muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/28408, Karar No: 2023/337, Tarih: 25.01.2023

İlgilinin rızası cinsel saldırı suçu bakımından tipikliği kaldıran bir etkiyi gösterebilmesi için; ilgilinin ... göstermeye ehil olması, ... çerçevesinde hareket eden kişinin ... sınırı aşmayacak şekilde hareket etmiş olması, rızasının fiilin icrasından önce açıklanmış olması gerekmektedir.

Hukukumuz da 15 yaşından küçük çocuklar ile ruh bakımından kendini savunamayacak durumda bulunanların (akıl hastaları) ayırt etme güçlerinin bulunmadığı bu nedenle bunların rızalarına itibar edilemeyeceği kabul edilmektedir. Cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlar yönünden 15 yaşından küçük çocuklar için TCK'nın 103 üncü maddesinde özel düzenlemeler yapılmıştır. Ancak, akıl hastaları için özel bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu nedenle 18 yaşından büyük akıl hastalarına karşı işlenen ve suç oluşturan eylemler TCK'nın 102 nci maddesi kapsamında değerlendirilmektedir. TCK'nın 102 nci maddesinin 1 inci fıkrasındaki suçun oluşması için kişinin rızasının bulunmaması gerekir. ... suçu tipik hale getiren unsurdur. ... bulunması tipikliği ortadan kaldırır. Doktrinde ve uygulamada akıl hastalarının ... ehliyetlerinin bulunmaması nedeniyle akıl hastalarına karşı işlenen eylemlerde zor, cebir, şiddet ve tehdit bulunmasa bile ... ehliyetinin yokluğu nedeniyle TCK'nın 102 nci maddesindeki suçun oluşacağı kabul edilmektedir. Bu durumda akıl hastalığı doğrudan suçun oluşumuna neden olmaktadır. Yani akıl hastalığı nedeniyle ... kabul edilmediği için suç tipik hale gelmekte ve suçun unsurları itibariyle oluştuğu kabul edilmektedir.

Kanunun 102 nci maddesinin 3 üncü fıkrasının (a) bendinde beden ve ruh bakımından kendini savunamayacak kişiler tanımlamasında beden bakımından kendini savunamayacak kişilere karşı işlenen ... dışı eylemlerin cezasının artırıldığı ve bu konuda herhangi bir tartışmanın bulunmadığı açıksa da ruh bakımından kendini savunamayacak durumda olanlar açısından bizatihi ruh sağlığının varlığı hususu suçun oluşumuna neden olduğundan, çifte değerlendirme sonucu doğurmaktadır yani akıl hastalığı nedeniyle hukuken geçerli ... kabul edilmediğinden, akıl hastalığı hem suçun oluşumunu sağlamakta hem de cezayı artıran bir neden olarak kabul edilmektedir. Bu durumun sorunlu olduğu gayet açıktır.

Ruh bakımından kendini savunamayacak olan kişi akli melekelerinin eksiklikleri nedeniyle acz içinde olduğundan kendini idare edecek durumda değildir. Kendi hakkında rasyonel kararlar alamadığı, doğruyu yanlıştan ayırt edemediği için ... ehliyetinin bulunmadığı kabul edilir ve rızasına hukuken itibar edilmez. Bu kişiler Medeni Kanun'un 13 üncü maddesine göre de ayırt etme gücüne sahip olmayan kişilerdir ve fiil ehliyetleri bulunmamaktadır. TCK'nın 102 nci maddesinin 3 üncü fıkrasının (a) bendinde maddesinde düzenlenen beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı eylemin gerçekleştirilmesi halinde cezanın artırılmasının nedeni beden ve ruh sağlığı bakımından kendini savunamayacak durumda olan kişilerin bu acziyetlerinin vermiş olduğu kolaylık nedeniyle eylemin gerçekleştirilmesi halinin ahlaki kötülüğünden dolayıdır. Ancak, aynı neden yani ruh bakımından kendini savunamayacak dolayısıyla ... ehliyeti olmayan birine karşı zor kullanılmadan işlenen suçta ayrıca cezadan artırım yapılması sonucunu doğurmaktadır. Yani bir kimseye mağdurun akıl hastası olması nedeniyle suçun tipik hale geldiğinden bahisle ceza verdikten sonra yine aynı nedenle cezayı artırma yoluna gidilmektedir ki bu Ceza Hukukunun temel prensiplerine aykırı olduğu gibi normun düzenleniş şekline ve çocuklar hakkında düzenlenen TCK'nın 103 üncü maddesindeki düzenlemeyle çelişki oluşturmaktadır.

