muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1799, Karar No: 2024/4854, Tarih: 10.06.2024

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı şirketin 03.04.2018 tarihinde yapılan genel kurulunda alınan 3 numaralı şirket sermayesinin artırılmasına ilişkin kararın 6102 satılı Türk Ticaret Kanunun 445 ve devamı maddeleri uyarınca iptali istemi ile geçmiş yıllara ait kâr payı ödenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6102 sayılı Kanunun 445 ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10889, Karar No: 2014/9791, Tarih: 31.03.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/10889 E.  ,  2014/9791 K.**

* YETKİLİ SERVİSİN TÜKETİCİ HAKEM HEYETİ KARARINA İTİRAZI

* YETKİLİ SERVİSİN İTHALATÇI VEYA YETKİLİ SATICI KONUMUNDA OLMADIĞI

* DÖRT KERE SERVİSE GİDEN CEP TELEFONUNUN TAMİR EDİLEMEMESİ

* ÜRÜN DEĞİŞİM TALEBİ

* VEKALET ÜCRETİ

* KANUN YARARINA TEMYİZ

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki hakem heyeti kararına itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından kanun yararına temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Tatvan Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin 15.08.2012 tarih ve 2012/231077 sayılı kararı ile;davalı Yunus'un satın aldığı Samsung S 2620 model cep telefonunun dört defa servise gönderilmesine rağmen arızanın giderilemediği gerekçesiyle ürünün değişimine ilişkin tüketici talebinin kabulüne karar verildiğini, ithalatçı veya yetkili satıcı konumunda olmadığını,sadece yetkili servis konumunda olduğunu ileri sürerek tüketici hakem heyeti kararının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş,karar Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca kanun yararına temyiz edilmiştir.

Davacı, Tüketici Sorunları Hakem Heyetince davalının satın aldığı telefonun arazının giderilemediği gerekçesiyle değişimine karar verildiğini ileri sürerek tüketici sorunları hakem heyeti kararının iptali istemiyle eldeki davayı açmıştır. Mahkemece, davanın kabulüne,kendisini vekille temsil ettiren davacı lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına karar verilmiştir.Davacı,tüm aşamalarda kendisini vekille temsil ettirdiğinden Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca davacı lehine 440,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.Açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma talebinin kabulü gerekmiştir.

2014/10889-9791

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına temyiz talebinin kabulü ile Tatvan Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 19.03.2013 tarih ve 2012/ 749 esas 2013/ 143 karar sayılı kararının sonuca etkili olmamak üzere kanun yararına BOZULMASINA, 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/777, Karar No: 2014/25919, Tarih: 17.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/777 E.  ,  2014/25919 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/128004

Mahkemesi : Bursa 9. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 27/12/2012

Numarası : 2012/958 - 2012/1540

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kültür ve Turizm Bakanlığı adına izafetten düzenlenen dilekçeye istinaden katılma talebinde bulunulduğu ve katılma kararı bu yöndeki dilekçeye istinaden verildiği halde, gerekçeli karar başlığında, B.. M..'nün katılan olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olarak değerlendirilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Kültür ve Turizm Bakanlığı adına izafetten düzenlenen dilekçeye istinaden katılma talebinde bulunulduğu ve katılma kararı bu yöndeki dilekçeye istinaden verildiği halde, gerekçeli karar başlığında, B.. M..'nün katılan olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olarak değerlendirilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Bursa ili, Osmangazi ilçesi, Kuruçeşme mahallesi, Muradiye Koruma Amaçlı İmar Planı kapsamında kentsel sit alanında kalan ve aynı zamanda, Bursa Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 04/05/1991 gün, 1730 sayılı kararı ile korunması gerekli kültür varlığı olarak tescil edilen, mülkiyeti Bursa Türk-Musevi Cemaati vakfına ait olan .... ada... parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan yapının bitişiğinde yer alan ... parsel üzerindeki yapı ile arasındaki duvarın kaldırıldığı ve birleştirilerek balık lokantası olarak kullanıldığı, Sakarya Caddesi cephesinde, parsel sınırları dışında demonte olarak kullanıldığı anlaşılan, alüminyum taşıyıcı sistemli sundurma bulunduğu, tescil fişindeki fotoğraf ile mevcut haline ilişkin fotoğraf incelendiğinde, izinsiz olarak tadilat yapıldığının tespit edilmesi üzerine sanık hakkında açılan kamu davası ile ilgili olarak, mahallinde yapılan keşifte, suça konu yapıya ilişkin dosyadaki fotoğraflar ile keşif yapılan adresindeki bina birlikte değerlendirildiğinde, suça konu yapının sanığa ait olmadığı, ASÇ Balık Restoran Turizm tarafından işletildiği kanaatiyle yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmiş ise de, görevlendirilen inşaat mühendisi ve arkeolog bilirkişiler tarafından düzenlenen raporlarda, bu hususta herhangi bir değerlendirme yapılmadığı gibi, tescilli olan ... ada ... parsel ile yanında bulunan ...numaralı parsel arasındaki duvarın kaldırılması suretiyle, 2863 sayılı Kanun'un 9. maddesi kapsamında müdahalede bulunulduğunun belirtildiği, yine sanık hakkında daha önce Bursa 7. Asliye Ceza Mahkemesi'nde, 2011/971 esas sayılı dosyası üzerinden yapılan yargılama sonucunda verilen 22/02/2012 tarihli ilam incelediğinde, dava konusunun suça konu yapı olup, sanık tarafından gerçekleştirilen müdahalelerle ilgili olarak imar kirliliğine neden olmak suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği görülmekle, bu kapsamda, bahse konu yerin, sanık tarafından işletilip, işletilmediği ve müdahalelerin sanığın tasarrufu ile yapılıp yapılmadığı hususu açıklığa kavuşturulup, suça konu uygulamaların sanık tarafından yaptırıldığının anlaşılması halinde;

Üzerinde müdahale gerçekleştirilen taşınmazın 2863 sayılı Kanunun 6. maddesi kapsamında tescilli kültür varlığı olması nedeniyle taşınmazda izinsiz ya da izin kapsamı dışında yapılan her türlü inşai faaliyetin suç oluşturacağı, bu bakımdan müdahalenin binanın içinde ya da dışında gerçekleştirilmesinin önem arz etmediği, bu kapsamda tescile esas bilgi ve belgeler getirtilerek, izinsiz yapılan tadilatın yapının tescil edilmesine neden olan kriterlere uygun olup olmadığının, yapıya ait orjinal dokuya uyum sağlayıp sağlamadığının, tescilli kültür varlığında zarar meydana getirip getirmediğinin belirlenmesi gerektiği,

Bu kapsamda, keşifte görevlendirilen bilirkişi heyetinden, izinsiz olarak yapılan uygulamaların tescilli kültür varlığının bütünü ve dolayısıyla orjinal dokusu ile uyumlu olup olmadığı, niteliği ve yapıda geri dönüşümü mümkün olmayacak derecede zarar meydana getirip getirmediği hususunda ek rapor alınıp, taşınmazın bu nitelikte bir zarar gördüğünün tespiti durumunda, sanığın, 6498 sayılı Kanun ile değişik 2863 sayılı Kanun'un 65/1-1.cümlesi uyarınca cezalandırılması, bu nitelikte bir zararın mevcut olmadığının, ancak yapılan tadilatın ruhsata tabi inşai ve fiziki müdahale kapsamında olduğunun belirlenip, ayrıca taşınmazın olduğu yerde suç tarihi itibariyle Büyükşehir Belediye Başkanlığı veya İl Özel İdaresi bünyesinde Koruma Uygulama ve Denetim Bürosu'nun bulunmadığının anlaşılması halinde 6498 sayılı Kanun ile değişik 65/1-2.cümlesi uyarınca cezalandırılması, yapılan bu tadilatın ruhsata tabi olmayan, “basit onarım” niteliğinde olduğunun belirlenmesi veya ruhsata tabi inşai ve fiziki müdahale kapsamında olsa bile, taşınmazın olduğu yerde, suç tarihi itibariyle, sorumluluk alanı dava konusu yeri kapsayan Koruma Uygulama ve Denetim Bürosu'nun bulunduğunun anlaşılması halinde, suçun işleniş biçimi, konusunun önem ve değeri, sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı da dikkate alınarak, 5498 sayılı Kanun ile değişik 2863 sayılı Kanunun 65/4. maddesi ile cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin, eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 17/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9601, Karar No: 2014/13817, Tarih: 21.10.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/9601 E.  ,  2014/13817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KEMER 1. ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/01/2014

