muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/8166, Karar No: 2021/5444, Tarih: 14.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/8166 E.  ,  2021/5444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nun 1007. maddesi uyarınca tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı Hazine vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nun 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma kararına uyularak davanın kısmen kabulü ile 118.050,00-TL tazminatın davalı Hazineden tahsili ile davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyanın incelenmesinden; İzmir İli, Urla İlçesi, ... Mahallesi, 757 ada 1 parsel sayılı 352 m² yüzölçümlü taşınmazın davacıların murisi ... adına tapu sicilinde kayıtlı iken Hazine tarafından dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesiyle açtığı dava sonucu Urla Asliye Hukuk Mahkemesinin 28.03.2013 gün ve 2012/218-2013/137 sayılı kararıyla tespit dışı bırakılmasına karar verildiği, tarafların kararı temyiz etmemesi üzerine 08.11.2013 tarihinde kesinleştiği, eldeki davanın ise 29.05.2014 tarihinde 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki İzmir İli, Urla İlçesi, ... Mahallesi, 757 ada 1 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak tazminata hükmolunmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davalı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 14/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5785, Karar No: 2014/7689, Tarih: 24.04.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/5785 E.  ,  2014/7689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/03/2013

NUMARASI : 2012/358-2013/128

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca, bilirkişi kurulu arazi niteliğindeki taşınmazın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas alarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmazın bedelini tespit etmelidir. Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarında ise, özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça, tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verimine, üretim giderine ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır.

Bu itibarla; dosyada mevcut Manisa Gıda, Tarım ve Hayvancılık İl Müdürlüğü verilerine göre 2012 yılına ait sulu şartlarda yetiştirilen buğday ürününün dekar başına ortalama verimi 515 kg, ortalama fiyatı 0,57 TL; samanın dekar başına ortalama verimi 300 kg, ortalama fiyatı 0,43 TL; mısır ürününün dekar başına ortalama verimi 1.150 kg, ortalama fiyatı 0,58 TL; domates ürününün dekar başına ortalama verimi 6.500 kg, ortalama fiyatı 0,40 TL olduğu halde hükme esas alınan raporda sırasıyla 508,8 kg, 0,59 TL, 290 kg, 0,513 TL, 1.290 kg, 0,59 TL, 6720 kg, 0,317TL alınmak suretiyle değer belirlenmiş olması,

2-Tamamı 6500 m² olan taşınmazın kullanım amacı, yüzölçümü ve geometrik şekli dikkate alındığında kamulaştırmadan arta kalan 2.853,96 m²'lik ve 2.911,78 m²'lik kısımlarda bir değer kaybı olmadığı düşünülmeden bu kısımlar için değer kaybına hükmedilmiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

2-Tamamı 6500 m² olan taşınmazın kullanım amacı, yüzölçümü ve geometrik şekli dikkate alındığında kamulaştırmadan arta kalan 2.853,96 m²'lik ve 2.911,78 m²'lik kısımlarda bir değer kaybı olmadığı düşünülmeden bu kısımlar için değer kaybına hükmedilmiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

3-Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında, kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda, dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasanın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tescili için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Her ne kadar, getirilen bu faiz hükmü maddi hukuka ilişkin olup, aynı yasanın 29. maddesi gereğince yayımı tarihinden sonra açılacak davalara uygulanması gerekir ise de; 30.04.2013 tarihinden sonra açılacak davalar için yapılan bu düzenleme ile Anayasa Mahkemesinin makul süreyi aşan yargılamanın hak ihlali oluşturduğuna ilişkin kararı birlikte değerlendirildiğinde, 30.04.2013 tarihinden önce açılmış ve henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek, hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği tarihten karar tarihine kadar tespit edilen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerektiğinden bu yönden de hükmün bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 24.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23334, Karar No: 2012/15521, Tarih: 20.06.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/23334 E.  ,  2012/15521 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK' nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/2, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet,

