muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12322, Karar No: 2016/10841, Tarih: 24.11.2016

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulü ile 4.961,32 TL geçici iş gücü kaybı ve otlama 1.000,00 TL tedavi giderinden ibaret toplam 5.961,32 TL maddi tazminatın 25.05.2009 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasında yaralanmadan kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece hükme esas alınan ve ATK 3. ihtisas Dairesince hazırlanan 29.06.2012 tarihli raporda, davacı ...'ın hali hazırda maluliyeti bulunmadığı, yaralanmasına göre 9 ay iş göremeyeceği, ancak kalça ekleminde bir fonksiyon kaybı olmamasına rağmen meydana gelen kırığın özeliğine göre kalça ekleminde zamanla birtakım değişikliler meydana gelebileceği, buna bağlı olarak kalça ekleminde hareket kısıtlılıkları oluşabileceği belirtilerek, ileride maluliyet durumu oluşturabilecek gelişen durumun ortaya çıkabileceğine işaret edilmiştir. Bu rapora göre davacı hakkında mahkemece sadece geçici iş göremezlik tazminatına hükmedilmiş, maluliyet tazminat talebi ise red edilmiştir. Ancak ATK raporunda dikkat çekildiği üzere davacının kalçasında maluliyete neden olabilecek gelişen bir durumun zamanla ortaya çıkabileceği belirtilmesine rağmen davacının yeniden muayenesi sağlanarak gelişen bir durumun ortaya çıkıp çıkmadığı araştırılmamıştır. Eksik inceleme ile karar verilemez. Bu halde, davacının muayenesi yapılarak dava tarihinde yürürlükte bulunan Çalışma gücü ve meslekte kazanma gücü kaybı oranı tespit işleri yönetmeliğine uygun şekilde davacının zamanla bir maluliyeti oluşup oluşmadığı, oluştu ise maluliyet oranının tespiti ve maluliyetinin dava konusu kaza sonucu meydana gelip gelmeyeceğine ilişkin Adli Tıp Kurumu’ndan rapor alınarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yeniden muayene edilmesi sağlanmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozma nedeni yapılmıştır.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 24.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6062, Karar No: 2021/3639, Tarih: 18.03.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/6062 E.  ,  2021/3639 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin(kapatılan) bozma kararına uyularak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Ak Sigorta A.Ş. ve Groupama Emeklilik A.Ş. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

7201 sayılı Tebligat Kanunun 10.maddesinde Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır. Şu kadar ki; kendisine tebliğ yapılacak şahsın müracaatı veya kabulü şartiyle her yerde tebligat yapılması caizdir. düzenlemesi yer almaktadır.

Eldeki davada, davalı ... Müh ve İnş San Tic Ltd Şti’nin 07/02/2018 tarihli Türkiye Ticaret Sicili Gazetesinde yer alan ilana göre bilinen en son merkez adresinin “...” adresi olduğu, buna rağmen Mahkemece adı geçen şirketin eski tescil kaydında yer alan adrese Tebligat Kanunun 35. maddesine göre tebliğ yapıldığı anlaşılmaktadır.

O halde, Mahkemece davalı ... Müh ve İnş San Tic Ltd Şti. için, öncelikle davalı şirketin bilinen “...” adresine gerekçeli kararının tebliğ edilmesi, bu adresten tebligatın bila tebliğ iade gelmesi halinde ise şirketin bağlı bulunduğu ilgili Ticaret Sicil Müdürlüğünden durumu ve adresi sorularak

a) Faal olması durumunda güncel adresine gerekçeli kararın ve davacılar vekilinin temyiz dilekçelerinin tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra

b) Tasfiye halinde ise tasfiye memurlarına gerekçeli kararın ve davacı vekilinin temyiz dilekçelerinin adrese tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra

c) Terkin edilmiş ise adı geçen şirketin ihyasının sağlanması, şirkete tasfiye memurunun atanması için davacı vekiline uygun süre verilerek gerekçeli kararın adı geçen davalı şirkete atanacak tasfiye memuruna yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. (HMK 366.) maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7667, Karar No: 2023/9785, Tarih: 16.10.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/7667 E.  ,  2023/9785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1833 E., 2023/521 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Batı 3. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/84 E., 2021/233 K.

Taraflar arasındaki 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılığın tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı asıl dava dilekçesinde; davalı Kurumun 04.10.2000 öncesine ilişkin sigortalılık talebini kabul etmediğini belirterek 13.11.1996 tarihinden devam eden vergi kaydına dayalı bağ kur sigortalılığının tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ;davalı kurum kayıtlarına 19.01.2001 tarihinde intikal eden giriş bildirgesine istinaden davacının 04.10.2000 tarihinden geçerli olmak üzere 1479 sayılı Kanun kapsamında kayıt ve tescilinin yapıldığı, davacının; 13.11.1996-21.03.1997 tarihleri arasında Bala Mal Müdürlüğünde, 16.10.1997-20.01.2009 tarihleri arasında Bala Vergi Dairesinde, 20.01.2009- devam şeklinde Etimesgut Vergi Dairesinde vergi kaydının bulunduğu, davacının 15.04.1986 tarihinden devam eden oda kaydı bulunduğunun tespit edildiği gerekçesi ile davacının 13.11.1996-03.10.2000 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun kapsamında zorunlu sigortalı sayılmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde; mahkemece verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, eksik araştırma ve inceleme sonucunda karar verildiğini, bilirkişi raporu hukuka aykırı olduğunu için hükmün de hukuka aykırı olduğunu belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde; mahkemece verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, eksik araştırma ve inceleme sonucunda karar verildiğini, bilirkişi raporu hukuka aykırı olduğunu için hükmün de hukuka aykırı olduğunu belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının vergi kaydına istinaden zorunlu sigortalılık koşullarına sahip olduğu dönemde ve 1479 sayılı Kanun'un Geçici 18 inci maddesinde belirtilen sürede zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olarak tescili yönünde 19.01.2001 tarihinde talepte bulunduğu, 31.10.2001 tarihinde ise ilk prim ödemesini yaptığı dikkate alındığında davacının kurumca kabul edilmeyen 13.11.1996-03.10.2000 tarihleri arası dönemde 1479 sayılı Kanun'a göre zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine yönelik mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili; 1479 sayılı Kanun'un Geçici 18 inci maddesinde net bir şekilde 04.10.2000 tarihinden önce mükellefiyet kaydı olup da tescil ettirmeyenlerin bu tarihten önceki Bağ-Kur kayıtlarının tescili için süresinde Kuruma başvuru şartı ve ödeme şartları öngörüldüğünü, talep aşılarak karar verildiğini belirterek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 13.11.1996-03.10.2000 arasında 1479 sayılı Kanun'a göre zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 1479 sayılı Kanun'un 24, 25 inci ve Geçici 18 inci maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3555, Karar No: 2020/1665, Tarih: 18.06.2020

**15. Hukuk Dairesi         2019/3555 E.  ,  2020/1665 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, yargılamanın yenilenmesi istemine ilişkin olup, mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine dair verilen karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir. Davacı arsa sahibi, davalı SS Kiraz Konut Yapı Kooperatifi yüklenici, diğer davalıların da arsa sahipleri oldukları anlaşılmıştır.

Davacı arsa sahibi, davalı yüklenici kooperatif ile Eskişehir 7. Noterliği'nin 25.04.2003 tarih ve 8805 yevmiye numaralı kat karşılığı inşaat sözleşmesini imzaladıklarını, sözleşme uyarınca tarafına ait Eskişehir Merkez 2. Bölge Eski Bağlar Mah. Gülbahçe Mevkinde kain 515 ada 26 - 17 parsel numaralı taşınmaz üzerine davalı yüklenici tarafından bina inşasının üstlenildiğini, yapılacak binadan kendisine sözleşmeye eki krokide işaretlenmiş olan zemin üstü 2. kat 12 numaralı bağımsız bölüm ile, 515 ada 36 parsel sayılı taşınmaz üzerine inşa edilecek olan bloklardan Deneme Sokak girişi B blok zemin üstü 2. kat sağda bulunan 9 numaralı bağımsız bölümün verileceğinin kararlaştırıldığını, davalı yüklenici ile diğer davalı arsa sahipleri arasında da Eskişehir 7. Noterliği'nin 11.10.2002 tarih ve 28164 yevmiye numaralı kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşme uyarınca bu davalılara ait olan Eskişehir Merkez 2. Bölge Eski Bağlar Mah. Gülbahçe Mevkinde bulunan 515 ada 18 - 25 parsel numaralı taşınmaz üzerine zemin dahil iki blok halinde bina inşa edileceğinin ve inşa edilecek olan binada Balkan Caddesi ile Deneme Sokak kesişiminde inşa edilecek blokta 2. kat 12 nolu bağımsız bölüm ile Kumlubel ile Gülbahçe kesişiminde inşa edilecek olan binada 2. kat 5 nolu bağımsız bölümün verilmesinin kararlaştırıldığını, davalı arsa sahipleri tarafından diğer davalı yüklenici aleyhine Eskişehir 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/139 Esas sayılı dosyada yüklenici ile imzalanan kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca taraflarına düşen bağımsız bölümlerin tespiti için dava açtıklarını, mahkemece yapılan yargılama sonunda tevhid sonucu oluşan 515 ada 41 parsel üzerine inşa edilen taşınmazdaki 5 numaralı bağımsız bölüm ile 515 ada 36 parsel üzerine inşa edilen taşınmazdaki 12 nolu bağımsız bölümün davalı arsa sahiplerine ait olduğunun tespitine karar verildiğini, oysa ki tespitine karar verilen 12 nolu bağımsız bölümün yüklenici ile kendi arasında imzalanan sözleşme ve eki kroki uyarınca tarafına ait olduğunu, sözleşme eki krokide numarataj işleminin sağdan verilmesi sonucu numaranın 9 olduğunu, oysaki yönetmelik uyarınca soldan numarataj işlemi yapıldığını için fiili durumda 9 numaralı bağımsız bölümün 12 numaralı bağımsız bölüm haline geldiğini, aynı şekilde davalı arsa sahiplerine düşen 12 numaralı bağımsız bölümün de fiili durumda 9 numaralı bağımsız bölüm haline geldiğini, tarafının yıllardır 12 numaralı bağımsız bölümde oturmasına rağmen diğer davalı arsa sahiplerinin kötüniyetli olarak davalı yüklenici aleyhine dava açarak bağımsız bölümün adlarına tespitine karar verilmesini sağladıklarını, söz konusu kararın kanun yollarından geçmeyerek kesinleştiğini belirterek yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunmuş, bir kısım davalı arsa sahipleri davanın reddini savunmuş, mahkemece yapılan yargılama sonunda açılan davanın 6100 sayılı HMK’nın 375

