muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/24551, Karar No: 2017/8339, Tarih: 27.11.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/24551 E.  ,  2017/8339 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı şirket vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, 08.09.2011 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu %14.3 oranında malül kalan sigortalıya yapılan peşin sermaye değerli gelir, ödenen geçici iş göremezlik ödeneği ve yapılan tedavi masrafı nedeniyle uğranılan Kurum zararının rücuan ödetilmesi istemine ilişkin olup, davacı bakiye Kurum zararını %100 davalı şirket kusuru üzerinden talep etmiş, mahkemece, bağlanan ilk peşin değerli gelirin davalı şirketin %50 kusur karşılığı esas alınmak suretiyle talep gibi hüküm kurulmuştur.

Eldeki davada oluşan toplam 23.978,69 TL Kurum zararının %50 si olan 11.989,34 TL.nin ilk rücu davası ile hüküm altına alınarak kesinleştiği ve iş bu ilk rücu davasında davalı işveren şirket kusurunun %90 olarak belirlendiğinin anlaşılması karşısında; davalı işveren şirketin %40 bakiye kusur karşılığı olan 6.204,91 TL ilk peşin değerli gelir üzerinden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken mahkemece bağlanan ilk peşin değerli gelir yönünden davalı işveren şirketin %50 bakiye kusur karşılığı esas alınmak suretiyle hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının ilk paragrafında yer alan “Davanın Kabulüne, -7.756,15 peşin sermaye değerli gelirin... -,” kısmının tamamen hükümden çıkarılarak, “- Davanın kısmen kabul ve kısmen reddi ile 6.204,91 peşin sermaye değerli gelirin....-,” kısmının hüküm fıkrasına eklenmesine,

Hüküm fıkrasının ikinci paragrafında yer alan "Alınması gerekli 761,15 harcın davalıdan tahsili ile Hazineye irat kaydına, " kısmının tamamen hükümden çıkarılarak, "Alınması gerekli 656,05 harcın davalıdan tahsili ile Hazineye irat kaydına " kısmının hüküm fıkrasına eklenmesine, ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 27.11.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6414, Karar No: 2012/2564, Tarih: 30.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/6414 E.  ,  2012/2564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kasıtlı suçtan silinme koşulları oluşmayan sabıkası bulunması sebebiyle CMK.nun 231. maddesinin uygulanma olanağı bulunmayan sanık hakkında; yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaına dair bir düzenleme bulunmadığı gözetilmeden, hapisten çevrilen para cezası ile doğrudan verilen para cezasının toplanması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. Maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından hapis cezasından çevrilen ve doğrudan verilen para cezalarının içtimaına ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 30.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15319, Karar No: 2018/14762, Tarih: 20.11.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/15319 E.  ,  2018/14762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanıklar hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Tanık ...'nun 06.12.2011 tarihinde alınan ifadesine göre, tanığın, sanıkların suça konu parayı iş yerindeki çekmeceden aldıklarına görgüye dayalı bir bilgisinin bulunmadığı, iş yerindeki kamera görüntülerini katılan ... ile birlikte incelediklerinde olayı sanıkların gerçekleştirdiklerini anladığı ve olay anını gösteren kamera görüntülerine göre sanıkların atılı suçu işlediklerinin sabit olduğu, bu nedenle olayın tek delilinin ...'nun beyanları olmadığının anlaşılması karşısında; tebliğnamede CMK'nın 210. maddesi uyarınca olayın tek tanığı olan ...'nun dinlenmesi gerektiğinden bahisle bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, ".. daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nın 145. maddesinin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin beyanına göre, suça konu malın değerinin 50,00 TL olması karşısında, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin miktar olarak az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezalardan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; müştekinin beyanına göre, suça konu malın değerinin 50,00 TL olması karşısında, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin miktar olarak az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezalardan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-Sanıkların paylarına düşen 13,50'şer TL yargılama giderlerinin 6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle sanıklara yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ile sanık ...'in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK’nun 325. maddesi gereğince yapılan bozmanın hükmü temyiz etmeyen sanık ...'e SİRAYETİNE, 20/11/2018 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12186, Karar No: 2017/6677, Tarih: 25.12.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/12186 E.  ,  2017/6677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı (sanık ...), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanıklar ... ile ...), suçu bildirmeme (sanık ...)

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi.

5271 sayılı CMK'nın 260/1. maddesine göre, katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanlar için kanun yolunun açık olduğu, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.10.2010 gün ve 2010/9-149 Esas, 2010/205 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, müştekinin katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gördüğü konusunda araştırma yapmayı gerektirecek bir tereddüt bulunmadığı anlaşılmakla, müşteki ile vekilinin kovuşturma evresinde şikayetçi olup davaya katılma talebinde bulunmalarına karşılık mahkemece katılma hususunda karar verilmediği de gözetilerek, CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca müşteki ...'in sanıklar ... ile...'nın üzerlerine atılı suçlardan açılan davaya katılan vekilinin de katılan vekili olarak kabul edilmesine, sanık ... hakkında suçu bildirmeme suçundan kurulan hüküm yönünden ise katılma ve temyize hakkı bulunmadığından, anılan hükme yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca Reddiyle, incelemenin sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve sanıklar ... ile... haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 25.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12449, Karar No: 2014/6689, Tarih: 14.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/12449 E.  ,  2014/6689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanıklar... ve ...'in beraatlerine, sanık ... hakkında ceza verilmesine yer olmadığına

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılama esnasında istinabe yoluyla alınan 21.10.2010 tarihli beyanında nüfus kaydına göre 8 (sekiz) yaşı içerisinde bulunan mağdurenin zorunlu vekili huzurunda verdiği ifadesinde sanıklardan şikâyetçi olmadığını bildirmesi, ayrıca velâyet hakkına sahip olan annesi müşteki ...'ün de sanıklardan şikâyetçi olmadığını belirtmesi karşısında, mahkemece zorunlu vekille ilgili olarak verilen katılma kararının geçersiz olduğu göz önüne alınarak değerlendirme yapıldığında, mağdure vekilinin davaya katılmaya ve hükmü temyize hakkı bulunmadığı anlaşıldığından, vâki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 17. maddesi uyarınca REDDİNE, 14.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5764, Karar No: 2021/1925, Tarih: 04.03.2021

**2. Hukuk Dairesi         2020/5764 E.  ,  2021/1925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın 03/08/2017 tarihinde evlilik birliğinin temelinden sarsılması (TMK m. 166/1) hukuki sebebine dayalı boşanma isteminde bulunmuştur. Mahkemece yapılan yargılama sonunda kadının davasının reddine karar verilmiş ve davacı kadının istinaf başvurusu da esastan reddedilmiştir.

Yapılan yargılama sırasında tanık olarak dinlenilen ...’nin beyanından; davalı erkeğin çocuğa kötü davranışlar öğreteceğine yönelik beyanlarda bulunduğu, davalı erkeğin daha önce boşanma davası açtığı anlaşmalı boşanma davasından sonra tarafların barışmadıkları ve akabinde huzurdaki davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Bölge adliye mahkemesinin 04/03/2019 tarihli kaldırma kararından sonra, kaldırma kararına uygun olarak yeniden dinlenilen ... "Ben daha önce vermiş olduğum ifademi aynen tekrar ediyorum. Ben önceki beyanımda davalının davacıya "Çocuğa ne kötülük varsa alıştıracağım, sonra da sana sövdüreceğim, bu çocuğu sende bırakmayacağım " dediğini bizzat duydum. Davalı bu sözleri telefonda sarfetti. İşbu dava açıldıktan sonra biz davanın avukat nedeniyle ertelenmesi üzerine adliyeye gelmiştik. Bu sırada davalı davacıyı telefonla aradı. Telefonda konuşulanları davacı bana ”Anne bak neler söylüyor "diyerek bana dinletti. Ben bu sözleri bu şekilde duydum.” şeklinde verdiği beyan, aynı tanığın daha önce alınan beyanı ile birlikte değerlendirildiğinde, davalı erkeğin "Çocuğa ne kötülük varsa alıştıracağım, sonra da sana sövdüreceğim, bu çocuğu sende bırakmayacağım" diyerek kusurlu davranışlarına devam ettiği anlaşılmaktadır. Mahkemece her ne kadar tanık Zekiye’nin ikinci beyanında geçen erkeğin çocuğa öğreteceği belirtilen kötü sözlerin iş bu dava açıldıktan sonra söylediğini duyduğu kabul edilmişse de tanığın ilk beyanında da belirttiği üzere erkeğin anlaşmalı olarak açtığı boşanma davasından sonra taraflar yeniden barışmamış ve bir araya gelmeden davacı kadın tarafından huzurdaki dava açılmıştır. O halde mahkemece kadının davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken, bu son olayın yargılama sırasında olduğunun kabulü ile davanın reddi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacı kadının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 04.03.2021 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2009/23455, Karar No: 2010/5340, Tarih: 09.03.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/23455 E.  ,  2010/5340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de,

