muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1086, Karar No: 2019/5762, Tarih: 07.05.2019

Şüpheli ...’ın sevk ve idaresindeki çekici ve çekiciye bağlı yarı römork ile 27.01.2018 tarihinde saat 07.40 sıralarında, meskun mahal dışı, bölünmüş devlet kara yolunda, düşeyde eğimsiz, yatayda düz, yol yüzeyi buzlu yolda seyir halinde iken, olay yerine geldiğinde direksiyon hakimiyetini kaybederek orta refüje çarpıp orta refüjde kayarak durduğu, aracın kupasının bir kısmının da sol şerit üzerinde kaldığı, şüphelinin reflektör olmadığı için reflektör koymadığı, tırın dörtlülerini yaktığı, şüpheli ve yardıma gelen tır şoförü tanık ...’ın ifadelerinde, yola çıkarak gelen sürücüleri cep telefonu ışığı ile uyardıkları, bu olaydan yaklaşık yarım saat sonra aynı yönde seyreden sürücü ...'ın kazayı görmesi ile birlikte frene bastığı ve otomobilin direksiyon hakimiyetini kaybederek, çekicinin arka sağ tekerlek ve yan kısmına çarpması neticesinde bir kişinin öldüğü ve dört kişinin yaralandığı olayda; otomobilde yolcu olarak bulunan ölenin kızı 2002 doğumlu ...’ın 30.01.2018 tarihli ifadesinde “... Kaza yaptığımız mahale yakın bir tırın kaza yapmış olduğunu görünce babam yavaşlamaya çalıştı. Hatta annem sordu “ne olmuş orda” diye, babam da “tır kaza yapmış” dedi. Biz ilk önce tırı gördük. Biraz daha yaklaşınca tırın önünde biri olduğunu, bize durmamız için işaret yaptığını fark ettik. Babam ilk önce yavaşladı fakat yol kayınca araç sağa sola gitmeye başladı. Daha sonra da tıra çarptı. ...” şeklindeki ifadesi ve Ankara Adli Tıp Kurumu Başkanlığının 18.05.2018 tarihli raporunda, şüpheli ...’ın kusursuz olduğu, ölen otomobil sürücüsünün “...meskun mahal dışında gündüz vakti açık havada buzlu zeminde seyri sırasında hızını yol ve zemin durumuna göre ayarlamadığı, bu haliyle geldiği olay yerinde ön ilerisinde kaza yapmış vaziyette bulunan ve kupasıyla sol şeridin bir kısmını kapatmış durumdaki arkasında yarı römork bağlı çekiciyi ve kendisine işaret yapan kişiyi gördüğünde fren yapıp direksiyon hakimiyetini kaybederek aracının sağ ön ve arka kapı kısmı ile çekicinin arka sağ tekerlek ve yan kısmına çarpmasıyla meydana gelen olayda dikkatsizliği, tedbirsizliği ve kurallara aykırı hareketiyle asli kusurludur...” raporu tanzim edildiği ancak raporun “SONUÇ” kısmında tam tersi şüpheli... asli kusurlu, ölenin kusursuz yazıldığı; Ankara Adli Tıp Kurumu Başkanlığının 23.05.2018 tarihli ikinci raporunda birinci raporun sonuç kısmının sehven yanlış yazıldığına değinilerek, meydana gelen olayda tır sürücüsü ...’ın, “....yaklaşan araçları uyarmakta olduğu sırada arkasından aynı yönde seyirle gelen otomobilin kontrolden çıkarak sağ ön ve arka kapı kısmı ile çekicinin arka sağ tekerlek ve yan kısmına çarpmasıyla meydana gelen olayın oluşumu üzerine etken hatalı tutum ve davranışı bulunmadığından sonuçta atfı kabil kusuru yoktur..

.05.2018 tarihli ikinci raporunda birinci raporun sonuç kısmının sehven yanlış yazıldığına değinilerek, meydana gelen olayda tır sürücüsü ...’ın, “....yaklaşan araçları uyarmakta olduğu sırada arkasından aynı yönde seyirle gelen otomobilin kontrolden çıkarak sağ ön ve arka kapı kısmı ile çekicinin arka sağ tekerlek ve yan kısmına çarpmasıyla meydana gelen olayın oluşumu üzerine etken hatalı tutum ve davranışı bulunmadığından sonuçta atfı kabil kusuru yoktur...” denilmek suretiyle şüphelinin kusursuz olduğunun tespiti karşısında, tüm dosya kapsamının incelenmesinden yeniden uzman bilirkişi raporunun alınmasının sonuca etkili olmayacağı, şüphelinin üzerine atılı suçu işleyip işlemediklerine dair tüm araştırmaların soruşturma sürecinde yerine getirildiği anlaşılmakla, Kırşehir Sulh Ceza Hakimliğinin 17.07.2018 tarihli ve 2018/1168 değişik iş sayılı kararında dosya kapsamına göre bir isabetsizlik görülmemiş olup,

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görülmediğinden, Kırşehir Sulh Ceza Hâkimliğinin 15/05/2018 tarihli ve 2018/805 değişik iş sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma talebinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca REDDİNE, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4269, Karar No: 2024/1937, Tarih: 07.03.2024

**1. Hukuk Dairesi         2022/4269 E.  ,  2024/1937 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/69 E., 2021/149 K.

DAVALILAR : Hazine, ... vekilleri Avukat ..., Avukat ..., ... vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : ...

HÜKÜM : Kısmen Kabul-Kısmen Ret

Taraflar arasındaki tapusuz taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre temyiz şartı ve diğer usul ve eksikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; dava konusu taşınmazın bulunduğu alanda 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 22 nci maddesi uyarınca kadastro yenileme çalışmaları yapıldığı anlaşılmış olup dava konusu taşınmazla ilgili kadastro tutanağı düzenlenip düzenlenmediğine ilişkin evrakın dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklik giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bala Asliye Hukuk Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

07.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2231, Karar No: 2009/2389, Tarih: 22.04.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/2231 E.  ,  2009/2389 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden dolayı oluşan alacağın tahsiline ilişkindir.

4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkileri de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.2.2003 gün ve 2003/15-127 E., 2003/102 K. sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. Somut olayda taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, yerel mahkemece görevsizlik kararı verilerek davaya Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, 4077 sayılı yasa uygulanarak Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılıp, esası hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, aşağıda yazılı bakiye 7,20 TL Yargıtay başvuru harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 22.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2778, Karar No: 2012/1246, Tarih: 21.02.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/2778 E.  ,  2012/1246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hüküm süresi içinde davalılar tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de bu isteğin miktar yönünden reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, daha önce müvekkili kooperatif üyesi olan davalıların, kooperatifin alt yapı hizmetleri gerçekleştirdiği arazi üzerinde arsalarının bulunduğunu, arazinin bir bütün olması nedeniyle kaçınılmaz olarak bu alt yapı hizmetlerinden davalıların da yararlandığını, arsalarının bu şekilde değer kazandığını, böylelikle sebepsiz yere zenginleştiklerini ileri sürerek, şimdilik 7.000,00 TL 'nin faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiş, dava değerini ıslah yoluyla 13.824,34 TL'ye çıkarmıştır,

Davalılar vekili, tapu maliki müvekkili ...' ün kooperatif üyeliğini kızı diğer davalı ...'e devrettiğini, ...'ün de 01.07.2002 tarihinde üyelikten istifa ettiğini, ...' ün istifa ettiği tarihe kadar ve istifasından iki ay sonrasına kadar tüm aidat yükümlülüklerini eksiksiz yerine getirdiğini, üyelik döneminde ödenen aidatların bu dava ile talep edilen alt yapı giderlerini karşılamaya yetecek miktarda olduğunu, alt yapı hizmetlerinin pek çoğunun müvekkiline ait arsaya ulaştırılmadığını, alt yapı tesislerinin maliyetlerinin üyelere gerçek değerinde ve eşit olarak yansıtılmadığını savunarak, davanının reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia , savunma , benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalıların kooperatif üyeliğinden ayrıldıktan sonra aidat ödemedikleri ancak kendilerine ait bina ile ilgili davacı kooperatifin tamamladığı alt yapı hizmetlerinden yararlandıkları, halen tapu maliki olan ... ile payını devrettiği diğer davalı ...' ün alt yapı hizmetlerinden kaynaklanan giderlerden müteselsilen sorumlu oldukları gerekçesiyle, davanın kabulü ile 7.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren , ıslahla arttırılan 6.824,34 TL'nin ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Karar, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar tarafından temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalıların tarafından tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 21.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6988, Karar No: 2013/16329, Tarih: 29.04.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/6988 E.  ,  2013/16329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Borçlu vekili, müvekkiline gönderilen ödeme emri tebligatının usulsüz olduğunu iddia ederek tebliğ tarihinin öğrenme tarihi olan 07.01.2013 tarihi olarak düzeltilmesine karar verilmesini ve takip dayanağı bononun keşide yeri bulunmadığından kambiyo senedi vasfını taşımadığını belirterek takibin iptalini talep etmiş; mahkemece borçlu adına yapılan tebliğ işleminin Tebligat Kanunu'nun 21/2 maddesi kapsamında usulüne uygun olarak yapıldığı gerekçesi ile şikayetin reddine karar verilmiştir.

