muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/11134, Karar No: 2006/14052, Tarih: 30.10.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/11134 E.  ,  2006/14052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada ... Sulh Hukuk ile ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; yaşı küçük olan yetim çocuklar ... ve ...'in ... Mah. nüfusuna kayıtlı oldukları, vasisi olan dedeleri ile birlikte ... Mah. ... Cad. ...Sok.No: ..., ... adresinde kaldıkları anlaşılmakla, yetkili mahkeme ... Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 30/10/2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2085, Karar No: 2011/21869, Tarih: 28.11.2011

**7. Ceza Dairesi         2009/2085 E.  ,  2011/21869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülüğe, ertelemeye ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi olan 10.09.2002 günü itibariyle temyiz inceleme gününde, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe hükümler içeren 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2.maddelerinde öngörülen zamanaşımı tahakkuk ettiğinden hükmün BOZULMASINA, anılan maddeler uyarınca sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ORTADAN KALDIRILMASINA, taklit olarak üretildiği tespit edilen dava konusu temizlik maddelerinin 4703 sayılı kanunun 11.maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere Sağlık Müdürlüğüne TEVDİİNE, 28.11.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/105, Karar No: 2015/406, Tarih: 19.01.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/105 E.  ,  2015/406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, hukuki yarar yokluğundan reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 17.02.2006-22.10.2012 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 8.500,00 TL kıdem tazminatı, 2.000,00 TL ihbar tazminatı alağının davalılardan tahsil edilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu alacakların belirli alacak olduğu belirsiz alacak davası açılmasında hukuki yarar olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık davanın niteliği ve işçilik alacaklarına ilişkin kısmi dava açılmasında hukuki yarar bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda dava çeşitleri 105. ila 113. maddelerinde düzenlenmiş, eda davası, tespit davası ile belirsiz alacak ve tespit davası, inşai dava, kısmi dava ayrı ayrı maddelerde gösterilerek farklılıkları belirtilmiştir.

Kısmi dava 6100 sayılı Kanun'un 109. maddesinde tanımlanmıştır. Maddenin birinci fıkrasına göre “Talep konusunun niteliği itibarıyla bölünebilir olduğu durumlarda, sadece bir kısmı da dava yoluyla ileri sürülebilir”. İkinci fıkrasına göre ise “Talep konusunun miktarı, taraflar arasında tartışmasız veya açıkça belirli ise kısmi dava açılamaz”. Bu çerçevede doktrinde de talep konusu taraflar arasında tartışmasız veya açıkça belirli ise kısmi dava açılamayacağı belirtilmiştir (Pekcanıtez/Atalay/Özekes: Medeni Usul Hukuku, 13. Bası, Ankara, 2012, s. 405 vd.).

6100 sayılı Kanun ile birlikte, belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukukî yarar bulunmadan kısmî dava açma imkânı sınırlandırılmış; ancak tamamen ortadan kaldırılmamıştır. Bir yandan, 6100 sayılı Kanun'un 109. maddesinde, haktan açıkça feragat edilebileceği şeklindeki temel maddî hukuk ilkesinden hareketle, kısmî dava açılırken fazlaya ilişkin hakları saklı tutma şeklindeki uygulamaya son verilmesi, bu veya buna benzer bir ibare kullanılmadığında haktan feragat edilmiş sayılacağı yönündeki uygulamanın önüne geçilmesi amaçlanmış; ancak, diğer yandan da hukukî yararı olmadan kısmî dava açılması engellenmek istenmiştir. Böylece uygulamada bazen başvurulduğu üzere kısmi davanın amacı dışında kullanılmasının önüne geçecek düzenleme yapılmıştır.