NUMARASI : 2010/606-2014/8

Taraflar arasında görülen ziynet eşyası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davacı vekili tarafından istenilmekle; taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davacı asil M.. O.. ve vekili Av. M.. Ç.. geldi. Aleyhine temyiz olunan davalı ve vekili gelmedi. Gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli gün ve saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davalı kocanın müvekkilini evinden kovduğunu ve evin anahtarını vermediğini, düğünde takılan altınların davalı tarafından müvekkiline verilmediğini, ev eşyasının müvekkiline hasarlı olarak iade edildiğini, davalının kullandığı arabanın müvekkilinin düğünde takılan paraları ile alındığını öne sürerek, altınların iadesini, mümkün olmadığı takdirde bedeli olan 30.000,00 TL, arabanın değerinin yarısı olan 15.000 TL ve eşyaların hasar bedeli olan 5.000,00 TL olmak üzere toplam 50.000,00 TL nin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, daha sonra davacı altınlar yönünden davayı ıslah ederek talebini 95.000 TL ye çıkartarak toplam talebini 115.000 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, altınlarını davacıdan almadığını, altınların davacıda kaldığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, davacının 18.01.2004 tarihli tutanakta eşyaları sağlam, eksiksiz ve tam olarak aldığını tanıklar huzurunda beyan etttiği, davacı tarafça tutanak altındaki imza inkar edilmediği gibi tutanak içeriği de reddedilmediği, davacı bu tutanakta hiçbir alacağının kalmadığını beyan eden ve tutanakta beraberinde götürdüğü eşyaların ayrıntılı olarak yazıldığından altınların davacıda bulunduğu kanaatine varıldığı, eşyaların hasarlı olarak alındığının ispat edilemediği, davalının kullandığı arabanın üçüncü şahıs olan kayınbaba üzerine kayıtlı olduğu, bu talebin kayınbabaya karşı yöneltilmesi gerektiği gerekçeleriyle davanın reddine tarar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Somut olaya gelince, davacı düğünde takılan altınların iadesini, yoksa altınların bedelini istemiştir. Mahkemece, 18.01.2004 tarihli tutanakta davacının hiçbir alacağının kalmadığını beyan ettiği belirtilerek davacının talebi reddedilmiştir. 18.01.2004 tarihli tutanak " eşya teslim tutanağı" başlığı altında düzenlenmiş olup;davacı , eşyaları sağlam ,eksiksiz ve tam olarak davalıdan teslim aldığını tanıklar huzurunda beyan etmiştir. Tutanakta ayrıntılı olarak evden alınan eşyalar (koltuk, yatak seti, süpürge, battaniye gibi...)yazılmış olup davacı bu tutanakta hiçbir alacağının kalmadığını beyan etmiştir. Tutanakta belirtilen eşyanın tamamı, ev eşyası niteliğinde olup; tutanakta altın, ziynet, takı veya paraya ilişkin ifade geçmemektedir. Davacının bu tutanakta hiçbir alacağının kalmadığını beyan etmesi ev eşyasına yönelik olup, dava konusu ziynet eşyasını kapsamaz.

Hal böyle olunca, mahkemece, bilirkişi raporu, tanık beyanları ve diğer taraf delilleri ve dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek davacının talebine yönelik inceleme yapılması ve hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yersiz gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.Bozma sebep ve şekline göre davacı tarafın vekalet ücretine yönelik temyiz itirazları şimdilik incelenmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı taraf için duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre takdir edilen 1.100 TL vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacı tarafa verilmesine ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13290, Karar No: 2013/18630, Tarih: 09.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/13290 E.  ,  2013/18630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : TCK.nun 203/1, 62, 51/1. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılması ve bu cezanın ertelenmesi

1-Anayasa'nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun "Suçta ve Cezada Kanunilik ilkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve "idarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz." hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun "Kamu güvenine karşı suçlar” bölümünde. 203. maddede düzenlenen “mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun'un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre "Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar" başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde "kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak Özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar" başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde "kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak Özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun'da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunun ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK.nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun'a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği'nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa'nın 38 ve TCK.nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Konya ilinde elektrik dağıtım işinin hangi tarihte özelleştirilerek Alcen Enerji Dağıtım ve Parakende Satış Hizmetleri A.Ş'ne devredildiği ve mühürleme işlemini hangi kuruluşun yaptığı araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Kabule göre de;

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Konya ilinde elektrik dağıtım işinin hangi tarihte özelleştirilerek Alcen Enerji Dağıtım ve Parakende Satış Hizmetleri A.Ş'ne devredildiği ve mühürleme işlemini hangi kuruluşun yaptığı araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Kabule göre de;

5271 sayılı CMK‘nun 231/5. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilebilmesi için, aynı maddenin 6. fıkrasında zararın ödenmesi koşulu öngörülmüş ise de, bu koşulun aranabilmesi için suçun niteliği veya işleniş biçimine ve doğurduğu sonuçlarına göre ortada maddi bir zararın bulunması zorunlu olup, mühür bozma suçunun kamu güvenine karşı suçlar arasında yer alıp, kamu idaresinin mühür koymaya yönelik iradesine karşı işlenmesi nedeniyle, mühür bozma eyleminin meydana getirdiği bir zarardan söz edilemeyeceği, mühür bozma eylemi sonucu kullanılan elektriğe ilişkin borcun ise, eylemden kaynaklanmış bir zarar olarak kabul edilemeyeceği gözetilerek, dosya içinde bulunan adli sicil kaydına göre sabıkasız olan sanığın kişilik özellikleri ve duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda ulaşılacak kanaate göre, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, aynı Yasanın 231/6. madde ve fıkrasında gösterilen objektif ve sübjektif koşullar değerlendirilmeksizin, dosya içeriğine uymayan biçimde yalnızca zararın giderilmediği gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.