muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4548, Karar No: 2023/500, Tarih: 21.02.2023

2.Sanık aşamalardaki beyanında olayın meydana gelmesinde etken davranışının bulunmadığını ileri sürmektedir.

3.Olay günü Jandarma görevlileri tarafından hazırlanan olay yeri inceleme raporu ile polis memurları tarafından düzenlenen kaza tespit tutanağı dosyada bulunmaktadır.

4.23.05.2015 tarihli ölü muayene ve otopsi tutanağında, kaza sonucu ölenler ... ve ...'ın her ikisi hakkında,

''...

Kişinin ölümünün trafik kazası ile husulü mümkün künt kafa genel vücut travmasına bağlı kafatası, boyun omurları, seri halinde kaburga ve etraf kemik kırıkları ile karakterli beyin zarları kanaması, beyin doku harabiyeti, iç organ harabiyeti ve iç kanama sonucu meydana gelmiş olduğu

...''

Denilmektedir.

5.Dosyada mevcut Yerel Mahkemece aldırılan 29.06.2015 tarihli ... Adli Tıp Kurumu Başkanlığı ... Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığınca sunulan raporda ve keşif üzerine trafik polis memuru bilirkişi tarafından tanzim edilen 27.11.2015 tarihli raporlarda sanığa kusur atfedilmemiştir.

IV. GEREKÇE

Yerel mahkeme kararında yapılan inceleme neticesinde olayın kabulünde herhangi bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Bilirkişi raporları, taraf anlatımları gözetildiğinde Mahkemece, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, katılan ... vekilinin temyiz istemi yerinde bulunmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanlar ... ve ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz istemi reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2016 tarihli ve 2015/215 Esas, 2016/47 Karar sayılı kararında katılanlar ... ve ... vekili ile katılan ... vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8346, Karar No: 2016/15454, Tarih: 26.12.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/8346 E.  ,  2016/15454 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde yetkisizlik kararı verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesinde, iş mahkemelerinde açılacak her davanın, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabileceği bildirilmiş, 15. maddesinde ise,, bu Kanunda açıklık bulunmayan durumlarda Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümlerinin uygulanacağı belirtilmiş, 6100 sayılı Kanunun 6. maddesinde, genel yetkili mahkemenin, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi olduğu, yerleşim yerinin, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu hükümlerine göre belirleneceği, 7. maddesinde, davalı birden fazla ise davanın, bunlardan birinin yerleşim yeri mahkemesinde açılabileceği, 19. maddesinde, yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesinin gerektiği ve yetki itirazında bulunan tarafın yetkili mahkemeyi, birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirmesinin gerektiği, davalının süresi içinde ve yöntemince yetki itirazında bulunmadığı takdirde davanın açıldığı mahkemenin yetkili hâle geleceği, 116. maddesinde, kesin yetki kuralının bulunmadığı durumlarda yetki itirazının ilk itirazlardan olduğu, 117. maddesinde, ilk itirazların hepsinin cevap dilekçesinde ileri sürülmesinin gerektiği ve aksi hâlde dinlenemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Açıklanan yasal düzenlemeler karşısında, basit yargılamaya tabi olup yetkinin kamu düzenine ilişkin olmadığı, ortada kesin bir yetki kuralının da bulunmadığı inceleme konusu davada, davalı vekilinin cevap dilekçesinde yetki itirazında da bulunmadığı gözetilerek, işin esasına girilerek varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8239, Karar No: 2015/20791, Tarih: 17.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/8239 E.  ,  2015/20791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Ticarî faaliyeti meslek olarak icra eden kişilerin, güvenilirliğini sağlamak amacıyla, bu suçun, tacir (kişisel olarak ticaretle uğraşan kimseler) veya şirket yöneticisi olan ya da şirket adına hareket eden kişilerin ticarî faaliyetleri sırasında işlenmesi, TCK'nın 158/1-h bendinde nitelikli hâl kabul edilmiştir. Bu kavramlar Türk Ticaret Kanunun ilgili hükümlerine göre belirlenecektir.

Türk Ticaret Kanunu madde 14 de, tacir;

"(1)Kişisel durumları ya da yaptığı işlerin niteliği nedeniyle yahut meslek ve görevleri dolayısıyla, kanundan veya bir yargı kararından doğan bir yasağa aykırı bir şekilde ya da başka bir kişinin veya resmî bir makamın iznine gerek olmasına rağmen izin veya onay almadan bir ticari işletmeyi işleten kişi de tacir sayılır.“ denilmektedir.

