muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/889, Karar No: 2015/7259, Tarih: 15.09.2015

Mevcut ve devam eden davalar bakımından, çekişmeli taşınmazın 7/1-a maddesi kapsamında, yani tapu ve kadastro veya imar mevzuatına göre ilgilileri adına oluşturulmuş ve tapuda halen kişiler adına kayıtlı olan taşınmazlardan bulunması halinde bedel alınmaksızın tapularının geçerli kabul edileceği; 7/1-b maddesi kapsamında yani özel kanunları gereğince Devlet tarafından kişilere satılan, dağıtılan, trampa edilen, bedelli veya bedelsiz olarak devredilen veya iskânen verilen ya da özelleştirme suretiyle satılanlar ile hisseleri devredilen özel hukuk tüzel kişileri adına kayıtlı olan taşınmazlardan bulunması halinde, tapu kayıtlarının geçerli kabul edileceği, aynı gerekçeyle bu nitelikteki taşınmazlar hakkında dava açılmayacağı, açılan davalardan vazgeçileceği âmir hüküm olarak düzenlenmiştir.

Somut olayda, mahkemece, yapılan uygulama ve araştırma sonucunda çekişmeli 115 ada 117 parsel sayılı taşınmazın (a) harfi ile işaretlenen kesiminin 115 ada 19 parselin tamamının 6831 sayılı Kanunun 1744 sayılı yasa ile değişik 2. maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkartılan yerlerden olduğu, 1996 yılında yapılan arazi kadastrosunda davalı adına tesbit ve tescil edildiği, halen davalı adına tapu sicilinde kayıtlı olduğu anlaşıldığına göre, 6292 sayılı Kanunun 7/1-a maddesi uyarınca dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarının bedel alınmaksızın geçerli kabul edilmesi ve tapu kütüklerindeki 2/A veya 2/B belirtmelerinin terkin edilerek tescillerinin aynen devam etmesi, aynı gerekçeyle bu nitelikteki taşınmazlar hakkında dava açılmaması, açılan davalardan vazgeçilmesine ilişkin âmir kanun hükümlerinin re'sen gözetilmesi gerektiği; davadan vazgeçilmesi için tapu kayıt maliklerine, idareye başvurma veya başkaca bir yükümlülük getirilmediği, açılan davalardan vazgeçilmesinin kanunun emredici hükmü gereği olduğu, bu nedenle öngörülen vazgeçmenin, HMK'nın 307. maddesinde düzenlenen; “Davacının, talep sonucundan kısmen veya tamamen vazgeçmesi” olarak tanımlanan teknik anlamda "davadan feragat" niteliğindeki bir vazgeçme olmayıp, kanundan kaynaklanan ve davalının rıza ve muvafakatının da aranmadığı kendine özgü (davanın geri alınması niteliğinde) bir vazgeçme olduğu gözetilerek, davacı Hazinenin, 6292 sayılı Kanun gereğince davasından vazgeçmiş sayılmasına karar verilmesi gerektiğinden, davanın kısmen kabulü yönündeki karar, yargılamanın devamı sırasında 6292 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesi nedeniyle usûl ve kanuna aykırı olup, bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ...nin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 15/09/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/353, Karar No: 2019/7313, Tarih: 19.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/353 E.  ,  2019/7313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 23/10/2017 tarih ve 2016/417 E.- 2017/381 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 04/10/2018 tarih ve 2018/294 E.- 2018/1012 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 2001/28265 numaralı “EMİN+ŞEKİL”, 2013/01227 ve 2011/119925 numaralı “EMİN” ibarali 29. sınıf emtiaları kapsayan markaların sahibi olduğunu, davalı şahsın 2015/101313 numarası ile 29, 30 ve 35 sınıf mal/hizmetleri kapsayan “EMİN ALTUNIŞIK+ŞEKİL” ibareli markanın adına tescili için davalı Kuruma başvuruda bulunduğunu, davalı şirketin başvurusuna karşı yaptıkları itirazın nihai olarak YİDK’in 02/09/2016 tarih 2016-M-8949 sayılı kararı ile reddedildiğini, markalar arasında 29. sınıftaki “Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri. Bulyonlar” emtiaları ve bu emtiaların 35. sınıftaki satış hizmetleri yönünden 556 sayılı KHK 8/1-b anlamında iltibas tehlikesi bulunduğunu, markalar arasında karıştırılma ve bağlantı kurulma ihtimalinin olduğunu, tüketici nezdinde markalar arasında ekonomik bağ olduğunun düşünülebileceğini, mal/hizmetler arasında ayniyet ve ayırt edilemeyecek derecede benzerlik bulunduğundan 556 sayılı KHK 42. maddesindeki hükümsüzlük koşullarının oluştuğunu ileri sürerek, YİDK’in 02/09/2016 tarih 2016-M-8949 sayılı kararının davalı şahsın tescil başvurusunu yaptığı markada bulunan 29. sınıftaki “Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri. Bulyonlar” emtiaları ve bu emtiaların 35. sınıftaki satış hizmetleri yönünden iptaline, anılan mal ve hizmetler yönünden 2015/101313 numaralı davalı şahıs markasının hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Kurum vekili, YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, markalar arasında karıştırılacak kadar fonetik, okunuş ve genel intiba olarak benzerlik bulunmadığını, markalardaki ortak unsur olan “EMİN” ibaresinin ayırt ediciliğinin bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ..., davaya cevap vermemiştir.

Davalı Kurum vekili, YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, markalar arasında karıştırılacak kadar fonetik, okunuş ve genel intiba olarak benzerlik bulunmadığını, markalardaki ortak unsur olan “EMİN” ibaresinin ayırt ediciliğinin bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ..., davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının “EMİN ALTUNIŞIK+ŞEKİL” ibareli başvurusuyla davacının “EMİN+ŞEKİL” esas ibareli tescilli markaları arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel, sescil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin davalı başvuru markasını gördüğünde derhal ve hiç düşünmeden davacıya ait tescilli markalarından farklı bir marka olduğunu algılayabileceğini, başvuru konusu işaret ile davacı markası arasında işletmesel bağlantılandırmayı tesis eden herhangi bir unsurun bulunmadığı, gerek bütünsel ve gerekse içerisinde bulunan unsurlar itibariyle başvuru konusu işaretin davacı markasını sunan işletmeyle idarî ve ekonomik anlamda bağlantılı bir işletme tarafından piyasaya sunulduğu biçimde bir algılama oluşturmasının mümkün olmadığı, 556 sayılı KHK 8/1-b maddesi anlamında iltibas koşulu oluşmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 19/11/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14617, Karar No: 2014/3994, Tarih: 10.02.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/14617 E.  ,  2014/3994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyete, beraate dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ... hakkında, müşteki ...'u yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında tayin olunan cezanın, karar tarihindeki miktar ve türü itibariyle hükmün, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2) Sanık ... hakkında, katılan ...'i yaralama suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Tanık ...'a sanık ...'in olay yerinde olup olmadığı sorulmadan ve teşhis işlemi yaptırılmadan, yine sanığın olay sırasında camide namaz kıldığını savunması karşısında, olay tarihinde yatsı namazının hangi saatte kılındığı tespit edilmeden, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 10.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11988, Karar No: 2013/14010, Tarih: 03.04.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/11988 E.  ,  2013/14010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetlerine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ...'nın kasten yaralama eyleminden kurulan hüküm hakkında:

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2) Sanık ...'nın tehdit suçundan kurulan hüküm hakkında:

Diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın tekerrüre esas alınan Akşehir Asliye Ceza Mahkemesi'nin E.2009/658-K.2009/697 sayılı ilamının, işbu dosyadaki suç tarihinden sonra kesinleşmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi uyarınca hükümde TCK'nin 58. maddesine ilişkin paragrafın çıkartılması, yerine “Sanığın adli sicil kaydında yer alan Akşehir Sulh Ceza Mahkemesi'nin E.2007/637-K.2008/515 sayılı 07/07/2008 kesinleşme tarihli kararının tekerrüre esas olduğu anlaşılmakla, TCK'nin 58/6 maddesi gereğince cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” paragrafının yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

3) Sanık ...'nın hakaret suçundan kurulan hüküm hakkında:

Diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olayın Akşehir Kapalı Ceza ve İnfaz Kurumu'nda yer alan bir koğuşta meydana gelmesine rağmen, hakaret suçunun alenen işlendiği kabul edilerek sanık hakkında TCK'nin 125/4. maddesinin uygulanması sureti ile fazla ceza tayini,

