muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1085, Karar No: 2021/164, Tarih: 25.02.2021

20. Kanun’un 19. maddesi ile yetki itirazının ne şekilde ileri sürmesi gerektiği “…(1) Yetkinin kesin olduğu davalarda, mahkeme yetkili olup olmadığını, davanın sonuna kadar kendiliğinden araştırmak zorundadır; taraflar da mahkemenin yetkisiz olduğunu her zaman ileri sürebilir. (2) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz. (3) Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir. (4) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir.” şeklinde düzenleme altına alınmıştır. Madde gerekçesinde ve yukarıda 16. bentte açıklandığı üzere; yetki itirazının ne zaman ve nasıl ileri sürüleceği, yetkinin kesin olduğu ve kesin olmadığı hâller ayırımı yapılarak düzenlenmiştir. Birinci fıkraya göre, kesin yetkinin söz konusu olduğu hâllerde, mahkeme, bu husus bir dava şartı olarak kabul edildiğinden, yetkili olup olmadığını davanın sonuna kadar, her zaman kendiliğinden araştıracaktır. Taraflar da mahkemenin yetkisiz olduğunu, yine davanın sona ermesine kadar, her zaman ileri sürebileceklerdir. Esasen maddenin birinci fıkrasında yer alan bu durum, yetkiyi incelemesi için mahkemeye bir hatırlatma niteliğindedir. İkinci fıkrada ise yetkinin kesin olmadığı hâllerde, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi esası kabul edilmiştir. Davalı, cevap dilekçesinde yetki itirazında bulunmamışsa, cevap dilekçesini verdikten sonra artık yetki itirazında bulunamayacaktır. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi, birden fazla yetkili mahkemenin söz konusu olduğu hâllerde ise kendi kanaatine göre tercih ettiği yetkili mahkemeyi de itirazında belirtmek zorundadır. Üçüncü fıkraya göre, mahkemenin yetkisizlik kararı verirken, yetkili mahkemeyi de göstermesi gerekmektedir. Mahkeme, yetkisizlik kararı verirken, kesin yetkinin söz konusu olduğu hâllerde, taraflar itirazlarında belirtmemiş olsalar bile, yetkili mahkemeyi kendisi bulup, yetkisizlik kararında göstermelidir. Yetkinin kesin olmadığı hâllerde ise itirazda bulunan tarafın, itirazında belirttiği mahkeme gerçekten yetkili ise mahkeme vereceği kararda yetkili olan o mahkemeyi gösterecektir. Dördüncü fıkrada, 1086 sayılı Kanun'un 23. maddesinin ilk cümlesine benzer şekilde, yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalının süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmaması hâlinde, davanın açıldığı mahkemenin, yetkili hâle geleceği kabul edilmiştir.

21. Açıklanan yasal düzenlemeler gözetildiğinde yetkili mahkemenin belirlenmesinde öncelikle süresinde ve usulüne uygun olarak yapılmış bir yetki itirazının varlığı aranmaktadır. 6100 sayılı Kanun'un 19. maddesinin ikinci fıkrasının son cümlesinde yer alan "aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz" cümlesinden de kastedilenin bu olduğu anlaşılmalıdır.

22. Kesin yetki kuralının bulunmadığı somut olayda da davalı taraf süresi içinde ibraz ettiği cevap dilekçesinde yetki itirazında bulunmuş ancak yetkili mahkemeyi göstermemiştir. Bu durumda usulünce yapılmış bir yetki itirazından söz edilemeyecektir.

23. Hâl böyle olunca; her ne kadar süresi içerisinde verilmiş olsa da yetkili mahkemenin belirtilmediği yetki itirazının usule uygun ileri sürülmediği gerekçesiyle reddine karar verilmesi gerekirken, mahkemenin yetkisi tartışılarak reddine karar verilmiş olması isabetli değilse de, sonucu itibariyle doğru olan direnme kararı yukarıda yazılı değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı yerinde görülmüştür.

24. Ne var ki, esasa ilişkin temyiz itirazları Özel Dairece incelenmediğinden, bu konuda inceleme yapılmak üzere dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Direnme kararı yukarıda yazılı değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı uygun bulunduğundan davalı vekilinin işin esasına yönelik diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 2. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

Ancak karar düzeltme yolunun açık olması sebebiyle öncelikle mahkemesince Hukuk Genel Kurulu kararının taraflara tebliği ile karar düzeltme yoluna başvurulması hâlinde dosyanın Hukuk Genel Kuruluna, başvurulmaması hâlinde ise mahkemesince doğrudan Yargıtay 2. Hukuk Dairesine Gönderilmesine,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.02.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2640, Karar No: 2008/2784, Tarih: 25.04.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/2640 E.  ,  2008/2784 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle arsa sahibinden daire satın alan davacının arsa sahibinin davalı yüklenici ile yaptığı arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesindeki hakkını temlik aldığına dair yazılı belgesinin bulunmadığının anlaşılmasına göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 YTL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı alınmasına, 25.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8408, Karar No: 2010/8822, Tarih: 17.05.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/8408 E.  ,  2010/8822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 72.415 lira ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 70.423,80 liranın tahsili cihetine gidilmiş, hüküm taraf vekilince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacıya ait 23 parselde bulunan taşınmazın davalı ... tarafından ek bina yapılmak suretiyle işgal edildiğini belirterek 1.12.2002-31.11.2007 dönemine ait 72.415 TL ecrimisil bedelinin davalı idareden tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... vekili cevabında, ecrimisil bedelinin fazla olduğunu beyan etmiş ve zamanaşımı def'inde bulunmuştur.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile 70.423,80 TL ecrimisil bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hükmü taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosya kapsamına göre dava konusu 23 parselin silahtar ... Vakfı adına kayıtlı olduğu ve 6.836 m2 arazinin 3.764 m2'sinin davalı ... tarafından ek hizmet binası, garaj ve araç park alanı olarak kullanıldığı anlaşılmaktadır.

Ecrimisil, kötüniyetli şagilin ödemek zorunda olduğu tazminat olup, en azı kira, en çoğu ise tam gelir yoksunluğudur.

İlke olarak kira geliri üzerinden ecrimisil belirlenmesinde taşınmazın dava konusu ilk dönemde serbest koşullarda getirebileceği kira parası emsal kira sözleşmeleri ile karşılaştırılarak taşınmazın büyüklüğü ve çevre özellikleri de nazara alınarak rayice göre belirlenir. Sonraki dönemlerde de ÜFE artış oranından az olmamak üzere rayiç değerlere göre ecrimisil bedeli takdir edilir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kira sözleşmeleri incelenmeden ve dava konusu taşınmaz ile kıyaslama yapılmadan soyut ifadelerle ecrimisil bedelinin saptandığı anlaşıldığından rapor bu haliyle hüküm kurmaya elverişli görülmemiştir.

Bu durumda taraflardan delilleri sorularak ve emsal kira sözleşmeleri temin edildikten sonra mahkemece mahallinde uzman bilirkişiler aracılığı ile yeniden keşif yapılarak, yukarıda açıklanan ilke ve yönteme uygun, hüküm kurmaya elverişli rapor sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektiriştir.

Ayrıca, davalı vekilinin zamanaşımı def'i üzerinde durulmadan ve bu konuda değerlendirme yapılmadan karar verilmesi doğru değildir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.5.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4754, Karar No: 2015/18811, Tarih: 20.10.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/4754 E.  ,  2015/18811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/10/2014

NUMARASI : 2012/670-2014/980

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle, 53.646,35 TL maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmesi ve davacı vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 20/10/2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı vekili Avukat G... E... ile karşı taraf vekili Avukat H... Ş... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi .. tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıda karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava, 17.12.2011 tarihli iş kazasında yaralanarak %40 oranında sürekli iş göremezliğe maruz kalan sigortalının maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, asıl davada 1.000,00 TL maddi tazminatın, birleşen Ankara 4. İş Mahkemesinin 2014/829 sayılı dosyasında açılan davada ise 12.646,35TL maddi-40.000,00TL manevi tazminatın 17.12.2011 tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine,karar verilmiştir.

Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanmayan zararın ödetilmesine ilişkin davalarda (tazminat davaları) öncelikle haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından hak sahiplerine bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin tazminattan düşülmesi gerektiği Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir. 5510 sayılı yasanın 21/4. maddisine göre ise “... İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir.” hükmü düzenlenmiştir.

Dosya kapsamından; 17.12.2011 tarihli iş kazasının oluşumunda %75 davalı işverenin, %25 oranında ise dava dışı sürücü A.. P.. kusurlu olduğu, hükme esas alınan hesap raporunda davacıya %40 maluliyeti karşılığı Kurumca bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin tamamının rücuya tabi görülerek hesaplanan zarardan düşüldüğü anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamından; 17.12.2011 tarihli iş kazasının oluşumunda %75 davalı işverenin, %25 oranında ise dava dışı sürücü A.. P.. kusurlu olduğu, hükme esas alınan hesap raporunda davacıya %40 maluliyeti karşılığı Kurumca bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin tamamının rücuya tabi görülerek hesaplanan zarardan düşüldüğü anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacı için hesaplanan zarardan Kurum tahsisinin düşülerek maddi zararın tespit edilmesi yöntem olarak doğru olmakla birlikte bu tenzilat sırasında 5510 Sayılı Yasanın 21/4 maddesinin gözetilmemesi hatalı olmuştur. Şöyle ki; yukarıda da belirtildiği üzere iş kazası eğer üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere rücu edilecektir. İşbu dosyada da kusurlu bulunan sürücü A...P...üçüncü kişi olduğu açıktır. Hal böyle olunca davacının maddi zararının hesaplanması sırasında 5510 Sayılı Yasanın 21/4 maddesi gözetilerek üçüncü kişiye rücu edilebilecek Kurum ödemesinin “yarı oranında” olduğu gözetilmeden tamamen tenzil edilmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ : Kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, davacı yararına takdir edilen 1.100.00TL. duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, davalı Kurum harçtan muaf olduğundan temyiz harcının iadesine, 20/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13071, Karar No: 2012/9383, Tarih: 29.05.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/13071 E.  ,  2012/9383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalışırken geçirmiş olduğu iş kazası nedeniyle maluliyetinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacı ile davalı ... Uluslararası Yat. Tar.Peyz.İnş.Tur.San.Tic.A.Ş'nin tüm, davalı Kurumun ise, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

Dava, davalı şirketin Kazakistan’daki işyerinde davacının geçirdiği iş kazası sonucu malüliyetin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir

Davacı M. O.’nın davalı şirketin Kazakistan’daki inşaat işyerinde kalıpçı ustası olarak çalışmakta iken 29/04/2007 günü kalıp panolarını vinç halatına bağladığı sırada meydana gelen kazada belinden , kaburgalarından ve dalağından yaralanması şeklinde cereyan eden olayın davalı işveren yönünden “iş kazası” olduğu tartışmasızdır. Uyuşmazlık konusu olayın, Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden 506 sayılı Yasa'nın 11. maddesine göre “iş kazası” sayılıp sayılmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Olay tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasa'nın 86.maddesinde SGK'nun 2.ve 3.maddelere göre sigortalı bulunmayanların Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca onanacak genel şartlarla(iş kazalarıyla meslek hastalıkları), (hastalık) ,(analık), (malullük,yaşlılık ve ölüm) sigortalarından birine,birkaçına veya hepsine toplu olarak tabi tutulmaları için,işverenlerle sözleşmeler yapabileceği bildirilmiştir.

Davacı ile davalı şirket arasında yapılmış İş ve İşçi Bulma Kurumu tarafından onaylı hizmet sözleşmesinde, davacının davalı şirketin Kazakistan’daki işyerinde çalıştırılması kararlaştırılmış ve sosyal güvenliğinin uzun vadeli sigorta kollarında topluluk sigortası ile sağlanması öngörülmüş, kısa vadeli sigorta kolları (iş kazası ve meslek hastalıkları dahil) topluluk sigortası kapsamı dışında bırakılmıştır. Dosya içerisindeki SSK Antalya Sigorta İl Müdürlüğü’nün 20/03.2009 tarihli yazısından, Kazakistan’da kaza geçiren davacının sözleşmeye göre 506 sayılı Yasa’nın 86 maddesine göre topluluk sigortasına tabi olduğu belirtilip davacının maluliyet tespiti isteminin de davacı için iş kazası ve meslek hastalığı primi kesilmediğinden reddedildiği anlaşılmaktadır.

Kamu hukuku alanına giren sosyal güvenlik hukukunun hizmet akdiyle çalışanlar yönünden başlıca kaynağını oluşturan 506 sayılı Yasa Sosyal Sigortalar Kurumu’na yükümlülükler getiren bir sosyal güvenlik sözleşmesi veya topluluk sigortası bulunmadığı takdirde kural olarak Türk Milli sınırları içerisinde ve Türkiye’de tescilli işyerleri ve işverenler ile yasa kapsamındaki işçiler için uygulanabilir. Başka bir anlatımla, 506 sayılı Yasa'nın uygulama alanı devletin hükümranlık sahası ile sınırlı olup, ülke sınırları dışında uygulanamaz.

506 sayılı Yasa'nın ülke dışında meydana gelen sigorta olaylarında uygulanabilmesi Sosyal Sigortalar Kurumu’na yükümlülükler getiren sosyal güvenlik sözleşmesi veya kısa vadeli sigorta kollarını da kapsayan topluluk sigortaları bulunması halinde mümkün olabilir. Somut olayda, davacının davalı işverenin yurtdışında Kazakistan’da bulunan işyerinde çalışmakta iken zararlandırıcı olaya maruz kaldığına ve Kazakistan ile Türkiye arasında Sosyal Sigortalar Kurumu’nu yükümlülükler altına sokan Sosyal Güvenlik Sözleşmesi bulunmadığına ve topluluk sigortası ise iş kazası ve meslek hastalığını kapsamadığına göre olayın Sosyal Sigortalar Kurumu yönünden iş kazası sayılması mümkün değildir. Dolayısıyla topluluk sigortası kısa vadeli sigorta kollarını kapsamadığından Kuruma husumet düşmez. Davanın Kurum yönünden reddine karar verilmesi gerekmektedir.

Mahkemece, yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular gözetilmeden dava konusu olayın Sosyal Sigortalar Kurumu yönünden de iş kazası sayılması sonucunu doğuracak biçimde yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum'un bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ; Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davacı ve davalılardan Sembol Uluslararası Yat. Tar. Peyz. İnş. Tur. San Tic.AŞ.'ye yükletilmesine, 29/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10549, Karar No: 2023/432, Tarih: 14.02.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/10549 E.  ,  2023/432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.02.2022 Tarihli ve 2021/419 Esas, 2022/74 Karar Sayılı Kararı

Sanık hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanunu'nun 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları, 54 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 17 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, müsadereye ve mahsuba karar verilmiştir.

B. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 29.04.2022 Tarihli ve 2022/1434 Esas, 2022/1498 Karar Sayılı Kararı

İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik katılan ... vekili ile sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Kasten öldürmeyi gerektirir husumet bulunmadığına, illiyet bağının kesildiğine, eylemin kasten yaralama sonucu ölüm kapsamında kaldığına,

Haksız tahrikin ağırlığına,

Eksik inceleme ile karar verildiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Kasten öldürmeyi gerektirir husumet bulunmadığına, illiyet bağının kesildiğine, eylemin kasten yaralama sonucu ölüm kapsamında kaldığına,

Haksız tahrikin ağırlığına,

Eksik inceleme ile karar verildiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Maktul ile sanığın uzaktan akraba oldukları, sanığın bir markette gece bekçisi olarak çalıştığı, iddiaya göre maktulün bazen gidip sanıktan zorla alkol ve sigara aldığı, bu sebeple aralarında tartışma çıkıp bu kavganın husumete dönüştüğü, değişik günlerde yine birbirlerine karşı bağırıp çağırdıkları, birbirlerine yönelik hakaret içerikli sözler söyledikleri, olaydan bir hafta önce de aynı şekilde aralarında gerginlik oluştuğu, olay günü sanığın eşi ve misafirleri ile birlikte evinde oturduğu esnada maktulün motosiklet ile evinin önüne geldiğini gören sanığın av tüfeğini alarak dışarı çıktığı, maktule doğru av tüfeği ile bir kaç el ateş ettiği, maktulün kaldırıldığı hastanede yaşamını yitirdiği, otopsi raporuna göre de; maktulün av tüfeği saçma taneleri yaralanmasına bağlı beyin harabiyeti, beyin kanaması (subaraknoidal ve intraparankimal) ve gelişen komplikasyonlar sonucunda öldüğü anlaşılmıştır.

Suç vasfı;

Ölüme neden olan ve otopsi sırasında elde edilen, sağ bacak arka alt 1/3'ten ve kafada cilt altından çıkarılan 10 (on) adet saçma tanesinin sayısı, atışların öldürücü bölgeye çok sayıda isabet etmesi, sanığın ani gelişen olayda eyleme hazırlık aşaması birlikte değerlendirildiğinde, sanığın maktulü korkutmaktan ziyade öldürmek kastıyla hareket ettiği ve atılı eylemi kasten işlediği kanaatine varılmıştır.

Haksız Tahrik;

Gerçekleşen eylemde maktülün olay öncesinde gerek alacak-borç ilişkisi nedeni ile gerekse sanığın markette çalışması nedeni ile maktülün, sanığı çalıştığı yerin sahibi tanık K.D.'ye şikayet etmesi, tanık K.D.'nin mahkememize vermiş olduğu beyanında bu hususu doğrulaması ancak sanığın işyerinden içki almadığının tanık beyanı ile de doğrulanması, dosyada delilleri mevcut hakaret ve tehdit içeren tartışmalar ve bu eylemlerin verdiği hiddet, haksız tahrik teşkil eden bir fiil olarak kabul edilerek, sanığın maktülü belirtilen sebeple kasten öldürdüğü ve dolayısıyla sanığın üzerine atılı eylemi haksız tahrik altında işlediği anlaşılmakla, haksız fiil teşkil eden maktulün eylemine karşı adli makamlar önünde hakkını aramaksızın, çok genç yaşta ölümüne sebebiyet verilen maktule karşı gösterilen aşırı orantısız tepki nedeniyle daha fazla indirim yapılmasının makul düzeyde olmayacağı kanaati ile tahrikin nitelik ve boyutu gözönüne alınmak suretiyle 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca 17 yıl hapis cezasına hükmolunmuştur.

2. Sanığın üzerine atılı suçlamayı ikrar ettiği belirlenmiştir.

3. Tanıkların ve temyiz dışı tarafların beyanları tespit edilerek dava dosyasına eklenmiştir.