Ticaret şirketleri, aynı yasanın madde 124 de;

(1)Ticaret şirketleri; kollektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerden ibarettir.

(2) Bu Kanunda, kollektif ile komandit şirket şahıs; anonim, limited ve sermayesi paylara bölünmüş komandit şirket sermaye şirketi sayılır” şeklinde tanımlanmıştır.

Kooperatif yöneticilerinin, kooperatifin faaliyeti kapsamında, dolandırıcılık suçunu işlemeleri de nitelikli hâl, kabul edilmiştir. Üye sayısı dolmasına rağmen, üyeliğe kabulün devamından bahsederek üye kayıt edilmiş gibi kişinin parasının alınması bu suç tipine örnek gösterilebilir. Kooperatif yöneticilerinin kimler olduğu 1163 sayılı Kooperatifler kanunun 55 ve devamı maddelerinde tanımlanmıştır. Madde 55 - Yönetim Kurulu, kanun ve anasözleşme hükümleri içinde kooperatifin faaliyetini yöneten ve onu temsil eden icra organıdır. Yönetim Kurulu en az üç üyeden kurulur. Bunların ve yedeklerinin kooperatif ortağı olmaları şarttır. Yönetim Kurulu üyeliğine seçilen tüzel kişiler, temsilcilerinin isimlerini kooperatife bildirir.

Bu suçun oluşabilmesi için, tacir veya şirket yöneticisi olan ya da şirket adına hareket eden kişilerin dolandırıcılık suçunu ticari faaliyetleri sırasında işlemiş olmaları gerekir. Keza, kooperatif yöneticilerinin bu nitelikli halden cezalandırılabilmeleri için suçun kooperatifin faaliyeti kapsamında, işlenmesi gereklidir. Bu suçun faili tacir veya şirket yöneticisi yada şirket adına hareket eden kişi yada kooperatif yöneticisi olabilir.

Somut olayda; sanık ...'in merkezi İstanbul'da bulunan ... Ticaret adlı şirkette pazarlamacı olarak, diğer sanık ...'ın ise aynı şirkette şoför olarak çalıştıkları ve kapıdan pazarlama işi için Bartın'a gittikleri, satış için 03/07/2009 tarihinde katılan ...'nin evine giderek önce kapalı bir zarf verdikleri ve açmamasını söyleyerek, müdürleri olduğunu belirttikleri bir kişiye telefon açtıkları, daha sonra gelen bu şahsın zarfı açtığında katılana hediye olarak 106 ekran plazma tv, mikrodalga fırın ve mutfak robotu çıktığını,bu hediyeleri alabilmesi için başka eşyalar satın alması gerektiğini söyledikleri, katılanın kabul etmesi üzerine porselen yemek takımını 1.350 Euro'ya sattıkları, katılanın parayı sanıklara verdiği, sanıkların da porselen yemek takımı, iki tane mini fırın ve mutfak robotunu verip diğer hediyeleri araçtan getireceklerini söyleyerek aşağı indikleri, ancak; eşyaları getirmeyerek olay yerinden kaçtıkları, sanıkların yine aynı şekilde 11/07/2009 tarihinde katılan ...'in evine gittikleri, katılana ...Köyü'nde büyük market açacaklarını söyleyerek çekiliş için zarf verdikleri, sonradan gelen müdür dedikleri şahsın zarfı açtığında, plazma tv, fırın, tencere takımı ve mutfak robotu kazandığını, bu hediyeleri alabilmesi için kendilerinden başka bir eşyayı satın alması gerektiğini söylediği, bunun üzerine katılan Yüksel'in 900 Euro karşılığında Kütahya porselen takımı almaya karar verdiği ve parayı sanıklara ödediği, sanıkların eşyaları getirmek için çıktıkları, iki adet fırın ile tencere takımını getirdikleri, plazma tv, porselen takımı ve mutfak robotunu da araçtan getireceklerini söyleyip para ile birlikte kaçtıkları anlaşılmakla; Vardaroğlu Ticaret adına hareket eden sanıkların, katılanlara zarf çektirmek suretiyle hediye çıktığını söyleyip, diğer eşyaların da hile ile satışını yaparak hediye olan eşyaları

getirmeden kaçmaları şeklindeki eylemlerinin, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-h maddesinde düzenlenen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabul ve uygulamada bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 17.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3457, Karar No: 2016/12193, Tarih: 23.05.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/3457 E.  ,  2016/12193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, asgari geçim indirimi, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılardan ...'nin avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar ....n aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- HMK 107. maddesinin gerekçesine göre belirsiz alacak davasının, kısmen eda davasıyla birlikte külli tespit davası olarak da açılabilmesi imkân dâhilindedir. O halde belirsiz alacak davasında bir miktarın tahsili yanında, kalan tutarın tespiti istenebilecek ve yargılama sırasında belirlendiğinde kalan miktar da talep edilebilecektir.