4)Sanık ... hakkındaki kasten yaralama suçundan kurulan hüküm hakkında:

Diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) ... hakkında Akşehir Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 07/04/2009 tarihli kati raporda basit tıbbi müdahale ile iyileşeceğinin belirtilmesine, Selçuk Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi tarafından düzenlenen 11/03/2010 tarihli raporda ise sol gözdeki görme duyusunun sürekli zayıflamasına, yüzde sabit ize ve burun kemiğinin kırılmasına neden olacak şekilde yaralanmadan bahsedilerek beyin cerrahi uzmanı tarafından rapor tanziminin istenmesine, beyin cerrahi uzmanından rapor alınmamasına göre, katılana ait tüm geçici ve kati doktor raporlarının, hastane tedavi belgeleri birlikte en yakın Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğüne gönderilip TCK’nin 86. ve 87. maddelerinde belirlenen ölçütlere göre rapor alınması gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

b) Sanığın tekerrüre esas alınan Akşehir Asliye Ceza Mahkemesi'nin E.2009/658-K.2009/697 sayılı ilamının, işbu dosyadaki suç tarihinden sonra kesinleşmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 03/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4082, Karar No: 2007/3877, Tarih: 26.11.2007

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2007/4082 E.  ,  2007/3877 K.**

**"İçtihat Metni"**

-Y A R G I T A Y İ L A M I –

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı dava dilekçesinin yetki yönünden reddine dair verilen hükmün, süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkillerinin malik ve sürücüsü oldukları kamyona, davalıların maliki, sürücüsü ve sigortacısı oldukları aracın tam kusurlu çarparak hasara neden olduğunu belirterek, 16.175.00 YTL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalı... ve Tic.Ltd.Şti. vekili, müvekkili şirket merkezi olan .... mahkemelerinin yetkili olduğunu belirterek yetki ilk itirazında bulunmuş,esas yönünden de davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin ikametgahı olan Karşıyaka/İzmir mahkemelerinde davanın açılması gerektiğini belirterek yetki itirazında bulunmuş, esas yönünden de davanın reddini istemiştir.

Davalı .... Sigorta vekili,kazaya karışan aracın müvekkili şirkete ZMM Sigortalı olduğunu, poliçe limiti olan 5.750.00 YTL’nin davacıya ödendiğini, davanın açılmasına sebebiyet vermediklerinden faizle sorumlu tutulamayacaklarını bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre,haksız fiilden kaynaklanan tazminat davalarında davalının ikametgahı ya da kazanın meydana geldiği yer mahkemelerinin yetkili olduğu, sigortayı yapan şubenin ve diğer davalıların adreslerinin

bulunduğu ... mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle, dava dilekçesinin yetki yönünden reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, müteselsil sorumlu dava arkadaşlığı bulunan davalıların biri yönünden yetkili olan mahkemenin diğerleri yönünden de yetkili sayılmasına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 41.90.-YTL. peşin harcın istek halinde temyiz eden davacılara iadesine 26.11.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9215, Karar No: 2014/28885, Tarih: 21.10.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/9215 E.  ,  2014/28885 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/186335

MAHKEMESİ : Adana 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2013

NUMARASI : 2012/707 (E) ve 2013/330 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın, müştekinin sorumlusu olduğu marketten 50 TL değerinde 1 adet rakı çaldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suça konu eylemin olay günü saat 19.45 sıralarında meydana geldiği, suç tarihinde UYAP kaydına göre güneşin saat 16.57 de battığı, saat 17.57 den sonraki zaman diliminin gece olarak kabulü gerektiğinin anlaşılması karşısında sanık hakkında kurulan hükümde TCK nın 143. maddeleri uyarınca ceza arttırımına gidilmemesi,

2-Suça konu eylemin olay günü saat 19.45 sıralarında meydana geldiği, suç tarihinde UYAP kaydına göre güneşin saat 16.57 de battığı, saat 17.57 den sonraki zaman diliminin gece olarak kabulü gerektiğinin anlaşılması karşısında sanık hakkında kurulan hükümde TCK nın 143. maddeleri uyarınca ceza arttırımına gidilmemesi,

3-5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık B.. E..'in temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, ceza süresi yönünden sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 21.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9378, Karar No: 2013/9902, Tarih: 11.06.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/9378 E.  ,  2013/9902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nişan hediyelerinin iadesi- tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı (k.davalı) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dava dilekçesinde, tarafların nişanlı olup, 09 Temmuz'da nişanın bozulduğunu, davalıya verilen 1 çeyrek altın, kol saati, yüzük ile oturma gurubu takımının aynen, olmadığında bedelinin tahsilini ve 8.000 TL manevi tazminatın tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevabında, davacının verdiği hediyelerin kendilerinde olduğunu beyan etmiş, birleşen davada, davalı tarafından davacıya takılan 5 burma bilezik, altın set, söz bileziği, yüzük ve bohçanın aynen, olmadığında bedelinin tahsili ile kira bedelinin ve 10.000 TL manevi tazminatın davacı (K.davalı) dan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece; asıl davanın kısmen kabulü ile 1 çeyrek altının aynen, olmadığında 72 TL bedeli ile oturma gurubu bedeli 2.030 TL'nin davalıdan tahsiline, manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiş, birleşen davada ise, tek taş yüzüğün aynen, olmadığında 108 TL'nin davacı (K.davalı) dan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine, giyim eşyası, kira parası ve manevi tazminat ile ilgili taleplerin de reddine karar verilmiş, hükmü taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dairemizin 22.03.2012 tarih, 2012/2674 E. - 2012/7629 K. sayılı ilamında; “Davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile talepler hakkında açık ve tereddüt olmayacak şekilde karar verilmesi gerektiği, davalı (K.davacı) nın talep ettiği 5 bilezik ve altın set için hükümde açıkça kabul ya da red kararının verilmemesi, bu konuda açıklık olmaması usul ve yasaya aykırıdır” gerekçesiyle bozma kararı verilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyulmasına karar verilmesinden sonra kurulan yeni hükümde sadece davalı (K.davacı) nın talebi ile ilgili olarak “Davalı (K.davacı)nın 5 bilezik, altın takı seti ve söz bileziği talebinin reddine” ilişkin karar verilmiş, bozmadan önceki hüküm fıkraları ile ilgili açıklama yapılmamış, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Hüküm, davayı esastan çözümleyen, taraflar arasındaki uyuşmazlığı sona erdiren nihai bir karardır. Hüküm ile taraflar arasındaki uyuşmazlık esastan sona erer ve hüküm kesinleşince, artık o dava konusu uyuşmazlık hakkında aynı taraflar arasında, aynı dava sebebine dayanarak yeni bir dava açılamaz ve kesin hüküm oluşturur (HUMK. Madde 237, HMK. Madde 303).

Hüküm, davayı esastan çözümleyen, taraflar arasındaki uyuşmazlığı sona erdiren nihai bir karardır. Hüküm ile taraflar arasındaki uyuşmazlık esastan sona erer ve hüküm kesinleşince, artık o dava konusu uyuşmazlık hakkında aynı taraflar arasında, aynı dava sebebine dayanarak yeni bir dava açılamaz ve kesin hüküm oluşturur (HUMK. Madde 237, HMK. Madde 303).

HUMK.nun 389.maddesinde (HMK.nun 297/2.maddesinde) “Verilen karar ile taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde yazılmalıdır” hükmü getirilmiştir. Bozma ilamından önce temyiz edilmiş, fakat bozma nedeni yapılmamış hususlar ile ilgili hükümler kesinleştiği için ilgili taraf yönünden usuli müktesep hak niteliğini kazanmıştır. Mahkemece; bu talepler ile ilgili olarak yeni kurulan hükümde “Hükmün bozma kapsamı dışında kalan hususların kesinleşmesi nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına” karar verilmelidir. Mahkemenin bu kararı tespit hükmü niteliğindedir.

Ayrıca, davalı (K.davacı)nın bozma kararından önce kısmen kabulüne karar verilen talepleri ile ilgili olarak lehine vekalet ücretine hükmedilmesine rağmen, bozmadan sonra ve bozma konusu yapılan talebi hakkında davanın reddedilmesi nedeniyle davalı (K.davacı) ya vekalet ücreti verilmemesi gerekirken, hükmün 4.fıkrasında 1.200 TL vekalet ücretinin davacı (k.davalı)dan alınarak davalı (K.davacı) ya ödenmesine ilişkin karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.