muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11640, Karar No: 2021/1912, Tarih: 09.03.2021

Sanık ... hakkında mağdureler... ile ...’e yönelik tehdit, cinsel saldırı, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın, cinsel saldırı eylemlerini gerçekleştirdikten sonra araç içerisinde her iki mağdureyi yaşananları kimseye anlatmamaları için ölümle tehdit ettiğinin dosya kapsamından anlaşılması karşısında, zincirleme tehdit suçundan dolayı 5237 sayılı TCK'nın 106/1-c.1, 43/1-2. maddelerine göre mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken mağdure sayısınca hükümler kurulması,

Mağdure...’ye yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı suçundan kurulan hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" düzenlemesi gözetilerek lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili maddeleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Mağdure ...’e karşı işlediği cinsel saldırı suçundan tayin edilen 1 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağına dair değerlendirme yapılırken Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 03.02.2009 gün ve 2008/11 Esas 2009/13 sayılı Kararında da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararın maddi zarar olup, manevi zararı kapsamadığı gözetilmeden ve 5271 sayılı CMK'nın 231/6. maddesindeki hangi koşulların gerçekleşmediği de açıklanmadan, katılanın zararının giderilmediği ve uygulama şartlarının oluşmadığı şeklindeki kanuni ve yeterli olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/896, Karar No: 2016/4107, Tarih: 28.04.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/896 E.  ,  2016/4107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

Kamu malına zarar verme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

...... Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak kalan sanığın, müşahade odasında bulunduğu esnada bazı eşyaların cezaevi idaresi tarafından kendisine verilmediği gerekçesiyle üzerinde bulunan çakmağı kullanarak müşahede odasındaki kendine ait battaniye ve yastık ile kurumun sahibi olduğu yatağı yaktığı, bu şekilde sanığın üzerine atılı mala zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık savunması, hasar tespit tutanağı ve dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın herhangi bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 28.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22939, Karar No: 2017/727, Tarih: 24.01.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/22939 E.  ,  2017/727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı, dar gelirli ailelere konut edindirmesi kapsamında davalı ... ile aralarında sözleşme düzenlendiğini, arsa tahsisi yapıldığını, satış bedelinin taksitler halinde ödendiğini, tahsis kararının iptal edildiğini, imar planı değişikliği ile ifanın imkansız hale geldiğini ileri sürerek arsanın rayiç değerinin tespiti yapılarak, bu bedelin yasal faiziyle birlikte ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-20.8.2016 tarihinde kabul edilen 6745 sayılı kanunun 12. Maddesi ile 775 sayılı Gecekondu Kanununa eklenen geçici 10. maddesi ile “... ili, ... ilçesi sınırları içerisinde bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce bu Kanuna göre ilgili idarelerce yapılan arsa veya konut tahsis işleminin gerçekleştirilememesi hâlinde; arsa veya konut tahsisi için ödenen bedeller, ilgili idarece yapılacak tebligatı müteakip en geç üç ay içerisinde, ödeme gününden itibaren hesaplanacak kanuni faizi ile birlikte hak sahiplerine veya kanuni mirasçılarına ödenir. Hak sahipleri bunun dışında ilgili idareden herhangi bir hak, bedel ve tazminat talebinde bulunamazlar.

Bu maddenin birinci fıkrası hükmü; bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce hak sahipleri tarafından, ilgili idarelerce yapılan arsa veya konut tahsis işleminin gerçekleştirilememesi nedenleriyle arsa veya konutların adlarına tescili, bedel veya tazminat ve benzeri taleplerle açılan ve henüz kesinleşmeyen her türlü davada da uygulanır. Bu hükmün mahkemelerce uygulanması nedeniyle reddedilen davaların yargılama giderleri davalı idare tarafından ödenir. Bu madde kapsamında kalan davalarda mahkeme harçları ile her türlü vekâlet ücreti maktu olarak belirlenir.” hükmü düzenlenmiştir. Mahkemece, anılan yasa kuralı uyarınca değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. Bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 2.bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16939, Karar No: 2017/3836, Tarih: 27.02.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/16939 E.  ,  2017/3836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı ücret ve bir takım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasında davacının aldığı ücret konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanun'un 323. maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Kanun'un 8. maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37. maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır.

Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanun'un 8. ve 37. maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda; davacı günlük net 90,00 TL ücret ile çalıştığını öne sürmüştür. Davalı davacının yapılan iş üzerinden ücret aldığını savunmuştur. Dosyaya sunulan bir takım imzasız ücret bordrolarında ücret, asgari ücret olarak gözükmektedir. Mahkemece, inşaat iş kolunda yapılan iş üzerinden (metrekare/metreküp esas alınarak) ücret ödenmesi mutad bir uygulama olmakla birlikte davacı ile davalı arasında yapılan iş miktarı esas alınarak ücret ödeneceğine ilişkin bir sözleşmenin bulunmadığı ve bu hususta bir başka delil de sunulmadığı, inşaat sektöründeki demir döşeme işi yapan bir işçinin günlük 90,00 TL net ücretle çalışmasının normal ve olağan olduğu, dosyaya sunulan asgari ücret üzerinden düzenlenmiş ücret bordrolarının imzasız olduğu gerekçesiyle davacının ücret konusundaki iddiası doğru kabul edilmiş ise de varılan sonuç dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Her iki taraf tanıklarının beyanına göre davacının demirci ustası olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. Ancak, her ne kadar davacı tanıkları davacının iddiasını doğrular şekilde beyanda bulunmuşlarsa da kendilerine ait benzer davalar bulunmaktadır. Husumetli davacı tanıklarının beyanları ile sonuca gidilemeyeceği açıktır. ... Demir İşleri Odasınca, davacı gibi demirci ustası olan bir işçinin ücretinin ustalık belgesi yoksa asgari ücret, varsa asgari ücretin %25 fazlası civarında olacağını bildirilmiştir. Mahkemece bu cevabın cari uygulamaya uygun düşmediği kabul edilmiştir. Kapanan Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi'nin benzer mahiyeteki 2015/9518 ve 9519 esas sayılı dava dosyalarında sadece davacı temyizi üzerine yapılan inceleme neticesinde demirci ustası olan davacıların asgari ücretin %50 fazlası ile çalıştığı kabul edilen mahkeme kararları onanmıştır. (Bahsi geçen dosyalarda ... Demir İşleri Odası önce iş bu dava dosyasındaki gibi, ikinci kez sorulduğunda ise ücretin asgari ücretin %25-%50 fazlası olduğu yönünde cevap vermiştir) Davacının yaptığı işin niteliği, emsal mahiyetteki (Kapatılan) Yargıtay 7. Hukuk Dairesi'nin dosyaları ve aynı gün temyiz incelemesi yapılan tüm dosyalar ile dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; asgari ücretle çalışması mümkün olmayan davacının asgari ücretin % 50 fazlası ile çalıştığı kabulünün uygun olacağı kanısına varılmaktadır.

Mahkemece bu husus gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 27.02.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11510, Karar No: 2021/4785, Tarih: 22.04.2021

**19. Ceza Dairesi         2019/11510 E.  ,  2021/4785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosyada mevcut olay tutanağına göre; ihbar üzerine gidilen yerde görülen sanığın eşgalinin, haber merkezinden yapılan anonsta sigara sattığı belirtilen şahsın eşgaline uyması, sigaraların sanığın elinde değil , kaldırım refüjünün dibinde ele geçirilmiş olması, her ne kadar sanık savunmasında sigaraların refüjde değil elindeki poşette olduğunu iddia etmiş ise de olay tutanağının altında imzasının olması ve tutanak tanığının sigaraların refüjde ele geçirildiğini doğrulaması, sigaraların marka çeşitliliği birlikte değerlendirildiğinde, tebliğnamedeki sanığın beraati gerektiğine ilişkin görüşe iştirak edilmemiştir.

Hükümden sonra 15/04/2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Kanun'un 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla; 5237 sayılı TCK'nın 7. maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası mucibince ilgili hükümlerin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yerel mahkemece yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Kabule göre ise ;

TCK'nin 51. maddesinin 1. fıkrasındaki düzenlemenin "İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkum edilen kişinin cezası ertelenebilir. Bu sürenin üst sınırı, fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş olan kişiler bakımından üç yıldır." olduğu ve suç tarihinde 65 yaşını doldurmuş olan sanık Malik Bal hakkında erteleme hükmünün değerlendirilmesinde 3 yılın dikkate alınması gerektiği gözetilmeden "Sanığa verilen hapis cezasının süresi dikkate alınarak" gerekçesi ile erteleme hükmünün uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2169, Karar No: 2024/3635, Tarih: 08.11.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/2169 E.  ,  2024/3635 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMELERİ KARARLARI ARASINDAKİ

UYUŞMAZLIĞIN GİDERİLMESİ İSTEMİNE DAİR

YARGITAY İLAMI

I. BAŞVURU

Avukat Ahmet Çağlar'ın 14.12.2023 tarihli uyuşmazlığın giderilmesi talepli dilekçesinde; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi tarafından verilen kararlar arasında, kat karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı olarak dava dışı yüklenici tarafından davacılarla noter yolu ile yapılan taşınmaz satış vaadi sözleşmesi kapsamında satılan bağımsız bölümlere ilişkin olarak arsa sahiplerine karşı tapunun iptali ve tescilin mümkün olmaması durumunda tazminata hükmedilmesi istemli olarak açılan davaların 6502 sayılava dışı yüklenici tarafından davacılarla noter yolu ile yapılan taşınmaz satış vaadi sözleşmesi kapsamında satılan bağımsız bölümlere ilişkin olarak arsa sahiplerine karşı tapunun iptali ve tescilin mümkün olmaması durumunda tazminata hükmedilmesi istemli olarak açılan davaların 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun kapsamında kalıp kalmadığı dolayısıyla görevli mahkemenin hangi mahkeme olduğu hususunda farklılıklar bulunduğu belirtilerek bu uyuşmazlığın giderilmesi talep edilmiştir.

II. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ HUKUK DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunun 02.02.2024 tarihli ve 2024/1 sayılı kararı ile;

“ .... İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesinin 2023/368 Esas 2023/2333 Karar sayılı dosyası ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 2023/1995 Esas 2023/1767 Karar sayılı dosyalarında merci tayinine ve görev hususuna ilişkin kesin nitelikte kararları arasında uyuşmazlık bulunduğu anlaşıldığından, 5235 sayılı Kanun'un 35. maddesi uyarınca anılan daire kararları arasında içtihat birlikteliğinin sağlanması amacıyla Yargıtay 3. Hukuk Dairesine uyuşmazlığın giderilmesi başvurusu yapılmasına ve uyuşmazlığın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesinin kararı doğrultusunda giderilmesine dair görüşte bulunulmasına ” oybirliği ile karar verilmiştir.

III. UYUŞMAZLIĞIN GİDERİLMESİ İSTEMİNE KONU KARARLAR

A. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesinin 2023/368 E., 2023/2333 K. sayılı Kararı:

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

"...Dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı olarak dava dışı yüklenici tarafından davacıya noter yolu ile yapılan taşınmaz satış vaadi sözleşmesi ile satılan bağımsız bölümün tapusunun iptali ve tescili mümkün olmadığı takdirde tazminat istemine ilişkindir.

İstanbul Anadolu 3. Tüketici Mahkemesince, davalıların arsa sahibi olduğu, arsa sahiplerinin ticari veya mesleki amaçla hareket eden veya onun adına veya hesabına hareket eden gerçek kişilerden olmadığı, 6502 sayılı Yasa kapsamında satıcı/sağlayıcı sıfatını haiz olmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

İstanbul Anadolu 3. Tüketici Mahkemesince, davalıların arsa sahibi olduğu, arsa sahiplerinin ticari veya mesleki amaçla hareket eden veya onun adına veya hesabına hareket eden gerçek kişilerden olmadığı, 6502 sayılı Yasa kapsamında satıcı/sağlayıcı sıfatını haiz olmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

İstanbul Anadolu 18. Asliye Hukuk Mahkemesince, yüklenicinin sağlayıcı, davacının tüketici, alacağın temliki olan hukuki işlemin ise tüketici işlemi niteliğinde olduğu gerekçesiyle karşı görevsizlik kararı vermiştir.... ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçları için kullanma ve tüketme amacıyla gerçek ve tüzel kişi ile tüketici arasında yapılan eser sözleşmeleri olduğu anlaşılmaktadır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri 818 sayılı BK’nın 155 vd. maddeleri ile düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerin bir tarafı arsa sahibi diğer tarafı yüklenicidir. Bu tür sözleşmelerde arsa sahibinin Tüketici Kanununda 3/k maddesindeki tüketici tanımına uymadığı anlaşılmaktadır...Eldeki dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı olarak dava dışı yüklenici tarafından davacıya noter yolu ile yapılan taşınmaz satış vaadi sözleşmesi ile satılan bağımsız bölümün tapusunun iptali ve tescili mümkün olmadığı takdirde tazminat istemine ilişkin olduğuna göre, uyuşmazlık 6502 sayılı Kanun kapsamında kalmadığından, davanın HMK'nın 2. maddesi uyarınca genel hükümlere göre İstanbul Anadolu 18. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir." gerekçesi ile kesin olmak üzere karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 2023/1995 E., 2023/1767 K. sayılı Kararı:

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

"....Dava konusu somut olayda; dava dışı alıcı ... ile dava dışı yüklenici/satıcı ...'ın arasında 12/07/2002 tarihinde düzenleme şeklinde gayrimenkul satış sözleşmesi düzenlendiği, sözleşmeye göre zemin üstü 3. Normal kattaki 2 dairenin satışının vaadinin düzenlendiği, satış bedelinin tamamının ödendiğini, taşınmazların kendisine teslim edildiğinin sözleşmede yazılı olduğu ...'in 20/06/2002 tarihinde ...'dan aldığı taşınmazlardan Zemin üstü 3. Normal kattaki sağ arka cepheli bağımsız bölümün aslında davacı ... adına satın alındığını belirterek aralarında adi yazılı "Sözleşmenin ve Taşınmazın Devri Sözleşmesi" düzenlendiği anlaşılmaktadır. Davacının temlik sözleşmesi düzenlediği alıcı ...'in tüketici, ...'ın da yüklenici olduğu, taşınmazın daire niteliğinde olduğu, davacının taşınmazı temlik aldığı ... ile yüklenici arasındaki gayrimenkul satış sözleşmesinin tüketici işlemi olduğu, gayrimenkul satış sözleşmesinden kaynaklanan uyuşmazlığın ve ilişkinin 6502 Sayılı yasa kapsamında kaldığı anlaşılmaktadır. ..." gerekçesi ile kesin olmak üzere karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık