muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18310, Karar No: 2016/2691, Tarih: 23.02.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/18310 E.  ,  2016/2691 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle, maddi tazminat talebinin reddine, 30.000.00TL manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmesi ve davalı vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 23/02/2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı vekili Avukat T S Ö ile karşı taraf vekili Avukat T H geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıda karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici sebeplere göre taraf vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava, 24.10.2009 tarihli iş kazasında yaralanarak %17 oranında sürekli iş göremezliğe maruz kalan sigortalının maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, 30.000,00-TL. manevi tazminatın kaza tarihi olan 24.10.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, manevi tazminata ilişkin fazlaya dair istem ile maddi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Maddi tazminat davası bakımından yapılan incelemeye göre: Kurumu tarafından karşılanmayan zararın ödetilmesine ilişkin davalarda (tazminat davaları) öncelikle haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından hak sahiplerine bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin tazminattan düşülmesi gerektiği Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir. 5510 sayılı yasanın 21/4. maddisine göre ise “... İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir.” hükmü düzenlenmiştir.

Dosya kapsamından; 24.10.2009 tarihli iş kazasının oluşumunda %60 oranında davalı şirketin, %20 oranında dava dışı forklift sürücünün, %20 oranında ise davacı kazalının kusurlu olduğu, hükme esas alınan hesap raporunda davacı D.. A..'e Kurumca iş kazası sigorta kolundan bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin %80'inin rücuya tabi olduğu değerlendirmesi ile hesaplanan zarardan düşüldüğü anlaşılmaktadır.

./..

Dosya kapsamından; 24.10.2009 tarihli iş kazasının oluşumunda %60 oranında davalı şirketin, %20 oranında dava dışı forklift sürücünün, %20 oranında ise davacı kazalının kusurlu olduğu, hükme esas alınan hesap raporunda davacı D.. A..'e Kurumca iş kazası sigorta kolundan bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin %80'inin rücuya tabi olduğu değerlendirmesi ile hesaplanan zarardan düşüldüğü anlaşılmaktadır.

./..

Somut olayda, davacı D.. A..'in maddi zararının belirlenmesi sırasında mükerrer tahsile neden olmamak için hesaplanan maddi zararlarından rücuya tabi Kurum tahsislerinin düşülmesi gerektiği hususunda ihtilaf bulunmamaktadır. İhtilaf davacı D.. A..'in hesaplanan maddi zararından düşülmesi gereken Kurum tahsisinin rücuya tabi miktarının belirlenmesi hususunda olup 5510 Sayılı Yasanın 21/4 maddesinde açıkça iş kazasının üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmesi halinde sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin “yarısının” rücuya tabi olacağı düzenlenmiştir. Burada tartışılması gereken diğer bir husus da üçüncü kişi kavramından neyin anlaşılması gerektiğidir ki ilgili yasa metni ve başlığından anlaşıldığı üzere işveren dışındaki herkes üçüncü kişidir. Hal böyle olunca işbu dosyada yargılama konusu iş kazasında kusuru bulunan dava dışı forklift sürücünün üçüncü kişi sıfatını taşıdığı açıktır. Bu kapsamda davacının hesaplanan maddi zararından Kurum tahsisinin tenzili sırasında 5510 sayılı yasanın 21/4 maddesinin gözetilerek dava dışı forklift sürücünün kusuruna denk gelen ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile davalı işveren şirketin kusuruna denk gelen ilk peşin sermaye değerinin tamamı toplamlarının düşülmesi gerekirken bu hususun gözetilmediği hesap raporuna itimat ile neticeye varılması doğru olmamıştır.

Manevi tazminat davası bakımından yapılan incelemeye göre: 818 sayılı Borçlar Kanununun 47 .maddesi (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 56. maddesi) hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile sigortalı yakınlarına verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez ve yine 22.06.1966 gün 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de açıklandığı üzere zarar görenin müterafik kusurunun varlığı halinde bu durumun manevi tazminatın takdirinde göz önünde bulundurulması gerekir.

