muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2679, Karar No: 2019/4717, Tarih: 15.04.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/2679 E.  ,  2019/4717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davası üzerine yapılan yargılama sonunda, kararda yazılı neenlerle, davanın usulden reddine ilişkin verilen hüküm, davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı gerçek kişilerin maliki olduğu ve davalı şirket tarafından antrepo olarak işletilen yerin çatısındaki pimaş boruların patlaması sonucu, burada bulunan davacı sigortalısına ait emtianın hasar gördüğünü, eksper tarafından belirlenen 32.408,97 TL. hasar bedelini sigortalıya ödeyip haklarına halef olduklarını, rücuen tahsil için başlatılan takibe davalıların itiraz ettiğini, sözleşme ile teslim aldığı malların muhafazasında kusurlu olan davalı şirket ile bina maliki olan diğer davalıların zarardan sorumlu olduğunu belirterek davalıların takibe itirazlarının iptalini talep etmiştir.

Davalı ...Taşımacılık Ltd. Şti. usulüne uygun tebligata rağmen, davaya cevap vermemiştir.

Diğer davalılar vekili, davaya konu alacağın zamanaşımına uğradığını, davalılardan taşınmazı kiralayan diğer davalı şirketin zarardan sorumlu olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; davaya konu uyuşmazlığın haksız fiile ilişkin olduğu, davalı borçluların ikametgahı ve zararın meydana geldiği yer olan ... İcra Daireleri ile Mahkemeleri'nin yetkili olduğu, davalıların icra dairesinin yetkisine itiraz ettikleri, icra takibi bakımından ... İcra Daireleri'nin yetkili olmadığı ve davacı tarafça yetkili icra dairesinde başlatılmış bir icra takibinin bulunmadığı gerekçesiyle, davanın usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, işyeri sigorta poliçesi gereği sigortalısına ödeme yapan davacının ödediği bedelin, zarardan sorumlu olduğu iddia edilen davalılardan rücuen tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davacı taraf sigortalısına ödediği bedelin rücuen tahsili amacıyla ... İcra Daireleri'nde ilamsız icra takibi başlatmış; davalıların itirazları üzerine duran icra takibine devam edebilmek ve itirazları hükümden düşürmek amacıyla da İcra İflas Kanunu'nun 67/1. maddesine göre itirazın iptali istemiyle eldeki davayı açmıştır.

Davacı taraf sigortalısına ödediği bedelin rücuen tahsili amacıyla ... İcra Daireleri'nde ilamsız icra takibi başlatmış; davalıların itirazları üzerine duran icra takibine devam edebilmek ve itirazları hükümden düşürmek amacıyla da İcra İflas Kanunu'nun 67/1. maddesine göre itirazın iptali istemiyle eldeki davayı açmıştır.

Davacı ... şirketi, bu davayı sigortalısının halefi olarak açtığına göre, yetkili mahkemenin (icra takibinde yetkili icra dairesinin) tayininde sigortalı ile davalılar arasındaki ilişkinin hukuki mahiyeti nazara alınır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu'nun 22.03.1944 tarihli 37 Esas ve 9 Karar sayılı kararında bu husus "sigortacının sorumlu kişi aleyhine açacağı dava, sigorta poliçesinden doğan bir dava değildir. Bu nedenle, halefiyet davası bir ticari dava sayılamaz. Bu dava, aynen sigortalı kimsenin sorumlu kişiye karşı açmış olduğu bir dava gibidir. Sigortalının muhtelif mahkemelerde dava açma hakkı varsa aynı hak, sigortacının halefiyet hakkına dayanan rücu davası için de söz konusudur" şeklinde vurgulanmaktadır. Bu itibarla; davacı sigortalısı ile davalılar arasındaki hukuki ilişkinin mahiyetine göre yetkili icra dairesinin belirlenmesi gerekir.

Husumet yöneltilen davalı ... Taşımacılık Ltd. Şti, davacının sigortalısına ait emtiayı antreposunda muhafaza eden ve bu muhafazada eksikliği bulunduğu kabul edilen konumunda olup, bu davalı ile davacının sigortalısı arasındaki uyuşmazlık sözleşmeden kaynaklanmaktadır. Diğer davalılar ise, bakımında eksiklik bulunduğu iddia edilen (sigortalıya ait emtianın muhafaza edildiği) binanın maliki olup, sorumlulukları 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 69. maddesine dayanmaktadır.

Davalılara husumet yöneltilmesine yol açan hukuki sebepler birbirinden farklı olduğu gibi, davalılar sadece ihtiyari dava arkadaşı olup aralarında mecburi dava arkadaşlığı da yoktur. Bu nedenle; her birinin hukuki durumunun ve icra takibine itirazlarındaki haklılığın ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekir.

2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 50/1. maddesinde "para veya teminat borcu için takip hususunda Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun yetkiye dair hükümleri kıyas yolu ile tatbik olunur. Şu kadar ki, takibe esas olan akdin yapıldığı icra dairesi de takibe yetkilidir" denilmek suretiyle, ilamsız icra takiplerinde yetkili icra dairesinin belirlenmesi konusunda Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na atıf yapılmakla yetinilmiştir.

Dava ve dayanağı olan icra takibinin başlatıldığı tarih itibariyle yürürlükte olan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 6. maddesinde genel yetki kuralı "davalının (icra takibinde borçlunun) dava tarihindeki yerleşim yeri" şeklinde belirlenmiştir. Hakkında icra takibi yapılan davalı gerçek kişilerin sorumluluğu, bina malikinin sorumluluğu hükümlerine dayandığı ve bu sorumluluk türü açısından HMK'da özel yetki kuralı da öngörülmediğinden, yetkili icra dairesi belirlemesinin HMK'nun 6. maddesine göre yapılması gerekecektir.

Davanın dayanağı olan ... İcra Müdürlüğü'nün 2013/11145 sayılı icra dosyası incelendiğinde; davalı borçlu ... Taşımacılık Ltd. Şti. tarafından, icra dairesinin yetkisine itiraz edilmeden sadece borca itiraz edildiği; diğer davalı borçlu gerçek kişilerin, icra dairesinin yetkisine de itiraz ettikleri; davalılardan ... tarafından verilen vekaletnamedeki adresin .... ilinde olduğu; davalı borçlular .... adına davalı borçlu ....'un vekil sıfatıyla verdiği vekaletnamede ise adı geçen dört davalı borçlunun adresinin yer almadığı görülmektedir. Davalı gerçek kişiler hakkındaki icra takibinde ... İcra Daireleri'nin yetkili olup olmadığının tespiti için, icra takibinin başlatıldığı tarihteki yerleşim yerlerinin doğru biçimde belirlenmesi önem kazanmaktadır.

Açıklanan vakıalar karşısında mahkemece; davada ve dayanağı olan icra takibinde ihtiyari dava arkadaşı konumunda olan davalı borçlulardan ... Taşımacılık Ltd. Şti'nin, icra dairesinin yetkisine itirazının bulunmadığı ve sadece borca itirazının bulunduğu, davalı şirket yönünden takibe konu borçtan sorumluluk konusunda değerlendirme yapılabileceği ve

yetki itirazında bulunulmadığı için bu davalı yönünden ... İcra Daireleri'nin takipte yetkili hale geldiği gözetilmeden hüküm tesis edilmesi; diğer davalı gerçek kişiler yönünden ise, İİK'nun 50/1. maddesi yollamasıyla HMK'nun 6. maddesine göre yetkili icra dairesinin belirlenmesi gerektiğinden, davalı gerçek kişilerin icra takibinin başlatıldığı tarihteki yerleşim yerlerinin ayrı ayrı belirlenmesi ve HMK'nun 7. maddesi de dikkate alınmak suretiyle, ... İcra Daireleri'nin takipte yetkili olup olmadığının irdelenmesiyle oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve hatalı gerekçeyle, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 15/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4479, Karar No: 2020/2967, Tarih: 17.06.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/4479 E.  ,  2020/2967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Antalya 2. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 19/06/2019 tarih ve 2019/141-2019/477 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketteki %50 hissesini 27.04.1994 tarihli noter devir sözleşmesi ile davalı ...'e devrettiğini, diğer davalı ...'ün de aynı tarihli protokol ile devre onay verip, bu tarihten sonraki borçlardan müvekkilinin sorumluluğu bulunmadığını kabul ettiğini, ancak hisse devrinin tescil ve ilan ettirilmediğini, bu nedenle şirketin 1995-1996-1997-1998 yıllarına ait vergi borçlarını ödemek zorunda kaldığını ileri sürerek, ödediği 21.225,79 TL'nın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya iddia, savunma, bilirkişi raporu, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; şirketin vergi borcunun ve gecikme cezalarının davacı ortak tarafından ödendiği davacı sorumlu ortak sıfatıyla ödemiş olduğu vergi borcu ve cezalarının rücuen tahsilini talep etmiş ise de; 6762 sayılı TTK'nın 520 maddesi gereğince yasaya uygun şekilde geçerli bir hisse devri bulunmadığından davalı ...'ten rücuen tahsilini talep edemeyeceği bu davalı yönünden davanın reddine; davalı şirket asıl borçlu ve sorumlu olduğundan, davalı kurucu ortak ... % 50 ortak sıfatıyla davacının ödediği vergi borcu olan 21.225,00.-TL'nın % 50 hisse oranına tekabül eden 10.612,50.-TL'sinden sorumlu olduğundan bunlar yönünden davanın kabulüyle 21.225,00.-TL'nin adı geçen davalılardan dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı ... vekili ve davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı ... vekili ve davalı ... vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı ... vekili ve davalı ... vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 362,47 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...'ten alınmasına, istek halinde aşağıda yazılı 308,07 TL harcın temyiz eden davacıya iadesine, 17/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8655, Karar No: 2023/9800, Tarih: 16.10.2023

**5. Ceza Dairesi         2023/8655 E.  ,  2023/9800 K.**

**"İçtihat Metni"**

5395 sayılı Yasa gereğince koruyucu tedbir talebi üzerine yapılan inceleme sırasında; Aydın Çocuk Mahkemesiyle Balıkesir Çocuk Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile daireye verilmekle incelendi;

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 20.06.1960 tarihli ve 1960/14 sayılı Kararıyla; "Hukuk ve ceza mahkemeleri arasında selbi vazife uyuşmazlığı çıktığı takdirde, dava konusu işin hukuka ait olması halinde hukuk dairesinin, cezaya ilişkin olduğu takdirde de ceza dairesinin mercii tayinine vazifeli olacağına" karar verilmiş olmasına, uyuşmazlık konusu olayda herhangi bir suç soruşturması bulunmaksızın korunmaya ihtiyacı olan çocuk hakkında 5395 sayılı Kanun hükümleri uyarınca tedbir uygulanmasına ilişkin talepte bulunulmasına göre, Aydın Çocuk Mahkemesiyle Balıkesir Çocuk Mahkemesi arasında meydana gelen yetki uyuşmazlığını çözme görevi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 21, 22 ve 23 üncü maddeleri gereğince Yargıtay 5. Hukuk Dairesine ait olduğundan Dairemizin oy birliğiyle GÖREVSİZLİĞİNE,

Dosyanın ilgili Daireye GÖNDERİLMESİNE,

16.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/167, Karar No: 2023/429, Tarih: 10.05.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2023/167 E.  ,  2023/429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 48. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/859 E., 2022/1051 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulüne

Taraflar arasındaki işçilik alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine, davacının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılıp düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı şirketin yurt dışı projelerinde 1991-2014 yılları arasında demirci formeni olarak net 2.500,00 USD ücretle çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, fazla çalışma yaptığını, ulusal bayram ve genel tatil günleri ile hafta tatillerinde çalıştığını ileri sürerek kıdem tazminatı ve diğer bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının iş görme borcunu yabancı ülkede ifa etmesi nedeniyle iş ilişkisinin yabancılık unsuru taşıdığını, bu nedenle 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun'a (5718 sayılı Kanun) göre uygulanacak hukukun tespiti gerektiğini, alacakların zamanaşımına uğradığını, diğer iddialarının da yerinde olmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 08.02.2018 tarihli ve 2015/757 Esas, 2018/63 Karar sayılı kararı ile Türk vatandaşı olan davacının merkezi Türkiye'de bulunan davalı şirket tarafından yurt dışındaki işyerinde çalıştırmak üzere yurt dışına götürülmesi ve davacı adına sigorta primlerinin davalıya ait işyerinden ödenmesi karşısında taraflar açısından daha sıkı ilişkili hukukun Türk Hukuku olması nedeniyle uyuşmazlığa Türk Hukukunun uygulanması gerektiği, davacının tüm hizmet süreleri birleştirilmek suretiyle 25.07.1991-31.12.2013 tarihleri arasında toplam hizmet süresinin 12 yıl 11 ay 8 gün ve son ücretinin net 2.500,00 USD olduğu, ayrıca iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 09.12.2021 tarihli ve 2020/603 Esas, 2021/1896 Karar sayılı kararı ile davacının yurt dışında çalışmış olmasına rağmen davalı işverenin Türk şirketi olduğu, işyeri merkezinin de Türkiye'de bulunduğu, Yargıtayın emsal kararları da dikkate alındığında Türk Hukukunun uygulanması gerektiğinden davalı vekilinin buna ilişkin ve diğer itirazlarının yerinde olmadığı, davacı vekilinin istinaf başvurusu yönünden ise davacının çalışma süresinin hatalı belirlendiği,18.08.2014 tarihine kadar çalışmasının devam ettiği ve bu nedenle hizmet süresinin 13 yıl 6 ay 25 gün olduğundan talep edilen alacakların bu çalışma süresine göre belirlenmemesinin hatalı olduğu, tanık beyanlarının fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti yönünden yanılgılı değerlendirilmesi sebebiyle eksik hesaplama yapıldığı, taleple bağlılık ilkesi gereği karineye dayalı makul indirimin % 40 olması gerektiği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılıp düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...Taraflar arasında iş sözleşmesine uygulanacak hukuk konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Yabancılık unsuru, bir hukukî işlemi veya ilişkiyi ya da olayı birden fazla devletin hukuku ile irtibatlı hâle getiren unsurdur. İşçinin veya işverenin yabancı olması, işverenin işletme merkezinin yabancı bir ülkede bulunması, işçinin kendi işini mutad olarak yabancı bir ülkede yapması veya iş ilişkisinin yabancı bir ülke ile sıkı irtibatlı olduğunun durumun genelinden anlaşılması gibi hâllerde iş sözleşmesinde yabancılık unsurunun bulunduğundan söz edilir.

5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun (MÖHUK)’un 40 ıncı maddesine göre, Türk mahkemelerinin milletlerarası yetkisini, iç hukukun yer itibariyle yetki kuralları belirler. Aynı Kanun’un 44 üncü maddesi ise, bireysel iş sözleşmesinden veya iş ilişkisinden doğan uyuşmazlıklarda Türk mahkemelerinin milletlerarası yetkisini tayin eden özel bir yetki kuralı getirmiştir. Buna göre, bireysel iş sözleşmesinden veya iş ilişkisinden doğan uyuşmazlıklarda işçinin işini mutaden yaptığı işyerinin Türkiye’de bulunduğu yer mahkemesi yetkilidir. İşçinin, işverene karşı açtığı davalarda işverenin yerleşim yeri, işçinin yerleşim yeri veya mutad meskeninin bulunduğu Türk mahkemeleri de yetkilidir.

Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un 2 nci maddesinin birinci fıkrasında hâkimin, Türk kanunlar ihtilâfı kurallarını ve yetkili olan yabancı hukuku re’sen uygulayacağı ve yetkili yabancı hukukun içeriğinin tespitinde taraflardan yardım isteyebileceği belirtilmiştir. Yabancı hukukun içeriğinin tespiti, özel ve teknik bir bilgiyi gerektirdiğinden, hâkim gerekirse bilirkişi incelemesine de gidebilir. Yabancı hukukun olaya ilişkin hükümlerinin tüm araştırmalara rağmen tespit edilememesi hâlinde, Türk hukuku uygulanır (MÖHUK m. 2(2)).

Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un 5'inci maddesine göre, yetkili yabancı hukukun belirli bir olaya uygulanan hükmünün Türk kamu düzenine açıkça aykırı olması hâlinde, bu hüküm uygulanmaz; gerekli görülen hâllerde, Türk hukuku uygulanır. Kamu düzeni müdahalesi sınırlı ve istisnaî niteliktedir. Türk kamu düzeninin ihlâlini gerektirecek hâller, çoğunlukla emredici bir hükmün açıkça ihlâli halinde düşünülecektir. Fakat her emredici hükmün ihlâli halinde veya her emredici hükmü ihlâl eden bir yabancı kararın Türk kamu düzenine aykırı bulunduğunu söylemek olanaklı değildir. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı, E. 2010/1 K. 2012/1 T. 10.02.2012). Örneğin, ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin, fazla mesai, hafta ve genel tatil alacaklarına ilişkin hükümler iç hukukumuz bakımından emredici nitelikte olmakla birlikte, bunlara dair yabancı hukukun farklı düzenlenmeleri, sırf farklılıkları nedeniyle somut uyuşmazlıkta ortaya çıkan durum değerlendirilmeden Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun'un m. 5 uyarınca kamu düzeni müdahalesine neden olmaz. Keza uygulanması gereken yabancı hukukun işçiye Türk hukukundan daha az koruma getirmesi de tek başına kamu düzeni müdahalesi için yeterli bir sebep değildir. Kanunlar ihtilâfı hukukundaki kamu düzeni anlayışı, iç hukukun kamu düzeni anlayışından farklı ve daha dar kapsamlıdır.

Bir yabancı hukuk kuralı Türk hukukunun temel değerlerine, Türk genel adap ve ahlak anlayışına, Türk kanunlarının dayandığı temel adalet anlayışına ve hukuk siyasetine, Anayasa’da yer alan temel hak ve özgürlüklere milletlerarası alanda geçerli ortak ve kabul görmüş hukuk prensiplerine, ikili anlaşmalara, gelişmiş toplumların ortak benimsedikleri ahlak ve adalet anlayışına, medeniyet seviyesine siyasi ve ekonomik rejimine aykırı olması halinde kamu düzenimize aykırılığı söz konusu olabilir (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı, E. 2010/1 K. 2012/1 T. 10.02.2012). Örneğin yabancı hukukun, küçük çocukların çalışmasına ya da ücret ve diğer haklarda ırka dayalı ayrımcılık yapılmasına izin vermesi kamu düzenimize aykırıdır.

Yabancı hukukun uygulanmasını engelleyen diğer bir durum ise, doğrudan uygulanan kurallardır (müdahaleci normlar). Bu kurallar, taraflardan ziyade, devlet organizasyonunun sosyal, ekonomik ve politik menfaatlerini gerçekleştirmeyi amaçlar. Bu açıdan vatandaş yabancı ayrımı gözetilmeden, yabancılık unsuru taşısın taşımasın, hukuk seçimi yapılsın yapılmasın, uygulama alanına giren her ilgili olay ve hukukî ilişkide mutlaka uygulanması gereken kurallardır (ŞANLI, Cemal/ESEN, Emre/ATAMAN-FİGANMEŞE, İnci, Milletlerarası Özel Hukuk, ... 2019, s. 7; ÇELİKEL, Aysel/ERDEM, B. Bahadır, Milletlerarası Özel Hukuk, ... 2020, s. 155). İş hukukunda işçiyi koruyan her emredici kural, doğrudan uygulanan kural olarak nitelendirilmez; ayrıca devlet organizasyonunun sosyal, ekonomik ve politik menfaatlerini de koruması gerekir. Bununla birlikte, emredici hükümler ile doğrudan uygulanan kuralların ayırt edilmesi her zaman kolay değildir ve tartışmalıdır. Doğrudan uygulanan kurallara, kamu hukuku nitelikli iş güvenliği hükümleri, özel işçi gruplarını koruyucu hükümler ve yasal greve ilişkin hükümler ve asgarî ücrete ilişkin düzenlemeler örnek olarak gösterilebilir (ELÇİN, Doğa, Milletlerarası Unsurlu Bireysel ve Toplu İş Sözleşmelerine Uygulanacak Hukuk, Ankara 2012, s. 189-195). Devlet organizasyonun korunması, çoğu olayda ülke ile belirli bir şekilde irtibatlı ya da ülkede gerçekleştirilen iş sözleşmelerinde söz konusu olur. Örneğin, tamamen yurt dışından ifa edilen bir iş ilişkisinde Türk hukukundaki asgarî ücrete ilişkin kuralın uygulama alanına giren bir olay ya da ihtilâf söz konusu olmaz (AYGÜL, Musa, “Yabancı Unsurlu İş Hukuku İhtilâfları ile İlgili Yargıtay Kararlarının Değerlendirilmesi”, (Editörler, TANRIBİLİR, Feriha Bilge/GÜMÜŞLÜ TUNÇAĞI) Gülce, 10. Yılında Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun, Ankara 2017, s. 525-526; VURAL ÇELENK, Belkıs, “Yabancı Unsurlu İş Sözleşmelerinde For Devletinin Doğrudan Uygulanan Kurallarının Tespiti ve Uygulaması”, Yıldırım Beyazıt Hukuk Dergisi, 2017/1, s. 286).