Anılan Kanun'un 107. maddesinde düzenlenen belirsiz alacak davası ile kısmî dava birlikte değerlendirildiğinde, eğer alacak belirli veya belirlenebilir nitelikte ise, tam veya kısmî şekilde belirsiz alacak davası açarak, bu davanın sağladığı imkânlardan yararlanmak mümkün değildir. Ancak, Kanunun kısmî dava açma imkânını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirlenebilir alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukukî yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkândan söz edilebilir ki, o zaman da kısmî davaya ilişkin 6100 sayılı Kanun'un 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkânlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, 6100 sayılı Kanun'un 109. maddesinde kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmî dava açılabilecektir. Buradaki temel ölçü, kısmî dava açmakta hukukî yararın bulunması ve Yargıtay kararlarında da belirtildiği üzere, kısmî dava açma hakkının dürüstlük kuralına aykırı şekilde kötüye kullanılmamasıdır. Şüphesiz ki, 6100 sayılı Kanun'un kabulünden sonra, gerek 29. maddenin açık hükmü gerekse 109. maddenin 2. fıkrasındaki düzenleme gereği, kısmî dava açılması halinde hukukî yararın, özellikle dürüstlük kuralı çerçevesinde daha sıkı gözetilmesi gerekli ve zorunludur. Bu noktada belirtmek gerekir ki, dava konusu edilen alacak, yargılama sırasında hesap raporu alınmasını veya miktar veya değerinin belirlenmesi yargılama sırasında başka bir olgunun tespit edilmesini gerektiriyor ise talep konusu alacağın tartışmalı olduğu veya açıkça belirli olmadığı kabul edilmeli ve kısmi dava olarak görülmelidir.

Somut olayda, davacı vekili, dava dilekçesinde fazlaya dair hakları saklı tutarak 8.500,00 TL kıdem tazminatı, 2.000,00 TL ihbar tazminatı alağının davalılardan tahsil edilmesine karar verilmesini istemiş ve Yargıtay 9. Hukuk Daresinin 2012/1757 esas, 2012/5742 sayılı kararı gereği işçilik alacaklarının belirsiz alacak olduğunu açıklamıştır. Yargılama sırasında verdiği 11.12.2013 harç tarihli ıslah dilekçesi ile kısmi davada talep ettikleri alacakları bilirkişi rapru doğrultusunda artırdıklarını açıklamıştır. Bu durumda gerek Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin anılan kararının kısmi davaya ilişkin olması, gerekse ıslah dileçesi içeriğine göre davanın kısmi dava olarak açıldığının kabulü ile 6100 sayılı Kanun'un 109/2 maddesi koşullarının da somut olayda bulunmadığı gözetilerek işin esasına girilip oluşacak sonuç dairesinde karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın hukuki yarar yokluğundan reddilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6492, Karar No: 2022/6864, Tarih: 10.05.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/6492 E.  ,  2022/6864 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, (kapatılan) 21. Hukuk Dairesinin bozma kararına uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar ... Sos. Hizm. İnş. Tur. Bilg. Özel Sağ. Hizm. Yem. Ür. San. ve Tic. Ltd. Şti. ile ... Tem. İnş. Tur. Bilg. Sağ. Hizm. Yem. Ür. İns. Kay. ve Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosya kapsamından davalı ... Belediyesi vekiline gerekçeli kararın tebliği Tebligat Kanunu'nun 20/1. maddesine göre yapılmışsa da; dönen tebligat mazbatası incelendiğinde, gerekçeli kararın davalı ...’nin veri hazırlama personeli Yasin Balık’ın imzasına tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Ancak tebligat mazbatasında muhatabın diğer bir deyişle davalı ... vekili Av. ...‘in adreste bulunmama nedeninin belirtilmediği anlaşılmaktadır.

Geçici olarak adreste bulunmama halinde yapılacak işlemin ne olacağı, adresinde bulunamayan kişilere tebligatın hangi şekilde yapılacağı, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 20, 21 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 29. maddelerinde açıklanmıştır.

Tebligat Kanunu’nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik’in 29/1. Maddesine göre “21, 22, 23, 25, 26 ve 27 nci maddelerde yazılı kişiler, tebliğ yapılacak olanın geçici olarak başka yere gittiğini belirtirlerse, tebliğ memuru, muhatabın hangi sebeple adresten geçici olarak ayrıldığını, beyanda bulunanın adı ve soyadı ile sıfatını tebliğ tutanağına yazar. Tebliğ tutanağını beyanda bulunana imzalattırır ve tebliğ edilecek evrakı beyanda bulunana verir. Bu kişiler, tebliğ evrakını kabule mecburdurlar.”

Somut olayda gerekçeli kararın davalı ... Belediyesi vekiline tebliğ edilirken açıklanan hükme aykırı olarak muhatabın adreste bulunmama nedeni mazbataya şerh düşülmediğinden usule uygun bir tebligatın varlığından bahsetmek mümkün değildir.

Mahkemece, dava dosyasının daha önceden aynı nedenle mahalline geri çevrilmesine karşın geri çevirme kararının gereğine aykırı olarak aynı usulsüzlüğü içerek şekilde tebligat yapıldığı dikkate alınıp yeni bir geri çevirme kararına neden olmayacak şekilde, gerekçeli kararın davalı ... Belediyesi vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununu Geçici 3. maddesi gereğince, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10/05/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/18229, Karar No: 2010/8203, Tarih: 03.06.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/18229 E.  ,  2010/8203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm duruşmalı olarak temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıklar savunmanının süresinden sonraki duruşmalı inceleme isteminin hükmolunan cezanın tür ve süresine göre 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 318.maddesi uyarınca REDDİNE,

Yağma suçunun silahla,birden fazla kişi tarafından birlikte ,işyerinde ve geceleyin işlendiğinin anlaşılması karşısında :5237 sayılı Yasanın 149.maddesinin 1.fıkrasının (a),(c),(d) ve (h) bentlerinin karar yerinde gösterilmemesi gerekçe karşısında sonuca etkili olmadığından,anılan Yasanın 150/2.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği ile sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek somut olayda uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden,sanıklar hakkında 5237 sayılı TCY’nın 150/2. maddesi uyarınca değer azlığı nedeniyle; yakınana iade edilen cep telefonu dışında, yağmalanan paranın ,geri verilmemesine karşın ,kısmi geri verme konusunda yakınanın anlatımı saptanamadan ,anılan Yasanın 168/3.maddesiyle indirim yapılması; karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Yasanın 53/3.maddesi göz ardı edilerek, 53/1.maddesinde belirtilen haklardan, sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Yasanın 53/3.maddesi göz ardı edilerek, 53/1.maddesinde belirtilen haklardan, sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında TCY’nın 53. maddenin uygulanmasına ilişkin hüküm fıkrasına ''53/3. maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilen sanık hakkında söz konusu yasaklamaların sona erdirilmesine ’’ cümlesinin eklenmesi suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03/06/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/45, Karar No: 2012/8957, Tarih: 19.03.2012

**9. Hukuk Dairesi         2010/45 E.  ,  2012/8957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde 27.11.2005-27.12.2007 tarihleri arasında 700 TL ücretle çalıştığını iş sözleşmesinin haksız olarak feshedilmesine karşın ihbar ve kıdem tazminatının ödenmediğini, iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatını alacaklarının faiziyle birlikte tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin, son olarak takım lideri görevinde çalışmakta iken müvekkili şirkete karşı sadakat borcuna aykırı davranarak kasa yönetimi ve nakit para hareketleri hakkında bilgi sahibi olması ve işleyişten sorumlu olmasına rağmen prosedürlere aykırı olarak üçüncü kişiler tarafından mağaza kasasından alınarak kişisel menfaatleri için kullanılan ve bu sebeple mağaza kasalarında fiziksel olarak bulunmayan tutarda parayı mağaza kasasında mevcut olarak gösterip şirketi zarara uğratması ve güveni kötüye kullanması nedeniyle haklı olarak feshedildiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı işverenin iş sözleşmesini haklı bir neden yokken feshettiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş sözleşmesinin, işçinin doğruluk ve bağlılığa aykırı söz veya davranışları sebebiyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinde, ahlâk ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığı halinde, işverenin iş sözleşmesini haklı fesih imkânının olduğu açıklanmıştır.

Yine değinilen bendin (e) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkânı verdiği ifade edilmiştir.

Görüldüğü üzere yasadaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkânı tanımaktadır.

İşçinin eleştiri sınırları içinde kalan söz ve davranışları ise işverene haklı fesih imkânı vermez (Yargıtay 9. HD. 1.12.2009 gün, 2008/11819 E, 2009/32509 K).

