muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/14958, Karar No: 2022/1734, Tarih: 09.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/14958 E.  ,  2022/1734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, arsa paylarının düzeltilmesini istemiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi'nce istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, davacı vekili kararı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre; kat irtifakına geçiş tarihinde bağımsız bölümlerin değerinde ve arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan ve arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmadığı gibi arsa paylarının düzeltilmesini gerektirir bir yanlışlık olduğu bilirkişi kurulunca açıkça saptanmadığı ve tespitlerin soyut nitelikte olduğu anlaşılmakla, davanın reddine ilişkin ilk derece mahkemesi kararına karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dosyanın ilk derece mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6974, Karar No: 2014/11081, Tarih: 25.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/6974 E.  ,  2014/11081 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/104485

MAHKEMESİ : Antalya 16. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2011

NUMARASI : 2010/286 (E) ve 2011/50 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Temyiz harcının hukuksal dayanağını oluşturan 6217 sayılı Yasanın 13/b maddesinin Anayasa Mahkemesi tarafından iptaline ilişkin kararın yürürlüğe girmesi karşısında, sanık B.. A.. hakkında verilen 28.12.2011 tarihli temyizin reddine dair karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5271 sayılı CMK'nın 210/1 ve 217/1 maddeleri gereğince, soruşturma aşamasındaki beyanları delil olarak hükme esas alınan H. Ç.. ve V.. A..’ın yargılama aşamasında dinlenmesi ve delillerin bir bütün halinde değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Ceza Genel Kurulunun 13.03.2012 gün, 6/236-86 sayılı ve 08.06.2010 gün, 11/98-143 sayılı içtihatlarında belirtildiği üzere, aynı mağdura, aynı zamanda, aynı suçun, birden fazla işlenmesi durumunda tek suçun oluşacağı '' ve ''... bu bağlamda aynı zaman kavramının dar yorumlanmayarak, çok kısa zaman aralıkları da aynı zaman dilimi olarak kabul edilmelidir. '' denilmesine ve hırsızlık suçunda korunan hukuki değerin zilyetlik olmasına göre, müştekinin zilyedi olduğu ... plakalı kamyondan akü hırsızlığı ve hemen akabinde ... plakalı kamyondan da akü hırsızlığına teşebbüs edilmesi fiillerinin tek suç oluşturduğu gözetilmeden, söz konusu fiillerin zincirleme suç olarak kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Kabule göre de;

a-5237 sayılı TCK'nın 61. maddesine aykırı olarak aynı Yasanın 43. maddesinin 143. maddesinden önce uygulanması,

b-5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi ile uygulama yapılırken uygulama maddesinin “43” şeklinde yazılması,

c-5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinden ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden de paylarına düşen miktarda eşit olarak sorumlu tutulmaları gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar B.. A.., İ.. U.. ve A.. D..’nin temyiz istemleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 25.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2770, Karar No: 2023/322, Tarih: 26.01.2023

**8. Hukuk Dairesi         2022/2770 E.  ,  2023/322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Amasya Kadastro Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro Tespitine İtiraz

Taraflar arasındaki davadan dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesinin 28.01.2021 tarih ve 2016/12 Esas, 2021/2 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiş olup, kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Kadastro sırasında, ... ilçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan 196 ada 239 ve 240 parsel sayılı sırasıyla 46.706 ve 49.403 m2 yüz ölçümündeki taşınmazlar, orta malı olarak mera vasfıyla sınırlandırılmışlardır.