Bu açıklamalar sonrasında somut olayda; tarafların sosyal-ekonomik halleri, iş kazasının meydana geldiği tarih, tarafların kusur durumu ile davacının yaralanmasının niteliği gözetildiğinde hüküm altına alınan 30.000,00-TL miktarlı manevi tazminat fazladır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, davacı ile davalı yararına takdir edilen 1.350.00TL. duruşma Avukatlık parasının karşılıklı olarak birbirlerine yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 23/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/22101, Karar No: 2019/10670, Tarih: 15.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/22101 E.  ,  2019/10670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin uluslararası tır şoförü olarak 2010 yılının Aralık ayından, 15.12.2013 tarihine kadar aralıksız çalıştığını, ayda üç defa Almanya, Belçika, Hollanda ve Fransa'ya gittiğini, sefer başına 650 Euro sefer primi aldığını, ayda iki gün tatil yapıp diğer günlerde çalıştığını, işten ayrıldığı 15.12.2013 tarihinden yaklaşık 3 ay önce işverenin müvekkilin kullandığı tırı aldığını ve müvekkile yeni bir tır tahsis edileceğini vaat ettiği halde bu vaadi yerine getirmediğini, müvekkiline sefer verilmediğini, devamında işverence müvekkile yeni sefer verilmeyeceği ve yedek şoför olarak çalışacağı hususunun belirtildiğini, bunun üzerine müvekkilinin iş akdini haklı sebeple feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile yıllık izin ücretinin hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdini haksız yere kendi isteğiyle feshettiğini ve bu nedenle davacıya tazminat ödenmeyeceğini, davacının iş koşullarında esaslı bir değişiklik yapılmadığını, ücretinde herhangi bir indirime gidilmediğini, davacının yıllık ücretli izinlerini kullandığını ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi uluslararası tır şoförü olup, asgari ücret+sefer primi karşılığı çalıştığı dosya kapsamı ile sabittir.

4857 sayılı İş Kanununun 47. maddesine bakıldığında, Kanunun kapsamındaki işyerleri bakımından, ulusal bayram ve genel tatil günü olarak kabul edilen günlerde çalışma karşılığı olmaksızın o günün ücretinin ödeneceği, tatil yapılmayarak çalışıldığında ise, ayrıca çalışılan her gün için bir günlük ücretin ödeneceği hükme bağlanmıştır.

2-Davacı işçi uluslararası tır şoförü olup, asgari ücret+sefer primi karşılığı çalıştığı dosya kapsamı ile sabittir.

4857 sayılı İş Kanununun 47. maddesine bakıldığında, Kanunun kapsamındaki işyerleri bakımından, ulusal bayram ve genel tatil günü olarak kabul edilen günlerde çalışma karşılığı olmaksızın o günün ücretinin ödeneceği, tatil yapılmayarak çalışıldığında ise, ayrıca çalışılan her gün için bir günlük ücretin ödeneceği hükme bağlanmıştır.

