muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/547, Karar No: 2019/2972, Tarih: 07.02.2019

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı İgdaş vekili ve davalı ....Şirketi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı İgdaş’ın ve davalı ....Şirketi’nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta, ihbar tazminatı bakımından;

Bozma öncesi kararda ihbar tazminatı talebi reddedilmiştir. Bu karar davacı tarafından temyiz edilmediğinden ve sadece davalılar lehine lehine bozulduğundan, ihbar tazminatının reddi davalılar lehine usuli müktesep hak oluşturmuştur. Buna rağmen eldeki bozma sonrası verilen kararda ihbar tazminatına hükmedilmesi hatalıdır. İhbar tazminatı talebi reddedilmelidir.

3-Kıdem tazminatı bakımından;

Dairemizin ... Esas sayılı bozma ilamına konu kararara esas kıdem tazminatı hesaplamasında net kıdem tazminatı hesabından net 810,01 TL ödeme mahsup edilmiştir. Bu karar davacı tarafından temiyiz edilmediğinden 810,01 TL net kıdem tazminatı ödemesinin mahsup edilmesi davalı İgdaş bakımından usuli müktesep hak oluşturmuştur.

Davalı İgdaş’ın alt işvereni olarak sorumlu olan davalı ....Şirketi bakımından hesaplanan kıdem tazminatından 810,01 TL net ödemenin mahsup edilmemeside hatalıdır. Davalı ....Şirketi bakımından hesaplanan net kıdem tazminatından net 810,01 TL ödeme mahsup edilmelidir.

4-Davalı İgdaş aleyhine hükmedilen kıdem tazminatı miktarı bakımından;

Yukarda bahsedilen net 810,01 TL ödeme davalı İgdaş aleyhine hükmedilecek kıdem tazminatından da mahkum edilmelidir.

Ancak, bunun yanında, Dairemizin ...Esas sayılı bozma ilamına konu Mahkeme kararına esas bilirkişi raporunda 08/11/2005-22/07/2011 tarihleri arası 5 yıl 6 ay 12 gün olarak hesaplanmıştır. Hizmet döküm cetvelinde bazı eksik prim günleri de bulunmaktadır. Bozma sonrası verilen eldeki hükme esas bilirkişi raporunda bu tarihler arasındaki hizmet süresinin 5 yıl 6 ay 12 gün olarak esas alınması gerekirken 5 yıl 8 ay 14 gün olarak esas alınması, usuli müktesep hakka aykırı olduğundan, kabule göre, hatalıdır.

Diğer taraftan, her ne kadar İgdaş'ın mahkum edildiği kıdem tazminatı hesaplanırken net 810,01 TL'nın mahsup edilmemesi ve hizmet süresinin hesabında yukarda belirtilen şekilde usuli müktesep hakka aykırılık oluşmuş ise de Mahkeme tarafından bozma sonrasında verilen eldeki hükümde aynı zamanda nedeni anlaşılamayan bir şekilde düşük bir miktar olan toplam net 4943,82 TL'na hükmedilmiştir. Ancak davacı temyizi bulunmadığı için bu durum davacı lehine bozma nedeni yapılmamıştır.

Mahkeme tarafından yapılması gereken iş, kıdem tazminatı olarak toplam net 4943,82 TL'na hükmedilmesinin nedenlerini denetime elverişli şekilde ortaya koymak ve yukarda bahsedilen net 810,01 tl mahsubu yaparak, hizmet süresi hesabındaki yukarıda açıklanan yanlışlığı da gidererek sonuca gitmektir.

Mahkeme tarafından yapılması gereken iş, kıdem tazminatı olarak toplam net 4943,82 TL'na hükmedilmesinin nedenlerini denetime elverişli şekilde ortaya koymak ve yukarda bahsedilen net 810,01 tl mahsubu yaparak, hizmet süresi hesabındaki yukarıda açıklanan yanlışlığı da gidererek sonuca gitmektir.

Mahkeme'nin kıdem tazminatı olarak toplam net 4943,82 TL'na hükmetmesinin hukuken geçerli bir nedene değil de sehven yapılmış bir hataya dayandığının anlaşılması halinde, yine net 810,01 TL miktar mahsup edilmeli ve yukarda bahsedilen hizmet süresindeki hata giderilmeli, kıdem tazminatı miktarı böylece hesaplanmalıdır; ancak, Mahkemenin eldeki 2015/395 Esas sayılı kararı davacı tarafından temyiz edilmediği için net 4943,82 TL davalı lehine usuli müktesep hak oluşturduğundan net 4943,82 TL miktardan fazlasına hükmedilemeyeceği gözetilmelidir.

5-Davalı ....Şirketi'nin kıdem tazminatından sorumlu olduğu miktar bakımından;

Bu hususta, davalı İgdaş vekilinin açık temyizi olduğundan Dairemiz tarafından yapılan incelemeye göre;

Son alt işveren olduğu için davalı ....Şirketi'nin asıl işveren davalı İgdaş ile birlikte müşterek müteselsil sorumlu olduğu miktar kıdem tazminatının tamamıdır.

Bu nedenle, davalı ....Şirketi’nin kıdem tazminatının sadece bir kısmından sorumlu tutulması da hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/848, Karar No: 2025/3574, Tarih: 21.04.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/848 E.  ,  2025/3574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/2773 E., 2024/3532 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/226 E., 2024/219 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalıya ait 52. Fabrika Müdürlüğü/Diyarbakır işyerinde atış kontrol aletleri tamircisi ve telemetre iş ve meslek kolunda çalışmasına rağmen işinin büyük bir kısmını Tırtıllı Araçlar ve Ağır Silah Kısmında icra ettiğini, davacının Türk Harb-İş Sendikası üyesi olarak toplu iş sözleşmelerinden yararlandığını, Tırtıllı Araçlar ve Ağır Silah Kısmında sürekli çalışan işçilerin 7,5 saat kapsamında çalıştığını, davacının da Tırtıllı Araçlar ve Ağır Silah kısmında çalıştığı zamanlarda yüksek dozda gürültüye maruz kaldığını, 7,5 saat çalıştırılması gerekirken haksız olarak günde 8,5 saat çalıştırıldığını, %14 kısa çalışma primi ile hak kazandığı fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek davacının Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkındaki Yönetmelik (Yönetmelik) kapsamında olduğunun tespiti ile buna bağlı olarak kısa çalışma primi ve fazla çalışma ücretinin (%80 zamlı) davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davacı işçinin Silah ve Aka bölümünde optikçi ve telemetreci lazer ünitesinde çalıştığını, davacı her ne kadar zaman zaman Tırtıllı Araçlar ve Ağır Silah Kısmında gürültüye maruz kalsa da bu kısımda geçirdiği sürelerin Yönetmelik kapsamında sayılmasını gerektirmeyeceğini, davacının fazla çalışma yapmasının söz konusu olmadığını, davacının çalışmasına ilişkin müvekkili Bakanlık tarafından toplu iş sözleşmesi, mevzuat ve emirlere uygun işlem tesis edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin 28.04.2023 tarihli ortadan kaldırma kararı üzerine, İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; A Sınıfı İş Güvenliği Uzmanı İnşaat Yüksek Mühendisi, Öğretim Görevlisi Makine Mühendisi ve Hukukçu bilirkişiden oluşan üç kişilik bilirkişi heyeti tarafından işyerinde keşif yapıldığı, dosya kapsamına ve keşif yerinde yapılan incelemeler sonucu düzenlenen bilirkişi raporuna göre; davacının asıl çalışma yerinin tırtıllı araçların bakımının yapıldığı atölyeden yaklaşık 400 metre mesafede olan Termal, Laser kontrol ve dürbün bakım atölyesi olduğu, burada yapılan ses ölçümlerinde ses şiddetinin yapılan işe bağlı olarak 45-65 desibel arasında ölçüldüğü, davacının çalışma süresinin çoğunu bu atölyede geçirdiği, işi gereği belli zaman aralıklarında verilen iş emirlerine bağlı olarak tırtıllı araçların ve ağır silah bakımlarının yapıldığı atölyeye gittiği, bu atölyede yapılan ses ölçümlerinde araç çalışırken gürültü şiddetinin 85-87 desibel olarak ölçüldüğü, ancak davacının burada bulunma zaman aralığının sadece makine aksamının montaj, demontaj ve ayarlama zamanı kadar olduğu, bu nedenle gürültüye maruziyet zamanının çok kısa olduğu, söz konusu bu zaman diliminde de davacının KK kullanma imkânının veya atölye dışında işini yapma imkânının mevcut olduğu, bu nedenle davacının normal çalışma süresine tâbi olduğu ve Yönetmelik kapsamında sayılamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararında yer alan gerekçeler doğrultusunda, davacının çalışması Yönetmelik kapsamında sayılamayacağından davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Davacının mesaisinin çoğunu gürültü düzeyi yüksek olan tırtıllı araçlar ve ağır silahlar atölyesinde geçirdiğini, mesaisinin bir kısmını orada geçirmesinin Yönetmelik'ten yararlanması ve günde 7,5 saatten fazla çalıştırılmaması için yeterli olacağını,

