muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/20546, Karar No: 2013/4980, Tarih: 15.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/20546 E.  ,  2013/4980 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı sigorta şirketi, sağlık sigorta poliçesi kapsamında sigortalının tedavisi nedeniyle yaptığı ödemelerin, Kurum’dan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçe, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, sigortalı ile davacı sigorta şirketi arasında düzenlenen sağlık sigorta poliçesi kapsamında ödenen tedavi giderlerinin, sigortalının (= poliçe lehtarının) uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan 1479 sayılı Yasa gereği, Kurum’un sağlık yardımından yararlanma hakkının bulunduğu belirtilerek, davalı Kurum tarafından karşılanması gerektiği iddiası ile, Kurum’dan tahsili istemine ilişkin olup; Mahkemece, davacı şirketin, davaya konu tedavi yardımı için, kusuru olan kişiler karşısında poliçe lehtarının halefi olacağı; Kurum’un, söz konusu olayın meydana gelmesinde kusurlu davranışı bulunmayıp, özel sağlık sigortası poliçesi kapsamında, aynı zamanda Kurum sigortalısı olduğundan bahisle, poliçe lehtarının halefi sıfatıyla tedavi giderinin Kurum’dan tahsilinin mümkün bulunmadığı belirtilerek, davanın esastan reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, özel sağlık sigorta poliçesi lehtarı için yapılan tedavi giderlerinin tahsili istemine ilişkin olup; özel sağlık sigortasından kaynaklanan uyuşmazlığın çözüm yerinin Asliye Ticaret Mahkemesi olduğu, buna göre, dava dilekçesinin, iş mahkemesinin görevsizliği nedeniyle reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin; işin esasına girilerek karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/19895, Karar No: 2009/8282, Tarih: 29.04.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/19895 E.  ,  2009/8282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Siirt Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :25.09.2008
Yargıtay — Esas No: 2015/6134, Karar No: 2015/7945, Tarih: 28.04.2015

**13. Ceza Dairesi         2015/6134 E.  ,  2015/7945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A- Sanığın müşteki ...’a yönelik hırsızlık eylemi nedeniyle hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Çalınan 25 TL para ve cep telefonunun sanığın yakalanmasından sonra ele geçmediğinin anlaşılması karşısında; eylemin tamamlandığı gözetilmeden teşebbüs hükmünün uygulanması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

B- Sanığın geceleyin işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan ve müşteki ...'a yönelik hırsızlık eylemi nedeniyle hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 1- 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; 25 TL değerinde çakmak çalmaya teşebbüs eden sanığa suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Suç tarihinde yürürlükte bulunan 5560 sayılı Yasanın 24 ve 25. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253/1-b-3 ve 254. maddeleri gereğince işyeri dokunulmazlığını ihlal suçu ile ilgili olarak uzlaşma işlemi yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafiinin temyiz istemleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16736, Karar No: 2017/4462, Tarih: 16.05.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/16736 E.  ,  2017/4462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesinin yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu .... köyünde orman kadastrosu yapılıp yapılmadığı anlaşılamadığından, orman kadastrosu yapılıp yapılmadığının Orman Yönetiminden sorularak orman kadastrosu yapılmış ise, buna ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilân tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneğinin eksiksiz bir biçimde getirtilerek,

2) Dava konusu 107 ada 1 parsel sayılı taşınmazın komşu parseli olan 108 ada1 sayılı parselin kadastro tutanak ve dayanaklarının tasdikli suretleri ile kesinleşmiş ise tapu kaydı, davalı olması halinde dava dosyalarının,

3) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu alanı kapsayan 1985 ila 1990 yılları arasında çekilen hava fotoğrafları ve bunlardan üretilen memleket haritaları ile orman bilirkişisi tarafından keşifte uygulanan 1959 yılı memleket haritasının yapımında kullanılan hava fotoğrafı ve 1976 yılı hava fotoğrafından üretilen memleket haritası ilgili yerlerden getirtilerek bu dosyaya konulması,

4) Sayılan eksiklikler giderildikten sonra dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; hava fotoğrafı ve memleket haritası ölçekleri ile varsa kesinleşen orman kadastrosu varsa aplikasyon ve 2/B madde uygulama haritalarının ölçekleri kadastro paftası ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, yine taşınmazın orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre irtibatlı krokisinin düzenlettirilmesi, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmaz üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurların tek tek sayı olarak tarif edildiği, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, hakim ağaç türü ve kullanım şeklinin detaylı olarak incelendiği, müşterek imzalı krokili rapor alınıp dava dosyası içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun 302/4. maddesi ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddesi uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 16/05/2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6089, Karar No: 2006/6541, Tarih: 19.09.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/6089 E.  ,  2006/6541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, vakıf evladı olduğunun tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hükmün temyizi davacı, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalı tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davacı adına gelen olmadı. Aleyhine temyiz olunan davalı Vek.Av..... geldi. Gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, ....oğlu .... (....) Vakfının evladı olduğunun tespitini istemiş; mahkemece yapılan yargılama sonunda davacının vakfeden ile soybağını ispat edemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Oysa;

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, ....oğlu .... (....) Vakfının evladı olduğunun tespitini istemiş; mahkemece yapılan yargılama sonunda davacının vakfeden ile soybağını ispat edemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Oysa;

Davacının, Ankara 7.Asliye Hukuk Mahkemesince verilen ve Yargıtay 6.Hukuk Dairesinin 1986/4020-6433 sayılı kararı ile onanıp kesinleşen ilamı ile Sadrazam Sokullu Mehmet Paşa Vakfının evladı olduğuna karar verildiği, Sokullu Mehmet Paşa'nın Padişah Kanuni Sultan Süleyman'ın torunu Padişah 2.Selim'in kızı Esmahan (İsmihan) Sultan ile evli olduğu, davacının Yargıtay'ca onanarak kesinleşen Beyoğlu Asliye 2.Hukuk Mahkemesinin 2001/623-2004/61 sayılı kararı ile Esmahan (İsmihan) Sultan Vakfının evladı olduğuna karar verildiği, davacının Yargıtay'ca onanarak kesinleşen Ankara Asliye 4.Hukuk Mahkemesinin 2002/73-2002/760 sayılı kararı ile Esmahan Sultan'ın babası Padişah 2.Selim'in kurduğu vakfın evladı olduğuna karar verildiği, ayrıca davacının Yargıtay'ca onanarak kesinleşen Ankara Asliye 4.Hukuk Mahkemesinin 2002/72-763 sayılı kararı ile Padişah 2.Selim'in babası Padişah Kanuni Sultan Süleyman'ın kurduğu vakfın evladı olduğu Yargıtay'ca onanarak kesinleşen Ankara Asliye 30.Hukuk Mahkemesinin 2002/910-2003/246 sayılı kararı ile Padişah Kanuni Sultan Süleyman'ın babası Padişah Yavuz Sultan Selim'in kurduğu vakfın evladı olduğu, Yargıtay'ca onanarak kesinleşen Ankara Asliye 21.Hukuk Mahkemesinin 2002/903-2003/375 sayılı kararı ile Padişah Yavuz Sultan Selim'in babası Padişah 2.Bayezit'in kurduğu vakfın evladı olduğu, Yargıtay'ca onanarak kesinleşen Ankara Asliye 23.Hukuk Mahkemesinin 2003/854-2004/345 sayılı kararı ile Padişah 2.Bayezit'in dedesinin babası Padişah 1.Bayezit'in kurduğu vakfın evladı olduğu, Yargıtay'ca onanarak kesinleşen Ankara Asliye 6.Hukuk Mahkemesinin 2003/860-2004/144 sayılı kararı ile Padişah 1.Bayezit'in babası Padişah 1.Murat'ın (Hüdavendigar) kurduğu vakfın evladı olduğu ve yine Yargıtay'ca onanarak kesinleşen Ankara Asliye 18.Hukuk Mahkemesinin 2003/1350-2004/668 sayılı kararı ile Padişah 1.Murat'ın babası Orhan Bey'in kurduğu vakfın evladı olduğu anlaşıldığından ve muteber osmanlı tarihi kitaplarından çıkartılan aile şecerelerine, Başbakanlık Devlet Arşivi belgelerine göre davaya konu vakfın kurucusu Süleyman Şah oğlu Ertuğrul Bey'in (Gazi) adı geçen vakıf kurucuları Osmanlı Padişahlarının büyük dedesi olduğu, böylece davacı ile vakfeden arasında soybağının ispat edildiği anlaşıldığından, mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yerinde bulunmayan gerekçelerle reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.9.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20810, Karar No: 2015/3250, Tarih: 02.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/20810 E.  ,  2015/3250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERZİNCAN AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/12/2013

NUMARASI : 2013/390-2013/649

Taraflar arasındaki kişisel eşyanın iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkiline ait olup davalı tarafından ev alımı sırasında bozdurulan ve sonrasında iade edilmeyen 9 adet 14 gram bileziğin aynen, olmadığı takdirde bedeli olan 7.434 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ziynet eşyalarını kardeşine ödünç verdiğini, sonrasında davacının kardeşinin ziynetlere karşılık satın alınan ev için ödeme yaptığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; kuyumcu bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne dair verilen hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiş ve Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 12.06.2013 günlü ve 2013/3068 E. 16315 K. sayılı ilamı ile;

(...Davacı kadın dava dilekçesinde ziynet eşyası alacağı olarak 9 adet 14 er gram bileziğin aynen, aynen mümkün olmazsa bedeli olarak 7.434.00 TL'nın iadesini istediği ve geçerli bir ıslahta olmadığı halde, talep aşılarak (HUMK.md.74, HMK.md.26) 1 adet 14 ayar 40 gr. set takımı, 6 adet 22 ayar toplam 66 gr. bilezik, 2 adet 14 ayar toplam 13 gr. yüzük, 2 adet 14 ayar toplam 22 gr. kol künyesi, 7 adet çeyrek altının davalıdan alınarak davacıya aynen iadesine, bunun mümkün olmaması halinde, talepten fazlasına hükmedilemeyeceğinden, 7.434,00 TL ziynet eşyası alacağının dava tarihinden itibaren (17/08/2010) işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir...)

Gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma ilamına uyulması üzerine, davacı vekili 12.08.2013 tarihli ıslah dilekçesi ile bilirkişi raporunda belirtilen ziynet eşyalarının aynen iadesini, bunun mümkün olmaması halinde bedeli olan 7.434 TL nin faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece; bozmadan sonra yapılan ıslahın, 04.02.1948 tarihli 10/3 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre geçerli olmadığı, davacının 6 adet 14 ayar altın bilezik talep edebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 6 adet 11 gramdan 14 ayar bileziğin davalı tarafından davacıya aynen iadesine, bunun mümkün olmaması halinde bedeli olan 2.997 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, tarafların sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, tarafların sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, düğün fotografları ve CD si üzerinde inceleme yapan kuyumcu bilirkişi, davacıya düğün sırasında her biri 11'er gr ve 22 ayar olan olan 6 adet bileziğin takıldığını tespit etmiştir. Buna göre, mahkemece, her biri 11'er gr ve 22 ayar olan 6 adet bileziğin aynen, olmadığı takdirde bedelinin iadesine karar verilmesi gerekirken, bileziklerin ayarının yanılgılı değerlendirilmesi sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Ayrıca, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olması nedeniyle HMK. nun 326/2. maddesi uyarınca, davada vekille temsil edilen davalı lehine vekâlet ücreti takdiri gerekirken, bu hususta olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6900, Karar No: 2021/9916, Tarih: 11.10.2021

**10. Ceza Dairesi         2019/6900 E.  ,  2021/9916 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişiklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3.fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte

olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2) Hükümden önce 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrasında "Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla Türk Ceza Kanununun 191 inci maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan kişilerle ilgili olarak 191 inci madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilir." hükmü öngörülmüş,yine aynı Kanun'la değişik TCK'nın 191. maddesinin 8. fıkrasında, 188 veya 190. maddelerde tanımlanan suçlardan dolayı yapılan kovuşturma evresinde, suçun 191. madde kapsamına girdiğinin anlaşılması halinde, sanık hakkında "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" karar verilmesi hükme bağlanmış, 191. maddenin 9. fıkrasında ise "Bu maddede aksine düzenleme bulunmayan hâllerde, Ceza Muhakemesi Kanununun kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin 171 inci maddesi veya hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 231 inci maddesi hükümleri uygulanır." denmiştir.

Dolayısı ile 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin 2.fıkrasına göre, TCK'nın 191. maddesinde tanımlanan "kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak" suçu nedeniyle 28.06.2014 tarihinden önce açılmış ve derdest olan davalarda kovuşturma aşamasında, hakkında daha önce müstakil şekilde doğrudan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, suçu sabit görüldüğü takdirde, CMK'nın 231. maddesindeki şartlar aranmaksızın, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi zorunlu olup, sanığın önceki hükümlülükleri bu geçici maddenin uygulanmasına engel teşkil etmeyeceğinden, bu suç nedeniyle mahkûmiyete bağlı olmaksızın doğrudan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191.madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”, karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 11/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.