muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14932, Karar No: 2014/7534, Tarih: 26.03.2014

1- Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

2- Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesi esnasında uygulanan Kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 2. bendinin 4. paragrafının çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 910 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 50 TL olarak hesabıyla 45.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesine, hükmün 2. bendinin 5. ve 6. paragraflarının başına “TCK'nın 52/4. maddesi gereğince” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/651, Karar No: 2018/3504, Tarih: 09.05.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/651 E.  ,  2018/3504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan ...'in yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 09.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8272, Karar No: 2012/40530, Tarih: 03.07.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/8272 E.  ,  2012/40530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...’ün yokluğunda verilen kararın Tebligat Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca kendisine tebliğ olunmasına karşın, o tarihlerde başka bir suçtan tutuklu olarak cezaevinde bulunduğunun dosya içeriğinden anlaşılması karşısında, yapılan tebliğ işleminin usulsüz olması nedeniyle temyiz isteminin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Suç tarihleri olan 30.06.2003, 02.07.2003, 07.07.2003 ve 25.03.2004’ten temyiz inceleme gününe kadar 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanıklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 03/07/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5331, Karar No: 2013/4605, Tarih: 27.02.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/5331 E.  ,  2013/4605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

KARAR

Dava,su aboneliği yapılması sırasında istenen kanal katılım ve şebeke bedelinden sorumlu olmadığının tespiti isteğine ilişkindir.

9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 günlü ve 2013/1 sayılı kararı uyarınca işbu davada temyizen incelenme görevi 1.2.2013 tarihinden itibaren Yargıtay 3.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ:Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 27.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12458, Karar No: 2015/25548, Tarih: 22.10.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/12458 E.  ,  2015/25548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2015

NUMARASI : 2014/1081-2015/178

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının talebi üzerine, icra müdürlüğünce borçlu şirkete ait hastane ruhsatı ve faaliyet izin belgesinin haczine karar verildiği; borçlunun ise haczin kaldırılması istemiyle icra mahkemesine başvurduğu anlaşılmıştır.

İİK'nun 85. maddesi uyarınca, borçlunun kendi yedinde veya üçüncü şahısta olan taşınır ve taşınmazları ile alacak ve haklarından borcu karşılayacak kadarı haczolunur. Kural olarak borçlunun her türlü mal ve hakkı haczedilebilir. Hangi malların kısmen veya tamamen haczedilemeyeceği, İcra ve İflas Kanunu'nda tahdidi olarak sayılmış olup, bu sayılanların dışında olup da herhangi bir özel kanunla haczedilemeyeceğine ilişkin bir düzenleme bulunmayan borçluya ait bütün mal ve hakların haczi kabildir.

Ancak İcra ve İflas Kanunu'nda düzenlenmemekle birlikte maddi hukuk kurallarına göre bir kısım mal ve hakların da haczi mümkün değildir. Buna göre, maddi hukuka göre başkasına devri yasak olan mal ve haklar da haczedilemez. Yine bir mal veya hakkın haczedilebilmesi için, tek başına ekonomik bir değer ifade etmesi ve bu değerin hukuksal dayanağının bulunması zorunludur (Hukuk Genel Kurulu'nun, 06.12.2006 tarih, 2006/12-765 esas, 2006/765 karar sayılı kararı).

27.03.2002 tarih ve 24708 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan Sağlık Bakanlığı Özel Hastaneler Yönetmeliği'nin ruhsatlandırma başlıklı 15. maddesinde, özel hastanelerin ruhsatlandırma işlemleri düzenlenmiş olup, özel hastaneye ruhsat verilmesinden sonra konsültan hizmet verilecek dallarda çalışacak tabipler dışındaki diğer personelini tamamladığı tespit edilen özel hastanelere, Bakanlıkça, Faaliyet İzin Belgesi verilmesi ile özel hastanenin hasta kabul ve tedavisine başlayacağı düzenlenmiştir.

Özel hastanenin devri ise aynı yönetmeliğin 69. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre özel hastanelerin ancak bu yönetmelik kapsamındaki kişilere devri mümkün olup, devir işlemi, taraflar arasında yapılan hastane işletmesinin devrine ilişkin sözleşme ile mümkündür. Devir tarihinden itibaren en geç bir ay içerisinde başvurulması zorunludur. Devralan kişi adına ruhsatname ve faaliyet izin belgesi tanzim edilinceye kadar hastanenin faaliyeti devredenin sorumluluğunda devam eder. Şayet devredenin sorumluluğunda faaliyet gösterilmesi istenmiyor ise, devralan kişi adına ruhsatname ve faaliyet izin belgesi tanzim edilinceye kadar hastanenin faaliyetine ara verilir.

