muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16135, Karar No: 2015/22672, Tarih: 30.06.2015

Eldeki dava, 6356 sayılı Kanun'un 26. maddesinin ikinci fıkrasına dayanılarak, üyesi işçiyi temsilen ... tarafından açılmıştır. Davacı işçinin, uyuşmazlığa konu dönemde, davalı asıl işveren ...'na bağlı hastanede, alt işveren işçisi olarak çalıştığı sabittir.

Alt işveren işçisi, alt işverene ait işyerinin dahil olduğu iş kolunda kurulu bir sendikaya üye olabilir. Alt işverenin işyeri asıl işverenden bağımsız olduğundan, işkolu asıl işverenin yaptığı işe göre belirlenmez. Alt işverenin işkolu tespitinin, asıl işverenden ayrı olarak yapılması gereklidir. 6356 sayılı Kanun'un 4/2. maddesinde öngörülen “Bir işyerinde yürütülen asıl işe yardımcı işler de, asıl işin girdiği işkolundan sayılır.” şeklindeki kural, bir işyeri sınırları ve organizasyonu içerisinde yürütülen işler için önem taşır. Yoksa, birbirinden ayrı işyerlerinde farklı işkoluna giren işler yapılıyorsa, asıl iş yardımcı iş kavramı geçerli olmaz. Aynı Kanun'un 17/4. maddesindeki “Bir işyerinde yardımcı işlerde çalışan işçiler de, işyerinin girdiği işkolunda kurulu bir sendikaya üye olabilir.” hükmü açısından da aynı husus geçerlidir. Anılan sebeple, alt işverene ait işyerinde yapılan işlerin, asıl işverene ait işyerinde yapılan işlere yardımcı iş olarak değerlendirilmesi doğru değildir. Alt işveren işçileri, alt işverene ait bağımsız işyeri çalışanları olduklarından, bağlı bulundukları işkolunun, asıl işverenden ayrı olarak belirlenmesi gerekir.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisine konu hizmet alım sözleşmesi kapsamında alt işveren işçilerince yürütülen işler nazara alındığında, veri hazırlama elemanı olarak çalıştığı belirtilen davacının sağlık ve sosyal hizmetler iş kolunda kurulu bulunan Türkiye Sağlık İşçileri Sendikasına üye olması mümkün değildir. Dolayısıyla işçinin üyeliği geçersiz olup, sendikanın işçiyi temsilen dava açma yetkisi bulunmamaktadır. Mahkemece, bu yönün gözardı edilerek, yargılamaya devam edilmesi hatalı olmuştur. Bu halde, davacı işçiye davasını bizzat veya vekili aracılığıyla takip etmesi için tebligat yapılmalı ve sonuca göre yargılamaya devam edilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, sair yönler incelemesine yer olmadığına, 30.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10267, Karar No: 2016/11644, Tarih: 26.09.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/10267 E.  ,  2016/11644 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi (iş)

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği üzere davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı Kurum, 01.11.2005 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve yapılan masrafların rücuan tahsilini talep etmiştir.

506 sayılı Yasanın 92. maddesi, “malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir.” düzenlemesini içermektedir.

Kurumun, sigortalı veya hak sahiplerine bağladığı ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi; bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin, yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda; Kurumun ödemediği veya ödemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönü de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır.

Dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Yasanın 92. maddesi uyarınca indirildiğinin anlaşıldığı eldeki davada; davalıların tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarının; gelirin başladığı tarih itibariyle 506 sayılı Yasanın 92. maddesi uyarınca indirilmiş hali üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına, indirme tarihine kadar yapılan ödeme miktarının yarısının da eklenmesi suretiyle belirlenecek değere davalının kusur oranı uygulanmak suretiyle belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Diğer taraftan, Mahkemece hükme esas alınan kusur durumuna ilişkin 25/03/2013 tarihli bilirkişi raporunda; müteveffa sigortalının %50, davalı ....'nin %40, davalı ...'nun %5, davalı ...'in de %5 oranında kusurlu olduğu belirtilmesine rağmen, davacı kurumun talebi ile bağlı kalınarak kurum zararının %90’ ına isabet eden miktara hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, taraflar avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Diğer taraftan, Mahkemece hükme esas alınan kusur durumuna ilişkin 25/03/2013 tarihli bilirkişi raporunda; müteveffa sigortalının %50, davalı ....'nin %40, davalı ...'nun %5, davalı ...'in de %5 oranında kusurlu olduğu belirtilmesine rağmen, davacı kurumun talebi ile bağlı kalınarak kurum zararının %90’ ına isabet eden miktara hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, taraflar avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine 26.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5049, Karar No: 2014/3903, Tarih: 20.03.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/5049 E.  ,  2014/3903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Sulh Hukuk Mahkemesi ve Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlının yerleşim yerinin değişmesi nedeniyle davacının vasiliğinin kaldırılması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 412. maddesinde de; “Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez....” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından kısıtlının Sulh Hukuk Mahkemesi'nce vesayet altına alındığı, o tarihten beri aynı mahkemede takip edildiği ancak TMK’nın 412. maddesi uyarınca vesayet makamı olan Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının yerleşim yerinin “.....” olarak değiştirilmesine izin verildiği anlaşılmıştır. Her ne kadar kısıtlının yerleşim yeri adresinin “....” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmişse de, kısıtlının daha önceki adresi ve adres değişikliği sonrası yeni adresinin de bakımevi olması her ne kadar Türk Medeni Kanununun 22. maddesinde bakım ve sağlık kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı belirlenmişse de, kısıtlının yerleşmek niyetiyle bakımevinde kaldığı ve sürekli bakım ve gözetiminin bakımevinde gerçekleştirildiği anlaşıldığından ve vesayet makamı tarafından kısıtlının yerleşim yerinin “....” olduğu belirlenmiştir. Buna göre

uyuşmazlığın Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 20.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/28172, Karar No: 2022/7664, Tarih: 18.04.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/28172 E.  ,  2022/7664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 25.04.2017 tarih ve 2015/1167 Esas - 2017/247 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesinin uygulanması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) sayılı kararları ile, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve yine 5271 sayılı CMK’nın 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

2) 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın suç tarihinde müştekinin yetkilisi olduğu inşaat halindeki binadan 65 TL değerindeki kabloları çalmak isterken yakalanması karşısında; hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA 18/04/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2779, Karar No: 2022/7987, Tarih: 17.10.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/2779 E.  ,  2022/7987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR :Çocuğu canavarca hisle ve bir suçu gizlemek amacıyla öldürme, çocuğun nitelikli cinsel istismarı, çocuğu cinsel amaçla hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER :... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.01.2022 gün 2021/566 Esas, 2022/16 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında;

a-Maktule yönelik çocuğu canavarca hisle ve bir suçu gizlemek amacıyla kasten öldürme suçundan; 5237 sayılı TCK'nin 82/1-b-e-h, 31/3, 63. maddeleri uyarınca; 22 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,

b-Maktule yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan; 5237 sayılı TCK'nin 103/2-4, 31/3, 63. maddeleri uyarınca; 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,

c-Maktule yönelik çocuğu cinsel amaçla hürriyetinden yoksun kılma suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 109/2, 3-f, 5, 31/3, 63. maddeleri uyarınca; 8 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına dair kararı.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hükümler suça sürüklenen çocuk müdafii, katılanlar vekili, kurum vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında maktule yönelik nitelikli kasten öldürme, nitelikli cinsel istismar, nitelikli kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede;

Daha önce Yargıtay incelemesinden geçen dosyalara ilişkin temyiz süresinin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesine göre bir hafta olduğu gözetilmeksizin, hüküm fıkrasında temyiz süresinin 15 gün olarak belirtilmesi suretiyle yanılgıya neden olunmuş ise de katılanlar vekilinin yüze karşı tefhim edilen hükmü 15 günlük süre geçtikten sonra temyiz ettiğinden, temyiz isteminin CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında maktule yönelik nitelikli kasten öldürme, nitelikli cinsel istismar, nitelikli kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin sanık müdafii, kurum vekili tarafından süresinde temyizleri üzerine ve nitelikli kasten öldürme suçu yönünden ceza süresi itibariyle resen yapılan incelemede;

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında maktule yönelik nitelikli kasten öldürme, nitelikli cinsel istismar, nitelikli kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin sanık müdafii, kurum vekili tarafından süresinde temyizleri üzerine ve nitelikli kasten öldürme suçu yönünden ceza süresi itibariyle resen yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, suça sürüklenen çocuk ...'un maktule yönelik nitelikli kasten öldürme, çocuğa karşı nitelikli cinsel istismar ve kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçlar niteliği tayin edilmiş, cezayı azaltıcı haksız tahrik ve takdiri indirim nedenleri bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan; suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemedeki delillerin değerlendirilmesinde hata edildiğine, suçun sübut bulmadığına ve takdiri indirim hükümleri uygulanması gerektiğine, katılan kurum vekilinin üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin reddiyle hükmün, tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 17.10.2022 gününde üye ...'in suça sürüklenen çocuk hakkında maktule yönelik nitelikli kasten öldürme suçundan kurulan hükümde TCK'nin 82/1-b. maddesinde yer olan canavarca hisle ve eziyet çektirerek öldürme şartlarının olayda oluşmadığından ilgili madde bendinin hükümden çıkarılarak, TCK'nin 82/1-e-h. maddesi gereğince cezalandırılması gerektiği yönündeki karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Maktulenin SSÇ ... tarafından öldürüldüğü sübuta eren dosyada SSÇ hakkında yerel mahkemece canavarca his saikiyle, çocuğa karşı bir suçu gizlemek ve delillerini ortadan kaldırmak amacıyla adam öldürmekten TCK’nin 82/1-b-e-h.

maddelerinden verilen cezada dosya kapsamına göre SSÇ hakkında canavarca his saiki ile adam öldürme suçunun yasal unsurlarının bulunmaması nedeniyle 82/1-b. maddesinin uygulanamayacağı görüşü ile yerel mahkeme kararını onaylayan Dairemizin çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Şöyle ki;

Dosyadaki delillere göre SSÇ ... 7 yaşındaki maktuleyi mısır tarlasına götürerek orada el ve ayaklarını bağlamış, organ sokmak suretiyle cinsel istismarda bulunmuş ve dosyadaki Adli Tıp Kurumu raporuna göre boğarak veya kafasına taşla vurmak suretiyle öldürmüştür.