Şöyle ki kanun koyucu 15 yaşından küçük çocuklara yönelik eylemlerde onların hukuken kabul edilmeyen rızalarıyla işlenen suçlar ile onlara karşı cebir, tehdit ve silahla işlenen suçlar hakkında ayrım yapmış ve zorla işlenen eylemlerin cezasını artırmıştır. Akıl hastaları için böyle bir ayrımın olmadığının kabulü düzenlemenin mantığına aykırılık oluşturur. 18 yaşından büyük akıl hastaları için de eylem hukuken kabul edilmeyen rızalarıyla işlenmişse yani suç zorla işlenmemişse artık bu nedenle TCK'nın 102 nci maddesinin 3 üncü fıkrasının (a) bendindeki artırım hükmü uygulanamaz. Bu durumda sadece TCK'nın 102 inci maddesi 1 inci ya da 2 nci fıkranın uygulanmasıyla yetinilir.

Bunun yanında eylemlerin kötülüğü ve ağırlığı ile orantılı ceza düzenlemesi açısından da her iki maddenin karşılaştırılması halinde farklı yorumun ceza adaletine aykırı olduğu açıkça görülmektedir. Bu kapsamda 13 yaşında bulunan akıl hastası bir çocuğa karşı cebir, tehdit ya da silah kullanılmadan gerçekleştirilen eylemlerde faile verilecek ceza 16 yıl olurken, (çünkü çocuklar açısından akıl hastalığı artırımı bulunmamaktadır). 30 yaşında; daha önce evlenmiş, boşanmış bir kaç çocuğu bulunan fakat hafif - mental reterde olan ve bu nedenle ruh bakımından kendini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı gerçekleştirilen eylem hakkında TCK'nın 102 nci maddesinin 3 üncü fıkrasının (a) bendinin uygulanmasıyla asgari 18 yıl ceza verilmesi gerekecektir. Yani akıl hastası 13 yaşındaki bir çocuğa karşı işlenen cinsel istismar suçunun cezası 16 yıl, 18 yaşını tamamlamış ancak akıl hastası kişiye karşı aynı suçun işlenmesi halinde suçun cezası 18 yıl olacaktır. Bu ceza orantısız olduğu gibi ceza adaletine de uygun değildir. Dolayısıyla kanun koyucunun TCK'nın 102 nci maddesindeki düzenlemede muradının cebir, tehdit olmadan yani zor kullanılmadan gerçekleştirilen eylemler yönünden sadece TCK'nın 102 nci maddesinin 1 ve 2 nci fıkrasının uygulanması eylemin zor kullanılarak gerçekleştirilmesi halinde ise aynı maddenin 3 üncü fıkrası (a) fıkrasının uygulanması yönünde olduğu açıktır.

Bu açıklamalar ışığında akıl hastası olup yani kendisini ruh bakımından koruyup kollayamayacak kişiye karşı cebir veya tehdit veya zorlama olmaksızın eylemin gerçekleştirilmesi halinde TCK'nın 102 nci maddesinin 3 üncü fıkrasının (a) bendinin uygulanmasının, aynı nedenin hem suçun unsuru hem de cezayı artırıcı neden olarak kabul edilmek suretiyle çifte değerlendirme yasağına aykırı olması, bunun yanında kanun sistematiğine aykırı olduğu gibi TCK'nın 2 nci maddesinde düzenlenen geniş yorum yasağına ve TCK'nın 3 üncü maddesinde düzenlenen adalet ve kanun önünde eşitlik ilkelerine aykırılık oluşturması nedeniyle hükümde TCK'nın 102 nci maddesinin 3 üncü fıkrasının (a) bendiyle artırım yapılamayacağı görüşünde olduğumdan hükmün bu yönden bozulması yerine sayın çoğunluğun nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan kararın onanmasına yönelik görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/1748, Karar No: 2016/4864, Tarih: 07.04.2016

**17. Ceza Dairesi         2016/1748 E.  ,  2016/4864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihinde (15-18) yaş aralığında olan suça sürüklenen çocukların, gece olup olmadığı tespit edilemeyen zaman dilimi içinde, mağdurun oğlunun apartmanın bodrumunda bıraktığı bisikletini almaları şeklindeki eyleme uyan hırsızlık suçu için 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 31/3, 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık asli zamanaşımının, hükmün kurulduğu 20.10.2009 tarihi ile inceleme tarihi arasında geçmiş bulunması ve bu süre içerisinde zamanaşımını kesen herhangi bir işlem yapılmamış olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ve suça sürüklenen çocuk ...'nın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 07.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/16627, Karar No: 2010/2328, Tarih: 18.02.2010

**7. Ceza Dairesi         2007/16627 E.  ,  2010/2328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1163 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanıkların beraatlerine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıkların savunmalarında kooperatif yönetim kuruluna seçildikten sonra istifa ettiklerini bildirmeleri karşısında, kooperatif ana sözleşmesi, sicil kayıtları, yönetim kurulu karar defteri ve istifa dilekçeleri dosyaya celb edildikten sonra, 1163 sayılı kooperatifler kanununda yönetim kurulu üyeliğinin istifa yöntemi ve sonuçlarını düzenleyen hüküm incelenerek, suç tarihinde sanıkların yönetim kurulu üyeliklerinin devam edip etmediği hususu belirlendikten sonra hukuki durumlarının tespiti gerekirken, eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18.02.2010 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9351, Karar No: 2016/1719, Tarih: 07.03.2016

**6. Hukuk Dairesi         2015/9351 E.  ,  2016/1719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İcra takibine itirazın kaldırılması

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlular hakkında kira alacağının tahsili amacıyla başlatılmış olan icra takibine davalı borçlular tarafından itiraz edilmesi üzerine davacı alacaklı vekili icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılmasını ve icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi üzerine karar davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Takipte dayanılan ve karara esas alınan 01.07.1997 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı alacaklı 20.03.2014 tarihinde başlatmış olduğu icra takibinde kira kontratının usule aykırı feshedilmesi üzerine 2014 yılının Mart , Nisan,Mayıs,Haziran aylarına ilişkin 118.679.68 TL kira parasının tahsilini istemiştir. Davalı borçlular süresindeki itirazında takibin dayanağının gerçek dışı olduğunu ,kira sözleşmesinin karşılıklı anlaşma sonucu feshedildiğini ve usulüne uygun şekilde taşınmazın tahliye edildiğini , borcun bulunmadığını ileri sürmüşlerdir. Davacı, her ne kadar 2014 yılı şubat ayında sözleşmenin haksız feshedildiğini ileri sürerek takip başlatmış ise de; Davacı kiraya verenin bu isteği erken fesih sebebiyle uğranılan kira kaybı niteliğinde olup uyuşmazlık dar yetkili icra mahkemesinde çözümlenemez. Mahkemece açıklanan gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabul kararı verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 07/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/290, Karar No: 2023/1072, Tarih: 08.11.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2022/290 E.  ,  2023/1072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/98 E., 2021/125 K.

KARAR : Davanın kabulüne

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay (Kapatılan) 23. Hukuk Dairesinin 09.10.2019 tarihli ve

2016/5599 Esas, 2019/4128 Karar sayılı BOZMA kararı

1. Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara 22. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 23. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği düşünüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacılar İstemi

4. Davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkilleri ile davalı şirket arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ve ek sözleşmenin düzenlendiğini, ancak binanın süresinde teslim edilmemesi nedeniyle 07.12.2010 tarihinde sözleşmelerin geriye etkili şekilde feshi hususunda tarafların anlaştığını ve fesih tarihine kadar yüklenicinin hak etmediği ancak üçüncü kişilere sattığı bağımsız bölümlerin müvekkili arsa sahiplerine devri kararlaştırıldığı hâlde davalı yüklenicinin anılan bağımsız bölümleri iade etmediğini ve diğer davalı ...’a muvazaalı şekilde sattığını ileri sürerek 8 ve 12 No.lu bağımsız bölümlerin tapu kaydının iptali ile müvekkilleri adına tesciline, tescilin mümkün olmaması hâlinde bedelinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevabı

5. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin davalı şirket yetkilisi ... ...’dan dava konusu bağımsız bölümleri 165.000,00 TL bedelle satın aldığını, davacılar ile davalı şirket arasındaki sözleşmenin feshinden sonra söz konusu devrin iptalinin istenemeyeceğini, satışın muvazaalı olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

6. Davalı şirket yetkilisi usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen cevap dilekçesi sunmamış, ancak duruşmada alınan beyanında, dava konusu iki adet bağımsız bölümün davalı ...'dan aldığı 25.000,00 TL borca karşılık teminat olarak devredildiğini, ancak aldığı parayı ödeyemediği için teminat olarak verdiği bağımsız bölümlerin hâlen davalı ... adına kayıtlı olduğunu, her iki bağımsız bölümün davalıya satışının gerçek bir satış olmadığını, devrin teminat amaçlı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

7. Ankara 22. Asliye Hukuk Mahkemesinin 20.03.2012 tarihli ve 2011/33 Esas, 2012/107 Karar sayılı kararı ile; 07.12.2010 tarihinde noterde düzenlenen fesihname gereğince, dava konusu 8 ve 12 No.lu bağımsız bölümlerin üçüncü kişilere satışından vazgeçilerek davacılara devredileceğine dair varılan anlaşma gereğinin davalı şirket yetkilisi tarafından yerine getirilmediği, 25.03.2009 ve 22.07.2009 tarihli resmî satış senetlerine istinaden davalı ...'a devredilen bağımsız bölümlerin davacılara devredilmediği gibi bedelinin de ödenmediği, davalı şirket yetkilisi tarafından diğer davalı ...’a yapılan devirlerin incelenmesinde; resmî satış senetlerinde belirtilen bedellerin bağımsız bölümlerin rayiç değerinin çok altında olduğu, ayrıca satış bedellerinin ödendiğine dair iddianın davalı ... tarafından ispat edilemediği ve bizzat davalı şirket yetkilisinin satışların gerçek bir satış olmayıp borç alınan paraya karşılık teminat amaçlı yapılmış devirler olduğunu belirttiği, bu nedenle davalı ... adına yapılan tescillerin gerçek iradeyi yansıtan satışa dayalı tesciller olmayıp muvazaalı olduğu, davalı ...'ın bağımsız bölümlere karşılık verdiğini belirttiği ancak ispat edemediği bedellerle ilgili talep hakkının davacılara karşı ileri sürülemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulü ile 8 ve 12 No.lu bağımsız bölümlere isabet eden ve davalı ... adına tescilli olan tapu kayıtlarının iptali ile 8 No.lu bağımsız bölümün davacılardan ..., ..., ... ve ... adına elbirliği hâlinde tesciline, 12 No.lu bağımsız bölümün ve eklentisinin 23/47 hissesinin davacılardan ..., 24/47 hissesinin ise ... ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Özel Dairenin Birinci Bozma Kararı

8. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

9. Yargıtay (Kapatılan) 23. Hukuk Dairesinin 18.01.2013 tarihli ve 2012/5317 Esas, 2013/214 Karar sayılı kararı ile;

“…Dava, arsa payı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir. Davacı arsa sahipleriyle yüklenici arasında 21.09.2006 tarihinde asıl, 08.04.2009 tarihinde ek arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlenmiş, Ankara 39. Noterliği'nin 24.11.2010 tarih 28427 yevmiye nolu düzenleme şeklindeki fesihnameyle sözleşme karşılıklı olarak feshedilerek yanların bir birini ibra ettikleri hüküm altına alınmıştır. 07.12.2010 tarihinde taraflarca, yine aynı Noterlikte 29210 yevmiye numaralı düzenleme şeklindeki ek fesihname düzenlenmiştir. Anılan son fesihname kapsamına göre davacı arsa sahipleriyle davalılardan yüklenicinin, aralarındaki sözleşmeyi ileri etkili şekilde fesh ettikleri, buna göre fesih tarihine kadar yüklenicinin yaptığı imalat karşılığı 5 adet bağımsız bölümün yükleniciye bırakılacağı diğer bağımsız bölümlerin ise arsa sahipleri uhdesinde kalacağının belirtildiği görülmüştür.

