muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/33, Karar No: 2009/162, Tarih: -

Neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç kavramı 5237 sayılı TCY sisteminde objektif sorumluluk esasının terk edilmesi nedeniyle ceza kanunumuzda pozitif bir hukuk kuralı olarak yer almış olup, 5237 sayılı TCY’nın 23. maddesi uyarınca failin gerçekleştirdiği eylemde, kastettiği neticeden daha ağır veya başka bir neticenin meydana gelmesi halinde, meydana gelen bu neticeden sorumlu tutulabilmesi için, netice bakımından en azından taksirle hareket etmiş olması gerekmektedir.

Öğretide, neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçun, gerçek neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç ve görünüşte ya da gerçek olmayan neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç olarak iki farklı şeklinin bulunduğu kabul edilmektedir. Gerçek neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçlarda, failin hareketi sonucunda kastettiğinden daha ağır bir netice ortaya çıkmakta olup, gerçekleşen aşırı netice dolayısıyla bağımsız bir suç tipi ortaya çıkmaktadır. Örneğin, yaralama suçunda mağdurun ölmesi, gerçek neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç halidir. Görünüşte neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçlarda ise, failin hareketi sonucunda suçun oluşması için aranan neticeden başka, niteliği de farklı olan daha ağır bir netice ortaya çıkmakta olup, gerçekleşen aşırı netice dolayısıyla temel suç niteliği aynı kalmakla beraber yalnızca ceza ağırlaştırılmaktadır. Örneğin, cinsel istismar suçunda mağdurun ruh veya beden sağlığının bozulması, görünüşte neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç halidir. (Prof. Dr. Nur CENTEL, Doç. Dr. Hamide ZAFER, Yrd. Doç. Dr. Özlem ÇAKMUT; Türk Ceza Hukukuna Giriş, 3. Bası, sh. 415 vd.; Prof. Dr. Mehmet Emin ARTUK, Doç. Dr. Ahmet GÖKÇEN, Yrd. Doç. Dr. A.Caner YENİDÜNYA; Ceza Hukuku Genel Hükümler, 2. Bası, sh. 611 vd.)

Cinsel istismar suçlarında, görünüşte neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç hali söz konusu olup ortada bağımsız bir suç bulunmamakta, meydana gelen ağır neticeden dolayı failin cezası ağırlaştırılmaktadır. Mağdurun ruh veya beden sağlığının bozulması halinde, bağımsız ve müstakil bir ceza belirlenmesini gerektiren bir suç bulunmayıp, suçun temel şekline nazaran cezanın daha ağır belirlenmesini gerektiren bir artırım nedeni söz konusudur, fıkrada cezanın alt sınırının belirtilmiş olması da varılan bu sonucu değiştirmemekte, cezanın hesaplanmasında bu halin diğer artırım nedeniyle birlikte gözetilmesi zorunluluğunu ortadan kaldırmamaktadır.

5237 sayılı Yasanın 103/6. fıkrasında, suçun sonucunda mağdurun beden veya ruh sağlığının bozulması halinde onbeş yıldan az olmamak üzere hapis cezasına hükmolunacağı belirtilmiş olup, anılan hüküm uyarınca, istismar fiilinin 1. fıkrada belirtildiği şekilde dahi gerçekleşmesi halinde, ruh veya beden sağlığı bozulmuş ise, sanık hakkında 1. fıkrada öngörülen 3 yıldan 8 yıla kadar hapis cezası 15 yıla çıkarılacaktır, yine aynı şekilde 2. fıkradaki 8 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası da, 103/6. fıkra uyarınca 15 yıla yükseltilecektir. Yasa koyucunun 6. fıkrada 15 yıldan az olmamak üzere öngördüğü hapis cezası, diğer fıkralardan bağımsız olarak öngörülmüş bir yaptırım olmayıp hakim bu fıkra uyarınca ceza tayin ederken hiçbir halde, önceki fıkralar uyarınca hükmettiği cezadan daha hafif bir ceza tayin edemeyecektir. Aksi hal, yasa koyucunun daha hafif nitelikte öngördüğü eylemler için daha ağır bir ceza, eylemin ağırlaşması halinde ise daha hafif bir ceza öngördüğü sonucunu doğurur ki, bunun hukuken kabul edilmesi mümkün değildir.

Beden veya ruh sağlığının bozulması halinde, hâkim mutlaka 5237 sayılı Yasanın 103/6. maddesini uygulayarak yukarıdaki ilkeler uyarınca önceki fıkralara göre tespit ettiği cezanın üzerinde bir cezaya hükmetmek zorundadır, bu fıkra yalnızca önceki fıkralar uyarınca hükmedilecek cezanın 20 yılı aşması halinde, temel ceza 5237 sayılı Yasanın 49. maddesi uyarınca 20 yıldan fazla olamayacağından, uygulama yeteneğini yitirecektir.

Bu nedenle somut olayda, Yerel Mahkemece, ruh ve beden sağlığının bozulmasına neden olan eyleminin ağırlığı da dikkate alınarak, daha hafif nitelikteki haller için uyguladığı cezadan aşağı olmamak üzere 103/6. fıkra uyarınca ceza tayin edilip, müteakip teselsül ve taktiri indirim nedenlerine ilişkin hükümlerin de Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2007 gün ve 142-240 sayılı kararında belirtilen ilkeler doğrultusunda uygulanması suretiyle lehe yasa belirlenmelidir.

Diğer yönden, Yerel Mahkemece, 5237 sayılı Yasanın 53. maddesi uyarınca 1. fıkradaki haklardan ceza süresince, kendi alt soyu üzerinde, 1. fıkranın (c) bendindeki haklardan ise şartla salıverilme süresine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerekirken, kendi alt soyu dışındakiler için de, hükümlünün, velayet, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan şartla tahliyesi tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına, karar verilmesi isabetsizdir.

Bu itibarla Yerel Mahkeme direnme hükmünün her iki hukuka aykırılık nedeniyle bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yerel Mahkeme direnme hükmünün BOZULMASINA,

2- Dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.06.2009 günü yapılan müzakerede tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2327, Karar No: 2019/10923, Tarih: 25.11.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/2327 E.  ,  2019/10923 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/2. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiin, ölenin velayetinin annede olmasına rağmen babanın katılan sıfatıyla davaya katılmasına karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın olayda kusurunun bulunmadığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kanun hükümlerinin uygulanmadığına, katılanın zararının giderilmediğine yönelik temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dosya içeriğine göre; olay günü, saat 20.30 sıralarında, meskun mahalde, alaca karanlıkta, aydınlatması olan, iki yönlü, eğimsiz, kuru asfalt, yolda, sanık sevk ve idaresindeki traktör ve arkasına takılı bulunan yeşil ve kırmızı renkli iki adet römork ile seyri sırasında kavşak mahalline geldiğinde sola manevra ile dönüşe geçmeden önce arkasında iki adet römorkun bulunduğunu dikkate alıp gerisini yeterince kontrol ederek dönüşünü sağlaması, dönüşünü geniş kavisle yapması gerekirken bu hususlara riayet etmediğinden döndüğü esnada arkasından gelip aynı istikamete seyir halinde olan ölen sürücü ...’in sevk ve idaresindeki tescilsiz motosikletin ön kısmıyla traktörün sol kısmında bulunan akü ve gövde kısmına çarparak traktörün alt kısmına sıkışması neticesinde 17.07.2014 tarihli ölü muayene raporuna göre, ...‘in trafik kazası ile husulü mümkün künt kafa ve künt toraks travmasına bağlı gelişen kafatası kubbe kemiği kırığı, beyin kanaması, beyin doku hasarı ve akciğer kontüzyonu neticesinde öldüğünün tespit edildiği olayda; taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölmesine neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması;

Kabul ve uygulamaya göre ise;

Kabul ve uygulamaya göre ise;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin (TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince) gösterilmemesi ve çevrilen adli para cezasının taksitlendirilmesine karar verilmesi sırasında uygulama maddesi olan TCK’nın 52/4. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiin ve katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 25.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22559, Karar No: 2015/34314, Tarih: 10.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/22559 E.  ,  2015/34314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin ve fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini ileri sürerek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının haklı sebeple çıkarıldığını, isteklerinin dayanağı olmadığını, beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak isteklerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir,

2-Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda davacının oniki saat ve daha üzeri çalışması kabul edildiğine göre yukarıda açıklanan ilke uyarınca ara dinlenmenin bir buçuk saat kabul edilmesi gerekirken mahkemece bir saat düşülmesine göre yapılan hesabın esas alınması hatalı olmuştur.

Somut olayda davacının oniki saat ve daha üzeri çalışması kabul edildiğine göre yukarıda açıklanan ilke uyarınca ara dinlenmenin bir buçuk saat kabul edilmesi gerekirken mahkemece bir saat düşülmesine göre yapılan hesabın esas alınması hatalı olmuştur.

3-Çalışma süresi içinde işçinin raporlu, izinli olduğu süreler veya işten kaynaklanan sebeplere dayalı olgulara göre her gün aynı şekilde günlük çalışma süresinin üzerinde fazla çalışma yapıldığının kabulü hayatın olağan akışına uygun düşmez. Bu durumda fazla çalışma süresinin tanık anlatımları ile belirlendiği durumlarda takdiri bir indirim yapılması Yargıtayın yerleşik uygulamasıdır. Somut olayda mahkemece, belirlenen fazla çalışma alacağından yapılan %10 takdiri indiri oranı az olmuştur. Öte yandan aynı işyerinde çalışan ve davacı ile aynı işi yapan bir kısım işçilerin açtıkları davada verilen kararın Dairemizde aynı gün temyiz incelemesi yapılmış ve mahkemece bahsi geçen bu dosyalarda fazla çalışma ücretinden %30 takdiri indirim uygulandığı görülmüştür. Bu uygulamalara göre somut olayda farklı oranda takdiri indirime karar verilmesinin ayrı bir gerekçesi de belirtilmemiştir.

Kabule göre de; takdiri indirim oranları uygulanmaksızın reddedilen kısım karar tarihindeki Avuaktlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesindeki 3.666,66 TL den daha fazla olduğu halde davalı yararına nisbi yerine maktu avukatlık ücreti verilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ:Temyiz olunan mahkeme kararının yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.12.2015 günü oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/9232, Karar No: 2011/12857, Tarih: 15.12.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/9232 E.  ,  2011/12857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ... vd.Vek.Av......

Dava dilekçesinde, davalılara ait kedilerin siteden uzaklaştırılarak hayvan barınaklarına teslimi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne, davalıların, sokak kedilerini ... sınırları içinde beslemelerinin önlenmesine, karar gereğinin yerine getirilmesi için 30 günlük süre verilmesine karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 15.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5305, Karar No: 2012/7479, Tarih: 16.05.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/5305 E.  ,  2012/7479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna ve kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar Hazine ve ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

10.04.2008 tarihinde yapılan kadastro sırasında .... köyü  340 ada  4  sayılı 17.099,56 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, ....’ın  zilyetliğinde olduğu, taşınmaz  hakkında Kadastro Mahkemesinde 2008/3 esas sayılı dava dosyası bulunduğundan söz edilerek tutanak aslı   cinsi  ve malik hanesi   açık olarak kadastro mahkemesine gönderilmek üzere  3402 sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca tespit edilmiştir.

Davacı ... Yönetimi, 25.02.2008 tarihli dilekçe ile Hazineyi taraf göstererek  dava dilekçesine ekli  krokide işaretlenen taşınmazların   orman sayılan yerlerden olduğunu ileri sürerek, orman niteliği ile Hazine adına tapuya tescillerine karar verilmesi istemiyle kadastro mahkemesinde 2008/3 esas sayılı davayı açmıştır. Mahkemece, davaya konu tüm  taşınmazların tutanak asılları, orman kadastrosuna itiraz dosyası ile birleştirilip taşınmazların zilyetleri davaya dahil edilmiştir. Daha sonra,  340 ada  4 sayılı taşınmaza  ilişkin dava ayrılarak yukardaki esasa kayıt edildikten sonra davanın  kabulüne, dava konusu taşınmazın  orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline  karar  verilmiş, hüküm  davalılar Hazine ve ...   tarafından  temyiz edilmiştir.

Dava, orman kadastrosuna ve  kadastro tespitine  itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasayla değişik 4. maddesine  göre yapılıp  kesinleşmeyen  orman kadastrosu vardır.

