muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9074, Karar No: 2013/1379, Tarih: 15.02.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/9074 E.  ,  2013/1379 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan beraatine dair ... 12. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 22.10.2008 gün ve 2006/1845 Esas, 2008/907 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin aşamalardaki samimi ve istikrarlı beyanları ile bu beyanları destekleyen müşteki ve tanık ifadeleri ve tüm dosya içeriğinden sanığın, aynı suçu işleme kararının icrası kapsamında, evinde yaptıkları dersler esnasında kendisinden özel ders alan mağdurenin birçok kez bacaklarını okşadığı, yanağını yaladığı, göbeğine dokunduğu ve mağdureye sarıldığı sabit olduğu halde mahkûmiyeti yerine hakkında yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5151, Karar No: 2014/9182, Tarih: 09.07.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/5151 E.  ,  2014/9182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 14. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/07/2013

NUMARASI : 2012/493-2013/319

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 20.06.2012 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi, kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.07.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, Kentbaşı Sitesinin 105 daireden oluştuğunu ve burada yaklaşık 400 kişinin yaşadığını, ... Sokak üzerinde bulunan ve aydınlatma direğine takılmış davalıya ait baz istasyonunun kaldırılması için başvurularının sonuçsuz kaldığını, baz istasyonunun yakınında çocuk parkı bulunduğunu, direk etrafında da çocukların oynadıklarını, çevrede yaşayan 400 insandan bir kısmının kanser hastalığı nedeniyle tedavi gördüğünü, site sakinlerinin her gün bu baz istasyonu ile karşı karşıya kalmalarının psikolojik olarak çöküntü yarattığını, anne babaların çocuklarını düşündüklerini ileri sürerek ... mahallesi ... Sokakta bulunan davalıya ait baz istasyonunun kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

Dava, Kentbaşı Sitesi Yönetimi tarafından baz istasyonlarının çevrede oturanların sağlığına zarar verdiği iddiasıyla açılmıştır. Komşuluk hukukundan kaynaklanan elatmanın önlenmesi davası kişiye zarar verecek nitelikte ise kişinin o taşınmazda fiili hakimiyetinin bulunmasının gerektiği görüşü kabul edilmektedir. Bu fiili hakimiyetin, mülkiyet hakkına, sınırlı aynî hakka

(intifa, sükna, irtifak gibi) veya kişisel bir hakka (kiracılık, ortaklık gibi) dayanması gerekmektedir. O halde bir kimsenin komşu sıfatıyla bir dava açabilmesi için, ayni veya şahsi bir hakka dayanması, başka bir anlatımla komşuluk sıfatıyla zarar görmesi gerekmektedir. Öte yandan, apartman ve site yönetimlerinin görev ve yetkileri 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 35. maddesinde açıklanmıştır. Yönetici, ana gayrimenkulün korunması ve bakımı için kat maliklerinin yararına olan hususlarda onlar adına gerekli tedbirlerin alınması hususunda yetki sahibidir. Ancak, apartman site yöneticisi, kat maliklerinin sağlıklarının zarar göreceğini ileri sürerek elatmanın önlenmesi ve baz istasyonun kaldırılması davasında onların temsilcisi ve yetkilisi değildir.

Somut uyuşmazlıkta, site yönetiminin kat maliklerinin ve o çevrede oturanların sağlığının etkilendiğini ve bu suretle zarar gördüklerini ileri sürerek dava açma yetkisi ve görevi bulunmadığı gözetilerek davanın aktif dava ehliyeti yokluğu nedeniyle reddi gerekirken, çekişmenin esasının incelenerek yazılı olduğu şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, site yönetiminin kat maliklerinin ve o çevrede oturanların sağlığının etkilendiğini ve bu suretle zarar gördüklerini ileri sürerek dava açma yetkisi ve görevi bulunmadığı gözetilerek davanın aktif dava ehliyeti yokluğu nedeniyle reddi gerekirken, çekişmenin esasının incelenerek yazılı olduğu şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 09.07.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14303, Karar No: 2015/9867, Tarih: 05.11.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/14303 E.  ,  2015/9867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bala Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2014

NUMARASI : 2012/286-2014/70

DAVACI : ....

