muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13965, Karar No: 2013/395, Tarih: 23.01.2013

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Mağdurenin aşamalarda sanığın aynı suç işleme kararı ile değişik zamanlarda birden fazla kez kendisinin elbiselerini çıkartmadan bacaklarını ve vücüdunu okşayıp, dudaklarından, boynundan ve yanaklarından öptüğüne ilişkin beyanları ve müştekiler ... ve Emine'nin de mağdurenin beyanlarını doğrulamaları karşısında sanığın eyleminin, TCK.nın 103/1 ve 43/1. maddelerinde düzenlenen zincirleme şekilde çocuğun basit cinsel istismar suçunu oluşturduğu gözetilmeden TCK.103/2. maddesi gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, re'sen de temyize tâbi hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321 ve 326 maddeler uyarınca ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla BOZULMASINA, 23.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

23.01.2013 tarihinde verilen işbu karar 30.01.2013 tarihinde Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından Mücahit Erdoğan hazır olduğu halde sanık müdafiin gıyabında tefhim olundu.
Yargıtay — Esas No: 2019/499, Karar No: 2019/1944, Tarih: 01.04.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/499 E.  ,  2019/1944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli öldürme

HÜKÜM : Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 08.02.2018 tarih ve 2016/148 esas, 2018/22 karar sayılı TCK.nin 82/1-d, 62, 53, 54. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf talebinin esastan reddine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık müdafiinin, karar tarihinde yürürlükte olan 5271 sayılı CMK'nin 299. maddesi uyarınca uygun görülmeyen duruşmalı inceleme talebinin REDDİNE karar verilmiştir.

Sanık ...’in, maktul babaannesi ...’e karşı kasten öldürme suçundan TCK’nin 82/1-d ve 62. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Salihli Ağır Ceza Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olarak sanık müdafii tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, istinaf talebinin esastan reddine dair İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 11.04.2018 gün ve 2018/1051 esas, 2018/916 sayılı kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan; sanık müdafiinin, sanığın cezai ehliyetinin tam olmadığına, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, katılan Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin, canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme nitelikli hali gözetilerek iyi hal indirimin uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının, tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak, 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, 01/04/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2226, Karar No: 2014/17085, Tarih: 11.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/2226 E.  ,  2014/17085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gebze 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/05/2013

NUMARASI : 2011/571-2013/254

Davacı H.. H.. vekili Avukat K. K. tarafından, davalılar C.. Ö.. vdl aleyhine 06/09/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalılardan C.. Ö.. yönünden davanın husumet yokluğundan reddine, diğer davalılar yönünden davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/05/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılardan E. Gazetecilik Yayıncılık Matbaacılık İnşaat San. Tic. A.Ş. ve G.. A.. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava basın yoluyla kişilik haklarına saldırı iddiasına dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davalılardan C.. Ö.. yönünden davanın husumet nedeniyle reddine, davalılardan E.Gaz. Yay. Mat. İnş. San. Tic. A.Ş. ve G.. A.. yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm C.. Ö.. dışındaki davalılarca temyiz edilmiştir.

Davacı, Bizim Kocaeli Gazetesi'nin 02/07/2011 tarihli sayısında yayımlanan ve davalılardan G.. A.. tarafından kaleme alınan ''Höbekler Şimdi Ne Yapacak!'' başlıklı yazının gerçeğe aykırı olup şeref ve saygınlığını zedelediği iddiasıyla manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, dava konusu yazının basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu yazının haber sınırları içerisinde değerlendirilemeyeceği ve manevi tazminat şartlarının gerçekleştiği gerekçesiyle istem ksımen kabul edilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 142. maddesinde ön inceleme duruşması bitirildikten sonra verilecek kararlar açıklanmıştır. Aynı kanunun 147. maddesinde ise; tarafların ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra tahkikat için duruşmaya davet edileceği hüküm altına alınmıştır. 184 ve 186 maddelerinde tahkikat ve sonlandırılmasına yönelik olarak; hâkimin, tarafların iddia ve savunmalarıyla toplanan delilleri inceledikten sonra, duruşmada hazır bulunan taraflara tahkikatın tümü hakkında açıklama yapabilmeleri için söz vereceği, tarafların tahkikatın tümü hakkındaki açıklamalarından sonra, tahkikatı gerektiren bir husus kalmadığını görürse, tahkikatın bittiğini taraflara tefhim edeceği, tahkikatın bitiminden sonra, sözlü yargılama ve hüküm için tayin olacak gün ve saatte mahkemede hazır bulunmalarını sağlamak amacıyla iki tarafı davet edeceği, taraflara çıkartılacak olan davetiyede, belirlenen gün ve saatte mahkemede hazır bulunmadıkları takdirde yokluklarında hüküm verileceği hususu bildirilerek, taraflara son sözlerinin sorulmasından sonra hüküm verileceğine dair düzenleme getirilmiştir.

Dosya kapsamından; dilekçelerinin tebliğinden sonra 21/05/2013 tarihinde yalnızca davacı vekilinin hazır bulunduğu ön inceleme duruşmasının yapıldığı, ara karar ile esasa girmeye engel bir dava şartı ve ilk itiraz bulunmadığının belirtildiği ayrıca davalılardan C.. Ö.. yönünden husumet itirazının kabul edildiği anlaşılmaktadır. Sonrasında sırasıyla tahkikat ve sözlü yargılama aşamalarına geçilerek esas hakkında karar verildiği görülmektedir.

Yukarıda açıklandığı üzere Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 147, 184 ve 186'ncı maddelerinin açık ve emredici hükmüne rağmen davalıların, savunma hakkını sınırlar mahiyette, tahkikat için duruşmaya davet edilmemeleri ve kendilerine tahkikatın tümü hakkında açıklama yapma hakkı tanınmayarak karar verilmesi doğru bulunmamış, HMK. 147, 184 ve 186'ncı maddelerinde düzenlenen yargılama usulü kuralları uygulanarak bir hüküm kurulmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davalılardan E. Gaz. Yay. Mat. İnş. San. Tic. A.Ş. ve G.. A..'ın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/31166, Karar No: 2013/16391, Tarih: 11.07.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/31166 E.  ,  2013/16391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, Konut dokunulmazlığını bozmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Adli sicil kaydına göre, kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, konut dokunulmazlığını bozma suçu yönünden 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Yakınanın havaların sıcak olması nedeniyle gece damda yattığını, olayı ise sabah namazına kalktığında fark ettiğini belirtmesi, sanığın da suçu kabul etmemesi karşısında; suçun geceleyin işlendiğine ilişkin kanıtların nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilip tartışılmadan 5237 sayılı Yasanın 143. maddesiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Konut dokunulmazlığını bozma suçundan 5271 sayılı Yasanın 170. maddesi uyarınca yöntemince açılmış bir kamu davası bulunmadığı halde yazılı biçimde uygulama yapılması,

3- Kabule göre de;

a- Konut dokunulmazlığını bozma suçunun 5271 sayılı Yasanın 253. ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma kapsamında kaldığı gözetilerek, taraflara usulünce uzlaşma önerisinde bulunularak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

b- 5237 sayılı Yasanın 116/4. maddesiyle hüküm kurulması karşısında; eylemin geceleyin işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğunun karar yerinde denetime olanak verecek şekilde gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle kısmen istem gibi BOZULMASINA, 11.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13555, Karar No: 2013/16313, Tarih: 20.11.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/13555 E.  ,  2013/16313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen menfi tespit davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde, davacının...., 64 nolu taşınmazına su aboneliği yaptırmak amacı ile davalı tarafa başvurusu sırasında 5.345,74 TL kanal katılım payı ve şebeke hisse bedeli talep edildiğini, müvekkilinin bedeli ödediğini ve abone olduğunu, talep edilen ve ödenen bedelin haksız ve hukuka aykırı olduğunu belirterek, 5.345,74 TL'nin yasal faizi ile iadesine, müvekkilinin ödemesi gereken bir katılım bedeli varsa tespiti ile fazla yapılan tahsilatın yasal faizi ile birlikte iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; yapılan işlemin usul, yasa ve Yargıtay içtihatlarına uygun olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının kanal katılım payı ve şebeke hisse bedeli olarak 4.378 TL sorumlu bulunduğunun ve fazladan 967,66 TL ödeme yaptığının tespiti cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

HMK'nun 297/2.fıkrasında; "Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında birer birer, açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir" denilmektedir.

Mahkemenin, hüküm fıkrasında asıl ve yardımcı taleplerin hepsi hakkında karar vermesi gerekir. Buna rağmen, mahkemenin asıl veya yardımcı taleplerden biri hakkında (unutma nedeniyle) olumlu veya olumsuz hiçbir karar vermemiş olması mümkündür. Bu durumda; karar verilmemiş olan talep, zımnen reddedilmiş sayılmaz. Çünkü, bu talep hakkında olumlu veya olumsuz bir karar yoktur.

....

O halde, yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü mahkemece, davacının, davalı tarafın fazladan tahsil ettiği bedelin iadesi hakkındaki talebi yönünden olumlu-olumsuz bir karar verilmesi gerekirken, karar verilmemesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15113, Karar No: 2019/6494, Tarih: 21.05.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/15113 E.  ,  2019/6494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki, trafik kazası nedeniyle maddi tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda, kararda yazılı nedenlerle, davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen hüküm, davacı vekili tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü;

-K A R A R-

Davacı vekili, dava dışı sürücü ... 'un davacıya çarparak yaralanmasına neden olduğunu belirterek, 50,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiş, talebini yargılama esnasında 27.009,58 TL olarak arttırmıştır.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece 23.283,11 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde; usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 15,20 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 21/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/175, Karar No: 2019/8498, Tarih: 29.05.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/175 E.  ,  2019/8498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Mahkemece Dairemizin 13.12.2017 tarih, 2015/27472 Esas ve 2017/15900 Karar sayılı bozma ilamına uyulmasına rağmen, UYAP kayıtlarına göre, suç tarihinde güneşin batış saatinin 16.29 olduğu, TCK'nın 6/1-e maddesi uyarınca saat 17.29'dan sonraki zaman diliminin gece olarak kabul edilmesi gerektiği, temyiz dışı sanık Burhan Bal'ın savunmasında, suça konu eşyaları aldıklarında saatin 18.00 – 19.00 sıraları ve havanın karanlık olduğunu beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; hırsızlık suçunun gece vakti işlendiğinin kabulü gerekirken, “kazanılmış hak nedeniyle” şeklindeki yetersiz gerekçeyle 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi gereğince artırım yapılmayarak eksik cezaya hükmedilmesi,

2) Sanık ...'nın, mağdurun beyanı alındıktan sonra 14/03/2014 tarihli celsedeki savunmasında mağdura 150,00 TL ödediğini ifade ettiği, kalan zararın ise kovuşturma aşamasında tamamen giderildiği ancak kısmi iade miktarı olan 150,00 TL’nin hangi tarihte ödendiğinin mahkemece tespit edilmesiyle kısmi iadenin soruşturma aşamasında yapılması halinde 5237 sayılı TCK'nun 168/1-4. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama koşullarının oluşacağı bu nedenle mağdurdan kısmi iade nedeniyle rızası olup olmadığı sorularak sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nun 168/1-4 maddesinin uygulanması, aksi takdire aynı Yasa’nın 168/2. maddesinin uygulanması gerekirken, eksik kovuşturmayla sanık hakkında TCK’nun 168/2.maddesinin uygulanması,

3) Lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yargılama gideri olarak yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış haklarının GÖZETİLMESİNE, 29/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8236, Karar No: 2014/17186, Tarih: 15.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/8236 E.  ,  2014/17186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Olay günü, sanığın, yakınanın, .../... Caddesi üzerinde bulunan ...’tan dondurma almak için sıraya girdiği sırada, sırt çantasının fermuarını açarak, içinde para olmamakla birlikte, nüfus cüzdanı, öğrenci kimlik kartı ve diğer kartların bulunduğu ... marka cüzdanını çalması suretiyle hırsızlık suçunu işlediği anlaşılıp, kabul edilen eylemi yönünden; 5237 sayılı TCK'nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK'nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, koşulları bulunmayan bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek, değer az kabul edilip, cezadan indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğinin kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun, kendi altsoyu açısından koşullu salıverme tarihine; kendi altsoyu dışındaki kişiler yönünden ise, cezasının infazı tamamlanıncaya kadar süreceğinin gözetilmemesi,

Ancak;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun, kendi altsoyu açısından koşullu salıverme tarihine; kendi altsoyu dışındaki kişiler yönünden ise, cezasının infazı tamamlanıncaya kadar süreceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’un temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından; TCY’nin 53. maddenin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılıp, yerine, “sanığın, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, 3. fıkrası uyarınca da kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına” tümcesinin yazılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16436, Karar No: 2013/15958, Tarih: 13.12.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/16436 E.  ,  2013/15958 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütünün propagandasını yapma

Hüküm : 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi uyarınca kovuşturmanın ertelenmesine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre verilen kovuşturmanın ertelenmesine ilişkin kararlar anılan maddenin 4. fıkrası ile CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası 2. cümlesi hükmü karşısında durma kararı niteliğinde olup CMK'nın 223/1. maddesinde sayılan hüküm niteliğindeki kararlardan olmadığından temyiz incelemesine yer olmadığına, gereği merciince yapılmak üzere dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12693, Karar No: 2020/394, Tarih: 15.01.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/12693 E.  ,  2020/394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

II- Tebligat Kanununun 35. maddesinin;

a) Birinci ve ikinci fıkralarında, gerçek kişilerle ilgili olarak, muhatabın kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmasından sonra, eğer bu kişi adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecbur olduğu; adresini değiştiren kişinin yeni adres bildirmemesi ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshasının eski adrese ait binanın kapısına asılacağı ve asılma tarihinin tebliğ tarihi sayılacağı hükmüne yer verilmiştir.

b) Dördüncü fıkrasında, tüzel kişi muhataplara daha önce tebligat yapılmamış olsa bile, tüzel kişilerin resmî kayıtlarındaki adreslerinin esas alınacağı ve bu madde hükümlerinin uygulanacağı belirtilmiştir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince: