muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/7753, Karar No: 2019/11749, Tarih: 26.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/7753 E.  ,  2019/11749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Ceza Genel Kurulunu'nun 25/11/2014 tarih, 2013/655 Esas ve 2014/515 Karar sayılı kararı dikkate alındığında, katılan ...'ün olay tarihinde dershaneden çıkıp evine gitmekteyken sanık ile karşılaştığı, sanığın kendisini bir okulun müdür yardımcısı olarak tanıttığı, okuldaki öğretmenlerinin ismini sorması üzerine, İngilizce öğretmeninin adını söylediği sırada sanığın o öğretmenin kardeşi olduğunu belirttiği ve katılana yapılacak olan resim yarışmasına katılmasını önerdiği ve konuyu annesine anlatması gerektiğini söyleyip annesini arattığı, katılanın annesiyle görüşmesinden sonra telefonu sanığa verdiği, sanığın telefonde resim yarışmasından bahsettiği ve katılanın bu yarışmaya girmesi için katılan ...'ü ikna ettiği ve telefonu kapattığı, ancak telefonu vermeden karşı taraftaki bir sokağın içinde bulunan binayı tarif edip, katılan ...'ten resim yarışması için form alıp gelmesini istediği, katılanın sokağa gidip sanığın belirttiği 256 nolu binayı göremeyince, geri döndüğünde sanığı bulamadığının anlaşılması karşısında, sanığın basit yalanı aşan şekilde, haksız menfaati hileli hareketlerle mağduru yanıltmak suretiyle elde ettiği ve eylemin dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, hırsızlık suçundan hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2-Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'u ile Bazı Kanunlar'da Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri düzenlenmiş ve sanığın tekerrüre esas alınan ilamına konu dolandırıcılık suçunun uzlaşma kapsamında bulunması karşısında, öncelikle tekerrüre esas alınan ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığının, uyarlama yargılaması yapılmış ve tarafların uzlaşmış olmaları durumunda sanığın sabıka kaydında bulunan diğer ilamların hangisinin uygulanacağının değerlendirilmesi gerekliliği,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 26/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4492, Karar No: 2011/2840, Tarih: 04.05.2011

**1. Ceza Dairesi         2009/4492 E.  ,  2011/2840 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2009/82055

MAHKEMESİ :(TOKAT) Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :27/10/2008 gün ve 41/245

SUÇ : Kasten öldürmek

F.. Ö..'ü kasten öldürmekten sanık R.. D..'in yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (TOKAT) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27/10/2008 gün ve 41/245 sayılı hüküm re'sen temyize tabi olmakla beraber Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii ile müdahiller vekili taraflarından da istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık R.. D..’in adam öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin eksik incelemeye, TCK’nun 25. maddesinin şartlarının varlığına, tahrik indiriminin daha fazla olması gerektiğine ilişen müdahiller vekilinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1-) Dosya içeriğine göre; maktül ve müdahillere ait iş yerinde TIR şoförü olarak çalışan sanığın, kullandığı aracın jantını ve lastiğini satması, kamyoncular kooparatifinde kavga etmesi, gereksiz masraflara neden olması nedenleriyle işten çıkarıldığının, işten çıkarılırken imalı hareketlerde bulunduğunun, sanığın, olay akşamı eşyalarını almaya gittiği şeklindeki savunmasının doğru olmadığının, sanığın tırın içinde bulunan eşyalarının daha önce sanığa teslim edildiğinin, maktülün sanığa küfretmesi için bir neden bulunmadığının anlaşılması karşısında, TCK.nun tahrike ilişkin 29.maddesinin uygulanmaması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-) Hükmün esasını oluşturan kısa kararda, TCK’nun 81,29.maddelerinin uygulanmasından sonra TCK’nun 53.maddesi uygulanmadığı halde, gerekçeli kararda TCK’nun 53.maddesi uygulanarak hükmün karıştırılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve müdahiller vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 04/05/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/26636, Karar No: 2011/9656, Tarih: 21.04.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/26636 E.  ,  2011/9656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 7. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/04/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takipte faiz ve giderler ödenmemişse, Borçlar Kanununun 84.maddesi  hükmü uyarınca, alacaklının    kısmi  ödemeyi ilk önce faiz ve giderlere, sonra asıl borca mahsup etme hakkı vardır. Ancak,  borçlu faiz ve masrafları  ödemede geçikmez ise, kısmi ödeme bu takdirde  asıl alacağa mahsup edilir.  Ne var ki; anılan yasa hükmü emredici bir kural olmadığından alacaklı isterse  kısmi ödemeyi asıl alacağa da mahsup edebilir.

