muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/11149, Karar No: 2021/13997, Tarih: 29.11.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/11149 E.  ,  2021/13997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Ankara 19. Asliye Hukuk ile İstanbul Anadolu 30. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, sözleşmenin haklı nedenlerle feshedildiğinin tespiti, haklı nedenlerle davalı tarafından tekrar feshedilmesinin mümkün olmadığının tespiti, davalı idarenin yasaklılık işlemi ve bu işlem nedeniyle kesin teminat mektubunu paraya çevirme işleminin hukuka aykırı olduğunun tespiti, yapılacak tespitin ardından teminatın ve hakedişten yapılan kesintinin iadesine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Ankara 19. Asliye Hukuk Mahkemesince, davaya dayanak teşkil eden 16/01/2019 tarihli Tehlikeli Madde Güvenlik Danışmanlığı Hizmet Alımı Sözleşmesinin 37. maddesinin "bu sözleşme ve eklerinin uygulanmasından doğabilecek her türlü anlaşmazlığın çözümünde İstanbul Anadolu mahkemeleri ve icra daireleri yetkilidir" şeklinde düzenlendiği; davalı tarafın da cevap dilekçesiyle yasal süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunduğu, tarafların sıfatı ve yetki sözleşmesinde yetkili mahkeme olarak sadece İstanbul Anadolu Mahkemelerini belirledikleri dikkate alındığında davanın kesin yetkili mahkeme olan İstanbul Anadolu Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerektiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir. İstanbul Anadolu 30. Asliye Hukuk Mahkemelerince, somut davaya konu edilen sözleşmede her ne kadar taraflar arasında yetki sözleşmesi de akdedilmiş ise de yetki sözleşmesinde belirtilen yetki şartının, kesin yetki niteliğinde olmadığı, cevap dilekçesinde ilk itiraz olarak ileri sürülmesi gerektiği, davalı tarafça sunulan cevap dilekçesinin süresinde sunulmamış olduğu anlaşılmakla, somut davada, davanın ilk olarak ikame edildiği Ankara 19. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 17. maddesinde "Tacirler veya kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır." düzenlemesi yer almaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 17. maddesinde "Tacirler veya kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır." düzenlemesi yer almaktadır.

Yetki sözleşmesi tacirler veya kamu tüzel kişileri arasında yapıldığı takdirde HMK'nın 17. maddesi uyarınca geçerlidir. Yalnızca tacirler ve kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek uyuşmazlık hakkında bir veya birden fazla mahkemeyi yetkili kılabilir. Bu yeni düzenleme, 01.10.2011 tarihinden sonra açılacak davalar bakımından uygulanmakla birlikte, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 19. maddesinin 2. bendi “Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz.” hükmünü içermektedir.

Mahkemece re'sen yetkisizlik kararı verilebilecek haller, dava şartı olan, kesin yetki halleridir. HMK'nın 18. maddesi kesin yetkinin olduğu hallerde tarafların yetki sözleşmesi yapamayacaklarını açıkca düzenlemiştir. Bu nedenle yetki sözleşmesi kesin yetkinin olduğu hallerde yapılamaz. Yetki sözleşmesinin yapılmış olması da resen yetkisizlik kararı verilebilecek hallerden değildir.

Somut olayda, davacı vekili tarafından Ankara 19. Asliye Hukuk Mahkemesinde dava açılmış olup, dava dilekçesi davalıya 14.10.2019 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı tarafça 19.11.2019 tarihinde yetki itirazında bulunduğu anlaşılmıştır.