Ulusal bayram ve genel tatil ücreti, çalışılan dönem ücreti üzerinden hesaplanır. Son ücrete göre hesaplama yapılması doğru olmaz. Bu durumda , ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli değildir. İstek konusu dönem içinde işçi ücretlerinin miktarı da belirlenmelidir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak bilinmeyen ücretin buna göre tespiti de Dairemiz tarafından kabul görmektedir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin hesabında tanık ifadeleri ile ... Emniyet Müdürlüğü'nden alınan 17.09.2014 tarihli ve 4964 sayılı davacının yurt dışına giriş/çıkışını gösteren çizelgenin incelenmesinde davacının yük durumuna göre ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı görülmüştür demekle yetinilmiş, ancak hangi günlerin çalışılan gün olarak tespit edildiği anlaşılamadan hesaplama 36 gün üzerinden yapılmıştır. Yine kabul edilen ücretin de nasıl belirlendiği anlaşılamamış, ortalama günlük 172,00 TL ücret üzerinden 36 gün için alacak hesaplanmıştır. Bu hesaplama şekli denetlenemediği gibi, ücretin dönem ücreti yerine yazılı şekilde kabulü de isabetsizdir. O halde, yukarıda anlatılan Kanuni düzenleme ve uygulama dikkate alınarak, davacının asgari ücret+sefer primi karşılığı çalıştığı, hesaplamanın son ücrete göre değil ilgili dönem ücreti üzerinden yapılması gerektiği, bilinmeyen dönem ücretlerinin de bilinen en son ücretin asgari ücrete oranı yapılarak tespit edilebileceği dikkate alınarak, denetime elverişli yeni bir rapor ile hüküm tesis edilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4542, Karar No: 2017/5343, Tarih: 02.05.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/4542 E.  ,  2017/5343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı; davalının, trafik kazası geçiren ve bir kolunu kaybetmesi nedeniyle kazadan doğan tüm hakkını karşı taraftan avukat tutarak mahkeme yolu ile tahsil ettireceği vaadinde bulunarak, avukatlık ve mahkeme masrafı için 12.000,00 TL talep ettiğini ve bunun 9.500,00 TL lik kısmını aldığını, karşı tarafın vaadine inanarak masraf ve vekillik parası adı altında para ödemesine rağmen yükümlülüğünü yerine getirmeyen davalının kendisine ne bir avukat tuttuğunu, ne de dava açmak için girişimde bulunduğunu, davalı hakkında Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunduğunu, davalının karakoldaki ifadesinde kendisinden 9.500,00 TL yi aldığını kabul ettiğini, ancak bu parayı komisyon olarak aldığını iddia ettiğini, sigortacılık yapmadığını, ablasına yardım ettiğini beyan ettiğini, bu beyanı karşısında davalının paranın sigorta komisyonu olarak ödendiği iddiasının hiç bir inandırıcı yönü bulunmadığını, kazanın hukuki sorumluları sigortacılar tarafından kendisine banka havalesi yolu ile bir kısım ödemeler geldiğini, ancak sigortacıların yasal poliçe yükümlülüğünden dolayı ödemek zorunda oldukları için yaptıkları ödemeden davalının kendisine pay çıkarmaya çalışmasını haklı görmenin mümkün olamayacağını, avukatlık yasası gereği bir hukuki olaydan kaynaklanan alacağın takibini ancak bir avukatın yapabileceğini, taraflar arasında bir komisyon sözleşmesi mevcut olmadığını, davalının aldığı parayı zimmetinde tutmasının hiç bir yasal dayanağının bulunmadığını ileri sürerek; davalının haksız olarak iktisap ettiği 9.500,00 TL nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan istirdadına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; hukukçu bilirkişiden rapor aldırılmış ve ''....taraflar arasında bir vekalet sözleşmesi bulunduğu, bu vekalet sözleşmesi uyarınca davalının davacı lehine bir takım işler yaptığı, dolayısıyla ücrete hak kazandığı, ancak taraflar arasında bir ücret sözleşmesi bulunmadığı anlaşılmaktadır. Davalının hak ettiği ücret belirlenirken avukat olmaması sebebiyle Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin uygulanması mümkün değildir. Bilirkişinin raporlarında esas aldığı % 15 oranının yapılan işin niteliğine, davalının sıfatına, piyasa şartlarına uygun olmaması sebebiyle bilirkişi raporu hükme esas alınmamış, mahkememizce taktir hakkı kullanılarak davalı tarafından yapılan hizmetin niteliği, davalının sıfatı, piyasa şartları