muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/637, Karar No: 2022/1818, Tarih: 09.03.2022

CMK'nın 286/2-b madde, fıkra ve bendi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmayıp, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesince cezanın artırılmasından dolayı hükmün temyiz edilebileceği belirlenerek yapılan incelemede:

Özel hayat; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerir. Bu nedenle, kamuya açık alanda bulunulması, bu alandaki her görüntü veya sesin dinlenilmesine, izlenilmesine, kaydedilmesine, sürekli ve izinsiz olarak elde bulundurulmasına rıza gösterildiği anlamına gelmez. Kamuya açık alanda bulunulduğunda dahi, “kalabalığın içinde dikkat çekmezlik, tanınmazlık, bilinmezlik” prensibi geçerli olup, kamuya açık alandaki kişinin, gün içerisinde yapıkları, gittiği yerler, kiminle niçin, nasıl, nerede ve ne zaman görüştüğü gibi hususları tespit etmek amacıyla sürekli denetim ve gözetim altına alınması sonucu elde edilmiş bilgileri ya da onun başkalarınca görülmesi ve bilinmesini istemeyeceği, özel yaşam alanına girdiğinde şüphe bulunmayan faaliyetleri özel hayat kapsamına dahildir; ancak, süreklilik içermeyen ve özel yaşam alanına dahil olmayan olay ve bilgiler ise bu kapsamda değerlendirilemez. Sonuç olarak, bir olay ya da bilginin, özel hayat kapsamına girip girmediği belirlenirken, kişinin toplum içindeki konumu, mesleği, görevi, kamuoyu tarafından tanınıp tanınmadığı, dışa yansıyan davranışları, rıza ve öngörüleri, sosyal ilişkileri, içinde bulunduğu fiziki çevrenin özellikleri, müdahalenin derecesi gibi ölçütler göz önüne alınmalıdır.

TCK'nın 134. maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun oluşabilmesi için, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip bir alet kullanılması gerekmeyip, bir özel hayat olayının çıplak gözle seyredilmesi ya da özel hayat kapsamına giren seslerin, anlaşılmaz olsa dahi, gizlice dinlenilmesi yeterlidir.

TCK'nın 134. maddesinin 1. fıkrasının 2. cümlesinde; bir özel hayat görüntüsü ya da sesinin, ilgilisinin bilgisi ve rızası dışında, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip aletle belli bir elektronik, dijital, manyetik yere sabitlenmesi eylemi düzenlenmiştir. Kaydedilen görüntüdeki kişinin tanınabilir ya da sesin anlaşılabilir olması gerekmez; özel hayat kapsamına giren seslerin, anlaşılmaz olsa dahi, gizlice kaydedilmesi, bu düzenlemenin uygulanması için yeterlidir. Özel hayata ilişkin görüntü veya sesin kaydedilmesiyle suç tamamlanır; başkaca bir neticenin doğması ve mağdurun zarara uğramış olması gerekmediği gibi, failin kaydedilen görüntüleri izlememiş ya da sesleri dinlememiş olmasının suçun oluşumuna bir etkisi yoktur.

TCK'nın 134. maddesinin 2. fıkrasında düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun oluşabilmesi için, bir özel hayat görüntüsü ya da sesinin, taksirle ya da tamamen hukuka uygun elde edilmiş olsa dahi, ilgilisinin rızası dışında ifşa edilmesi, yani; yayılması, açığa vurulması, afişe edilmesi, ilan edilmesi, kamuoyuna duyurulması, aleniyet kazandırılması, özetle; içeriğini öğrenme yetkisi bulunmayan kişi veya kişilerin bilgisine sunulması gerekir. İfşanın kabulü için, ses veya görüntüyle özel hayatı ihlale uğrayan kişi anlaşılmalı, en azından anlaşılabilir olmalı ya da açıklanmalıdır. Bu suç, birinci fıkradan bağımsız ayrı bir suçtur.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya kapsamına göre, temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...’nın, suça sürüklenen çocuk ...’a, mağdur çocuk Göksu’nun gıyabında dedikodusunu yaptığını söylemesi üzerine, tarafları yüzleştirmek isteyen suça sürüklenen çocuk ...’un, telefonla aradığı mağdura, Ankara’ya gideceğini ve vedalaşmak istediğini söyleyip, onu kandırarak, mağdurun ismini bildirdiği parka gelmesini sağladığı ve mağdurla önceye dayalı husumeti bulunan temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...’ya da mağdurla parkta buluşacaklarını söylediği, kendisine kurulan tuzaktan habersiz parka gelen mağdurla suça sürüklenen çocuk ... konuşurken, temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...’nın, yanında diğer temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ... ve tanık Ayşegül Bengüsu olduğu halde, parka geldiği ve mağdurla temyiz dışı suça sürüklenen çocuklar arasında tartışma başladığı, tartışmanın kavgaya dönüşmesi üzerine, temyiz dışı suça sürüklenen çocukların mağduru dövdükleri, suça sürüklenen çocuk ...’un da tokatlanan ve ağlayan mağdurun görüntülerini, mağdura yönelik söylenen “Güzel tokat yedi…” gibi konuşmalarla beraber kamera fonksiyonunu aktif hale getirdiği cep telefonu ile video olarak kaydettiği iddialarına konu olayda;

