muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/17394, Karar No: 2016/4852, Tarih: 21.04.2016

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir. (Ek fıkra: 03/06/2007-5685/1 m.) Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan, Hazine adına tescil edilmesi gerekirken belediyeler adına tescil edilen ve belediyelerce konut veya işyeri yapılmak üzere bedelsiz olarak veya bedeli karşılığında gerçek ve özel hukuk tüzel kişilerine tahsis edilen, daha sonra Hazine tarafından ilgili belediye aleyhine açılan davalar sonucu mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilerek mera, yaylak ve kışlak özel siciline yazılan, fakat daha sonra bu Kanun hükümlerine göre mera, yaylak ve kışlak vasfı değiştirilerek Hazine adına tescil edilen taşınmazlardan; herhangi bir kamu hizmeti için gerekli olmayan, Hazinece herhangi bir tasarrufa konu edilmeyen ve halen tapuda Hazine adına kayıtlı olan  taşınmazlar, tahsis tarihindeki arsa değerine devir tarihine kadar geçen süre için yasal faiz eklenerek belirlenecek bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla adlarına tahsis yapılanlara devredilir" hükmü getirilmiştir.

Yukarıya aynen alınan madde hükmünden anlaşılacağı üzere; 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinin uygulanacağı taşınmazlar, öncesi mera iken kanunun öngördüğü koşulların gerçekleşmesi sebebiyle aslında Hazine adına tescili gereken veya Hazine adına tescili gerekirken gerçek veya tüzel kişiler adına tescil edilecek taşınmazlardır. Başka bir anlatımla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü, belediye adına tescil edilerek belediyenin özel mülkü haline gelen taşınmazlara uygulanamaz.

Bir yörede 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

Bir yörede 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içersinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen "imar planından" maksat ise her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planlarıdır.

c)Meranın yerleşim yeri olarak işgal edilmesi yani bu şekilde kullanılması durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce mevcut olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında "yerleşim yeri" kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri v.b. amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşim alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da meranın mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamasız saptanmadan belediye ve diğer kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti bu kurum ve kuruluşlara bırakılamaz. Bu gibi yerler yasa uyarınca Hazine adına tescili gereken yerler olacağından, mahkemece 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi koşullarının varlığı veya yokluğu üzerinde yeterince durulmalıdır.

Somut olayda, dava konusu taşınmazların 324 ada 63 parsel sayılı taşınmazın ifrazıyla oluştuğu anlaşılmaktadır. fen bilirkişi ek rapor ve krokisinde, dava konusu yere ait 1953 tarihli basit kroki niteliğindeki toprak tevzi belirtmelik tutanaklarının uygulanabilir niteliği olmadığı, dava konusu taşınmazın geldisi 324 ada 65 parsel sayılı taşınmazın şekil itibariyle mera kapsamında kaldığı belirtilmiştir. Ancak mahkemece itibar edilen bilirkişi raporu denetime elverişli olmadığı gibi tereddütleri ortadan kaldırıcı nitelikte de değildir.

Davacının dayandığı 02.02.1953 tarihli Aşıkpaşa Semti için verilen mera norm kararında mera hudutları belirtilmiştir. Her ne kadar mera paftası fenni sıhhatı haiz değil ise de zeminde bulunan bu sınırlardan mera hudutlarının belirlenmesi mümkün olabilecektir. Bu yüzden mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak gerekirse yöreyi iyi bilen mahalli bilirkişilerdende faydalanılarak konusunda uzman olan üç kişiden oluşan harita mühendisi ve ayrıca ziraatçi bilirkişi ve şehir plancısı aracılığıyla uygulama yapılmalı, mera norm kararındaki sınırlar bilirkişilere sorularak arazi üzerinde tespit ettirilmeli, mera norm kararında belirtilen sınırların dava konusu yeri kapsayıp kapsamadığı duraksamasız belirlenmeli, saptanan sınırlar ve dava konusu taşınmazların konumu teknik bilirkişinin kadastro paftası ile imar planları çakıştırılmak suretiyle çizeceği krokide işaret ettirilerek denetime elverişli bir rapor aldırılıp sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Yapılan araştırma sonunda dava konusu taşınmazların mera norm kararı sınırlarında kaldığının tespit edilmesi halinde 2981 sayılı Kanunun 10/c maddesi ve imar planı uygulama haritaları kapsamına göre mera olan taşınmazların 01.01.2003 tarihinden önce yerleşim yeri olarak işgal edilen yerlerden olup olmadığı resmi deliller toplanarak bu tarihlere yakın tarihlerde çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak saptanmalı, öte yandan meranın artık mera olarak kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunup bulunmadığı parsel bazında değil, imar planları ve ada bazında ziraatçi bilirkişiye incelettirilmeli, HMK'nın 290. maddesi hükmü gereğince keşfi izlemeye olanak sağlayacak ve bilirkişi raporlarını denetlemeye yardımcı olacak sayıda fotoğraf çektirilerek dosyaya konulmalı, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 04.11.2015 tarihli ve 2014/14-1313 Esas sayılı kararı da bu doğrultudadır.