. maddesindeki koşulları taşımaması nedeniyle reddine karar verilmiş, davacının kararı temyiz etmesi sonucunda Dairemizin 2018/1966 Esas - 2018/2612 Karar ve 21.06.2018 günlü kararı ile mahkemece davacının dayandığı HMK’nın 376. maddesinin ve Eskişehir 4. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/241 Esas sayılı dava dosyasının değerlendirilerek sonucuna uygun karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle kararın bozulduğu anlaşılmış, bozma kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda mahkemece yargılamanın iadesi talep edilen dosyadaki uyuşmazlığın Adres ve Numaralandırmaya İlişkin Yönetmeliğe göre yapılması gereken numaralandırmaya uyulmamasından kaynaklanan bir uyuşmazlık olup HMK’nın 376. maddesi uyarınca tarafların anlaşarak hile yapmalarının söz konusu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Gerek iş bu dosyada davacı arsa sahibi ile yüklenici kooperatif arasında gerekse yargılamanın yenilenmesi talep edilen Eskişehir 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/139 Esas sayılı dosya davacıları arsa sahipleri ile yüklenici kooperatif arasında ayrı ayrı kat karşılığı inşaat sözleşmeleri düzenlenmiştir. Söz konusu sözleşmelerde ve eki krokilerde tüm arsa sahiplerine verilecek olan bağımsız bölümler kat ve yön belirtilmek suretiyle tanımlanmış olup, davacı ve davalı arsa sahiplerinin parsellerinin tevhidi sonucu binaların inşa edildiği anlaşılmıştır. Basiretli tacir olması gereken her iki davada davalı yüklenici kooperatif, sözleşmelerde taraf olan tüm arsa sahiplerini ve onlara sözleşme uyarınca düşecek bağımsız bölümleri bilebilecek durumdadır. Davalı yüklenicinin yargılamanın yenilenmesi talep edilen dosyanın yargılaması sırasında dava dışı olarak görülen davacı ... Gürol’un tevhid sonucu oluşan arsada pay sahibi olduğunu bildiği halde bunu açıklamaksızın yargılamanın devamını sağlayarak sonuçta davacının kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan payının teslimini imkansız hale getirmesine sebebiyet verdiği göz önünde bulundurulduğunda HMK’nın 376. maddesinde tanımlanan koşullarının somut davada oluştuğunun mahkemece kabulü gerekirken reddi doğru olmamıştır.

İş bu nedenle mahkemece yapılacak iş; davacı arsa sahibinin yargılamanın yenilenmesi isteminin kabulü ile taraflar arasında imzalanan kat karşılığı inşaat sözleşmesi hükümlerini değerlendirerek arsa sahipleri ile yüklenicinin paylarını tespit edip sonucuna göre karar vermekten ibaret olmalıdır.

Eksik inceleme ve yanlış değerlendirme sonucu verilen karar doğru olmamış, bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 218,50 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden davacıya iadesine,

karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 18.06.2020 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

- K A R Ş I O Y Y A Z I S I -

karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 18.06.2020 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

- K A R Ş I O Y Y A Z I S I -

Dava, eser sözleşmesinin bir türü olan kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince tapu iptali ve tescilisteminden ibarettir. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda 2012/139 Esas, 2012/27 Karar sayılı karar ile davanın kabulüne karar verilmiş, verilen kararın kesinleşmesi üzerine 25.12.2015 tarihli dilekçe ile yargılamanın yenilenmesi davası açılmış ve mahkemenin 08.10.2019 tarihli kararı ile yargılamanın yenilenmesi davasının reddine karar verilmiş, verilen karar talep eden vekili tarafından temyiz edilmiştir. Verilen kararın karar tarihi Bölge Adliye Mahkemelerinin kuruluş tarihi olan 20.07.2016 tarihinden sonradır. Sayın çoğunluk kararın istinafa tabi olmayıp temyize tabi olduğu görüşü ile kararın onanmasına karar vermiştir. İşin esası ile ilgili bir görüş ayrılığım bulunmamakla birlikte kararın istinafa tabi olduğu görüşü ile sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.

Şöyle ki; Genel olarak,

Kanun yolları, olağan ve olağanüstü kanun yolları olarak iki kısımda incelenmektedir. Henüz kesinleşmemiş bulunan kararlara karşı başvurulan kanun yollarına “Olağan Kanun Yolları”, şekli anlamda kesinleşmiş kararlar aleyhine başvurulan kanun yollarına ise, “Olağanüstü Kanun Yolları” denir. Bir karar aleyhine henüz kesinleşmeden bir kanun yoluna başvurulabiliyorsa, bu olağan kanun yoludur. Genel olarak, olağan kanun yolları istinaf ve temyiz kanun yoludur. kararın kesinleşmesinden sonra istisnai olarak bir kanun yoluna başvuru imkânı tanınmışsa, bu olağanüstü kanun yoludur. Nihai kararlara karşı süresi içinde bu yollara başvurulmaz veya başvurulur da başvurudan olumlu sonuç alınamazsa ve başka bir olağan kanun yolu da kalmamışsa, karar kesinleşir. kararın kesinleşmesinden sonra başvurulabilecek kanun yolu, olağanüstü kanun yolu olarak ortaya çıkmaktadır. Olağanüstü kanun yolu, yargılamanın yenilenmesi ve kanun yararına temyiz olarak ortaya çıkmaktadır.

Bu noktada konumuz açısından olağanüstü kanun yolu olan yargılamanın yenilenmesi ile ilgili genel bilgilere göz atacak olursak, yargılamanın yenilenmesinin, doktrinde, kesinleşmiş bir kararda ağır hukuki hatalar olma ihtimaline binaen kabul edilen bir olağanüstü kanun yolu olduğu kabul edilmektedir. Hem doktrinde hemde 31.03.1937 tarih, 1/13 sayılı ve 23.05.1956 tarih, 8/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararlarında yargılamanın yenilenmesi ayrı bir dava olarak kabul edilmektedir. Gerçekten de uygulamada yargılamanın yenilenmesi talep edildiğinde ayrı bir esasa kaydedilmekte ve HMK hükümlerine göre yargılama yapılmaktadır. HMK 374-381 madde hükümlerinde (HUMK 444-454) düzenlenen özel usul hükümleri de uygulama alanı bulmaktadır. (Somut olayımızda da mahkeme HMK'nın 374-381 madde hükümlerini uygulamıştır.) Yargılamanın yenilenmesinin kabul edilmesi halinde verilecek karar eski hükmü kaldırdığından yenilik doğurucu bir karar verildiğinden yargılamanın yenilenmesinin bir dava olarak kabulünü de zorunlu kılmaktadır. Yargılamanın yenilenmesi, ancak maddi ve şekli anlamda kesinleşmiş kararlara karşı gidilebilen bir olağanüstü kanun yolu olduğu hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıktır. Tüm bu nedenlerle yargılamanın yenilenmesi yolunun ayrı bir dava olduğunun kabulü zorunluluk arzeder. Ayrı bir davada verilecek kararın da ilk davadan bağımsız kanun yoluna tabi olduğu sonucu da kendiliğinden çıkmaktadır. Nitekim, Medeni Usul Hukuku, 15. baskı, cilt 3'de Pekcanıtez Usul kitabında 2346 sayfada “Yargılamanın iadesi talebi bir dava olarak açılıp görüldüğünden,dava hakkında mahkemenin verdiği karara karşı süresi içerisinde diğer koşulların da bulunması halinde olağan kanun yollarına başvurulabilir.” denilmektedir. Aynı şekilde İstinaf Sistemine Göre Yazılmış Medeni Usul Hukuku (Ağustos 2016. Sayfa 804) adlı eserde Prof. Dr. Baki Kuru “ yargılamanın iadesi davası sonucunda verdiği karar istinaf edilebilir.” şeklinde konuyu açıklamış bulunmaktadır.

5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un geçici 2/1 maddesinde, “Bölge Adliye Mahkemelerinin kuruluşları, yargı çevreleri ve tüm yurtta göreve başlayacakları tarih, Resmi Gazetede ilân edilir.” düzenlemesine yer verilmiş ve Resmi Gazete’de ilan yapılarak Bölge Adliye Mahkemeleri 20.07.2016 günü itibariyle fiilî olarak göreve başlamıştır.