muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/9373, Karar No: 2018/1118, Tarih: 19.02.2018

Bu nedenlerle; mahkemece öncelikle temyize konu 119 ada 20 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu yöreye ait en eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları varsa amenajman planı ve kadastro tespitinin yapıldığı 1994 yılından 15-20 yıl öncesine ait (1974-1979'lu yıllara ait) iki ayrı tarihte çekilmiş stereoskopik hava fotoğrafları ve bu fotoğraflara dayanılarak üretilmiş orijinal renkli memleket haritaları, keşif sırasında uygulandığı bildirilen 1958 ve 1996 memleket haritasının dayanağı hava fotoğrafları, uydu fotoğrafları bulunduğu yerlerden istenip getirilerek dosya keşfe hazırlanmalı, önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Bakanlığı) ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman yüksek mühendisleri arasından seçilecek bir orman yüksek mühendisi veya mühendisi, bir ziraat mühendisi ve bir fen bilirkişi yardımıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, temyize konu 119 ada 20 parsel sayılı taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı kanunlar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14

. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü, ağaçların yaşı, cinsi, sayısı, kapalılık durumu, çevresi, incelenmeli, taşınmazın eylemli durumu incelenerek değerlendirilmeli; keşifte, hâkim gözetiminde, taşınmazın dört yönden renkli fotoğrafları çektirilip, onaylanarak dosyaya eklenmeli; yukarıda değinilen belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri, hava fotoğraflarında çekişmeli taşınmaz ve çevresinin stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmaz üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurların tek tek sayı olarak tarif edildiği, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, hakim ağaç türü ve kullanım şekli ile memleket haritasındaki durumunun ne olduğu ve orman içi açıklık olup olmadığının açıklandığı, yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı keşifte, hakim gözetiminde, taşınmazın dört yönden renkli fotoğrafları çektirilip, onaylanarak dosyaya eklenmeli, dayanılan tapu kayıtları ile vergi kayıtlarından taşınmaza ilişkin olduğu ileri sürülenlerin hangisi olduğu davacı yana sorularak net olarak belirlenmeli, dayanılan tapu kayıtlarının ilk oluştuğu sınırları ve yüzölçümü esas alınarak, vergi kayıtları ile birlikte yerel ve fen bilirkişi aracılığı ile çevre parsellerin dayanakları ile denetlenerek 3402 sayılı Kanunun 20/B-C, 21 ve 32/3 maddesi gereğince sabit sınırdan başlamak suretiyle yöntemince çevresine uygulatılmalı, dayanak tapu kayıtlardan revizyon görüp de hakkında dava açılmadan kesinleşen parseller var ise yüzölçümleri de dahil edilerek dayanak tapu kayıtlarının krokisi var ise buna itibar ederek, yok ise yüzölçümü kadar kapsamı belirlenmeli, yapılan uygulamaların bilirkişiler tarafından düzenlenecek birleşik haritaya yansıtılmalı, tapu kayıt fazlasının bitişikdeki eylemli ormandan elde edildiği ve Anayasanın 169. maddesi gereğince özel mülkiyete konu olamayacağı tapu kayıt kapsamının orman sayılan yerlerden olduğu belirlendiği takdirde 4785 sayılı Kanunun 1

. maddesi gereğince özel mülkiyete konu olamayacağı tapu kayıt kapsamının orman sayılan yerlerden olduğu belirlendiği takdirde 4785 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince hiçbir bildirime gerek kalmadan devletleştirilmiş olduğu, özde özel mülkiyete konu olamayacak yerler hakkında yanlışlık ve hata ile sicil oluşturulması bu yerlerin kamu malı olma niteliğini değiştirmeyeceğinden 3402 sayılı Kanunun 12/3. madde hükümlerinin uygulanamayacağı, tapu kaydı uymayıp vergi kaydının uyduğu belirlendiği takdirde, vergi kaydının zilyetlikle birleşmesi halinde hüküm ifade edeceği, bu nedenle zilyetliğin terk edilmesi halinde sadece vergi kaydının uymasına değer verilemeyeceği düşünülerek oluşacak sonuca göre karar verilmelidir. Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı Hazine vekilinin çekişmeli 119 ada 20 parsele yönelttiği temyiz itirazlarının kabulü ile bu taşınmaza ilişkin hükmün BOZULMASINA 19/02/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2886, Karar No: 2012/3209, Tarih: 27.02.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/2886 E.  ,  2012/3209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ :Hırsızlık

HÜKÜM :Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanığın üzerine atılı suçu işlediğine ilişkin, diğer sanık Bayram Acar’ın soyut suç atması dışındaki kanıtların neler olduğu ve bunların sanıkla olan bağlantısı denetime olanak verecek biçimde gösterilmeden ve aşamalarda diğer sanık Bayram Acar’ı tanımadığını, ileri süren sanığın bu iddialarının da araştırılması gerektiği dikkate alınmadan, eksik soruşturma ile yetinilip, yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı biçimde hüküm kurulması;

2- Kabule göre de;

a- 5252 sayılı yasanın 9/3 maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün, önceki ve sonraki yasaların ilgili bütün hükümlerinin somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle bulunması gerektiğinin ve 5237 sayılı TCY’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/1 maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda sanığın eyleminin, 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında aynı Yasanın 116/1 maddesine uyan konut dokunulmazlığını bozma suçunu da oluşturduğu düşünülüp anılan suçla ilgili uzlaşma girişiminde de bulunarak sonucuna göre lehe yasanın belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

b- 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüde düşük miktarlar esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılamayacağının gözetilmemesi,

c- 29.6.2005 tarih ve 5377 sayılı Yasanın 2. maddesiyle 5237 sayılı Yasanın 7/3. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca, 01.06.2005 tarihinden önce işlenen suçlarda 5237 sayılı Yasanın sanık yararına olması durumunda, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanamayacağının düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca hükmolunan cezanın süresi bakımından kazanılmış hakkın korunmasına, 27.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11979, Karar No: 2023/4513, Tarih: 20.09.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/11979 E.  ,  2023/4513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 1996/123 E., 2015/74 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasındaki tapu iptal ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Davacı ... İdaresi vekili dava dilekçesinde; 41 nolu Orman Tahdit Komisyonunca Eserik Özel Ormanının sınırlandırılmaının yapıldığını ve kesinleştirildiğini, bu özel orman içerisinde kalan taşınmazların özel orman olarak vasıf değişikliği yapılmasının 6831 sayılı Orman Kanunu’nun ( 6831 sayılı Kanun ) 52 nci ve Yönetmeliğin 18 inci maddelerinde amir olduğunu, ... ili Ayvalık ilçesi ... köyü ... mevkii 136, 139, 144, 145 (286, 287) parsellerden oluşan Eserik Özel Ormanında 136 parselin 201.850 m2, 139 parselin 138.100 m2, 144 nolu parselin 35.600 m2, 145 parselden ifrazen oluşan 286 parselin ve 287 parselin toplam 81.750 m2 olarak kayıtlı olduğunu, taşınmazların tabi halde yetişmiş kızılçam ağaçları ile kaplı olmalarına rağmen tarla vasfıyla tapuda kayıtlı olduklarını ileri sürerek, taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile parsellerin vüsatı dikkate alınarak tapu maliklerinin payları oranında bir parsel numarası verilerek tek parsel olarak tapularının birleştirilmesini ve tarla vasfının kaldırılarak özel orman vasfıyla tapuya tescilini istemiştir.

2. Dava konusu, ... ili Ayvalık ilçesi ... köyü ... mevkii 136 parsel sayılı 201.850 m2 yüzölçümlü palamutluk vasfındaki taşınmaz 04.01.1954 tarihinde tapulama yoluyla 1/12 şer hisse ile ..., ... , ... oğlu ..., ... oğlu ..., ... , ..., ..., ..., ... kızı ..., ..., ... ve ...; 139 parsel sayılı 138.100 m2 yüzölçümlü tarla ve palamutluk vasfındaki taşınmaz 20.03.1990 tarihinde satış yoluyla ½ şer hisse ile ... ve ...; 144 parsel sayılı 35.600 m2 yüzölçümlü tarla ve palamutluk vasfındaki taşınmaz 04.01.1954 tarihinde tapulama yoluyla ½ şer hisse ile ... ve ...; 145 parselden ifrazen oluşan 286 parsel sayılı 60.000 m2 yüzölçümlü tarla ve palamutluk vasfındaki taşınmaz 08.08.1977 tarihinde satış yoluyla ½ şer hisse ile ... ve ... ; 287 parsel sayılı 137.100 m2 yüzölçümlü tarla ve palamutluk vasfındaki taşınmaz 11.01.1996 tarihinde taksim yoluyla ½ şer hisse ile ... ve ... adlarına kayıtlı olup, taşınmazların tapu kaydında 09.09.1994 tarihli “özel ormandır” şerhi bulunmaktadır.

II. CEVAP

II. CEVAP

1. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davacının 139 parseldeki hissesini beş yıl kadar evvel satın aldığını, taşınmazın tapuda palamutlu tarla vasfında yazılı olduğunu, üzerinde beş yıl evvel dikilen üç bin çam ağacı bulunduğunu, çok az miktarda yaban çamı bulunup galip vasfının tarla ve çam ağaçlığı olduğunu, iktisap anında özel orman olduğu yönünde tapuda da bir şerhin mevcut olmadığını, 41 nolu orman tahdit komisyonu işleminin de ilgililere tebliğ ya da radyo gibi vasıtalarla duyurulduğunun belli olmadığını, davanın dinlenilme olanağının bulunmadığını, davacının malik olmadığı bir taşınmaz için ayni hak sahibi imiş gibi malikler adına tescilini istemesinin de doğru olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

2. Davalılar ... ile ... vekili beyan dilekçesinde ve duruşmadaki beyanlarında; davacının hisselerin birleştirilmesini istemekte hukuki yararının bulunmadığını, 286 parselin Eserik Özel Ormanı sınırı içinde kalmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

3. Davalılar ... ve ... 10.05.2012 tarihli cevap dilekçelerinde; dava konusu arazi içinde otuz yaşında meyvesi yenir durumda 650 adet fıstık çamı bulunduğunu, bu ağaçların büyükleri tarafından ekildiğini belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

4. Davalı ... 16.12.2008 tarihli celsedeki beyanında; davanın reddini savunmuştur.

5. Davalı ... 16.07.2013 tarihli celsedeki beyanında; davanın reddini savunmuştur.

6. Davalı ... 26.02.2013 tarihli celsedeki beyanında; 139 parsel sayılı taşınmazda hisse sahibi olduğunu, davanın karara bağlanmasını istediği belirtmiştir.

7. Davalı ... 30.10.2013 tarihli celsedeki beyanında; taşınmazın kendisine babasından ona da onun babasından kaldığını, 1974 yılında taşınmaza fıstık çamı diktiklerini, sonradan hayvanlar yediği için kalmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

8. Davalılar ... ..., ..., ..., ... dudu ..., ...ve ... 30.10.2013 tarihli celsedeki beyanlarında; taşınmazın babasından ya da dedesinden kaldığını, Orman İdaresinin hiçbir hakkının bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

9. Davalılar ... ve ... 12.03.2014 tarihli celsedeki beyanlarında; taşınmazın ...’dan miras kaldığını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

10. Davalı ..., ..., ..., ... ve ... 16.04.2014 tarihli celsedeki beyanlarında; dava konusu taşınmazda orman idaresinin hakkının bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

9. Davalılar ... ve ... 12.03.2014 tarihli celsedeki beyanlarında; taşınmazın ...’dan miras kaldığını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

