muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/11161, Karar No: 2007/12165, Tarih: 18.10.2007

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması davalının karar düzeltme istemi açıklanan nedenle yerinde olduğundan hükmün bu yazılı gerekçe ile bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 22.02.2007 2007/968-1692 Esas ve Karar sayılı ilamının KALDIRILARAK hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 18.10.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4226, Karar No: 2019/14323, Tarih: 14.10.2019

**18. Ceza Dairesi         2018/4226 E.  ,  2019/14323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Göçmen kaçakçılığı

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- TCK'nın 79. maddesinde unsurları belirtilmekle beraber bir tanımı yapılmamış olan göçmen kaçakçılığı, Sınıraşan Örgütlü Suçlara Karşı Birleşmiş Milletler Sözleşmesine Ek Kara, Deniz ve Hava Yoluyla Göçmen Kaçakçılığına Karşı Ek Protokolün 3. maddesinde, “Doğrudan doğruya veya dolaylı olarak mali ve diğer bir maddi çıkar elde etmek için, bir kişinin vatandaşlığını taşımadığı veya daimi ikametgah sahibi olmadığı bir taraf devlete yasadışı girişinin temini” şeklinde tanımlanmıştır. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek Dört Numaralı Protokolün 3. maddesine göre ise hiç kimse, uyruğunda bulunduğu devletin ülkesine girme hakkından yoksun bırakılamayacaktır.

Bu düzenlemelere aykırı olarak, soruşturma aşamasında beyanlarına başvurulan göçmenlerin kendi vatandaşlığını taşıdıkları Gürcistan’a gidebilmek amacıyla sanıklar ile anlaştıkları görülmekle, söz konusu yabancıların TCK'nın 79. maddesindeki suçun konusunu oluşturmadıkları ve göçmen kaçakçılığı suçunun yasal unsurlarının somut olayda oluşmadığı anlaşılmakla, CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca sanıkların beraatlerine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçeyle mahkumiyetlerine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

a) TCK’nın 53/1-b maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin, 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla, iptal edilmiş olması nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

b) 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesinin "Devlete ait yargılama giderlerinin 21/07/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilir." hükmü karşısında, 20 TL'den az olan 15,65 TL yargılama giderinin Hazine üzerine bırakılması yerine sanıklardan tahsiline karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanıklar ... ile ...’in temyiz nedenleri bu nedenle yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/32997, Karar No: 2017/213, Tarih: 17.01.2017

**22. Hukuk Dairesi         2016/32997 E.  ,  2017/213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, toplu iş sözleşmesinden kaynaklı temizlik alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 17.01.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5842, Karar No: 2018/431, Tarih: 18.01.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/5842 E.  ,  2018/431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kasten yaralama

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan, katılanlar vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 18.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13085, Karar No: 2015/13358, Tarih: 07.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/13085 E.  ,  2015/13358 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı D.. S... Tic. AŞ. ile davalılar İ.. Ç.. ve L.. Ç.. arasındaki dava hakkında İstanbul Anadolu 18. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 22.05.2014 gün ve 2012/222 - 2014/125 sayılı hüküm dairemizin 05.05.2015 gün ve 2014/16983 – 2015/6640 sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiş olup, süresi içinde davalı L.. Ç.. vekili ile davalı İ.. Ç.. tarafından ayrı ayrı kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre 6100 Sayılı HMK.nin geçici 3.maddesinin 2.fıkrası delaletiyle 1086 Sayılı HUMK.nin 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 251,00'şer TL para cezasının davalı L.. Ç.. ile davalı İ.. Ç..'den ayrı ayrı alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 57,60 TL kalan red harcının karar düzeltme isteyen davalı L.. Ç.. ile davalı İ.. Ç..'e geri verilmesine 07/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15554, Karar No: 2008/1779, Tarih: 07.02.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/15554 E.  ,  2008/1779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVALILAR : HAZİNE- ...

MÜDAHİL : ... VE ARK.

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve katılan gerçek kişiler tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 23/03/2006 tarih ve 2006/130-3831 sayılı bozma kararında özetle, "...'nin 12/01/1994 tarihli dilekçesi H.Y.U.Y.nın 179. maddesinde açıklandığı şekilde düzenlenmemiş, dilekçede taraf gösterilmemiştir. Ortada usulen açılmış bir dava bulunmadığından davaya katılmak da söz konusu olamaz. Yasal süre içerisinde açılan bir dava bulunmadığından, kadastro tespit tutanakları kesinleşmiştir. Bu nedenle kadastro tespit tutanaklarının ve eklerinin Kadastro Müdürlüğüne gönderilmesine" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra dava dilekçesinin reddine ve 130 ada 5, 6, 7, 8, 9 ve 12 parsellerin tespitleri kesinleştiğinden, karar kesinleştiğinde işlem yapılmak üzere dosyanın tapu sicil müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmiş, hüküm davacı ve katılan gerçek kişiler tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1972 tarihinde yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1990 tarihinde yapılıp dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır.

Mahkeme hükmü gerçek kişilere 15/08/2007 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi ise, H.Y.U.Y.nın 432. maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süre geçirildikten sonra gerçek kişiler tarafından 04/09/2007 tarihinde verilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 Sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtayca da bu yolda karar verilebileceğinden, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ve katılan gerçek kişilerin temyiz dilekçesinin süre yönünden REDDİNE, istek halinde peşin harcın temyiz edenlere geri verilmesine 07/02/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6044, Karar No: 2013/5685, Tarih: 23.09.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/6044 E.  ,  2013/5685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacının açmış olduğu iflasın ertelenmesi davası sırasında ihtiyati tedbir talebinin reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde ihtiyati tedbir talep eden davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, borca batık olan müvekkili şirketin dilekçe ekinde sunulan iyileştirme projesi kapsamında mali durumunun iyileştirme imkanı bulunduğunu ileri sürerek, müvekkili şirket hakkında iflasın ertelenmesi kararı verilmesini talep ve dava etmiş, ....02.2013 tarihli dilekçesiyle müvekkili davacı şirket ile ...'ın şahıs şirketinin müvekkili şirket bünyesinde birleştiğini, bütün menkul, gayrimenkul, hak, alacak ve borçları bünyesinde toplayan müvekkili şirketin ticari faaliyetlerine devam edebilmesi için bankalardaki müvekkili şirketin hesaplarının üzerindeki blokenin kaldırılması gerektiğini, birleşme sonucunda ...'ın bütün malvarlığının müvekkili şirkete aktardığını, ancak müvekkilince iktisap edilen araçların çoğunun kaydi devrinin sağlanamadığını, bilirkişi raporu ve kayyım raporlarındaki hesaplarda bahsi geçen araçların şirket envanterinde sayılmasına rağmen ihtiyati tedbir kararında bu araçlara yer verilmemesinin müvekkili şirketi zor durumda bıraktığını ileri sürerek, müvekkili şirketin banka hesaplarına ve iktisap etmiş olduğu araçların tümüne yönelik ihtiyati tedbir kararı verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, ticari işletmenin devrine ilişkin TTK'nın .../..., BK'nın .../..., 202 ve 203. maddeleri kapsamında birleşen gerçek kişi şirket sahibinin sorumluluğunun devralanla birlikte müteselsilen devam etiği, birleşen gerçek kişi şirket sahibinin borçtan kurtulmasının da BK'nın 105 ve devamı maddelerinde öngörülen borcun nakli kapsamında tüm alacaklıların muvafakatına bağlı olduğu, gerçek kişi tacirlere iflas ertelenme müessesesinden yararlanma imkânının hukuken tanınmadığı, ayrıca, alacaklılara birleşme hükümleri kapsamında teminat verildiğine ilişkin delil de dosyaya ibraz edilmediği, mahkemeden verilen ....02.2013 tarihli tedbir kararının tüzel kişi olan davacı şirketle ilgili olup, davacı hakkında başlatılan tüm takipleri durdurmaya yeterli olduğu gerekçesiyle, tedbir talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, ihtiyati tedbire talep eden-davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, ihtiyati tedbir talep eden-davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, ihtiyati tedbir talep eden-davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, ....09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7978, Karar No: 2018/10023, Tarih: 04.07.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/7978 E.  ,  2018/10023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararları kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... ve müdafiinin temyiz talebi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II) Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 günlü, 6/242-291 Esas ve Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hakim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; hırsızlık için girdiği apartmandan 10,00 TL değerinde ayakkabı çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2)T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 04/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12079, Karar No: 2014/16731, Tarih: 08.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/12079 E.  ,  2014/16731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kaş Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2014

NUMARASI : 2012/347-2014/160

Davacı M.. İ.. vd vekili Avukat F.T. U. tarafından, davalı Ç. Sulama Birliği Başkanlığı aleyhine 01/10/2012 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12/03/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, gölet içine yerleştirilmiş kafeslerde alabalık yetiştiriciliği yaptığını, davalı Sulama Birliği Başkanlığı'nın fazla su kullanarak göletteki su seviyesini düşürdüğünü, bu nedenle balıklarının öldüğünü belirterek, tazminat isteminde bulunmuştur.

Bakanlar Kurulu kararı ile kurulan Sulama Birlikleri, 6200 sayılı DSİ Umum Müdürlüğü Teşkilat ve Vazifeleri Kanunu, 1580 sayılı Belediyeler Kanunu, 442 sayılı Köy Kanunu ve 5442 sayılı İl İdaresi Kanununda yer alan düzenlemelerle yönetilmektedir. Sulama birliklerine ait tesislerin yapımı, bakım ve onarımları Devlet Su İşleri ekipmanlarınca yapılmakta ve masraflar DSİ Genel Müdürlüğü bütçesinden karşılanmaktadır. Birlik personelinin atanması ise, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu ile 23 Haziran 1987 tarihli ve 19496 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan ''İl Özel İdareleri ve Belediyelerin Kurdukları Birlikler ve Bunlara Bağlı Döner Sermayeli Müessese ve İşletmelerde İlk Defa Memuriyete Atanacaklara Ait Sınav Yönetmeliğinde'' belirtilen esaslara göre yapılmaktadır. Bu nedenlerle davalı Sulama Birliği kamu kurumu niteliğindedir.

Kamu kurumu tarafından kamu yasaları uyarınca yapılmış tesislere bakma ve o tesisleri kullanma yükümlülüğü yine kamu yasalarından doğan bir yükümlülüktür. O halde anılan nitelikteki bir kamu tesisinin gerek yapılmasındaki, gerekse kullanılması veya muhafazasındaki kusurdan doğan zararlar idari karar ve eylemlerden doğan zararlar niteliğinde bulunmaktadır. Bu zararların ödetilmesi istekleri 11/02/1959 günlü ve 17/15 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının II. bendi hükmünce tam yargı davasının konusunu oluştururlar. Bu davaların ise 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 2. maddesi hükmünce idari yargı yerinde açılması gerekir.

Diğer yandan, yargı yolu dava şartı niteliğinde olup taraflarca ileri sürülmese bile mahkemece kendiliğinden göz önünde tutulmalıdır. Şu halde, yargı yolu bakımından görevsizlik kararı yerine işin esasının çözümlenmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Diğer yandan, yargı yolu dava şartı niteliğinde olup taraflarca ileri sürülmese bile mahkemece kendiliğinden göz önünde tutulmalıdır. Şu halde, yargı yolu bakımından görevsizlik kararı yerine işin esasının çözümlenmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7283, Karar No: 2019/263, Tarih: 17.01.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/7283 E.  ,  2019/263 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın davalı ... yönünden kısmen  kabulüne, ... yönünden ise reddine  karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan ... vekilleri  tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin  süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ...  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının, davalı ... vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddiyle

2- Mahkemece rücu alacaklarının teselsül hükümlerine dayalı olduğu davalı ...'ün sorumluluğunun %80'e göre belirlenmesi gerektiği gözardı edilerek ilk peşin sermaye değerli gelir ve geçici iş göremezlik ödemeleri yönünden %90 kusura göre hüküm tesisi usul ve yasaya aykırıdır.

2- Mahkemece rücu alacaklarının teselsül hükümlerine dayalı olduğu davalı ...'ün sorumluluğunun %80'e göre belirlenmesi gerektiği gözardı edilerek ilk peşin sermaye değerli gelir ve geçici iş göremezlik ödemeleri yönünden %90 kusura göre hüküm tesisi usul ve yasaya aykırıdır.

Teselsül hükümlerini düzenleyen söz konusu Kanunun 141 – 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.