Dava konusu 8 ve 12 nolu bağımsız bölümler sözleşme gereğince yükleniciye isabet eden yerlerden olup onun tarafından da davalılardan üçüncü kişiye tapuda temlik edildikleri anlaşılmaktadır.

İzah edilen bu durum karşısında öncelikle 07.12.2010 gün ve 29210 nolu ek fesihnamenin düzenlendiği tarih itibariyle söz konusu inşaatın getirildiği seviyeye göre yüklenicinin sözleşmesine göre kaç adet bağımsız bölümü hak etmiş olabileceği oluşturulacak bilirkişi kurulu aracığıyla belirlenmelidir. Sözleşme gereğince yüklenicinin isteyebileceği bağımsız bölüm sayısının yaptığı imalat karşılığında kendisine bırakılması kararlaştırılan 5 adet bağımsız bölüm ile uyum gösterip göstermediği değerlendirilmeli, ek fesihnamede belirtilen 5 adet bağımsız bölümün hangileri olduğu da belirlenerek yüklenicinin yapılan inşaattan sözleşme uyarınca hakkettiği bölümlere ilişkin diğer devirlerin de değerlendirilmesi suretiyle dava konusu bağımsız bölümlerin yükleniciye bırakılması gereken bölümler arasında kaldığının anlaşılması halinde davanın reddine, aksi takdirde yani dava konusu bağımsız bölümlerin yükleniciye bırakılması gereken bağımsız bölümler dışında olduğunun saptanması halinde ise şimdiki gibi karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı olarak yalnızca bağımsız bölümlerin tapudaki devir bedelleri değerlendirilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir...’’ gerekçesiyle karar bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin İkinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin İkinci Kararı

10. Ankara 22. Asliye Hukuk Mahkemesinin 24.12.2015 tarihli ve 2014/8 Esas, 2015/566 Karar sayılı kararı ile; Özel Dairenin bozma kararına uyularak, 16.11.2015 tarihinde düzenlenen bilirkişi raporunda, Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/356 Esas sayılı dosyası ve taraflar arasındaki sözleşme hükümleri ile yüklenicinin 2008 yılı Temmuz ayından sonraki imalatları kendisinin yapmadığını açıkça kabul ettiği birlikte değerlendirildiğinde, fesihname tarihi olan 07.12.2010 itibariyle inşaatın geldiği seviyenin yüklenici tarafından getirilmiş seviye olduğunun kabul edilemeyeceği, yüklenicinin işi bıraktığı 2008 yılı Temmuz ayı itibariyle hak ettiği bağımsız bölüm sayısının belirlenmesi gerektiği, buna göre de yüklenicinin ancak beş adet bağımsız bölümün devrini hak etmiş sayılacağı, bu durumda 8 ve 12 No.lu bağımsız bölümlerin hak edilen bağımsız bölümlere dahil olmadığının belirtildiği, davalı yüklenicinin kendi el yazısı ile imzasını içeren 28.07.2008 tarihli belgede ve 17.06.2014 tarihli celsede alınan imzalı beyanında, 28.07.2008 tarihinden itibaren inşaatın yapımına katkıda bulunmadığını, 07.12.2010 fesih tarihine kadar imalat yapmadığını, sadece binanın yapımını ikinci kat karkas betonu atılmış vaziyette bıraktığını beyan etmesi karşısında yüklenicinin inşaatın yapımını eksik bıraktığı 28.07.2008 tarihi itibarıyla hak ettiği bağımsız bölüm sayısının beş adet olacağı, yüklenici ve arsa sahiplerinin 8 ve 12 No.lu bağımsız bölümlerin üçüncü kişi olan ...'a satışından vazgeçilerek davacılara devrine yönelik anlaştıkları, davalı şirket yetkilisi tarafından davalı ...'a satılan bağımsız bölümlerin satış bedelinin rayiç değerin çok altında olması ve davalı ...’ın satış bedellerini ödendiğine dair iddiasını ispat edememesi, ayrıca davalı şirket yetkilisinin satışın gerçek bir satış olmadığı, teminat amaçlı devir yapıldığını belirtmesi nedeniyle davalı ... adına yapılan tescillerin muvazaalı işlem niteliğinde olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 8 ve 12 No.lu bağımsız bölümlere isabet eden ve davalı ... adına tescilli olan tapu kayıtlarının iptali ile 8 No.lu bağımsız bölümün davacılardan ..., ..., ... ve ... adına elbirliği hâlinde tesciline, 12 No.lu bağımsız bölümün ve eklentisinin 23/47 hissesinin davacılardan ..., 24/47 hissesinin ise ... ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Özel Dairenin İkinci Bozma Kararı

11. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

12. Yargıtay (Kapatılan) 23. Hukuk Dairesinin 09.10.2019 tarihli ve 2016/5599 Esas, 2019/4128 Karar sayılı kararı ile;

Özel Dairenin İkinci Bozma Kararı

11. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

12. Yargıtay (Kapatılan) 23. Hukuk Dairesinin 09.10.2019 tarihli ve 2016/5599 Esas, 2019/4128 Karar sayılı kararı ile;

“…Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir. Taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ileriye etkili olarak feshedildiğine göre bu fesih dolayısı ile yüklenicinin hakettiği bağımsız bölümlerin belirlenmesi gerektiği bozma ilamında da belirtilmiştir. Eser sözleşmelerinde yapılan imalatın yüklenici tarafından yapıldığı karinedir. Bu durumun aksini iddia eden ispat ile mükelleftir.

Somut olayda davacı arsa sahiplerinin yüklenicinin inşaatı terkinden sonra yapılan imalatın kendileri tarafından yapıldığını iddia ettiklerine göre bu durumu ispatlamaları gerekir. Yüklenici ile arsa sahibi arasında düzenlenmesi her zaman mümkün olan 28.07.2008 tarihli belgeye itibar edilmesi 3. kişilerin haklarına zarar verebileceğinden karara dayanak yapılması mümkün değildir. Mahkemece yapılması gereken iş; taşınmazda keşif yapılarak Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/356 E. sayılı dosyada alınan bilirkişi raporu, yukarıda açıklanan karine ile arsa sahibinin delilleri değerlendirilerek inşaatın yüklenici tarafından hangi tarihte bırakıldığı ve yüklenici tarafından hangi seviyeye getirildiği kalan kısmın kim tarafından yapıldığı araştırılıp yaptığı iş nedeniyle yüklenicinin hakettiği bağımsız bölüm sayısı belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir…” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı

13. Ankara 22. Asliye Hukuk Mahkemesinin 13.04.2021 tarihli ve 2021/98 Esas, 2021/125 Karar sayılı kararı ile; önceki karar gerekçesi yanında, taraflar arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 24.11.2010 tarihinde feshedildiği, sonrasında 07.12.2010 tarihli ek fesihnamenin düzenlendiği hususunda ihtilaf bulunmadığı, davalı yüklenicinin 28.07.2008 tarihli belgede 2008 yılı Temmuz ayından sonra yapılan imalatların kendisi tarafından yapılmadığının açıkça belirttiği, 17.06.2014 tarihli celsede alınan beyanında da aynı doğrultuda 28.07.2008 tarihinden sonra inşaata katkıda bulunmadığını kabul ettiği göz önüne alındığında, davacıların imalatları kendilerinin yaptıklarını ispatlamalarına gerek kalmadığı, ayrıca davalı ... tarafından ileri sürülüp ispat edilen bir muvazaa iddiasının da bulunmadığı, davalı şirket yetkilisinin ise devirlerin teminat amaçlı yapıldığını, gerçek satışa dayalı olmadığını belirttiği, bu nedenle ileri sürülmeyen muvazaa iddiasının mahkemece resen dikkate alınamayacağı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi

14. Direnme kararı süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK