muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/29106, Karar No: 2018/6976, Tarih: 21.06.2018

Davalılar, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacılar, eldeki dava ile davalılar ile imzalanan sözleşme gereği devrettikleri taşınmazın metrekaresi ile tercih ettikleri konutun metrekaresi arasındaki farka karşılık alacak talebinde bulunmuşlardır. Davalılar, davanın reddini dilemiş; Mahkemece, ödeme konusunda herhangi bir takvim belirlenmediğinden ve projenin kentsel dönüşüm projesi olup, geniş kapsamlı olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Hemen belirtilmelidir ki; her dava açıldığı tarihteki şartlara göre değerlendirilir. Taraflar arasında muvafakat senedi imzalanmış ise de, muvafakat senedinin 2.1. maddesi ile tapulu arsaların her 2 metrekarelik hissesine karşılık, aynı proje alanı içinde TOKİ tarafından üretilecek konutların brüt 3 metrekarelik hissesine eşdeğer tutulacağı, ancak konutlar için yapılacak ihale sonucunda ortaya çıkacak yapı birim maliyeti dikkate alınarak borçlanma miktarının kesinleştirileceği belirtilmiştir. Buna göre muvafakat senedinin gereğinin yerine getirilmesi için borçlanma miktarının kesinleştirilmesi gerektiği öngörülmüştür. Taraflar arasında 26.09.2012 tarihinde imzalanan sözleşme ile davacılara kaç metrekare daire verileceği kesinleşmiştir. Sözleşmenin tarihinin dava tarihinden sonraki bir tarih olduğu anlaşılmakla, henüz tarafların alacak-borç durumunun kesinleşmediği bir tarihte açıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değil ise de netice itibariyle doğru olan hükmün onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle yerel mahkemenin kararının gerekçesi yönünden düzeltilerek ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 8,20 TL. kalan harcın davacılardan alınmasına, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/345, Karar No: 2010/1350, Tarih: 15.02.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/345 E.  ,  2010/1350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... (... ... Cami Yaptırma ve Yaşatma Derneği Başkanı) vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Hiz. A.Ş aleyhine 17/09/2009 gününde verilen dilekçe ile müdahalenin men'i ve kal istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 23/07/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının, davacılardan ...’a yönelik temyiz itirazları reddedilerek kararın bu bölümü onanmalıdır.

2-Davalının, davacı ...’ın... Cami Yaptırma ve Yaşatma Derneği başkanı sıfatıyla açtığı davaya yönelik temyiz itirazlarına gelince; dava, davacı dernek tarafından yaptırılan cami üzerine kurulu baz istasyonunun kaldırılması istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

633 sayılı Diyanet İşleri Başkanlığı Kuruluş ve Görevleri Hakkında Yasa'nın 35. maddesi gereğince cami ve mescitler Diyanet İşleri Başkanlığı'nın izni ile ibadete açılır ve Başkanlıkça yönetilir; gerçek ve tüzel kişiler tarafından yapıldığı halde izinli veya izinsiz olarak ibadete açılmış bulunan cami ve mescitlerin yönetimi üç ay içinde Diyanet İşleri Başkanlığı'na devredilir. Bu yasal düzenlemeler karşısında, kamunun yararlanmasına özgülenen kamu malı niteliğindeki cami ve eklentileri, kamu tüzel kişileri dışındaki gerçek ve özel hukuk tüzel kişilerinin (dernek, vakıf ve benzerleri) özel mülkiyetine konu olamayacakları gibi bu yerlerin yönetim ve kullanımı (tasarrufu) da gerçek ve özel hukuk tüzel kişilerine bırakılamaz.

İbadete açık olduğu anlaşılan caminin yönetimi davacı derneğe değil Diyanet İşleri Başkanlığı’na aittir. Camilerin mülkiyeti, gerçek veya özel hukuk tüzel kişilerine ait olamayacağından, davacı derneğin aktif husumet ehliyetinin varlığından söz edilemez.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, dernek adına açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddedilmemiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

2010/345-2010/1350

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; davalının davacılardan ...’a yönelik temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddi ile kararın davacı ... yönünden ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/02/2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava; çevreye ve insan sağlığına zarar verdiği iddiası ile davalı şirket tarafından kurulan baz istasyonunun kaldırılması istemine ilişkindir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; davalının davacılardan ...’a yönelik temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddi ile kararın davacı ... yönünden ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/02/2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava; çevreye ve insan sağlığına zarar verdiği iddiası ile davalı şirket tarafından kurulan baz istasyonunun kaldırılması istemine ilişkindir.

Yerel mahkemeler; uygulamada genellikle, ilgili yönetmelik hükümlerine ve buna istinaden verilen sertifikalardaki limit değerlere uygun olarak kurulan baz istasyonlarının kaldırılmasına ilişkin davaları ret etmekte, limit değerlere uygun olmayan baz istasyonları ile ilgili davaları da kabul ederek baz istasyonlarının kaldırılması yönünde hüküm kurmaktadır.

Dairemizin sayın çoğunluğu ise; “ … yönetmelik ve bu yönetmelikteki ölçülere göre düzenlenen sertifikanın soyut bir belirlemeyi içerdiğini, sertifikada belirtilen limitlerin yönetmelikte öngörülen limitlere uygun ve hatta altında olsa bile, bir zararın olmayacağı kabul edilemez. Dar anlamda para ile ölçülebilen bir zarar olmasa da, çevre binalardan ve bu bağlamda davacı meskeninde bulunanların sağlık bakımından büyük endişeler taşımaları, aynı bölgede yaşayan insanların psikolojik yapısında tedirginlik ve ümitsizlik yaratması karşısında, davacının zarar göreceğinin kabulü gerekir. …” Gerekçesi ile baz istasyonlarının kaldırılması istemiyle açılan davaları kabul ederek, kaldırılması yönünde kararlar vermek suretiyle uygulama yapmaktadır.

İlk derece mahkemelerinin görevleri, yürürlükte olan ve iptal edilmemiş bulunan kanunlar ile bunlara aykırı olmayan tüzük ve yönetmeliklere uygun karar vermek, Yargıtay’ın görevi ise, yerel mahkeme hükümlerinin yasa, tüzük ve yönetmelik hükümlerine uygun olup olmadığını denetlemektir.

İlk derece mahkemeleri yasa, tüzük ve yönetmelik hükümlerini uygularken, çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hallerde, HUMK’nun 275. maddesi gereğince konusunda uzman bilirkişi veya bilirkişi kurulunun oy ve görüşlerini alması yasal bir zorunluluktur.

Davalarımızın konusunu teşkil eden ve cep telefonlarının kullanılabilmesi için kurulmaları zorunlu olan ve geniş bir kitleyi ilgilendiren baz istasyonlarının nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulması gerektiği hususu, şüphesiz teknik bir konudur. Dolayısıyla ilk derece mahkemeleri önüne gelen bu uyuşmazlıklarda, konu ile ilgili kuralları uygularken keşif, bilirkişi veya bilirkişi kurulunun oy ve görüşlerine başvurması ve elde edeceği sonuca göre karar vermesi gerekir.

2010/345-2010/1350

2010/345-2010/1350

Davalı GSM şirketlerince baz istasyonları, 5809 sayılı Yasaya göre hazırlanan “Mobil ... Şebekelerine ait Baz İstasyonlarının Kuruluş Yeri, Ölçümleri, İşletilmesi ve Denetlenmesi Hakkındaki” Yönetmelikteki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen sertifika gereğince kurulmaktadır. İlk derece mahkemeleri de önüne gelen ihtilaflarda, uygulamakla görevli oldukları yönetmelik ve sertifikada gösterilen ölçü ve limit değerlere göre keşif ve bilirkişi incelemesi yapmak suretiyle uyuşmazlıkları çözmektedir.

Baz istasyonlarının nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulması halinde sağlığa ve çevreye zarar vermeyeceğini belirlemek ve kurallarını koymak ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının görevidir. Mevzuatı uygulamakla görevli olan yargı mercilerinin şekil, ölçü ve limit değerler yönünden kural koyma veya konmuş olan kuralları değiştirme ve uygulamama gibi bir görev ve yetkileri bulunmamaktadır.

Yüksek yargı olarak, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen kararların kurallara uygun olup olmadığını denetlemekle görevli olan Dairemizin sayın çoğunluğu, önüne gelen bu tür uyuşmazlıklarda, davaya konu baz istasyonunun davacıya zarar verdiği iddiasının kanıtlanıp kanıtlanmadığını denetlemeden, ilk derece mahkemelerinin keşif ve bilirkişi incelemesi sonucu verdiği kararlara esas alınan bilirkişi raporundaki şekil, ölçü ve limit değerlerini yok sayarak, baz istasyonları ile ilgili şekil, ölçü ve limit değerleri göstermeksizin, sadece “gelecekte insan sağlığına ve çevreye zarar vereceği” gibi hiç bir şekilde kanıtlanmamış farazi gerekçeyle baz istasyonlarının kaldırılmasına karar vermektedir.

Dairemiz sayın çoğunluğunun bu uygulaması ve gerekçesi karşısında, ellerinde araştırmaya yönelik hiçbir kural, ölçü ve değer olamayacak olan ilk derece mahkemelerinin, hiçbir araştırma yapmadan, baz istasyonlarının kaldırılması ile ilgili açılacak her davayı kabul edip, baz istasyonlarının kaldırılmasına karar vermeleri gibi bir sonuç ortaya çıkacaktır.

Hiçbir kurala, ölçüye ve değere dayanmayan, farazi gerekçe ile oluşturulan böyle bir kararın hukuka uygun olmadığını düşünmekteyiz.

Uyuşmazlıkla ilgili olarak, kanun ile yasaya uygun iptal edilmemiş yönetmelik ve bu yönetmeliğe uygun verilmiş sertifika vardır. Yürürlükte olan bu kuralları uygulamakla görevli olan ilk derece mahkemelerini, amir hükümleri bir tarafa bırakarak varsayıma göre karar vermeye yönlendirmenin yasal dayanağı yoktur.

Hiçbir kurala, ölçüye ve değere dayanmayan, farazi gerekçe ile oluşturulan böyle bir kararın hukuka uygun olmadığını düşünmekteyiz.

Uyuşmazlıkla ilgili olarak, kanun ile yasaya uygun iptal edilmemiş yönetmelik ve bu yönetmeliğe uygun verilmiş sertifika vardır. Yürürlükte olan bu kuralları uygulamakla görevli olan ilk derece mahkemelerini, amir hükümleri bir tarafa bırakarak varsayıma göre karar vermeye yönlendirmenin yasal dayanağı yoktur.

Baz istasyonlarının kaldırılması ile ilgili dava ve uyuşmazlıklarda; ilk derece mahkemelerince, öncelikle davacının dava açmakta hukuki yararının olup olmadığı araştırmalı, dava açmakta hukuki yararın varlığı belirlendikten sonra, dava baz istasyonunun sağlığa ve çevreye zarar verdiği iddiası ile açıldığından, taraflardan bu konudaki delil ve belgeleri istenmeli, ardından konu ile ilgili “Mobil ... Şebekelerine ait Baz İstasyonlarının Kuruluş Yeri, Ölçümleri, İşletmesi ve Denetlenmesi Hakkında” Yönetmelik hükümleri ile bu yönetmelik gereğince baz istasyonunun kurulması ile ilgili sertifika değerlerinin denetlenmesi bakımından konusunda uzman bilirkişi kurulu aracılığı ile mahallinde keşif ve uygulama yapılmalı, alınacak bilirkişi raporu ile tüm delil ve belgeler birlikte değerlendirilerek, baz istasyonunun yönetmeliğe ve verilen sertifikaya aykırı olarak kurulduğu, sağlığa ve çevreye zarar verdiği sonucuna varıldığında, davanın kabulü ile baz istasyonunun kaldırılmasına, aksi halde davanın reddine karar verilmelidir.

Tüm bu nedenlerle, sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüş ve kararına 2. bent yönünden katılamıyoruz. 15/02/2010
Yargıtay — Esas No: 2014/14536, Karar No: 2014/33986, Tarih: 01.12.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/14536 E.  ,  2014/33986 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/112171

MAHKEMESİ : Antalya 16. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/12/2012

NUMARASI : 2012/87 (E) ve 2012/1073 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müştekinin 18/07/2010 tarihinde kollukta alınan ifadesinde olay günü saat 05:15 sıralarında namaza kalktığı sırada tıkırtı sesi duyması üzerine sanığı mutfakta gördüğünü beyan etmesi, suç tarihi olan 17/07/2010 tarihinde güneşin doğuş ve batışını gösteren çizelgeye göre güneşin 04:47'de doğduğu, yaz saati uygulaması gereğince bu saate bir saat ilave edildiğinde güneşin doğuş saatinin 05:47 olduğu, kanun gereğince bu saatten bir saat evvelki zamanın (04:47 'den önceki zamanın) gece sayılmasıyla eylemin gündüzleyin işlenmesi karşısında suçun gece vakti işlendiğinden bahisle sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümde TCK'nın 116/4. Maddesi ile temel cezanın belirlenmesi ile hırsızlık suçundan kurulan hükümde yine aynı Yasa'nın 143. Maddesi uyarınca cezasında arttırım yapılması suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

2-Sanık hakkında TCK 58. maddesi ile yapılan uygulamada Antalya 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/366 esas ve 2010/1008 karar sayılı ilamının suç tarihi olan 17/07/2010 tarihinden sonraki 22/03/2011 tarihinde kesinleşmesi ve yine adli sicil kaydındaki diğer ilamların da suç tarihinden sonra kesinleşmesi karşısında bu ilamların tekerrüre esasa alınamayacağının gözetilmemesi,