Mahkemece belirtilen bu hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma bedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 21.04.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1338, Karar No: 2015/8342, Tarih: 22.12.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/1338 E.  ,  2015/8342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin feshi ve alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vekili Av. ... ile davacılar vekili Av. ...'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacılar vekili, müvekkilleri arsa sahipleri ile davalı yüklenici firma arasında 06.01.2012 tarihinde düzenleme şeklinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, sözleşme uyarınca, davalı yüklenicinin sözleşme tarihinden itibaren 6 ay içinde inşaat ruhsatını alıp, bu tarihden itibaren 18 ay içinde de inşaatı anahtar teslim şeklinde teslim etmeyi taahhüt ettiğini, ancak davalının inşaatın temelini atıp, bu şekilde inşaatı bıraktığını, inşaat ruhsat tarihinden itibaren 22 ay geçtiğini, herhangi bir çalışma yapılmadığını, çekilen ihtarnameden de sonuç alınamadığını ileri sürerek, sözleşmenin feshi ile davalının müdahalesinin önlenmesini, uğranılan kira kaybı miktarının faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı arsa sahiplerinin, kendilerine düşen edimleri yerine getirmediğini, bazı arsa sahiplerinin vekaletnameleri geç verdiklerini, ön ödemeleri bazı arsa sahiplerinin yapmadığını, müvekkilinin 06.06.2013 tarihinde yapı ruhsatını aldığını bu durumda inşaatın teslim tarihinin 06.12.2014 olduğunu, dava tarihi itibari ile teslim süresinin henüz dolmadığını, davacıların, bir başka şirketle anlaştıklarını ve müvekkili şirketi inşaata sokmadıklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi kurul raporu ve tüm dosya içeriğine göre; taraflar arasında 06.01.2012 tarihinde düzenleme şeklinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığı, sözleşme uyarınca 06.07.2012 tarihine kadar inşaat ruhsatı alınıp ve 18 ay sonunda 06.01.2014 tarihinde inşaatı arsa sahiplerine teslim edilmesi gerektiği, davalı yüklenicinin 06.06.2013 tarihinde istinat duvarı için yapı ruhsatı aldığı ancak bina için henüz yapı ruhsatının alınmadığı, keşif tarihi itibari ile teslim süresinin bitimine 4 ay 22 gün kaldığı, bu süre içinde, inşaatın tamamlanmasının mümkün olmadığı, davacının fesihle birlikte müspet zarar niteliğinde olan kira kaybı tazminatı talebinde bulunamayacağı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, dava konusu sözleşmenin geriye etkili olarak feshi ile davalının müdahalesinin önlenmesine, kira kaybı talebine ilişkin davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı yüklenici firma vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı yüklenici firma vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle sözleşme konusu binaya halen dahi yapı ruhsatı alınmamış ve dolayısıyla imalat süresi ile ilgili bir hesaplama yapmanın mümkün olmamasına ve sözleşme ile belirlenen sürenin geçirilerek davalı yüklenicinin temerrüde düşmüş bulunduğunun anlaşılmasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacılar yararına takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6940, Karar No: 2024/1118, Tarih: 21.02.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/6940 E.  ,  2024/1118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası ve 307 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.07.2021 tarihli ve 2020/230 Esas, 2021/196 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında canavarca hisle kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 26.10.2021 tarihli ve 2021/2097 Esas, 2021/1865 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Bu kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 12.09.2022 tarihli ve 2022/1431 Esas, 2022/6738 Karar sayılı kararı ile sanığın cezai ehliyetine ilişkin rapor alınması gerektiği yönünden bozulması üzerine ... Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.04.2023 tarihli ve 2022/323 Esas, 2023/114 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında canavarca hisle kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; sanığın akıl sağlığı konusunda alınan raporların yetersiz olduğuna, suç vasfının hatalı olarak belirlendiğine, haksız tahrik ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; sanığın akıl sağlığı konusunda alınan raporların yetersiz olduğuna, suç vasfının hatalı olarak belirlendiğine, haksız tahrik ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanık ile maktulün olay öncesinde tanışmadıkları, olay günü sanığın maktulü görmesi üzerine arkasından hızlı hareketlerle gelerek maktule yaklaştığı ve herhangi bir neden olmaksızın, aralarında bir tartışma ya da diyalog geçmeden kafasını keserek başını vücudundan ayırdığı, daha sonra ölenin cinsel organını da keserek başını yan tarafında bulunan okulun bahçesine fırlattığı, sonrasında ise ticari taksiye binerek olay yerinden uzaklaştığı anlaşılmıştır.

2.Sanık savunmaları, tanık beyanları ile olay yeri inceleme raporu, sanığın cezai ehliyetinin tam olduğuna dair ... Dr. ... Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 22.04.2021 tarihli sağlık kurulu raporu, olay yeri basit krokisi, görüntü inceleme tutanaklarının dava dosyasında bulunduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfı ve yaptırımların doğru olarak belirlendiği, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, sanığın olayın sıcağıyla alınan beyanlarında maktulün kendisine yönelik cinsel eyleminden bahsetmediği sonraki aşamalardaki savunmalarının da daha aza ceza almaya yönelik sonradan geliştirilmiş savunmalar olduğu, maktulden sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan Esas No

söz ve davranış bulunmadığı anlaşıldığından sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasında isabetsizlik bulunmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği sanığın akıl sağlığı konusunda alınan raporların yeterli bulunduğu anlaşıldığından bozma üzerine kurulan hükümde sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.04.2023 tarihli ve 2022/323 Esas, 2023/114 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca ... Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca ... Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1019, Karar No: 2014/20643, Tarih: 02.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/1019 E.  ,  2014/20643 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/243163

MAHKEMESİ : Mersin 7. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/12/2009

NUMARASI : 2008/833 (E) ve 2009/1414 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Sanığın, UYAP kanalıyla Mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 01.05.2011 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20593, Karar No: 2014/13013, Tarih: 15.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/20593 E.  ,  2014/13013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 17. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2013

NUMARASI : 2012/272-2013/378

Hüküm süresi içinde davalı Y... Temizlik O. ve Tic. Ltd. Şti. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 15.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3628, Karar No: 2024/2754, Tarih: 26.03.2024

**8. Ceza Dairesi         2022/3628 E.  ,  2024/2754 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/183 E., 2022/937 K.

SUÇLAR : Kasten yaralama, tehdit, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Davanın reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından suça sürüklenen çocuk ve sanıklar hakkında verilen kararın; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Turgutlu Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.04.2015 ve 10.11.2015 tarihli iddianameleriyle suça sürüklenen çocuk ve sanıklar hakkında kasten yaralama, tehdit ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır.

2. Turgutlu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.02.2020 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında kasten yaralama, tehdit ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraat, sanıklar hakkında eylemlerin kül halinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu kabul edilerek bu suçtan mahkumiyet kararları verilmiştir.

3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 17.05.2022 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan mağdur vekili, sanık ... ve sanıklar ...ile ... müdafileri tarafından yapılan istinaf başvuruları üzerine duruşmasız olarak yapılan incelemede, suça sürüklenen çocuk ve sanıklar hakkında kurulan hükümlerin kaldırılarak, yerine kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama ve tehdit suçlarından açılan kamu davalarının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin yedinci fıkrası uyarınca reddine ibarelerinin eklenmesi suretiyle, hükümlerin düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, suça sürüklenen çocuk ...'ın diğer sanıkların eylemlerine iştirak ettiğine, sanıklar ...ve ... hakkında sevk maddeleri uyarınca her bir suçtan ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulması gerektiğine, alt sınırdan ceza tayin olunduğuna ve somut bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

Dava konusu olay; sanık ...'ın üvey kızı M. ile mağdur arasında arkadaşlık ilişkisi bulunduğu, olay tarihinde M.'nın kaybolması üzerine, sanıklar ve suça sürüklenen çocuğun bu durumdan haberdar olduğunu düşündükleri mağduru alıkoyarak, götürdükleri ovalık alanda darp ve tehdit ettikleri iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü