muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13221, Karar No: 2016/10993, Tarih: 20.09.2016

Asıl dava bakımından;

Dava; yoksulluk nafakasının kaldırılması istemine ilişkindir.

TMK’nun 176/3.maddesi uyarınca; irat biçiminde ödenmesine karar verilen maddi tazminat veya nafaka, alacaklı tarafın yeniden evlenmesi ya da taraflardan birinin ölümü halinde kendiliğinden kalkar; alacaklı tarafın evlenme olmaksızın fiilen evliymiş gibi yaşaması, yoksulluğunun ortadan kalkması ya da haysiyetsiz hayat sürmesi halinde mahkeme kararıyla kaldırılır.

Eldeki davada, davacı taraf dava dilekçesinde, yukarıdaki yasa hükmü gereğince; davalının işe başlaması sebebi ile yoksulluğunun ortadan kalktığı iddiasıyla nafakanın kaldırılmasını istemiş olup, davanın devamı sırasında davalının yeniden evlenmesi ile yoksulluk nafakasının kendiliğinden ortadan kalktığı ve bu nedenle davanın konusuz kaldığı anlaşılmaktadır.

Ancak yargılama giderlerinin hangi taraf aleyhine hükmedileceğinin tespiti bakımından davanın açıldığı tarih itibari ile tarafların haklılık durumunun belirlenmesi gerekecektir. Zira, HMK’nın 331. maddesinin birinci fıkrasında yer alan; “Davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hâllerde, hâkim, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmeder” düzenlemesi gereğince davanın konusuz kalması halinde davanın açıldığı tarihte haksız olduğu tespit edilen taraf yargılama giderini ödemekle yükümlü olacaktır.

Bu durumda, öncelikle yoksulluk kavramı üzerinde durmak gerekir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 tarih ve 1998/2–656–688 sayılı kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.

Hemen belirtmek gerekir ki; Hukuk Genel Kurulu'nun yerleşik kararlarında "asgari ücret seviyesinde gelire sahip olunması" yoksulluk nafakası bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu kabul edilmediği gibi asgari ücretin üzerinde gelire sahip olunması da yoksulluk nafakası bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu olarak kabul edilmemiştir. (...07.10.1998 gün, 1998/2–656 E, 1998/688 K. 26.12.2001 gün 2001/2–1158–1185 sayılı ve 01.05.2002 gün 2002/2–397–339 sayılı kararları). Bu durumda, ancak nafakanın miktarını tayinde etken olarak dikkate alınmalıdır.

Buna göre, dosyadaki bilgi ve belgelerden, davanın açıldığı tarih itibariyle, "toplum yararına proje" kapsamında belediyede geçici olarak asgari ücret ile çalışan ve altı ay sonra 31.12.2015 tarihinde işine son verilen davacının, bu iş nedeni ile yoksulluğunun ortadan kalkmadığı açıktır. Bu itibarla davalının, davanın açılmasına sebebiyet verdiği söylenemez ve davalının yargılama giderleri ile vekalet ücretinden sorumlu tutulmaması gerekir. Mahkemece, bu yön gözetilmeksizin, davacının davasında haklı olduğu gerekçesi ile davalı aleyhine yargılama giderine ve vekalet ücretine hükmedilmiş olması doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de, davanın konusuz kalması halinde, "davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığı" şeklinde hüküm kurulması gerekirken, mahkemece "davanın reddi" yönünde hüküm kurulmuş olması da doğru değildir.

Karşı dava bakımından;

Dava, iştirak nafakasının kaldırılması istemine ilişkindir.

TMK. 182/2.maddesine göre; "Velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin çocuk ile kişisel ilişkisinin düzenlenmesinde, çocuğun özellikle sağlık, eğitim ve ahlak bakımından yararları esas tutulur. Bu eş, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır". Aynı Yasanın 328/1.maddesine göre de; "Ana ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. Nafaka miktarı, çocuğun ihtiyaçları ile anne ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçleri dikkate alınarak belirlenir. Nafaka miktarının belirlenmesinde çocuğun gelirleri de gözönünde bulundurulur" (TMK. 330/1).

