muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1577, Karar No: 2021/15150, Tarih: 07.10.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/1577 E.  ,  2021/15150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya arasında suça sürüklenen çocuk hakkında düzenlenmiş sosyal inceleme raporu bulunduğundan, tebliğnamedeki bu sebepten bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş; dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; hırsızlık suçunun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabul ile nitelendirmede usûl ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5271 sayılı CMK’nın 225/1. maddesinde öngörülen düzenlemeye göre, hükmün ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve fail hakkında verilebileceği, suça sürüklenen çocuğa karşı “iş yeri dokunulmazlığını ihlâl” suçundan 5271 sayılı CMK’nın 170. maddesine uygun olarak açılmış bir dava bulunmadığı hâlde, hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemle sınırlı olduğu gözetilmeden, ek iddianame tanzim edilmesi gerekirken ek savunma hakkı tanınmasıyla yetinilerek 5271 sayılı CMK’nın 225/1. maddesine aykırı davranılması, 2- Hırsızlık suçunun konusunun 4 TL paradan ibaret olduğunun anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK'nın 168/1.maddesinin aynı Yasanın 31/2. maddesinden önce uygulanması suretiyle, TCK'nın 61. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 07/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6933, Karar No: 2015/8175, Tarih: 20.04.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/6933 E.  ,  2015/8175 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/15914

MAHKEMESİ : Sivas Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2012

NUMARASI : 2011/298 (E) ve 2012/439 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinde düzenlenen değer azlığı kavramı, suçun işleniş şekli ile olayın özelliği de dikkate alınarak, failin kast ve iradesini değer olarak az olan eşyaya özgülemesi, kastının ne bulursa almaya yönelik olmaması veya daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar almış olmakla birlikte, alınan bu şeyin değerinin de cezadan indirim yapılmasını gerektirecek şekilde gerçekten az olması hallerinde yasal ve yeterli gerekçeleri açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği, somut olayda suça sürüklenen çocukların, mağdurun ikametinin bahçesinde bulunan ve mahkemece değeri tespit edilmeyen el arabasını çalarak hurdacıya satmaları biçimindeki eylemlerinin, suçun işleniş biçimine göre 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı gözetilmeden, aynı Kanun'un 145. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuklar hakkında ceza verilmesinden vazgeçilmesine karar verilmesi,

2-Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olduğu anlaşılan, suça sürüklenen çocuk T.. D.. hakkında Sivas Numune Hastanesinden alınan 08/02/2011 tarihli raporda, suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçunun hukuki anlam ve sonuçlarını tam algılamayadığı ve bu suçla ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişmediğinin belirtildiği, yine suça sürüklenen çocuk hakkında alınan sosyal inceleme raporunda da yaptığı eylemin cezai ve toplumsal yaptırımlarını yeterince algılayabilecek bilince sahip olmadığının belirtilmesi karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesi gereğince değerlendirilme yapılması gerekirken aynı Kanun'un 145. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

3-Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 145. maddesi uyarınca sanığa ceza vermekten vazgeçilmesi halinde, 5271 sayılı CMK'nın 223/4. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken ceza verilmesinden vazgeçilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 20/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10861, Karar No: 2012/17543, Tarih: 16.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/10861 E.  ,  2012/17543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVALILAR : 1-...

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan... Turizm Ltd Şti. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava 18.10.2005 tarihinde meydana gelen trafik iş kazası sonucu %24 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davalılardan ...’na karşı açılan maddi tazminat talebinin davalının kusurunun bulunmaması nedeniyle reddine, 33.706,85 TL maddi ve manevi tazminat isteminin ise kısmen kabulü ile 30.000,00 TL manevi tazminatın davalı .... Tur. Ltd. Şti.’den tahsiline karar verilmiştir.

Davalı Belediyenin çöp toplama ve temizlik işlerini yürüten .... Tur. Ltd. Şti.’ne ait işyerinde çöp toplama işçisi olarak çalışmakta olan davacı olay günü müteveffa ... sevk ve idaresindeki çöp kamyonu ile trafik kazası geçirmişlerdir. Söz konusu olay nedeniyle alınan 3 kişilik 2 ayrı bilirkişi raporunda müteveffa şoför ... % 15, davalı .... Tur. Ltd. Şti ise % 85 oranında kusurlu bulunmuş, yerel mahkemece bu kusur bilirkişi raporlarına itibar edilerek hüküm kurulmuştur.

Davalı Belediyenin kusursuz olması nedeniyle tazminattan sorumlu olmadığına ilişkin değerlendirme isabetli değildir. Zira, çöp toplama ve temizlik işi davalı belediyenin kendi işi olması nedeniyle , asıl işveren konumunda olan ... kusuru bulunmasa bile bu zarardan sorumludur.

Bu durumda asıl işveren durumundaki davalı belediyenin sorumluluğuna gidilerek hükmedilen maddi tazminat için belediyenin de diğer davalı ile müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulması gerekirken ...’na karşı açılan maddi tazminat talebinin davalının kusurunun bulunmaması nedeniyle reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılardan .... Tur. Ltd. Şti’nin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan... Turizm Ltd Şti.'ne iadesine, 16.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11430, Karar No: 2014/15403, Tarih: 22.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/11430 E.  ,  2014/15403 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/113546

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 19.03.2014 gün ve 2014-5676/20197 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 10.04.2014 gün ve KYB. 2014/113546 sayılı ihbarnamesi ile;

Mühür bozma suçundan sanık A.. Y..'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 203/1, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Samsun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/10/2013 tarihli ve 2013/252 esas, 2013/795 sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Mühür bozma suçundan sanık A.. Y..'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 203/1, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Samsun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/10/2013 tarihli ve 2013/252 esas, 2013/795 sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 30/10/2013 tarihli ve 2012/22539 esas, 2013/15593 sayılı ilâmında belirtildiği üzere; "Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı Kanun’un “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir. 5237 sayılı Kanun'un "Kamu güvenine karşı suçlar” bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur. Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de bunların dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir. 24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.” 5237 sayılı Kanun'un “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir...

Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı" belirtilmiştir. Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir. 4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez." şeklindeki açıklamaları dikkate alındığında somut olayda Y.. Elektrik Dağıtım A.Ş'nin suç tarihi olan 05/12/2012 tarihinde özelleştirilmiş olup olmadığının araştırılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; 05.12.2012 tarihli mühür bozma tutanağına konu 21.05.2012 tarihli mühürleme işlemini gerçekleştiren katılan Y.. Elektrik Dağıtım Anonim Şirketi'nin mühürleme tarihinden önce 29.12.2010 tarihinde özelleştirilmesi nedeniyle, lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan bu mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurlarının oluşmayacağı anlaşılmakla; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki istem yerinde görüldüğünden, Samsun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.10.2013 gün ve 2013/252 Esas, 2013/795 sayılı kararının CMK'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca karar verilmesi mümkün görüldüğünden, yüklenen suç unsurları itibariyle oluşmadığından sanığın beraatine, cezanın çektirilmemesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16514, Karar No: 2010/2117, Tarih: 09.02.2010

**2. Hukuk Dairesi         2008/16514 E.  ,  2010/2117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Soybağının Reddi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 9.2.2010 günü temyiz eden davacı vekili Av. ... geldi. Karşı taraf tebligata rağmen gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı ... 16.9.1986 tarihinde evlilik dışında doğmuş olup, davacı ile diğer davalı ...'in daha sonra 10.8.1992 tarihinde evlenmiş ve ...'ın bu evlilikten sonra 23.9.1996 tarihinde nüfusa tescil edilmiş olması karşısında davanın soybağının reddi niteliğinde değil, sonradan evlenme yoluyla soybağının kurulmasına (TMK.md.292) itiraz niteliğinde olduğu ve Türk Medeni Kanununun 300'ncü maddesindeki hak düşürücü sürenin de geçmiş bulunmasına ve dava tarihi 24.1.2006 olduğu halde karar başlığında 1.1.2006 olarak gösterilmesinin de maddi hataya dayalı olup mahallinde düzeltilmesinin mümkün bulunmasına göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine peşin alınan harcın mahsubuna ve 60.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltmE yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 09.02.2010 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2017/10211, Karar No: 2018/245, Tarih: 18.01.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/10211 E.  ,  2018/245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro çalışmaları sırasında ....mevkiinde bulunan 102 ada 1 parsel sayılı taşınmaz 224 hektar 8370,91 m2 yüzölçümü ve orman niteliğiyle Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacılar kazandırıcı zilyetliğe dayanarak 102 ada 1 parsel sayılı orman parseli içinde bırakılan taşınmazlarının tespitinin iptali ve kendi adlarına tescilini talep etmişlerdir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucu; davanın kabulü ile, 102 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının iptali ile bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 16.568,96 m²'lik alanın aynı adanın son parsel numarasına bir numara eklemek suretiyle davacılar Mustafa ve ... adına tarla vasfıyla tapuya kayıt ve tesciline, bilirkişi raporunda (B) harfi ile gösterilen 4.932,96 m²'lik alanın davacı ... adına aynı adanın son parsel numarasına iki numara eklemek suretiyle tarla vasfıyla tapuya kayıt ve tesciline, 102 ada 1 parselden geriye kalan kısmın tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırılması yapılmıştır.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmişse de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli değildir. Hükme esas alınan orman bilirkişi kurul raporunda dava konusu 102 ada 1 (A) ve (B) harfleri ile gösterilen taşınmazların 1973 tarihli hava fotoğrafında ağaçsız alanda kaldıkları, 1979 tarihli memleket haritasında ise bir kısımlarının beyaz alanda, bir kısımlarının ise yeşil alanda çalılık oldukları belirtilmişse de hava fotoğrafı ile kadastro paftası çakıştırılarak dava konusu taşınmazların hava fotoğrafındaki konumları gösterilmemiştir.

Ziraat bilirkişisi ise raporunda sadece taşınmazların eğimlerinin %12 ila 20 arasında olduğu ekili oldukları ve özel mülkiyete konu olabilecek yerlerden olduğunu belirtmekle yetinmiş, taşınmazların toprak yapısı, bitki örtüsü, üzerindeki ağaçların yaşı cinsi, emekle yetiştirilip yetiştirilmedikleri, kullanım durumu ve çevresi hakkında inceleme yapılmamış, mahkemece taşınmazlarda imar ve ihya yapılıp yapılmadığı, yapılmışsa hangi tarihte başlayıp tamamlandığı, kimden kime kaldığı, zilyetliğin ne zaman başlayıp nasıl sürdürüldüğü ve ekonomik amacına uygun olup olmadığı hususları araştırılmamış, kadastro tespit tarihinden geriye doğru 15-20 yıl öncesine ait hava fotoğrafları ve bunlardan üretilen memleket haritaları getirtilmemiş, yüksek eğimli çalılık niteliğindeki yerlerin 6831 sayılı Kanunun 1/J maddesi gereğince orman sayılan yerlerden olacağından bu husus mahkemece tartışılmadan hüküm verilmiştir.

Bu nedenle, mahkemece yöntemine uygun şekilde orman araştırması ve zilyetlik araştırması yapılmalıdır. Bu bağlamda öncelikle, yöreye ait en eski hava fotoğrafları ile bu fotoğraflardan üretilen memleket haritaları ile kadastro tespit tarihinden 15- 20 yıl öncesine ait hava fotoğrafları bulundukları yerden getirtilerek; yeniden yapılacak keşifte; ziraat fakültelerinin toprak bölümünden mezun olan bir ziraat mühendisi, bir harita-kadastro (jeodezi ve fotogrametri) mühendisi veya fen elemanı ile bir orman yüksek mühendisinden oluşturulacak bilirkişi kurulu yardımıyla, dava konusu taşınmazlar ile çevresine uygulanıp bu belgelerde dava konusu yerler belirlendikten sonra, bu bu belgeler ile kadastro paftası ölçekleri birbirlerine eşitlenerek kadastro paftası ile memleket haritaları ve hava fotoğrafları, komşu ve yakın komşu taşınmazları da içine alacak şekilde çakıştırılıp birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle hava fotoğrafları ve dayanağı haritalar stereoskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelettirilip, çekişmeli taşınmazın konumunu, hava fotoğrafları ve memleket haritalarındaki görünümünün ve bitki örtüsünün ne olduğunu (varsa üzerindeki ağaçların cinsi, sayısı, kapalılık oranı) ve kadastro tespit tarihinden 20 yıl öncesinde kullanım olup olmadığını ve sonrasındaki kullanım durumunu açıklayacakları bilirkişi kurulundan ayrıntılı ve bilimsel verileri içerir ve topografik ve memleket haritalarından yararlanılarak ve arazide de klizimetre ile ölçüm yaparak taşınmazın gerçek eğim durumunu belirleyecekleri rapor alınmalı, imar ve ihya yapılmışsa hangi tarihte başlayıp tamamlandığı, kimden kime kaldığı, taksim olgusu, zilyetliğin ne zaman başlayıp nasıl sürdürüldüğü ve ekonomik amacına uygun olup olmadığı, maddi olaylara dayalı ve ayrıntılı olarak, taşınmaz başında dinlenecek yerel bilirkişiler ile taraf tanıklarından sorulmalı, yerel bilirkişi ve tanık sözlerinin doğruluğu yukarıda belirtilen ve gerçeğin kendisi olan belgelere dayalı olarak düzenlenecek bilirkişi kurulu raporuyla denetlenmeli, keşif sırasında taşınmazın çeşitli yönlerinden hali hazır durumunu gösterir renkli fotoğrafları çektirilip onaylanarak ve taşınmaz fotoğraf üzerinde gösterilerek dava dosyası içine konulmalı, yukarıda açıklanan yönteme göre yapılacak araştırma sonunda, parselin orman olmadığı anlaşıldığı takdirde ise zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı araştırılmalı, dava konusu taşınmazın üzerinde sürdürüldüğü ileri sürülen zilyetliğin türü, sulu ya da kuru tarım arazisi olup olmadığı konusunda bilirkişi kurulundan hükme dayanak yapılacak uygun rapor alınmalı, 3402 sayılı Kanunun 14

. maddesi uyarınca, tescile karar verilecek gerçek kişiler yanında, (murisler) yönünden de aynı çalışma alanı içerisinde kayıtsız ve belgesizden başkaca taşınmaz mal tesbit ya da tescil edilip edilmediği tapu müdürlüğü ve ilgili kadastro müdürlüğü ile hukuk mahkemeleri yazı işleri müdürlüğünden sorulup, aynı Kanunun 3/7/2005 tarihli ve 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu ile değiştirilen 14/2. maddesi hükmü gözetilerek sulu ve susuz olarak kazanılmış toprak miktarı belirlenip, kanunun getirdiği sınırlamanın aşılıp aşılmadığı saptanarak, toplanacak tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip, ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı ... Yönetimi ve Hazinenin temyiz istemlerinin kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 18/01/2018 günü oy birliği ile karar verildi.