10. Davalı ..., ..., ..., ... ve ... 16.04.2014 tarihli celsedeki beyanlarında; dava konusu taşınmazda orman idaresinin hakkının bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; özel ormanların yürürlükteki mevzuata göre özel mülkiyet konusu olan ormanlar olduğu, başka bir değişle gerçek veya tüzel kişilere ait olan ve tapuda bu kişiler adına özel orman kaydı bulunan özel orman sahalarının özel orman olduğu, 6831 sayılı Kanun 52 nci maddesine göre özel ormanların 500 hektardan küçük parçalar teşkil edecek şekilde parçalanıp başkalarına temlik ve mirasçılar arasında taksim edilemediği, anılan maddenin gerekçesinde belirtildiği gibi, bu sınırlamanın, özel ormanların küçük parçalara bölünmesinin ormanların bu niteliğinin ve işletme birliğinin bozulmasına yol açabileceği düşüncesi ile getirildiği, bu hükme aykırı davranılarak özel ormanlar temlik veya taksim edilse ve bu durum da tapuya tescil edilse bile hükümsüz olduğu, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu’nun 19.12.1945 tarih ve 1945/14 Esas ve 1945/16 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere özel ormanlarda tam ve gerçek manada özel mülkiyet hükümlerinin uygulanmadığı, toplumun menfaati, sıhhat ve selameti bakımından özel orman sahiplerinin tasarruf haklarının Orman Kanununun istisnai hükümleri ile sınırlandırıldığı ve özel orman sahiplerine sadece intifa hakkı verildiği, tüm bu açıklamalar ışığında 286 parsel sayılı taşınmazın Eserik Özel Ormanı sınırları dışında kaldığı, 287 parsel sayılı taşınmazın ise 55.350.00 metrekarelik kısmının özel orman sınırları dışında bulunduğu, 136, 139, 144 parseller ile 287 parselin 81.750 metrekarelik kısmı için ise, taşınmazların tapu kaydında beyanlar hanesinde “özel orman” olduğu belirtilmekte olup bu şekilde taşınmazların devrinin, bölünmesinin, mirasçılara intikal ettirilmesinin önlenmesinin mümkün olduğu ,hal böyle iken davalıların mülkiyet hakkını ortadan kaldıracak şekilde birleştirilmesi ve tek parsel numarası verilmesi talebinin yerinde olmadığı, davalı ... ve davaya dahil edilen mirasçıları ... ve ...’ın ise dava konusu taşınmazlarla bir ilgisinin bulunmadığı, tapu maliki ya da malikin mirasçıları olmadıkları anlaşılmakla bu dahili davalılara da husumet yöneltilemeyeceği gerekçeleriyle, sübut bulmayan davanın reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararı, davacı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararı, davacı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı ... İdaresi vekili temyiz dilekçesinde; delillerin eksik değerlendirildiğini, orman bilirkişi raporunun iddiları doğrular yönde olmasına rağmen dikkate alınmadığını, orman kadastrosu kesinleşen yerde eski tapuların hukuki değerini yitirdiğini, dava edilen parsellerin özel orman olarak kabul edildiğini, 500 hektardan küçük parçalara ayrılan özel orman alanlarına ilişkin işlemlerin hükümsüz olduğunu, kayıtların orman bütünlüğü açısından düzeltilmesi gerektiğini, talebin tapu maliklerinin payları oranında tek parsel olarak tapuların birleştirilerek tarla vasfının kaldırılması özel orman vasfıyla tescil edilmesi olduğunu, mülkiyet hakkını ortadan kaldırmadığını, mahkemenin bu yönüyle taşınmazın özel orman vasfını taşıması halinde davalıların mülkiyet hakkının ortadan kaldırılacağına dair gerekçesinin kabul edilemeyeceğini belirterek, bu sebepler ve re'sen dikkate alınacak nedenlerle kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedinci fıkrası ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 6831 sayılı Orman Kanunu ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu,

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi kararında belirtilen gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı ... İdaresi vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle ;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

7139 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesi uyarınca Orman İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına,

1086 Sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesinin 1inci fıkrası gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ,