Bunun tam eda davasından farkı, belirlenebilen miktarın talebi yerine, kısmi bir miktarın istenebilmesidir. Örneğin belirsiz bir alacak için alacaklı tarafından belirsiz alacak davası açıldığında ve 100,00 TL için tahsil, kalan miktarı için ise alacağın tespiti istendiğinde kısmi eda külli tespit davasından söz edilir. Zira alacaklı işveren veya resmi kurum kayıtlarında geçen belirleyebildiği miktarı davaya konu etmek yerine, farazi bir miktar için talepte bulunmuştur. Sözü edilen davanın kısmi davadan farkı ise, alacaklının kısmi dava açtığını belirtmeksizin belirsiz alacak davasından söz ederek taleplerde bulunmasına dayanır. Yukarıda açıklandığı üzere belirsiz bir alacak için alacaklının açıkça kısmi dava açtığını belirterek talepte bulunması veya belirsiz alacaktan söz edilmeksizin kısmi taleplerde bulunulması halinde davanın kısmi dava olarak açıldığı kabul edilir.

Kısmi eda külli tespit davasının açıldığı anda alacağın tamamı için zamanaşımı kesilir. Yargılama sırasındaki işleminden veya hâkimin her kararından sonra yeniden işlemeye başlayacağından yargılama sırasında alacağın zamanaşımına uğradığından söz edilemez. Bu nedenle yargılama sırasında arttırılan taleplere karşı yapılan zamanaşımı defi sonuca etkili değildir. Ancak faiz başlangıcı açısından tahsil amaçlı belirsiz alacak davasından farklı bir durum vardır. Davaya konu edilen miktar bakımından faiz başlangıcı olarak dava tarihi kabul edilmelidir. Alacağın kalan kısmın sadece tespiti istenmiş olmakla, belirlenen bakiye alacak miktarının ilerde talep edildiği tarihten itibaren faize karar verilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı vekilinin dava dilekçesinde talep ettiği alacakların sembolik miktarlar olduğu anlaşılmaktadır. Dava, niteliği itibariyle külli tespit kısmi eda istemli belirsiz alacak davasıdır. Bu nedenle davacının alacaklarına işletilecek faizlerin başlangıç tarihlerinin dava ve ıslah tarihleri olarak ayrı ayrı belirtilmesi gerekirken talep edilen tüm alacaklara dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, söz konusu hatanın giderilmesi yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK’nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz edilen kararın hüküm fıkrasın 1. paragrafının çıkarılarak yerine;

“1- Davanın KISMEN KABUL KISMEN REDDİNE,

2.866,30 TL net kıdem tazminatının iş akdinin fesih tarihi olan 08.08.2012 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

1.838,48 TL net ihbar tazminatının 100,00 TL’sinin 08.07.2014 dava tarihinden, 1.738,48 TL’sinin 31.08.2015 ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

7.552,97 TL net fazla mesai ücret alacağının 100,00 TL’sinin 08.07.2014 dava tarihinden, 7.452,97 TL’sinin 31.08.2015 ıslah tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

219,02 TL net bayram ve genel tatil ücret alacağının 100,00 TL’sinin 08.07.2014 dava tarihinden, 119,02 TL’sinin 31.08.2015 ıslah tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

