muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2768, Karar No: 2011/3164, Tarih: 05.04.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/2768 E.  ,  2011/3164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işveren nezdinde murisinin 01.01.1986-31.12.2004, kendisinin ise 01.07.1983-31.12.2004 tarihleri arası çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının Türk işveren olan davalının Libya'da bulunan işyerinde 01.07.1983 – 31.12.2004, ölen eşi...'nın 01.01.1986 – 31.12.2004 tarihleri arasında geçen ve kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacı ...'nın 01.07.1983 – 31.12.2004 döneminde aylık 300,00 Libya Dinarı, muris...'nın 01.01.1986 – 31.12.2004 döneminde aylık 350,00 Libya Dinarı ücret karşılığında davalı şirkette sürekli olarak çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Türkiye Cumhuriyeti ile Libya Arap Cumhuriyeti arasında 01.10.1976 tarihinde yürürlüğe giren 31.08.1985 tarihinde yürürlükten kalkan, 01.09.1985 tarihinde yürürlüğe girip halen yürürlükte bulunan iki sosyal güvenlik anlaşması bulunmaktadır.

Türkiye Cumhuriyeti ile Libya Arap Cumhuriyeti arasında 01.10.1976 tarihinde yürürlüğe giren 31.08.1985 tarihinde yürürlükten kalkan, 01.09.1985 tarihinde yürürlüğe girip halen yürürlükte bulunan iki sosyal güvenlik anlaşması bulunmaktadır.

01.10.1976 tarihinde yürürlüğe giren Sosyal Güvenlik Sözleşmesi hükümlerine göre Türk İşveren yanında Libya'da geçen hizmetler gerek uzun, gerekse kısa vadeli sigorta kolları bakımından Libya mevzuatına tabi olup sözleşmenin 2.maddesinde belirtilen aylıklara hak kazanılması halinde sigortalının ve hak sahiplerinin Türkiye'deki sigortalılıkları ile aynı zamana rastlamamak kaydı ile bu hizmetlerini birleştirebilecekleri, ancak uzun vadeli sigorta koluna tabi primlerinin SSK.'na transferinin mümkün olmadığı, bu anlaşma hükümlerinin akit taraflardan herbirinin mevzuatı uyarınca anlaşmanın yürürlüğe girişi tarihinden önce ödenmiş prim devrelerine uygulanmayacağı, bu anlaşmanın yürürlükten kalkması tarihinden önce bu anlaşma hükümleri uyarınca kazanılmış bulunan tüm hakların etkilenmeyeceği kararlaştırılmıştır. Anlaşma hükümlerinden de anlaşılacağı üzere; "Uzun vadeli sigorta kolları yönünden Libya mevzuatına tabi olan hizmet süresinin 506 sayılı Yasa'nın 79.maddesine göre tespiti mümkün olmayıp ancak 3201 sayılı Yasa hükümlerine göre borçlanılması olanaklıdır. 01.09.1985 tarihinde yürürlüğe giren Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin 3.maddesine göre akit taraflardan birinin ülkesinde iş üstlenen, diğer taraf kuruluş veya şirketlerinde çalışan daimi işçiler sosyal sigortaya tabi olup, bunların sağlık ve sosyal hizmetlerine ilişkin primleri işin yapıldığı ülkenin mevzuatınca ödenir. Sözleşmenin 4.maddesine göre Türk işveren yanında Libya'da geçen hizmetler uzun vadeli sigorta kolları bakımından işçinin tabiyetini taşıdığı “ ana ülke “ mevzuatına tabi olup işveren sigorta primlerini (işçi – işveren payları ) ile maktu yardımlarını ana ülkedeki ilgili kuruluşa transfer etmekle yükümlüdür. Sözleşmenin 6.maddesine göre bu sözleşmenin kapsamına giren daimi sigortalı işçiler ve bunların hak sahibi aile fertleri sosyal sigorta kapsamına giren her türlü aylıkları ve maktu yardımlarla ilgili haklarından dolayı müracaatlarını, esas ülkedeki Sosyal Güvenlik Kurumuna yaparlar. Bu haklarından dolayı çalışan ülkedeki Sosyal Sigorta Kuruluşları nezdinde bir talepte bulunamazlar. 01.09.1985 tarihinde yürürlüğe giren Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin Uygulanmasına Dair İdari Anlaşmanın 2, 3, 5/b, 13.maddelerinde de aynı hususlar tekrarlanarak Türk İşveren yanında Libya'da çalışan işçilerin sağlık, sosyal hizmet, iş kazası, hastalık ve doğum nedeniyle Libya mevzuatına, uzun vadeli sigorta kollarında ise “ ana ülke “ mevzuatına tabi olacakları ifade edilmiştir.