Dava, orman kadastrosuna ve  kadastro tespitine  itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasayla değişik 4. maddesine  göre yapılıp  kesinleşmeyen  orman kadastrosu vardır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın  dayandığı gerekçeye çekişmeli taşınmazın malik hanesinin  açık olduğu, gerçek hak sahibinin 3402 sayılı Yasanın 30/2. maddesi uyarınca mahkemece resen  belirleneceği, davada taraf olmayanlar  adına dahi tescile karar verilebileceği gözetilerek, uzman  bilirkişi raporuna eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarına dayalı olarak yapılan uygulama ve araştırma sonucu çekişmeli  taşınmaz ile komşularının dört tarafının devlet ormanı ile çevrili olduğu,   6831 sayılı Yasanın 17/2. madde hükmüne göre orman içi açıklık niteliğinde orman sayılan yerlerden olduğu ve bu tür yerlerin 15.07.2004 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26. maddesi gereğince orman olarak sınırlandırılmasının zorunlu olduğu anlaşıldığına   göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesi ile 3402 sayılı Yasaya eklenen 36/A maddesi gereğince, davalı ...'dan onama harcının alınmasına yer olmadığına ve yatırdığı peşin temyiz harcının istek halinde iadesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 16/05/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3114, Karar No: 2012/8108, Tarih: 15.10.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/3114 E.  ,  2012/8108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Davacı tarafça kadastro ile oluşan tapu kaydının iptali ve tescil istemi ile tapu kaydına dayanılarak açılan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtayca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

Kadastro sırasında Sarıkaya Köyü çalışma alanında 166 ada 28 parsel sayılı 52.999,18 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, davalılar Hacı Bozkaya mirasçıları adına tespit edilmiştir. Davacı ... tapu kaydına dayanarak, çekişmeli taşınmazın adına tescili talebi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde dava konusu taşınmazın kendisine ait tapu kaydı kapsamında kaldığını iddia etmiş, yargılama sırasında davalı tarafça takas iddiasında bulunulması üzerine miras bırakanı tarafından takas edilen taşınmaza karşılık verilen yerlerin de davalı taraf adına tespit edildiğini ileri sürerek bir anlamda takasın geçersiz olduğunu belirtmiştir. Mahkemece takasın varlığı kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de, bu konuda yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. Davacı tarafın tapu kaydının kapsamında kaldığı uyuşmazlık konusu olmayan taşınmazın, hangi taşınmazlarla takas edildiği sorulup saptanarak bu taşınmazların tespit tutanakları getirtilmeli, kim ya da kimler adına ne sebeple tespit edildiği belirlenmeli, dava konusu taşınmazın hangi tarihten beri hangi sınırlarla kullanıldığı, kullanılan yerin miktarının ne olduğu mahalli bilirkişi ve taraf tanıklarından sorulup saptanmalı, geçerli bir takasın varlığı halinde taşınmazın fiilen davalı tarafça kullanılan bölümü üzerinde 3402 sayılı Yasa'nın 13/B-b koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği tartışılmalı, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek ve fen bilirkişisi raporunda taşınmazın gerçek yüzölçümünün 18.999,17 metrekare olarak belirtildiği de göz önünde bulundurularak hüküm kurulmalıdır. Mahkemece bu yönler göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davacının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 15.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3771, Karar No: 2024/5279, Tarih: 24.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/3771 E.  ,  2024/5279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2022/1904 Değişik iş

SUÇ : Dolandırıcılık

KARAR Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddi

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 27.01.2022 tarihli ve 2021/184799 Soruşturma, 2022/18453 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii İstanbul Anadolu 10. Sulh Ceza Hakimliğinin 12.04.2022 tarihli ve 2022/1904 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 271 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 12.04.2022’de kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 2022/24379 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/58725 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/58725 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, şüphelilerin, Muğla ili, ... ilçesi, ... mevkii, 117 ada, 6 parselde bulunan 1 numaralı bağımsız bölümü müştekiye satacakları konusunda aldatıp, kendisinden satış bedeli olarak toplamda 1.400.000,00 Türk lirası alarak haksız yarar sağladıklarının iddia edildiği somut olayda, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca, taraflar arasındaki uyuşmazlığın alacak verecek meselesinden kaynaklı hukuki ihtilaf niteliği taşıdığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de;