muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/4383, Karar No: 2008/13766, Tarih: 16.09.2008

2-Davacı temyizine gelince;

Dava, davacının ilk prim kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren, tarım ... sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece 01.06.2000-31.07.2006 tarihleri arasında tarım ... sigortalı olduğunun tespitine karar verilmişse de sigortalılık başlangıç tarihinin tespitinde yanılgıya düşüldüğü anlaşılmaktadır.

Davanın, yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım ... hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre, sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım ... sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır. Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek ...’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. ...’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre, kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan ... ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir. Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.

Dosya kapsamından, davacının 06.01.2001 tarihinden itibaren Kooperatif üyeliğinin bulunduğu, üzerine kayıtlı zirai arazinin bulunduğu, sattığı ürün bedellerinden ilk prim kesintisinin 11.04.1996 tarihinde yapıldığı, sonraki kesintilerinin ise1998, 1999,2000.2001,2003,2004 yıllarında bulunduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece davacının ilk kesintinin yapıldığı tarihi takip eden 01.05.1996 tarihinden itibaren dava tarihine kadar olan sürede tespit kararı verilmesi gerekirken. 01.06.2000 yılında yapılan prim kesintisini takip eden aybaşından itibaren tespit kararı vermesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K’nun 438/7.maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 2. bendinin silinerek yerine "Davacının 01.06.1996 tarihinden dava tarihi olan 31.07.2006 tarihine kadar 2926 sayılı Yasa'ya tabi tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine", tarih ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı, 16.09.2008. gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32847, Karar No: 2015/20515, Tarih: 16.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/32847 E.  ,  2015/20515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; olay tarihinde suça sürüklenen çocuğun hakkında kurulan hüküm kesinleşen ... ile birlikte v Mahallesi ... Camine akşam namazı saatinde girerek, namaz kılındığı sırada arka tarafta bulunan yardım sandığını vidasından zorlayarak söktükten sonra dışarıya çıkartarak burada kırmak suretiyle açtıktan sonra içinde bulunan 10 TL parayı aldıkları, olay yerinden ayrıldıktan sonra kuşku üzerine polis tarafından yakalandıklarında olayın ortaya çıktığı ve ...'ın üzerinde sakladığı 10 TL yi polise teslim ile katılana iadesini sağladığının iddia edildiği olayda,

Suça sürüklenen çocuğun, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesine göre hakkındaki hükmün açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, CMK'nın 231/11 maddesi 2. cümlesine aykırı olarak açıklanması geri bırakılan hükümdeki cezanın paraya çevrilmesine karar verilmesi aleyhte temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

Diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1-) 5237 sayılı TCK'nın 153. maddesinde belirtilen “ibadethanelere, bunların eklentilerine, buralardaki eşyalara, bunların üzerindeki yapılara, mezarlıklardaki tesislere, mezarların korunmasına yönelik yapıları yıkmak, bozmak ve kırmak” suçunu oluşturduğu gözetilmeden mala zarar verme suçunun nitelendirilmesinde hataya düşülerek yazılı şekilde TCK'nın 152/1-a maddesi uyarınca hüküm kurulması,

2-) Suça sürüklenen çocuklar yakalanınca suçu birlikte işleyen ...'in çaldıkları ve üzerinde sakladığı 10 TL yi polise vererek katılana iadesini sağladığının anlaşılması karşısında, hırsızlık suçunda TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16/02/2015 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5723, Karar No: 2012/7073, Tarih: 30.11.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/5723 E.  ,  2012/7073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, yasaya ve anasözleşmeye aykırı olarak kararlaştırılan bir kısım parasal yükümlülüklerin çekilen ihtarlara rağmen yerine getirilmediği gerekçesiyle, müvekkillerinin hukuka aykırı olarak üyelikten ihraç edildiklerini ileri sürerek, müvekkillerinin ihracına yönelik alınan yönetim kurulu kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etimiştir.

Davalı kooperatif temsilcileri, yönetim kurulu kararının yasaya ve anasözleşmeye uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, yönetim kurulu ihraç kararına dayanak teşkil eden ihtarnamelerde, ihtarnamelere uyulmaması halinde ne gibi bir yaptırım uygulanacağı açıkça gösterilmediğinden, usulüne uygun olmadığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile davalılar hakkında alınan yönetim kurulu ihraç kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, fazla yatırılan peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7726, Karar No: 2017/13340, Tarih: 27.11.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/7726 E.  ,  2017/13340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, tazminatlar ve nafakaların miktarları ile vekalet ücreti yönünden, davalı erkek tarafından ise, kusur belirlemesi, tazminat ve nafakalar yönünden yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle boşanma davasının eki niteliğinde olan ve boşanma davası içinde talep edilen Türk Medeni Kanununun 174. maddesi kapsamındaki tazminat taleplerinin kısmen reddi veya kabulü halinde ayrıca vekalet ücretine takdir edilmemesinde bir isabetsizlik bulunmadığının anlaşılmasına göre davacı kadının tüm, davalı erkeğin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusuru bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır. Açıklanan ilkeler gözetildiğinde davacı kadın yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı, ölçülülük ilkesine uygun olmayıp fazla bulunmuştur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesinde yer alan hakkaniyet ilkesi gözetilerek daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmayan aşağıda yazılı onama harcının davacıya yükletilmesine ve temyiz başvuru harcı yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcını yatıran davalıya geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 27.11.2017
Yargıtay — Esas No: 2018/15149, Karar No: 2019/11002, Tarih: 25.06.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/15149 E.  ,  2019/11002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Müştekinin, hırsızlığın yapıldığı binaların atıl durumda olduğunu, kullanılmadığını etrafının açık olduğunu belirttiği ve sanıklarında söz konusu yerin terk edilmiş virane bir yer olduğunu belirtmeleri karşısında; suça konu eşyaların alındığı yerin tereddüde yer vermeyecek şekilde tespit edilerek bina ve eklentilerinden veya kamu kurum ve kuruluşlarından alınıp alınmadığı, söz konusu yerin .... Eğitim Kampüsü içinde bulunup bulunmadığı, suça konu eşyaların adet ve tahsisleri gereği açıkta bırakılan eşya mahiyetinde olup olmadığı veya ilgili kurumdan söz konusu yerin terk edilip edilmediği sorularak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Sanık Armağa’nın suça konu direği kesmeye çalıştığı sırada yakalandığı, diğer sanıkların ise suça konu kapı çerçevesini götürdükleri sırada yakalandıkları, aynı eylem ve fikir biriliği ile hareket eden sanıklar ... ve ...’ın diğer sanık ... ile aynı eylem ve fikir biriliği ile hareket edip etmedikleri dosya kapsamından anlaşılmadığı ve yakalama tutanağında sanıklar ... ve ...’ın nerede yakalandıklarının ve suça konu eşyaları aldıkları yerin sanıkların mı söylediği yoksa kolluk görevlilerinin mi tespit ettiği hususları dosya kapsamından anlaşılmadığı buna göre sanıklar ... ve ...’ın diğer sanık ... ile aynı eylem ve fikir biriliği ile hareket etmemeleri halinde sanıklar ... ve ...’ın olay yerinde mi yoksa olay yeri dışında başka bir yerde mi yakalandığı tereddüde yer vermeyecek şekilde tespit edilerek sanıklar ... ve ...’ın eylemlerinin tamamlanıp tamamlanmadığının tartışılması eğer eylemleri tamamlanmış ise sanıkların yer gösterip göstermediği araştırılarak ... ve ... hakkında TCK’nın 168/1. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması, yine sanıklar ... ve ...’ın 20 TL değerindeki kapı çerçevesini götürdükleri sırada yakalandıklarından sanıkların eylemleri tamamlanmış ise veya yakalandıkları yere göre eylemlerinin ele geçen 20 TL değerindeki kapı çerçevesine özgülenip özgülenmediği tespit edilerek toplam 20 TL değerindeki suça konu eşyayı çalan sanıklar ... ve ... hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince hırsızlık suçundan verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanıklar ... ve ... hakkında adli sicil kaydında gözüken hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yönelik ilamların suç tarihinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel teşkil etmediği buna göre suçun işlendiği sırada katılan kurumun zararı bulunup bulunmadığı tespit edilip giderilecek bir zarar olmaması halinde; "ileride bir daha suç işlemekten çekineceğine dair kanaat geldiğinden" denilerek cezaların ertelendiği halde, daha çok sanıklar lehine olan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

4-Katılan kurum kendini vekil ile temsil ettirdiğinden katılan kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 25.06.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2387, Karar No: 2020/5575, Tarih: 14.10.2020

**10. Ceza Dairesi         2017/2387 E.  ,  2020/5575 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi,

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Hükmün kapalı yerine açık celsede açıklanması suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 185. maddesine aykırı davranılması kanuna aykırı ise de, temyiz inceleme tarihi itibariyle sanığın 18 yaşını doldurmuş olması karşısında, telafisi mümkün olmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 14/10/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/696, Karar No: 2023/4326, Tarih: 24.10.2023

**12. Ceza Dairesi         2023/696 E.  ,  2023/4326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/851 E., 2016/190 K.

SUÇ : Kişilerin huzur ve sükununu bozma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2016 tarihli ve 2015/851 Esas, 2016/190 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 05.03.2021 tarihli Tebliğname ile hükmün onanması görüşüyle Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanık hakkında beraat kararı verilmesinin hatalı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesi gerekçesinde "Her ne kadar sanık ... ile katılan ...'In daha önceden resmi nikahlı evli oldukları ancak boşandıkları, katılanın suç tarihinde servise binerken ve inerken sanığın kendisini beklediğini, servise bindikten sonra araba ile hızla geçtiğini, 18/11/2015 tarihinde servisten indiğinde babasının kendisini beklediğini, bunu gören sanığın diğer işçilerin arasına karışıp olay yerinden uzaklaştığını söylediği, sanığın bu suretle üzerien atılı kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunu işlediği iddialarıyla cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmış ise de ;

Sanık ...'nun alınan savunmasında suçlamaları kabul etmeyerek kendisinin zaten Kütahya Sanayisinde çalıştığını, her gün sürekli olarak ... plakalı aracıyla sanayi istikametine ve oradan da evine geçtiğini, eski eşi ve çocuklarının oturduğu evin geçiş güzergahı üzerinde olduğunu söylediği, bu savunmaların aksini kanıtlayacak şekilde üzerine atılı suçu işlediğine dair soyut iddialar dışında cezalandırılabilmesi için gerekli kesin, yeterli ve inandırıcı delil elde edilemediği, katılanın bizzat kendi beyanlarıyla da sabit olduğu üzere evinin sanayiye yakın olduğunun sabit olduğu, bu durum karşısında savunmlara itibar edilmesi gerektiği, öte yandan TCK 123/1 maddede düzenlenen kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunun oluşumu için süreklilik ve ısrar kastının bulunması gerektiği, iş yerine giden sanığın katılanın evinin önünden geçmek zorunda olmasının rahatsız etmek olarak düşünülemeyeceği, sanık hakkında daha önceden Kütahya Aile Mahkemesi tarafından 3 kez uzaklaştırma kararı verilmiş olmasının, bu mahkemenin hiçbir araştırma yapmaksızın başvuranın beyanlarını esas alarak tedbiren uzaklaştırma kararı vermiş olması hususunun sanığın atılı suçu işlediğine dair tek başına delil olamayacağı anlaşılmakla, ortadaki şüpheli durum da sanık lehine değerlendirilmek suretiyle atılı suçtan beraatine karar vermek yönünde vicdani kanaat oluşmuştur." denilmiştir.

2. Sanık soruşturma aşamasında "... Ben Kütahya sanayisinde çalışmaktayım. Sürekli aracım ile sanayi istikametine ve oradanda evime geçerim. Eski eşim ve çocuklarımın oturduğu evde benim geçiş güzergahımın üzerindedir. Ben çocuklarımı yada eski eşimi işe gidip gelirken hiç görmedim. Ancak onlar beni görmüş olabilirler. Ben kesinlikle çocuklarımı yada eski eşimi arabayla yada yaya olarak takip etmiş değilim. Kimseyi ne rahatsız ettim ne de tehdit ettim. Ayrıca eski eşimin abisi olan İbrahim Atılmış ile de hala aram iyidir. Yani benim kimseyi rahatsız etmem söz konusu değildir. 16.11.2015 tarihinde ben kendisini servise binerken hiç görmedim. Yukarıda da belirttiğim gibi belki o sırada oradan geçmiş olabilirim. 18.11.2015 tarihinde sanayi girişindeki caminin tuvaletine saat: 23.50 sıralarında girerken eski eşimin servisten indiğini gördüm. Aramızda belki 300-400 metre mesafe vardı. Ayrıca yanında eski eşimin babası İbrahim A. da vardı. İbrahim de beni gördü. Yani ben kimseyi beklemedim. O sırada caminin tuvaletine giriyordum. Bu camii benim çalışmış olduğum sanayideki iş yerine çok yakındır. Camii tuvaletine giderken benim yanımda kimse yoktu. Eski eşimin yanında da sadece babasını gördüm. Eski eşimin kardeşi İlhan A.'yı görmedim. Ben kimseyi rahatsız etmedim. Eski eşimle en son boşanma mahkemesinde konuştum. Çocuklarımı da zaten göstermeyeceklerini söylediler. Bu yüzden çocuklarımla da hiç görüşmedim. Üzerimi atılı suçlamaları kabul etmiyorum." şeklinde, mahkemede "Üzerime atılı suçlamayı kabul etmiyorum. Ben sanayide çalışıyordum. Onların evi de çalıştığım yere yakındır. İşten çıktığım zaman mecburen evlerinin önünden geçiyorum. Ancak kesinlikle rahatsız etmem söz konusu değildir. Böyle bir şey yapamam. Onlar beninm canım ciğerim. Görmek istesem de göremiyorum. Elimden geleni yaptım. Maddi manevi ihtiyaçlarını karşıladım. Ancak onlar benimle görüşmek istemedikleri için yapabileceğim bir şey de kalmadı. Ben bu gün yurt dışına Maldivlere gidiyorum. Beraatimi isterim." şeklinde beyanda bulunmuştur.

3. Katılan soruşturma aşamasında "... ile olan evliliğimizi geçen yıl bitirdik. Bundan sonra beni takip etmeye başladı. Hakkında koruma kararları verildiği. Koruma kararı süresi bitince beni tekrar takip ediyor. Ben kendisinin bana zarar vereceğinden korkuyorum." şeklinde, mahkemede "Sanık bneim eski eşimdir. Ben fabrikada 3 vardiya çalışıyorum. İşe gidip gelirken sürekli onu görüyorum. İş arkadaşlarım ve yakınlarım da görüyor. Ben bu durumdan rahatsız oluyorum. Can güvenliğimin olmadığını düşünüyorum. Sanıktan şikayetçiyim. Davaya katılmak isterim." şeklinde beyanda bulunmuştur.