20.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4742, Karar No: 2011/734, Tarih: 07.02.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/4742 E.  ,  2011/734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 103 ada 235, 170 ada 4, 203 ada 22, 219 ada 5, 12, 225 ada 19 parsel sayılı 6.562,45, 17.000,05, 14.861,07, 5.073,84, 49.197,15 ve 1.194,16 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, sit alanı sınırları içerisinde kalmaları nedeniyle davalı Hazine adına tespit edilmiş, "... zilyetliğinde olduğu ve Kocatepe Tarihi Sit Alanı içinde kaldığı" tutanağın beyanlar hanesinde gösterilmiştir. Davacı, yasal süresi içinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın 3402 sayılı Yasa'nın 36. maddesi gereğince reddine ve çekişmeli parsellerin tespit gibi tesçillerine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 36. maddesinin verilen süreye riayet etmeyen taraf aleyhine uygulanabilmesi için ara kararında hakim, katip, mübaşir, yerel bilirkişi adayı, tanık, teknik bilirkişiye verilecek ücretlerle vasıta parasının, yapılacak tebligatlarla ilgili masrafların kalemler halinde gösterilip, bu ücretlerin temini ve yatırılması için ilgiliye makul bir süre tanınmalı, ilgiliye tanınacak süre ile keşif günü arasında da bilirkişi adayları ve tanıklara davetiye tebliğ edilip, arazi başında hazır olmalarının bildirilebilmesi için yine uygun bir sürenin bulunmasına özen gösterilmesi gerekmektedir. Mahkemece hükme dayanak yapılan 01.12.2008 tarihli celse verilen ara kararında 18.04.2009 tarihinde yapılacak keşif için gerekli masrafı yatırması hususunda davacı vekilinin yüzüne karşı 20 günlük kesin süre ihtaratında bulunulmuş, keşif için masrafın yatırılacağı son gün 21.12. 2008 tarihi olup masrafın yatırılacağı son gün ile keşif tarihi arasında yerel bilirkişi ve tanıklara yapılacak tebligatlar için süre yeterlidir. Ancak 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 36/1. maddesinin ara kararı gereğini yerine getirmekle yükümlü taraf aleyhine uygulanabilmesi için dosya keşfe hazır hale getirildikten sonra yapılacak oturumda keşif gününün belirlenip keşif için gerekli hakim, katip, mübaşir, taraf tanıkları, yerel bilirkişi adayları, teknik ve uzman bilirkişi ücreti tanık ve bilirkişilere çıkarılacak davetiye masrafları ve araç gideri kalemler halinde saptanıp bu giderin ne kadar süre içerisinde mahkeme veznesine depo edileceği açıkça belirtilip ara kararı gereğini yerine getirmemenin sonuçları hazır olan tarafa ihtar edilmeli, hazır olmayan ve ara kararı gereğini yerine getirmek zorunda bulunan tarafa ise bu ara kararı bir ihtarnameyle ve usulüne uygun olarak tebliğ edilmelidir. Somut olayda ara kararında keşif araç gideri belirtilmediği gibi mahkeme heyeti yasal yolluğu da kalemler halinde gösterilmemiş olup, ara kararı usule uygun değildir. Kaldı ki mahkemece 18.06.2007 tarihli celsede eksik harcı tamamlaması için davacı vekiline süre verildikten sonra, eksik harç tamamlanmadan yargılamaya devam olunarak 3402 sayılı Yasa’nın 36/1. maddesi gereğince keşif giderlerini yatırması için davacı tarafa kesin süre verilerek, davanın reddine karar verilmesi de usulsüzdür. Harçlar Kanunu'nun 30. maddesinde "Muhakeme sırasında tespit olunan değerin, dava dilekçesinde bildirilen değerden fazla olduğu anlaşılırsa, yalnız o celse için muhakemeye devam olunur, takip eden celseye kadar noksan değer üzerinden peşin karar ve ilam harcı tamamlanmadıkça davaya devam olunmaz." denilmekle öncelikle Harçlar Kanunu gereğince işlem yapılması gerekirken yanlış değerlendirme sonucu yazılı olduğu şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, davacı vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 07.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.