muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3417, Karar No: 2024/3354, Tarih: 22.04.2024

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Olay, tespit yakalama, arama ve mufaza altına alma tutanağı içeriği, tanık beyanları, sanık savunmaları ve tüm dosya birlikte değerlendirildiğinde; olay tarihinde sanık ...'ın, tanık ...Ç.'ye eroin satarak uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediğinin sabit olduğundan mahkumiyetine, ancak uyuşturucu madde satışının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 188 inci maddenin dördüncü fıkrasının (b) bendinde sayılan yerlerden olmayan parka yakın yerde meydana gelmesi nedeniyle sanık hakkında anılan maddenin uygulanmasının mümkün olmadığı, buna bağlı olarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 188/4. maddesindeki iki nitelikli halin gerçekleşmemesi nedeniyle sanığa verilen temel cezada artırım yapılmasına yer olmadığına karar verilerek, sanık hakkında ilk derece mahkemesince verilen hüküm kaldırılmış ve yeniden mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Olay, tespit yakalama, arama ve muhafaza altına alma tutanağı, Ankara Kriminal Polis Laboratuvarı rapor içeriği, Adli Tıp Raporu, sanık savunmaları, tanıkların beyanları tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık ve müdafinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamındaki delillere göre usul ve kanuna uygun bulunarak hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 27.04.2023 tarihli ve 2023/525 Esas, 2023/508 Karar sayılı kararında sanık ve müdafince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.04.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2017/3446, Karar No: 2017/8454, Tarih: 07.06.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/3446 E.  ,  2017/8454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın Tahliyesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Dava, kesinleşen icra takibi nedeniyle tahliye istemine ilişkidir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş karar davalı borçlu tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı, 01/01/2008 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli yazılı kira sözleşmesine dayanarak 14/10/2015 tarihinde başlattığı icra takibi ile 2009 yılı Kasım ile 2015 yılı Ekim ayları arasına ait toplam 12.240,00 TL kira ve 6.467,76 TL işlemiş faiz alacağının tahsilini talep etmişti.Davalı borçlu borca itiraz etmemiş, takip kesinleşmiştir.

Kesinleşen takip nedeniyle tahliye davasında davalı borçlu kesinleşen takip miktarını takip tarihinden önce ya da yasal ödeme süresinde ödendiğini kanıtlamalıdır.Takip dayanağı kira sözleşmesinin hususi şartlar bölümünde; Demirbaşlar ile ilgili olarak masraf yapılırsa fatura karşılığı gelecek kiralardan düşüleceği kararlaştırılmış olup davalı da bu düzenleme uyarınca bir takım faturalar ibraz ederek kira bedelinin ödendiğini savunmuştur. Kira sözleşmesinde yazılı düzenleme karşısında dar yetkili icra mahkemesi uyuşmazlık hakkında karar veremez. Mahkemece uyuşmazlığın yargılamayı gerektirdiğinden bahisle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde yargılamaya devam edilerek işin esası hakkında karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün İİK'nun 366. ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 07/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/18684, Karar No: 2012/3140, Tarih: 26.01.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/18684 E.  ,  2012/3140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanık ...'e ceza verilmesine yer olmadığına, diğer sanığın beraatine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, Ancak;

1- Orman idaresi sanık ... hakkında açılan kamu davasına usulüne uygun olarak katılma isteminde bulunmayıp bu konuda herhangi bir kararda alınmadığından bu sanık ile ilgili temyiz isteminin CMUK'un 317.maddesi uyarınca reddine,

2- Katılan vekilinin sanık ... ile ilgili temyiz isteğinin incelenmesine gelince;