2. Davacılar ... ve ... dava dilekçesinde; dava konusu 129 ada 239 ve 240 parsellerin murislerinden kendilerine intikal etmiş olmasına rağmen kadastro tespitlerinin orta malı niteliğinde yapıldığını, bu durumun hatalı olduğunu belirterek,taşınmazların kendi adlarına tescilini talep ve dava etmişlerdir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; dava konusu taşınmazların yapısı itibari ile kültür arazisi niteliğinde bulunmadığı, mahkemece yapılan gözlem ve ziraat mühendisi bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere %15-30 civarında eğime sahip olup, yer yer taşlık olduğu, üzerinde yer yer değişik otların bulunduğu, taşınmazların yaklaşık 40 yıldır boş bırakıldığı, 40 yıllık süre nazara alındığında zilyetlik iradesinin terki sonucunu doğurduğu, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'na göre tespit tarihinden geriye doğru davacı ve murislerinin 20 yıllık malik sıfatı ile nizasız fasılasız zilyetliklerinin bulunmadığı, aksine taşınmazları üzerinde yaklaşık 40 yıldır her hangi bir faaliyetin bulunmayarak boş durumda bırakıldığı ve bu nedenle davacı ve murislerince zilyetlik iradesinin sonlandırıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki kararına karşı, davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki kararına karşı, davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; müvekkilleri olan davacıların murisleri tarafından çekişme konusu taşınmazların kullanıldığını, ancak artan masraflardan dolayı toprağın işlenmesinin güçleşmesi nedeni ile büyük şehre göçün zorunlu hale geldiğini, müvekkilleri göç etmiş olsa dahi taşınmazı her daim sahiplendiklerini ve köy halkı tarafından da taşınmazların davacılara ait olduğunun bilindiğini belirterek, kararın lehlerine bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesince; mahkemece yapılan keşifte alınan beyanlar ve tüm dosya kapsamından taşınmazın yaklaşık 40 yıldır kullanılmadığının anlaşılmasına, davacının taşınmazda kendi adına edinme koşullarının oluştuğunu ispatlayamamasına göre, mahkemece davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından HMK 353/(1)-b.1 gereğince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz başvuru dilekçesinde; çekişme konusu taşınmazların müvekkilleri olan davacıların murisleri tarafından kullanıldığını, ancak artan masraflardan dolayı toprağın işlenmesinin güçleşmesi nedeni ile büyük şehre göçün zorunlu hale geldiğini, davacılar göç etmiş olsalar dahi taşınmazı her daim sahiplendiklerini, köy halkı tarafından da taşınmazların davacılara ait olduğunun bilindiğini belirterek, kararın lehlerine bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

1. Dava, kadastro tespitine itiraz istemine ilişkindir.

2. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, taşınmazın mera vasfında olup olmadığı ve dava konusu taşınmazda davacılar lehine zilyetlik yoluyla iktisap koşullarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 3402 sayılı Kanun'un 14 ve 17 nci maddeleri,

3. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması HMK'nin 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararı usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK'nin 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK'nin 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

80,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 99,20 TL'nin temyiz edenlerden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,26.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23454, Karar No: 2014/25369, Tarih: 08.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/23454 E.  ,  2014/25369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin kıdem ve ihbar tazminatının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 10.04.2013 gün ve 2011/5857 Esas, 2013/11535 Karar sayılı kararı ile “somut olayda feshe yetkili merci ve bu merciin feshe gerekçe yapılan olayı ne zaman öğrendiğinin dosya kapsamından tespit edilemediği, öncelikle feshe yetkili merci ve bu merciin feshe gerekçe yapılan olayı ne zaman öğrendiği tespit edilmeden altı iş günlük hak düşürücü sürenin geçtiğinden bahisle davanın kabulüne karar verilmesinin doğru görülmediği, ayrıca davalı işyerinde toplu iş sözleşmesi uygulaması olduğu bilindiğinden, toplu iş sözleşmesinde fesih ile ilgili özel bir düzenleme bulunup bulunmadığının tespiti ile bu düzenleme de nazara alınarak fesih sorununun çözümlenmesi gerektiği” gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, “davacının fesih gerekçesi yaptığı olayın 06/01/2005 tarihinde gerçekleştiği, 12/01/2005 tarihinde davacının savunmasının alındığı, ... tarafından davacının apron giriş kartının ise 27/01/2005 tarihinde iptal edildiği, dosyadaki ... Hukuk Müşavirliğinin evrak teslim defteri fotokopisinden aynı gün elden davalı şirket yetkilisine tebliğ edildiği, davacıya ... 18 . Noterliği kanalıyla gönderilen 01/02/2005 tarihi ve ... yevmiye nolu ihtarname ile apron terminal kartının iptaline ilişkin yazının davacıya tebliğine yönelik olup fesih bildirimi olmadığı, ... 18.Noterliği'nin 07/02/2005 tarih ve .... yevmiye nolu ihtarnamesi ile davacının iş akdinin feshedildiğinin belirtildiği, ancak davacıya feshe konu olayla ilgili olarak 12/01/2005 tarihinde savunma verilmiş olup 6 iş günlük fesih süresinin bu tarihte başladığı kanaati oluşmuş ise de feshe yetkili kişi/makamın insan kaynakları direktörü ve operasyon direktörü olduğu, davacı tarafından gerçekleştirilen eylem nedeniyle emniyet şube müdürlüğünce yapılan soruşturma sonucu havalimanında çalışmasının uygun görülmemesi ve apron giriş kartına el konularak iptal edileceğinin bildirilmesi üzerine iş akdinin feshedildiği belirtilmiş ise de bu durumda da apron kartının iptal edildiğine dair 27/01/2005 tarihli yazının aynı gün davalıya tebliğ edilmesi feshe yetkili kişilere de bu bildirimin bu tarihten sonra yapıldığı hususunun davalıca ispat edilememesi nedeniyle 27/01/2005 tarihini takiben 6 iş günü geçtikten sonra 07/02/2005 tarihinde yapılan feshin süresinde kabul edilmeyeceği” gerekçesi ile bozmaya karşı direnilmiştir.

Direnme kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “somut olayda feshe yetkili merci ve bu merciin feshe gerekçe yapılan olayı ne zaman öğrendiğinin dosya kapsamından tespit edilemediği, öncelikle feshe yetkili merci ve bu merciin feshe gerekçe yapılan olayı ne zaman öğrendiği tespit edilmeden altı iş günlük hak düşürücü sürenin geçtiğinden bahisle davanın kabulüne karar verilmesinin doğru görülmediği, ayrıca davalı işyerinde toplu iş sözleşmesi uygulaması olduğu bilindiğinden, toplu iş sözleşmesinde fesih ile ilgili özel bir düzenleme bulunup bulunmadığının tespiti ile bu düzenleme de nazara alınarak fesih sorununun çözümlenmesi gerektiği” gerekçesi ile verdiği bozma kararı usul ve yasaya uygun olup feshe yetkili makamın öğrendiği tarih olan 27.02.2005 tarihinde davacının apron kartının iptal edilmesi ile eylemli fesih olgusunun sözkonusu olması karşısında direnmenin yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 08.09.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10174, Karar No: 2022/15651, Tarih: 28.11.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/10174 E.  ,  2022/15651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim davasında İtiraz Hakem Heyetince verilen kararın davalı vekili tarafından süresi içinde temyizi istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacı vekili, davacılar murisinin yolcu olarak bulunduğu aracın trafik kazası sonucu vefat etmesi nedeniyle müvekkillerinin destekten yoksun kaldığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla destekten yoksun kalma tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, başvurunun reddini talep etmiştir.

... Uyuşmazlık Hakem Heyetince, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; talebin kabulü ile 121.999,84 TL’nin tahsiline karar verilmiş, anılan karara taraf vekillerince itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyetince davacı vekilinin itirazının kabulüne, davalı vekilinin itirazının reddine karar verilmiş karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminat istemine ilişkindir.

1-Türk Hukukunda kişilerin hak arama özgürlüklerini kullanmaları herhangi bir sınırlandırmaya tâbi tutulmamıştır. Ancak bazı istisnai durumlarda dava açan veya takip hakkını kullananın önceden belirlenen bazı özel yükümlülükleri yerine getirmesi şart koşulabilir. Bu istisnai şartlardan biri de teminat gösterme yükümlülüğüdür.

