muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5551, Karar No: 2019/5760, Tarih: 18.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/5551 E.  ,  2019/5760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık ... hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ...’in 07.03.2018 tarihli temyiz dilekçesi ile yalnızca hırsızlık suçundan hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin hükmü temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın suç tarihinde müştekinin ikametinin bahçesinden 30,00 TL değerinde soba çalması biçimindeki eyleminde, sanık hakkında TCK’nun 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 18.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9033, Karar No: 2010/2977, Tarih: 01.03.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/9033 E.  ,  2010/2977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava konusu 441 ada 82 parsel sayılı taşınmazın bağlı bulunduğu cadde veya sokak için emlak vergisine esas olmak üzere belirlenen asgari m2 fiyatının ilgili Belediye Başkanlığından getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7387, Karar No: 2020/1267, Tarih: 10.02.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/7387 E.  ,  2020/1267 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü sanığın 1,75 promil alkollü vaziyette araç kullanırken iki taraflı ve maddi hasarlı trafik kazasına sebebiyet vermesi şeklinde gerçekleşen olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kaza esnasında aracı kullanmadığına, ceza miktarına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 10/02/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2762, Karar No: 2024/6068, Tarih: 20.05.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/2762 E.  ,  2024/6068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/2149 Esas, 2023/2064 Karar

KISITLI ADAYI: ...

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Erzurum 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 08.06.2023 Tarihli ve 2023/443 Esas, 2023/728 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması sonucunda koruma amacıyla özgürlüğünün kısıtlanması istenilenin yerleşim yeri adresinin ... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Konya 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 31.10.2023 Tarihli ve 2023/2149 Esas, 2023/2064 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması sonucunda koruma amacıyla özgürlüğünün kısıtlanması istenilenin belirtilen adreste ikamet etmediği, ... adresinde ikamet ettiğinin bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 432 nci maddesi uyarınca koruma amacıyla özgürlüğün kısıtlanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukukî dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun'un “Koşulları” başlıklı 432 nci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Akıl hastalığı, akıl zayıflığı, alkol veya uyuşturucu Madde bağımlılığı, ağır tehlike arzeden bulaşıcı hastalık veya serserilik sebeplerinden biriyle toplum için tehlike oluşturan her ergin kişi, kişisel korunmasının başka şekilde sağlanamaması hâlinde, tedavisi, eğitimi veya ıslahı için elverişli bir kuruma yerleştirilir veya alıkonulabilir. Görevlerini yaparlarken bu sebeplerden birinin varlığını öğrenen kamu görevlileri, bu durumu hemen yetkili vesayet makamına bildirmek zorundadırlar.”

3. 4721 sayılı Kanun'un “Yetki” başlıklı 433 üncü maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleştirme veya alıkoymaya karar verme yetkisi, ilgilinin yerleşim yeri veya gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde bulunduğu yer vesayet makamına aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin Palandöken/Erzurum olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Erzurum 2. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle; 6100 sayılı Kanun'un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Erzurum 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

20.05.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24383, Karar No: 2013/7494, Tarih: 08.05.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/24383 E.  ,  2013/7494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Düşme