Baştan itibaren planlı hareket eden ve mağduru kandırarak parka çağıran suça sürüklenen çocuk ...’un, mağdurun saygınlığını rencide edecek halleri ile ağlayarak acı çektiği anlarını gösteren özel yaşam alanı kapsamındaki görüntülerini, mağdura söylenen alaycı konuşmalarla birlikte mağdurun rızası olmaksızın sürekli olarak muhafaza edecek şekilde kaydetmesi eyleminden dolayı TCK’nın 134. maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesindeki özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan mahkumiyetine dair ilk derece mahkemesi hükmüne yönelik mahalli Cumhuriyet savcısının (aleyhe) ve suça sürüklenen çocuk ... müdafinin istinaf başvurusu üzerine, ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılarak, suça sürüklenen çocuk ...’un sübut bulan eyleminin görüntü veya seslerin kayda alınması suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturduğunun kabulüyle suça sürüklenen çocuk ...’a TCK’nın 134. maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesi gereğince hükmolunan cezada, aynı madde ve fıkranın 2. cümlesi gereğince 1 kat artırım yapılmasına ilişkin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararında dosya kapsamına göre bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafinin olayın herkese açık olan parkta gerçekleşmesi nedeniyle suçun yasal unsurlarının oluşmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 20.10.2020 tarihli, 2019/1300 - 2020/2248 sayılı “istinaf talebinin kabulüyle ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılmasından sonra yeniden kurulan mahkumiyet hükmüne” dair kararına karşı yapılan temyiz isteminin isteme uygun olarak 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, 5271 sayılı CMK'nın 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi ile değişik 304/1. maddesi uyarınca, dosyanın gereği için Muğla 1. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin de İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 09.03.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5423, Karar No: 2021/3171, Tarih: 24.02.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/5423 E.  ,  2021/3171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında sonuç olarak tespit edilen 3 ay 10 gün hapis cezasının TCK'nın 52. maddesi uyarınca paraya çevrilmesi esnasında gerekçeli karar hüküm fıkrasında "3 ay 10 gün" yerine "6 ay 20 gün" olarak gösterilmesi sonuç adli para cezasının doğru uygulanması karşısında, mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ..., ... ve ... müdafii ve suça sürüklenen çocuk ...’nın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 24.02.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8012, Karar No: 2022/17026, Tarih: 18.10.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/8012 E.  ,  2022/17026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık suçunun suça sürüklenen çocuk lehine gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabulü gerektiği belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihi itibariyle 15 yaşını doldurmuş olup 18 yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuğun, gündüz vakti katılana ait ikametin bahçesine rızaya aykırı olarak girmesi şeklindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK’nın 116/1 ve 31/3. maddelerinde tanımlanan konut dokunulmazlığının ihlali suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 5 yıl 4 aylık asli dava zamanaşımının, sorgu tarihi olan 08/05/2015 tarihinden karar tarihine kadar geçtiği gözetilmeden gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle davanın düşürülmesine karar verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Katılan ile tanık Nihat Demiroğlu’nun anlatımlarına göre; suça konu ekobisin olay günü saat 19:00 ile 22:10 saatleri arasında çalındığı, suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçlamayı kabul etmediği, tanıkların suça sürüklenen çocuğu bahsi geçen ekobisi iterek getirirken gördükleri saat olan 22:00 sıralarının suçun işlendiği zaman olduğuna dair dosya kapsamında net bir tespit bulunmadığı, UYAP’tan alınan güneşin doğuş ve batış zamanlarını gösteren çizelgeye göre, suç tarihinde yaz saati uygulaması da dikkate alındığında güneşin batış saatinin 20:39 olduğu ve TCK'nın 6/1-e maddesine göre gece vakti sayılan zaman diliminin saat 21:39’da başladığının anlaşılması karşısında; şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık suçunun suça sürüklenen çocuk lehine gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden ve suçun gece vakti işlendiğine ilişkin kanıtlar denetime olanak verecek biçimde karar yerinde gösterilip tartışılmadan, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 143. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

2- Dosya içerisinde yer alan 27/02/2020 tarihli dekonta göre; suça sürüklenen çocuk tarafından katılanın bozma öncesi yapılan 19/01/2015 tarihli duruşmada 250 TL olarak beyan ettiği zararının tamamının ödendiği anlaşılmakla, gerçekleşen iade nedeniyle, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/2 maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma olanağının karar yerinde tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18/10/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/388, Karar No: 2011/161, Tarih: 20.07.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/388 E.  ,  2011/161 K.**

**"İçtihat Metni"**

Müdahil : ....Finansman Türk A.Ş. Vek.Av..... Davacı ....San.Tic.A.Ş. Vek.Av.... tarafından hasımsız olarak açılan iflasın ertelenmesi davası hakkında Kadıköy 1.Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 6.7.2010 gün ve 1144-490 sayılı hükmün bozulmasına ilişkin 19.Hukuk Dairesinin 24.11.2010 gün, 10942-13218 sayılı ilamına karşı müdahil vekilince süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş ise de, 22.3.2011 tarihli dilekçesi ile karar düzeltme isteminden feragat ettiklerini bildirmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

İflas erteleme isteyen vekili, 2008 yılının ortalarında başlayan global krizin ülkemizde yansıması neticesinde ekonomik küçülmenin müvekkili şirketi de etkilediğini, borca batık duruma geldiğini, şirket sermayesinin artırılmasının hedeflendiğini, şirkete yeni ortak alınmaya çalışıldığını, iyileştirme projesi ile şirketinin borca batıklıktan kurtulacağını iddia ederek iflasının 1 yıl süre ile ertelenmesine karar verilmesine dava ve talep etmiştir.

Mahkemece, davanın açılmasından itibaren sermaye artışı için 8 ay beklendiği, hüküm tarihine kadar ilk taksidin ödenmediği, bilirkişi heyetinin çoğunluk görüşünün dava açıldığından bu yana şirketin zarar ettiği yönünde olduğu, özvarlığının dönemler itibari ile daha kötüye gittiği, yeni ortak alınması yönünde ilerleme görülmediği, iyileştirme projesi ciddi ve inandırıcı bulunmadığı, nedenleri ile iflas erteleme talebinin reddine borca batık şirketin iflasına karar verilmiş, hüküm iflas erteleme isteyen vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay 19. Hukuk Dairesi Başkanlığının 24 .11. 2010 tarihli ilamı ile dosyada yer alan çoğunluk bilirkişi heyetinin 05.05.2010 tarihli ek raporunda heyetimiz bu aşamada davacı şirketin Mayıs 2010 veya Haziran 2010 tarihli mali tablolarını sunmasının sürecin zaman içinde izlediği seyri netleştirmek, iyileştirme projesinde sunulan proforma tablolar ile karşılaştırmak ve iyileştirme ümidinin mevcudiyetini ve sermaye artırımını değerlendirmek bakımından önem taşıdığı düşünmektedir şeklinde belirleme yapılmıştır. Bu durumda; çoğunluk bilirkişi ek raporunda belirtilen evraklar temin edilip bilirkişi heyetine tevdi edilerek iyileştirmeye ilişkin rapor alınmadan ve sermaye artırım kararının tescil ve ilanına ilişkin belgeler celp edilmeden hüküm kurulması doğru görülmemiştir gerekçesi ile Yerel Mahkeme kararı bozulmuştur. bozma kararına karşı süresinde müdahil .... Benz Finansman A.Ş vekili karar düzeltme talep etmiştir.

Karar düzeltme talep eden müdahil vekili 22.03.2011 tarihli dilekçesiyle karar düzeltme taleplerinden feragat ettiğinden karar düzeltme talebinin bu nedenle reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan feragat nedeniyle müdahil vekilinin karar düzeltme talebinin REDDİNE, peşin alınan 38.20.-TL.red harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 20.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3476, Karar No: 2020/5877, Tarih: 15.12.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/3476 E.  ,  2020/5877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuklar haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükümleri usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Suça sürüklenen çocuklar haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Olay günü on iki-on beş yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuklara isnat edilen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun 5237 sayılı TCK'nın 109/1,3-b,3-f,5. maddelerinde düzenlenip öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 66/1-d, 66/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık olağan dava zamanaşımına tabi bulunduğu ve beraat eden suça sürüklenen çocukların mahkeme sorgularının yapıldığı 11.10.2011 ile inceleme günü arasında bu sürenin geçtiği anlaşıldığından, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, suça sürüklenen çocuklar haklarında bu suçtan açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca zaman aşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 15.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11033, Karar No: 2013/258, Tarih: 17.01.2013

**1. Ceza Dairesi         2008/11033 E.  ,  2013/258 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2007/79067

MAHKEMESİ : Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 10/01/2007, 2006/305 (E) ve 2007/5 (K)

SUÇ : Kasten yaralama

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık H.. Ö..'in mağdur H.. K..'a yönelik eyleminin sübutu kabul, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan vekilinin haksız tahrikin oranına, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanığın bıçakla mağduru sağ ön koltuk altı ve sol ön koltuk altı bölgesinden toplam üç darbe ile karaciğerde yaralanmaya ve yaşamsal tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı, eylemine devam etmek istediği ancak olay yerinde bulunanların müdahalesi sonucu eylemine son verdiği olayda; darbe sayısı, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı ile engel halin varlığı hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığı halde, sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs yerine, suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekilinin ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 17/01/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5434, Karar No: 2012/54, Tarih: 16.01.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/5434 E.  ,  2012/54 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK’nın 150/2.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçların işleniş biçimi, olayların özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olaylarda koşulları bulunmadığı halde, 150/2.maddesinin düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezalardan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kasten işlemiş olduğu suçlar için hapis cezalarıyla mahkûmiyetinin yasal sonucu olarak sanığın 5237 sayılı TCY’nin 53/1.maddesinin (a), (b), (d) ve (e) bentlerinde yazılı haklardan cezalarının infazları tamamlanıncaya kadar, (c) bendinde yazılı “kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri” açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezalarından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 Sayılı Yasanın 8/1. Maddesi yollamasıyla 1412 Sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “53. Maddenin uygulanmasına” ilişkin bölümler çıkartılarak, yerlerine “Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkûmiyetinin yasal sonucu olarak sanığın 5237 sayılı TCY’nin 53/1. maddesinin (a), (b), (d) ve (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; (c) bendinde yazılı “kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri” açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına,” cümleleri yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/731, Karar No: 2010/5786, Tarih: 12.04.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/731 E.  ,  2010/5786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairece aynı gün incelenen, aynı mahkemenin bazı dava dosyalarına (Ör:Orhaneli Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/313 Esas-2005/272 Karar, Dairenin:2010/717 Esas) aynı değerlendirme tarihi itibarıyla (2004 yılı) gelen veri listesinin bu dosya içerisinde bulunan veri listesiyle aynı değerleri içermediği anlaşılmıştır.

Mahkemece, her iki dosya içerisinde bulunan veri listesinin birer suretinin İlçe Tarım Müdürlüğüne gönderilerek, veriler arasındaki bu çelişkinin nereden kaynaklandığının ve 2004 yılı itibarıyla münavebeye alınan buğday, kavun, kuru fasulye ve çilek ürünlerinin sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin doğru veri listesinin dosya içerisine getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.