Somut olayda; davacının ölen eşi...'nın 01.01.1986 – 31.12.2004 tarihleri arasında Libya'da geçen çalışmaları 01.09.1985 tarihinde yürürlüğe giren Sosyal Güvenlik Sözleşmesine tabi olup 506 sayılı Yasa'nın 79. maddesine göre tespiti mümkündür. Davacının çalışmaları ise 01.07.1983 tarihinde başladığından davacının hukuki durumu sözleşmelerin yürürlükte olduğu dönemlere göre ayrı ayrı değerlendirmeye tabi tutulmalıdır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; Kurumda işyeri tescili bulunmayan davalı şirketin 20.01.1978 tarihinden itibaren Ticaret Siciline kayıtlı olduğu, 04.04.1981 tarihinden itibaren Libya'da inşaat faaliyetlerinde bulunduğu ve bu ülkeye işçi götürdüğü, davacının davalı işyerinde tercüman, ölen eşi Salih'in ise aşçı olarak çalıştığı ancak çalışmaların Kuruma bildirilmediği, Trablus Büyükelçiliği Çalışma ve Sosyal Güvenlik Müsteşarlığınca düzenlenen hizmet belgelerine göre davacı ...'nın 01.07.1983 – 31.12.2004 döneminde aylık 300,00 Libya Dinarı, muris...'nın 01.01.1986 – 31.12.2004 döneminde aylık 350,00 Libya Dinarı ücret karşılığında davalı şirkette çalıştığının bildirildiği, dinlenen davacı tanıklarının da bu döneme yönelik çalışmayı doğruladığı, davacının kendisine ve eşine ait yurtdışı çalışmalarını borçlanmak amacıyla 16.02.2006 tarihinde Kuruma başvurduğu ancak talebinin davalı şirketin Kurumda tescili bulunmadığı ve aylık talebi için prim gün sayısının yeterli olmadığı gerekçesi ile reddedildiği, davacının eşi Salih'in Libya'da çalışmaktayken 19.02.2005 tarihinde öldüğü anlaşılmakla mahkemece 506 sayılı Yasa'nın 79.maddesine göre davacının 01.09.1985 - 31.12.2004 döneminde aylık 300,00 Libya Dinarı, muris...'nın ise 01.01.1986 – 31.12.2004 döneminde aylık 350,00 Libya Dinarı ücret karşılığında davalı şirkette çalıştığının kabulüne karar verilmesi yerinde ise de davacının 01.09.1985 tarihinden önceki çalışmalarının 01.10.1976 tarihinde yürürlüğe giren Sosyal Güvenlik Sözleşmesi hükümleri gereğince 506 sayılı Yasa'nın 79.maddesine göre tespiti mümkün olmadığından davacının bu dönemdeki hizmet süresini 3201 sayılı Yasa'ya göre borçlanma hakkı bulunduğunun tespitine karar vermekle yetinilmesi gerekirken davacının 01.07.1983 – 31.08.1985 döneminde de aylık 300,00 Libya Dinarı ücret karşılığında davalı şirkette sürekli çalıştığının tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2605, Karar No: 2019/4256, Tarih: 09.10.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/2605 E.  ,  2019/4256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Erzincan 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.05.2018 tarih ve 2018/20 esas 2018/139 sayılı kararla;

Sanık ... ... hakkında: CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraat,

Sanık ... hakkında: TCK'nin 81/1, 53, 54. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün istinaf talebinin esastan reddine dair karar.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında; maktul ...’ya yönelik kasten öldürme suçundan verilen mahkumiyet hükmü ile sanık ... ... hakkında katsen öldürmeye yardım etme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik olarak, sanık ... müdafii ve katılan vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi tarafından verilen 20/09/2018 tarih 2018/2752 E. ve 2018/2178 Karar sayılı "istinaf başvurusunun esastan reddi" kararında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin, sanık hakkında tahrik ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, katılan vekilinin, sanık ...'in eylemini, tasarlayarak ve canavarca hisle işlediğine, sanık ...'in ise suça azmettirdiğine ilişkin ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının ESASTAN REDDİNE, sanık ... hakkında tayin olunan ceza miktarı ile tutuklu kaldığı süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin reddine, aynı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Erzincan 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09/10/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3392, Karar No: 2008/4746, Tarih: 08.04.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/3392 E.  ,  2008/4746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 20.04.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 30.05.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmazlara ait tapu kaydının iptali ve özel siciline bu niteliği ile işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece, dava kabul edilmiştir.

Hükmü davalı ... İdaresi temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden dava konusu 171 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında gerçek kişi adına tespit edildiği, kadastro tespitine karşı davalı ... İdaresinin taşınmazın vakfiye kapsamında kaldığından bahisle dava açtığı, Kadastro Mahkemesinde birleştirilen davasında da davacı Hazinenin 171 parsel sayılı taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasında bulunduğu, yapılan yargılama sonunda çekişmeli parselin ... İdaresinin dayandığı vakfiye kapsamında kalması nedeniyle ... İdaresi adına tesciline karar verildiği, birleştirilen Hazine’nin davasının reddedildiği, hükmün, Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Davacı Hazine eldeki davada da 171 parsel için aynı iddiada bulunmuştur.

Burada üzerinde durulması gereken bir sorun; Kadastro Mahkemesinde görülen dava sonucunun eldeki dava için kesin hüküm sayılıp sayılmayacağının saptanmasıdır. Gerçekten, HUMK.nun 237. maddesi hükmünce iki tarafı, dava konusu ve dayanılan sebebi sonradan açılan dava bakımından aynı ise ortada kesin hüküm vardır. Kesin hükmün varlığı halinde o hüküm, taraflar arasında kesin delil teşkil eder. Hakim de bu kesin delile bağlıdır. Diğer taraftan; kesin hüküm teşkil eden bir husus artık yeniden dava konusu yapılamaz.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olay bakımından kısaca; Hazinenin birleştirilen davası nedeniyle Kadastro Mahkemesi kararı eldeki dava bakımından da kesin hüküm sonuçlarını meydana getireceğinden, davacı Hazine daha önce kesin hükme bağlanan iddiaya dayanarak, bu davada, dava konusu yerin Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yerlerden olduğu iddiası dinlenemez. Böyle olunca, davanın kesin hüküm nedeniyle 171 parsele yönelik davanın reddi yerine istemin yeniden incelenip değerlendirilerek hüküm altına alınması doğru değildir.

166 parsele ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

166 parsele ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Gerçekten, 4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesinde yapılan tanıma göre yayla; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmalarını ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zaman aşımı ile mülk edinilmesi olanaksız bulunduğu gibi, sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Davalı ... idaresi savunmasında; çekişmeli taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını, vakıfname kapsamında kaldığını, esasen bu konuda kesinleşmiş yargı kararı olduğunu savunmuştur. O yüzden, taşınmazın kamu malı niteliğindeki yayla özelliği taşıyıp taşımadığının saptanması, eldeki davada önem kazanmaktadır.

Çekişme konusu taşınmaz, Karaisalı ilçesi, Çevlik köyü hudutları içinde bulunmaktadır.

Davalı taraf savunmasında, çekişmeli taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ziraat yapmak, bağ ve bahçe yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın .... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın .... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle Çevlik köyünün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle Çevlik Köyünün kadim köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, Çevlik Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın Çevlik Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz kadim Çevlik Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse özel mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin kadim Çevlik Köyünün tarım alanında kaldığını, dava dışı şahıs tarafından kullanıldığını belirttiklerinden tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, varsa dava konusu yer ile ilgili kesinleşmiş mahkeme dosyaları da getirtilerek, taşınmazın niteliğinin saptanıp saptanmadığı, kesin delil veya kesin hüküm koşullarının var olup olmadığı da irdelenmek suretiyle bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan 166 parsele ilişkin davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamıştır.

Karar açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 08.04.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8892, Karar No: 2016/6649, Tarih: 17.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/8892 E.  ,  2016/6649 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin, davalıya ait işyerinde çalıştığını, iş akdinin davalı tarafça haklı nedene dayanmadan feshedildiğini belirterek bazı işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalılara tarafa dava dilekçesi tebliğ edilmemiştir.

Mahkemece; “... davalı şirketin ikametgah adresinin ve davacının çalıştığı işyerinin Kemer/Antalya olduğu, yargı yerinin Kemer Adliyesi olduğu anlaşıldığından ...” gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Uyuşmalık hangi iş mahkemesinin yetkili mahkeme olduğu noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesi uyarınca, iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme geçerli değildir.

İş mahkemesinin görevi kapsamında bulunan bir dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

Türk Medeni Kanununun 19. maddesi uyarınca, gerçek kişi yönünden yerleşim yeri, sürekli kalma niyetiyle oturulan yerdir. Gerçek kişi işverenin başka bir yerde yerleşmek niyetiyle oturduğu kanıtlanmadığı takdirde, kural olarak nüfusta kayıtlı olduğu yerin ikametgâh olarak kabulü gerekir. Aynı Yasanın 49. maddesi gereğince, tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça, işlerinin yönetildiği yerdir.

Yetkili mahkemenin belirlenmesinde önemli olan işin yapıldığı işyeri tanımına, 5521 sayılı Yasada yer verilmemiştir. İşyeri, 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre, işveren tarafından mal veya hizmet üretmek amacıyla maddi olan ve olmayan unsurlar ile işçinin birlikte örgütlendiği birime işyeri denir. İşverenin işyerinde ürettiği mal veya hizmet ile nitelik yönünden bağlılığı bulunan ve aynı yönetim altında örgütlenen yerler (işyerine bağlı yerler) ile dinlenme, çocuk emzirme, yemek, uyku, yıkanma, muayene ve bakım, beden ve mesleki eğitim ve avlu gibi diğer eklentiler ve araçlar da işyerinden sayılır. İşyeri, işyerine bağlı yerler, eklentiler ve araçlar ile oluşturulan iş organizasyonu kapsamında bir bütündür. Bir yer, ancak işin niteliği ve yürütümü bakımından işyerine bağlı bulunmaktaysa, o işyerinden sayılacaktır.

İş veya toplu iş sözleşmesinin tarafları, davalının yerleşim yeri ve işin yapıldığı yer dışındaki bir mahkemenin yetkili olduğuna dair düzenleme yapmaları, 5521 sayılı Kanunun 5. maddesinin emredici nitelikteki son cümlesi gereğince geçersizdir.

İş veya toplu iş sözleşmesinin tarafları, davalının yerleşim yeri ve işin yapıldığı yer dışındaki bir mahkemenin yetkili olduğuna dair düzenleme yapmaları, 5521 sayılı Kanunun 5. maddesinin emredici nitelikteki son cümlesi gereğince geçersizdir.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan, davalı tarafça süresinde yetki itirazı yapılmamış olsa bile, mahkeme tarafından bu husus kendiliğinden göz önünde bulundurmalıdır. Bir başka anlatımla hâkim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de resen yetkisizlik kararı verebilir.

Somut uyuşmazlıkta; gerek davacının çalıştığı işyerinin gerekse de davalı şirketin merkez adresinin .... ilçesinde bulunduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmişse de; davalı vekilin temyiz dilekçesi ekinde sunduğu ticaret sicil kaydına göre davalı işverenin adresinin "...." olduğu anlaşılmıştır.5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesi uyarınca, iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer ya da işçinin işini yaptığı işyerinin bulunduğu yer mahkemesinde bakılabilecek olup davacı taraf seçimlik hakkını kullanıp davalının ikametgahı mahkemesinde dava açmıştır. Şu halde .... İş Mahkemesi yetkili mahkemedir. İşin esası hakkında karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile verilen yetkisizlik kararı hatalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine,

17/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25504, Karar No: 2014/18961, Tarih: 29.09.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/25504 E.  ,  2014/18961 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/231336

Mahkemesi : Germencik Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 09/05/2012

Numarası : 2011/49 - 2012/177

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Aydın ili, Germencik ilçesi, ... köyü, Ilıca mevkiinde bulunan ve tapuda sanık U.. A.. adına kayıtlı olan 439 sayılı parselde yer alan 100 metre uzunluğunda, 1,5 metre genişliğinde ve 1,5 metre yüksekliğinde eski su kanalı olduğu düşünülen yapının orta bölümünün, geçiş sağlayabilmek amacıyla sanık tarafından yıkıldığı, bu durumun kolluk görevlileri tarafından tespit edildiği ve durumdan Müze Müdürlüğü'ne bilgi verildiği, olay yerinde inceleme yapan Aydın Müze Müdürlüğü görevlilerince düzenlenen 03.09.2010 tarihli raporda, antik çağlardan kalan yolların düzenlenerek bir ark (kanal) oluşturulmuş ve içinden geçen sulardaki minerallerin zamanla çökelmesiyle de yükseltinin oluşmuş olabileceğinin, bu oluşumun 2863 sayılı Kanunun 6. maddesinde sayılan korunması gerekli kültür varlığı özelliği gösterdiğinin belirtildiği, sanık tarafından bu oluşumun kasıtlı yıkılması nedeniyle sanık hakkında soruşturmaya başlandığı ve 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan davanın açıldığı, her ne kadar yargılama neticesinde, sanığın yıktığı yerin korunması gerekli kültür varlığı olduğunu bilmediği, bu nedenle bir suç kastı ile hareket etmediği gerekçeleri gösterilerek sanığın beraatine karar verilmiş ise de, dava konusu yerde, üniversitelerin arkeoloji ve sanat tarihi kürsülerine mensup öğretim üyelerinden oluşan bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak, suça konu yerin, sit alanı ya da 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı olup olmadığının, korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı ise yapının zarar görüp görmediğinin belirlenmesi, ayrıca dava konusu yerin bu nitelikte bir yer olduğunun tespit edilmesi durumunda mahallinde araştırma yapılarak, alınmış bir sit kararı var ise, kararının mahallinde mutad vasıtalarla ilanının yapılıp yapılmadığının veya dava konusu yerin korunması gerekli bir kültür varlığı olduğunun mahallinde herkes tarafından bilinip bilinmediğinin araştırılarak belirlenmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 29.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.