Taksirle öldürme suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının paraya çevrilmesi esnasında senenin 365 gün yerine 360 gün kabulü ile 12.100 TL yerine, yazılı şekilde 12000 TL para cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin, olayda sanığın kusurunun bulunmadığı yönünde yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 20/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5127, Karar No: 2017/1982, Tarih: 04.07.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/5127 E.  ,  2017/1982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacı tarafından açılan iflasın ertelenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde müdahiller .... Plastik Alü. ve Cam San. Ltd. Şti., .... San. ve Tic. A.Ş. ve .... .... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, İstanbul 18. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2011/264 esas sayılı dosyasında verilen 30.01.2012 tarihli karar ile müvekkili şirketin iflasının 1 yıl süreyle ertelenmesine karar verilip, kararın kesinleştiğini, hali hazırda borca batık durumda olan şirketin mali yapısının düzelmesi ve alacaklıların alacaklarına kavuşmasının mahkemeye sunulan iyileştirme projesi ile mümkün olabileceğini, İİK'nın 179. maddesine göre iflas erteleme koşullarının halen mevcut olduğunu, borca batıklıktan kurtulma sürecinin 2014 yılında tamamlanarak ilk iki yıl sonunda şirket borca batıklıktan çıktıktan sonra sonraki 2 yıl içerisinde yaratacağı fonlar ile sağlıklı bir mali yapıya kavuşacağını ileri sürerek, şirket hakkındaki iflasın bir yıl daha ertelenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Müdahil .... ve Tasfiye Halinde .... vekili, davacı şirketin alacak ve borçlarıyla ilgili olarak karşı taraf ile düzenlenmiş yazılı bir mutabakat mevcut olmadığını, davacı şirketin kayıtlarının gerçeği yansıtmadığını, esasen şirketin borca batık durumda da olmadığını, üçüncü firmalara olan borcunu ödemekten kaçınarak kendi ortağına ödeme yaptığını, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Bir kısım müdahiller vekilleri, şirketin iflasına karar verilmesini talep etmişlerdir.

Mahkemece iddia, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, iflasının bir yıl süre ile ertelenmesine karar verilen davacı şirketin, erteleme süresi içerisinde borca batıklıktan kurtulamadığı ancak, şirketin 08.10.2013 tarihinde 1.000.000,00 TL sermaye artırımına gittiği, sermaye artırımının şirketi olumlu yönde etkileyeceği, kârlılık grafiğinin son üç yıl içinde istikrarlı bir şekilde olumlu bir trend içinde seyrettiği, şirketin banka ve finans kuruluşlarına olan tüm borçlarını ödediği, piyasaya olan uzun ve kısa vadeli borçlarında yapılan ödemelerle azalmalar olduğu, öngörülen iyileştirme ve tasarruf tedbirlerinin hayata geçirilmesiyle borca batıklıktan kurtulmasının mümkün göründüğü gerekçeleriyle, şirketin iflasının 1 yıl daha ertelenmesine karar verilmiştir.

Kararı, müdahiller .... Plastik Alü. ve Cam San. Ltd. Şti., .... San. ve Tic. A.Ş. ve .... .... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilleri temyiz etmiştir.

Dava, iflas ertelemenin uzatılması istemine ilişkindir.

Kararı, müdahiller .... Plastik Alü. ve Cam San. Ltd. Şti., .... San. ve Tic. A.Ş. ve .... .... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilleri temyiz etmiştir.

Dava, iflas ertelemenin uzatılması istemine ilişkindir.

İflasın ertelenmesi, borca batık durumda bulunan, somut öngörüler içeren, ciddi ve inandırıcı bir iyileştirme projesi çerçevesinde bu durumdan kurtulması kuvvetle muhtemel bulunan kooperatiflerle sermaye şirketleri için öngörülmüş bir hukuki korunma yoludur (İİK'nın m. 179). İflasın ertelenebilmesi için şirketin borca batık durumda olması, sunulacak ciddi ve inandırıcı bir iyileştirme projesi kapsamında şirketin mali durumunu düzeltebileceğine dair somut veriler ileri sürmesi ve fevkalade mühletten yararlanmamış olması gerekir (6102 sayılı TTK'nın m. 377, İİK'nın m.179 vd.).

İflasın ertelenmesinin amacı, borca batık sermaye şirketinin mali durumunu düzelterek borca batıklıktan kurtulmasının sağlanmasıdır. Borca batıklıktan kurtulma ise tüm borçların ödenmesi anlamına gelmeyip, aktifin pasiften fazla olmasını ifade eder. Gerek borca batıklık ve gerek iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı olup olmadığı hususu özel ve teknik bilgi niteliğinde bulunduğundan ve hakimin bunları genel ve mesleki bilgisiyle çözmesi beklenemeyeceğinden HMK’nın 266. maddesinde gösterildiği şekilde bilirkişinin oy ve görüşüne müracaat edilmeli ve bu raporun da hukuka uygunluğunun hakim tarafından denetlenmesi gerekir.

Davacı şirketin ilk iflas erteleme talebi ile 18.08.2010 tarihinde İİK'nın 179/b maddesinde belirtilen tedbirleri aldığı, 30.01.2012 tarihinde iflasın ertel
Yargıtay — Esas No: 2012/14069, Karar No: 2014/636, Tarih: 20.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/14069 E.  ,  2014/636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, özel bir üniversitede okutman olarak görev yapan şikâyetçiye, kendisine ait cep telefonundan “Selamın Aleyküm ben ... numaranızı rüyamda gördüm, hayır olduğunu düşünüyorum, hakkınızı helal ederseniz sevinirim, Allah'a emanet olun, selametle" şeklinde mesaj gönderdiği, şikâyetçinin de mesaja karşılık vermesi üzerine telefonla görüşmeye başladıkları, bu süreçte sanığın, şikâyetçiye nükleer enerji mühendisi olduğunu, evlatlık çocuğunun bulunduğunu, çocuğun özürlü olduğunu, tedavisini yaptırdığını ve tedavi için Moskova'ya göndereceğini, bunun için paraya ihtiyacı olduğunu söyleyerek şikâyetçiden “...” adına PTT kanalı ile para göndermesini istediği, şikâyetçinin de sanığın anlattıklarına inanarak bir miktarını arkadaşlarından temin etmek suretiyle 18.400,00 TL'yi PTT kanalı ile sanık adına havale ettiği, daha sonra şikâyetçinin sanıkla tanışmak için Ankara'dan Samsun'a gittiği, orada şikâyetçiye özürlü kızını Moskova'ya gönderdiğini ve tedavisinin devam ettiğini beyan ettiği, ayrıca gerek mesajlarında gerekse de yüz yüze olan görüşmelerinde evleneceklerini, karısı olacağını belirttiğinden şikâyetçinin ileride sanıkla evleneceğini düşünerek sanığa çeşitli tarihlerde toplam 193.000,00 TL verdiği, bu şekilde sanığın değişik bahanelerle şikâyetçiden aldığı paraları iade etmediği gibi, şikâyetçiyle olan irtibatını da kestiği anlaşıldığından, eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 20.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9220, Karar No: 2016/403, Tarih: 20.01.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/9220 E.  ,  2016/403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :

TARİHİ : 18/03/2015

NUMARASI :