5718 sayılı MÖHUK madde 48/1'e göre; “Türk mahkemesinde dava açan, davaya katılan veya icra takibinde bulunan yabancı gerçek ve tüzel kişiler, yargılama ve takip giderleriyle karşı tarafın zarar ve ziyanını karşılamak üzere mahkemenin belirleyeceği teminatı göstermek zorundadır”. MÖHUK’ta teminat gösterme yükümlülüğü konusunda “yabancılık” ölçütü esas alınmıştır. Buna karşın davalının veya kendisine karşı takibe girişilen karşı tarafın vatandaşlığı, bu madde kapsamında da bir öneme sahip değildir. Bu maddeye göre hakim tarafından verilen kesin süre içinde teminat gösterilmezse, dava, dava şartı eksikliğinden HMK'nun 114/1-ğ maddesi uyarınca reddedilir.

MÖHUK madde 48/2’de ise; “Mahkeme, dava açanı, davaya katılanı veya icra takibi yapanı karşılıklılık esasına göre teminattan muaf tutar” hükmü yer almaktadır.

MÖHUK madde 48/2’de ise; “Mahkeme, dava açanı, davaya katılanı veya icra takibi yapanı karşılıklılık esasına göre teminattan muaf tutar” hükmü yer almaktadır.

Buna göre Türk hâkimi, yabancı davacının, davaya katılanın veya icra takibinde bulunanın vatandaşı olduğu ülke ile Türkiye arasında karşılıklılık (mütekabiliyet) var ise, bu kişiyi teminattan muaf tutacaktır. Karşılıklılık, iki devlet arasında imzalanan (iki taraflı) anlaşma veya iki devletin de taraf olduğu uluslararası (çok taraflı) anlaşma ile sağlanabileceği gibi, kanuni veya fiili karşılıklılık şeklinde de sağlanabilir. Az yukarıda belirtilen anlaşmalardan biri de 1954 tarihli Hukuk Usulüne Dair Lahey Sözleşmesi olup, anılan sözleşmenin 17. maddesinde; âkit devletlerden birinde ikamet eden ve diğer bir devletin mahkemeleri huzurunda davacı veya müdahil olarak bulunan âkit bir devletin vatandaşlarından yabancı olmaları sebebi ile herhangi bir teminat istenemeyeceği düzenlenmiştir.

Davacı Suriye uyruklu olup, Hakem Heyetince şikayetçinin teminat muafiyetinin bulunup bulunmadığı hususunda, hükme dayanak oluşturacak nitelikte bir araştırma yapılmadığı anlaşılmaktadır.

5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkındaki Kanun'un 48/2. maddesinde dava açanın karşılıklılık esasına göre, teminattan muaf tutulabileceği düzenlendiğinden öngörülen teminat hususu Mahkemece re'sen gözetilmelidir.

Bu sebeple İtiraz Hakem Heyetince, öncelikle davacının teminattan muaf olup olmadığı hususunun Adalet Bakanlığı Dış İlişkiler ve Avrupa Birliği Genel Müdürlüğü'nden sorularak alınacak yazı cevabına göre, davacının teminat göstermesi gerektiği sonucuna varılırsa, teminatın yatırılması için davacıya kesin süre verilmesi, anılan sürede belirtilen teminatın yatırılmaması halinde istemin usulden reddine, yatırılması halinde ise, dava şartı eksikliği süresinde giderilmiş olacağından işin esasına girilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken doğrudan işin esasına girilmesi doğru olmamış, hükmün bu yönden re'sen bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan ve re’sen görülen nedenlerle ... kararının BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 28.11.2022 gününde Üye ...'in karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

2-Bozma neden ve şekline göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan ve re’sen görülen nedenlerle ... kararının BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 28.11.2022 gününde Üye ...'in karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6. maddesinde herkesin kişisel hak ve yükümlülükleriyle ilgili her türlü iddiasını mahkeme önüne getirme hakkı güvence altına alınmıştır. Adil yargılanma hakkının en temel unsurlarından biri olan mahkemeye erişim hakkı, bir uyuşmazlığı mahkeme önüne taşıyabilmek ve uyuşmazlığın etkili bir şekilde karara bağlanmasını isteyebilmek anlamına gelmektedir. Kişinin mahkemeye başvurmasını engelleyen veya mahkeme kararını anlamsız hale getiren, bir başka ifadeyle mahkeme kararını önemli ölçüde etkisizleştiren sınırlamalar, mahkemeye erişim hakkını ihlal edebilir.

5718 sayılı MÖHUK madde 48/1'e göre; “Türk mahkemesinde dava açan, davaya katılan veya icra takibinde bulunan yabancı gerçek ve tüzel kişiler, yargılama ve takip giderleriyle karşı tarafın zarar ve ziyanını karşılamak üzere mahkemenin belirleyeceği teminatı göstermek zorundadır”. Ülkemizin taraf olduğu 1951 tarihli Cenevre sözleşmesi 16. maddesi;

“1. Her mülteci, bütün Taraf Devletler’in topraklar üzerindeki hukuk mahkemelerine serbestçe ve kolayca başvurabilecektir.

2. Her mülteci, sürekli ikametgahının bulunduğu Taraf Devlette, adli yardım ve teminat akçesinden muafiyet dahil, mahkemelere müracaat bakımından vatandaş gibi muamele görecektir.

3. Her mülteci, sürekli ikametgahının bulunduğu ülkenin dışındaki Taraf Devletlerde, o ülkelerin vatandaşlarına 2. fıkrada bahsedilen konular hakkında yapılan muamelenin aynından istifade edecektir.” hükmünü içermektedir.

Ne varki ülkemize göç eden Suriyeli göçmenlerin hukuksal statüleri, mülteci ve sığınmacı konumunda olmayıp “Geçici koruma statüsü"nde olduklarından MÖHUK 48/1.maddesinden doğrudan yararlanmalarında mümkün değildir. Ancak bu kişiler AHİM kararlarında da sıkça yer alan “kırılgan grup“ olarak ifade edilen kişiler kapsamında değerlendirilmelidir. (MSS/Yunanistan/ Belçika kararı) Geçici koruma statüsündeki kişiler, ev sahibi ülkenin diline hakim olmadıkları gibi kendilerine destek olacak bir yapıda bulunmamakta, toplam hayatına katılmaları, büyük oranda devletin katkısı ile mümkün olmaktadır. Uluslararası koruma altına alınan bu kişiler, mülteciler gibi ve hatta onlardan daha fazla kırılgan, imkanları sınırlı, savunmasız ve özel korumaya muhtaç kimselerdir.

Somut olayda, dosya arasındaki bilgi ve belgelerden davacının Suriye Arap Cumhuriyeti vatandaşı olduğu, kendisine yabancı kimlik numarası verildiği tespit edilmiştir.

Somut olayda, dosya arasındaki bilgi ve belgelerden davacının Suriye Arap Cumhuriyeti vatandaşı olduğu, kendisine yabancı kimlik numarası verildiği tespit edilmiştir.

Maddi durumları da dikkate alındığında, geciçi koruma altındaki bu kişiden teminat alınması, dava açma hakkının orantısız bir şekilde sınırlandırılması dolayısı ile mahkemeye erişim hakkının ihlali gibi bir sonuç doğmasına neden olacaktır.

Bu nedenlerle, geçici koruma statüsündeki davacıdan teminat alınmaması, davalının bozma nedenine göre incelenmeyen temyiz itirazlarının incelenmesi gerektiği düşüncesinde olduğumdan, sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşüne katılmıyorum.