Takip konusu çeklerden 25.11.2008 keşide tarihli 19125 YTL miktarlı çekte keşide yerinin İstanbul olduğu görülmektedir. Çeke dayalı takiplerin, borçlunun yerleşim yerinin bulunduğu yerdeki genel yetkili icra dairesinde, muhatap bankanın bulunduğu yerde ve aktin yapıldığı yer sayılan çekin keşide edildiği yer icra dairesinde başlatılması mümkündür. Ayrıca İİK.nun 50/1 maddesi ikinci cümlesine göre çekin akdin yapıldığı yer icra dairesinde takibe konulabilmesi için borçlunun takip zamanında orada bulunması zorunlu değildir. HUMK.nun 10. maddesinde yer alan bu şart İİK.nun 50/1 maddesinde öngörülmemiştir. Bu nedenle bu çek yönünden takibin çekin keşide edildiği yer olan İstanbul İcra Dairesinde başlatılmasında yasaya aykırılık yoktur. O halde mahkemece bu çek yönünden de yetki itirazı reddedilip, borçlunun diğer itirazları incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yetki itirazı kabul edilerek talep halinde takip dosyasının yetkili Karabük İcra Müdürlüğüne gönderilmesi şeklinde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 09.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9497, Karar No: 2018/8917, Tarih: 11.04.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/9497 E.  ,  2018/8917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, ortak mirasbırakan ... 'ın paydaşı ve maliki olduğu 447,182 ve 333 parsel sayılı taşınmazları davalıya mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak temlik edildiğini ileri sürerek davalı adına kaydın miras payı oranında iptali ile adına tescile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, mirasbırakanın 2001 yılında felç geçirdiğini ve yatalak olduğunu, ekonomik durumu iyi olmadığından bağ-kur prim borçlarını dahi ödeyemediğini, davacının güvencesinden yararlandırıldığını, 5 yıl boyunca sürekli eşiyle birlikte baktığını, dava konusu taşınmazları alabilecek maddi imkanın da bulunduğunu, taşınmazları kendi rızası ile bakımını üstlendiğinden düşük bir bedelle sattığını, tüm mirasçıların durumdan haberdar olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temliklerin muvazaalı olduğu gerkekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ...' nün raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 8.857.98.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 11.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4813, Karar No: 2007/7649, Tarih: 25.09.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/4813 E.  ,  2007/7649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalı vekili Av.... ... tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalı vekili Av.... ... ile davacı Vekili.Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyaya getirtilen İlçe Tarım Müdürlüğü cetvelinde münavebeye alınan ürünler için kuru ve sulu ayrımı yapılmadan dekar başına ortalama verim, üretim gideri ve ortalama satış fiyatı açıklanmış olduğundan yeniden İlçe Tarım Müdürlüğünden buğday ve fiğ ürünleri için kuru şartlarda ve sulu şartlarda ayrı ayrı dekar başına ortalama verim ve üretim gideri ile ortalama satış fiyatlarının istenilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.09.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/22450, Karar No: 2011/40010, Tarih: 20.09.2011

**6. Ceza Dairesi         2007/22450 E.  ,  2011/40010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yağma suçunun yakınanın konutu sayılması gereken kaldığı pansiyonda iken gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCY.nın 149. maddesinin 1.fıkrasının (d) bendiyle uygulama yapılması gerektiği halde, yazılı şekilde karar verilmesi, 5237 Sayılı TCY’nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki "hafif" ve "pek hafif" ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı”nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olaylarda koşulları oluşmadığı halde aynı Yasanın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan

./..

-2-

yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Ancak;

Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan

./..

-2-

yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanı ile O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine, “Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına,” cümlesi yazılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20/09/2011 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...