Taraflar arasındaki menfi tespit-istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü. - K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında 26.09.2011 tarihli sözleşme ile davalının müvekkili firmaya 1500 m² kauçuk bal peteği teslim etmesinin kararlaştırıldığını, ancak gönderilen malın 900 m² olduğunu, müvekkili tarafından kalan malın sözleşme süresi içinde tamamlanacağına itimat edilerek fatura ve malın teslim alındığını, eksikliğin davalı firmaya bildirildiğini, ancak olumlu cevap alamadıklarını ileri sürerek müvekkilinin davalı tarafa borçlu olmadığının tespiti ile ödenen çek bedellerinin istirdadına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmeye konu malların tam ve eksiksiz olarak davacıya teslim edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama ve toplanan delillere göre, davalı tarafından düzenlenen 70.800,00 TL tutarlı faturaya davacının yasal süresi içinde itiraz etmediği, aksine ticari defterlerine söz konusu faturayı kaydettiği, yine davalıya eksik mal teslimi konusunda ihbarda bulunulduğu hususunun da davacı tarafından ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 20.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31316, Karar No: 2014/27405, Tarih: 19.11.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/31316 E.  ,  2014/27405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurun sokağa park edip kapılarını kilitlediği aracın kapısını zorlayıp açan ve düz kontak yaparak aracı çalan sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK’nın 142.maddesinin 1.fıkrasının suç tarihi itibariyle yürürlükte olan (b) bendinde tanımlanan “herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ... muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında” hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun’un 142/1-e. maddesi ile uygulama yapılması, her iki fıkrada öngörülen ceza miktarlarının aynı olması nedeniyle bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 19.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6217, Karar No: 2019/11933, Tarih: 17.12.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/6217 E.  ,  2019/11933 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle yaralama

Hüküm :TCK’nın 89/1, 89/2-b-e, 22/3, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine, ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin mahkemenin sanık hakkındaki takdir hakkını tamamen sanık lehine kullandığına, hapis cezası yerine para cezasının tercih edilmesine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Dosya içeriğine göre meskun mahalde, gece vakti, aydınlatmanın bulunduğu yağmurlu havada, sürücü belgesiz olan sanığın idaresindeki otomobil ile devamlı yol şerit çizgisinin bulunduğu yolda seyir halindeyken önündeki minibüsün sol arka kısmına çarparak önüne geçmesinin ardından hakimiyetini kaybederek, yolun sağında bulunan yayaya çarptığı, yayanın çarpmanın etkisiyle yolun diğer şeridine savrulduğu, olay yeri inceleme raporunda araç arka koltuğunda engelli koltuk değneğinin bulunması nedeniyle yapılan araştırmada, sanığın olaydan 4 ay önce geçirdiği trafik kazası nedeniyle yaralandığı, 20/09/2012 tarihinde sağ diz altından ameliyat edildiği ve suç tarihine kadar koltuk değneği kullandığının tespit edildiği, Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulu raporunda sanığın motorlu araç kullanmasının sakıncalı olduğunun mütaala edildiği ve sanığın asli kusuruyla gerçekleştiği belirlenen olayda, katılanın bilinci kapalı olarak getirildiği, beyin dokusunda ve beyin zarında darbeye bağlı kanamalar bulunduğu, 09.10.2013 tarihli raporunda yaşamını tehlikeye sokan ve hayat fonksiyonlarını ağır (4) derece etkileyecek nitelikte kemik kırıklarının bulunduğu, işlevde sürekli zayıflama - işlev kaybı ve yüzde sabit iz yönünden olay tarihinden 18 ay sonra yeniden rapor alınması gerektiğinin bildirildiği, 18 ay geçtikten sonra alınan 20.05.2015 tarihli raporda ise katılanın yalnız yüzünde sabit iz bulunup bulunmadığına ilişkin muayene yapıldığı, bir önceki raporda belirtilen diğer hususlarda muayene ve tespit yapılmadığı anlaşıldığından katılanın yaralanmasının duyularından veya organlarının birinin işlevinin sürekli zayıflamasına yahut yitirilmesine neden olup olmadığına ilişkin rapor alındıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2-Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 61/2. maddesine aykırı olarak, 5237 sayılı TCK'nın 22/3. maddesinin aynı Kanunun 89/1. maddesi gereğince belirlenen temel cezadan sonra uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 61/2. maddesine aykırı olarak, 5237 sayılı TCK'nın 22/3. maddesinin aynı Kanunun 89/1. maddesi gereğince belirlenen temel cezadan sonra uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 17.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.