dikkate alınarak davalının hakedeceği ücretin tahsil edilen 60.405,44 TL nin % 5 i olan 3.020,20 TL olacağı, 6.479,73 TL yi haksız olarak tahsil ettiği kanaatine varıldığı....'' gerekçeleriyle davanın kısmen kabulü ile; takdiren 6.479,73 TL alacağın dava tarihi olan 04/08/2011 tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının 3.020,20 TL alacağı ilişkin davasının reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında noter aracılığıyla düzenlenen 26/07/2010 tarihli vekaletname ile davacının geçirmiş olduğu trafik kazası nedeniyle araç sigortaları ve garanti fonları , adliye de dahil işlemleri takip etmesi amacıyla davalıya vekalet verildiği, bu vekalet uyarınca davalı tarafça sigorta şirketlerine gerekli başvuruların yapıldığı ve karşılığında davacının sigorta şirketlerinden olan alacaklarının tahsil edilerek davacının hesabına yatırıldığı, taraflar arasında şifahi olarak yapılan sözleşme uyarınca bu işlemlerin 12.000,00 TL bedel karşılığında yapılmasının kararlaştırıldığı ve 9.500,00 TL'nin davacı tarafça davalı tarafa ödendiği hususunun dosyadaki delil ve belgelerden ihtilaf konusu olmadığı anlaşılmış olup; taraflar arasında düzenlenen vekaletnamede davalı tarafa dava açma özel yetkisi verildiğine dair bir ibare bulunmadığından, bu bedelin sadece yukarıda belirtilen sigorta şirketlerinden olan alacağın tahsiline yönelik işlemlerin yapılması karşılığı belirlendiğinin kabulü gerekir. Bu hususlar dikkate alınmadan yanılgılı gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması BOZMAYI gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 02/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22091, Karar No: 2016/7005, Tarih: 09.05.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/22091 E.  ,  2016/7005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın tebligat tarihinde 26.07.2011 günü askeri cezaevinde bulunduğu anlaşıldığından, yapılan temyiz süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın müştekinin büfesinde sanık ve müşteki beyanlarından yaklaşık 40,00 TL tutarında radyo, çakmak, kulaklık, meyve suyu ve 5,00 TL parayı çaldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; sanığın müştekinin büfesinde sanık ve müşteki beyanlarından yaklaşık 40,00 TL tutarında radyo, çakmak, kulaklık, meyve suyu ve 5,00 TL parayı çaldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanığın, müştekinin iş yerinden 5,00 TL bozuk para ile meyve suları da çaldığı, ancak müştekiye radyo, kulaklık ve 2 adet çakmağın iadesini sağladığı, şikayetinden vazgeçen müştekiden kısmi iade nedeniyle rızası sorularak, sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK.'nın 168/1-4. maddesinin uygulanması yerine, hırsızlık suçundan kurulan hükümde zararın giderildiğinden bahisle TCK'nın 168/1. maddesi gereğince yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 Sayılı CMUK' nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkının gözetilmesine, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 325. maddesi uyarınca, bozmadan hükmü süresinde temyiz etmeyen sanık ...'nın da yararlandırılmasına, 09.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/104, Karar No: 2021/6002, Tarih: 22.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/104 E.  ,  2021/6002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında, yapılan yargılama sonucu verilen Mahkemenin 07.02.2013 tarihli ve 2012/374 E., 2013/81 K. sayılı kararının suça sürüklenen çocuk tarafından temyizi üzerine Yüksek Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 02.04.2015 tarihli ve 2014/18667 E., 2015/6041 K. sayılı ilamı ile hırsızlık suçu açısından karar verildiği ve Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03/11/2020 tarihli ve 245 sayılı kararıyla Yüksek Yargıtay 13. Ceza Dairesinin kapatılarak dosyalarının Yüksek Yargıtay 6.Ceza Dairesine devredildiğinin anlaşılması karşısında, aynı olaya ilişkin suça sürüklenen çocuk hakkındaki temyiz talebinin de aynı daire tarafından incelenmesi uygun görüldüğünden dosyanın Yüksek Yargıtay 6. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 22.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.