muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/8994, Karar No: 2011/9638, Tarih: 03.10.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/8994 E.  ,  2011/9638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasası'nın 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre, iklim koşulları, arazinin toprak ve topoğrafik yapısı ile bölgesindeki konumu (büyük yerleşim yerlerine uzaklığı vb) gözetildiğinde, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerle benzer nitelikte olan Ülkemizin değişik yörelerindeki sulu tarım arazilerinin değerlendirilmesinde, (değeri önemli biçimde etkileyen, kanıtlanmış farklı ve özel bir etkenin bulunması durumu dışında) kapitalizasyon faiz oranı %5 olarak alınmaktadır. Hal böyle iken değerlendirmeye esas alınan bilirkişi kurulu raporunda taşınmazın değerinin belirlenmesinde kapitalizasyon faizi oranının %5 yerine %4 olarak kabulü,

2-2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca bilirkişi kurulu, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarında ise özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için aynı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 15.maddesinin son fıkrası hükmü uyarınca, kamulaştırma belgelerinin mahkemeye verildiği gün itibarıyla dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım Müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır.

2011/8994-9638

2011/8994-9638

Dava konusu taşınmazların zeytin bahçesi olduğu yerinde yapılan inceleme sonucunda anlaşılmış ve bu ağaçların net geliri dikkate alınarak, 2010 yılı yok yılında 300 kg, 2009 yılı var yılında 1050 kg ürün alınacağı, %60'ının yağlık, %25'inin yemeklik ve %15'inin salamura zeytin olarak sınıflandırılmak ve Ticaret Borsasında her tür zeytin için belirlenen satış fiyatı esas alınarak 2009 yılı için bulunan net gelirle 2010 yılı için bulunan net gelirin toplamının yarısı (ortalaması) alınmak suretiyle hesaplama yapılmıştır. Ülkemizde zeytinin en çok üretildiği Marmara, Ege ve Akdeniz bölgelerinde dekara normal sıklıkta 17 zeytin ağacı düştüğü ve zeytin ürünü veriminin var yılı yok yılı da gözetildiğinde genelde dekar başına ortalama 400-500 kg civarında olduğu yıllardır Yargıtay'a gelen kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkin dava dosyalarından bilinmektedir. Bu nedenle değerlendirmede zeytin ürününün veriminin yukarıdaki ülke ortalaması gözetilerek dekar başına en çok 500 kg'ı geçmemek kaydıyla, İlçe Tarım Müdürlüğünce 2010 yılı için bildirilen 2 TL/kg. satış fiyatı üzerinden ve dosya içerisinde bulunan İlçe Tarım Müdürlüğünün 05.05.2010 tarihli yazısında üretim giderinin 427 TL.ve geri çevirme kararıyla dosyaya getirtilen 12.08.2011 tarihli yazıda 734 TL. olarak farklı bildirilen üretim gideriyle ilgili bu çelişkinin İlçe Tarım Müdürlüğünden giderilmesinden sonra değerlendirme yapılarak kamulaştırma bedelinin tespiti gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurulundan zeytin veriminin 500 kg. olarak değerlendirileceği de gözönünde tutularak İlçe Tarım Müdürlüğünden 2010 yılı itibariyle çelişkinin giderildiği ortalama dekar başına üretim giderini gösteren veri cetveli getirtilerek, bu veri cetveline göre ve kg. başına satış fiyatı da 2 TL. alınmak suretiyle kapitalizasyon faizinin %5 alınarak değerlendirme yapılan ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 03.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5798, Karar No: 2024/11013, Tarih: 17.12.2024

**9. Ceza Dairesi         2024/5798 E.  ,  2024/11013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/49 E., 2015/21 K.

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM: Mahkûmiyet

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İTİRAZA KONU KARAR : Bozma

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Dairemizin, 27.03.2024 tarihli ve 2021/5993 Esas, 2024/2776 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.06.2024 tarihli ve 14-2015/172802 sayılı itirazı üzerine dava dosyası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanığın atılı beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüsten cezalandırılması gerektiğine, İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmünün onanmasına ilişkindir.

II. GEREKÇE

Olay günü sanığın boğuşma sırasında katılanın üzerine çıktığı, eteğinin içerisindeki taytı çıkardığı, saçlarından çekerek duvara yanaştırdığı ve burada yumruklarla da katılanı darp ettiği, bu esnada sanığın cinsel organını çıkarmaya çalıştığı ve katılanın aşılabilir mukavemeti dışında organ veya sair cisim sokmak suretiyle nitelikli cinsel saldırı eylemini tamamlamasına engel harici herhangi bir neden bulunmaksızın eylemini sonlandırdığının anlaşılması karşısında, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy birliğiyle REDDİNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308/3. maddesi uyarınca Dairemizin, 27.03.2024 tarihli ve 2021/5993 Esas, 2024/2776 Karar sayılı bozma kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6612, Karar No: 2019/10243, Tarih: 16.10.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/6612 E.  ,  2019/10243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, kusur belirlemesi, manevi tazminat, maddi tazminat miktarı, yoksulluk nafakası ve nafakaların yıllık ÜFE oranında arttırılması talebi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün bulunmamasına göre, davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece verilen ilk hüküm, iki tarafın temyizi üzerine; Dairemizin 25.10.2018 tarihli ilamı ile davacı kadın yararına hükmedilen aylık 250 TL yoksulluk nafakası yönünden onanarak kesinleşmiş, tarafların boşanmalarına sebebiyet veren olaylarda tespit edilen kusurlu davranışlarına göre, davacı kadın lehine maddi ve manevi tazminat koşulları oluştuğu halde, davacı kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin kabulüne karar verilmesi gerekirken bu taleplerin reddinin hatalı olduğundan bahisle, bu yönlerden hükmün bozulmasına karar verilmiştir. Mahkemece bozmaya uyulduğu halde, bozma kararının kapsamı dışına çıkılarak davacı kadının yoksulluk nafakası ve manevi tazminat taleplerinin ayrı ayrı reddine hükmedilmiştir. Bozmaya uyulmuş olması, mahkemenin bozma gereğine göre işlem yapılmasını zorunlu kılar. Mahkemece bu husus dikkate alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 16.10.2019 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2025/416, Karar No: 2025/1459, Tarih: 13.03.2025

**7. Hukuk Dairesi         2025/416 E.  ,  2025/1459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2008/169 E., 2012/469 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

1. 7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanun’un 21/2 inci maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligatın, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanun’un 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılması gerekir. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21inci maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliği’nin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanun’un 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanun’un 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanunu’nun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince: bozma ilamı tebligatının davalılar , ..., ..., ve ...'ye 7201 sayılı Tebligat Kanunu'na aykırı olarak ilk seferde, doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre, davalıların adres kayıt sistemindeki adreslerine yapılması nedeniyle usulüne uygun olmadığı anlaşılmıştır.

Mahkemece, bozma ilâmının adı geçen davalıların adresine yukarıda belirtilen ilkelere uygun şekilde tebliğinin sağlanması ve kanuni karar düzeltme süresinin beklenilmesi,

Mahkemece, bozma ilâmının adı geçen davalıların adresine yukarıda belirtilen ilkelere uygun şekilde tebliğinin sağlanması ve kanuni karar düzeltme süresinin beklenilmesi,

2. Davalı ve ...'in mirasçılık belgelerinin dosya içerisinde bulunmadığı belirlendiğinden adı geçen davalıların mirasçılık belgelerinin ilgilisinden temin edilerek dosyaya eklenmesi ve tespit edilecek mirasçılarına bozma ilamının tebliğ edilip edilmediği denetlenerek, bozma ilamı tebliğ edilmemiş mirasçı/mirasçıların olduğunun anlaşılması halinde bozma ilamı ilgili mirasçılara tebliğ edilerek kanuni karar düzeltme süresinin beklenilmesi,

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra karar düzeltme incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

13.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14405, Karar No: 2014/2741, Tarih: 17.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/14405 E.  ,  2014/2741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08/05/2013 tarih ve 2012/255-2013/108 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin ortağı ve yetkilisi bulunduğu ... İnş. Taah. ve San. Tic. Ltd. Şti. aleyhine, davalı tarafından ... 1. İcra Müdürlüğü'nün 2011/3054 ve 2011/3524 sayılı dosyaları ile icra takibi yapıldığını, derdest olan bu icra takiplerinin dayanağının bir adet çek ve bir adet fatura olduğunu, daha sonra davalı vekilinin bu icra takiplerindeki borç nedeni ile borçlu şirket ortak ve yetkilileri olan müvekkilleri hakkında, şirketin kötü idaresi nedeni ile şirket ortak ve yetkililerinin şirket borcundan dolayı müştereken ve müteselsilen borçlu oldukları gerekçesi ile ... 1. İcra Müdürlüğü'nün 2011/8955 sayılı dosyası ile icra takibi başlattığını ve takibin kesinleştiğini, müvekkillerinin davalı tarafa borcu bulunmadığını, şirket borcundan dolayı şirket ortağı veya yetkilisine rücu etmenin kanunen mümkün olmadığını ve davalının kötü niyetli olduğunu, anlatılan nedenlerle ... 1. İcra Müdürlüğü'nün 2011/8955 sayılı dosyasında müvekkillerinin borçlu olmadığının tespitine ve davalı alacaklının %40'tan az olmamak üzere tazminata mahkum edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, borca batık halde bulunan ve icra takibinde Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebligat yapılan davacıların ortak olduğu dava dışı borçlu şirket adına malvarlığı bulunmadığını,davacı şirket yetkililerinin şirket borcundan sorumlu olduklarına dair Yargıtay kararları olduğunu, TTK'nın 336. maddesi uyarınca borca süresi içerisinde itiraz etmeyen borçluların yasal dayanağı açık olan borçtan sorumlu olduklarını, davanın kötü niyetli olarak açıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacılardan ... ve ...'ın, davalı şirkete borçlu ... İnş. Turz. ve Oto. San. Tic. Ltd. Şti'nin salt ortakları olmakla sorumluluklarının yalnızca sermaye koyma ile sınırlı olduğu, bu davacıların şirkete sermaye borcu olduğunun iddia ve ispat edilmediği, davacı ...’ın ise

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacılardan ... ve ...'ın, davalı şirkete borçlu ... İnş. Turz. ve Oto. San. Tic. Ltd. Şti'nin salt ortakları olmakla sorumluluklarının yalnızca sermaye koyma ile sınırlı olduğu, bu davacıların şirkete sermaye borcu olduğunun iddia ve ispat edilmediği, davacı ...’ın ise

şirketin ortağı ve yetkili müdürü olup, şirket namına yapmış olduğu mukavele ve muamelelerden dolayı bu davacının da sorumluluğu yoluna gidilemeyeceği, ortak olarak da borcun sermaye koyma ile sınırlı olup, bu davacının da ortağı olduğu şirkete sermaye borcu olduğunun iddia ve ispat edilmediği, her ne kadar müdür olarak TTK 336. maddede bentler halinde sayılan hususlardan kaynaklı sorumluluğu cihetine gidilebilecek olmakla birlikte davacının bu nitelikte eylemleri olduğu hususu iddia edilmemiş olup, bu nedenle tüm davacıların TTK 336. maddeden kaynaklı sorumluluklarının bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile davacıların borçlu olmadığının tespitine, davalının yapmış olduğu icra takibinde TTK 336. maddesinde belirlenen hakkı ileri sürmekle kanuni hak arayışı içerisinde olup, bu durumun anayasal güvence altına alınmış hak arama hürriyeti kapsamında olduğundan yaptığı takipte kötü niyetli kabul edilemeyeceği gerekçesiyle de davacıların icra inkar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmiştir

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davalının iddiasının mülga TTK 336. maddesine dayalı olduğunun kabulü halinde dahi tazminatın şirkete verilmesini talep etmesinin gerekmesine göre davacılar vekili ile davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekili ile davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 753,00 TL temyiz ilam harcının ise temyiz eden davalıdan alınmasına, 17.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12278, Karar No: 2008/12227, Tarih: 22.09.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/12278 E.  ,  2008/12227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Tapu İptali-Tescil-Tenkis

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

İncelenmesine gerek görülen;

1-... 2. Noterliğinin 12.9.1974 tarih 13498 yevmiye nolu vasiyetnamesinin açılmasına dair...1. Sulh hukuk Mahkemesine ait 1989 /583 esas sayılı dosyası,

2-... 1. Sulh Hukuk mahkemesinin 1989/3-35 karar sayılı mirasçılık belgesi dava dosyası ile,

3-a)Akyol mahallesi 460 Ada 88 parsel sayılı taşınmaz,

b)Akyol mahallesi 2104 Ada 249 ve 250 parsel sayılı taşınmaz ile,

c) Bey Mahallesi 2011 Ada 1 parsel sayılı taşınmazların, geldi ve gitti kayıtlarını içerir şekilde tüm tedavüllerini gösterir resmi akit tabloların da gösterir şekilde merciinden getirtilip eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 22.09.2008
Yargıtay — Esas No: 2011/7892, Karar No: 2011/16843, Tarih: 24.10.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/7892 E.  ,  2011/16843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tesbiti ile kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tesbiti ile kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arazi niteliğindeki taşınmazın, gelir metodu esas alınmak suretiyle zeminine; yaş, cins ve verim durumları dikkate alınarak da üzerindeki ağaçlara değer biçilmesinde ve kamulaştırma bedelinin tesbitine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Bala-Kaman-Kırşehir Devlet Yolu yapımı nedeniyle kamulaştırılan taşınmazın, davalı adına olan tapu kaydının iptali ile 4721 sayılı TMK.'nun 999. maddesi uyarınca yol olarak tapudan terkini yerine, mahkemece Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinden (Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline) kelimelerinin çıkartılmasına, yerine (yol olarak tapudan terkinine) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/38, Karar No: 2015/14047, Tarih: 30.06.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/38 E.  ,  2015/14047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı erkek davalının yerleşim yeri adresine tebligat yapılmasını istemiştir. Davalıya dava dilekçesi, “gösterilen adresin” mernis adresi olduğu tebliğ zarfı üzerinde belirtilmek suretiyle, Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre mahalle muhtarına tebliğ edilmiştir. Sonradan yapılan tebligatlar da aynı usulle yapılmıştır. Dava, davalının yokluğunda görülmüş ve karara bağlanmıştır.

Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır (Teb. K. m. 10/1). Adres kayıt sisteminde bulunan adresin bilinen en son adres olarak kabul edilebilmesi için bilinen en son adrese tebligat yapılamamış olması veya bu adresin tebliğe elverişli olmaması halinde mümkündür. Bilinen en son adresin tebliğe elverişli olmadığı anlaşılmadan veya bu adreste tebligat yapılamadığı görülmeden doğrudan adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresinde tebligatın yapılması; yapılan tebligatı usulsüz kılar (Teb. K. m. 10/2). Bu bakımdan dava dilekçesinin, tebligat zarfında mernis adresi olduğu belirtilmeksizin davalının adresine tebliğ için gönderilmesi, şayet tebligatın yapılamaması halinde Tebligat Kanununun 10/2. maddesi uyarınca sistemdeki adresin bilinen son adres olduğu kabul edilerek buna göre tebligatın çıkarılması, bu şekilde davalıya dava dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliğ edilmesi gerektiği gözetilmeksizin hüküm kurulması hukuki dinlenilme hakkını (HMK m. 27) zedeleyen önemli bir usul hatası olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 30.06.2015 (Salı)