Sanık ...'un duruşmadaki sorgusunda suç tutanağındaki ikrarını inkarla o zaman da araba garajında ele geçen emvalin ... işini oğlunun yaptığını söylediğini ifadesine göre, tutanakta imzası bulunan orman muhafaza memurları yeniden dinlenerek sanığın da imzasını içermesi sebebi ile 6831 sayılı Orman Kanununun 82.maddesi uyarınca aksi ... oluncaya kadar geçerli bulunan suç zaptındaki gibi sanığın ormandan 5 dişbudak ağacı kazma ve balta ile çıkarıp evinin önüne getirip odun olarak doğradığını beyan ... etmediği sorulup sonucuna göre suç zaptı doğrulanır ise sanığın fiilinin sübut bulacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 26.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11264, Karar No: 2016/5882, Tarih: 30.05.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/11264 E.  ,  2016/5882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ....Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17.02.2015 tarih ve 2012/199-2015/32 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili adına tescilli 2011/00125 sayılı koltuk kaplama (döşeme kumaşı) desenine ilişkin endüstriyel tasarımın bulunduğunu, davalının bu tasarıma konu ürünü satışa arz ettiğini ileri sürerek tasarıma vaki tecavüzün tespitini, önlenmesini, şimdilik 20.000 TL maddi, 5.000 TL manevi tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, anılan ürünün müvekkilince üretilmeyip ithalatçı ... firmasından alındığını, toplam 1.874,8 metre kumaşın temin edilmesinin hemen ardından işyerinde tespit yapıldığını, bu esnada ürünün davacı adına tescilli olduğunun öğrenildiğini, tespitin ardından ürünün alınmasına son verildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, aynı sektörde faaliyet gösteren davalının söz konusu koltuk kaplama kumaşı deseniyle ilgili bilgi sahibi olması gerektiği göz önüne alındığında davacının tescilli belgesindeki koltuk kaplama kumaşındaki desenin aynını taşıyan desenlerin bulunduğu kumaşları kullanması sebebiyle davacı yanın tasarımdan kaynaklanan hakkına tecavüz fiilini gerçekleştirdiği, raporda davalı yanca sunulan faturaya göre değerlendirme yapılmışsa da davalının tecavüzden önceki döneme ait ticari defter ve kayıtlarının tamamının incelenmesinin sağlanamadığı, ayrıca kapanış tastikinin yapılmamış olması sebebiyle eksik kayıtların da mevcut olduğu ve davalının iş yerinde bulunan tasarıma tecavüzlü ürünün miktarı nazara alındığında bilirkişi tarafından yapılan tazminat hesabının oldukça düşük kaldığı, 6098 sayılı Kanun'un 50 ve 51. maddeleri nazara alınarak kadri maruf olduğu sonucuna varılan 5.000 TL maddi tazminatın uygun görüldüğü gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, davacının tescilli 2011/00125 sayılı tasarıma davalının tecavüzde bulunduğunun tespiti ile men ve ref'ine, takdiren 5.000 TL maddi ve 2.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 358,63 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 30.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1547, Karar No: 2018/8634, Tarih: 07.06.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/1547 E.  ,  2018/8634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamında diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından, suç tarihinde 12-15 arası yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun hakkında 5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesi uyarınca işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişip gelişmediği hususunda uzman hekim raporu alınmadan başka suç tarihli bir dosyadan alınan raporun dosya arasına konularak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin beyanına göre, suça sürüklenen çocuğun 50,00 TL bozuk para çalması karşısında, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-TCK'nın 61. maddesine aykırı olarak etkin pişmanlık hükmünü düzenleyen 168. maddesinin, yaş küçüklüğü sebebiyle indirim öngören 31. maddesinden önce uygulanması,

Somut olayda ise; müştekinin beyanına göre, suça sürüklenen çocuğun 50,00 TL bozuk para çalması karşısında, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-TCK'nın 61. maddesine aykırı olarak etkin pişmanlık hükmünü düzenleyen 168. maddesinin, yaş küçüklüğü sebebiyle indirim öngören 31. maddesinden önce uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 07/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10123, Karar No: 2008/8650, Tarih: 16.06.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/10123 E.  ,  2008/8650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Karaman Aile Mahkemesi

TARİHİ :15.03.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davalı süresinde yetki itirazında bulunmuş ve Karapınar Mahkemelerinin yetkili olduğunu ileri sürmüştür.

Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.(TMK.md.19)

Boşanma veya ayrılık davalarında yetkili mahkeme eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yer mahkemesidir. (TMK. md.168)

Davacı koca, K..’ın köyünde oturduğunu, ancak tedavi amaçlı olarak 82.Yıl Devlet Hastanesine geldiği için Karaman’da ikamet ettiğini 7.6.2006 tarihli oturumda beyan ve imza etmiştir. Tedavi amaçlı olarak bulunulan yer, başlı başına yerleşim yeri olarak kabul edilemez.

Toplanan delillerden tarafların boşanma davasından önce son altı ay birlikte oturdukları yerin Karapınar olduğu anlaşılmaktadır. Davacının yerleşim yerinin Karaman olduğu yönünde delil getirilmemiştir. Öyleyse yetki itirazının kabulüyle yetkisizlik kararı verilmesi gerekirken işin esası hakkında hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün açıklanan sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi. 16.06.2008 pzt.
Yargıtay — Esas No: 2012/11563, Karar No: 2013/16327, Tarih: 07.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/11563 E.  ,  2013/16327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın UYAP kanalıyla Mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 20.05.2013 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nun 64/1. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11354, Karar No: 2012/9069, Tarih: 05.09.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/11354 E.  ,  2012/9069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KİŞİLERCE ÖZEL MÜLKE KONU OLDUĞU İDDİASIYLA AÇILAN

-KARAR-

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava, taşınmaz üzerindeki muhtesatın aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 09.02.2012 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve Resmi Gazetede yayımlanarak 01.03.2012 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 7. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden 7. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 05.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/16542, Karar No: 2023/19873, Tarih: 19.12.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/16542 E.  ,  2023/19873 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/503 E., 2023/1294 K.

DAVA TARİHİ : 26.10.2018

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 28. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/540 E., 2020/426 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi.

Davalı vekilince temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasının istenilmesi üzerine, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 19.12.2023 Salı günü tayin edilerek taraflara tebligat gönderilmiştir.

Duruşma günü davalı vekili Avukat .... ile davacı vekili Avukat... geldiler.

Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verildi.

Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalılar nezdinde yurt dışı inşaat şantiyelerinde çalıştığını, taraflar arasındaki iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, davacının fazla çalışma yaptığını, hafta tatili izinlerini kullanmadığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını ve hak ettiği hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödenmediğini, yıllık izinlerini kullanmadığını ve iş sözleşmesinin feshi tarihinde hak kazanıp kullanmadığı izin sürelerine ait ücretin ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile yıllık izin alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının çalıştığı alt işveren şirketlerin davaya dâhil edilmesi gerektiğini, davacının davalı Şirketten talep edilebilir alacağı bulunmadığını, çalışılan ülke şartları ve mevzuat hükümleri dikkate alındığında davacının hukuka ve yasaya aykırı olarak ileri sürdüğü iddialarla çalışmış olmasının mümkün olmadığını, davacının fazla çalışma yaptığını kanıtlaması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının davalıya ait Suudi Arabistandaki havalimanı şantiyesinde çalıştığı, davalı tarafından iş sözleşmesinin tazminat gerektirmeyecek şekilde feshedildiğinin kanıtlanamadığı, bu nedenlerle davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, tanık beyanlarından davacının bilirkişi raporunda belirtilen şekilde fazla çalışma yaptığı, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatillerde çalıştığı, yıllık izin alacağının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; davacının müvekkili Şirket çalışanı olmadığını, davacının davalı şirketten hiçbir hak ve alacağı bulunmadığını, davacının yurt dışında çalışmış olması nedeniyle hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil günlerine ilişkin çalışılan ülke mevzuatının uygulanması gerektiğini, hesaplamada gerçek dışı tanık beyanlarının dikkate alınmaması gerektiğini, davacının aldığını iddia ettiği aylık ücretin de dosya kapsamında hiçbir ispatı bulunmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının işçilik alacaklarından davalı şirketin asıl işveren sıfatı ile sorumlu olduğu, tanık beyanları dikkate alındığında davacının fazla çalışma yaptığı, dinî bayramların ilk günü dışında ulusal bayram ve genel tatillerde ve ayda iki hafta tatilinde çalıştığı, Türk hukuku uygulanmasının yerinde olduğunu, davalı tarafından feshin tazminat ödenmeyecek şekilde gerçekleştiğinin ispatlanamadığı gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeleri tekrar ederek ve resen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; iş sözleşmesine uygulanacak hukuk, davacının kıdem ve ihbar tazminatı alacağına hak kazanıp kazanmadığı, ücretin miktarı ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ispatı ve hesaplanması ile davacı lehine hükmedilen vekâlet ücreti noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

2. 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun'un (5718 sayılı Kanun) 27 nci maddesi şöyledir: