muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/9055, Karar No: 2008/1092, Tarih: 07.02.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/9055 E.  ,  2008/1092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, site aidat alacağı için yapılan icra takibine itirazın iptali istenilmiştir. Mahkemece dava dilekçesinin mahkemenin yetkisizliği nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava, ödenmeyen site aidat borcunun tahsili için yürütülen icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davacı, alacağın tahsili amacıyla istanbul 4. İcra Müdürlüğünde icra takibinde bulunmuş, davalı; borca ve icra dairesinin yetkisine itirazında, ikametgahı olan Kadıköy İcra Dairesinin yetkili olduğunu ileri sürerek takibi durdurmuştur. Davacı, itirazın iptali davasını İstanbul'da açmış olup davalı borçlunun yetki itirazı üzerine mahkemece yetkisizlik kararı ile dosyanın Beykoz Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

... Yasasının 50. maddesi, yetki sorununu düzenlemektedir. Maddenin ikinci fıkrasında; yetki itirazının esas hakkında itirazla birlikte yapılacağı, tetkik merciinin önce yetki itirazını inceleyip kesin bir sonuca bağlayacağı belirtilmiştir. Bu madde hükmünün itirazın iptali davasında da uygulanacağının kabulü gerekir. ... Kanununun 67. maddesinde açıkça "takip talebine itiraz edilen ve itirazın kaldırılması için merciiye müracaat etmek istemeyen alacaklı" denildiğine göre; alacaklıya, ya mahkemeye ya da merciiye müracaat imkanı bakımından bir tercih hakkı tanınmaktadır. Alacaklı tercihini mahkemeye müracaat şeklinde yapmışsa artık mahkemenin hem icra dairesinin yetkisine itirazı ve hem de borcun esasına ilişkin itirazı incelemesi gerekecektir.

Bütün bu hususlar dikkate alınarak somut olay incelendiğinde; İstanbul'da açılan itirazın iptali davasında mahkemenin öncelikle icra dairesinin yetkisine ilişkin itirazı incelemek suretiyle yetkili icra dairesinde yapılmış bir icra takibi bulunup bulunmadığını saptaması ve daha sonra da kendisinin yetkili olup olmadığını belirlemesi gerekir.

İcra dairesinin yetkili olmadığını belirlemesi halinde ise esas hakkında itirazlara girişilmeksizin yetkili icra dairesinde yapılan icra takibi bulunmaması nedeniyle itirazın iptali davasının reddine karar vermesi gerekirken yazılı olduğu şekilde mahkemenin yetkisizliğine, dosyanın yetkili Beykoz Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5321, Karar No: 2014/36853, Tarih: 23.12.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/5321 E.  ,  2014/36853 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/209871

MAHKEMESİ : Şereflikoçhisar(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2012

NUMARASI : 2012/180 (E) ve 2012/368 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Şereflikoçhisar Belediye Başkanlığı’nın 18/05/2007 tarihli yazısında, mağdur A.. Y..’ın, 4857 sayılı İş Kanununa tabi, işçi başı, usta başı ve garaj sorumlusu olarak görev yaptığının belirtilmesi karşısında; ne şekilde kamu görevlisi olduğu ya da kamu görevi yaptığı ve eylemin mağdurun kamu görevinden dolayı gerçekleştirilip gerçekleştirilmediği tartışılıp açıklanmadan, TCK’nın 125/3-a maddesi gereğince mahkûmiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık H.. B..'nin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 23/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1146, Karar No: 2017/2699, Tarih: 08.03.2017

**2. Ceza Dairesi         2017/1146 E.  ,  2017/2699 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından sanık ... hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 32/1. maddesi uyarınca koruma ve tedavi amaçlı olarak güvenlik tedbiri uygulanmasına dair AKŞEHİR Asliye Ceza Mahkemesinin 07/07/2014 tarihli ve 2013/421 değişik iş sayılı karar aleyhine ... Bakanlığınca verilen 25/01/2017 gün ve 10648-2016-Kyb kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03/02/2017 gün ve 2017/7055 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 32/1. maddesinde “Akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayamayan veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği önemli derecede azalmış olan kişiye ceza verilmez. Ancak, bu kişiler hakkında güvenlik tedbirine hükmolunur.” ve aynı Kanun'un 57/1. maddesinde yer alan “Fiili işlediği sırada akıl hastası olan kişi hakkında, koruma ve tedavi amaçlı olarak güvenlik tedbirine hükmedilir. Hakkında güvenlik tedbirine hükmedilen akıl hastaları, yüksek güvenlikli sağlık kurumlarında koruma ve tedavi altına alınırlar.” şeklindeki düzenlemeler karşısında, sanık hakkında üzerine atılı bulunan suçlar bakımından kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar verilemeyeceği, mahkemesince yapılacak yargılama sonucunda anılan madde kapsamında kaldığı anlaşılan sanık hakkında ceza verilmeyip, güvenlik tedbirine hükmedilmesi gerekeceği gözetilmeksizin, kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair kararı müteakip, yazılı şekilde sanık hakkında güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından yapılan soruşturma sırasında, Konya Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 20.11.2013 tarih, 2013/3589 sayılı raporu ile orta veya ağır derecede mental retardasyon nedeniyle ceza ehliyetini etkileyecek derecede akıl zayıflığı bulunduğu belirlenen şüpheli hakkında, Akşehir C. Başsavcılığınca, kovuşturmaya yer olmadığına, 5237 sayılı TCK'nın 32/1. maddesinin uygulanması ile aynı Kanun’un 57. maddesi uyarınca koruma ve tedavi amaçlı akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirlerinin uygulanması için mahkemesinden talepte bulunulmasına karar verilip, yazılan müzekkere üzerine Akşehir Asliye Ceza Mahkemesince, 07.07.2014 tarih, 2013/421 D. İş sayılı karar ile 5237 sayılı TCK'nın 32/1. maddesi gereğince sanık hakkında koruma ve tedavi amaçlı olarak güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

5237 sayılı TCK’nın 32/1. maddesinde, “akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamayan veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği önemli derecede azalmış olan kişiye ceza verilmez. Ancak bu kişiler hakkında güvenlik tedbirine hükmolunur.” şeklindeki yasal düzenlemeden, 32/1. madde kapsamındaki kişiler hakkında kamu davasının açılacağı, suçun sabit görülmesi durumunda ceza verilmeyeceği, ancak güvenlik tedbirine hükmolunacağı anlaşılmaktadır. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.04.2008 gün, 2008/22-80 sayılı kararında vurgulanan, “akıl hastalığının saptanması durumunda yapılacak uygulamanın sınırlarını belirleme açısından, işlenen fiilin suç oluşturup oluşturmadığı, oluşturuyor ise suç vasfının belirlenmesi, gerek sübuta ve gerekse vasfa ilişkin gerekçeli değerlendirmenin hükme dercedilmesi zorunluluğu”, ancak usulüne uygun açılmış bir davada yapılacak yargılama ile mümkündür.

5271 sayılı CMK'nın 172. maddesi uyarınca kovuşturmaya yer olmadığı kararı, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delillerin elde edilememesi veya kovuşturmanın izne tabi olması ve yetkili merciince izin verilmemesi gibi kovuşturma olanağının bulunmaması hallerinde verilmelidir. Buna karşın, şüphelinin, akıl hastalığı nedeniyle TCK’nın 32/1. maddesinden yararlanması gerektiğinin tıbben saptanması durumunda, hakkında güvenlik tedbiri uygulanması yönünden, atılı suçu işlemiş olduğunun yapılacak yargılama ile sabit görülmesi zorunluluğu nedeniyle kovuşturmama kararı verilmesi olanağı bulunmadığından, Akşehir Cumhuriyet Başsavcılığının kamu davası açmaksızın, tedbir uygulanması isteminin, mahkemece reddine karar verilmesi gerekirken, usulüne uygun açılmış bir dava olmadığı halde koruma ve tedavi amaçlı olarak güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (AKŞEHİR) Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen, 07.07.2014 gün, 2013/421 D. İş sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (a) bendi uyarınca sonraki işlemlerin mahkemesince yerine getirilmesine, 08.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/16339, Karar No: 2011/648, Tarih: 31.01.2011

