muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/15240, Karar No: 2023/2432, Tarih: 25.04.2023

2. Mağdurun suça sürüklenen çocuklar ...ve ... hakkında iddia edilen çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemlerinden kaynaklı ruh sağlığının bozulup bozulmadığı konusunda rapor düzenlenmesi için gönderildiği Ondokuz Mayıs Üniversitesince hazırlanan 11.12.2012 tarihli raporunda iddia edilen eylem nedeniyle mağdurun ruh sağlığının bozulduğu belirtilmesine karşın anılan raporun her iki suça sürüklenen çocuğun, çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği kabulüne göre hazırlanmış olması, içeriği itibariyle de bireysel değerlendirme yapılmaması ve suça sürüklenen çocuklardan ...yönünden gerekçenin (A) bölümünde belirtilen bozma sebebi dikkate alındığında, Ondokuz Mayıs Üniversitesince hazırlanan 11.12.2012 tarihli raporun hükme esas alınamayacağı anlaşılmakla suça sürüklenen çocuk ...'ın eylemi nedeniyle mağdurun ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan rapor alındıktan sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik araştırma nedeniyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Suça sürüklenen çocuğun duruşmalardaki tutum ve davranışları nazara alınarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmasına karar verilmesine rağmen yazılı gerekçe ile çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan uygulanmamasına karar verilerek çelişkiye düşülmesi nedeniyle hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Suça Sürüklenen Çocuk ... Hakkındaki Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Bırakma Suçu Yönünden

Gerekçenin (B-1) bölümünde açıklanan nedenle Ordu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.09.2020 tarihli ve 2020/75 Esas, 2020/224 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk ... müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Suça Sürüklenen Çocuk ... Hakkındaki Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı ve Suça Sürüklenen Çocuk ... Hakkındaki Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı ile Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Bırakma Suçları Yönünden

Gerekçenin (A) ve (B-2) bölümlerinde açıklanan nedenlerle Ordu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.09.2020 tarihli ve 2020/75 Esas, 2020/224 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1900, Karar No: 2019/4739, Tarih: 24.06.2019

**16. Hukuk Dairesi         2019/1900 E.  ,  2019/4739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın onanmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi ... ve ... tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440.maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanun'un 442. maddesi uyarınca 389,10 TL para cezasının düzeltme isteminde bulunanlardan alınmasına, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/J maddesi uyarınca Hazineden red harcı alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı bakiye red karar düzeltme harcının düzeltme isteminde bulunan ...'ten alınmasına, 24.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18690, Karar No: 2014/18156, Tarih: 03.11.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/18690 E.  ,  2014/18156 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/307822

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 11.08.2014 gün ve 2014-15696/53253 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 09.09.2014 gün ve KYB. 2014/307822 sayılı ihbarnamesi ile;

Mühür bozma suçundan sanık A.. O..'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 203/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair, Kuşadası 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/02/2014 tarihli ve 2013/281 esas, 2014/55 sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 30/10/2013 tarihli ve 2012/22539 Esas, 2013/15593 sayılı ilâmında belirtildiği üzere; "Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı Kanun’un “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir. 5237 sayılı Kanun'un "Kamu güvenine karşı suçlar” bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur. Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de bunların dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir. 24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.” 5237 sayılı Kanun'un “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir... Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir. 4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez." şeklindeki açıklamaları dikkate alındığında somut olayda AYDEM Elektrik Dağıtım A.Ş'nin suç tarihi olan 15/04/2013 tarihinden önce 15/08/2008 tarihinde özelleştirilmiş olması sebebiyle suçun yasal unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; 15.04.2013 tarihli mühür bozma tutanağına konu 01.11.2013 tarihli mühürleme işlemini gerçekleştiren katılan Aydem Elektrik Dağıtım Anonim Şirketi'nin mühürleme tarihinde önce 15.08.2008 tarihinde özelleştirilmesi nedeniyle, lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan bu mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma"suçunun unsurlarının oluşmayacağı anlaşılmakla; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki istem yerinde görüldüğünden, Kuşadası 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.02.2014 gün ve 2013/281 Esas, 2014/55 sayılı kararının CMK'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca karar verilmesi mümkün görüldügünden, yüklenen suç unsurları itibariyle oluşmadığından sanığın beraatine, cezanın çektirilmemesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5302, Karar No: 2006/6298, Tarih: 08.11.2006

