet etmemesi üzerine bu kez de kolundan tutup çekerek yere düşürmesi şeklindeki eylemlerinin bir bütün halinde 5237 sayılı TCK'nin 86/2 ve 86/3-e maddeleri kapsamındaki tek suçu oluşturup eylemlerin bölünemeyeceği ve sanık hakkında tamamlanmış silahla basit kasten yaralama suçundan ceza tayin edilmesi gerektiği düşünülmeden, eylemin silahla basit kasten yaralamaya teşebbüs suçunu oluşturduğunun kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 29.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.