muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4958, Karar No: 2024/969, Tarih: 12.02.2024

. sınıf mallar yönünden emtia benzerliği şartının gerçekleştiği, işaretler yönünden ise; taraf markalarında ortak olarak yer alan "Anadolu" ibaresi, bir coğrafi yer adı olup, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 26.11.1999 tarih, 1999/5790 E., 1999/9590 K. sayılı kararında da belirtildiği gibi ülkemizdeki şehir, bölge, coğrafi yer veya maruf mahal isimlerinin tek bir sözcük olarak bir kişinin tekeline bırakılamayacağı, bu şekildeki şehir, ilçe veya maruf yerleşim yeri adlarının coğrafi işaret anlamını taşımamak kaydıyla yanlarına ilave ekler yapılması suretiyle marka olarak tescilinin mümkün bulunduğu, dava konusu markanın "bizanadoluyuz" ibaresinden, davacının itirazına mesnet markalarının ise "Anadolu", "Anadolu Çiftliği", "Anadolu Kangal", "Anadolu Sofrası" ibarelerinden oluştuğu, taraf markalarında "Anadolu" ibaresi ortak olsa da anılan ibarenin coğrafi yer adı olması nedeniyle taraf markalarında bu ibarenin ortak olarak yer almasının iltibasa neden olmayacağı, bunun dışında davacının "Anadolu" ibaresini kullanım sonucu ayırt edici hale getirdiğini de ispatlayamadığı, dava konusu başvuruda yer alan diğer kelime ve şekil unsurlarının, dava konusu başvuruyu davacı markalarından farklılaştırdığı, bu haliyle tarafların marka işaretleri benzer olmadığından 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrasındaki iltibas koşullarının oluşmadığı, ilk derece mahkemesince dava konusu YİDK kararının iptali koşullarının oluşmadığı gözetilerek bu yönden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile bu yönden davanın kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığı, davalı TÜRKPATENT vekilinin bu yöne ilişkin istinaf itirazlarının kabulüne karar verilmesi gerektiği, somut olayda uyuşmazlığın niteliği ve istinaf edenin sıfatı gözetildiğinde, davacı tarafından sunulan dava dilekçesinde, gerçekte ayrı davaların konusunu oluşturan iki farklı talebin birleştirildiği ve YİDK kararının iptali ile davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesinin birlikte talep edildiği, Mahkemece her iki talebin de kabulüne karar verildiği halde, ilk derece mahkemesi kararının, davalı şirket tarafından istinaf edilmediği, davalı TÜRKPATENT'in belirtilen istinaf itirazları ile YİDK kararının iptali davası yönünden oluşacak hukuki sonucun, diğer davalı şirketi ilgilendiren hükümsüzlük davasına yansımasının düşünülemeyeceği, dolayısıyla YİDK kararının iptali davası yönünden ulaşılan sonucun, ilk derece mahkemesince verilen hükümsüzlük kararına yansıtılmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle davalı TÜRKPATENT vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılmasına, YİDK kararının iptaline yönelik davanın reddine, marka hükümsüzlüğüne yönelik davanın kabulü ile dava konusu 2018/32875 sayılı "bizanadoluyuz" ibareli markanın taleple bağlı kalınarak 29. sınıfta yer alan "et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri" emtiası ile sınırlı olarak hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından itirazına mesnet "Anadolu" ibareli markalarının kullanım sonucu ayırt hale getirildiği iddiası bakımından mahkemece hiçbir değerlendirme yapılmadığı gibi bu iddia bakımından, bilirkişi heyeti raporunda da herhangi bir inceleme yapılmadığı, bu sebeple müvekkile ait "Anadolu" ibareli markalarının, kullanımı sonucu ayırt edici hale gelip gelmediği, gelmiş ise hangi mal ve hizmet sınıfında ayırt edici hale geldiği, bu tespitin sonucuna göre de taraf markaları arasında 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında iltibas tehlikesinin bulunup bulunmadığı hususunda inceleme yapılmadan verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, müvekkile ait çok sayıda markanın TÜRKPATENT'te tescilli olduğu ve kullanıldığı dikkate alındığında, ortalama bir tüketicinin davalı markasını müvekkile ait seri markalardan birisi olarak algılayacağını, dava konusu marka ile müvekkile ait markaların birbirlerinin farklı versiyonları, alternatifleri veya bir serinin devamı olarak nitelendirilmesi ihtimalinin oluşabileceğini, tüketicinin davalı markasını müvekkile ait marka olarak yorumlayabileceğini, dava konusu markanın görsel mizanpajındaki farklılıkların düşük olduğunu, markaların genel izlenim bakımından, işitsel, görsel ve anlamsal açıdan benzer olduğu, aralarında iltibas tehlikesinin mevcut olduğunu,"ANADOLU" ibaresinin coğrafi alan olduğu ve bu nedenle ayırt edici niteliği bulunmadığı belirtilmiş olup bu tespitin yerinde olmadığını, müvekkiline ait dava konusu markaların; ciddi ve yoğun bir şekilde kullanılmakta olup tüketiciler nezdinde ayırt edicilik kazandığını ileri sürerek kararın müvekkili aleyhine olan kısmının bozulmasına karar verilmesini, marka hükümsüzlüğü yönünden davanın kabulü kararı hukuka uygun olup bu karara karşı itirazlarının bulunmadığını belirtmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6769 sayılı sayılı Kanun'un 6 ıncı maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8603, Karar No: 2014/14675, Tarih: 22.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/8603 E.  ,  2014/14675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmenin ihmali davranışla işlenmesi, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Kasten öldürmenin ihmali davranışla işlenmesi eyleminin yardım veya bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçunu oluşturduğu kabul edilerek bu suçtan ve atılı diğer suçlardan mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelenip gereği düşünüldü:

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve nitelikli cinsel saldırı suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Delillerle iddia, savunma ve duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve nitelikli cinsel saldırı suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Delillerle iddia, savunma ve duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

TCK.nın 83. maddedeki suçun oluşabilmesi için, kanun, sözleşme veya öngelen davranıştan kaynaklanan başkasının yaşamını korumak ve gözetmek yükümlülüğü altında bulunan kişinin, korumak ve gözetmekle yükümlü olduğu hayatın sona erme tehlikesi ortaya çıkmasına rağmen, bilinen veya öngörülen ölüm neticesinin gerçekleşmesi için (doğrudan kast) veya öngörülen ölüm neticesi kabullenilerek (olası kast) sözü geçen hayatı kurtarmaya yönelik icrai bir davranışta bulunmamasının gerektiği, dosya kapsamına göre de, olay günü 342 promil alkollü olan maktülü şehir merkezinden zorla araca bindirip bilinmeyen bir yere götüren sanığın burada cinsel saldırı eyleminde bulunduktan sonra maktülü tekrar şehir merkezine getirdiği sırada hızlı bir şekilde seyreden aracın sol arka kapısının açılması sonucu maktülün yere düştüğü, sanığın ise bu durumu farkederek 20 metre sonra aracını durdurmasına rağmen maktülün durumuna bakmadan aracın kapısını kapatarak olay yerini terkettiği, maktülün araçtan düşmesinden 45 dakika sonra olay yerinden geçmekte olan tanığın maktülünün elinin titrediğini görüp sağlık ekibini çağırdığı ancak on beş dakika sonra gelen sağlık ekibinin maktülün öldüğünü tespit ettiği, otopsi raporunda da künt kafa travmasına bağlı kafatası kemik kırıklarıyla birlikte beyin kanaması ve beyin doku harabiyeti sonucu maktülün hayatını kaybettiğinin bildirildirildiği olayda, 342 promil alkollü olması nedeniyle beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda olduğu anlaşılan maktülün, araçtan düşebileceğini de öngörerek, güvenli seyahat etmesi için gerekli önlemi almayan ve bu şekilde öngelen tehlikeli davranışı nedeniyle maktülün yaralanmasına neden olan sanığın maktule yardım etmek veya yardım edecek birilerini çağırmak, yani yaralananın ölmemesi için gerekli çabayı göstermek, yükümlülüğü altında olduğu, bu nedenle yükümlülüğünü kasten yerine getirmeyip maktülün ölmemesini sağlamak için icrai bir davranışta bulunmayan sanığın meydana gelen ölüme ihmali davranışla neden olduğu ve TCK.nın 83/2-b delaletiyle aynı Kanunun 83/3. maddesi gereğince cezalandırılması gerektiği gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek TCK.nın 98/2. maddesiyle hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca, ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla, hükmün BOZULMASINA, 22.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13612, Karar No: 2012/534, Tarih: 17.01.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/13612 E.  ,  2012/534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/03/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının talebi üzerine, icra müdürlüğünce 21.06.2010 tarihinde borçlu şirkete ait hastane ruhsatının haczine karar verildiği ve bu doğrultuda T.C.Sağlık Bakanlığı’na haciz yazısı gönderildiği,  anılan bakanlığın 02.07.2010 tarihli cevabıyla, borçlu şirketin sahibi olduğu “Özel Ulus Hastanesi” işletme ruhsatı üzerine haciz şerhinin konulduğunu bildirdiği, borçlunun ise haczin kaldırılması istemiyle icra mahkemesine başvurduğu anlaşılmıştır.

İİK. nun 85.maddesi uyarınca, borçlunun kendi yedinde veya üçüncü şahısta olan taşınır ve taşınmazlarından ve alacak ve haklarından borcu karşılayacak kadarı haczolunur. Kural olarak borçlunun her türlü mal ve hakkı haczedilebilir. Hangi malların kısmen veya tamamen haczedilemeyeceği, İcra ve İflas Kanununda tahdidi olarak sayılmış olup, bu sayılanların dışında olup da her hangi bir özel kanunla haczedilemeyeceğine ilişkin bir düzenleme bulunmayan borçluya ait bütün mal ve hakların haczi kabildir.

Ancak İcra ve İflas Kanununda düzenlememekle birlikte maddi hukuk kurallarına göre bir kısım mal ve hakların da haczi mümkün değildir. Buna göre, maddi hukuka göre başkasına devri yasak olan mal ve hakların haczi de edilemez. Yine bir mal veya hakkın haczedilebilmesi için, tek başına ekonomik bir değer ifade etmesi ve bu değerin hukuksal dayanağının bulunması zorunludur. (Hukuk Genel Kurulu’nun, 06.12.2006 tarih, 2006/12-765 esas, 2006/765 karar sayılı kararı)

27.03.2002 tarih ve 24708 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan Sağlık Bakanlığı Özel Hastaneler Yönetmeliğinin ruhsatlandırma başlıklı 15.maddesinde, özel hastanelerin ruhsatlandırma işlemleri düzenlenmiş olup, özel hastaneye ruhsat verilmesinden sonra konsültan hizmet verilecek dallarda çalışacak tabipler dışındaki diğer personelini tamamladığı tespit edilen özel hastanelere, Bakanlıkça, Faaliyet İzin Belgesi verilmesi ile özel hastanenin hasta kabul ve tedavisine başlayacağı düzenlenmiştir.

Özel hastanenin devri ise aynı yönetmeliğin 69.maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre Özel hastanelerin ancak bu Yönetmelik kapsamındaki kişilere devri mümkün olup, devir işlemi, taraflar arasında yapılan hastane işletmesinin devrine ilişkin sözleşme ile mümkündür. Devir tarihinden itibaren en geç bir ay içerisinde başvurulması zorunludur. Devralan kişi adına ruhsatname ve faaliyet izin belgesi tanzim edilinceye kadar hastanenin faaliyeti devreden sorumluluğunda devam eder. Şayet devredenin sorumluluğunda faaliyet gösterilmesi istenmiyor ise, devralan kişi adına ruhsatname ve faaliyet izin belgesi tanzim edilinceye kadar hastanenin faaliyetine ara verilir.

Bu durumda, mahkemece şikayetin mahiyeti dikkate alınarak öncelikle duruşma açılıp, taraf teşkili sağlandıktan sonra tarafların iddia ve delilleri toplanmalı, özellikle de Sağlık Bakanlığı’na yazı yazılarak, hastane işletme ruhsatının hukuki niteliği, hastane binasından ayrı olarak tek başına ekonomik değere sahip olup olmadığı, yine tek olarak ve hastaneden ayrı devrinin mümkün bulunup bulunmadığı sorulmalı ve ayrıca özel hastane mevzuatı tartışılmalıdır. Bu araştırma ve yukarıda yapılan açıklamalar ve yönetmelik hükümleri doğrultusunda yapılacak değerlendirme sonucunda, hastane işletme ruhsatının, bir ticari işletme olan özel hastaneden ayrı ve müstakil bir ekonomik değere sahip olduğu ve tek başına devrinin mümkün bulunduğu sonucuna varılırsa haczedilebileceği, aksi halde haczinin mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Eksik incele ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 17/01/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5897, Karar No: 2015/900, Tarih: 10.02.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/5897 E.  ,  2015/900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın öğretmen olarak görev yaptığı dershanede öğrenci olup olay tarihi itibariyle 15 yaşı içerisinde bulunan mağdurenin, olay günü özel ders almak üzere sanığın evine gitmesinin ardından bir müddet ders çalıştırdığı mağdurenin annesini telefonla daha sonra arayarak çalışmanın bir günde bitemeyeceğinden bahisle ertesi gün de ders çalışmak üzere gece kendi evinde kalması hususunda annesinden izin aldığı mağdure ve yeğeniyle beraber akşam sinemaya giden sanığın saat 23.00 sıralarında eve döndükten sonra uyumak üzere aynı yatakta yattıkları sırada mağdureye sarılıp saçları ile yüzünü okşayarak boynundan öptüğü ve atletini çıkarmaya çalışıp dudağından öptüğü sırada mağdurenin ''Ne yapıyorsun'' diyerek kendisini itekleyip tartışmasından sonra annesine mesaj göndererek kendisini sanığın evinden almalarını istediği ve bir süre sonra eve gelen akrabası tarafından sanığın evinden alınan mağdurenin evine gittikten sonra annesine yaşananları anlattığı olayda sanığın üzerine atılı beden veya ruh sağlığını

bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçunu işlediği mağdure, müşteki ve olay esnasında evde bulunup sanıkla mağdurenin bağrışmalarını duyduğu yönünde ifade veren tanık ... beyanları ile tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, mağdurenin beyanlarına itibar edilip edilmeyeceği konusunda rapor alınması gerektiği yolundaki tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak,

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10393, Karar No: 2014/31216, Tarih: 10.11.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/10393 E.  ,  2014/31216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Atılı suçları birlikte işleyenlerden diğer suça sürüklenen çocuk ...'in, ihbar bilgisi üzerine çevre araştırması sonucu diğer bir sokakta çaldığı bir kısım eşya ile birlikte yakalanması karşısında, suça konu eylemin tüm sanıklar yönünden tamamlanmış olduğu anlaşılmakla tebliğnamenin bozma husundaki görüşüne iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanıklar ... ve ...'in temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye kısmen aykırı olarak ONANMASINA, 10.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9994, Karar No: 2016/18392, Tarih: 30.11.2016

**18. Ceza Dairesi         2016/9994 E.  ,  2016/18392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında Üsküdar 1. Çocuk Mahkemesi’nin 01.06.2011 tarih, 2009/253-2011/254 E-K sayılı kararı ile hırsızlık suçundan mahkumiyet hükmü kurulduğu, kararın temyiz incelemesi sonucunda kesinleştiği ve incelemeye esas suçlar bakımında da bu dosya üzerinden ihbarda bulunulduğunun anlaşılması karşısında, temyiz denetimine olanak sağlayacak şekilde, Üsküdar 1. Çocuk Mahkemesi’nin 2009/253 esas, 2011/254 karar sayılı dosyanın onaylı bir örneği getirtilip incelerek sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumun tayini gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

Suç tarihi itibariyle hapis cezasına mahkumiyeti bulunmayan suça sürüklenen çocuk hakkında verilen kısa süreli hapis cezalarının, TCK'nın 50/3. maddesi gereğince, aynı maddenin ilk fıkrasında yazılı seçenek tedbirlerden birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve suça sürüklenen çocuk ...’un temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30/11/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14397, Karar No: 2014/34204, Tarih: 02.12.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/14397 E.  ,  2014/34204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

İşyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hükmolunan neticeten 2.000 TL adli para cezasına ilişkin hüküm miktar itibariyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 305/1. maddesi uyarınca kesin olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin aynı yasanın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.