muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5058, Karar No: 2024/221, Tarih: 17.01.2024

2.Maktulün kesin ölüm sebebini belirleyen, Ceylanpınar Cumhuriyet Başsavcılığının 02.03.2013 tarihli ölü muayene tutanağında, maktulün kesin ölüm nedeninin trafik kazasına bağlı kafa kaidesi kırığı ve mevcut fraktürlerden masif kan kaybı sonucu olduğunun bildirildiği görülmektedir.

3.Kaza tespit tutanağının incelenmesinde; kazanın, yerleşim yerinde, üç yönlü T kavşakta, 6,40m - 7,10m genişliğinde, eğimsiz, viraj, kuru parke kaplama yolda gündüz meydana geldiği, havanın açık olduğu, 250 sokak girişi kavşak ortasında, otomobilin seyir yönüne göre yolun sağ tarafına 3,20 m mesafede kan izi belirlendiği; kusur durumuna ilişkin olarak da sanığın 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun (2918 sayılı kanun) 67/a, yayanın ise aynı Kanun'un 68/c gereği kusurlu olduğu kanaatine varıldığının bildirildiği görülmüştür.

4.Adli Tıp Kurumu Ankara Grup Başkanlığı Trafik İhtisas Dairesinin 13.02.2014 tarihli raporunda;

"...Sürücü ..., yönetimindeki otomobil ile 260 sokak üzerinde seyrederek geldiği olay yeri kavşaktan sol taraftaki 250 sokak yönüne dönüşü sırasında, yola gereken dikkati göstererek, geniş kavisle kontrollü biçimde dönüş yapmamış olmakla, dosyada mevcut olay yeri fotoğraflarından anlaşıldığı üzere, sol taraftaki bakkal dükkanından çıkıp yol kaplamasına girmiş olan 2011 doğumlu çocuk yayaya, aracının ön kısmı ile önlemsizce çarpması sonucu meydana gelen ölümlü olayda, çocuğun olay sırasında bakım ve gözetiminden sorumlu ebeveyni ile eşdeğer derecede kusurludur.

Olay sırasında 2011 doğumlu yaya ...'un bakım ve gözetiminden sorumlu olan ebeveyni, trafik kurallarına müdrik olmayan küçük yaştaki çocuğa karşı, gerekli dikkat, özen ve sorumluluk göstermemiş olmakla, başı boş kalan çocuğun yol kaplamasına girmesine ve sola dönüş yapan ... altında kalmasına sebebiyet verdiği olayda, sürücü ile eşdeğer derecede kusurludur..." şeklinde görüş bildirilmiştir.

5.Kaza tespit tutanağı, kaza yeri krokileri, olay yeri görgü tespit tutanağı, olay tutanağı, sanığın alkolsüz olduğuna ilişkin alkolmetre sonucu ile doktor raporu ve tutanaklar dava dosyasında bulunmaktadır.

6.Sanığın aşamalarda verdiği ifadelerinde, atılı suçlamaları kabul etmediği ve savunmasında;

"Ben bu hususta daha önceki savunmamı aynen tekrar ederim, olay günü aracımı seyir halinde iken okulun kapısının hemen karşısında bulunan virajı tam dönmekte iken bir ses duydum, hemen aracımı durdurdum ve aracımdan indim, o esnada çevrede bulunan birm bayan yanıma gelerik bir çocuğa çarptığımı söyledi, ben olayda herhangi bir kusurum olduğunu düşünmüyorum, zira zaten virajı dönmekteydim ve ... zannediyorum 1.vitesdeydi, olayın gerçekleştiği yerde kesinlikle hızlı olmam mümkün değildi, ben olayda herhangi bir kusurum olduğunu düşünmüyorum, adli tıp kurumu raporunun bir suretinin tarafıma verilmesi suretiyle raporu incelemek istiyorum" şeklinde beyanda bulunduğu görülmüştür.

7.Ölen ...'un anne ve babasının her aşamada sanıktan şikayetçi olmadıklarını beyan ettikleri ve duruşmada alınan ifadelerinde;

7.Ölen ...'un anne ve babasının her aşamada sanıktan şikayetçi olmadıklarını beyan ettikleri ve duruşmada alınan ifadelerinde;

Mehmet Ali Başkurt'un, " Ben bu hususta daha önceki beyanımı tekrar ederim, ben olayı görmedim, olayın gerçekleştiği sırada Viranşehir deydim, sanıktan herhangi bir şikayetim yoktur"

...'un, "Ben bu hususta daha önceki beyanımı tekrar ederim, olay günü ikametimde oturduğum esnada dışardan sesler gelmesi üzerine hemen dışarıya çıktım, kızımı hastaneye götürdüklerini öğrendim ve hastanede kızımın hayatını kaybettiğini bana söylediler, olayı görmedim. Olayı kayınpederim olan ... görmüştür, ben sanıktan şikayetçi değilim" dediği tespit edilmiştir.

8.Sanık ...'e ait güncel adli sicil kaydı ve nüfus kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

Yerel Mahkeme kararında yapılan incelemede neticesinde olayın kabulünde herhangi bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde; TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle, aynı Kanun'un 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, ölen yaya ile eş değer kusurlu olarak bir kişinin ölümüne sebebiyet veren sanık hakkında adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca ceza orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini yerine, yazılı şekilde eksik cezaya hükmedilmesi, aleyhe temyiz olmaması nedeniyle bozma sebebi yapılmamıştır.

A. Sanık ...'nun Temyiz Sebepleri Yönünden;

1.Kusur Durumu Yönünden,

Soruşturma aşamasında kolluk tarafından düzenlenen Kaza Tespit Tutanağı ile uyumlu Adli Tıp Kurumu Ankara Grup Başkanlığı Trafik İhtisas Dairesinin 13.02.2014 tarihli raporunun oluş ve dosya kapsamı ile uyumlu olduğu, kusur durumunu kesin bir şekilde tespit ettiği anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış olup, sanığın temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

2.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.10.2020 tarihli ve 2017/12-833 Esas, 2020/415 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendindeki "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş ise de gösterilen diğer gerekçelere göre hükme etki edecek nitelikte olmadığı tespit edilen hukuka aykırılığa işaret edilmekle yetinilmiş, eleştiri konusu yapılan bu hususun mahallinde düzeltilmesinin olanaklı olduğu kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Ceylanpınar Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.01.2016 tarihli ve 2015/17 Esas, 2016/17 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29877, Karar No: 2015/11030, Tarih: 14.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/29877 E.  ,  2015/11030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bala Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2013

NUMARASI : 2011/63-2013/206

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabülüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)Yol olarak el atılan kısımdan arta kalan ve fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen bölümünün yüzölçümü, konumu ve geometrik biçimi dikkate alındığında değer azalışı olmayacağının düşünülmemesi,

2)Davalı idare harçtan muaf olduğuna göre harç alınmasına yer olmadığına karar verilerek davacılar tarafından yatırılan peşin harç ve ıslah harcının davacılara iadesi yerine, yazılı şekilde davalı idareden alınıp davacılara verilmesine hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7186, Karar No: 2018/5502, Tarih: 10.09.2018

**5. Ceza Dairesi         2018/7186 E.  ,  2018/5502 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taksirle öldürme suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, mahkemenin görevsizliğine, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 81. maddesi uyarınca kasten öldürme suçundan yargılama yapılmak üzere dosyanın yetkili ve görevli İskenderun Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine dair İskenderun 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/02/2018 tarihli ve 2017/303 esas, 2018/119 sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulüne ve görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/03/2018 tarihli ve 2018/425 değişik iş sayılı kararının;

Dosya kapsamına göre, sanığın kardeşinin oğlu ...'in 16/05/2017 tarihinde hayatını kaybetmesiyle neticelenen olayda, sanık ile müteveffanın olay günü birlikte ... İlçesi ...Köyü yukarısında bulunan bir arazide bulundukları, sanığın anlatımına göre müteveffanın yanından ayrıldığı, ardından sık ağaçlarla kaplı alan içerisinde bir hareketlilik görmesi üzerine yine "..." diye bağırdığı ancak ses gelmemesi üzerine domuz zannederek ateş ettiği, vurulan kişinin yeğeni olduğunu anladığı ve 23/06/2017 tarihli ... Adli Tıp Kurumu Başkanlığının otopsi raporuna göre, kişinin ölümünün av tüfeği saçma tanesi yaralanmasına kafa, yüz ve kosta kırıklarıyla birlikte beyin kanaması, beyin parankim hasarı, iç organ ve büyük damar yaralanmalarından gelişen iç kanama sonucu meydana geldiği eylemin, fail ile mağdur arasındaki husumetin nedeni ve derecesi, failin suçta kullandığı saldırı aletinin niteliği, darbe sayısı ve şiddeti, mağdurun vücudunda meydana getirilen yaraların yerleri, nitelik ve nicelikleri esas alınmak suretiyle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 81. maddesi kapsamında "kasten öldürme" suçunu oluşturup oluşturmayacağı yönündeki değerlendirmenin üst dereceli mahkeme olan ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilmeden, itirazın reddi yerine, yazılı şekilde kabulü ile görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 29/06/2018 gün ve 94660652-105-31-8592-2018-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 23/03/2018 tarihli ve 2018/425 değişik iş sayılı kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C. Başsavcılığına TEVDİİNE, 10/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1645, Karar No: 2012/3252, Tarih: 15.02.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/1645 E.  ,  2012/3252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık hakkında 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca,lehe yasanın önceki ve sonraki yasaların ilgili bütün hükümlerinin somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle bulunması gerektiği ve 5237 sayılı TCY’nın 142. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/1 maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda sanığın suç arkadaşıyla birlikte şahsi çeviklik suretiyle müştekiye ait eve pencereyi tornavida ile zorlayıp açmak suretiyle girdiği eyleminin, 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında 116/4.maddesine uyan konut dokunulmazlığını ihlal suçunu da oluşturduğu gözetilerek 5237 sayılı TCK 142/1-b,143,35/2 uzlaşma gerçekleşmemesi halinde ayrıca 116/4,119/1-c maddeleri ile 765 sayılı TCK 493/1,62,522(pek hafif) maddeleri gereğince verilecek cezaların denetime olanak sağlayacak şekilde tespit edilmeden 5237 sayılı yasanın lehe olduğu değerlendirilerek yazılı şekilde uygulama yapılması

Kabule göre de;

2-5237 sayılı TCY.nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki “hafif “ ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı”nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma durumunda olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden TCY’nın 145.maddesi gereğince sanığın cezasından indirim yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, ceza süresi yönünden sanığın kazanılmış hakkının muhafazasına 15.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16653, Karar No: 2018/573, Tarih: 17.01.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/16653 E.  ,  2018/573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın Tahliyesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Dava, kesinleşen icra takibi nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı borçlu tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı 01/01/2014 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli yazılı kira sözleşmesine dayanarak 20/04/2015 tarihinde başlattığı icra takibi ile 1.600.00 TL kira alacağının tahsilini talep etmiş, davalı borçlu borca itiraz etmeyerek takibin kesinleşmesine sebebiyet vermiştir.

Davacı alacaklının dava konusu taşınmazı 20/06/2014 tarihinde iktisap ettiği hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bu durumda halefiyet ilkesi gereğince taşınmazı iktisap eden yeni malikin eski malik ile akdedilen 01/01/2014 başlangıç tarihli kira sözleşmesine dayalı tüm haklara sahip olduğunun kabulü gerekir. Takip dayanağı 01/01/2014 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile 24.000.00 TL masrafın kiradan tahsil edileceği hükmü yer almakta olup davalı borçlu da taşınmaza yapılan tadilat masrafının kira bedellerinden düşüldüğünü savunmuştur. Bu durumda uyuşmazlığın yargılamayı gerektireceği düşünülerek dar yetkili yetkili icra mahkemesince davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davalı borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün İİK'nun 366. ve 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMAS1NA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın temyiz edene iadesine 17.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6853, Karar No: 2017/14961, Tarih: 31.10.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/6853 E.  ,  2017/14961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki iktisap ve ihtiyaç dolayısıyla tahliye davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava iktisap ve ihtiyaç nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı; dava konusu taşınmazın, davacı vakfa, önceki maliki tarafından mescit olarak kullanılması şartıyla 13.06.2014 tarihinde bağışlandığını, davalının bu taşınmazın eski kiracısı olduğunu, 10.07.2014 tarihli ihtarname ile kira mukavelesinin uzatılmayacağının, taşınmazın iktisap tarihinden 6 ay içerisinde tahliye edilmesinin davalıya bildirildiğini, davalı tarafından taşınmazın boşaltılmadığını, taşınmaz yakınında cami yada mescit bulunmadığı için ihtiyaç bulunduğunu belirterek ihtiyaç nedeniyle taşınmazın tahliyesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, taşınmazın mescit olarak kullanmaya elverişli olup olmadığının tespiti gerektiğini, çevrede yeteri kadar mescit ve cami olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda, Planlı Alanlar Tip İmar Yönetmeliğinin 16/56. maddesinde yer alan sosyal mekanlar tanımında 75’ten fazla bölümü olan konut parsellerinde mescit için gerekli mekanlar ayrılır hükmü doğrultusunda söz konusu parselin 8 bağımsız bölüme sahip olduğu, mescit yapılmasına uygun olmadığının bildirilmesi, taşınmazın çevresinde olan... Camisine 318 m, ... Mescidine 216 m, ... Mescidine 182 m, ... Camisine 409 m mesafede olduğunun belirtilmesi nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.Konut ya da çatılı işyeri niteliğindeki bir taşınmazı iktisap eden kimse dilerse eski malik ile kiracı arasında yapılmış sözleşmeye dayanarak sözleşmenin sonunda bir ay içinde, dilerse TBK.’nun 351. maddesi uyarınca edinme günü de dahil olmak üzere edinme tarihinden başlayarak bir ay içinde durumu kiracıya yazılı olarak bildirmek koşuluyla edinme tarihinden itibaren altı ay sonra ihtiyaç nedeniyle tahliye davası açabilir. Davanın altı ayın sonunda hemen açılması şart olmayıp sözleşme sonuna kadar açılması mümkündür. Ancak edinmeyi izleyen bir ay içerisinde bildirimin tebliği zorunlu olup bunun sonradan giderilmesi mümkün değildir. Açılacak davada tahliyeye karar verilebilmesi için ihtiyacın varlığının kanıtlanması gerekir.İhtiyaç iddiasına dayalı davalarda tahliyeye karar verilebilmesi için ihtiyacın gerçek, samimi ve zorunlu olduğunun kanıtlanması gerekir. Devamlılık arzetmeyen geçici ihtiyaç tahliye nedeni yapılamayacağı gibi henüz doğmamış veya gerçekleşmesi uzun bir süreye bağlı olan ihtiyaç da tahliye sebebi olarak kabul edilemez. Davanın açıldığı tarihte ihtiyaç sebebinin varlığı yeterli olmayıp, bu ihtiyacın yargılama sırasında da devam etmesi gerekir. Olayımıza gelince; dava konusu taşınmaz mescit olarak kullanılması şartıyla davacıya bağışlanmıştır. Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda, Planlı Alanlar Tip İmar Yönetmeliğinin 16/56. maddesinde yer alan sosyal mekanlar tanımında 75’ten fazla bölümü olan konut parsellerinde mescit için gerekli mekanlar ayrılır hükmü doğrultusunda, söz konusu parselin 8 bağımsız bölüme sahip olduğu ve taşınmazın yakınında cami ve mescit olduğu gerekçesi ile dava reddedilmiştir. Dava konusu taşınmaz davacıya mescit olarak kullanılmak üzere bağışlanmıştır. Planlı Alanlar Tip İmar Yönetmeliğinin 16/56. maddesinde yer alan sosyal mekanlar tanımında 75’ten fazla bölümü olan konut parsellerinde mescit için gerekli mekanlar ayrılır hükmü getirilmiş ise de; bu hükmün 75 den fazla bağımsız bölümü olan konut parsellerinde mescit için alan ayrılmasının zorunlu olduğu, ancak daha az konut sayısına sahip konut parsellerinde mescit açılmasına engel bir düzenlemenin olmadığı, ayrıca dava konusu ile ilgili, ihtiyaç iddiasının samimi olup olmadığının takdirinde, taşınmazın ihtiyaç için kullanılıp kullanılamayacağı ve davacının taşınmazı mescit olarak kullanıp kullanmayacağının belirlenmesi gerekir. Dava konusu taşınmaza yakın mescit ve camilerin olması ihtiyacın samimi olmadığını göstermez

. Dava konusu taşınmaza yakın mescit ve camilerin olması ihtiyacın samimi olmadığını göstermez. Bu durumda hükme esas alınan bilirkişi raporu yetersiz olup hükme esas alınamaz. Bu nedenle, Yargıtay ve taraf denetimine elverişli nitelik ve nicelikte alanında uzman içinde bir din görevlisininde olacağı bilirkişi heyetinden yeniden rapor alınarak oluşacak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı ...ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK’nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK’un 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 31.10.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.