muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2000, Karar No: 2017/3724, Tarih: 06.07.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/2000 E.  ,  2017/3724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükmün sanık müdafii ile mağdure vekili tarafından temyiz edilmesi ve sanık müdafiince incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Daireye gönderilmekle 21.06.2017 Çarşamba saat 09:30'a duruşma günü verilerek sanık müdafiine çağrı kağıdı gönderilmişti.

Sanık müdafiin yerinde görülen talebine istinaden duruşmalı yapılan incelemede gereği düşünüldü:

Mağdure vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Kovuşturma evresinde ifadesinin alındığı 07.06.2010 tarihinde onbeş yaşını tamamlamayan mağdurenin kanuni temsilcisi olan annesi ...'ın 30.11.2010 tarihli celsede sanıktan şikayetçi olmadığını belirtmesi karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin hükmü temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık müdafiin temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Karar duruşmasında ilk defa yüzüne karşı okunup Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu tarafından düzenlenen ruh sağlığı raporu ile Cumhuriyet Savcısının esas hakkındaki mütalaasına karşı diyecekleri sorulan ve beyanda bulunmak için süre talep eden sanık müdafiine, rapor ve dosya kapsamı dikkate alınarak makul bir süre verilmesi gerekirken, yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları ile duruşmalı inceleme sırasındaki sözlü savunması bu itibarla yerinde görüldüğünden, esası incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1971, Karar No: 2019/3686, Tarih: 14.03.2019

**8. Ceza Dairesi         2018/1971 E.  ,  2019/3686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen hükmün tebliğine ilişkin tebligat evrakında ''muhatabın abisi ... Kabul imzasına tebliğ edilmiştir'' ifadesinin yazılı olduğu,ancak ; tebligatı alan şahsın reşit ve ehil olup olmadığı, aynı konutta ikamet edip etmediği belirtilmediğinden, sanığa yapılan tebligatın usulsüz olduğu anlaşılmakla, sanık ...'ün öğrenme üzerine temyiz isteği süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçların oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın sübuta,mükerrer cezalandırmaya ve eksik incelemeye yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün ONANMASINA,14.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9931, Karar No: 2010/9032, Tarih: 28.10.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/9931 E.  ,  2010/9032 K.**

**"İçtihat Metni"**

-Y A R G I T A Y İ L A M I-

Davacılar ... ve arkadaşları ile davalılar ...,..., ... Sigorta A.Ş. arasındaki dava hakkında ... 2.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 22.12.2009 gün ve 2008/203-2009/469 sayılı hüküm Dairenin 10.5.2010 gün ve 2010/1571- 4434 sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiş olup, süresi içinde davalı ... vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HYUY’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 172,00 TL para cezasının davalı ...'ten alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve peşin harcın karar düzeltme harcına mahsubuna 28.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/29320, Karar No: 2018/1765, Tarih: 22.02.2018

**12. Hukuk Dairesi         2016/29320 E.  ,  2018/1765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile başlatılan takipte, borçlunun yasal süresi içinde icra mahkemesine başvurusunda; ikametgahının Zeytinburnu/İstanbul olduğunu, bu nedenle takipte Bakırköy İcra Müdürlüğü'nün yetkili olduğunu ileri sürerek yetki itirazında bulunduğu, mahkemece, takip konusu bonoda sözleşme yerinin İstanbul olduğu gerekçesi ile yetki itirazının reddine karar verildiği görülmektedir.

İİK’nun 50. ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 447/2. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken HMK'nun 6. maddesi; "Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir. Yerleşim yeri, 22/11/2001 tarihli ve 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre belirlenir" hükmünü içermektedir.

İİK'nun 50/1. maddesine göre; para ve teminat borçlarına ilişkin icra takiplerinde yetkili icra dairesi, HMK'nun 447/2. maddesi atfıyla aynı Kanun'un yetkiye dair hükümleri kıyas yoluyla uygulanmak suretiyle belirlenir. Ayrıca, takip dayanağı akdin yapıldığı yer icra dairesi de takibe yetkilidir.

Buna göre, bonoya dayalı takip, genel yetkili yer olan borçlunun yerleşim yerindeki icra dairesinde (HMK. 6. md.), bonoda öngörülen ödeme yerinde (6102 Sayılı TTK'nun 777/3. maddesine göre ödeme yeri gösterilmeyen bonoda, ödeme yeri olarak düzenlenme yeri kabul edilir) (HMK. 10. md.) ve ayrıca İİK'nun 50/1. maddesi uyarınca bononun düzenlendiği yerdeki icra dairesinde yapılabilir.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yetki sözleşmesini düzenleyen 17. maddesinde ise; "Tacirler veya kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça, dava, sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır" düzenlemesine yer verilmiştir. Görüldüğü üzere, yetki sözleşmesi düzenleyebilecek şahıslar, sadece tacirler veya kamu tüzel kişileri olarak belirlenmiştir.

Somut olayda; takip dayanağı bonoda keşideci ve lehtar gerçek kişi olup dosyada tacir olduklarına ilişkin belge bulunmadığına göre, İstanbul İcra Dairelerinin yetkili kılındığına dair yetki kaydı geçersizdir. Her ne kadar bono üzerinde düzenlenme yeri yazılmamış ve düzenleyenin ad ve soyadının yanında adres olarak İstanbul gösterilmiş ise de, ödeme emrinde borçlunun adresinin "Zeytinburnu/İstanbul" olarak gösterilmesi ve ödeme emrinin, borçlunun "Zeytinburnu/İstanbul" adresine çıkartılarak 08.06.2016 tarihinde borçluya tebliğ edilmesi karşısında, alacaklının da borçlunun ikametgah adresini "Zeytinburnu/İstanbul" olarak kabul ettiği açıktır.

O halde, borçlunun ikametgah adresinin "Zeytinburnu/İstanbul" olduğu ve dolayısıyla İstanbul İcra Dairelerinin takipte yetkisiz olduğu anlaşıldığından, mahkemece, yetkiye itirazının kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile yetki itirazının reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20103, Karar No: 2012/19010, Tarih: 07.11.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/20103 E.  ,  2012/19010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Dosyada gerekçeli kararın taraf vekillerine tebliğine dair tebliğ belgesi bulunmadığından; tebliğ yapılmış ise tebliğ belgesinin dosyaya konulması veya tebliğ yapılan tarih sorularak alınacak yanıt ve belge dosyaya eklendikten sonra, tebliğ yapılmamış ise gerekçeli kararın taraf vekillerine yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9167, Karar No: 2011/11514, Tarih: 05.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/9167 E.  ,  2011/11514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.02.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 04.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadastro tespiti sırasında tapu kaydına dayalı olarak davalı ... adına harmanyeri cinsi ile tespit ve tescil edilen 552 ada 1 parsel sayılı taşınmazın imar uygulaması yapılması ile oluşan ve yine davalı ... adına tescil edilen 4124 ada 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 ve 10 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile davacı adına tescili istemine ilişkindir.

Davalı, hak düşürücü sürenin geçmesi nedeniyle davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3. fıkrasındaki on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

25.02.2009 tarihinde kabul edilerek 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” şeklinde ekleme yapılmıştır.

Aynı Kanunun 3. maddesi ile 3402 sayılı Kadastro Kanununa eklenen geçici 10. madde ise “Bu Kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” kuralını getirmiştir.

Ancak, 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile; 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına eklenen “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” cümlesinde yer alan "...iddia ve taşınmazın niteliğine" ibaresi ve 3. madde ile 3402 sayılı Kanuna eklenen “Geçici 10. madde” Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 günlü ve E.2009/31, K.2011/77 sayılı kararı ile iptal edildiğinden Hazine’nin "harmanyeri" iddiasıyla açtığı iptal ve sınırlandırma davaları on yıllık hak düşürücü sürenin dışında kalmıştır.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesinin yukarıda belirtilen iptal kararı göz önüne alınarak çekişmenin esasının incelenmesi gerekirken, davanın hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17815, Karar No: 2014/10440, Tarih: 30.04.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/17815 E.  ,  2014/10440 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tam kusurlu hareketi ile katılanlar ... ile ...'nin vücutlarında kemik kırılmasına neden olacak şekilde yaralayan sanık hakkında, kusur durumu, suçun işleniş şekli ve meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alındığında TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesi esnasında alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin kusura ve ceza miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 30.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17402, Karar No: 2015/9986, Tarih: 26.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/17402 E.  ,  2015/9986 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı; davalıya ait şirkette 01.08.2006 tarihinden 2012 yılının sonlarına kadar çalıştığını, davalı tarafın değişik bahaneler uydurarak iş sözleşmesini feshettiğini, ihbar tazminatı ile kıdem tazminatı toplamı olan 22.160,11.- TL alacak tutarını .. İcra Müdürlüğü'nün 2013/57 sayılı takip dosyası ile icraya koyduğunu ancak davalının ödeme emrine itiraz ettiğinden takibin durduğunu, bu nedenle itirazın iptali ile lehine icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı; davacının iş akdinin haklı sebeplerle feshedildiğini beyan etmiş olup, açılan davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İş sözleşmesinin, işçinin işverene zarar vermesi nedeniyle ve haklı olarak işverence feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (ı) alt bendinde, işverenin malı olan veya eli altında bulunan makine, tesisat, eşya ya da maddelere otuz günlük ücreti tutarını aşacak şekilde zarar vermesi halinde, işverenin haklı fesih imkânının bulunduğu belirtilmiştir.

İşçinin kusursuz olduğunun ortaya çıkması durumunda, işverenin haklı fesih imkânı olmadığı gibi işçinin kusuru belli bir yüzde ya da belli bir oran olarak saptanmışsa; zararın miktarının bu kusur nispetinde azaltıldıktan sonra otuz günlük ücreti aşıp aşmadığına bakılmalıdır.

Zararın işçinin kasıtlı davranışından ya da taksirli eyleminden kaynaklanmasının hukukî sonuca etkisi bulunmamaktadır. Örneğin işverene ait iş makinesi paletlerine kasten metal cisim sokmak suretiyle zarar veren veya trafik kazası sonucu işvereni zarara uğratan işçinin aynı şekilde iş sözleşmeleri haklı nedenle sona erdirilebilir. İşçinin kusuru ve zararı, ayrı ayrı uzman kişilerce belirlenmelidir. Zarar tutarı ile karşılaştırılacak olan işçinin otuz günlük ücretinin brüt ya da net olarak dikkate alınması gerektiği noktasında Yasada herhangi bir açıklık bulunmamakla birlikte, işçi lehine yorum ilkesi uyarınca brüt ücretin esas alınması gerekir. Otuz gün, bir aydan farklı bir kavramdır. Bu noktada işçiye aylık olarak ödenen ücret yerine, günlük yevmiyesinin otuz katı tutarı dikkate alınmalıdır.

Maddede sözü edilen ücret dar anlamda ücrettir. İkramiye, prim, fazla çalışma ücreti ve benzeri ödemeler bu maddede yer alan otuz günlük ücret içersinde değerlendirilmemelidir. Ancak, ücretin garanti ücret üzerine yapılan işe göre ilave ücret veya satış pirimi olarak belirlendiği hallerde, gerçek ücretin bu ödemelerin toplamı olarak değerlendirilmesi yerinde olur. Örneğin uygulamada uluslararası yük taşıyan tır şoförleri asgarî ücret ve sefer pirimi karşılığı çalışmaktadır. Sefer pirimi olarak adlandırılan kısım da dar anlamda ücrettir. Bu durumda maddenin uygulanması anlamında otuz günlük ücret, tır şoförleri yönünden her iki ödemenin toplamına göre belirlenmelidir.

Zararın otuz günlük ücreti aşması durumunda işverenin fesih hakkı doğar. İşçinin zararı derhal ödemiş ya da ödeyecek olması, işverenin bu hakkını ortadan kaldırmaz. İşverence zarar tutarının işçiden talep edilmemiş olması fesih hakkını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 26 ncı maddesi yönünden bir yıllık hak düşürücü süre, zarara neden olan olayın oluşumu tarihinden itibaren başlar. Ancak altı işgünlük ikinci süre, zarar miktarının belirlenmesinin ardından, bu durumun feshe yetkili makama iletilmesiyle işlemeye başlayacaktır. Zarar miktarının belirlenmesi bazen uzun zaman alabilir ve fesih hakkının kullanılması bakımından zarar miktarının belirlenmesi ve işçinin ücreti ile kıyaslanması zorunluluğu vardır.

4857 sayılı İş Kanununun 26 ncı maddesi yönünden bir yıllık hak düşürücü süre, zarara neden olan olayın oluşumu tarihinden itibaren başlar. Ancak altı işgünlük ikinci süre, zarar miktarının belirlenmesinin ardından, bu durumun feshe yetkili makama iletilmesiyle işlemeye başlayacaktır. Zarar miktarının belirlenmesi bazen uzun zaman alabilir ve fesih hakkının kullanılması bakımından zarar miktarının belirlenmesi ve işçinin ücreti ile kıyaslanması zorunluluğu vardır.

Somut olayda; davacı hakkında davalı işyerinde çalışan işçilerden ..., ... ve ... tarafından düzenlenen 11/12/2012 tarihli tutanakta; davacının kendilerine karşı hakaret, sözlü taciz, onur kırıcı, insanları küçümseyici davranışlar ve adam kayırma taraf tutma, ilgisizlik yaptığı, işyerinde sigara içtiği, hatalı üretime sebebiyet verdiği, 12.12.2012 tarihli tutanakta; davacının sigara içilmemesi gereken bölümde sigara içtiği, 17.12.2012 tarihli tutanakta; davacıya üretim hatasının bildirildiği, kendisinin bizzat bakarak onun fikirleriyle çalışmaya devam ettiklerini beyan etmişlerdir. .... müdürü ... tarafından imzalı 12-13-17/12/2012 tarihli tutanaklarda ise davacının görevini yerine getirmemesi nedeniyle belirtilen miktarda malda 10.366,00 TL tutarında hatalı üretim zararı doğduğu, işletme içerisinde yasak bölümlerde sigara içtiği ve bu hususta pek çok kez uyarıldığı, davacının çalışma arkadaşlarına ve üstlerine karşı uyumsuz ve geçimsiz tavırlar sergilediği, takım çalışmasına uyum göstermediği, yapılan iş ve ortaya çıkan ürün ile ilgili sorumluluklarını yerine getirmediği, kendisi ile yapılan görüşmelere rağmen tavırlarında iyileşme göstermediği bildirilmiştir. Ancak mahkemece bu tutanak tanıkları dinlenirken tutanaklardaki eylemlere ilişkin detaylı şekilde beyanları alınmamıştır. Mahkemece yapılacak iş, yargılama sırasında dinlenen tutanak tanıklarının duruşmaya yeniden davet edilerek tutanaklarca iddia edilen davacı eylemlerinin tek tek her bir tanığa sorulması ve zarara ilişkin tutanakla ilgili gerekli araştırmadan sonra zarar miktarı belirlenerek çıkacak sonuca göre bir karar vermektir. Mahkemece bu yönler gözetilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalıdır.

O halde davalı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14812, Karar No: 2014/9903, Tarih: 15.09.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/14812 E.  ,  2014/9903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Mağdurenin aşamalarda alınan beyanlarında müracaat tarihinden iki ay önce eniştesi olan sanığın, kendisine ait otomobilde fiili livata yoluyla ırzına geçtiğini bildirmesi, Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunun 17.12.2007 tarihli raporunda mağdurede yeralan bulguların fiili livata yoluyla meydana gelebileceği gibi başka nedenlerle de oluşabileceği bildirilmişse de, söz konusu bulguların mağdurenin iddialarını destekler mahiyette olması, ayrıca mağdure aşamalarda zor iddiasında bulunmuşsa da, olayın ortaya çıkış şekli ve zamanı birlikte değerlendirildiğinde eylemin TCK.nın 104. maddesinde düzenlenen reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğu, ancak bu suçun takibinin şikâyete bağlı olup mağdurenin 26.03.2010 tarihli celsede sanıktan şikâyetçi olmadığını açıkça belirttiği anlaşılmakla, sanık hakkındaki kamu davasının TCK.nın 73/4 ve CMK.nın 223/8. maddelerine göre düşmesine karar verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,, 15.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13514, Karar No: 2017/17758, Tarih: 08.11.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/13514 E.  ,  2017/17758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette 22/10/2010 tarihinden itibaren tır şoförü olarak çalıştığını, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Teftiş Kurulu tarafından yapılan teftiş neticesinde düzenlenen tutanakta işyerinde günlük 18 saat çalışma yapıldığının tespit edildiğini ileri sürerek fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile yıllık izin ücretinin davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdinin haklı sebeple feshedildiğini savunarak, haksız ve kötüniyetli olarak açılan davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemece davacının fazla mesai alacağı talebiyle ilgili olarak, Yargıtay içtihatlarında uzun yol tır şoförlerinin çalışmalarında takograf kayıtlarına itibar edilmesi gerektiği yönünde içtihatlar mevcut ise de; takograf kayıtları üzerinde yapılan bilirkişi incelemesinde, davacının kullanmış olduğu araca ait takograf kayıtları üzerinde bazı tarihlerde davacı adına aynı tarih ve aynı saatler ile uyuşan takograf çıktılarının mevcut olduğunun tespit edildiği, ayrıca davacının çalıştığı tarih içerisinde işyerinde yapılan denetim sonrası T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Teftiş Kurulu Başkanlığı tarafından düzenlenen 27/04/2012 tarihli raporda, işyerinde çalışan toplam 30 tır şoförü nazara alınarak düzenlenen raporda tır şoförlerin haftalık 97,5 saat çalıştığı ve fazla mesai ücretlerinin ödenmediği tespit edildiği ayrıca teftiş kurulu raporunu ve takograf bilirkişi beyanlarını doğrular şekilde davacı ve davalı tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde davacının haftada ortalama 52,5 saat fazla mesai yaptığı sonucuna varılarak hüküm kurulmuştur.