Mahkemece şikayetin mahiyeti dikkate alınarak Sağlık Bakanlığı'na yazı yazılarak, hastane işletme ruhsatı ve faaliyet izin belgesinin hukuki niteliği, hastane binasından ayrı olarak tek başına ekonomik değere sahip olup olmadığı, yine tek olarak ve hastaneden ayrı devrinin mümkün bulunup bulunmadığı sorulmalı ve ayrıca özel hastane mevzuatı tartışılmalıdır. Bu araştırma ve yukarıda yapılan açıklamalar ve yönetmelik hükümleri doğrultusunda yapılacak değerlendirme sonucunda, hastane işletme ruhsatının, bir ticari işletme olan özel hastaneden ayrı ve müstakil bir ekonomik değere sahip olduğu ve tek başına devrinin mümkün bulunduğu sonucuna varılırsa haczedilebileceği, aksi halde haczinin mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4737, Karar No: 2024/7886, Tarih: 01.07.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/4737 E.  ,  2024/7886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/725 Esas, 2024/817 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Malatya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 08.04.2008 Tarihli ve 2008/192 Esas, 2008/275 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve mahkemenin 17.07.2023 tarihli ek kararıyla kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi adayı 31.01.2024 tarihli dilekçesi ile, ağır hasar evlerinden dolayı kısıtlı adına yatan paranın çekilebilmesi için izin ve yetki kararı verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 09.02.2024 tarihli ek kararıyla, kısıtlının yerleşim yeri adresininin ........, Mahallesi ......., Caddesi No:3 .......,/Kayseri olduğu gerekçesiyle yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

B. Kayseri 5. Sulh Hukuk Mahkemesinin 20.02.2024 Tarihli ve 2024/725 Esas, 2024/817 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ya da vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi olmadan vesayet makamınca kısıtlının adres değişikliğine izin verilmesine ve yetkisizliğine karar verildiği, kısıtlının yerleşim yerinin değişikliğine izin verilmesine dair bir talep olmadan ve talep üzerine öncelikle adres değişikliğine izin verilmeden vesayet makamınca yetkisizlik kararı verilemeyeceği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının vesayet dosyasının takibi ile ilgilidir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlı ya da vasisinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi olmadan Malatya 2. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının adres değişikliğine izin verilmesine ve dosyanın Kayseri Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmakla vesayet dosyasının takibi ile Malatya 2. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Malatya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

01.07.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/30184, Karar No: 2020/3655, Tarih: 27.02.2020

**22. Hukuk Dairesi         2016/30184 E.  ,  2020/3655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

İHBAR

OLUNANLAR : 1-YE-PA YENİMAHALLE GIDA YAY. TEMİZ. ÇEVRE DÜZENLEME İNŞ. TURZ. SAN. VE TİC. LTD. ŞTİ. ADINA VEKİLİ AVUKAT ...

2-...

3-FK GRUP HAFRİYAT TEMİZLİK TURİZM İNŞ. TAAH. GIDA SAN. VE TİC. LTD. ŞTİ.

4-KRİTER-A TURİZM TEMİZLİK İNŞ. REKLAM NAK. SAN. TİC. LTD. ŞTİ.

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ve davalı ... vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Belediyeye ait temizlik işlerinde çalıştığını, iş akdinin haklı bir sebep olmadan feshedildiğini öne sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı ve davacı ... vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davacının ve davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı ... Temyizi Yönünden;

Taraflar arasında davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışıp çalışmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların, şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. Söz konusu hususlar ulusal bayram ve genel tatil hesabı için de geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının işyerinde fazla mesai yaptığı ve genel tatil günlerinde çalıştığı iddiasına ilişkin işyeri kaydı mevcut olmayıp davacı tanıklarının beyanları esas alınarak sonuca gidilmiş ise de; dinlenen davacı tanıklarının davalı işveren aleyhine dava açtığı ve davacı ile menfaat birlikteliği içinde olduğu anlaşılmakla kural olarak beyanlarına itibar edilmemesi gerekir. Davacı şahitlerinin, davacı ile aynı mahiyette davalarının bulunması sebebiyle salt husumetli tanık beyanlarına itibarla davacının fazla mesai yaptığının kabulü isabetli olmamıştır. Davacı, fazla çalışma yaptığını ve tatil günlerinde çalıştığını yeterli ve inandırıcı delille ispat edememiştir. Nitekim, Dairemizin aynı mahiyette olan 2015/26645, 26647 ve 3450 esas gibi dava dosyalarında da bu kabule göre fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının reddi gerektiği kabul edilmiştir. Hal böyle olunca fazla mesai yaptığı ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı hususu sabit olmayan davacının söz konusu taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı Temyizi Yönünden;

Somut olayda, davacının izin alacağı yıllık 14 gün üzerinden 5 yıl 11 ay 14 günlük çalışmasını esas alarak 70 gün olarak hesaplamıştır. Ancak 4857 sayılı yasanın 53/6 maddesinde belirtildiği üzere onsekiz ve daha küçük yaştaki işçilerle elli ve daha yukarı yaştaki işçilere verilecek yıllık ücretli izin süresi yirmi günden az olamaz. Davacının yaşı dikkate alınarak yıllık izin süresi belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi hatalıdır.

