muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/15832, Karar No: 2024/698, Tarih: 22.01.2024

Yapılan yargılama neticesinde Edirne 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2023/26 K. sayılı kararıyla, sanıkların uyuşturucu madde üretiminde kullanılan ve ithal veya imali resmi makamların iznine bağlı olan maddeyi ithal etme suçundan dolayı 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin yedinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca cezalandırılmalarına hükmolunmuş; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 2023/1020 K. sayılı kararıyla da istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Olay tutanağı ve dosyada mevcut diğer belgeler incelendiğinde, Kapıkule Gümrük Giriş Kapısında yapılan işlemler sırasında sanık ...'ın aracında yapılan arama neticesinde suça konu maddelerin ele geçirildiği, görevlilerin müdahalesi nedeniyle sanığın aracında bulunan maddeleri gümrükten geçiremediği, ayrıca gümrük güvenlik mührü olmayan tırların ülkeye girişe elverişli konumda bulunmadığı, dolayısıyla sanıkların işledikleri suçun tamamlanmadığı ve teşebbüs aşamasında kaldığı anlaşılmaktadır.

Doktrinde ithal, "uyuştucu ve uyarıcı maddelerin maddeten, Türkiye'nin siyasi sınırlarının her hangi bir yerinden sokulması" (Erman/Özek'ten aktaran: Birsen Elmas, Uyuşturucu ve Uyarıcı Madde Suçları, Adalet Yayınevi, Ankara 2020, s. 63) olarak tanımlanmakla birlikte, gümrük (sınır) kapılarının bulunduğu yerlerde uyuşturucu maddenin Türkiye'ye sokulabilmesi için gümrük kontrol noktasında herhangi bir şekilde geçirilmesi gereklidir. Gümrük kontrolünün amaçlarından biri kaçak veya yasal eşyanın ülkeye girişinin önlenmesi olup, gümrük işlemleri sırasında uyuşturucu veya uyarıcı maddenin polis ya da gümrük görevlisi gibi yetkililer tarafından yakalanması halinde, müddenin ülkeye sokulmasına engel olunduğundan, ithal suçunun tamamlandığından söz edilemez. Zira 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin yedinci fıkrasında tanımlanan uyuşturucu madde üretiminde kullanılan ve ithal veya imali resmi makamların iznine bağlı olan maddeyi ithal etme, esas itibariyle maddenin ülkeye sokulduktan sonra uyuşturucu madde üretiminde kullanılmasına yönelik olarak işlenen bir suç olup, söz konusu maddelerin gümrük işlemleri sırasında yakalanması halinde,

elverişli hareketlerle doğrudan doğruya ithal suçunun icrasına başlayan failin elinde olmayan nedenlerle, suç konusu maddenin ülkeye sokulmasına engel olunarak ithal suçunun tamamlanması ve aynı zamanda maddenin ülke içinde uyuşturucu madde üretiminde kullanılması gibi tasarruflarda bulunulması önlenmektedir.

elverişli hareketlerle doğrudan doğruya ithal suçunun icrasına başlayan failin elinde olmayan nedenlerle, suç konusu maddenin ülkeye sokulmasına engel olunarak ithal suçunun tamamlanması ve aynı zamanda maddenin ülke içinde uyuşturucu madde üretiminde kullanılması gibi tasarruflarda bulunulması önlenmektedir.

Yukarıda açıklanan görüş doktrinde de bir kısım yazarlar tarafından benimsenmektedir. Örneğin İltaş, "Gümrük kapısı olan yerler bakımından suça konu olan ve saklanan/bildirilmeyen maddenin gümrük işlemleri sırasında yetkililer tarafından yakalanması halinde failin tamamlanmış ithal suçundan dolayı değil de ithal suçuna teşebbüsten dolayı cezalandırılması gerektiği" görüşündedir. (Yiğit İltaş, Uyuşturucu veya Uyarıcı Madde İmal ve Ticareti Suçu, Adalet Yayınevi, Ankara, 2020, s. 192) Savaş Mollamahmutoğlu'na göre de, "İthal suçu; maddenin ruhsatsız veya ruhsata aykırı olarak yabancı ülkeden yurda gümrükte saklanarak veya beyan edilmeyerek sokulması ile tamamlanır. Fail gümrükte işlemler sırasında yakalanmış ise suç tamamlanmamıştır. Eylem ... Teşebbüs derecesinde kalmıştır." (Vural Savaş - Sadık Mollamahmutoğlu, Türk Ceza Kanununun Yorumu, 3. Cilt, Seçkin Yayınevi, Ankara 1999, s. 3609-3610).

Somut olayda, sanıkların Türkiye'ye giriş yaparken sanık ...'ın aracında gizledikleri maddeler gümrük işlemleri sırasında görevliler tarafından yapılan aramada ele geçirilmiştir. Dolayısıyla, görevlilerce suç konusu maddenin gümrükten geçirilmesine ve ülkeye sokulmasına engel olunduğundan, sanık elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icrasına başladığı uyuşturucu madde üretiminde kullanılan maddeyi izinsiz olarak ithal etme suçunu, elinde olmayan nedenlerle tamamlayamamış ve işlediği suç teşebbüs aşamasında kalmıştır.

Böyle bir durumda suçun tamamlanmış olduğunun kabul edilmesi; yurt dışından getirdiği maddeyi gümrük kontrolünden herhangi bir şekilde geçiren kişilerle, görevlilerin kontrolünü aşamaması nedeniyle maddeyi gümrükten geçiremeyen kişilerin aynı hukuki statüye tabi tutulması anlamına geleceği gibi; gümrük görevlilerinin resmi vazifelerini icra ederken yaptıkları ele geçirme işlemine, gereken hukuki değerin verilmemesi sonucuna da yol açacaktır.

Bu itibarla, sanıkların işledikleri 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin yedinci fıkrasında tanımlanan uyuşturucu madde üretiminde kullanılan ve ithal veya imali resmi makamların iznine bağlı olan maddeyi ithal etme suçu teşebbüs aşamasında kaldığından, sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin yedinci fıkrası uyarınca tayin edilen cezadan 5237 sayılı Kanun'un 35 inci maddesi uyarınca indirim yapılması gerekirken, sanıkların eylemi tamamlanmış suç olarak kabul edilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesi hukuka aykırıdır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 2023/1020 K. Sayılı hükmünün sanık ... yönünden bozulmasına; bozma kararının, temyiz isteminden vazgeçmesi nedeniyle hakkında verilen hüküm kesinleşen Dusan'a sirayetine karar verilmesi yerine, Bölge Adliye Mahkemesi hükmüne yönelik temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına ilişkin çoğunluk kararına iştirak etmiyoruz. 22.01.2024
Yargıtay — Esas No: 2012/13122, Karar No: 2012/12199, Tarih: 29.11.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/13122 E.  ,  2012/12199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Ankara 7. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04.06.2012 gün ve 2011/229 Esas, 2012/178 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 05.04.2011 gün ve 2011/56 Esas, 2011/76 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere; mağdurenin olay nedeniyle ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin, Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan veya Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23/B ve 31. maddeleri gereğince Yükseköğretim Kurumları veya birimlerinde Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulu ölçütlerine göre, (içinde en az iki adli tıp uzmanı ile tetkik edilecek konunun uzmanı bir hekimin zorunlu katılımıyla ve en az beş kişiden oluşacak) bir heyet tarafından düzenlenecek rapora göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumuna ait çocuk yuvasında kaldığı anlaşılan mağdure hakkında alınmış koruma kararının olup olmadığı araştırılıp varsa getirtilip dosyasına konulması gerektiği gözetilmeden anılan kurum vekili lehine avukatlık ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12159, Karar No: 2016/2784, Tarih: 17.02.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/12159 E.  ,  2016/2784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı karşı davalı kadın tarafından kusur belirlemesi, reddedilen maddi ve manevi tazminat, nafakalar, davalı karşı davacı erkek lehine hükmedilen maddi tazminat ile yargılama giderleri ve vekalet ücreti yönünden, davalı karşı davacı erkek tarafından ise reddedilen manevi tazminat ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacı karşı davalı kadının eşiyle birlikte yaşamaktan kaçındığının anlaşılmasına göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı karşı davalı kadının açtığı boşanma davası reddedilmiş, davalı karşı davacı erkeğin açtığı boşanma davası kabul edilmiştir. Her iki dava yönünden davalı karşı davacı erkek lehine vekalet ücreti verilmesi gerekirken, tek vekalet ücreti verilmesi doğru olmamıştır.

3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davalı karşı davacı erkek yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

4-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK m. 186/1), geçimine (TMK m. 185/3), malların yönetimine (TMK m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK m. 185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (re'sen) almak zorundadır (TMK m. 169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davacı karşı davalı kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2, 3 ve 4. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 17.02.2016 (Çrş)
Yargıtay — Esas No: 2024/7634, Karar No: 2024/9375, Tarih: 02.10.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/7634 E.  ,  2024/9375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/41 E., 2024/110 K.

KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasında görülen rücuan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı Kurum ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulü ile incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; TKİ Genel Müdürlüğüne ait Orta Anadolu Linyit İşletmesi işyerinin Kurum sigortalısı ... 'ın 1979-1994 yılları arasında maden işçisi olarak çalışması sonucunda, meslek hastalığı sonucunda % 43 oranında malul kaldığını, sigortalıya 335,40 TL hastane tedavi ve tetkik gideri yapıldığını, 14.883,14 TL gelir bağlandığını, kurum zararının 15.218,54 TL olduğunu, olayda işverenin sorumlu olduğunu belirterek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 14.306,94 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; zamanaşımı, hak düşürücü süre, husumet itirazında bulunduklarını, Yüksek Palanlama Kurulu'nun 06.03.1998 tarih ve 98/T-9 sayılı kararı ile 06.03.1998 TKİ Genel Müdürlüğü ait Orta Anadolu Linyit İşletmesi Müdürlüğü'nün müvekkili Kuruma devredildiğine dair protokol neticesinde tüm personelin hak ve vecibeleri ile şirketlerine devredildiğini, ancak Linyit İşletmesi Bölge Müdürlüğünün 01.07.2000 tarihi itibariyle devredildiğini, Çayırhan Termik Santralı İşletme Müdürlüğü ile birlikte işçi statüsünde çalışanların Park Termik Elektrik Sanayi ve Tic. AŞ'ye devredildiği, sigortalının çalıştığı dönemde TKİ işçisi olması nedeniyle sorumluluklarının irdelenmesi gerektiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 09.05.2013 tarihli ve 2011/328 E. 2013/324 K. sayılı kararıyla; davanın kısmen kabulü ile toplam 12.174,83 TL' den 11906,51 TL ilk peşin sermaye değerli gelirin bağlanma onay tarihi olan 26.04.2005, 268,32 TL tedavi giderinin sarf ve ödeme tarihi olan 25.01.2005 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, fazla talebin reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairemizin 11.09.2014 tarihli, 2013/16450 Esas, 2014/17166 Karar sayılı ilamında; Mahkemece hükme esas alınan raporun Dairemizin ve Yargıtay’ın kabul ettiği, uygulamada 32 yıl l formülü olarak adlandırılan esaslara aykırı düştüğü, kusur incelemesi yapılırken, meslek hastalığının bu özelliği dikkate alınarak ve öteden beri uygulanan şekliyle yeraltı maden işyerlerinde çalışan sigortalılar bakımından 32 yıl formülü esas alınmak suretiyle belirleme yapılması gerektiği, kabule göre de hükme esas alınan hesap bilirkişi raporunda Kurumca rücu edilecek miktar belirlenirken, kusur raporunda belirlenen %30 kaçınılmazlık oranının 2/3'ünden, davalı işverenin sorumlu tutulmasının isabetsiz olduğu belirtilmiştir.

B. İkinci Bozma Kararı

1. Bozmaya uyan Mahkemece verilen 01.11.2018 tarihli ve 2016/1013 E. 2018/290 K. sayılı kararıyla; davanın 12.04.2018 tarihli ıslah dilekçesi göz önünde bulundurularak kabulü ile

1-Bağlanan gelirin peşin sermaye değeri olan 25.374,59 TL’nin 13.841,32 TL'lik kısmına 26.04.2005 tarihinden, 11.221,34 TL'lik kısmına 26.02.2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

2-Tedavi gideri olan 311,93 TL’nin tediye tarihi olan 25.10.2005 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş, karara karşı taraf vekilleri tarafından temyiz talebinde bulunulmuştur.

2. Dairenin 22.05.2019 tarihli ve 2019/144E., 2019/4624 K. sayılı kararında; Mahkemece hükme esas alınan raporun, Dairemizin ve Yargıtay’ın kabul ettiği, uygulamada 32 yıl formülü olarak adlandırılan esaslara aykırı düştüğü, Zira, 1953 doğumlu olan sigortalının 1979 ile 1994 tarihleri arasında yeraltı maden ocağında çalışan sigortalının KOAH hastalığının işyerinden ayrıldıktan sonra Kurum tarafından ilk olarak 13.01.2005 tarihinde belirlenmesi karşısında çelikiz formülü uygulanarak sigortalının işten ayrıldığı tarihteki sürekli iş göremezlik oranı belirlendikten sonra belirlenen bu orana göre davalı işverenin kusur miktarı 32 yıl formülü ile tespit edilerek sonucuna göre değerlendirme yapılması gerekirken, kusur raporunda bu hususların nazara alınmadığı belirtilerek karar bozulmuştur.

C. Üçüncü Bozma Kararı

1. Bozmaya uyan Mahkemece verilen 27.05.2021 tarihli ve 2019/169 E. 2021/141 K. sayılı kararıyla; davanın kısmen kabulüne, bağlanan gelirin peşin sermaye değeri olan 9.835,73 TL’nin tahsis onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, tedavi gideri olan 289,11 TL’nin her ödeme için ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiş, karara karşı taraf vekilleri tarafından temyiz talebinde bulunulmuştur.

2. Dairenin 09.11.2022 tarihli ve 2022/12145 E., 2022/13961 K. sayılı kararında; dosyada mevcut peşin sermaye değerli gelir tutarlarının birbiriyle çelişkili olduğundan Kurumdan tekrar sorularak; gelen tutarlara göre, peşin sermaye değerli gelirin, gelir başlangıç tarihi itibarıyla, artan iş göremezlik oranına(%74) göre belirlenmesi gerektiği; yeni oran üzerinden belirlenmiş olan bu peşin sermaye değerli gelirden, gelir başlangıç (25.01.2005) tarihinden sürekli iş göremezlik derecesinin yükseldiği (01.02.2007) tarihe kadar ödenen gelirin, düşük iş göremezlik oranı ile artan iş göremezlik oranı arasındaki fark iş göremezlik oranına (%31) karşılık gelen miktarının mahsubu gerekeceği, öte yandan başlangıçtaki gelirin onay tarihinin esas alınması gereğinin gözetilmesi gerektiği hususlarına değinilmiştir.

D. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar;

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davanın kısmen kabulü ile 21.702,69 TL ilk peşin sermaye değerli gelir alacağının, ilk peşin sermaye değerli gelirin gelir bağlama onay tarihi olan 25.01.2005 itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, 311,75 TL tedavi giderlerinin, sarf tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; kararın Kurum aleyhine olan yönlerinin hukuka aykırı olduğunu, karara dayanak bilirkişi raporundan yapılan kusur oranlarını kabul etmediklerini, davanın kısmen kabulü şeklinde değil, kabulü şeklinde hüküm kurulması gerektiğini, aleyhe vekalet ücretine ve yargılama giderine hükmedilmesinin hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; sorumlu olmadıklarını, gerekli yükümlülükleri yerine getirdiklerini beyanla kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin 2 nci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin 7, 8, 9 uncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin 2 nci fıkrası ve 5510 sayılı Kanun'un 21 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin 2 nci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin 2 nci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla taraf vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı Kurum ve davalı vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

02.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1502, Karar No: 2014/14460, Tarih: 10.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/1502 E.  ,  2014/14460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Katılan ...Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin özelleştirilme kapsamında satış ve devrinin 30.06.2013 tarihinde yapılmış olması nedeniyle tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, TCK'nun 62. maddesinin uygulanması esnasında adli para cezasının hesap hatası sonucu 158 gün yerine 156 ve buna bağlı olarak sonuç gün adli para cezasının da 3.160,00 TL yerine, 3.120,00 TL olarak eksik tayini isabetsizliği aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın, bir sebebe dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 10.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8962, Karar No: 2015/20243, Tarih: 11.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/8962 E.  ,  2015/20243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/09/2014

NUMARASI : 2014/68-2014/769

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Değerlendirmede esas alınan tarla sebzeciliginde, o yörede hangi sebze ürünlerinin yetiştirildiği İl Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü'nden sorularak,

2-Yetiştiriciliği yapılan her bir sebze ürünü için ayrı ayrı olmak üzere, dekar başına ortalama üretim miktarı ile değerlendirme tarihi itibari ile hasat zamanındaki ortalama toptan kilogram satış fiyatları ve dekar başına ortalama masrafı, aynı il müdürlüğü ile diğer resmi kurumlardan sorularak,

3-Davalılar ile tapu malıkleri arasında hukuki bağlantı kurulamadığından intikali gösterir onaylı kaydı veya veraset ilamının eklenerek,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2388, Karar No: 2012/20155, Tarih: 12.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/2388 E.  ,  2012/20155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

CMK.nun 34/2 ve 232/6 madde ve fıkraları gereğince hükümde temyiz yolu, süresi, merci ve şekillerinin hiçbir tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiği cihetle, yasa yoluna başvuru hususunda tereddüt yaratıldığından katılanın temyiz isteminin süresinde olduğu kabulüyle yapılan temyiz incelemesinde,

5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaına dair bir düzenleme bulunmadığı gözetilmeden, hapisten çevrilen para cezası ile doğrudan verilen para cezasının toplan- ması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından hapis cezasından çevrilen ve doğrudan verilen para cezalarının içtimaına ilişkin bölümler çıkarılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 12.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.