muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/17575, Karar No: 2011/3964, Tarih: 22.11.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/17575 E.  ,  2011/3964 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve cinsel amaçla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanıklar ... ve ...'in yapılan yargılamaları sonunda; beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan ve diğer atılı suçtan mahkûmiyetlerine dair Üsküdar 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23.02.2011 gün ve 2008/355 Esas, 2011/54 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Soruşturmada sanık ...'ın kendisine karşı zorla cinsel istismarda bulunduğunu söyleyen olay tarihi itibariyle 15 yaşını bitirmemiş bulunan mağdurenin, aradan geçen yaklaşık dokuz aylık süre içinde şikayetçi olmayarak sanıkla görüşmeye devam etmesi, diğer sanık ...'ın eylemiyle ilgili şikayette bulunduğu sırada bu eylemi de anlatarak şikayetçi olması, kovuşturma aşamasında ise önceki beyanıyla çelişecek şekilde zor iddiasını sürdürmemesi nazara alındığında; sanık ...'ın cinsel istismar eylemini maddi cebirle gerçekleştirdiği hususunda kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden, eylemin rızaya dayalı olarak işlendiğinin kabulü gerekirken, yazılı gerekçelerle adı geçen sanık hakkında TCK.nun 103/4. maddesi ile artırım yapılması,

Sanık ...'ın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu cebir, tehdit veya hile ile işlediği hususunda mağdurenin aşamalardaki çelişkili beyanları dışında herhangi bir delil bulunmadığı gözetilmeden eylemin TCK.nun 109. maddesinin 1. fıkrası kapsamında kaldığının kabulüyle hüküm kurulması gerekirken anılan maddenin 2. fıkrasından ceza tayini,

Mağdure, sanık ...'ın cinsel istismar eylemi nedeniyle beden ve ruh sağlığının bozulup bozulmadığının tesbiti için Adli Tıp Kurumuna sevkedilerek bu konuda rapor istendiği, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 16.09.2009 tarihli raporunda sanık ...'ın eylemi sonucu mağdurenin ruh sağlığının bozulduğunun bildirildiği, sanık ...'ın eylemi ile ilgili bir rapor alınmadığı halde sanık ... hakkında TCK.nun 103/6. maddesinin uygulanması,

Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükümde TCK.nun 109/3-b-f maddesiyle artırım yapılırken cezanın yarı oranında arttırılmasından söz edilmesine rağmen bir kat arttırılması suretiyle hükümde karışıklığa neden olunması,

Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükümde TCK.nun 109/3-b-f maddesiyle artırım yapılırken cezanın yarı oranında arttırılmasından söz edilmesine rağmen bir kat arttırılması suretiyle hükümde karışıklığa neden olunması,

Sanık ...'ın adli sicil kaydından, suç tarihinden sonra 10.10.2007 tarihinde kesinleştiği anlaşılan Üsküdar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/48 Esas, 2006/564 Karar sayılı ilamı ile diğer ilamlarının onaylı suretleri denetime imkan verecek şekilde dosya içerisine getirtildikten sonra hakkında hükmolunan cezaların TCK.nun 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilip verilemeyeceğinin saptanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/205, Karar No: 2018/267, Tarih: 28.12.2018

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2018/205 E.  ,  2018/267 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevsizlik Kararı Veren

Yargıtay Daireleri : 3 ve 8. Ceza

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 84-293

Sanık ... hakkında kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda Altıntaş Asliye Ceza Mahkemesince 13.12.2011 tarih ve 84-293 sayı ile; TCK'nın 44. maddesi yollamasıyla sanığın kasten yaralama suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

Hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 29.04.2014 tarih ve 32066-16570 sayı ile;

"İddianamedeki nitelendirmeye, sevk maddelerine, temyizin kapsamına göre, işin incelenmesi Yargıtay Kanununun 14. maddesi gereğince Yüksek Yargıtay 15 . Ceza Dairesine ait olduğu",

Yargıtay 15. Ceza Dairesince verilen ve Daire Başkanı tarafından imzalanan 12.02.2015 tarihli ve 11682-17656 sayılı; Yargıtay 23. Ceza Dairesince verilen ve Daire Başkanı tarafından imzalanan 04.01.2017 tarihli ve 13558-2939 sayılı ve Yargıtay 15. Ceza Dairesince verilen ve Daire Başkanı tarafından imzalanan 01.02.2017 tarihli ve 3348-1124 sayılı gönderme kararlarıyla dosyanın devredildiği Yargıtay 8. Ceza Dairesince 25.09.2018 tarih ve 1468-9716 sayı ile;

"2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'la değişik 14. ve eklenen geçici 13. maddeleri uyarınca; mahkumiyet kararındaki nitelendirmeye, tebliğname tarihi ve temyizin kapsamına göre, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 27.01.2017 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 20.01.2017 gün ve 2017/1 sayılı kararının Ceza Daireleri İşbölümüne ilişkin ortak hükümlerin, 5. fıkrası uyarınca ve Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 26.12.2017 gün 2017/296-316, 2017/368-388 emsal kararlarına göre temyiz inceleme görevi Yargıtay Yüksek (3.) Ceza Dairesine ait olduğu"

Gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözülmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçe ile karara bağlanmıştır.

