muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6934, Karar No: 2021/4493, Tarih: 04.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/6934 E.  ,  2021/4493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın 28/02/2015 tarihinde, öğle namazı saatlerinde, iki katlı ... Camiinin alt katında bulunan Kur’an Kursu’na girerek, Kur’an Kursu Derneğine ait bulunun dizüstü bilgisayarı çalması şeklindeki eyleminin, 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile eklenen 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/1-a maddesi uyarınca hüküm kurulması,

2-Suça konu eşyaları bir üçüncü kişiye satmak suretiyle zilyetliği devreden sanığın, satıştan elde ettiği menfaati iade etmeden üzerinde tasarruf yetkisi bulunmayan eşyaları sattığı yeri göstermesi, etkin pişmanlık olarak değerlendirilemeyeceği gibi, eşyanın, satın alan kişiden alınarak mağdura iade edilmiş olması da 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesi kapsamında sanık tarafından gerçekleştirilmiş bir iade veya tazmin olarak kabulünün mümkün olmaması nedeniyle, bilgisayarı sattığı şahıstan aldığı satış bedelini iade etmeyen sanık hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken koşulları bulunmayan TCK'nın 168/1. maddesindeki etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 04/03/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5562, Karar No: 2018/575, Tarih: 15.01.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/5562 E.  ,  2018/575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hırsızlık suçundan temel ceza alt sınırdan tayin edilmemiş ise de, teşebbüs aşamasında kalan eylem nedeniyle meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı ve suça sürüklenen çocuğun suç yolunda katettiği mesafe dikkate alınarak, 5237 sayılı TCK’nın 35. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuğun cezasından hakkaniyete uygun makul bir indirim yapılması gerekirken, gerekçesi de gösterilmeden 1/4 oranında indirim yapılmak suretiyle suça sürüklenen çocuğa fazla ceza tayini,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nın 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe açmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun ağabeyi olan yaşı büyük sanık ... ile birlikte müştekiye ait iş yerine gittiği, suça sürüklenen çocuğun işyeri dışında gözcülük yaptığı, ağabeyi ...'in de ... isimli işyerinin kapı camını taşla kırarak içeri girdiği, suça sürüklenen çocuk ve sanığın olay mahalline gelen polis memurlarınca yakalandıkları, polisler tarafından yapılan üst aramasında ise sanık ...'in üzerinden 8,50 TL bozuk para, 25 adet misket ve 17 adet çengelli iğne çıkması, suça sürüklenen çocuğun üzerinden ise müştekiye ait hiçbir malzemenin çıkmaması karşısında değeri az olan malzemeleri çalmaya teşebbüs eden ağabeyine iştirak eden suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değeri tespit edilerek, miktar olarak az olması halinde TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'nin 40/3-4. maddesi, Birleşmiş Milletler Çocuk Ceza Adaleti Sisteminin Uygulanması Hakkında Asgari Standart Kuralları'nın 16. maddesi, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 34/3. maddesi, Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik'in 17. maddesindeki hükümler birlikte değerlendirildiğinde, adli tıp ücretinin yargılama gideri olarak suça sürüklenen çocuğa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 15/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7355, Karar No: 2023/8515, Tarih: 09.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/7355 E.  ,  2023/8515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/282 Esas, 2023/454 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Lice Sulh Hukuk Mahkemesinin 20.09.2022 Tarihli ve 2022/34 Esas, 2022/46 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün adres kayıt sistemineki yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi ... Sokak No:... İç Kapı No:... .../İstanbul olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. İstanbul 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 18.01.2023 Tarihli ve 2023/1 Esas, 2023/80 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün vasi atanması talepli dilekçesinde cezaevine girmeden önce en son yerleşim yeri adresini 5 Nisan Mahallesi ... Caddesi .... Sokak No: .../Diyarbakır olarak bildirdiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

C. Diyarbakır 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 24.04.2023 Tarihli ve 2023/282 Esas, 2023/454 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi İstanbul Caddesi No:65 İç Kapı No:23 .../İstanbul olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 407 nci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, hükümlünün cezaevine girmeden önceki yerleşim yeri adresinin Bağlar/Diyarbakır olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Diyarbakır 4. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Diyarbakır 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