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/5302 E.  ,  2006/6298 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R

Dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca, davacı yüklenici kooperatif tarafından tapu iptâli ve tescil istemiyle açılmış, yargılama sonucunda davanın kabulüne dair verilen karar davalı arsa sahipleri vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki 31.01.1995 tarihli düzenleme şeklinde gayrimenkul satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca, sözleşmeye konu olan taşınmazın ifrazı ile oluşan 342 ada 3 nolu parselin davacı yüklenici kooperatife, aynı ada 4 nolu parselin ise davalı arsa sahiplerine ait olacağı kararlaştırılmış ve sözleşmenin 7.maddesi ile tapuların davacı kooperatife aşamalı olarak devredileceği kabul edilmiştir.

Davacı kooperatifin 3 nolu parselin tamamı yönünden açmış olduğu davaya arsa sahipleri tarafından verilen cevapta işte gecikme bulunduğu ve eksik işler bırakıldığı ileri sürülerek karşı çıkılmış, daha sonra arsa sahipleri tarafından Didim Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2004/424 esas sayılı dosyası ile gecikme tazminatı ve bu dosya ile birleşen 2005/102 esas sayılı dosya ile de eksik işler bedelinin tahsili talep edilmiştir. Celbedilen dava dosyalarının incelenmesinde açılan bu davaların halen derdest olduğu anlaşılmaktadır. Davacı yüklenicinin tescil isteğinde bulunabilmesi, edimini sözleşmeye uygun olarak yerine getirmesi koşuluna bağlıdır. Gecikme cezası ve eksik iş bedeli için arsa sahiplerince ayrıca dava açıldığından davalar arasında irtibat bulunduğu ve biri hakkında verilecek kararın diğerinin sonucunu etkileyeceği ortadadır. O halde mahkemece arsa sahipleri tarafından Didim Asliye Hukuk Mahkemesi’nde açılan 2004/424 esas sayılı dava dosyası işbu dava ile birleştirilerek sonucuna göre her bir dava yönünden karar verilmesi gerekirken davacının edimini sözleşmeye uygun olarak yerine getirdiğinin kabulü suretiyle tüm bağımsız bölümlerin tesciline karar verilmiş olması doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine, 08.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9030, Karar No: 2017/4529, Tarih: 09.10.2017

**10. Ceza Dairesi         2013/9030 E.  ,  2017/4529 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 09/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/18760, Karar No: 2007/20829, Tarih: 20.11.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2007/18760 E.  ,  2007/20829 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sultanbeyli İcra Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı kararın duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı (Alacaklı) vekili tarafından istenilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 20.11.2007 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı (Alacaklı) vekili Avukat ...... ile davacı (3.Kişi) Şirket Yetkilisi...... ile vekili Avukat ......geldiler. Davalı borçlular adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Gıyabi hükmün davalı borçlu şirket vekili ...... yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5140, Karar No: 2017/2649, Tarih: 12.07.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/5140 E.  ,  2017/2649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme teşebbüs, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında;

TCK'nun 81/1, 35, 53/1, 58, 63. maddeleri uyarınca 14 yıl hapis cezası,

Sanık ... hakkında;

TCK'nun 81/1, 35, 62, 53/1, 63. maddeleri uyarınca 11 yıl 8 ay hapis cezası,

6136 sayılı Kanunun13/1, TCK'nun 62, 53/1, 52. maddeleri uyarınca 10 ay hapis 500 TL Adli para cezası,

TÜRK MİLLETİ ADINA

Doğrudan zarar görmediği anlaşılan mağdur ...'ın eşi ...'ın gerekçeli kararda müşteki olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir hata olarak kabul edilmiş,

Mağdur ...'ın eşi Fatma Demirtaş'ın doğrudan zarar görmediğinden, ayrıca mağdur ...'ın da 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan açılan kamu davasına katılma, verilen hükmü temyiz hak ve yetkisi bulunmadığı anlaşılmakla bu yöndeki temyiz istemlerinin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca ayrı ayrı REDDİNE karar verilmiştir.

Mağdur ...'ın duruşmada sanıklardan şikayetçi olup kamu davalarına katılma talebinde bulunduğu halde katılması konusunda bir karar verilmediği anlaşılmış ise de, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.11.2006 gün ve 2006/2-249-247, 15.07.2008 gün ve 2008/9-95-195, 19.10.2010 gün ve 2010/9-149-105 sayılı Kararlarında belirtildiği üzere, ilk derece mahkemesinde ileri sürülüp karara

bağlanmayan katılma isteklerinin, temyiz incelemesi sırasında herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasını gerektirmiyorsa, karara bağlanması mümkün olduğundan, 5271 sayılı CMK'nun 237/2. maddesi uyarınca, mağdurun doğrudan zarar görmesi ve bu hususta herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasına gerek bulunmaması nedeniyle, CMK'nun 237/2. maddesi uyarınca, açılan kamu davalarına katılan olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

bağlanmayan katılma isteklerinin, temyiz incelemesi sırasında herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasını gerektirmiyorsa, karara bağlanması mümkün olduğundan, 5271 sayılı CMK'nun 237/2. maddesi uyarınca, mağdurun doğrudan zarar görmesi ve bu hususta herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasına gerek bulunmaması nedeniyle, CMK'nun 237/2. maddesi uyarınca, açılan kamu davalarına katılan olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ... ve ... hakkında mağdur ...'ı ayrı ayrı kasten öldürmeye teşebbüs ve sanık ... için ayrıca 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, cezaları azaltıcı takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, o yer Cumhuriyet savcısının suç vasfına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, mağdur vekilinin suç vasfına, delillerin değerlendirilmesine, ceza miktarına, vesaireye, sanık ... müdafiinin eksik incelemeye, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, delillerin değerlendirilmesine, suç vasfına, vesaireye, sanık ... müdafiinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin sanıklar hakkında bu madde ile yaptığı uygulamalar yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkralarında yer alan 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 12/07/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/84, Karar No: 2010/11157, Tarih: 02.11.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/84 E.  ,  2010/11157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29.04.2008 tarih ve 2007/412 - 2008/202 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 02.11.2010 gününde davacı avukatı ... geldi, davetiye tebliğine rağmen davalı vekili duruşmaya gelmedi, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, yüksek faiz verileceği ve istenildiğinde paranın geri çekilebileceği garantisi vererek ve ikna ederek müvekkilinden 12.02.1998 tarihinde davalılardan şirket adına 60.060 DM tahsil edilip, “... Gıda Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi Hisse Senedi Devir ve Kabul Sözleşmesi” ibareli makbuz veridiğini, davalılara gönderilen ihtara rağmen paranın iade edilmediğini,davalı şirketin ise davacının ortak olduğunu ve TTK 329 ve 405 maddelerini sebep göstererek parayı ödemediğini, davalıların para toplama faaliyetinin Bankalar Kanunu’na, SPK’na aykırı olduğunu, geçerli bir hisse devri yapılmadığını, davalıların nedensiz zenginleştiğini, ortak olmayan ve hisse senedi verilmeyen müvekkiline karşı TTK’nun 329 ncu ve 405 nci maddelerine dayanılamayacağını, ... Holding A.Ş.’nin ana sözleşmesinin 4/a bendinde faiz ve temettü garantisi verildiğini,müvekkillerinin dolandırıldığını, şirket yöneticilerinin ...’un TTK’nun 67 nci maddesine ve SPK’na muhalefet suçlarından ceza aldığını, ortaklık ilişkisinin geçerli olmadığını, davalı ...’un şirketi paravan olarak kullandığını ve TTK'nun 336 ncı maddesi uyarınca sorumlu olduğunu ileri sürerek, bu sözleşme ile hisse devri yapılamayacağının, davacının ortaklığının kurulmadığının tespitini,tahsil edilenin faiziyle birlikte toplam TL karşılığı olan 55.800.00 TL'nın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının 136 hisse ile ortak olduğunu, ...'a da ortaklık payı iadesi davası açılamayacağını, husumet yöneltilemeyeceğini, davacı tarafın iddialarının gerçeği yansıtmadığını, müvekkili bulunduğu şirketin Sermaye Piyasası Kurulu kaydında olan, bu kurul tarafından faaliyetleri denetlenen bir Anonim Şirket olduğunu, TTK'nun 329. ve 405. maddesi gereğince Anonim Şirket ortaklarının sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyeceklerini, müvekkili şirketin tasfiye halinde olmadıklarını, 1 yıllık zamanaşımının dolduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.