muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12783, Karar No: 2015/11841, Tarih: 15.06.2015

maddi ve hukuki olgulara ve özellikle davalıların toplam %100 oranındaki kusur ve sorumluluk durumuna göre; eldeki asıl dava dosyası ile birleşen 2007/4 esas sayılı dosyada kaza sonucu sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerleri ile sosyal yardım zammı toplamının %10’unun, davacı Kurum tarafından açılan ilk rücu davasında hüküm altına alınıp kararın kesinleştiği ve işbu ikinci davaya ilişkin olarak %90 kusur farkının bulunduğu, asıl dosya ile birleşen 2007/3 esas sayılı dosyada ise kaza sonucu sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerleri ile sosyal yardım zammı toplamının %50’sinin, davacı Kurum tarafından açılan ilk rücu davasında hüküm altına alınıp kararın kesinleştiği ve işbu ikinci davaya ilişkin olarak %50 kusur farkının bulunduğu belirgin olmakla, her iki birleşen dosya yönünden sigortalıya ve hak sahiplerine bağlanan gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile sosyal yardım zammı, davacı Kurumdan sorulup açıklıkla belirlenerek, bu tutarlara, anılan kusur farkı oranı uygulanmak suretiyle rücu alacağına karar verilmesi gerekirken, mahkemece eksik inceleme ve hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13977, Karar No: 2012/6812, Tarih: 10.04.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/13977 E.  ,  2012/6812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 22/12/2010

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin geçerli neden olmaksızın feshedildiğini belirterek, feshin geçersizliğine, müvekkilinin işe iadesine ve kanuni haklarının belirlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, yetki itirazında bulunmuş, esastan da feshin haklı sebebe dayandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, işe iadeye karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre, yetkili mahkemenin hangi İş Mahkemesi olduğu uyuşmazlık konusudur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu 5. maddesinde iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemelerini belirlemiştir. Buna göre, "İş Mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz."

İş Mahkemesine açılan dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli mahkemede açılmalıdır.

İş Mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan davalı tarafça süresinde yapılmasa da hakim tarafından kendiliğinden bu husus göz önünde bulundurmalıdır. Bir başka anlatımla hakim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de re'sen yetkisizlik kararı verebilir.

Somut uyuşmazlıkta, sunulan işyeri kayıt ve belgelerine göre, davalı şirketin merkezi ve davacının çalıştığı yerin ....Esenler/İstanbul adresinde bulunduğu, bu yerin Bakırköy ilçe sınırları dahilinde yer aldığı ve Bakırköy mahkemelerinin yetkili olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece 5521 sayılı Kanun'un belirtilen hükmü gereği yetkisizlik kararı verilerek dosyanın yetkili Bakırköy mahkemesine gönderilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Açıklanan nedenle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18376, Karar No: 2015/11133, Tarih: 24.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/18376 E.  ,  2015/11133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Mahallesi ... parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan buğday (yan ürün saman) ve kavunun 2013 yılı itibarıyla sulu ve kuru şartlarda dekar başına asgari ve azami verimini, ayrıntılı üretim giderleri çizelgesi (tüm gider kalemlerini açıklayan) ve kilogram başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

2-Dava konusu taşınmaz üzerinde yer alan ağaçların yaş ve cinsleri belirtilmek suretiyle 2013 yılı rayiç değerlerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1907, Karar No: 2018/378, Tarih: 17.01.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/1907 E.  ,  2018/378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, ilave tediye, ikramiye ile ücret fark alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1- Dosyadaki bilgi ve belgelere, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin taktirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Mahkemece bozmadan sonra yapılan araştırma sonucu davacının ücret farkı alacağından bir kısmının davadan önce, 4.235,52 TL. sinin davadan sonra ödendiği anlaşılmakla, davalı davaya sebebiyet verdiğinden vekalet ücreti hesabında davadan sonra ödenen miktarın da davacı lehine dikkate alınması gerektiğinin gözetilmemesi sonucunda davacı lehine noksan, davalı lehine fazla vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. Maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Sonuç:

Hüküm fıkrasının vekalet ücretlerine ilişkin paragraflarının çıkartılarak, yerlerine ayrı ayrı;

“ – Davacı vekil ile temsil edildiğinden karar tarihindeki AAÜT. si uyarınca kabul edilen ve davadan sonra ödenen miktarlar dikkate alınarak hesaplanan 2.825,64 TL. nispi vekalet ücretinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine,

- Davalı vekil ile temsil edildiğinden karar tarihindeki AAÜT. si uyarınca kabul edilen ve davadan sonra ödenen miktarlar dikkate alınarak hesaplanan 1.800,00 TL. maktu vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile davalıya verilmesine, paragraflarının yazılmasına, yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.01.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2012/11800, Karar No: 2012/18375, Tarih: 04.12.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/11800 E.  ,  2012/18375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirketin, davalı şirketten satın alacağı emtia/temizlik ürünlerine karşılık 06.12.2007 tarihinde ... Bakanlığı ... İç Tedarik Bölge 2 nolu İhale Komisyonu Başkanlığından olan alacağından 25.000.00.TL'sini ... 15. Noterliği'nin temliknamesi ile davalıya temlik ettiğini, davalının müvekkili şirketten temlik aldığı 25.000,00 TL tutarı ... Bakanlığından tahsil ettiğini, davalı yanın 25.000,00 TL temlik bedelini aldıktan sonra müvekkili şirkete sadece 18.000,00 TL tutarında temizlik ürünü satarak faturasını keşide ettiğini, davalının müvekkili şirkete 7.000,00 TL bedelli daha mal vermesi gerekirken mal vermediğini, parayı da iade etmediğini belirterek, 7.000.TL'nin 06.12.2007 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir. Davalı vekili, davacı firma ile müvekkili şirket arasında yapılan ticari ... gereği taraflar arasında her hangi bir borç ve alacak ilişkisinin kalmadığını, davacının iddia ettiği şekilde müvekkilinin 7.000,00 TL borcu bulunmadığını, davacı yana talep edilen tutarın karşılığı olarak bir takım mal ve hizmetler verildiğini, ayrıca danışmanlık hizmeti verildiğini, bu hususun müvekkili tarafından 06.05.2009 tarihinde davacı yana fatura edildiğini, şirket defter ve kayıtları incelendiğinde müvekkilinin davacı yana borcunun bulunmadığının görüleceğini bildirerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.Mahkemece, Mali müşavir bilirkişi İleri Akıncı tarafından hazırlanan 15.02.2011 havale tarihli bilirkişi raporu esas alınmak sureti ile, davacının davalı yana temlik ettiği 25.000,00 TL bedelden dolayı davalıdan 6.999,10 TL alacaklı olduğu, davalının söz konusu alacağa karşın kesmiş olduğu 06.05.2009 tarihli 7.000,00 TL tutarlı fatura içeriği mal ve hizmeti davacıya verdiğini kanıtlayamadığı, bu faturanın davacı tarafa tebliğ edilmediği, davacı tarafın ticari defter ve kayıtlarında da yer almadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, mahkeme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 04.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5372, Karar No: 2013/10361, Tarih: 14.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/5372 E.  ,  2013/10361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanığın hükmü temyizde hukuki yararı bulunmayıp temyiz isteminin de hükmün gerekçesine yönelik bulunmadığı gözetilerek temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2) Katılan idare vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde ;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen orman yüksek mühendisi bilirkişi raporunda dava konusu yerin memleket haritasında ... renkle tefrik edilmiş orman açıklığı dahilindeki alanda kaldığının, eğimin %40 değerde olup ... muhafaza karakteri taşıdığının tespit edilmesine karşılık orman sayılmayan yerlerden olduğunun belirtilmesine, keşif zaptında mahkemece dava konusu yerin 20-25 metre kuzeyinde eylemli orman alanının başladığının gözlemlenmesine; dosya ekinde bulunan mahkemenin 2006/41 Esas, 189 Karar sayılı, sanığın 6831 sayılı Kanunun 93/1. maddesi gereğince cezalandırılmasına karar verilen dosyanın yapılan keşfi sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda da dava konusu yerin mevkiinin farklı olmasına karşılık memleket haritasında belirlenen koordinatlarının bu dosya ile aynı olduğunun, Kadastro Müdürlüğünün yazısından dava konusu yerde arazi kadastrosunun yapılıp 07/04/1966 tarihinde kesinleştiğinin anlaşılmasına göre arazi kadastrosunda dava konusu yerin hangi vasıfla tespit edildiğinin araştırılıp mahallinde konusunda uzman farklı orman mühendisleri ve harita tekniğinden anlayan harita mühendisinden oluşturulacak bir bilirkişi heyeti vasıtasıyla yeniden keşif yapılıp arazi kadastro tutanaklarının, en eski tarihli memleket haritaları ile amenejman haritası ve celbedilecek hava fotoğraflarının, yine mahkemenin 2006/41 Esas, 189 Karar sayılı dosyasının dava konusu yere tatbiki ile önceki dosya ile ayni yer olup olmadığının, tüm teknik özellikleri itibariyle orman sayılan yerlerden olup olmadığının, evveliyatı itibariyle ormandan kazanılıp kazanılmadığının, halihazırdaki durumu itibariyle orman vasfında olmasa bile salt toprağının dahi orman olarak kabulu gerektiğinin de nazara alınarak yerin vasfının şüpheye yer vermeyecek şekilde tesbitinden ve bilirkişi raporundaki çelişkilerin giderilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/717, Karar No: 2017/485, Tarih: 21.11.2017