DAVALILAR : ...

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.12.2012 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 16.07.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı .... vekili ve davalı.... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, İİK 121. madde gereğince aldığı yetki belgesine dayanarak davalı borçlu .....'nın elbirliği maliki olduğu taşınmazların ortaklığının satış yoluyla giderilmesini istemiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazların satışı suretiyle ortaklığının giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalılardan .... vekili ve .... temyiz etmiştir.

5578 sayılı Kanunla değiştirilen 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanununun 8. maddesi gereğince bölünemez büyüklükteki tarım arazilerinin mirasa konu olmaları ve üzerlerinde her ne sebeple gerçekleşmiş olursa olsun birlikte mülkiyetin mevcut olması durumunda bu arazilerin ifraz edilemeyeceği, payların 3. şahıslara satılamayacağı, devredilemeyeceği hükmü mevcutken, 5403 sayılı Kanunun 8. maddesinde 30.04.2014 tarihli ve 6537 sayılı Kanunun 4. maddesi ile yapılan ve 15.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklikle "Tarım arazileri Bakanlıkça belirlenen büyüklüklerin altında ifraz edilemez, hisselendirilemez. Hazine taşınmazlarının satış işlemleri hariç olmak üzere pay ve paydaş adedi artırılamaz..." şeklinde düzenleme yapıldığından artık asgari tarımsal arazi büyüklüklerinin altındaki arazilerde de payın üçüncü şahıslara satışı ve devri mümkün hale gelmiştir.

Somut uyuşmazlıkta borçlu (davalı), yargılama sırasında dava konusu taşınmazda paylı malik durumuna gelmiştir. Yukarıda bahsedilen yasal değişiklikle 15.05.2014 tarihinden itibaren alacaklı (davacı) tarafından borçlunun haczedilen payının doğrudan icra yolu ile satışı mümkün hale geldiğinden alacaklının (davacı) İcra ve İflas Kanununun 121. maddesi gereğince yetki alarak dava konusu taşınmaz yönünden ortaklığın giderilmesi davası açmasında hukuki yararı kalmamıştır. Bu nedenle davanın reddi gerekir.

Yargılama giderleri ve vekalet ücretinin de davanın açıldığı tarih itibariyle davacının dava açmaktaki haklılık durumuna göre belirlenmesi gerektiğinden yargılama giderleri ve vekalet ücretinin borçlu davalıdan alınmasına karar verilmelidir.

Mahkemece hukuki yarar yokluğundan davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

Yargılama giderleri ve vekalet ücretinin de davanın açıldığı tarih itibariyle davacının dava açmaktaki haklılık durumuna göre belirlenmesi gerektiğinden yargılama giderleri ve vekalet ücretinin borçlu davalıdan alınmasına karar verilmelidir.

Mahkemece hukuki yarar yokluğundan davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar ..... ve .....'nın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 05.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3787, Karar No: 2024/6560, Tarih: 14.10.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/3787 E.  ,  2024/6560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/114 E., 2023/148 K.

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.12.2022 tarihli ve 2022/208 Esas, 2022/529 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 29, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 26.01.2023 tarihli ve 2023/114 Esas, 2023/148 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar vekili ile sanık müdafiiinin istinaf başvurularının, 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanığın eylemini tasarlayarak ve canavarca hisle gerçekleştirdiğine, haksız tahrik ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ve eksik incelemeye ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastıyla hareket etmediğinden bahisle suç vasfına, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanığın eylemini tasarlayarak ve canavarca hisle gerçekleştirdiğine, haksız tahrik ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ve eksik incelemeye ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastıyla hareket etmediğinden bahisle suç vasfına, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eksik incelemenin bulunmadığı, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, suçta kullanılan aletin öldürmeye elverişli olması, hedef alınan vücut bölgeleri, maktuldeki yaralanmaların ağırlığı dikkate alındığında sanığın eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığından suç vasfının tayininde isabetsizlik bulunmadığı, sanığın öldürme kararını ne zaman aldığının ve belli bir hazırlıkla eylemini gerçekleştirdiğinin kesin olarak saptanamadığı, oluşan şüpheli durumun sanık aleyhine yorumlanamayacağı, bu itibarla tasarlamanın koşullarının oluşmadığı, sanığın canavarca hisle hareket ettiğini kabule yeterli her türlü kuşkudan uzak yeterli kesin delil bulunmadığı, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı, ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespit edilemediği gerekçesi ile uygulanan haksız tahrik hükümlerinde ve indirim oranında isabetsizlik görülmediği, takdirî indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından katılanlar vekili ve sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 26.01.2023 tarihli ve 2023/114 Esas, 2023/148 Karar sayılı kararında katılanlar vekili ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 14. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6719, Karar No: 2014/5098, Tarih: 28.02.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/6719 E.  ,  2014/5098 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK 85/2, 62, 63. maddeleri gereğince neticeten 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 2 yıl süre ile geri alınmasına ve mahsuba ilişkin

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki dorseli çekici ile bölünmüş, yönlerden birinin trafiğe kapalı olduğu çift şeritli yoldan gece vakti .... istikametinden..... sınır kapısı istikametine doğru seyrettiği, dorsenin gece kendiliğinden stop ederek bozulması sonucu, herhangi bir güvenlik önlemi almadan tırın içine geçip beklediği sırada, aynı istikamette seyir halinde olan ölen otobüs şoförünün geceleyin yolda park halinde olan tıra çarpması sonucu iki kişinin ölümüne, iki kişinin ağır derecede yaralanmasına, otobüste bulunan ve şikayetçi olmayan yirmi yolcunun ise basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmalarına neden olduğu olayda, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken; suçun işleniş biçimi, meydana gelen zararın ağırlığı ve sanığın kusuru nazara alınıp, adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun olarak, alt sınırdan daha fazla uzaklaşılması suretiyle temel cezanın tayini gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilirken dayanak yasa maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, belirtilen hukuka aykırılıklarının aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümdeki sanığın sürücü belgesinin geri alınmasını düzenleyen 6. paragrafta "belgesinin" ibaresinden sonra "TCK 53/6 maddesi uyarınca" ibaresinin eklenmesi ve diğer hususların aynı bırakılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/02/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8737, Karar No: 2024/9185, Tarih: 18.09.2024

**5. Ceza Dairesi         2023/8737 E.  ,  2024/9185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/223 Esas, 2023/458 Karar

SUÇ : Rüşvet verme

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükmün temyizi üzerine yapılan ön incelemede;

Tebliğname başlığında adına yer verilen sanıklardan ... hakkında herhangi bir temyiz talebinin bulunmadığı gözetilerek yapılan incelemede;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2017 tarihli ve 2015/5-95 Esas, 2017/71 sayılı ve benzer Kararlarında da belirtildiği üzere "suçtan zarar görme" kavramının "suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hâli" olarak anlaşılması gerektiği, dolaylı veya muhtemel zararların davaya katılma ... vermeyeceği, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı'nın rüşvet verme suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 237. maddesine göre doğrudan zarar görmediği, bu itibarla bahsi geçen suçtan açılan kamu davasına katılma ve hükmü temyiz etme hakkının olmadığı, mahkemece verilen usulsüz katılma kararının da hükmü temyiz ... vermeyeceği anlaşıldığından, vekilinin kamu görevlisi olmayan sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Bursa 16. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9565, Karar No: 2010/11504, Tarih: 28.10.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/9565 E.  ,  2010/11504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 29.06.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 25.11.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

Nizalı taşınmazın ... ilçesi ... Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında ..... ve ... adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, nizalı yere yakın mesafede ... mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.01.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

Nizalı taşınmazın bulunduğu bölge herkezce bilinen maruf ve meşhur “Tekir yaylasıdır” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin kadim yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “Maruf ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu Tekir Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin Çukurovaya nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık yapı olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.