Sanığın UYAP kanalıyla Mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 28.06.2012 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, kamu davasının 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14727, Karar No: 2013/19268, Tarih: 03.12.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/14727 E.  ,  2013/19268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin ... ana bayi olup davalıya sıfır kilometre araç sattığını, aracın davalı borçlu adına trafikte tescil edildiğini, ödenmeyen bakiye 20.000 TL yönünden icra takibi yapıldığını, davalının takibe itiraz ettiğini, icra takibinden sonra 10.000TL nin borçlu namına haricen müvekkiline ödendiğini belirterek icra takibinden sonra ve davadan önce borçlu namına yapılan ödeme düşülerek dava tarihine göre bakiye alacağın belirlenmesi sureti ile bakiye alacak yönünden itirazın iptaline ve % 40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davalının esnaf ve sanatkarlar kredi kefalet kooperatifinden kredi çekerek aracı dava dışı ... Oto Dizany ve Tur. San. Tic. Ltd Şti' den satın aldığını ve ödemeleri de dava dışı şirkete yaptığını, dava tarihinden sonraki ödemelerle birlikte borcun sona erdiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre; taraflar arasında sözleşme bulunmadığı, aracın davalı adına kayıtlı olduğu, tescil işleminin davacının davalı adına düzenlediği fatura üzerinden gerçekleştiği, aracın davalı tarafından davacı şirketten alınmasından dolayı davalının borçtan sorumlu olduğu, takip tarihi itibariyle borç, 20.000.TL olup takip tarihinden sonra çeşitli tarihlerde toplam 20.000 TL'nin ödendiği, ödemelerin önce faiz, vekalet ücreti, icra masraf ve ferilerinden mahsup edilmesi gerektiği, ödemelerin takip dosyasından mahsubu ile 07/09/2011 tarihi itibari ile davalının bakiye borcunun 4.080.62.TL olduğu, bu husustaki bilirkişi raporunun dosya kapsamına, yargıtay kararlarına usul ve yasaya uygun bulunarak benimsendiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, itirazın 4.080.62.TLlik kısım yönünden iptaline, bu miktar üzerinden 07/09/2011 gününden itibaren yıllık % 16 üzerinden faiz yürütülerek takibin devamına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının takipten sonra davadan önce yapılan ödemeleri borçtan mahsup ederek bakiye alacak üzerinden itirazın iptali davası açtığı, dava tarihinden sonra da ödemeler yapıldığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır. İtirazın iptali davalarında davadan sonra yapılan ödemeler infazda icra müdürlüğü tarafından nazara alınabilir. Bu durumda mahkemece dava tarihindeki haklılık durumu gözetilerek yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilmesi, davadan sonra yapılan ödemelerin infazda nazara alınması yönünde hüküm kurulması gerekirken davadan sonra yapılan ödeme miktarları dikkate alınarak kalan borç miktarı üzerinden kısmen kabul, kısmen red kararı verilip bu doğrultuda vekalet ücreti ve yargılama giderlerinin hesaplanması doğru görülmemiş olup,hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 03.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1779, Karar No: 2020/5237, Tarih: 19.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/1779 E.  ,  2020/5237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 03.05.2017 gün ve 2016/704-2017/349 sayılı kararı bozan Daire'nin 07.01.2019 gün ve 2017/2781 - 2019/8 sayılı kararı aleyhinde taraf vekilleri tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1976 yılında evlendiğinde takılan altın ve ziynet eşyaları ile ailesinden intikal eden eşyaları Emniyet Sandığı ...Şubesinden 25.06.1976 tarihinde kiraladığı 126 numaralı kasaya koyduğunu, 1983 yılında Emniyet Sandığının kapatılarak Ziraat Bankası'na bağlandığını, kiralık kasaların da önce Ziraat Bankası ... Şubesine, sonra da ...Şubesine devredildiğini, müvekkilinin yıllık kasa kiralarını muntazam bankaya ödediğini, 2003 yılında banka görevlilerince kasa dairesinde yapılan incelemede müvekkiline ait kasanın bulunamadığını ve durumun tutanak ile tespit olunduğunu, söz konusu kasada müvekkilinin 80.000 TL değerinde ziynet eşyasının bulunduğunu, kasa kaybı nedeniyle maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek, 80.000 TL maddi ve 40.000 TL manevi tazminatın 11.09.2003 tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, uyulmasına karar verilen bozma ilamı ve davaya konu kasanın kirasının ödendiği ve anahtarının da mevcut olduğu gözetildiğinde kasanın kiralandığının anlaşıldığı, kasaya konulan mallar ile ilgili herhangi bir tutanak usulü bulunmadığından beyanın esas olduğu, aksi kanıtlanamadığı için davacının var olduğunu iddia ettiği ziynet eşyalarının kasada olduğunun kabulü gerekeceği, bu ziynet eşyalarının güncel değerine davacı lehine maddi tazminat olarak hükmetmek gerektiği, ziynet eşyalarının kaybından dolayı duyulan üzüntü nedeniyle davacının aşırı zenginleşmesine ve davalının maddi değer kaybına uğramayacağı uygun bir miktara davacı lehine manevi tazminat olarak hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 68.835,00 TL maddi ve 15.000,00 TL manevi tazminatın faiziyle davalıdan tahsiline dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur.

Taraf vekilleri, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Taraf vekilleri, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 20,80 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 477,45 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen taraflardan ayrı ayrı alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 19.11.2020 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava, taraflar arasında düzenlenen kiralık kasa sözleşmesinden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın tahsili istemine ilişkindir.

Davacının 26.05.1976 tarihinde Emniyet Sandığı ...Şubesinde kiraladığı 126 nolu kasanın 02.01.1984 tarihinde T.C. Ziraat Bankası’na devredildiği ve kiralık kasanın bulunamadığı konusunda herhangi bir uyuşmazlık yoktur.

Bu husus Dairemizin önceki bozma ilamlarıylada kabul görmüş ve kesinleşmiştir.

Uyuşmazlık, kiralık kasada bulunan eşyaların maddi değeri, dolayısıyla uğranılan zararın miktarı ve manevi tazminata ilişkin yasal koşulların oluşup oluşmadığı hususlarında toplanmaktadır.

Davalı banka kiralık kasanın kaybolması nedeniyle kusurlu olup meydana gelen maddi zararın tamamından hukuken sorumludur.

Uyuşmazlık konusu olaya uygulanması gereken 818 sayılı Mülga Borçlar Kanunu’nun 98/2. maddesi yollamasıyla haksız fiillerden doğan sorumluluğa ilişkin hükümler kıyas yoluyla sözleşmeye aykırılık hallerine de uygulanır. BK’nın 42/1. maddesi hükmü uyarınca zarara uğranıldığının ve zararın miktarını ispat, zarara uğradığını iddia eden davacıya aittir.

Gerçek zararın miktarının ispati mümkün olmadığı takdirde ise BK’nın 42/2. maddesi uyarınca hakim olayların olağan akışının ve zarar görenin aldığı önlemleri dikkate alarak zararın miktarını hakkaniyete uygun olarak belirler.

Somut olayda, davacı 1976 yılında evlendiğinde takılan altın ve çeşitli ziynet eşyaları ile ailesinden kendisine intikal eden hatıra ve mücevheratı kiraladığı kasaya koyduğunu ileri sürmüştür. Dava dilekçesinde de özellikleri belirsiz bir takım ziynet eşyası ve mücevheratın bulunduğunu belirtmiştir.

Somut olayda, davacı 1976 yılında evlendiğinde takılan altın ve çeşitli ziynet eşyaları ile ailesinden kendisine intikal eden hatıra ve mücevheratı kiraladığı kasaya koyduğunu ileri sürmüştür. Dava dilekçesinde de özellikleri belirsiz bir takım ziynet eşyası ve mücevheratın bulunduğunu belirtmiştir.

Ziraat Bankası Teftiş Kurulu Başkanlığınca yapılan idari soruşturma raporunda davacının beyanına başvurulmuş, davacı buradaki 7. soruya karşılık verdiği cevap 7. de “Kiralık kasada nikahta takılan takılarla, ailemden intikal eden zincir ve inci var. Ayrıca ya Malazgirt ya da Cumhuriyetin 50. yılını temsil eden hatıra para var. Saç örgüsü şeklinde ince bilezik vardı. 40 gr değerindeydi. Kol saati var gümüş yüzüğüm var. 1,5 metre uzunluğunda zincir var. Birde altın kaplamalı köstekli saat var.” şeklinde beyanda bulunmuştur. Oysa dava dilekçesinde bu beyanın aksine çok daha çeşitli ve miktarda hiçbir şekilde düğünde takılan ziynet eşyası niteliğinde bulunmayan bir çok değerli eşyanın bulunduğunu ileri sürmüştür. Bu dahi davacının kiralık kasada ne tür kıymetli eşya bulunduğuna dair kesin bir kanaatin olmadığını göstermektedir.

Davacı kiralık kasada bulunduğunu iddia ettiği kıymetli eşyaları her türlü delille ispatlayabilir. Oysa dosya kapsamında davacının çelişkili beyanlarını içeren soyut iddiası dışında, iddiasını ispatlayacak herhangi bir delil bulunmamaktadır. Ziynet eşyasına ilişkin ziynet senedi, düğünde takılan takılara ilişkin fotoğraf, video kaydı, fatura gibi deliller olmadığı gibi belirttiği mücevherlere ilişkin de herhangi bir delil bulunmamaktadır.

Kaldı ki bu kadar maddi ve manevi değeri olan eşyaların 27 yıl süre ile akibetinin hiç takip edilmemesi de kuşkuyu artırmaktadır.

Tüm bu açıklanan nedenlerle davacı BK’nın 42/1. maddesi uyarınca kiralık kasada bulunan değerli eşyaların neler olduğunu ve zararın miktarını usulüne uygun herhangi bir delille ispatlayamamıştır. Bu nedenle mülga 818 sayıl BK’nın 42/2. maddesi uyarınca hakimin olayların olağan akışını ve zarar görenin aldığı önlemleri dikkate alarak zararın miktarını re’sen hakkaniyete göre belirlemesi gerekir.

Ayrıca zarar görenin fiili, meydana gelen zararın artmasına neden olmuş ise, bu durum birlikte kusur olarak kabul edilir. Bu durumda BK’nun 44/1 fıkrası uyarınca maddi tazminattan uygun bir indirim yapılması gerekir. Davacı 27 yıl süre kiralık kasanın akıbetini araştırmamış olmaması, değişen adresini yıllarca bankaya bildirmemesi, kiralık kasanın da emniyet sandığından bankaya devri nedeniyle devrin akıbeti konusunda herhangi bir girişimde bulunmadığından zararın artmasından dolayı müterafik kusuru bulunmaktadır.

Davacının manevi tazminat istemine gelince; 818 sayılı BK’nunda sözleşmeye aykırılıktan doğan sorumluluk nedeniyle manevi tazminat ödeneceğine ilişkin bir hüküm bulunmamaktadır. Sözleşmeye aykırılık tek başına manevi tazminat gerektirmez. Ancak borcun zamanında veya hiç yerine getirilmemesi nedeniyle meydana gelen olaylardan dolayı davacının kişilik hakları ihlal edilmiş veya bu olaylar nedeniyle büyük bir acı, üzüntü meydana gelmiş ise somut olayın özelliğine göre manevi tazminata hükmedilebilir. (BK 49. md.)

Davacı Teftiş Kurulunca yapılan idari soruşturma sırasındaki beyanında kiralık kasadaki eşyaların bir kısmının aileden yadigar manevi değeri olan eşyalar olduğu yönünde hiçbir beyanda bulunmadığı gibi, aile yadigarı, manevi değeri çok yüksek olan kişideki öneminin de büyük olduğu bir takım değerli eşyaları 27 yıl gibi çok uzunca bir süre arayıp sormaması ilgilenmemesi nedeniyle davacının eşyaların kaybolmasından dolayı acı ve üzüntü içerisinde olduğu yönünde kuşkular olduğu, bu durumda da manevi tazminatın yasal unsurlarının da gerçekleşmediği gözetilerek davacının manevi tazminat isteminin reddi gerekir.
Yargıtay — Esas No: 2017/1031, Karar No: 2021/105, Tarih: 16.03.2021

**Ceza Genel Kurulu         2017/1031 E.  ,  2021/105 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 9. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 401-346

Sanık ...’in insan ticareti suçundan TCK’nın 80/1, 62, 50 ve 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis ve 80 TL adli para cezasıyla; fuhuş suçundan ise aynı Kanun’un 227/2, 227/4, 62, 50. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis ve 100 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 03.05.2011 tarihli ve 203-353 sayılı hükümlerin, sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyanın gönderildiği Yargıtay 8. Ceza Dairesince verilen 16.07.2012 tarihli ve 24136-24677 sayılı görevsizlik kararı üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 17.05.2013 tarih ve 8743-7722 sayı ile;

" Sanıkların savunmalarının aksine insan ticareti ve fuhuş suçlarını işledikleri yönünde mağdurun iddialarını doğrulayacak nitelikte, mahkumiyetlerine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilmeden beraatleri yerine yazılı şekilde mahkûmiyetlerine karar verilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesince 28.10.2013 tarih ve 401-346 sayı ile bozma kararına direnilerek bu kez sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan TCK’nın 109/2, 109/3-b, 109/5, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis ve 80 TL adli para cezasıyla; fuhuş suçundan ise aynı Kanun’un 227/2, 227/4, 62, 50. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis ve 100 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba karar verilmiştir.

Direnme kararına konu bu hükümlerin de sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.03.2016 tarihli ve 57839 sayılı "Bozma" istekli tebliğnamesiyle dosyanın gönderildiği Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.12.2016 tarihli ve 336-1697 sayılı yazısı ile 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesiyle değişik CMK'nın 307. maddesi uyarınca inceleme yapılmak amacıyla dosya kendisine gelen Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 01.03.2017 tarihli ve 3-415 sayılı ve Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 05.04.2017 tarihli ve 1844-1863 sayılı karışılıklı görevsizlik kararları üzerine görev uyuşmazlığını çözümleyen Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca 13.07.2017 tarihli ve 150-170 sayılı kararıyla dosyanın intikal ettiği Yargıtay 9. Ceza Dairesince 26.09.2017 tarih ve 2725-8763 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Direnmenin kapsamına göre inceleme sanık ... hakkındaki mahkûmiyet hükümleriyle sınırlı olarak yapılmıştır.