muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/308, Karar No: 2023/521, Tarih: 24.05.2023

50. Hâl böyle olunca Rusya Hukuku alanında uzman bilirkişiden rapor alınmak suretiyle dava konusu uyuşmazlıklar bakımından değerlendirme yapılması ve dosya kapsamındaki delil durumu ile birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken Türk Hukuku uygulanmak suretiyle sonuca gidilmesi usul ve yasaya uygun değildir.

51. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, hukuk seçiminin iş sözleşmelerinin özel niteliği ile işçinin işverene hukuki ve kişisel olarak bağımlılığı gereği zayıf taraf olan işçiyi korumak amacıyla ancak işçi lehine olmak kaydıyla sınırlı olarak tanındığı, taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinde seçilen hukuka ilişkin hükümlerin genel işlem koşulu niteliğinde olup matbu hazırlandığı, sözleşme hazırlanırken sözleşmenin yapılması sırasında karşı taraf olan işçiye uyuşmazlığa seçilen hukukun uygulanacağı hakkında açıkça bilgi verilmediği, bunların içeriğini öğrenme imkânı sağlanmadığı ve işçinin bu koşulları açıkça kabul ettiğinin belirtilmediği, bu nedenle taraflar için bağlayıcılığı olmayacağı, 6098 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin emredici düzenlemesi karşısında yazılmamış sayılması gerektiği, bu nedenle Rusya Hukukunun uygulanmasına yönelik sözleşme hükümlerinin geçersiz olduğu, Türk Hukukunun istikrarlı bir şekilde uzun süreden beri uygulanmasına rağmen sonradan görüş değişikliğine gidilmesinin hukuk güvenliği ile sürpriz karar vermeme ilkelerine aykırı olduğu, ayrıca taraflar arasında eylemli olarak iş ilişkisinde Türk Hukukunun uygulandığı, 5718 sayılı Kanun'un 5 ve 6 ncı maddeleri kapsamında davacısı Türk ve işvereni de Türk Hukuk Mevzuatına tabii olan uyuşmazlıkta Türk İş Hukukunun doğrudan uygulanan kurallar olması sebebiyle Türk Hukukunun uygulanmasının isabetli olduğu ve direnme kararının usul ve yasaya uygun olduğu görüşü ileri sürülmüşse de bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından kabul edilmemiştir.

52. O hâlde Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki hükümde direnilmesi doğru olmamıştır.

53. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Dosyanın 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.05.2023 tarihinde oy çokluğuyla kesin olarak karar verildi.

"K A R Ş I O Y"

1. Temel uyuşmazlık "tarafları Türk uyruklu işçi ile Türkiye'de işyeri tescili bulunan ve Türk hukukuna tabi tüzel kişiliği olan işveren arasında işverenin üstlendiği yurt dışı işyerlerindeki çalışmalardan doğan işçilik alacaklarına ilişkin uyuşmazlıkta taraflarca seçilen hukukun uygulanıp uygulanmadığı" noktasında toplanmaktadır.

24.05.2023 tarihinde oy çokluğuyla kesin olarak karar verildi.

"K A R Ş I O Y"

1. Temel uyuşmazlık "tarafları Türk uyruklu işçi ile Türkiye'de işyeri tescili bulunan ve Türk hukukuna tabi tüzel kişiliği olan işveren arasında işverenin üstlendiği yurt dışı işyerlerindeki çalışmalardan doğan işçilik alacaklarına ilişkin uyuşmazlıkta taraflarca seçilen hukukun uygulanıp uygulanmadığı" noktasında toplanmaktadır.

2. Hukuk Genel Kurulunun 10 Mayıs 2023 günü incelenen 2022/9-873, 892, 985, 1237 Esaslarında aynı tür uyuşmazlıkta yazılan karşı oylar gerekçesinde açıklandığı üzere;

3. İş Sözleşmesinin niteliği ve işçinin işverene hukuki ve kişisel olarak bağımlığı, zayıf konumda olması neden ile korunması gerektiği, genel işlem koşulları yönünden yabancı hukukun uygulanmasına dair sözleşmenin geçersizliği, 5718 sayılı MÖHUK'un 5 ve 6 ncı maddelerinde ön koşul olan kamu düzeni ve Türk İş Hukukunun doğrudan uygulanan kuralları, işverenin sözleşmede fiili olarak Türk Hukukun uygulaması gerekçelerine göre direnme kararı yerindedir.

4. 5718 sayılı MÖHUK'un 12.12.2007 tarihinde yürürlüğe girdikten sonra anılan kanunun 5 ve 6 ncı maddeleri kapsamında Türkiye'de kurulu bulunan işverenler ile Türk uyruklu işçilerin iş uyuşmazlılarına "Türk Hukukunun" uygulanmasını istikrarlı olarak uygulayan Yargıtayın uyuşmazlıklara bakan Dairelerinin birleşmesi ve tek daire olmasından sonra görüş değiştirerek "seçilen yabancı hukukun" uygulanması görüşü benimsenmiştir. Bu görüş değişikliği hukuk güvenliği, sürpriz karar vermeme ilkelerine aykırı olmuştur.

5. Direnme kararı ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlıkta, Özel Dairenin istikrarlı içtihadından döndüğü ve görüş değiştirdiği açıktır. Direnme kararında hukuk güvenliği ilkesinden söz edilmiş, aynı işverenle ilgili bir çok kararın geçtiği belirtilmiştir. Görüş değişikliğinin de yukarıda açıklanan hukuki gerekçelerle yerinde olmadığı da açıktır.

6. Görüş değişikliği ile 5718 sayılı MÖHUK'un işçiyi koruyan hükümleri gözardı edilmiştir. Yabancı unsurlu iş uyuşmazlığında seçilen yabancı hukuk uygulanacak olsa da nispi emredici kurallar kapsamında lehe olan hükümleri dikkate alınmalı, asgari koruma ise Türk Hukukuna göre belirlenmeli idi.

7. Yukarda açıklandığı üzere;

1) Genel işlem koşulları karşısında sözleşmede seçilen hukuk düzenlemesinin geçersizliği,

2) Eylemli olarak taraflarca iş ilişkisinde Türk Hukukunun uygulanması,

3) 5718 sayılı MÖHUK'un 5 ve 6 ncı maddeleri kapsamında davacı işçisi Türk, işvereni Türk Hukuk Mevzuatına tabii olan uyuşmazlıkta Türk İş Hukukunun doğrudan uygulanan kurallar olması karşısında direnme kararı isabetli olup, sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2018/7245, Karar No: 2018/17102, Tarih: 01.10.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/7245 E.  ,  2018/17102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 2007 yılı Ekim ayı ila 31/12/2011 tarihleri arasında ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinde güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, davalılar tarafından haksız şekilde işten çıkartıldığını ancak müvekkilinin hak ettiği tazminat ve bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla ..., yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C. ... vekili, husumetin yöneltildiği ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi Döner Sermaye İşletmesinin tüzel kişiliğinin bulunmadığını, T.C. ... ile davacı arasında herhangi bir iş akdinin veya hukuki ilişkinin de mevcut olmadığını, müvekkilinin ihale makamı olduğundan, işçilik alacaklarından sorumluluğunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Hizmetleri A.Ş. vekili, davacının 01/01/2010-31/12/2011 tarihleri arasında belirli süreli iş akdi ile müvekkili şirkette çalıştığını, müvekkili şirkette çalıştığı dönem için kıdem tazminatının ödendiğini ve fazla mesai yapmadığını, genel tatillerde çalışmadığı ve talep edilen işçilik alacaklarının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

... vekili cevap dilekçesinde, davanın zamanaşımı süresi geçtikten sonra açıldığını, müvekkili kurumun asıl işveren – alt işveren ilişkisinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yargılama Süreci ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, tanık beyanlarından, davacının iş akdine davalı tarafça son verildiği,

fazla mesai ve genel tatillerde çalıştığının anlaşıldığını, davalıların iş akdini haklı nedenle feshettiklerini ispatlayamadıkları, davacının, davalı şirketin işçisi olarak davalı Bakanlığa ait hastanede çalıştığını ve bu nedenle her iki davalının işçilik alacaklarının ödenmesinden birlikte sorumlu oldukları gerekçesi ile bilirkişi raporuna dayanılarak, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarında yapılan takdiri indirim dışında davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemenin ilk kararı davalılar vekillerinin temyizi üzerine, Dairemizin 05/02/2018 tarih ve 2015/8541 E, 2018/1434 K, sayılı ilamıyla işin esası incelenmeksizin bozulmuştur.