İştirak nafakasının; çocuğun yaşı, eğitim durumu, günün ekonomik koşullarındaki paranın alım gücü ile genel ihtiyaçlarına uygun olarak ana babanın mali durumları da gözetilmek suretiyle takdiri gerekir.

Somut olayda, davacı-karşı davalının yapılan sosyal ekonomik durum araştırmasında, mali müşavir olduğu, aylık 2.000 TL geliri bulunduğu, yeniden evli olup üç yaşında bir kızı daha olduğu, davalı-karşı davacının ise dava açıldığı tarihte geçici işçi olarak belediyede çalıştığı, asgari ücret aldığı, 31.12.2015 tarihi itibari ile işine son verildiği, dava sırasında yeniden evlendiği, müşterek çocuğun 2012 doğumlu olduğu anlaşılmaktadır.

Müşterek çocuk için yaklaşık 2 yıl önce takdir edilen iştirak nafakasının, bu davanın açıldığı tarih itibariyle, çocuğun büyümesi ve ihtiyaçlarının artması nedeniyle tarafların mali ve sosyal durumlarına göre düşük kaldığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, ekonomik göstergelerdeki değişim ile TÜİK’in yayınladığı ÜFE artış oranı ve nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) gelir durumu nazara alınarak iştirak nafakasının TMK.4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bir miktarda artırılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece, tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, ekonomik göstergelerdeki değişim ile TÜİK’in yayınladığı ÜFE artış oranı ve nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) gelir durumu nazara alınarak iştirak nafakasının TMK.4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bir miktarda artırılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8444, Karar No: 2019/16434, Tarih: 19.12.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/8444 E.  ,  2019/16434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın iş yerinden çalmaya teşebbüs ettiği meyvelerin değerinin 100.00 TL olduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2-Sanık hakkında kurulan hükümde, teşebbüs nedeniyle ve takdiri indirim yapılırken uygulanan kanun maddelerinin gösterilmemesi,

3-Sanığın marketin kepenk demirini zorlayarak açıp gerçekleştirdiği eylemin 5237 sayılı TCK’nun suç tarhinde yürürlükte bulunan 142/1-b maddesine uyduğu gözetilmeksizin aynı Yasa'nın 141/1. maddesi uyarınca mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2-Sanık hakkında kurulan hükümde, teşebbüs nedeniyle ve takdiri indirim yapılırken uygulanan kanun maddelerinin gösterilmemesi,

3-Sanığın marketin kepenk demirini zorlayarak açıp gerçekleştirdiği eylemin 5237 sayılı TCK’nun suç tarhinde yürürlükte bulunan 142/1-b maddesine uyduğu gözetilmeksizin aynı Yasa'nın 141/1. maddesi uyarınca mahkumiyet hükmü kurulması,

4-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nun temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 19/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/703, Karar No: 2011/3963, Tarih: 20.06.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/703 E.  ,  2011/3963 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/193038

MAHKEMESİ :İZMİR Üçüncü Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :25/12/2009 -455/506

SUÇ :Tasarlayarak ve canavarca bir his sevkiyle öldürmek,işbu suça azmettirmek

H.. İ..'ı tasarlayarak ve canavarca bir his sevkiyle öldürmekten sanıklar Ö.. G.. ile H.. E.., işbu suça azmettirmekten sanıklar F.. E.. ile M.. E..'ın yapılan yargılanmaları sonunda: hükümlülüklerine ilişkin (İZMİR) Üçüncü Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 25/12/2009 gün ve 455/506 sayılı hüküm resen temyize tabi olmakla beraber Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafiileri ile müdahil vekili taraflarından da istenilmiş, sanıklar Fadime ile Meral müdafii duruşma da talep etmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: sanıkların duruşmaya müdafii göndermemesi nedeniyle duruşmasız olarak incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanıklar Fadime ve Meral müdafiinin gerek esasa ilişkin savunmalarında gerekse gerekçeli temyiz dilekçesinde suçu işleyenin sanık Meral olduğunu, sanık Fadime'nin olayla ilgisinin bulunmadığını söyleyerek mahkemenin sanık Meral hakkında verdiği kararın haklı ve adil bir karar olduğu şeklinde yazılı beyanlarda bulunduğu görülmekle; Dairemizce de benimsenen Ceza Genel kurulunun 20.10.2009 gün ve 2009/1-85/242 sayılı kararında açıklandığı üzere aynı öldürme olayının failleri olarak yargılanan ve aralarında menfaat çatışması bulunan sanıklar Fadime ile Meral'in ayrı ayrı müdafiiler tarafından temsil edilmeleri gerekirken savunmada zaafiyet oluşturacak şekilde aynı müdafii tarafından temsil edilmeleri suretiyle 1136 sayılı Avukatlık Yasasının 38 ve 5271 sayılı CMK.nun 152. maddesine aykırı davranılması,

Usule aykırı olup, sanıklar Fadime ve Meral müdafii ile sanıklar Ömer ve Hakan müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair cihetleri incelenmeksizin öncelikle sanıklar Fadime ve Meral hakkındaki hükümlerin bu nedenle, sanıklar Ömer ve Hakan hakkındaki hükümlerin ise bağlantı nedeniyle tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), ceza miktarına ve tutuklulukta geçen süreye göre sanıkların tahliye istemlerinin reddine, 20/06/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13217, Karar No: 2015/17092, Tarih: 04.11.2015

**13. Ceza Dairesi         2015/13217 E.  ,  2015/17092 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/380445

MAHKEMESİ : Bolu 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/09/2013

NUMARASI : 2013/331 (E) ve 2013/551 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 143/1. maddesinin uygulanmasının gerekmesi nedeniyle zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşılmakla yapılan temyiz incelemesinde;

6352 sayılı Yasanın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, suça sürüklenen çocuğa yüklenen yargılama giderinin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olması nedeniyle Devlet Hazinesi üzerinde bırakılması hususu infaz aşamasında re'sen dikkate alınabileceğinden tebliğnamedeki bozma ve düzelterek onama isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Dosya içerisinde mevcut sosyal inceleme raporunda suça sürüklenen çocuğun psikiyatrik tedavi gördüğü belirtildiğinden, çocuğun rahatsızlığının TCK'nın 32. maddesi kapsamında kalıp kalmadığının usulünce belirlenip saptanmadan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Din görevlisi olan mağdurun görevli olduğu camiden çalınan paranın 3,50 TL. olması, TCK'nın 3/1. maddesinin de “ Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur” hükmünü içermesi karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 145/1. maddesi uyarınca ceza indiriminde bulunulmasında zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi,

3-Suçun yatsı namazından çıkıldıktan sonra işlenmesine göre TCK'nın 143/1.maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk Y.. B.. müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun ceza süresi yönünden kazanılmış hakkının korunmasına, 04.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16600, Karar No: 2012/26902, Tarih: 20.11.2012

**4. Ceza Dairesi         2012/16600 E.  ,  2012/26902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre sanık müdafiinin koşulları oluşmayan duruşmalı inceleme isteğinin reddine karar verilerek yapılan incelemede:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-TCK'nın 184/4. maddesinin; "Üçüncü fıkra hariç, bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde uygulanır" hükmü uyarınca mücavir alanda veya özel imar rejimine tabi yerler dışında anılan maddenin 1. fıkrasının uygulanmaması nedeniyle, suça konu yapının belediye sınırı veya mücavir alanında ya da özel imar rejimine tabi yerler içinde kalıp kalmadığı kuşkuya yer vermeyecek biçimde saptandıktan sonra, sanığa yükletilen suçun oluşup oluşmadığı hususunda bir değerlendirme yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanığa atılı imar kirliliğine neden olma suçunun kişilere veya kamu idaresine karşı doğrudan bir zarara yol açtığının kanıtlanmamış bulunması ve ruhsatsız yapının eski hale getirilmesinin ise ancak TCK’nın 184/5 maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması bakımından gözetilebilmesi karşısında, sanık hakkında CMK’nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması hususunun uygulanma koşullarının bu doğrultuda değerlendirilmesi gerekirken, yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı ve sanık ...'nın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24008, Karar No: 2017/8785, Tarih: 11.12.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/24008 E.  ,  2017/8785 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av.... ile 1-.... adına Av.... 2-... 3-... ve İhbar Olunan .... adına Av.... aralarındaki dava hakkında ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi'nden verilen 08.04.2015 günlü ve 2013-467 / 2015-249 sayılı hükmün, davacı Kurum ve davalılardan .... avukatı ile ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davalı ... tarafından 21.10.2015 tarihli temyiz dilekçesi verilirken nispi temyiz karar harcı ve temyiz başvuru harcı yatırılması gerekirken, maktu harç yatırılmak suretiyle temyiz harçlarının eksik tahsil edildiğinden, temyiz harcının yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilmesi ve çıkartılan muhtıraya rağmen temyiz harcının tamamlanmaması halinde temyiz isteğinin reddi hususunda bir karar verilerek yöntemince tebliğ edildikten sonra, bu karar yönünden temyiz süresi geçtikten ve harcın hangi davalı için yatırıldığı da tespit edildikten sonra dosyanın gönderilmek üzere geri çevrildiği, ancak temyiz harcının ödenmesi için çıkartılan muhtıranın usulüne uygun olmadığı gibi temyiz talebinin değerlendilmesi içinde ek karar verilip taraflara tebliğ edilmeden dosyanın gönderildiği anlaşıldığından, öncelikle ödenmesi gereken temyiz harcının miktarı, verilen kesin süre ve temyiz harcının kesin süre içinde yatırılmamasının sonuçlarını anlatır şekilde düzenlenmiş muhtıra usulüne uygun olarak temyiz edenler vekiline tebliğ edildikten sonra, temyiz harcının tamamlanması halinde dosyanın doğrudan, temyiz harcının tamamlanmaması halinde ise temyiz isteğinin reddine dair verilen ek kararın usulünce taraflara tebliğinden sonra bu ek karar yönünden de temyiz süresi geçtikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30510, Karar No: 2013/15913, Tarih: 11.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/30510 E.  ,  2013/15913 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 65/a, 5237 sayılı TCK'nın 62, 52, 51 maddeleri uyarınca mahkumiyet ve hapis cezasının ertelenmesi

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili ile sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bayındırlık ve İskan Müdürlüğü görevlileri tarafından, 23/11/2006 tarihinde yapılan incelemede, İzmir I Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 01/06/1990 tarih ve 1946 sayılı kararı ile tescilli 1. derece arkeolojik sit alanı içerisinde yer alan Manisa İli, Ahmetli İlçesi, Dibekdere Köyü, 141 parsel sayılı taşınmaz üzerinde 600 adet zeytin ağacının ... olduğunun tespit edildiği, hükme esas alınan ziraat mühendisi bilirkişi tarafından düzenlenen rapor ile suça konu taşınmaz üzerinde bulunan trilye cinsi zeytin ağaçlarının 15 yaşlarında olduğunun belirlendiği, bu şekilde sanığın, dava konusu taşınmazın babasından intikal ettiğine ve zeytin ağaçlarının babası tarafından 13 yıl önce dikildiğine dair savunmasının bilirkişi raporu ile doğrulandığı, bu itibarla, suç tarihinin 1993 yılı olduğu, suç tarihi ile dava tarihi arasında 765 sayılı TCK'nın 102/4 maddesinde öngörülen 5 yıllık olağan zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşılmakla,

Sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem 2863 sayılı Kanunun 65/b maddesinde yaptırıma bağlanmış olup, anılan suç 5237 sayılı TCK’nın 7/2 maddesi yollamasıyla lehe neticeler doğuran (mülga) 765 sayılı TCK'nın 102/4 maddesi uyarınca 5 yıllık zamanaşımına tabidir. Dava zamanaşımını kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, bu süre 104/2 maddesi uyarınca en fazla yarı oranında uzayacağından, suç tarihi olan 1993 yılından itibaren 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık zamanaşımı inceleme tarihinden önce gerçekleşmiş ve 5271 sayılı CMK'nın 223/9 maddesindeki şartların da oluşmadığı anlaşılmakla, sanığın ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 765 sayılı TCK’nın 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince kamu davasının DÜŞMESİNE, 11/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.