... 28. İcra Müdürlüğü'nün 2012/17366 sayılı takip dosyasında örnek 10 ödeme emrinin gönderildiği tebliğ evrakı üzerine ''Mernis Adresi'' yazılarak tebliğe çıkarıldığı ve dağıtıcı tarafından TK.'nun 21 maddesine göre 28.12.2012 tarihinde tebliğ edildiği görülmüştür.

11.01.2011 tarihinde 6099 Sayılı Kanunun 3. maddesiyle 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine eklenen 2.fıkraya göre ; ''Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.''

Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin “bilinen adreste tebligat” başlıklı 16/2.maddesinde; ''Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır'' düzenlenmesine yer verilmiştir.

6099 Sayılı Kanunun genel gerekçesinde ''... Uygulamada yaşanan sorunları önlemek üzere tasarıda yer verilen en önemli değişiklik, 25/4/2006 tarihli ve 5490 Sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu'nda kabul edilen adres kayıt sisteminin Tebligat Kanunu'na intibakının sağlanmasıdır. Hatta bu yolla, bazen on-onbeş tebligatla dahi sonuç elde edilemeyen durumlarda (ilanen tebligatın gerektirdiği istisnai haller hariç), en fazla iki veya üç tebligatla sorun çözülebilecektir'' denilmiştir.

Tebligat Kanunu'nun 10.maddesine eklenen ikinci fıkrasında gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Muhatabın adresi takip alacaklısı (veya davacı) tarafından bildirilecek ve normal tebligat çıkarılacaktır. Bildirilen adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi veya başka bir adresi olması arasında fark

Tebligat Kanunu'nun 10.maddesine eklenen ikinci fıkrasında gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Muhatabın adresi takip alacaklısı (veya davacı) tarafından bildirilecek ve normal tebligat çıkarılacaktır. Bildirilen adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi veya başka bir adresi olması arasında fark

bulunmamaktadır. Bildirilen adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, tebligat, muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre çıkarılacaktır. Tebligat Kanunu'nun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, muhatabın başka adresinin bilinmediği gerekçesiyle adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan 21/2. maddeye göre tebligat çıkartılması yasanın amacına uygun değildir. Bu davranış Anayasanın 36. maddesine aykırı olduğu gibi muhatabın savunma hakkının da kısıtlanması anlamına gelir.

Tebligat Kanunu'nun 21/2.maddesi aynı zamanda özünde cezalandırmayı da amaçlayan bir düzenleme içermektedir. Yasa koyucu 5490 Sayılı Kanuna göre doğru adresini zamanında nüfus müdürlüğüne bildirmeyen vatandaşı cezalandırmak amacını gütmüştür. Ancak Tebligat Yasasının dar yorumlanması, geçerli bir mazereti nedeniyle yeni adresini zamanında nüfus müdürlüğüne bildiremeyen veya önemli bir mazereti nedeniyle (yatarak hastanede tedavi gören hasta gibi) bir kaç aylığına adresinden ayrılmak zorunda kalan vatandaşın cezalandırılmasına neden olur. Yasanın yorumunda yardımcı kaynak olan madde gerekçelerini dikkate almak gerekir. Tebligat Kanunu'nda değişiklik yapılan madde gerekçelerinden de açıkça anlaşılacağı üzere iki veya üç tebligatla sorun çözülmek istenmiştir. Hem yasa metninde, hem yasanın uygulanmasını gösteren yönetmelikte ve hem de madde gerekçesinde, muhatabın sadece adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin bilinen adres olarak bildirilmesi halinde doğrudan Tebligat Kanunu’nun 21/2 maddesine göre tebligat yapılacağı açıklamasına yer verilmemiş, bilakis bildirilen adrese tebligat yapılamaması halinde aynı kanunun 21/2 maddesine göre tebligat yapılacağı önemle vurgulanmıştır. Adres kayıt sistemindeki adres tebligat yapılamayacağı açıkça anlaşılan bir adres olmadığı için, öncelikle normal bir tebligat çıkartılarak Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesinde ve Tebligat Yönetmeliği'nin 30. maddesinde muhatap lehine olan araştırmaların yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işleminin yerine getirilmesi gerekir.

Tebligatın anlamı bildirimdir. Tebligatın yazılı bildirim ve belgelendirme olmak üzere iki ana unsuru vardır. Tebligat savunma hakkı ile de sıkı sıkıya bağlıdır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 30.12.2009 tarihli ve 2009/12-563E.-2009/600 K. sayılı kararında da açıkça vurgulandığı üzere icra takibinin sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, itirazların yapılabilmesi ve takibin süratle sonuçlandırılabilmesi, ancak, tarafların icra takibinden usulünce haberdar edilmesi ile mümkündür. Zira, takip borçlusunun hangi icra dairesinde aleyhine takip bulunduğunu, hakkındaki taleplerin nelerden ibaret olduğunu bilmesi ve varsa itirazlarını zamanında ve doğru merciiye yöneltebilmesi usulüne uygun olarak yapılacak tebligat ile sağlanabilir.

Somut olayda şikayet konusu yapılan tebligatın, TK.'nun 10/2 maddesi gözardı edilerek borçluya önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan TK.'nun 21/2. maddesine göre çıkartıldığı ve bu tebligatın yukarıda anlatılan usule aykırı bir tebligat olduğu görülmüştür.

Usule aykırı tebliğin hükmü ise 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 32. ve Tebligat Yönetmeliği'nin 53.maddelerinde düzenlenmiş olup, anılan maddelerde, tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatap tebliğe muttali olmuş ise geçerli sayılıp, muhatabın beyan ettiği tarihin tebliğ tarihi olarak kabul edileceği belirtilmiştir.

O halde mahkemece, usulsüz tebligat şikayetinin kabulü ile Tebligat Kanunu'nun 32. maddesi gereğince; tebligatın tarihinin öğrenme tarihi olarak düzeltilmesine ve diğer şikayetinin incelenip oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile şikayetin reddi

yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29/04/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

Karşı Oy Yazısı :

19.01.2011 tarihinde Resmi Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe giren 11.01.2011 tarihli 6099 Sayılı Tebligat Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile adrese dayalı kayıt sistemindeki adrese tebligat usulü benimsenmiş ve bu doğrultuda 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nda değişiklikler yapılmıştır.

Karşı Oy Yazısı :

19.01.2011 tarihinde Resmi Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe giren 11.01.2011 tarihli 6099 Sayılı Tebligat Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile adrese dayalı kayıt sistemindeki adrese tebligat usulü benimsenmiş ve bu doğrultuda 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nda değişiklikler yapılmıştır.

6099 Sayılı Yasanın genel gerekçesinde, değişikliklerle, özellikle adil yargılamadaki makul süre unsurunun gerçekleşmesine önemli katkı sağlanacağı ve tebligatın güvenli bir adrese yapılmasının amaçlandığı belirtilmiştir. Yine aynı Yasanın 3.maddesinin gerekçesinde, muhataba daha kolay ulaşılabilecek bir adres biliniyorsa oraya tebligat yapılması imkânının açık tutulduğu, ancak, tebligatın yapılmasını isteyenin veya teb1igatı çıkartan makamın bildirdiği adresin, tebligata elverişli olmadığının anlaşılması ya da bu adrese tebligat yapılamaması halinde, muhatabın 5490 Sayılı Kanuna göre adres kayıt sistemindeki adresin bilinen son adresi olarak kabul edilerek, tebligat buraya yapılacağı, adres kayıt sistemindeki adresin, kişinin resmi tebligat adresi olarak kabul edildiği, hiç kimsenin, adres değişikliğini bildirmemek suretiyle ihmali veya adresini belirsiz hale getirecek kötü niyetli davranışlarıyla hak elde etmemesi gerektiği, tüm adres araştırmalarının bu adres kayıt sistemi esas alınarak yapıldığı, adres kayıt sistemi dışında ayrıca bir adres araştırması yapılmayacağı, ne tebligatı çıkartan merciin ne de posta memurunun başkaca bir adres araştırması yapmasına gerek bulunmadığı, anılan Yasanın 4.maddesinin gerekçesinde ise 10 uncu maddede yapılan değişiklikle birlikte, bilinen en son adrese çıkartılan tebligattan sonuç alınamazsa, adres kayıt sistemindeki adresin esas alınacağı, başkaca araştırma yapılmadan tebligatın o adrese yapılacağı açıklanmıştır.