09.10.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1482, Karar No: 2022/8499, Tarih: 01.11.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/1482 E.  ,  2022/8499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜMLER : A) Akşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 02/07/2021 tarih ve 2020/163 Esas, 2021/257 Karar sayılı ilamı ile;

1)Sanık ... hakkında maktul ...'yi tasarlayarak, canavarla hisle kasten öldürmeye yardım suçundan CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraatine dair kararı

2) Sanık ... hakkında maktul ...'yi kasten öldürme suçundan TCK'nin 37/1. maddesi delaletiyle 81, 53, 58, 63. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına dair kararı

3) Sanık ... hakkında maktul ...'yi kasten öldürme suçundan TCK'nin 37/1. maddesi delaletiyle 81, 53, 58, 63. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına dair kararı

B)Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 12/10/2021 tarih ve 2021/2016 Esas, 2021/1669 Karar sayılı kararı ile;

"İstinaf başvurularının esastan reddine dair" kararı

TÜRK MİLLETİ ADINA

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 12/10/2021 tarih ve 2021/2016 Esas, 2021/1669 Karar sayılı kararının sanık ... müdafii, sanık ... ve müdafii, katılanlar vekili tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıklar ... ve ... hakkında ilk derece mahkemesince hükmolunan ceza miktarlarının, beş yıl hapis cezasının üzerinde olması nedeniyle hükümlerin, 5271 sayılı CMK’nin 286/2-a maddesi; sanık ...'a isnat edilen suçun yasada öngörülen hapis cezasının üst sınırının on yıldan fazla olması nedeniyle ilk derece mahkemesince verilen "beraat" hükmüne yönelik istinaf başvurularının esastan reddine dair kararın 5271 sayılı CMK'nin 286/2-g maddesi gereğince temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 299. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle;

Sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 299. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle;

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin dosya üzerinden verdiği 12/10/2021 tarih ve 2021/2016 Esas, 2021/1669 Karar sayılı kararında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin; sübuta, suçun niteliğine, eksik kovuşturmaya, beraat kararı verilmesi gerektiğine, takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasına, olayda TCK'nin 37. maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığına, sanık ... ve müdafiinin: sübuta, suçun niteliğine, TCK'nin 37. maddesinin sanık hakkında uygulama yeri bulunmadığına, sanığın eyleminin TCK'nin 28 ve 281. maddeleri kapsamında değerlendirilmesine, eksik kovuşturmaya, beraat kararı verilmesi gerektiğine, TCK'nin 62. maddesinde düzenlenen takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasına, katılanlar vekilinin; üç sanığın da canavarca hisle, eziyet çektirmek suretiyle tasarlayarak kasten öldürmeden dolayı herhangi bir indirim uygulanmaksızın en ağır şekilde ayrı ayrı cezalandırılmalarına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince istem gibi TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ONANMASINA, hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre göz önüne alındığında, sanık ... müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince Akşehir Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.11.2022 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2156, Karar No: 2014/11920, Tarih: 08.05.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/2156 E.  ,  2014/11920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanıklar müdafiinin, suçun sübutuna ve eksik araştırmaya yönelik temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1 Temel ceza belirlenirken hapis cezası alt sınırdan tayin edilmesine kar şın hapis cezasının yanında hükmolunan adli para cezasının farklı bir gerekçe gösteril meksizin alt sınırdan uzaklaşılarak tayini,

2 TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanıkların kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmeye, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetki lerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hiçbir ayrım yapılmaksızın koşullu salıvermeye ka dar hak yoksunluğuna hükmolunması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanıklar hak kında 5237 sayılı TCK.nun 245/1. madde ve fıkrası uyarınca hapis cezası yanında adli para cezasına esas alınan 30 günün 5 güne, 5237 sayılı Kanunun 52. maddesi gereğince bir gün karşılığı takdir edilen 20 TL ile birim gün sayısının çarpılması suretiyle sonuç 600 TL adli para cezasının 100 TL'ye indirilmesi ve hükümlerden 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine "TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tari hine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanın caya kadar yoksun bırakılmasına" yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 08.05.2014 gününde oybirliğiy le karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5061, Karar No: 2023/5831, Tarih: 23.10.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/5061 E.  ,  2023/5831 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

KARAR SAYISI : 2020/499 E., 2020/1464 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 01.12.2020 tarihli ve 2020/499 Esas, 2020/1464 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, karar tarihinde Maltepe 2. No’lu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunan suça sürüklenen çocuğa ek kararın 14.12.2020 tarihinde tebliğ edildiği, ancak cezaevinde bulunan suça sürüklenen çocuğa yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesinde belirtilen usule göre yasa yolu başvurusunun gerçekleştirileceğinin belirtilmemesi nedeniyle, suça sürüklenen çocuğun 23.02.2021 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddeleri uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 01.12.2020 tarihli ve 2020/499 Esas, 2020/1464 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 4. Çocuk Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9670, Karar No: 2023/10805, Tarih: 06.11.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/9670 E.  ,  2023/10805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/3293 E., 2023/1389 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 7. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/109 E., 2021/25 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili, davacının 10.06.2006-08.09.2016 tarihleri arasında çalıştığının tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili, hukuki dayanaktan yoksun olan davacı taleplerinin zaman aşımına uğradığını, müvekkil ile davacının eşi arasında kira karşılığı temizlik sözleşmesi olduğunu, kabul etmemekle beraber davacının müvekkil yanında çalıştığı varsayılsa dahi 10 yıl boyunca hiç bir ücret talep etmeden çalışmanın hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Fer'i müdahil olan Kurum vekili, Kurum kayıtlarında davacının iddia ettiği döneme ait çalışmasının bulunmadığını, dolayısıyla davacının çalıştığını fiilen ispat etmesi gerektiğini, bu nedenler ile haksız ve yersiz davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile "Dinlenen davacı tanıkları, davalı tanıklarından ... ve ... ile komşu iş yeri tanıklarının davacının davalı iş yerinde çalıştığına dair beyanlarının değerlendirildiği belirtilerek davanın kabulüne, davacının 10.06.2006 - 08.09.2016 tarihleri arasında davalı apartmanda asgari ücretle tam gün sigortalı olarak çalıştığının tespitine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Fer'i müdahil Kurum vekili, mahkemenin yeterli araştırma yapmadan karar verdiğini, sadece tanık beyanı ile yetinilemeyeceğini, komşu işyeri tanıkları ile yazılı delillerin toplanarak sonuca ulaşılması gerektiğini, dava dosyasında dinlenilen tanıkların Yargıtay ilke kararlarına belirtilen tanıklık niteliklerini haiz olmadığını ileri sürerek davanın reddi gerektiğini istinaf konusu yapmıştır.

B. İstinaf Sebepleri

Fer'i müdahil Kurum vekili, mahkemenin yeterli araştırma yapmadan karar verdiğini, sadece tanık beyanı ile yetinilemeyeceğini, komşu işyeri tanıkları ile yazılı delillerin toplanarak sonuca ulaşılması gerektiğini, dava dosyasında dinlenilen tanıkların Yargıtay ilke kararlarına belirtilen tanıklık niteliklerini haiz olmadığını ileri sürerek davanın reddi gerektiğini istinaf konusu yapmıştır.

Davalı vekili, davacı ile bir iş akdinin imzalanmadığını, davacının eşinin 2006 yılında apartmanda kapıcı olarak işe alındığını, davacının eşine yadım mahiyetinde apartmanda çalıştığını, bilirkişi raporunun hatalı olduğunu, davacının kısmi süreli olarak 2013 tarihinden itibaren çalıştığına yönelik keşif talebinde bulundukları halde Mahkemenin çalışma süresini belirlemek için keşif yapmadığını ileri sürerek öncelikle davanın tümden reddini olmaz ise davacının 2013 yılından itibaren kısmi zamanlı olarak çalıştığının tespiti gerektiğini istinaf konusu yapmıştır.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosyadaki bilgi belge ve deliller ile özellikle davacının eşinin yurt dışında ve başka işlerde çalıştığı hususunun sabit olması karşısında davacının davalı apartmanda belirtilen tarihlerde çalıştığı sonucuna ulaşıldığı ve incelenen kararın usûl ve esas yönlerden hukuka uygun olduğunun anlaşıldığı belirtilerek HMK'nın 353/1-b maddesinin (1) numaralı alt bendi uyarınca davalı ... vekilinin ve fer'i müdahil vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri istinaf dilekçesinde yer verdikleri hususları belirterek kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 10.06.2006-08.09.2016 tarihleri arasında çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 506 sayılı Kanun'un 79, 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddeleridir.

3. Değerlendirme