6100 sayılı HMK'nın 19. maddesine göre, yetkinin kesin olmadığı hallerde yetki itirazı cevap dilekçesinde ileri sürülmelidir. Davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir hükmü karşısında davalı tarafça süresinde yetki itirazda bulunulmadığı ve kesin yetki kuralının bulunmadığı anlaşılmıştır. Bu durumda, uyuşmazlığın davanın ilk açıldığı yer olan Ankara 19. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nun 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Ankara 19. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 29/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10688, Karar No: 2013/10729, Tarih: 04.07.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/10688 E.  ,  2013/10729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak yapılan yargılamada Darende Sulh Hukuk ve Malatya 2 Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, vesayet altına alınma istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Kısıtlanması talep edilen ...'nın en son yerleşim yeri “..... mah....... Evleri No 61 Ayvalı Darende” dir. Malatya'da kaldığı yer bakım merkezi olup, bakım merkezi yerleşim yeri olarak kabul edilemez. Uyuşmazlığın Darende Sulh Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25. ve 26.) maddeleri gereğince Darende Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 04/07/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5165, Karar No: 2021/7422, Tarih: 20.10.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/5165 E.  ,  2021/7422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar ve toplu olarak hükmedilen yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bentler dışındaki temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma davalarında, manevî tazminata (TMK md. 174/2) hükmedebilmek için tazminat talep edenin az kusurlu veya kusursuz olması yanında, ayrıca boşanmaya sebep olan eylemlerin kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunması gerekmektedir. Her ne kadar mahkemece erkeğin kusurlu davranışlarının kadının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği gerekçesiyle manevî tazminata hükmedilmiş ise de; davalı-karşı davacı kadının TMK 166/son maddesine dayalı boşanma davasına dayanak olarak açılan önceki boşanma davasında, erkeğe kusur yüklenmediği, erkeğin önceki davasının kadının kusurunun ispatlanamadığından bahisle reddedildiği, reddedilen bu davadan sonra yeni bir vakıanın gerçekleşmediği, yine davalı-karşı davacı kadın tarafından erkek aleyhine açılan önceki tedbir nafakası davasında "erkeğin sorumluluklarını yerine getirmediğinden" bahisle davanın kabulüne karar verildiği, erkeğin bu eylemlerinin kadının kişilik haklarına saldırı niteliği taşımadığı değrlendirilmekle, koşulları oluşmadığı halde davalı-karşı davacı (kadın) yararına manevî tazminata (TMK md. 174/2) hükmedilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davalı-karşı davacı kadın yararına hükmolunan maddî tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddî tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, kararın bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi. 20.10.2021 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2019/5372, Karar No: 2019/18252, Tarih: 27.11.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/5372 E.  ,  2019/18252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-İş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından sanık ve suça sürüklenen çocuk müdafiilerinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş,

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun daha önce üç aydan fazla hapis cezasına mahkum edilmemiş olması karşısında, suçu işledikten sonra yargılama sürecinde pişmanlık gösterip göstermediği dikkate alınıp tekrar suç işleyip işlemeyeceği konusunda oluşan kanaat değerlendirilerek tayin olunan 3 yılı aşmayan hapis cezasının ertelenip ertelenmeyeceğine karar verilmesi gerekirken,“suça sürüklenen çocuğa verilen hapis cezasının TCK’nın 51/1 maddesi uyarınca ertelenmesine yer olmadığına” şeklindeki gerekçe ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA,27.11.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9124, Karar No: 2011/1495, Tarih: 14.02.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/9124 E.  ,  2011/1495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Gaziantep 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17.12.2008 tarih ve 2007/550-2008/576 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili dava ve ıslah dilekçesiyle, müvekkiline ait aracın davalıya ait tır garajında yanarak kullanılmaz hale geldiğini itfaiye tarafından düzenlenen raporda yangının çıkış nedeninin belirlenemediğini ileri sürerek, 24.000 YTL.nin temerrüt faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu hasarın meydana geldiği tır garajının müvekkiline ait olmadığını, dolayısı ile müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, davacının iddasını ispat etmesi gerektiğini, müvekkilinin olayda kusurunun bulunmadığını bu nedenle zarardan sorumlu tutulamayacağını, davacının aracının bakımını yapmayarak kusurlu davrandığını, davalının bir an garaj sorumlusu olduğunu kabul etsek dahi kusurunun kanıtlanması gerektiğini savunarak,davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, yangının davacı tarafından aracın bırakılmasından iki saat sonra meydana geldiği, dolayısı ile davacının bakım kusurundan söz edilemeyeceği, davalının garajı işleten sıfatıyla sorumluluğunun bulunduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/253, Karar No: 2020/1476, Tarih: 04.03.2020

**23. Hukuk Dairesi         2017/253 E.  ,  2020/1476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; davalının, kooperatifin eski başkanı olduğunu, ödenmemiş aidat borcu nedeniyle icra takibi yaptıklarını, icra takibine haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacı kooperatifin üyesi olduğunu, müvekkilinin eşi olan ...'ın üyeliği nedeni ile ikisine birlikte ödeme yaptıklarını, davacı kooperatifin bu ödemeleri eşinin hesabına geçerek müvekkilini borçlu duruma düşürdüğünü, davacıya borcunun bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı alacağı için takip tarihine kadar yapılan ödemeler davalının borcundan düşüldüğünde ve buna göre yeniden faiz hesabı yapıldığında davalının ana para borcunun takip tarihi itibariyle 8.750,00 TL olduğu, bu miktar için itirazın haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 04.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3449, Karar No: 2011/7303, Tarih: 29.11.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/3449 E.  ,  2011/7303 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2011/42308

