muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/17917, Karar No: 2017/3118, Tarih: 15.03.2017

2- ) Haksız fiilden doğan tazminat davalarında faizin başlangıcı, haksız fiil tarihi olup, temerrüd için ihtar zorunluluğu yoktur.

Bu durumda, mahkemece, davacı talebi gözetilerek hükmedilen tazminata olay tarihinden itibaren yasal oranda faiz yürütülmesi gerekirken, dava dilekçesinde talep edilmeyen kısım yönünden ıslah tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

3- ) Davacı taraf iş bu davayı açmadan önce delil tespiti yaptırmış ve dava dilekçesinde tespit masraflarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davacının bu talebiyle ilgili olarak mahkemece olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiştir. Oysa ki; 23.03.1976 gün ve 1/1 sayılı YİBK kararına göre; delil tespiti giderleri yargılama giderlerinden olup, tespit giderlerinin yargılama masraflarına dahil edilmesi gerekir.

O halde; mahkemece, davacı tarafın dava açılmadan önce ...Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/157 d.iş sayılı dosyasıyla delil tespiti yaptırdığına ve masraf yaptığına göre delil tespiti masraflarının yargılama giderlerine dahil edilmesi gerekirken; bu hususta olumlu veya olumsuz karar verilmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

4- ) Dosyanın incelenmesinde; dava konusu zarardan TBK. 51/1. maddesi gereğince davacının taşınmazının bakımsızlığı ve hava şartları nedeniyle % 25 oranında hakkaniyet indirimi yapıldığı, bu şekilde davalılar yararına vekalet ücreti takdir edildiği ve yargılama giderlerinin kabul-ret oranına göre paylaştırıldığı görülmektedir.

6098 sayılı TBK m. 51,52maddesi (Borçlar Kanununun 43 ve 44.) uyarınca mahkemece hakkaniyet indirimi yapılması sebebiyle davalılar yararına vekalet ücreti takdir edilmemesi ve yargılama giderlerinin davalıya yükletilmesi gerekirken, yapılan hakkaniyet indirimi nedeniyle davalılar lehine vekalet ücretine takdir edilmesi ve alınması gereken yargılama gideri miktarından kabul-red oranı dikkate alınarak hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı tarafın tüm, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci, üçüncü ve dördüncü bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı taraf yararına HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalı tarafa iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8088, Karar No: 2024/10440, Tarih: 03.12.2024

**9. Ceza Dairesi         2024/8088 E.  ,  2024/10440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

KARAR TARİHİ : 11.07.2024

SAYISI : 2024/1363 E., 2024/1438 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan Bakanlık vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karar temyiz edilmekle dosya incelendi,

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, İlk Derece Mahkemesinde silahların eşitliği ve çekişmeli yargılama ilkesi doğrultusunda savunmaya yeterli imkanın sağlanması ve bu hakkın etkin bir şekilde kullandırılmış olması, temyiz denetiminde sınırsız şekilde yazılı savunma kullanılması karşısında savunma hakkının kısıtlanması söz konusu olmadığından 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 299/1. maddesi uyarınca takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve çocuğun cinsel istismarı suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılamasında, Nizip Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın öz kızları olan mağdurelere karşı öpmek, mağdurelerin cinsel bölgelerine dokunarak sürtünmek şeklindeki eylemleri çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu kabul edilerek sanığın her iki mağdureye karşı gerçekleştirdiği eylemleri nedeniyle çocuğun cinsel istismarı suçundan ayrı ayrı mahkumiyetine dair verilen kararın istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğinden sanığın savunma hakkının kısıtlandığına, soyut beyanlarla karar verildiğine, açıklanan nedenlerle de sanık hakkındaki mahkumiyet kararının bozulması talebine yöneliktir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanmaması ve katılan Kurum lehine vekalet ücreti takdir edilmesi talebine yöneliktir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğinden sanığın savunma hakkının kısıtlandığına, soyut beyanlarla karar verildiğine, açıklanan nedenlerle de sanık hakkındaki mahkumiyet kararının bozulması talebine yöneliktir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanmaması ve katılan Kurum lehine vekalet ücreti takdir edilmesi talebine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Mağdureler ve mağdurelerin annesinin aşamalarda istikrar içermeyen ve çelişkili beyanları, mağdure ...'nın beyanlarının güvenilirliğiyle ilgili herhangi bir kanaat oluşmadığı ve söz konusu istismar olayı ile ilgili annenin yönlendirmiş olabileceğine ilişkin görüşü içeren adli görüşme değerlendirme raporu ve mağdurenin külotunda çıkan sanığa ait DNA'nın cinsel içerikli bir sıvı olmayıp, vücut sıvısı olduğuna ilişkin rapor ve sanığın mağdurelerin babası olması ve inkara dayalı savunması karşısında makul bir durum olduğu, tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırıdır. Açıklanan nedenlerle Tebliğname'de hükümlerin onanmasını isteyen görüşe iştirak olunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre atılı suçlardan tutuklu bulunan sanığın TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü bulunmadığı takdirde derhal salıverilmesinin temini hususunda en seri vasıtayla mahalline bilgi verilmesi için ilgili yerlere müzekkere yazılmasına,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Nizip Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12090, Karar No: 2014/28256, Tarih: 27.11.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/12090 E.  ,  2014/28256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında elektrik enerjisi hırsızlığı (karşılıksız yararlanma) suçundan kurulan 16.06.2009 tarihli beraat kararının katılan vekili tarafından süresinden sonra temyiz edilmesi üzerine Yargıtaya gönderilen dava dosyasının, 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrasına göre işlem yapılması için Dairemiz tarafından mahkemesine iade edilmesinden sonra sanık hakkında 09.05.2013 tarihinde beraat karar verilmiş ise de, Dairemizin iade kararından sonra verilen 09.05.2013 tarihli karar hukuken geçersiz olup, katılan vekilinin 16.06.2009 tarihli karara yönelik temyiz isteminin incelenmesi gerektiği belirlenerek yapılan incelemede;

Yokluğunda verilen ve 21.07.2009 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü CMUK’nın 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra, 29.07.2009 tarihinde temyiz eden katılan vekilinin temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 27/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25051, Karar No: 2013/11358, Tarih: 25.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/25051 E.  ,  2013/11358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Antalya 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ :6.6.2012
Yargıtay — Esas No: 2013/22130, Karar No: 2014/13620, Tarih: 03.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/22130 E.  ,  2014/13620 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet, sürücü belgesinin geri alınması

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında tayin olunan uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında uygulama maddesi olarak TCK'nın 50/4. maddesi yerine uygulama yeri bulunmayan TCK'nın 50/3. maddesinin gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 03.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14002, Karar No: 2018/2885, Tarih: 26.03.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/14002 E.  ,  2018/2885 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : .... Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında bu suç tarihinden önce, aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 26.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25361, Karar No: 2020/10472, Tarih: 05.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/25361 E.  ,  2020/10472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili ile davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti

Davacı, iş sözleşmesinin emeklilik nedeni ile son bulduğunu beyanla kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında fazla mesai ücreti konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftada 3 gün 08.00-17.00 saatleri arası, 3 gün ise 08.00-20.00 saatleri arası çalıştığının kabulü ile tüm dönem açısından hesaplama yapılmıştır.

Dinlenen tanıklardan davacı tanığı Şerif, 13.05.2013 tarihinde işten ayrılmıştır, diğer davacı tanığı Cihat ise, davacı ile çalışma yerlerinin farklı olduğunu ancak işi gereği kendisinin haftada 1 kez davacının çalıştığı iş yerine gittiğini ve davacıyı saat 20.00 a kadar çalıştığını gördüğünü beyan etmiştir.

Bu halde mahkemece 13.05.2013 tarihinden sonra davacı tanığı Cihat'ın beyanı doğrultusunda haftada 1 gün saat 20.00'a kadar çalıştığı kabulü ile karar verilmesi gerekirken, bu dönem yönünden de çalışması olmayan davacı tanığı beyanı doğrultusunda hesaplama yapılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Ayrıca mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, bilirkişinin fazla mesai hesaplamada kullandığı yöntem nedeni ile davacının 08.00-20.00 saatleri arası çalışmalarında ara dinlenme olarak bir saat düşülmüştür.

Ayrıca mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, bilirkişinin fazla mesai hesaplamada kullandığı yöntem nedeni ile davacının 08.00-20.00 saatleri arası çalışmalarında ara dinlenme olarak bir saat düşülmüştür.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre 4 saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az 15 dakika, 4 saatten fazla ve 7,5 saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük 7,5 saati aşan çalışmalar bakımından ise en az 1 saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada 7,5 saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi 11 saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği 7,5 saati aşan çalışmalar yönünden en az 1 saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok 11 saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde 11 saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az 1 saat, 11 saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az 1,5 saat olarak verilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında davacının 08.00-20.00 saatleri arası günlük 12 saat olarak hesaplanan çalışmalarında ara dinlenme süresi 1,5 saat kabul edilerek, bu günler yönünden günlük çalışmasının 10,5 saat olduğunun kabulü dosya kapsamına uygun düşecektir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 05/10/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6751, Karar No: 2013/1566, Tarih: 21.01.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/6751 E.  ,  2013/1566 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki otomobil ile meskun mahalde sokak içinde iki yönlü yolda seyrederken olay mahalline geldiğinde, düğün mahalli olduğunu gördüğü yerden dikkatli bir şekilde geçerken sağdaki evin bahçesinden aniden yola giren, 2006 doğumlu ... 'e frenli vaziyette çarpması sonucu nitelikli yaraladığı olayda, yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraata ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 21.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12936, Karar No: 2022/15986, Tarih: 14.12.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/12936 E.  ,  2022/15986 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

No :

Dava, sigorta başlangıç tarihinin tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dairemiz bozma kararı sonrası, ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi'nce bozmaya uyularak verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, Üye ...'in muhalefetine karşı, Başkan ... ve Üyeler ..., ... ve ...'ün oyları ve oy çokluğuyla, 14.12.2022 tarihinde karar verildi.

(M)

KARŞI OY

Davacı, 19.09.1989 tarihinde işe başladığını işe giriş bildirgesinin verildiğini, ancak bu tarihin sigorta başlangıç tarihi olarak kabul edilmediğini belirterek, 19.09.1989 tarihinin sigorta başlangıç tarihi olarak tespitini talep etmiştir. Davanın reddine dair verilen hükmün onanmasına ilişkin Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin çoğunluk görüşüne aşağıda belirtilen nedenlerle katılamamaktayım

Uyuşmazlık, davacının halı dokuma işyerinde geçen çalışmasının yöntemince kanıtlanıp kanıtlanmadığı noktalarında toplanmaktadır.

I) El Halıcılığı Dokuma İşyerlerinde Çalışanların Sigortalılığı:

506 sayılı Kanun'un ilk halinde "el halıcılığı dokuma işlerinde çalışanlar" hakkında özel bir düzenleme bulunmamakta iken; 09.07.1987 tarihinde yürürlüğe giren 20.06.1987 tarih ve ... sayılı Kanun'un 1'inci maddesi ile 506 sayılı ... Kanununun 3 üncü maddesinin II numaralı fıkrasına aşağıdaki (D) bendi eklenmiştir.

"D)El halıcılığı dokuma işlerinde çalışanlar hakkında yalnız iş kazaları ile meslek hastalıkları, analık ve hastalık sigorta kollan uygulanır. Ancak bunlar istekleri halinde malullük, yaşlılık ve ölüm sigorta kollan bakımından 85 inci madde hükmüne göre isteğe bağlı sigortalı olabilirler."