6099 Sayılı Yasanın genel gerekçesi ve madde gerekçeleri ile 7201 Sayılı Yasanın 10., 21. ve 35.maddelerinde yapılan değişiklikler birlikte değerlendirildiğinde, düzenlemenin amacının 5490 Sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu ile oluşturulan adrese dayalı kayıt sisteminden yararlanarak, tebligatların daha sağlıklı bir şekilde ve daha kısa bir sürede yapılması ve bunun sonucu olarak da yargılamaların gereksiz sürüncemede kalmasının önlenmesi olduğu anlaşılmaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki, tebligat ile ilgili yasa ve tüzük(yönetmelik) hükümleri

tamamen şeklidir. Değinilen işlemler bilgilendirme yanında belgelendirme özelliği de bulunan bir usul işlemi olmakla, gerek tebliğ işlemi ve gerekse tebliğ tarihi ancak yasa ve tüzükte (yönetmelikte) emredilen şekillerle tevsik ve dolayısıyla ispat olunabilir. Bu sebeple tebligatın usul yasaları ile ilişkisi de daima göz önünde tutulmalıdır.

Hemen belirtmek gerekir ki, tebligat ile ilgili yasa ve tüzük(yönetmelik) hükümleri

tamamen şeklidir. Değinilen işlemler bilgilendirme yanında belgelendirme özelliği de bulunan bir usul işlemi olmakla, gerek tebliğ işlemi ve gerekse tebliğ tarihi ancak yasa ve tüzükte (yönetmelikte) emredilen şekillerle tevsik ve dolayısıyla ispat olunabilir. Bu sebeple tebligatın usul yasaları ile ilişkisi de daima göz önünde tutulmalıdır.

Buna göre tebligatın öncelikle muhatabın bilinen en son adresine yapılması, bu adrese tebligat yapılamaması halinde ise tebligatın muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adresine gönderilmesi gerekir. Muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adresinden başka bilinen bir adresi yok ise tebligatın anılan adrese gönderileceği tabiidir. Bu adrese çıkarılan tebligat evrakı üzerine tebliği çıkaran merciice tebligat çıkarılan adresin muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adresi olduğunun yazılması 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/8.maddesi uyarınca yasal zorunluluk olduğu gibi malumun da ilanıdır. Tebligat çıkarılan adresin muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adresi olduğu halde bu hususun tebligat evrakı üzerine yazılmamasının ise gerçeğin gizlenmesi olacağı kuşkusuzdur. Çoğunluk görüşünün aksine 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun ne 10. maddesinde ne 21.maddesinde ne de herhangi bir maddesinde, bilinen en son adrese tebligat yapılamaması halinde muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adrese önce tebligat çıkarılan adresin muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adresi olduğu yazılmaksızın, bir diğer ifade ile bu gerçeklik gizlenmek suretiyle tebligat çıkarılması gerektiğine, bu tebligatın yapılamaması halinde ikinci kez aynı adrese çıkarılacak tebligata adresin muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adresi olduğu açıklamasının yazılması gerektiğine ilişkin hiçbir düzenleme yoktur.

Bilindiği üzere Anayasa’da kuvvetler ayrılığı sistemi kabul edilmiş olup, 7.maddede yasama yetkisinin Türkiye ... Millet Meclisi'ne ait olduğu belirtilmiştir. Yargı organları ise Türkiye Büyük Millet Meclisi’nce yapılan yasal düzenlemelere uygun davranmak ve yasa hükümlerini aynen uygulamak durumundadır. Bir diğer ifade ile 7201 sayılı Yasanın 10. ve 21/2.maddelerinin yasa koyucunun iradesi doğrultusunda uygulanması halinde hak kayıplarının olabileceği endişesiyle yasa hükümlerinin göz ardı edilmesi düşünülemez.