**6. Ceza Dairesi         2006/16339 E.  ,  2011/648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin sanık yararına olduğu kabul edilerek ve sanıkların önceki hükümlülükleri nedeniyle, hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK.nın 06.12.2006 tarih ve 5560 sayılı Yasa ile değişik 150/3 ve 26.12.2006 tarihli Ceza Genel Kurulu’nun 2006/8-317 E. ve 2006/319 sayılı kararına göre, daha önce üst sınırı en az 5 yıl hapis cezasını gerektiren suçlarda sanıklar için zorunlu savunman atanması öngörülmüş iken, değişiklikten sonra bu zorunluluk, alt sınırı 5 yıl ve daha fazla ceza gerektiren suçlardan yargılanan sanıklarla sınırlandırıldığı anlaşıldığından tebliğnamedeki bu yönden bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş,

Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesi uygulanmamış ise de, mahkumiyetin doğal sonucu olarak infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilmiş;5237 sayılı TCK.nun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK.nun 493/2-son maddesindeki suçun öğelerinin farklı olduğu, eylemin, 5237 sayılı Yasanın 142/2-d, maddesindeki hırsızlık suçunun yanı sıra aynı Yasanın 116/1, 119/1-c maddelerindeki konut dokunulmazlığını bozmak, suçlarını da oluşturduğunun gözetilmemesi ve 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüde düşük miktarlar esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılamayacağının gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; O Yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, sanıklar hakkında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 31.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2416, Karar No: 2011/1771, Tarih: 23.03.2011

**7. Hukuk Dairesi         2010/2416 E.  ,  2011/1771 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 118 ada 11 parsel sayılı 170,87 m2 yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak eşit paylarla davalı ... ve paydaşları adına tespit edilmiştir. Davacı ..., miras yoluyla gelen hakka, paylaşmaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazın belirli bölümüne yönelik olarak dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu 118 ada 11 parsel sayılı taşınmazın temyize konu bölümünün davacı ile davalı tarafın ortak miras bırakanı ...'dan kalmadığı, taşınmazın davalıların miras bırakanı ...'dan kaldığı mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Dava konusu taşınmazın temyize konu bölümü miras bırakan ...'dan kalmadığına göre davacının terekeden gelen bir hakkının bulunmadığının kabulü gerekir. Bu nedenler ve hüküm yerinde gösterilen diğer gerekçelere göre davacı ...'ın sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ne varki, kadastro hakimi infazı mümkün ve doğru sicil oluşturmakla yükümlüdür. 3402 sayılı Kadastro Kanununun 19/2 maddesi hükmünde de taşınmaz mal üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlardan birine ait muhdesat mevcut ise bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın ve kütüğün beyanlar hanesinde gösterilmesi gerektiği açıklanmıştır. Dosya içeriğine göre dava konusu 118 ada 11 parsel sayılı taşınmaz üzerinde tespit gününden önce davacı tarafından meydana getirilmiş muhdesat niteliğindeki garajın mevcut olduğu anlaşılmaktadır. Açıklanan bu olgular gözetildiğinde 118 ada 11 parsel sayılı taşınmazla ilgili hüküm kurulurken çoğun içinde azında bulunduğu kuralı gözetilerek zemine yönelik davanın reddine karar verildikten sonra taşınmazın tespit gibi davalılar adına tesciline, ayrıca taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatın davacı tarafça meydana getirildiğinin tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmesi gerekirken, bu konuda olumlu veya olumsuz bir hüküm kurulmaması isabetsiz ise de yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden hüküm yerinin 2 numaralı bendinden sonra gelmek üzere ayrı bir paragraf olarak “Uzman bilirkişi tarafından düzenlenen 28.08.2009 tarihli rapor ve ekinde bulunan haritada (A) harfi ile işaretli taşınmaz bölümü üzerinde tespit gününden önce davacı ... tarafından meydana getirildiği anlaşılan garajın davacı ... oğlu ...'a ait olduğunun tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine,” sözlerinin eklenmesine, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, hüküm düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, davacı tarafça peşin ödenen 91,05 TL temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 23.03.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7237, Karar No: 2007/13212, Tarih: 16.07.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/7237 E.  ,  2007/13212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Afyonkarahisar İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2007

Davacı, 01.05.1994-29.06.2006 tarihleri arası S.S.K.'lı süreleri hariç tarım  bağ-kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının, 01.05.994-29.6.2006 tarihleri arasında Sosyal Sigortalar Kurumu'na tabi çalışmaları dışında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece 01.05.1997-31.07.2000, 16.08.2000-05.04.2005 tarihleri arasındaki döneme ilişkin istemin kabulüne fazla istemin reddine karar verilmiştir.

Dava, davacının, 01.05.994-29.6.2006 tarihleri arasında Sosyal Sigortalar Kurumu'na tabi çalışmaları dışında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece 01.05.1997-31.07.2000, 16.08.2000-05.04.2005 tarihleri arasındaki döneme ilişkin istemin kabulüne fazla istemin reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının sattığı ürün bedelinden 14.05.1997 , 21.05.2003,  20.05.2004 ve 23.05.2005 tarihlerinde prim kesintisi yapıldığı,  sigortalılığının devamı sırasında  20.12.1993 - 30.11.1994, 01.08.2000- 15.08.2000, 06.04.2005 - 28.04.2005 , 20.07.2005 - 09.09.2006  tarihleri arasında  SSK.'na  tabi  çalışmalarının  bulunduğu,    davacının   26.03.2003 tarihinde pancar kooperatifine ortak olduğu,  Ziraat Bankası ile ilişkisinin olmadığı,  görülmüştür. Mahkemece 01.05.1997-31.12.1997, 01.01.2003-05.04.2005 tarihleri arasındaki döneme ilişkin istemin kabulüne karar verilmesi yerinde ise de kesintinin bulunmadığı ve tarımsal faaliyetin kanıtlanamadığı 01.01.1998-31.12.2002 tarihleri arasındaki döneme ilişkin istemin kabul edilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın  hatalı değerlendirme sonucu hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurum vekilinin bu  yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18517, Karar No: 2015/30039, Tarih: 22.10.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/18517 E.  ,  2015/30039 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/158207

MAHKEMESİ : Konya 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/03/2012

NUMARASI : 2011/308 (E) ve 2012/278 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, dolandırıcılık

I- Sanık M.. A.. hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezasının nitelik ve derecesi takdir kılınmış ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanıklar hakkında sahtecilik, sanık A.. E.. hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hükme yönelik sanık A.. E.. müdafii ve M.. A..'ın temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

1- Sanıklardan M.. A..'ın suça konu senetlere müşteki H.. K.. adına sahte olarak imza attığı ve bunu bilen sanık A.. E.. ile birlikte müşteki H.. Ö..'e vererek dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia ve kabul olunduğu olayda, A.. E..'in aşamalarda istikrarlı bir şekilde senetlerin H.. K..'a imzalatılması esnasında orada bulunmadığını savunması, dosya kapsamından da bu savunmanın aksine bir beyan ya da delilin bulunmadığının anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi için, senetlerin verilmesi esnasında hazır bulunan M.. Ö..'ün dinlenilmesinden sonra sanık A.. E..'in hukuki durumunun takdir ve tayini yerine eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Yargıtay İBK'nun 14.12.1992 tarih ve 1/5; Ceza Genel Kurulu'nun 24.03.1998 gün ve 51/106 sayılı kararlarında açıklandığı üzere kambiyo senetlerinde sanıkla iştirak ilişkisi bulunmayan 3. kişiler veya mağdur tarafından eksik zorunlu unsurların sonradan

tamamlanması durumunda resmi belgede sahtecilik suçuna ilişkin hükümlerin uygulanmayacağı cihetle, suça konu bonolardaki alacaklı isimlerinin müşteki tarafından doldurularak icra takibi yapıldığının anlaşılması karşısında, sanıkların sübutu kabul edilen eylemlerinin özel belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı yönündeki kabülünde isabetsizlik bulunmamakta ise de, Konya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2011/7765 esas sayılı iddianamesi ile resmi evrakta sahtecilik suçundan dolayı hakkında kamu davası açılıp, iddianamede sevk maddesi olarak 5237 sayılı TCK'nun 207. maddesi gösterilmediği halde, 5271 sayılı CMK’nun 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınmadan ve herhangi bir gerekçe gösterilmeksizin özel belgede sahtecilik suçundan hüküm kurulduğu belirtilip eylemin cezasının da 1 yıl olarak takdir edilmesine rağmen, TCK'nun 204/1. maddesinin uygulandığı belirtilmek suretiyle hükmün karıştırılması,

Yasaya aykırı, sanık A.. E.. müdafii ile sanık M.. A..'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 savılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca

BOZULMASINA, 22.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.