3-Sanığın sarfına sebebiyet verdiği 8,25 TL yargılama giderinin, CMK'nın 324/4. maddesi uyarınca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usülü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğu halde sanıktan tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 01.12.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7048, Karar No: 2022/18542, Tarih: 09.11.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/7048 E.  ,  2022/18542 K.**

**"İçtihat Metni"**

Konut dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuk ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 116/2, 119/1-c, 151/1, 31/3, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 10 ay hapis ve 1.660,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, konut dokunulmazlığını ihlal etme suçu yönünden kurulan hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince açıklanmasının geri bırakılmasına dair İstanbul Anadolu 61. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/07/2020 tarihli ve 2017/627 esas, 2020/296 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/09/2020 tarihli ve 2020/1118 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 25/06/2022 gün ve 29662-2021 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07/07/2022 gün ve 2022/96066 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 04/03/2020 tarihli ve 2020/1007 esas, 2020/85 karar sayılı ilamında "...5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223. maddesinde hükmün nelerden ibaret olduğunun belirtilmesi ve sanık hakkında 16/06/2010 tarihinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verilmesi karşısında, sanık hakkında verilen anılan kararın yargılamanın yenilenmesine konu olamayacağı..." şeklinde belirtildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarında yargılamanın yenilenmesinin mümkün olamayacağı gözetilerek yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, aynı olay nedeniyle nitelikli hırsızlık suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin İstanbul Anadolu 61. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/07/2020 tarihli kararının istinaf edilmesi üzerine, adı geçen suç yönünden, bahsi geçen kararın kaldırılmasına ve suça sürüklenen çocuğun beraatine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 22/04/2021 tarihli ve 2020/2233 esas, 2021/1689 sayılı kararının verildiği anlaşılmakla; söz konusu İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 22/04/2021 tarihli kararında da değinildiği şekilde,

Suça sürüklenen çocuğun soruşturma ve kovuşturma aşamasında ısrarla atılı suçu işlemediğini savunduğu, müştekinin görgüye dayalı bir bilgisinin olmadığı, olayı gören herhangi bir tanığın olmadığı, kamera kaydının bulunmadığı, sanık ve suça sürüklenen çocuktan suça konu malların elde edilmediği, dosya kapsamında aynı olay nedeniyle yargılanan diğer sanık Ersoy'un atfı cürüm mahiyetindeki maddi bulgular ve delillerle desteklenmeyen beyanı dışında suça sürüklenen çocuğun savunmalarının aksine mahkumiyete yeter nitelik ve derecede her türlü şüpheden arındırılmış kesin, yeterli ve inandırıcı başkaca hiçbir delil bulunmadığı halde dosya kapsamı ile bağdaşmayan ve yasal olmayan gerekçeler ile suça sürüklenen çocuğun konut dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarından mahkûmiyetlerine karar verilmesinde ve belirtilen gerekçelerle konut dokunulmazlığının ihlal suçu yönünden merciince itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

1)Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçu için yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinde düzenlenen kanun yararına bozma; kesinleşmiş hakimlik veya mahkeme kararlarına karşı başvurulan olağanüstü bir yasa yoludur. Bu yasa yolu ile kanunların aynı (tek) biçimde uygulanması, Yargıtay/istinaf denetiminden geçmeksizin kesinleşen kararlardaki hukuka aykırılıkların giderilmesinin sağlanması amaçlanmaktadır.

Kanun yararına bozmanın konusu hukuka aykırılıkların giderilmesi olunca, ayrıntıları 26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı içtihadı birleştirme kararında açıklandığı üzere, yasaya aykırılık halleri uygulamadaki yanlışlıklar ile esasa etkili usul hatalarından ibarettir.

Kanun yararına bozma yasa yoluna, temyiz/istinaf incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş hüküm ve kararlara karşı başvurulabilmesi mümkün olup, kesin hükmün otoritesinin zedelenmemesi gerektiğinden, hukuka aykırılıkların ciddi boyutlara ulaşması yanında, maddi meseleye ilişkin kanıtların takdirinde yanılgıya düşüldüğünden bahisle kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağı gibi hakimin takdir yetkisi kapsamına giren hususlar ile takdirin hatalı kullanılması ile ilgili hukuka aykırılıklar yönünden de kanun yararına bozma yasa yoluna gidilmesi olanaklı bulunmamaktadır. Yasa yolunun bu özelliği nedeniyle, hakimin takdirini hatalı kullanmasına ilişkin hususlardaki hukuka aykırılıklar, sadece olağan denetim yolu olan temyiz/istinaf incelemeleri sırasında dikkate alınabilecektir.

İnceleme konusunu oluşturan davada olduğu gibi kanıtların takdir ve değerlendirilmesinde yanılgıya düşüldüğünden söz edilerek suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçu için kanun yararına bozma yasa yoluna başvurma olanağı bulunmadığından, (İSTANBUL ANADOLU) 61. Asliye Ceza Mahkemesinden kesin olarak verilen 07/07/2020 tarihli ve 2017/627 Esas 2020/296 Karar sayılı karara yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,

b)Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu için yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın müdafii tarafından itiraz edilmesi sonucu itirazın reddine karar verilmek suretiyle kesinleştiği, kesinleşmiş hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının bu aşamada kesinleşmiş hüküm sonuçlarını doğurmadığı, denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlerse dosyanın tekrardan ele alınıp, kanun yararına bozmaya konu talebin de değerlendirilerek yerel mahkemece bir karar verilebilecek olması sebebiyle, suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu için kanun yararına bozma yasa yoluna başvurma olanağı bulunmadığından, (İSTANBUL ANADOLU) 6. Ağır Ceza Mahkemesinden kesin olarak verilen 11/09/2020 tarihli ve 2020/1118 Değişik İş sayılı karara yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 09/11/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5787, Karar No: 2012/10162, Tarih: 31.12.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/5787 E.  ,  2012/10162 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2011/136004

MAHKEMESİ : İstanbul 21. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 02/12/2010, 2009/6 (E) ve 2010/336 (K)

SUÇ : Bilinçli taksirle ölüme neden olmak

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Katılanlar vekilinin yetkisi olmadığından; sanık müdafiinin ise, sanık hakkında hükmolunan ceza miktarına göre, duruşmalı inceleme istemlerinin CMUK.nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık İbrahim Oğulcan hakkında maktul Kayhan'a yönelik eylemin sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı nedenin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, sanık savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında herhangi bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan; katılanlar vekili ve Cumhuriyet Savcısının sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Oluş ve dosya içeriğine göre; sanığın aşamalardaki savunmalarında; polis memuru olduğunu, olay günü, yakın arkadaşı olan maktulü, hafta sonunda kalmayı planladığı apart daireye davet ettiğini, maktulün alkollü olması nedeni ile adresi bulamaması üzerine onu dışarıda karşıladığını, yakındaki büfeden içki alarak eve çıktıklarını, maktulle bir süre sohbet edip, alkol aldıktan sonra, dışarı çıkmak için hazırlık yaptıkları sırada, kendisine ait beylik tabancayı gören maktülün tabancayı eline alarak doldur-boşalt yapmak istediğini, kendisinin buna engel olarak silahı alıp, iki kez doldur-boşalt yaptığını, alkolün de etkisi ile sürgü yerine oturduğu halde; tabancanın boş olduğunu düşündüğünü, maktulün ısrarı üzerine, silahı maktulün kafasına dayadığını ve silahın birden ateş aldığını, bu sırada tetiğe basıp basmadığını hatırlamadığını, olay sonrası ise telaşlanarak, evin içinde temas ettiği her şeyi bir torbaya koyup, evin kapısını kilitleyerek annesi ile birlikte ikamet ettiği daireye gittiğini, mesai arkadaşı tanık Dolunay'ı arayarak, durumu ona bildirmesi üzerine, olaya müdahale edildiğini, mesleğe girişte ve sonrasında kendisine silah eğitimi verilmediğini, verilen eğitimin ise yetersiz olduğunu, kolluğa teslim ettiği silahın şarjöründeki bir adet merminin doldur­boşalt yaptığı sırada tabancadan düşen mermi olduğunu beyan ettiği;

Olayı sanıktan başka gören tarafsız üçüncü kişilerin bulunmadığı;

Maktule yapılan otopsi neticesinde, maktulün ateşli silah yaralanmasına bağlı kafatası kırığı, beyin doku harabiyeti ve beyin kanaması sonucu öldüğünün ve kanında 602 mg/dl etanol bulunduğunun, atış artıklarının dağılımı ve yara yeri itibari ile atışın bitişik atış mesafesinden yapıldığının anlaşıldığı;

Kolluk tarafından düzenlenen "Olay, Yakalama, Muhafaza Altına Alma ve Savcı Görüşme Tutanağı" başlıklı 18/10/2008 tarihli tutanağa göre; sanığın olay sonrası teslim ettiği silahın şarjöründe bir adet dolu 7,65 mm çapında merminin bulunduğu tespitine yer verildiği;