Somut olayda,  Alacaklı  .....  Genel Müdürlüğü tarafından  Borçlu  .... .... San. ve Tic. A.Ş. hakkında 140.834,48 TL. asıl alacak, 152.258,49  TL. işlemiş faiz olmak üzere toplam 293.092,97 TL  alacağın tahsili için genel haciz yoluyla icra takibine geçilmiş ve borçluya örnek 7 numaralı ödeme emri 16.09.2005 tarihinde tebliğ edilmiştir. Alacaklı vekili 28.06.2007 tarih ve 2007/35 sayılı yönetim kurulu  kararına istinaden  borçlunun yaptığı  kısmi ödemeleri  asıl alacağa mahsub etmeyen icra müdürlüğü  işleminin iptalini iştemiş, mahkemece  şikayetin reddine karar verilmiştir. BK'nun 84.maddesi   hükmü emredici bir kural olmadığından alacaklının borçlunun yaptığı kısmi ödemeleri  asıl alacağa mahsup edilmesini istemesinde  bir usulsüzlük bulunmamaktadır.

O halde  mahkemece, alacaklı vekili tarafından icra dosyasına ibraz edilen 28.06.2007 tarih ve 2007/35 sayılı yönetim kurulu  kararının  şikayete konu takip dosyası için verilip verilmediği araştırılarak sonucuna göre  bir karar verilmesi gerekirken  yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 21.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17841, Karar No: 2014/27464, Tarih: 19.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/17841 E.  ,  2014/27464 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Trabzon 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 15.05.2014

No : 2014/223-2014/277

Dava, 3201 sayılı Yasa uyarınca tespit istemine ilişkindir.

Hükmün, temyiz edilmesi üzerine, Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312. maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 91 ila 94. maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usul hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hakim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel Kurulunun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 2.6.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.4.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

Bu itibarla; somut olayda davadan feragat edildiği açıkça ve koşulsuz olarak bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4955, Karar No: 2017/3591, Tarih: 04.04.2017

**16. Ceza Dairesi         2016/4955 E.  ,  2017/3591 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Cumhurbaşkanına hakaret

Hüküm : 6352 sayılı Kanunun geçici 1/b maddesi gereğince

kovuşturmanın ertelenmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre verilen kovuşturmanın ertelenmesine ilişkin kararlar anılan maddenin 4. fıkrası hükmü karşısında durma kararı niteliğinde olup CMK'nın 223. maddesinde sayılan hüküm niteliğinde kararlardan olmadığından temyiz incelemesine yer olmadığına, CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca gereğinin itiraz merciince yerine getirilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 04.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5229, Karar No: 2014/6450, Tarih: 07.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/5229 E.  ,  2014/6450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Ortadan kaldırma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Müşteki kurumun kendisini vekille temsil ettirmesine ve bu kapsamda şikâyet dilekçesini vekili aracılığı ile vermesine rağmen, iddianamenin ve duruşma gününün doğrudan şikâyetçi kuruma tebliğ edilerek yargılamaya devam edilmesi ve neticesinde gerekçeli kararın şikâyetçi kurum vekili yerine doğrudan şikâyetçi kuruma tebliğinin usule aykırı olması nedeni ile suçtan doğrudan zarar gören şikâyetçi kurumun CMK'nın 237 ve 238. maddeleri uyarınca kararı temyiz hak ve yetkisinin bulunması ve 25.04.2012 tarihli dilekçe tarihinin kararı öğrenme ve aynı tarihli dilekçesinin süresi içinde yapılmış temyiz talebi olarak kabulü ile yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince düşmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde ortadan kaldırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından "ortadan kaldırılmasına" ibaresinin çıkarılarak yerine "5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince düşmesine" denilmek suretiyle, diğer yönleri usûl ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10918, Karar No: 2010/3861, Tarih: 24.05.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/10918 E.  ,  2010/3861 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçmeye teşebbüs suçundan sanık ...’ın bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, Giresun Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 13.10.2005 gün ve 2005/292 Esas, 2005/392 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii ve katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Lehe yasanın belirlenmesi esnasında, 5237 sayılı TCK.nun 103/2 ve 103/4. maddelerinin uygulanması sonucu tespit edilen 12 yıl hapis cezasından aynı Kanunun 35. maddesi uyarınca 3/4 oranında indirim yapılırken 3 yıl yerine 4 yıl hapis cezasının esas alınması sonucu lehe yasanın hatalı olarak belirlenmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekili ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2018/4684, Karar No: 2021/12758, Tarih: 22.10.2021