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 3 ve 8. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

Ceza Dairelerinin görevini düzenleyen 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi; "Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda açıklamaya itibar edilir" şeklinde iken, 28.06.2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle; "Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkûmiyet dışındaki kararlarda ise iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır" şeklinde değiştirilmiş,

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'na 6545 sayılı Kanunun 37. maddesi ile eklenen geçici 13/5. maddesinde; "Yargıtay Büyük Genel Kurulunun iş bölümünün onaylanmasına ilişkin kararı uygulanmaya başlayıncaya kadar bu kanunla yapılan değişiklikten önceki iş bölümüne ilişkin hükümler uygulanmaya devam olunur" düzenlemesi yapılmıştır.

Bu bakımdan, Yargıtay Kanunu'nun Ceza Dairelerinin görevlerini düzenleyen 14. maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinde 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişikliğin yürürlük tarihi olan 28.06.2014 tarihinden önce düzenlenen tebliğnameler bakımından uygulanması mümkün olmayıp uyuşmazlığın tebliğname tarihinde yürürlükte bulunan iş bölümüne ilişkin hükümler uyarınca çözümlenmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamına göre;

31.10.2013 olan tebliğname tarihi itibarıyla ceza dairelerinin görevinin belirlenmesinde esas alınması gereken iddianamede eylemin "...Müşteki ... ile şüpheli ...'in arasında alacak-verecek meselesi nedeniyle olay yeri olan Dumlupınar ilçesi Büyükaslıhanlar köyünde tartışma çıktığı, bu tartışma sırasında şüphelinin ele geçirilemeyen balta ile müştekinin 43 .. ... plaka sayılı aracının sağ ön ve arka kapılarının kapı kollarına vurarak zarar verdiği, şüphelinin yine söz konusu balta ile müştekinin şoför koltuğunda oturduğu sırada söz konusu aracın ön sol kapı camına vurduğu, bunun neticesinde kırılan cam parçalarının müştekinin kafa kısmına isabet ederek müştekinin Dumlupınar Aile Sağlığı Merkezinden alınan kat-i genel adli muayene raporuna göre basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaralanmasına sebebiyet verdiği..." şeklinde anlatılması karşısında, sanık hakkında kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından kamu davası açıldığı kabul edilmelidir.

Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun istikrarlı kararlarıyla sürdürülen uygulamaya göre, çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır olarak kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması hâlinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adlî para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması hâlinde dikkate alınmalıdır.

Temyiz incelemesine konu olan suçların tebliğname tarihindeki yaptırım miktarları nazara alınarak yapılan değerlendirmede ise; mala zarar verme suçunun yaptırımı TCK'nın 151. maddesinin birinci fıkrası uyarınca dört aydan üç yıla kadar hapis cezası veya adli para cezası; kasten yaralama suçunun yaptırımı aynı Kanun'un 86. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca dört aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezasından ibaret olup; TCK'nın 151. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen mala zarar verme suçunun yaptırımı daha ağır olduğundan, temyiz incelemesinin 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca bu suça ilişkin temyiz davalarına bakmakla yetkili ve görevli olan Yargıtay 8. Ceza Dairesince yapılması gerekmektedir.

Bu itibarla, Yargıtay 3. Ceza Dairesinin görevsizlik kararı isabetli olduğundan, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ve dosyanın anılan daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle

1- Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 25.09.2018 tarihli ve 1468-9716 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın Yargıtay 8. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 28.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6670, Karar No: 2010/9790, Tarih: 07.07.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/6670 E.  ,  2010/9790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... 16.09.2008 tarihli dilekçesiyle, ... Köyünde ... mevkiinde bulunan 45 dönüm yüzölçümündeki taşınmazın 8800 m2 bölümünün 328 ada 45 parsel sayısıyla kendi adına tesbit ve tescil edildiği, diğer bölümünün ise orman niteliğiyle Hazine adına tesbit edilen 338 ada 1 sayılı parsel içinde bırakıldığı, bu bölümün tapu kaydının iptali ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle adına tapuya tescilini istemiştir. Mahkemece davanın hak düşürücü süre nedeniyle REDDİNE karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, genel kadastroda orman olarak Hazine adına tesbiti kesinleşen parselin bir bölümünün tapu kaydının iptali ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle adına tapuya tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 84 Numaralı Orman Kadastro Komisyonunca 1996 yılında yapılıp, 09.08.1996 ila 09.02.1997 tarihinde ilan edilmiştir. Köyde yapılan orman kadastrosunda orman olarak sınırlandırılan 480 hektar 5150 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, 3402 Sayılı Yasanın 22. maddesi gereğince tutanak ve haritası tapu siciline devredilerek 05.02.1998 tarihinde devlet ormanı niteliğiyle tapuya kayıt edilmiştir.

Hüseyinbeyobası Köyünde 2007 yılında yapılıp, 10.05.2007 08.06.2007 tarihleri arasında yapılan askı ilanı sonunda kesinleşen genel kadastroda, 328 ada 45 parsel sayılı 8863,63 m3 yüzölçümündeki taşınmaz tarla niteliğiyle ... adına tesbiti itirazsız kesinleşerek tapuya kayıt edilmiştir.

1996 yılında yapılıp itirazsız yerlerde 09.02.1997 tarihinde mesai saati bitiminde kesinleşen orman kadastrosu ve 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulamasında çekişmeli 338 ada 1 sayılı parselin tamamının orman kadastrosu sınırları içinde bırakıldığı, orman kadastrosunun kesinleşmesiyle 05.02.1998 tarihinde tapuya kayıt edildiği, sonraki tarihlerde durumunun değişmediği, 2007 yılında Hüseyinbeyobası Köyünde yapılan orman kadastrosunda her hangi bir işleme konu edilmediği, 09.02.1997 tarihinde kesinleşen ve dava konusu taşınmazı içine alan orman kadastrosunun iptali için davacının hiçbir yasal olanağının kalmadığı, orman kadastrosunun iptali konusunda açılacak davada hak düşürücü sürenin çoktan geçtiği, hak düşürücü sürenin dava şartı olduğu gözetilerek davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı tarafın tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda ... onama harcının temyiz edene yükletilmesine 07/07/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13931, Karar No: 2006/17040, Tarih: 05.12.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/13931 E.  ,  2006/17040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada ... 2. Sulh Hukuk ile ... 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; ...'nın 03.03.2005 tarihinde ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince vesayet altına alındığı, önceki adresinin ... ... Sokak Basaş Apt. 8/1 olduğu anlaşılmakla, yetkili mahkeme ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 05/12/2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11596, Karar No: 2014/12054, Tarih: 31.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/11596 E.  ,  2014/12054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın, dosyadaki diğer sanık ile birlikte aynı evde bulundukları esnada hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen arkadaşlarının mağdur ile birlikte yan odaya geçtikten sonra mağdurun salonda bıraktığı el çantasının içinden parasını çaldıklarının anlaşılması karşısında, eylemin 5237 sayılı TCK' nın 142/1-b maddesine uyan suçu oluşturduğu halde, aynı yasanın 141/1. maddesi ile yazılı şekilde hüküm kurulması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... ...’nın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 31.03.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21143, Karar No: 2013/5710, Tarih: 28.03.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/21143 E.  ,  2013/5710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.

Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın, müştekinin sahibi olduğu bellona isimli mobilya mağazasına gittiği kendisini kardeşi olan ... olarak tanıtarak bellona fabrikasında çalıştığına dair kart gösterdiği, taksitle yatak odası takımı almak istediğini söylediği, müştekinin sanığın göstermiş olduğu karta dayanarak bellona fabrikasını aradığı ve ... isimli birisinin çalışıp çalışmadığını sorduğu, ... isimli işçinin çalıştığının söylenmesi üzerine ikna olan katılandan taksitle 2.450 TL değerinde yatak odası takımı aldığı,örnekevler mahallesi adresini bildirerek almış olduğu ürünlerin bu adrese götürülmesini istediği, ... ismi ile bono düzenleyerek imzaladığı,eşyaları taşıyan şahıslara kız kardeşine hediye olarak aldığını söyleyerek başka bir adrese götürmeleri istediği ve daha önceden kendisini bellonada mağaza müdürü olarak tanıtıp defolu ürünleri akrabalarına ucuza satabileceğine inandırdığı tanık ...'e sattığı, sanığın bu şekildeki hileli söz ve davranışlarla haksız menfaat temin ettiği anlaşılmakla, üzerine atılı suçun subut bulduğuna dair kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Dosya içerisindeki adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK' nın 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesindeki isabetsizlik aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 28.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14117, Karar No: 2016/13584, Tarih: 08.11.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/14117 E.  ,  2016/13584 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, taraf avukatlarının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir.

Anlaşılacağı üzere 21/1. maddesinde işverenin, 21/4. maddesinde ise üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bu maddelere göre açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir.

Anlaşılacağı üzere 21/1. maddesinde işverenin, 21/4. maddesinde ise üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bu maddelere göre açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir.

Söz konusu Kanunun 141 – 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.