443,33 TL net yıllık izin ücreti alacağının 100,00 TL’sinin 08.07.2014 dava tarihinden, 343,33 TL’sinin 31.08.2015 ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,” paragrafının yazılmasına, hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine, 23.05.2015 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12086, Karar No: 2009/2834, Tarih: 05.03.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/12086 E.  ,  2009/2834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalının muhtelif aboneliklere ait fatura tüketim bedellerini vadesinden sonra ödediğini bildirerek, 26.6.2003 tarihine kadar 12.409.989.000 TL gecikme cezası ve 2.118.179.920 TL gecikme cezasının KDV’si olmak üzere toplam 14.528.168.920 TL’nin 26.6.2003 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozmaya uyulduğu açıklanarak, davanın kısmen kabulü ile, gecikme cezası ile gecikme cezası KDV toplamı 1.940 YTL.nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, bozmanın şumulü dışında kalarak kesinleşmiş olan cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün bulunmamasına göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davalının, üç adet su aboneliğine ait fatura tüketim bedellerini geç ödemesi nedeniyle 6183 sayılı yasada öngörülen gecikme zammı ve gecikme zammının KDV’sini talep etmiştir. Mahkemece, bu şekilde yapılan hesaplama sonucu verilen karar Dairemizce 11.6.2007 günlü ilam ile , “ davanın dayanağını teşkil eden taraflar arasında düzenlenen, 2008/12086-2009/2834

ikisi 18.10.1996 tarihli, diğeri de 8.6.1976 tarihli olan üç adet abonelik sözleşmesinde 6183 sayılı yasa gereğince gecikme zammı istenebileceğine dair bir kararlaştırma bulunmamaktadır. Bu durumda davacı, anılan yasaya göre gecikme zammı isteminde bulunamaz. Ancak,-çoğun içinde az da vardır- kuralı gereğince davacının zamanında ödenmeyen alacağı nedeniyle yasal faiz talep edebileceğinin kabulü gerekir. “ gerekçesi ile bozulmuş ve mahkemece de bozmaya uyulmasına karar verilmiş ancak iki sözleşme için yine 6183 sayılı yasada öngörülen oranlarda faiz hesabı yapan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmuştur. Bozmaya uyulmakla, taraflar yararına usulü kazanılmış hak doğacağından bozma kararı gereğince işlem yapılması zorunludur. O halde, yukarıda açıklanan bozma kararı gereğince işlem yapılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent gereğince temyiz edilen hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 1.60 TL kalan harcın davacıdan alınmasına, 5.3.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11806, Karar No: 2013/1258, Tarih: 29.01.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/11806 E.  ,  2013/1258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, asıl ve birleşen dosya ile; işveren tarafından davacı işçiye belge imzalatılmak istenildiği, imzalamayınca hakaret ve darp edilerek işe gelmemesinin söylendiğini belirterek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının işi kendisinin bıraktığın belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tanık beyanları ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Fazla çalışma ücretlerinin miktarı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi 11 saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok 11 saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde 11 saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda fazla çalışma ücreti, tanık beyanları doğrultusunda ,davacının haftanın 6 günü 8:00-18:00 saatleri arasında, haftada 60 saat çalıştığı ve haftalık 15 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek belirlenmiştir. Hesaplama yapılırken ara dinlenme süresinin mahsup edilmediği anlaşılmış olup günlük çalışma süresinden ara dinlenme süresi düşülerek fazla mesai alacağının belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde hatalı bilirkişi raporu esas alınarak karar verilmesi bozma nedeni yapılmıştır.

Somut olayda fazla çalışma ücreti, tanık beyanları doğrultusunda ,davacının haftanın 6 günü 8:00-18:00 saatleri arasında, haftada 60 saat çalıştığı ve haftalık 15 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek belirlenmiştir. Hesaplama yapılırken ara dinlenme süresinin mahsup edilmediği anlaşılmış olup günlük çalışma süresinden ara dinlenme süresi düşülerek fazla mesai alacağının belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde hatalı bilirkişi raporu esas alınarak karar verilmesi bozma nedeni yapılmıştır.

2-Aktin feshi halinde kullanılmayan yıllık izin sürelerine ait ücret, işçinin kendisine veya hak sahiplerine ödenir. Böylece, iş sözleşmesinin feshinde kullanılmayan yıllık ücretli izin hakkı izin alacağına dönüşür.

Somut olayda karara esas alınan bilirkişi raporunda davacının çalıştığı tüm dönem için 162 gün izin hakkı bulunduğu belirtilerek yıllık ücretli izin alacağı belirlenmiş, yıllık izin alacağına esas bu sürenin ne şekilde belirlendiği açıklanmamıştır. Mahkemece, davacının hangi yıl için kaç gün izin hakkı bulunduğu ve toplam kullanılmayan yıllık ücretli izin süresi yürürlükteki kanun hükümleri gereğince denetime elverişli bilirkişi raporu ile belirlenerek sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.