**10. Hukuk Dairesi         2018/4684 E.  ,  2021/12758 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul 19. İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalılar vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA,aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan ...'ten alınmasına, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 22/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15988, Karar No: 2018/14388, Tarih: 14.11.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/15988 E.  ,  2018/14388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; hırsızlık suçunun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinin ikinci fıkrasının (g) bendinde de barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde bulunan büyük veya küçük baş hayvan hakkında gerçekleştirilen hırsızlık eylemi düzenlenmiş olup TCK’nın 142/1-b bendine göre daha ağır biçimde yaptırıma bağlanmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 2014/2-583 Esas ve 2015/201 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere; Barınak; Türk Dil Kurumu Büyük Türkçe Sözlüğünde "Barınılacak yer" olarak tanımlanmakta olup, madde metninde bu kavramın hayvanlarla ilgili kullanıldığı gözetildiğinde maddedeki barınak yerinin; insanların ikamet ettiği bina ve eklentisi dışında kalan, hayvanlara özgülenmiş, hayvanların bakılması, barınması, korunması ve üretilmesi için yapılmış, üstü açık veya kapalı yapılar olarak anlaşılması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK’nın 142. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, Hükümet Tasarısı'nın 202. maddesinin ikinci fıkrasına, 142. maddenin ikinci fıkrasının (g) bendi ise 202. maddesinin beşinci fıkrasına tekabül etmekte olup, tasarı gerekçesinde; “ (5) numaralı bentte hayvanların barınak yerlerinden veya sürü içinden alınması öngörülmüştür. Barınak yerlerinin sayılması uygun görülmemiş, böylece kümes hayvanlarının çalınması halinde de nitelikli halin oluşacağı kabul edilmiştir. Hayvanlar aynı barınak yerlerinde olmayıp da, bina içerisinde söz gelimi konutun alt katında muhafaza edildiği takdirde (2) numaralı bent uygulanacağından, buradan bir hayvan çalınması, söz konusu bent gereğince cezanın verilmesi için yeterli sayılacaktır” şeklinde açıklamalara yer verilerek hayvanların barınak yerlerinden değil de insanların ikamet ettiği konutun müştemilatından çalınması durumunda bina ve eklentisinden gerçekleşen hırsızlık olarak kabul edilip bu fıkra uyarınca uygulama yapılması gerektiği belirtilmiştir.

Barınak yeri kavramı ile ilgili görüşler, kanun koyucunun 142. maddenin birinci fıkrasının (b) bendi hükmüne rağmen ikinci fıkranın (g) bendinde ayrıca bir düzenleme yapma ihtiyacı hissetmesi ve hükümet tasarısındaki açıklamalar dikkate alındığında hayvan hırsızlığının bina ve eklentilerinden yapılması halinde TCK'nın 142. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi gereğince uygulama yapılması, bina ve eklentisi dışında kalan, sadece hayvanlara özgülenmiş yerlerden yapılması halinde ise aynı Kanun'un 142. maddesinin ikinci fıkrasının (g) bendi uyarınca uygulama yapılması gerekmektedir.

Somut olayda; mağdurun beyanlarına göre hayvanın çalındığı yerin “Bağ evinin yanında bulunan ağıl” olduğu, 6545 sayılı Yasa ile değişiklikten önce, 5237 sayılı TCK'nın 142/2-g maddesinde düzenlenen barınak yerlerindeki büyük veya küçükbaş hayvan hırsızlığı suçunun oluşabilmesi için, anılan madde metninde belirtilen barınak yerlerinin, konut niteliğindeki bina ve eklentisi dışında kalan, sadece hayvanlara özgülenmiş yerler olması ve burada bulunan hayvanların çalınması gerektiği; konut ve eklentisi niteliğindeki yerlerden gerçekleştirilen eylemlerin ise aynı Yasa'nın mülga 142/1-b ve 116/1. maddelerinde düzenlenen hırsızlık ve konut dokunulmazlğının ihlali suçları oluşturacağı göz önüne alındığında, söz konusu ağılın mağdura ait konutun eklentisi niteliğinde olup olmadığı keşif yapılarak tespit edildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 14.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27580, Karar No: 2020/1673, Tarih: 06.02.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/27580 E.  ,  2020/1673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin 19/02/1998 tarihinden iş akdinin davalı tarafından haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiği 07/12/2006 tarihine kadar uluslararası tır şoförü olarak asgari ücret+sefer primi sistemi ile çalıştığını iddia ederek; kıdem ve ihbar tazminatlarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının müvekkili şirkette çalışması devam ederken 05/12/2006 tarihinde Almanya'da aracında Extacy olarak bilinen hapların bulunması sebebi ile uyuşturucu satmak suçlaması ile Alman makamlarınca tutuklandığını, bunun üzerine müvekkili şirketin davacının iş akdini 07/12/2006 tarihi itibariyle haklı nedenle feshettiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacının iş akdini feshettiği sabit olan davalı işverenin fesihte haklı olup olmadığı, uyuşmazlık konusudur.

Davalı işveren, firmalarında uluslar arası tır şoförü olarak çalışan davacı işçinin yurtdışı seferlerinden birisinde Alman polisi tarafından yasak uyuşturucu maddelerden “Extacy” hap bulundurmaktan dolayı gözaltına alındığını ve tutuklandığını öğrendikleri için davacıyı işten çıkarttıklarını savunmuş, davacı ise bir kavga olayına karıştığı için sadece 2 gün gözaltında kaldığını iddia etmiş, fesih sebebi olarak yapılan olayı ise inkar etmiştir.

Öncelikle, dosyadaki bilgi ve belgelere göre davacının 2 gün değil 45 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı sabit olup, bu yönüyle davacı tarafça yapılan açıklamanın yerinde olmadığı açıktır. Davanın fesihten yaklaşık 8 yıl sonra açılmış olması da manidardır.

Dosyadaki mevcut delil durumu itibariyle, davalı işverenin fesihte haklı olduğu kabul edilerek kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.