Diğer taraftan; Davanın reddedilen miktarı dikkate alındığında davalı lehine 1.509,62 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken maktu vekalet ücretine hükmedilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 27.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3576, Karar No: 2017/4465, Tarih: 29.11.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/3576 E.  ,  2017/4465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme, tehdit

HÜKÜM : 1-Sanıklar hakkında;

- Maktule yönelik canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme suçundan TCK'nun 37. maddesi delaletiyle TCK.nun 82/1-b, 53. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası (ayrı ayrı),

- Mala zarar vermek suçundan TCK'nun 152/1-a-son, maddeleri uyarınca 1 yıl hapis cezası (ayrı ayrı),

- Tehdit suçundan TCK'nun 106/2-a, maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası (ayrı ayrı),

- Kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçlarından CMK'nun 223/2-e maddesi uyarınca beraat (ayrı ayrı),

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... ve müdafii, sanık ... ve müdafii ve sanık ... müdafiinin temyiz dilekçelerinin kapsamı uyarınca, sanıklar ..., ... ve ... hakkında maktul ...’yu nitelikli kasten öldürme, mağdur ... Taşdemir’i silahla tehdit ve kamu malına zarar verme suçları yönünden verilen mahkumiyet hükümleri ve sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve silahla tehdit suçlarından verilen beraat kararlarına yönelik temyiz talepleri yönünden yapılan incelemede;

1-) Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve silahla tehdit suçlarından verilen beraat kararlarına yönelik sanıklar ve müdafiinin gerekçeye yönelik olmayan temyiz taleplerinde, hukuki menfaatleri bulunmadığından temyiz taleplerinin CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE karar verilmiştir.

2-) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ..., ... ve ...’ın maktul ...’yu nitelikli kasten öldürme, mağdur ... Taşdemir’i silahla tehdit ve kamu malına zarar verme suçlarının subutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanık ... ve müdafiinin eksik inceleme ve haksız tahrikin uygulanması gerektiğine; sanık ... müdafiinin subuta, delillerin yetersiz olduğuna, sanık ... müdafiinin ise subuta delillerin yetersiz olduğuna ve eksik incelemeye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulamalar kanuna aykırı ise de, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak hüküm fıkralarının mahsus bölümünde yer alan TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 29.11.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.

29/11/2017 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı Gonca Gülfem Bozdağ'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'un yokluğunda 30/11/2017 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2014/5568, Karar No: 2014/12690, Tarih: 10.11.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/5568 E.  ,  2014/12690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Çekişmeli taşınmazın tespitine esas alınan Kasım 1961 tarih 72 sayılı tapu kaydının dayanağı olan kök Mayıs 1336 tarih 1 sayılı tapu kaydının 9 parçaya ifraz edilerek Temmuz 1938 tarih 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21 sayılı tapu kayıtlarının oluştuğu anlaşılmakla ifrazına esas alınan kayıt, belge olup olmadığı, ifraz sırasında harita düzenlenip düzenlenmediğinin sorulması, ayrıca anılan ifraz tapularının da daha sonra tedavül gördüğü anlaşılmakla tüm tedavülleriyle birlikte getirtilmesi, revizyon tapularının kadastro tespiti sırasında revizyon görüp görmediğinin açıkça belirtilmesi, revizyon görmüş ise uygulandığı taşınmazlara ait kadastro tespit tutanakları ile kadastro sonucu oluşmuş tapu kayıtlarının (kütüklerden fotokopi çekilerek değil, bilgisayar ile yazılmış halde) istenilmesi,

2- Yukarıda bahsedildiği üzere kök Mayıs 1336 tarih 1 sayılı tapu kaydının 9 parçaya ifraz edildiği halde davalıların dayandığı Kasım 1961 tarih 72 sayılı tapu kaydının sınırlarının ve miktarının neden dolayı kök tapu kaydının sınır ve miktarıyla aynı olduğu hususunun kayıtlara dayanılarak açıklanmasının Tapu Müdürlüğünden istenilmesi,

3- Komşu 1101 ada 81, 1099 ada 2 ve 4 parsel sayılı taşınmazların tesciline esas hüküm dosyalarının getirtilerek dosya içine konulması, davanın safahati, istenilen kayıt ve belgelerin niteliği nedeniyle gelen kayıt ve belgelerin ilgili, hakim tarafından titizlikle incelenerek yeniden geri çevirmeye sebebiyet verilmemesi, bu işlemler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.