Görüldüğü üzere yasadaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkânı tanımaktadır.

İşçinin eleştiri sınırları içinde kalan söz ve davranışları ise işverene haklı fesih imkânı vermez (Yargıtay 9. HD. 1.12.2009 gün, 2008/11819 E, 2009/32509 K).

Somut olayda, davalı şirket tarafından şirket bünyesindeki mağazalarda bir takım usulsüzlükler yapıldığı iddiasıyla soruşturma yapıldığı anlaşılmaktadır.

Soruşturma sırasında davacının takım lideri olmadan önceki çalıştığı mağaza ile takım lideri olduktan sonra çalıştığı mağazada bir takım kasa usulsüzlükleri olduğu belirlenmiştir.

Buna göre, ilk mağazada 200-500 TL’nin mağaza müdürünün isteğiyle alınıp üçüncü bir kişiye verildiği, ikinci mağazada ise mağaza müdürünün kendisinin 190 TL’yi alarak kullandığı ve kasaya dönüş yapmadığı tespit edilmiştir.

Davacının ise her iki usulsüzlüğü de üstlerine bildirmediği ve fiili olarak kasada açık olmasına rağmen kasa hesabını tam olarak gösterdiği, ayrıca mağaza müdürlerinin daha sonra getirdiği fişlerle durumun gerçeğe uygun hale getirildiği anlaşılmıştır. Davacı bunları soruşturma sırasında kendisiyle yapılan görüşmede de kabul etmiştir.

Davacının eylemi 4857 sayılı İş Kanunun m. 25/II-e maddesi kapsamında sadakat borcuna aykırılık teşkil eden bir eylemdir.

Davacı bu borç kapsamında söz konusu usulsüzlüğü işverene bildirmek ve işverenin meşru menfaatini korumakla yükümlüdür. Davacının olayda maddi menfaat elde etmemesi haklı nedeni ortadan kaldırmaz.

Bu nedenle iş sözleşmesinin işverence haklı nedenle feshedildiğinin kabulü ile davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10880, Karar No: 2016/11978, Tarih: 03.10.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/10880 E.  ,  2016/11978 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraflar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; 29.01.2010 tarihli iş kazasında sürekli iş göremez durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir, geçici iş göremezlik ödemeleri ve tedavi gideri nedeniyle uğranılan Kurum zararının, davalılardan teselsülen tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 21. ve 21/4. maddesidir.

1-Eldeki davada; hükme esas alınan 20.05.2014 tarihli bilirkişi raporunda; sigortalı işçibakımcıelinden bandın arasına düşen çekici almak isterken kolunu tambura kaptırması sonucu yaralaması şeklinde meydana gelen olayda, davalı oranında kusurlu, davalılar .... ve ...'ın şahsi kusurlu olduklarının kesinleşmemiş olmasından dolayı, eğer varsa kusurlarının işverenin kusuru içinde mütalaa edildiği, kazalı ...se % 30 oranında kusurlu olduğu belirtilmiştir. Mahkemece de davalılar .... ve ...'ın kusurlu oldukları kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de, yukarıda belirtilen bilirkişi raporunda davalılar ve ...'ın kusurlu olup olmadıkları hususunda kesin ifade yer almadığı gibi, kusurlarının varlığı halinde kusur oranları da belirlenmemiştir. Bu nedenle öncelikle, iş kazasının gerçekleştiği iş kolunda uzman kişilerden (daha önceki raporlarda bilirkişilik yapanlar dışında) oluşturulacak bilirkişi heyetinden, öncelikle zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğu, tarafların iş kazası olayındaki sıfatları belirtilmek suretiyle, dosya içerisindeki tüm deliller takdir olunarak, varsa, çelişkiler giderilerek belirlendikten sonra, 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi ile İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği mevzuatında öngörülen, hangi önlemlerin alınması gerekeceği, bu önlemlerin alınıp alınmadığını ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığını ve dayanağı mevzuat hükümleri ayrıntılarıyla irdelenerek,

./....

çelişkiden uzak, yargısal denetime elverişli, olayda, tarafların kusur oranlarını ve nedenlerini de gösterecek şekilde rapor alınmalıdır.