muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/26227, Karar No: 2014/35377, Tarih: 11.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/26227 E.  ,  2014/35377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ereğli(Konya) 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2013

NUMARASI : 2010/80-2013/293

Hüküm süresi içinde davacı ve davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; müvekkilinin davalı şirkette 2003 yılının Mayıs ayında işe başladığını, pompa operatörü olarak sabah 08.00 akşam 23.00 arası çalışan müvekkilinin günlük çalışma süresinin 15 saatten aşağı düşmediğini, haftanın yedi günü ve genel tatillerde de çalışan müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı bir neden olmaksızın feshedildiğini beyanla,bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Ç.. Ç.. vekili ,müvekkili şirketin davalı kabul edilemeyeceğini, davacı ile şirket arasında akdi ve fiili irtibat bulunmadığını,davayı kabul etmediklerini, davanın müvekkili şirket yönünden reddini talep etmiştir.

Davalı Ulutaş vekili ,iş yerinin asıl işvereninin Ç.. Ç.. A.Ş. olduğunu, müvekkilinin ihale ile işe başlama tarihinin 22.04.2009 olduğunu, bundan önce iş yeri ile şirketin ilgisinin gerektiğini,taleplerin reddi gerektiğini,davanın müvekkili şirket yönünden reddinin gerektiğini beyan etmiştir.

Mahkemece davalı Ç.. Ç.. A.Ş.'nin asıl işveren, diğer davalı U. AŞ 'nin alt işveren olduğu, davacı işçinin 2003- 2009 yılları arasında davalı Ç.. Ç.. A.Ş.'de değişen alt işverenler nezdinde aralıksız çalıştığı, davalı altişveren U. A.Ş.nin davalının çalıştığı son alt işveren olduğundan işçilik alacaklarından davalı asıl işveren ile müteselsilen sorumlu olacağına karar verilmiştir.

Kararı davacı ve davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davalıların temyizine gelince,

Taraflar arasında davalılar Ç.. Ç.. A.Ş. ve U.A.Ş. ile dava dışı İ. G.-G.şirketi arasında asıl- alt işveren ilişkisi olup olmadığı hususu tartışmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinde işveren, bir iş sözleşmesine dayanarak işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişi yada tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar olarak açıklanmıştır. O halde asıl işveren alt işveren ilişkisinden söz edilebilmesi için ilk olarak mal veya hizmetin üretildiği bir işyeri olan işverenin varlığı gerekir. Bundan başka işverene ait işyerinde iş alan ikinci bir işverenin varlığı gerekir ki, asıl işveren alt işveren ilişkisinden söz edilebilsin. Alt işverenin başlangıçta bir işyerinin olması şart değildir. Alt işveren, işveren sıfatını ilk defa asıl işverenden aldığı iş ve bu işin görüldüğü işyeri nedeniyle kazanmış da olabilir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi uyarınca, “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 son cümlesi uyarınca asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerden alt işverenle birlikte sorumludur.

Davacının hizmet döküm cetveline göre 09.05.2003-22.04.2009 tarihleri arasında dava dışı İ. G.-G. şirketinde,22.04.2009-15.05.2009 arası davalı U. şirketinde çalıştığı, karara esas teşkil eden bilirkişi raporunda davacının hizmet süresi, dava dışı İ. G.-G. ve davalı U. A.Ş. de geçen çalışmaları birleştirilerek hesaplandığı, mahkemece bu hizmet süresine göre hesaplanan alacaklardan davalı Ç.. Ç.. A.Ş. nin asıl işveren, davalı U.ya davalılar arasında imzalanan 22.04.2009 tarihli hizmet alım sözleşmesi sunulmuştur. Mahkemece, Davalı Ç.. Ç.. A.Ş. ile diğer davalı U. A.Ş. Arasında 22.04.2009 tarihinden önceye ait hizmet alım sözleşmesi olup olmadığı,yine davalı Ç.. Ç.. A.Ş. ile dava dışı İlsev G.-G. şirketi arasında hizmet sözleşmesi olup olmadığının araştırılarak,davalılar ve dava dışı şirketler arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi olup olmadığı, işyeri devri bulunup bulunmadığı veya şirketler arasında organik bağ olup olmadığı hususu netliğe kavuşturulmadan karar verilmesi hatalıdır.Kararın salt bu sebeple sair yönleri incelenmeksizin bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1890, Karar No: 2013/3449, Tarih: 14.03.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/1890 E.  ,  2013/3449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Tereke hukukuna ilişkin davada Düzce 2. Sulh Hukuk ve Torbalı Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, tereke teslimine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 589. maddesinde "miras bırakanın yerleşim yeri Sulh Hakimi, istem üzerine veya re’sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır.", aynı Yasanın 19. maddesinde de "Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyeti ile oturduğu yerdir" hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamındaki adrese dayalı nüfus kayıt sisteminde murisin yerleşim yeri olarak, ... adresi yer almakta ise de, bu adresin Huzurevine ait olduğu, müteveffanın huzurevinde kalmaya başlamadan önceki son yerleşim yerinin ise ... adresi olduğunun ihbar eden kurumun 21.11.2012 havale tarihli yazısı ile 25.01.2013 tarihli kolluk araştırma tutanağından anlaşılmasına göre uyuşmazlığın, Torbalı Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince Torbalı Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 14.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20317, Karar No: 2015/10445, Tarih: 25.05.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/20317 E.  ,  2015/10445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı kadın tarafından, zina hukuki sebebine dayalı olarak açılan boşanma davasının reddi ve yoksulluk nafakasının miktarı yönünden, davalı-davacı erkek tarafından ise, davacı-davalı kadının boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 25.05.2015 günü duruşmalı temyiz eden davacı-davalı ... vekili Av. ... ve Karşı taraf duruşmalı temyiz eden davalı-davacı ... vekili Av. ... geldi. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kadının tüm, davalı-davacı erkeğin ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK md.174/1) ve manevi (TMK md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3-Toplanan delillerden; davacı-davalı kadının, emekli maaşı aldığı, Bodrum İlçesinde bulunan dükkan niteliğindeki taşınmazlardan kira gelirlerinin bulunduğu, ayrıca adına kayıtlı ev ve yazlığının olduğu, gerçekleşen bu duruma göre Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşullarının davacı-davalı kadın lehine oluşmadığı anlaşılmaktadır. Bu itibarla davacı-davalının yoksulluk nafakası talebinin reddi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi doğru bulunmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün, yukarıda 2 ve 3. bentlerde açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA,, duruşma için takdir olunan 1.100.00 TL vekalet ücretinin ...'den alınıp ...'e verilmesine, aşağıda yazılı harcın ...'e yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 123.60 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran ...'e geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 25.05.2015(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2024/10956, Karar No: 2025/3153, Tarih: 10.03.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/10956 E.  ,  2025/3153 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/275 Esas, 2024/311 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İstanbul Anadolu 13. Asliye Hukuk Mahkemesinin 11.06.2024 Tarihli ve 2024/222 Esas, 2024/362 Karar Sayılı Kararı

Murisin ölmeden önceki son yerleşim yerinin ... Mahallesi 7503/1 Sokak No:1A İç Kapı No: K .../ İzmir olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 18.09.2024 Tarihli ve 2024/275 Esas, 2024/311 Karar Sayılı Kararı

Somut olayda yetkinin kesin olmadığı ve yetki itirazının davalı tarafından süresi içerisinde ve usulüne uygun olarak bulunması gerektiği, ancak somut dosyada davalının cevap sunmadığı , mahkemenin kesin yetki kuralı var gibi değerlendirme yaparak yetkisizlik kararı verdiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 605 inci maddesi uyarınca mirasın hükmen reddi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Ret beyanı” başlıklı 605 inci maddesinin ikinci fıkrası şöyledir:

“Ölümü tarihinde mirasbırakanın ödemeden aczi açıkça belli veya resmen tespit edilmiş ise, miras reddedilmiş sayılır.”

3. 6100 sayılı Kanun'un "Genel yetkili mahkeme" başlıklı 6 ncı maddesinin 2 inci fıkrası şöyledir:

"Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir."

4.6100 sayılı Kanun'un "Yetki itirazının ileri sürülmesi" başlıklı 19 uncu maddesinin ikinci, üçüncü ve

dördüncü fıkrası şöyledir:

"(2)Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz."

"(3)Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir."

"(4)Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir."

C. Değerlendirme

"(3)Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir."

"(4)Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir."

C. Değerlendirme

Somut olayda, davalı vekili tarafından süresinde ve usulüne uygun yetki itirazında bulunulmadığı anlaşılmaktadır. Yetkinin kamu düzenine ilişkin olmadığı, kesin yetkinin bulunmadığı ve usulüne uygun bir yetki itirazı da olmadığı durumlarda davanın ilk açıldığı mahkeme yetkili hale geleceğinden bu durumda uyuşmazlığın, davanın ilk açıldığı yer mahkemesi olan İstanbul Anadolu 13.Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeple;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İstanbul Anadolu 13. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

10.03.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28778, Karar No: 2014/15952, Tarih: 30.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/28778 E.  ,  2014/15952 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/93853

MAHKEMESİ : Kocaeli 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/09/2009

NUMARASI : 2008/217 (E) ve 2009/560 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Sanığın UYAP kanalıyla mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 23.06.2010 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, kamu davasının 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2227, Karar No: 2008/3558, Tarih: 06.03.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/2227 E.  ,  2008/3558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada Gebze 1. Sulh Hukuk ile Kadıköy 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; kısıtlanması istenilen ...'in Caferağa Mahallesi, ... Sokak, Budak Apt. No: 1/4 KADIKÖY adresinde oturduğu, Kadıköy nüfusuna kayıtlı olduğu anlaşılmakla, yetkili mahkeme Kadıköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Kadıköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 06/03/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/70, Karar No: 2025/3487, Tarih: 30.04.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/70 E.  ,  2025/3487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/2530 E., 2023/2155 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Turgutlu Ağır Ceza Mahkemesinin 28.04.2023 tarihli ve 2022/36 Esas, 2023/147 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35, 62, 53. maddeleri gereğince 10 yıl 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 29.09.2023 tarihli ve 2023/2530 Esas, 2023/2155 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; eksik ceza tayinine, takdiri indirime, eylemin tasarlayarak ve canavarca hisle işlenmiş olduğuna,

B. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, sübuta, fazla ceza tayinine, eylemin 5237 sayılı Kanun'un 87/4. maddesi kapsamında kaldığına

İlişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; eksik ceza tayinine, takdiri indirime, eylemin tasarlayarak ve canavarca hisle işlenmiş olduğuna,

B. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, sübuta, fazla ceza tayinine, eylemin 5237 sayılı Kanun'un 87/4. maddesi kapsamında kaldığına

İlişkindir.

III. GEREKÇE

A. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği, eksik incelemenin bulunmadığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanığın savunma hakkına riayet edilerek adil bir biçimde yargılandığının anlaşıldığı, eylemin sanık tarafından kasten gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, sanığın öldürme kararını ne zaman aldığının ve belli bir hazırlıkla eylemlerini gerçekleştirdiğinin kesin olarak saptanamadığı, oluşan şüpheli durumun sanık aleyhine yorumlanamayacağı, bu itibarla tasarlamanın ve sırf öldürmüş olmak için öldürme, ölenin acı çekmesinden zevk duymak için öldürme şeklinde eylemin gerçekleştirildiğine dair delil bulunmadığından canavarca hisle öldürme koşullarının bulunmadığı, katılanın haksız tahrik oluşturacak bir davranışı olmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından katılan vekili ve sanık müdafinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Tüm dosya içeriğine göre; aralarında husumet bulunduğu anlaşılan taraflardan sanığın olay gecesi ele geçmeyen tüfeği ile katılana 2 el ateş ettiği ve katılanın bu olay nedeniyle meydana gelen yaralanmasının kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif derecede olmadığı, kişinin yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olduğu, kişinin vücudunda pelvis sol ileopubik kol ve iskiopubik kollarda parçalı kırıklara neden olduğu, kırıkların hayat fonksiyonları üzerine olan etkisinin orta (3) derecede olduğu, maruz kaldığı ateşli silah yaralanması sonucu sol testis kaybı, idrar inkontinansı meydana geldiği anlaşılan yaralanmanın, kişinin duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli yitirilmesine sebep olacak nitelikte olduğu nazara alındığında meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığına göre, 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 35. maddesi uyarınca makul ile üst sınır arasında bir ceza tayini yerine, 12 yıl 6 ay hapis cezası belirlenerek eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde yer alan (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenle katılan vekilinin temyiz istemi teşebbüsün derecesi yönünden yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 29.05.2023 tarihli ve 2023/2530 Esas, 2023/2155 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanık müdafinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Turgutlu Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/25002, Karar No: 2012/11510, Tarih: 30.05.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/25002 E.  ,  2012/11510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Olay tarihinde sanığın geceden sayılan zaman diliminde yakınana ait dükkanın kapısının kilidini sökerek içeri girdiği ve hırsızlık eylemini gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında sanık hakkında geceleyin işyeri dokunulmazlığını ihlal etmek ve mala zarar vermek suçundan 5237 sayılı TCK'nun 116/2-4, 151/1, 53. maddeleri gereğince zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması olanaklı kabul edilmiş; 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da değerlendirilip, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, öngördüğü koşullar gerçekleşmemesine karşın, sanık hakkında aynı Yasanın 145. maddesi uyarınca indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Yasanın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘‘53. maddesinin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine ‘‘53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ cümlelerinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.