...'ı kasten öldürmeye teşebbüsten, ...'ı da kasten yaralamaktan sanık ...'ın yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (KADIKÖY) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 15.12.2009 gün ve 286/357 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mağdur ...'e karşı sanık ... hakkında verilen öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükümde, mağdurun yaralanması ile ilgili Adli Tıp 2. İhtisas Kurulu'nca verilen 29.05.2009 tarih ve 2397 numaralı rapora göre yaralanmanın frontoparietal bileşkede kırığa, diffüz beyin ödemine, sol frontoparietalde subdural kanamaya, kraniektomiye, parankimde iskemik değişikliklere neden olduğundan ve bu nedenle mağdurun özel vekil olarak atandığı bildirilen Av. ... 'a vekaletname veremediği sabit olduğundan, öncelikle mağdur ...'e Medeni Kanun anlamında kendisini temsile yetkili bir vasi ataması yapılıp yapılmadığının araştırılması, yasal temsilci atanmış ise; mahkeme kararının yasal temsilciye tebliğine, vasi tayininin atanmamış olması durumunda kendisine bu davayla ilgili olarak Sulh Hukuk Mahkemesinden kayyum atanmasının sağlanmasına ve mahkemece kararın kayyuma tebliği ile birlikte mağdur ...'e yönelik eylemle ilgili olarak kararı temyiz etmesi durumunda Sulh Hukuk Mahkemesinden alınacak husumet izniyle bu hususta düzenlenecek ek tebliğname ile birlikte dosyanın Dairemize iadesi için mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/264, Karar No: 2015/15528, Tarih: 16.12.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/264 E.  ,  2015/15528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ..KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/06/2008

NUMARASI : 2006/42-2008/44

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı .... ve 33 arkadaşından ölü olanların tamamının verasete esas nüfus kayıtlarının dosya içerisine konulmadığı anlaşılmakla, taraf teşkilinin sağlıklı biçimde kontrol edilebilmesi için; davacılar ....'ın güncel nüfus kayıtları ile ölü olanların verasete esas nüfus kayıtlarının getirtilerek dosya içerisine konulması, dosyanın tekrar geri çevrilmesine mahal vermemek ve dosyayı sürüncemede bırakmamak amacıyla nüfus kayıtları dosya içerisine getirtildikten sonra temyiz incelemesine gönderilmeden evvel mahkemesince güncel nüfus kayıtlarından davacılara yapılan tebligatlar tekrar gözden geçirilerek, eksiklik bulunduğu takdirde bu kişilere tebligat yapılarak temyiz süresinin beklenmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere, Dairemizce geri çevrilmesine karar verilen ve bu dosyayla bağlantılı olan Mahkemenizin 2003/5, 2006/8, 2006/10, 2006/15, 2006/16, 2006/19, 2006/20, 2006/23, 2006/25, 2006/26, 2006/27, 2006/28, 2006/29, 2006/32, 2006/33, 2006/34, 2006/39, 2006/43, 2006/44 Esas sayılı dosyaları ile aynı anda gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7328, Karar No: 2024/4348, Tarih: 11.06.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/7328 E.  ,  2024/4348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/812 E., 2023/965 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye yardım

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık müdafiinin temyiz istemini kanunî süresi içinde öne sürdükten sonra, sanığın 02.04.2024 ve 21.05.2024 tarihli dilekçeleri ile temyiz isteminden feragat ettiğini bildirdiği tespit edilmiştir.

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. ve 307/3. maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1 maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1 maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1 maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1 maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 07.02.2022 tarihli ve 2021/2567 Esas, 2022/304 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 04.04.2023

tarihli ve 2022/5733 Esas, 2023/1628 Karar sayılı kararı ile, "sanık ...'nin kasten öldürmeye yardım etme suçundan cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 07.02.2022 tarihli ve 2021/2567 Esas, 2022/304 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında kasten öldürmeye yardım etme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 39/2, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 10 yıl 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri, sanığın canavarca hisle ve eziyet çektirerek öldürme suçundan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE