muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/16550, Karar No: 2010/2283, Tarih: 23.02.2010

...........

Hükmüne uyulan bozma ilamı kapsamında yapılan yargılama süreci sonunda,davalı işveren şirketin %60, davalı ...’in %10, davalı ...’nin %10, sigortalının %20 kusurlu sayılmasına ve cenaze giderinin %50 istem karşılığının hüküm altına alınmasına ilişkin mahkeme kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, ilk peşin Değerli gelirler toplamı 3144,13 TL’nin %50 istem karşılığı 1572,07 TL’nin tahsiline karar verilmesi gerekirken, ilk peşin değerli gelirler toplamının %80 kusur karşılığı olan 2515,30 TL’nin tahsiline hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı görülmüştür. Kuşkusuz hükmü temyiz etmeyen davalılar ... ile ... yönünden davacı kurum lehine oluşan usulü kazanılmış hak durumu gözetilmelidir.

Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının (1) no’lu bendinin silinerek yerine “1- Davanın kısmen kabulüyle %50 isteme göre toplam 1572,07 TL ilk peşin değerli gelirin onay tarihi olan 24.09.1996 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline ve hükmü temyiz etmeyen davalılar ... ile ... yönünden kurum lehine oluşan usulü kazanılmış hak durumunun gözetilmesine” (5) nolu bentte yer alan “135,84” rakamlarının silinerek yerine “84,91” rakamlarının yazılmasına ve bu bent yönünden hükmü temyiz etmeyen davalılar ... ve ... yönünden kurum lehine oluşan usulü kazanılmış hak durumunun gözetilmesine” hükümlerinin yazılmasına ve kararın bu biçimiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, fazla alınan temyiz harcının istek hâlinde davalılardan..........adesine, 23.02.2010 gününde oy birliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2021/20454, Karar No: 2022/11095, Tarih: 13.09.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/20454 E.  ,  2022/11095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz talebinin suç vasfında hataya düşüldüğü, teşdiden arttırılmasının yasal dayanağı bulunmadığı, TCK’nın 150/2. maddesinin uygulanması gerektiği hususlarına yönelik olduğu belirlenerek anılan sebebe yönelik yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdiri ile ... Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın gece saat 19:00 sıralarında mağdurun parktan geçtiği sırada durdurup bıçak göstererek takdir-i kıymet tutanağına göre 75 TL değerindeki telefonunu alması şeklinde gerçekleşen olayda; sanığın mağdura yönelik eylemi hakkında TCK’nın 149/1-a.h, 168/3 ve 62/1. maddeleri kapsamında mahkûmiyet hükmü verilmiştir. Herhangi bir gerekçe gösterilmeksizin değer azlığı indirimi de uygulanmamıştır.

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar indirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, T.C. Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bunun gibi kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi hallerinde değer azlığı indiriminin yapılmaması hukuka, vicdana ve adalete de uygun olacaktır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, mağdura ait 75 TL değerinde telefon alınmış ise de suç tarihi olan 05.03.2015 itibariyle paranın satın alma gücü ve günün ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, sanığa verilen cezada değer azlığı indiriminin yapılması gerekir.

Açıklanan nedenlerle;

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, mağdura ait 75 TL değerinde telefon alınmış ise de suç tarihi olan 05.03.2015 itibariyle paranın satın alma gücü ve günün ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, sanığa verilen cezada değer azlığı indiriminin yapılması gerekir.

Açıklanan nedenlerle;

1-5237 sayılı TCK’nın 150/2. maddesiyle sanığa verilen cezadan değer azlığı nedeniyle indirim yapılması hususunun gözetilmemesi,

2-Yakalanan sanığın atılı suçu işlediğini söyleyerek, çaldığı telefonu sattığı yeri göstermek suretiyle soruşturma aşamasında telefonun müştekiye iadesini sağladığının anlaşılması karşısında, öncelikle telefonu satın alan ve beraat eden iyiniyetli kabul edilen ...'nın zararının karşılanıp karşılanmadığının araştırılması, karşılanmamış ise sanığa talep etmesi halinde zararını gidermesi için makul bir sürenin verilmesi ile sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 168/1-3. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de,

3-Sanık hakkında TCK'nın 168/1-3. maddesi uyarınca yapılan indirim oranının aynı maddenin 3. fıkrasındaki sınırlama nedeniyle 1/3 oranından fazla (1/3 dahil) olması gerektiği gözetilmeyerek, yazılı şekilde 1/3 oranında indirim uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, CMK'nın 307/4. maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesi uyarınca yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın ... 4. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine, 13/09/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1288, Karar No: 2020/3389, Tarih: 04.06.2020

**14. Hukuk Dairesi         2020/1288 E.  ,  2020/3389 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda somut olaya gelince;

1-Davacı ... adına velayeten annesi ... tarafından Av.... ve Av....’ye verilen vekaletnameyle yargılamaya devam edilmiş ise de, davacı ...’in hüküm tarihi itibariyle reşit olduğu ve dava takip ehliyetini kazandığı anlaşıldığından, adı geçen davacının varsa asaleten verdiği vekaletnamenin ilgilisinden temin edilerek gerekçeli kararın vekiline, yoksa bizzat davacı asil ...’e gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi,

2-Gerekçeli kararın davalı ..., ..., ..., ..., ... ve ...’e doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu anlaşılmakla, yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda gerekçeli karar usulsüz olarak tebliğ edilen davalılara, gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 04.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30862, Karar No: 2015/18012, Tarih: 01.06.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/30862 E.  ,  2015/18012 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması ve hırsızlık

HÜKÜM : Hükümlülük ve hırsızlık suçundan verilen cezanın ertelenmesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; şikayetçinin camide namaz kılar- ken askılığa bıraktığı içerisinde cep telefonu ile banka kartı da bulunan çantayı aldığına ve banka kartından birden fazla kez para çekmek suretiyle yarar sağladığına ilişkin mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemeyen sanığın, atılı suçlardan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

II- Kabul ve uygulamaya göre de;

1- Sanık hakkında banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçu nedeniyle temel hürriyeti bağlayıcı ceza alt sınırdan tayin edilmesine karşın, hürriyeti bağlayıcı ceza yanında tayin olunan adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının farklı bir gerekçe gösterilmeksizin alt sınırın üstünde belirlenmesi suretiyle çelişkiye neden olunması,

2- Hırsızlık suçundan mahkum olduğu cezası ertelenen sanık hakkında denetim süresinin mahkum olunan ceza süresinden az olamayacağının gözetilmemesi suretiyle 5237 sayılı TCK.nun 51/3. madde ve fıkrasına aykırılık yapılması,

3- 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine kadar hak yoksun- luğuna hükmolunurken sanığın, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMA- SINA), 01.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6438, Karar No: 2015/10770, Tarih: 06.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/6438 E.  ,  2015/10770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 3. Asliye Hukuk ile ... 1. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, küçüğün babasının adının "..." olduğunun tespitini ve bu hususun nüfus kaydına işlenmesini talep etmiştir.

Aile Mahkemesince, "Uyuşmazlığın nüfus kaydında düzeltim niteliğinde olduğunu" belirterek görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından ise, "Davanın soybağına ilişkin olduğu" gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Somut olayda davacı, ablası ... Bal ile ... isimli şahsın gayri resmi ilişkisinden ... Arslan isimli çocuğun dünyaya geldiğini, aralarında nikâh olmadığı için küçüğün, ablasının kayınpederi olan ... Arslan üzerine yazıldığını, küçüğün nesebinin düzeltilmesi için iki haftalık süre verildiğini, bu nedenle dava açtığını, mahkeme kararı ile küçüğün anne adının "..." olarak düzeltildiğini belirterek, bu kez baba adının ... olarak belirlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Dava, babalık davası olup, gerçek babanın tespitine ilişkindir. Davanın kabul edilmesi halinde; davacının ölü ... Arslan ile soybağı kurulacağından, dava bu niteliği itibariyle bir nesep davasıdır. Soybağı hukuku ile ilgili davalar 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin görev ve yargılama usullerine dair kanunun 4. maddesinde gösterilen davalardan olup TMK'nın 282 vd. maddelerinde düzenlenen soybağı kurulmasıyla ilgili olan bu davanın Aile Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 1. Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 06/11/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9088, Karar No: 2017/4147, Tarih: 21.09.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/9088 E.  ,  2017/4147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek şikayetten vazgeçme nedeniyle kamu davalarının düşmesi, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdure vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Kayden 08.08.1994 doğumlu olup mahkemede beyanının alındığı 04.12.2012 günlü duruşmada ondokuz yaşı içerisinde bulunan mağdurenin, sanıklardan şikayetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin hükümleri temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

O Yer Cumhuriyet Savcısının sanıklar haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Suç tarihinde 17 yıl 7 aylık olup kanuni temsilcisinin bilgi ve rızası dışında evini terk eden mağdureyi, ailesini veya yetkili makamları durumdan haberdar etmeksizin yanlarında tutan sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 234/3. maddesinde düzenlenen çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunu oluşturduğu gözetilerek karar verilmesi gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat hükümleri kurulması,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8867, Karar No: 2015/15885, Tarih: 09.09.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/8867 E.  ,  2015/15885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2014

NUMARASI : 2013/849-2014/92

F.. A.. ile İ.. Ç.. aralarındaki mal rejiminden kaynaklanan alacak davasında mahkemenin yetkisizliğine dair Manisa 2. Aile Mahkemesi'nden verilen 17.02.2014 ve 849/92 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Fatma vekili, evlilik birliği içinde edinilen dava konusu iki adet taşınmaz nedeniyle mal rejiminin tasfiyesi ile fazlaya ilişkin haklar saklı olmak üzere şimdilik 10.000-TL'nin karar tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsilini istemiştir

Davalı İbrahim vekili, öncelikle yetki itirazında bulunarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davaya bakmakla görevli ve yetkili mahkemenin. HMK'nun 6. maddesi gereğince, genel yetkili mahkeme olan davanın açıldığı tarihteki davalının yerleşim yeri mahkemesi olduğu görüşünden hareketle mahkemenin yetkisizliğine, dava dosyasının yetkili Sincan Aile Mahkemesi’ne gönderilmesine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Maddi olayları ileri sürmek taraflara, hukuki nitelendirme yapmak ve uygulanacak kanun maddelerini belirlemek hakime aittir (6100 s.lı HUMK 33 m.). İddianın ileri sürülüş şekline göre dava, mal rejiminin tasfiyesinden kaynaklanan alacak isteğine ilişkindir.

Mal rejiminin tasfiyesine ilişkin davalarda, yetkiyi düzenleyen 4721 sayılı TMK'nun 214. maddesi hükmüne göre; eşler veya mirasçılar arasındaki mal rejiminin tasfiyesine ilişkin davalarda, mal rejiminin ölümle sona ermesi durumunda ölenin son yerleşim yeri mahkemesi; boşanmaya, evliliğin iptaline veya hakim tarafından mal ayrılığına karar verilmesi durumunda bu davalarda yetkili olan mahkeme; diğer durumlarda da davalı eşin yerleşim yeri mahkemesi yetkilidir. Bu özel düzenleme karşısında, mal rejiminin tasfiyesi davalarında yetki 6100 sayılı HMK'nun genel hükümlerine göre değil TMK'nun anılan özel nitelikli maddesine göre belirlenir.

Somut olayda; taraflar Manisa 1. Aile Mahkemesi'nin 2010/584 Esas-2011/741 Karar sayılı ilamı ile boşanmış olduklarına göre TMK'nun 214/2. maddesi uyarınca boşanmaya karar veren yer mahkemesi olan Manisa Aile Mahkemesi'nin yetkili olduğu dikkate alınmadan uyuşmazlığın hatalı nitelendirilmesi sonucunda yetkili mahkemenin Sincan Aile Mahkemesi olduğuna değinilerek yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi usul ve kanuna aykırıdır. Mahkemece iddia ve savunma çerçevesinde taraf delilleri toplanıp tartışılıp değerlendirilerek talebin esası hakkında olumlu olumsuz bir karar verilmesi gerekir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının bu nedenle kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 25,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 09.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15147, Karar No: 2021/12856, Tarih: 01.07.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/15147 E.  ,  2021/12856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın kendisi hakkında nitelikli hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlâl ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerini 22.06.2016 tarihinde cezaevi kanalı ile dilekçe göndererek temyiz ettiği, ancak bu temyiz talebi ile ilgili olarak tebliğnamede görüş bulunmadığı anlaşılmakla; bahsedilen temyiz istemi bakımından ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01/07/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/31969, Karar No: 2012/15896, Tarih: 16.04.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/31969 E.  ,  2012/15896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Düşme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sair temyiz itirazların reddine ancak,

1-Sanığın geçici raporunda kafa travmasına bağlı olarak beyin cerrahisinden rapor alınması belirtilmesine rağmen bu hususun değerlendirilmemesi,

2-Kabule göre suçta kullanılan sopanın 5237 Sayılı Yasanın 6/f-4. maddesi uyarınca silah olarak kabul edilmesi gerekip bu durumda TCK’nin 86/3-e uygulanmasına göre suçun takibinin şikayete bağlı olmadığı gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek neticesine göre karar verilmesi yerine sopanın silahtan sayılmayacağından bahisle yazılı şekilde şikâyet yokluğu sebebiyle sanık hakkında düşme kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, üst Cumhuriyet savcılarının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.