06.08.2003 günü yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanun'un 57'nci maddesiyle söz konusu bent yürürlükten kaldırılmış olup Kanun'da yürürlükten kaldırmaya yönelik yasama işleminin geriye yürütüleceğine ilişkin herhangi bir yasal düzenleme bulunmamaktadır.

İşin, işverene ait atölye ve fabrika benzeri bir işyerinde, işverenin denetim ve gözetimi altında ve ona bağımlı olarak geçmesi durumunda yapılan işin hizmet akdi niteliğinde olduğu ve uzun vadeli sigorta kollarına tabi olacağı belirgindir.

06.08.2003 günü yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanun'un 57'nci maddesiyle söz konusu bent yürürlükten kaldırılmış olup Kanun'da yürürlükten kaldırmaya yönelik yasama işleminin geriye yürütüleceğine ilişkin herhangi bir yasal düzenleme bulunmamaktadır.

İşin, işverene ait atölye ve fabrika benzeri bir işyerinde, işverenin denetim ve gözetimi altında ve ona bağımlı olarak geçmesi durumunda yapılan işin hizmet akdi niteliğinde olduğu ve uzun vadeli sigorta kollarına tabi olacağı belirgindir.

Kırklareli ilinde halı dokuma işinde çalışanlar tarafından açılan sigorta başlangıç tarihinin tespiti davalarının kabulüne dair kararların Yargıtay tarafından onandığı, Yargıtay 10.Hukuk Dairesinin 21.04.2016 gün ve 2016/5478 - 2016/6136 E.K; Yargıtay (kapatılan) 21.Hukuk Dairesinin 16.11.2017 gün ve 2016/15755 - 2017/9339 E.K.; Yargıtay (kapatılan) 21.Hukuk Dairesinin 16.11.2017 gün ve 2016/16248 - 2017/9342 E.K.; Yargıtay (kapatılan) 21.Hukuk Dairesinin 25.01.2018 gün ve 2016/15537 - 2018/611 E.K.; Yargıtay (kapatılan) 21.Hukuk Dairesinin 22.03.2018 gün ve 2016/16489 - 2018/2657 E.K.; Yargıtay 10.Hukuk Dairesinin 29.03.2018 gün ve 2018/1130 - 2691 E.K.sayılı kararlarının bu yönde olduğu görülmektedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.05.2019 gün ve 2016/21-626 E. 2019/522 K. sayılı kararında açıklandığı üzere; hukuk devleti, devlet ve insan faaliyetlerine yön veren, yönetilenlere hukuk güvenliği sağlayan ilkeler bütünüdür. Devletin organ ve kurumları bakımından bu ilkeler birer sınırlama niteliği taşırken, vatandaşlar açısından hukuki güvenlik içinde yaşamanın araçları olarak işlev görmektedir.

Hukuki güvenlikle bağlantılı olarak “genellik” ve “öngörülebilirlik”, hukuk devletinin iki temel unsuru kabul edilir. Genellik unsuru, hukukun özel kişi ya da durumlara değil, herkesi kapsayacak biçimde genel, soyut ve tarafsız, geçmişe uygulama yasağı çerçevesinde ileriye yönelik, kamuya açık kurallar üzerine inşa edilmesi anlamını taşır.

Hukukun öngörülebilirliği ise, hukukun anlam açısından belirgin ve açıkça ifade edilmiş, istikrarlı ve birbiriyle uyumlu kurallar ile önceden tahmin edilebilir uygulamalara dayanmasıdır. Bireylerin hukukun gerektirdiği şeyi önceden bilmeleri ve davranışlarını buna göre düzenlemelerini sağlayan bir ilke olarak hukuki öngörülebilirliğin hukuki belirlilik ile ilişkisi, bu noktada çok açıktır. Hukuk kurallarının bütünüyle belirsiz olduğu kabul edildiğinde, hukuki öngörülebilirlikten de söz edilemeyecektir. Hukuki güvenirlik ve yargı erkine güven sağlandığından kamu yararı ile doğrudan ilgilidir. Buradaki asıl amaç hukuki barışın sağlanmasıdır.