**Ceza Genel Kurulu         2017/717 E.  ,  2017/485 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Günü : 18.05.2016

Sayısı : 44-57

Nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'nin TCK'nun 102/2, 43/1, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 15 yıl; TCK'nun 109/2-5, 43/1, 53 ve 63. maddeleri gereğince 9 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin Artvin Ağır Ceza Mahkemesince verilen 12.06.2015 gün ve 35-59 sayılı kısmen resen temyize tabi olan hükümlerin, sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 22.03.2016 gün ve 225-2811 sayı ile;

"...Mahkemece 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesinin birinci fıkrasında belirtilen hususlar gözönünde bulundurularak gerekçesini de göstermek suretiyle alt sınırdan uzaklaşılarak temel ceza belirlenebilir ise de; dosya içeriği ile suçların işleniş biçimi, sanığın kastının yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı ve orantılılık koşulları da gözetilerek, sanık hakkında sübutu kabul olunan suçlardan adalet ve hakkaniyete uygun biçimde ve aynı gerekçelerle TCK'nın 43. maddesi uygulanırken de bu ilkelere uyularak ceza tayini gerekirken, alt sınırdan makul oranı aşacak şekilde ayrılmak suretiyle fazla ceza tayini..." isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Artvin Ağır Ceza Mahkemesi ise 18.05.2016 gün ve 44-57 sayı ile;

"Her ne kadar ceza miktarı belirlenirken dosya içeriği ile suçların işleniş biçimi, sanığın kastının yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı ve orantılılık koşulları da gözetilerek, sanık hakkında sübutu kabul olunan suçlardan adalet ve hakkaniyete uygun biçimde makul oranı aşacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması, ayrıca aynı gerekçelerle TCK'nın 43. maddesi uygulanırken de bu ilkelere aykırı davranılması bozma nedeni yapılmış ise de;

Temel cezanın belirlenmesine ilişkin ilkeler ise 5237 sayılı TCK’nun 61/1. maddesinde, 765 sayılı TCK’nun 29. maddesine benzer olarak;

'(1) Hâkim, somut olayda,

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,

Göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler' şeklinde düzenlenmiştir.

5237 sayılı TCK’nun 'Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi' başlıklı 3. maddesinin birinci fıkrasındaki, 'Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur' biçimindeki hüküm ile de işlenen fiil ile hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirleri arasında 'orantı' bulunması gerektiği vurgulanmıştır.

Göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler' şeklinde düzenlenmiştir.

5237 sayılı TCK’nun 'Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi' başlıklı 3. maddesinin birinci fıkrasındaki, 'Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur' biçimindeki hüküm ile de işlenen fiil ile hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirleri arasında 'orantı' bulunması gerektiği vurgulanmıştır.

Kanun koyucu, cezaların kişiselleştirilmesinin sağlanması bakımından hâkime, olayın özelliği ve işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı bir şekilde gerekçesini göstererek iki sınır arasında temel cezayı belirleme yetki ve görevi yüklemiştir. Hâkimin temel cezayı belirlerken dayandığı gerekçenin TCK’nun 61/1. maddesine uygun olarak, suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığı, failin güttüğü amaç ve saiki ile ilgili dosyaya yansıyan bilgi ve belgelerin isabetle değerlendirildiğini gösterir biçimde kanuni ve yeterli olmalıdır.

Cinsel saldırı suçu yönünden, sanık hakkında 6545 sayılı Yasanın 58. maddesindeki değişiklikten önceki 5237 sayılı Yasanın 102/2. maddesinin alt sınırının 7 yıldan 12 yıla kadar hapis cezası olarak belirlendiği, ayrıca sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 43/1. maddesinin uygulanması halinde ise 1/4 ile 3/4 oranında artırım yapılması gerektiği dikkate alındığında, alt sınırdan uygulama yapıldığında sonuç cezanın 8 yıl 9 ay hapis cezası olduğu, üst sınırdan uygulama yapıldığında sonuç cezanın 21 yıl olduğu, mahkememizce bu suç yönünden ise 8 yıl 9 ay hapis ile 21 yıl hapis cezası arasında 15 yıl hapis cezası belirlendiği,

Kişi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden, 5237 sayılı TCK'nun 109/2. maddesinde 2 yıldan 7 yıla kadar hapis cezası olarak belirlendiği, 5237 sayılı Yasanın 109/5. maddesi gereğince yarı oranında artırım yapılması gerektiği, 5237 sayılı TCK'nun 43/1. maddesinin uygulanması halinde ise 1/4 ile 3/4 oranında artırım yapılması gerektiği dikkate alındığında, alt sınırdan uygulama yapıldığında sonuç cezanın 3 yıl 9 ay hapis cezası olduğu, üst sınırdan uygulama yapıldığında sonuç cezanın 18 yıl 4 ay 15 gün olduğu, mahkememizce bu suç yönünden ise 3 yıl 9 ay hapis ile 18 yıl 4 ay 15 gün hapis cezası arasında 9 yıl hapis cezası belirlendiği görülmüştür.

Dosyanın incelenmesinde, sanığın 1972 doğumlu, mağdurun ise 1985 doğumlu, sağır ve dilsiz olduğu, eylemin kendisine karşı zorla gerçekleştirildiği, eylem sayısının yedi olduğu, sanığın bu konuda mağdurun annesi tarafından uyarılmasına karşın eylemlerine devam ettiği, ayrıca bu olayın mağdurun aşamalardaki bir biri ile tutarlı beyanları ile mağdurun annesi ... ile tanık....'nın beyanlarından da açık bir şekilde anlaşıldığı, hatta bir dönem cinsel saldırı eylemi sonrası mağdurda anksiyete bozukluğu belirtileri gösterdiği, ancak zamanla bu durumun düzeldiğinin anlaşıldığı, Yusufeli ilçesinin küçük bir ilçe olduğu, bu nedenle mağdurun ortam değiştirmesinin dahi mümkün olmadığı, sürekli yaşanan olaydan dolayı etkileneceği, sanığın mağdurun sağır ve dilsiz olmasından faydalanarak kimseye olayları anlatamayacağı düşüncesi ile bu suçu işlemiş olduğu anlaşılmıştır.

Mahkememizce karar verilmeden önce mağdur gerek yüzyüze gerekse CD incelemesinde bizzat gözlemlenmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesinde de onama istenmesine karşın, tebliğnameye aykırı karar çıkmasına karşın, karara da itirazda bulunulmadığı anlaşılmıştır.

Mahkememizce her iki suç yönünden temel cezanın ve zincirleme suç hükümlerine göre artırım oranının, somut olayda yargılama aşamasında sanığı gözlemleyen, yüz yüzelik ilkesi gereğince delilleri takdir eden mahkememiz tarafından alt ve üst sınırlar arasında, dosya muhteviyatına uygun 5237 sayılı Yasanın 3 ve 61. maddesinde belirtilen suçun işleniş biçimi, suç kastının yoğunluğu, hak ve nasafet kuralları ve 'orantılılık' ilkesi de gözönüne alınarak makul bir oranda belirlendiği, bu nedenle önceki mahkeme kararımızın usul, yasa ve dosya kapsamına uygun olduğu anlaşıldığından, mahkememiz hükmünde direnilmesine karar verilmiştir.

2- Her ne kadar mahkememizin hükümlerinden sonra Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 140-85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması gerektiği belirtilerek mahkememiz kararı bozulmuş ise de, söz konusu iptal kararının hükümden sonra verilmiş olması, ayrıca infaz aşamasında bu durumun hapis cezasının kanuni sonucu olarak uygulanmasının zorunlu olması, ayrıca bir çok Yargıtay ilamında bu durumun düzeltilerek onandığı ya da infaz aşamasında değerlendirilebileceğinden bozma nedeni dahi yapılmadığı anlaşıldığından, mahkememizce, söz konusu iptal kararının infaz aşamasında da değerlendirilebileceği dikkate alınarak, önceki hükümlerde bu konuda da direnilmiştir." şeklindeki gerekçeyle direnerek, ilk hükümde olduğu gibi sanığın mahkûmiyetine karar vermiştir.

Kısmen resen temyize tabi olan bu hükümlerin de sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığını 06.09.2016 gün ve 284612 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 14.12.2016 gün ve 1223-1750 sayı ile; 6763 sayılı Kanunun 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 14. Ceza Dairesince 18.04.2017 gün, 422-2113 sayı ve oyçokluğuyla direnme kararı yerinde görülmemiş,

Daire Üyesi H. Arslan; "Sayın çoğunluk ile aramızdaki görüş ayrılığı temel cezaların ve teselsül nedeniyle yapılan artırım oranının alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilirken gösterilen gerekçenin yasal ve yeterli olup olmadığı, cezaların orantılılık ilkesine ve hakkaniyete uygun olarak belirlenip belirlenmediği hususuyla sınırlıdır.

Dosya içeriğine ve oluşa uygun kabule göre; 1972 doğumlu sanığın, 1985 doğumlu olup sağır ve dilsiz olan mağduru kimsenin göremeyeceği yerlere götürüp cebir ve şiddet kullanarak fiili livata suretiyle yedi kez nitelikli saldırıda bulunduğu, eyleme bağlı olarak sonradan iyileşen anksiyete bozukluğu belirtileri oluştuğu, eylemi öğrenen mağdurun annesinin uyarılarına rağmen sanığın fiilini sürdürdüğü, ikamet edilen ilçenin küçük olması nedeniyle mağdurun ortam değiştirip bunlardan kurtulmasının olanaklı olmadığı, mağdurun sağır ve dilsiz olmasından dolayı kimseye anlatamayacağı düşüncesiyle eylemlerini gerçekleştirdiği anlaşılmaktadır.

Yerel mahkemece, temel cezalarının belirlenmesi sırasında alt sınırdan uzaklaşma gerekçesi olarak kararın hüküm bölümünde; TCK'nun 3/1 ve 61. maddeleri gereğince suçun işleniş biçimi ve suç kastının yoğunluğu hususlarının gösterildiği, yine birden fazla gerçekleştirdiğinden aynı yasanın 43. maddesi uyarınca takdiren 1/2 oranında artırım uygulandığı anlaşılmaktadır.

Ceza kanunları genel olarak, her bir suça uygulanacak cezayı sabit ceza şeklinde değil, alt ve üst sınırlar arasında bir miktarın belirlenmesine imkan verecek şekilde öngörmektedir. Bu durumlarda ceza kanunumuzda olduğu gibi cezanın somut şekilde belirlenmesi yargıcın taktir yetkisine bırakılmıştır, ancak keyfiliği, soyut nedenlerle ceza tayinini ve takdirde yanılgıyı önlemek, kararı aydınlatmak, tarafları tatmin etmek, uygulama birliğini ve denetimi sağlamak amacıyla iki sınır arasında temel cezanın belirlenmesine ilişkin ilkeler ile uygulanması gereken yöntem 5237 sayılı TCY’nın 61/1. maddesinde ayrıca gösterilmiştir. Buna göre: '(1) Hâkim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,