2. Davacının kişisel koruyucu donanım kullanmasının Yönetmelik kapsamında çalıştırılamayacağı anlamına gelmeyeceğini ve davacının işini başka yerde yapma imkânı da bulunmadığını,

3. İtiraza konu bilirkişi heyet raporunun Bakanlık görüşlerine ve emsal yargı kararlarına aykırı olduğunu, bilirkişi raporu esas alınarak kurulan hükmün hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğunu, davanın kabulü gerektiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının Yönetmelik kapsamına giren işlerde çalışıp çalışmadığı, buna bağlı olarak kısa çalışma primi ve fazla çalışma alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususlarına ilişkindir.

3. İtiraza konu bilirkişi heyet raporunun Bakanlık görüşlerine ve emsal yargı kararlarına aykırı olduğunu, bilirkişi raporu esas alınarak kurulan hükmün hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğunu, davanın kabulü gerektiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının Yönetmelik kapsamına giren işlerde çalışıp çalışmadığı, buna bağlı olarak kısa çalışma primi ve fazla çalışma alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususlarına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13631, Karar No: 2022/16108, Tarih: 15.12.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/13631 E.  ,  2022/16108 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :

Dava 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılık süresi tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemesince bozmaya uyularak hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu. Temyiz konusu hükme ilişkin dava, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacının bildireceği vergi dairesinden davacı ya da işletmesi adına vergi muafiyeti olup olmadığının sorularak temin edilecek bilgi ve belgelerin bu dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine 15.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10117, Karar No: 2025/435, Tarih: 13.01.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/10117 E.  ,  2025/435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/451 Esas, 2024/580 Karar

KISITLI : ...

VASİ : ...

VASİ ADAYI : ...

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Ceyhan Sulh Hukuk Mahkemesinin 01.12.2020 Tarihli ve 2020/589 Esas, 2020/964 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi adayı 28.08.2023 tarihli dilekçesi ile, kısıtlıya atanmış olan vasinin vefat ettiğini bu nedenle kısıtlıya kendisinin vasi olarak atanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 22.02.2024 tarihli ek kararı ile, kısıtlının yerleşim yeri adresinin ... ...olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Bakırköy 7. Sulh Hukuk Mahkemesinin 14.05.2024 Tarihli ve 2024/451 Esas, 2024/580 Karar Sayılı Kararı

Vasi değişikliği talebinin vasi atayan mahkemece değerlendirilmesi gerektiğinden ayrıca yerleşim yeri değişikliği talebi olmadan dosyanın yetkisizlikle başka bir mahkemeye gönderilemeyeceği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlıya yeni vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Ceyhan Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olmadığı gibi kısıtlı veya vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi de olmadığından vesayet dosyasının takibi ile ilgili karar vermekte Ceyhan Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Ceyhan Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olmadığı gibi kısıtlı veya vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi de olmadığından vesayet dosyasının takibi ile ilgili karar vermekte Ceyhan Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Ceyhan Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

13.01.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14127, Karar No: 2011/15528, Tarih: 15.12.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/14127 E.  ,  2011/15528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 15.03.2011 gününde verilen dilekçe ile eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; mahkemenin görevsizliğine dair verilen 20.05.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava BK’nun 355. ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın tüketici mahkemesinde görülmesi gerektiği belirtilerek mahkemenin görevsizliğine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde, tüketici “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Başka bir deyişle, yasada dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri, olağan tüketim işleri kapsama alınmıştır. Aksinin düşünülmesi halinde üst düzey teknolojiyle gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi yasa kapsamında kaldığının ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıkların da, yasanın amacına rağmen tüketici mahkemelerinde bakılması gerekeceğinin kabulü icap eder. Bundan dolayı somut olayda olduğu gibi istisna (eser) sözleşmesinden doğan ilişkilerde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim aynı husus Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 26.2.2003 gün ve 2003/15-127 E., 2003/102 K. sayılı Kararında da açıklanmış bulunmaktadır.

Açıklanan nedenlerle davanın esasının incelenerek sonucuna uygun bir karar verilmesi yerine, tüketici mahkemesinde bakılması gerektiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 15.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18561, Karar No: 2018/2471, Tarih: 08.03.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/18561 E.  ,  2018/2471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 116/2 ve 31/3. maddelerindeki hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçları için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddelerinde belirtilen 7 yıl 12 aylık dava zamanaşımının, suçun işlendiği 29/01/2010 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, ... hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 08.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4465, Karar No: 2012/5901, Tarih: 11.10.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/4465 E.  ,  2012/5901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen genel kurul kararının iptali davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 18.04.2012 gün ve 2011/4704 Esas, 2012/2942 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı vekilnce istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatif denetim kurulu üyesi olduğunu, 13.06.2010 tarihli genel kurul toplantısında, kooperatifte bulunan usulsüzlükleri ortaya koyan raporu genel kurula sunduğunu, dava dışı diğer denetçinin ise kooperatif iş ve işlemlerinde her şeyin yolunda olduğu yönünde rapor tanzim ettiğini, bu denetçinin ibra edilmesine rağmen, görevini eksiksiz olarak yerine getiren davacının ibra edilmediğini ileri sürerek, davacının hükmen ibrasına; yargılama sırasında davayı ıslah ederek ayrıca ibra edilmemeye ilişkin genel kurul kararının iptaline de karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının denetçi olarak hazırladığı raporunda yönetim kurulu üyelerinin sorumluluğuna gidilmesi ve ibra edilmemeleri gerektiğini bildirdiği halde, yönetim kurulunun ibra edilmesi gerektiği yönünde rapor hazırlayan diğer denetçinin ibra edilmiş olmasının objektif iyiniyet kurallarına ve eşitlik ilkesine aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle, genel kurul gündeminin 7. maddesindeki "denetçi ...'ün 2009 yılı çalışmalarından dolayı ibra edilmemesine" ilişkin alınan kararın iptaline ve davacının hukuki durumunun daha fazla askıda kalmaması için hükmen ibrasına dair verilen karar, Dairemizin 18.04.2012 tarih, 2011/4704 E. 2012/2942 K. sayılı ilamıyla onanmıştır.

Bu kez, davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dava, davacının ibra edilmemesine ilişkin genel kurul kararının iptali ile hükmen ibrasına karar verilmesi istemlerine ilişkindir.

Somut olay itibariyle denetçinin iptalini istediği genel kurul kararı, ibra edilmemeye ilişkin olup, böyle bir karar tek başına henüz uygulanabilir bir karar değildir. Zira, böyle bir karara dayanılarak ortaklık adına sorumluluk davası açılabilmesi mümkün değildir. Bunun için, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 98'inci maddesi yollaması ile kooperatiflerde de uygulanması gereken TTK'nun 341'inci maddesi hükmüne göre, genel kurulda dava açılmasına özel olarak karar verilmesi gerekir. Sadece bu karar, sorumluluk davasının dayanağı durumundadır. Bu itibarla, denetim ve yönetim kurulu üyelerinin, ibra edilmemelerine ilişkin bir genel kurul kararının iptalini, haklarında sorumluluk davası açılması yolunda alınmış genel kurul kararı bulunmadan önceki bir aşamada dava edebilmeleri mümkün değildir. (Çamoğlu, Poroy/Tekinalp) Ortaklıklar ve Kooperatif Hukuku 8. Bası, Sh. 330 No:599 vd., H. Pekcanıtez, Prof. Dr. Kudret Ayiter'e Armağan,