Şöyle ki;

Dosyadaki delillere göre SSÇ ... 7 yaşındaki maktuleyi mısır tarlasına götürerek orada el ve ayaklarını bağlamış, organ sokmak suretiyle cinsel istismarda bulunmuş ve dosyadaki Adli Tıp Kurumu raporuna göre boğarak veya kafasına taşla vurmak suretiyle öldürmüştür.

SSÇ’nin çocuğa karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve cinsel istismar suçlarını işlediği dosyaya göre sabittir. Maktuleye karşı bu suçları işleyen SSÇ yakalanmamak ve de delilleri gizlemek amacıyla yaşı küçük çocuğu öldürmüş olup bu suçu sadece canavarca his saiki ile işlediğine dair dosya da delil yoktur. Hem işlediği suçu gizlemek saiki hem de canavarca his saiki bir olayda aynı anda iki ağırlaştırıcı nitelikli hal olarak uygulanamaz. Canavarca his saiki TCK’nin 82/1-b maddesinde düzenlenen, sanığın suç işlerken kendisinin iç dünyasında beliren ve dış dünyaya yansıyan saikini cezalandırmaktadır. Yasada canavarca his tanımlanmamıştır. Doktrin ve içtihatlara göre sanık başka bir saik (sebep) olmaksızın canavarca sayılabilecek bir hissin etkisi ile bu suçu işlemelidir, başka saiklerle adam öldürme suçu işlenmiş ise aynı olayda ayrıca canavarca his saiki ile suçun işlendiği kabul edilemez, somut olayda sanık cinsel istismar ve alıkoyma suçlarını işlemiş ve bu suçların delillerini gizlemek için yaşı küçük maktuleyi öldürmüş olup TCK’nin 82/1-e-h. maddelerinden cezalandırılması gerekir iken 82/1-b, e, h. maddelerinden cezalandırılmasına dair yerel mahkemenin kararı ile bu kararı onaylayan Dairemizin çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Muhalif Üye

17/10/2022 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı İstiklal Akkaya'nın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii avukatlar ..., ... yokluğunda 27/10/2022 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2011/14250, Karar No: 2011/14212, Tarih: 07.12.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/14250 E.  ,  2011/14212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 24/03/2010 gün ve 674 -3777 sayılı bozma kararında özetle; "Çekişmeli Koşullu köyü 135 ada 10 parsel (9293 m2) hakkında açılan davanın reddine karar verilmişse de, mahkemece kesinleşmiş orman kadastrosuna göre karar verildiği, oysa eski tarihli resmi belgelerde taşınmazın kısmen veya tamamen yeşil renkli bölümde işaretlendiği, taşınmazın fındıklık olarak kullanıldığı belirtilmişse de fındık ağaçlarının yaşının, sayısının, taşınmazdaki dağılımının belirlenmediği, memleket haritasında fındık rumuzunun da bulunmadığı, Hazine tarafından, taşınmazın öncesi itibarıyla orman olması nedeniyle zilyedlikle kazanılamayacağı iddia edildiğine göre, 4999 sayılı Yasanın 7. maddesine göre herhangi bir nedenle orman sınırı dışında kalmış orman olup olmadıklarının hem yöreye ait en eski tarihli, hem de kadastro tesbitinden 20 yıl önceye ait (yeni tarihli) resmi belgeler karşılaştırılmak suretiyle incelenmesi, eğimi % 12'den fazla, çalılık cinsi ağaçlarla kaplı, ormanın devamı niteliğindeki yerlerin orman sayılan yerlerden olduğu ve 4999 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 7/1. maddesi gereğince herhangi bir nedenle sınırlama dışında kalmış olmaları nedeniyle her zaman orman sınırı içine alınabileceklerinin gözönünde bulundurulması, orman olmadıkları saptanırsa, bu kez 3402 sayılı Yasanın 14 - 17. madde koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılması” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kısmen kabulüne ve dava konusu taşınmazın B (4443 m2) bölümünün orman niteliğiyle Hazine, A (4849 m2) bölümünün tesbit gibi davalılar adlarına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Yasaya göre 1948 yılında seri bazda yapılıp kesinleşen orman kadastro çalışmaları ile 1975 yılında 1744 sayılı Yasaya göre yapılıp dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2. madde uygulaması vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi uyarınca harç alınmasına yer olmadığına 07/12/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20765, Karar No: 2015/5439, Tarih: 25.03.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/20765 E.  ,  2015/5439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Katılana ait motosikletin evinin önündeki sokakta park halinde iken çalınması şeklindeki eylemin TCK'nın 142/1-e maddesine uyduğu gözetilmeyerek sanık hakkında kurulan hükümde aynı Kanun'un 142/1-b maddesi ile uygulama yapılması, sonuç ceza değişmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 25.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.