Mahkemenin ilk kararı davalılar vekillerinin temyizi üzerine, Dairemizin 05/02/2018 tarih ve 2015/8541 E, 2018/1434 K, sayılı ilamıyla işin esası incelenmeksizin bozulmuştur.

Bozma ilamında özetle; “karar başlığında Hastane, şirket, T.C. ... ve ... Kurumu olmak üzere, dört davalı gösterildiği, mahkeme gerekçesinde davacının davalı ... Hizmetleri A.Ş.’nin işçisi olarak davalı T.C. ...'na ait hastanede çalıştığı kabul edilmesine rağmen, hüküm fıkrasında bu davalılar dışında karar başlığında davalı olarak gösterilen tüzel kişiliği bulunmayan Hastane ile sonradan yasal dayanağı olmadan dahili davalı yapılan ... Kurumu hakkında da hüküm kurulduğu, tüzel kişiliği olmayan hastane ve sonradan dahili davalı yapılan ve bu nedenle aleyhine usulüne uygun dava açılmayan ... Kurumunun davaya konu tazminat ve alacaklardan sorumlu tutulmasının hatalı olduğu, ayrıca asıl-alt işveren ilişkisinin bulunup bulunmadığı gerekçelendirilmeden hüküm fıkrasında müşterek-müteselsil sorumluluktan söz edilmesinin“ isabetsiz olduğu belirtilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Bozma sonrası kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Mahkemece, 492 Sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olan davalı Bakanlığa harç yükletilmesi ve yine alınması gereken karar ve ilam harcının 508,00 TL olmasına rağmen hükümde bu harç miktarının 471,04 TL olduğunun belirtilmesi ve iadesi gereken harcın miktarının ne olduğunun hükümde gösterilmemesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

F) SONUÇ:

Temyize konu kararın hüküm fıkrasının harca ilişkin olan “2-a)” bendi hükümden tamamen çıkartılarak yerine; “2-a) Bozma öncesi davalı ... şirketi tarafından yatırılan 390,65 TL harç ile davacının yatırdığı 201,80 TL harç olmak üzere toplam 592,45 TL harçtan, alınması gereken 508,00 TL karar ve ilam harcının mahsubu ile fazla alınan 84,45 TL harcın talep halinde davalı ... şirketine iadesine, davacı tarafından yatırılan 45,60 TL peşin harç ile 156,20 TL ıslah harcı olmak üzere toplam 201,80 TL harcın ise davalı ... şirketinden tahsili ile davacıya verilmesine,” bendinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 28/09/2018 tarih ve 2018/2 E, 2018/8 K, sayılı İBK, uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, peşin temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 01/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4321, Karar No: 2006/5860, Tarih: 23.05.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/4321 E.  ,  2006/5860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Taraflar arasındaki 15.7.1997 başlangıç tarihli kira sözleşmesinde kiralananın boş dükkan ve demirbaşsız teslim edildiği içkisiz balık lokantası olarak kullanılacağı yazılıdır. Anılan sözleşme hasılat kira sözleşmesi niteliğinde olmadığından bu sözleşmeye dayanılarak tazminat isteğine ilişkin dava sonucunda verilen kararın inceleme görevi Yüksek 13. Hukuk Dairesidir. Ne var ki; anılan Dairecede görevsizlik kararı verildiğinden ortaya çıkan görev uyuşmazlığının giderilmesi için dosyanın Başkanlar Kuruluna gönderilmesine, 23.5.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14670, Karar No: 2023/4247, Tarih: 13.04.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/14670 E.  ,  2023/4247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/620 E., 2022/589 K.

DAVA TARİHİ : 06.09.2007

HÜKÜM/KARAR: Kısmen Kabul

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın, davacı vekili tarafından temyizi neticesinde kararın bozulması üzerine bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; bu kararın da bozulması üzerine İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulü, kısmen reddine karar verilmiştir.

İlk Mahkemesi kararı davalı ... Apartman Yönetimi ve feri müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, davalı işverene ait apartman nezdinde 16.07.2004-15.08.2007 arası dönemde kapıcılık yapmak suretiyle sigortalı olarak çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, işyeri giriş bildirgesinin olmadığını davacının 2005 yılında Hatay Müze Müdürlüğünde çalıştığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Aptartmanı kat malikleri kurulu vekili, davacının 2006 yılının sonuna doğru 3 ay kadar haftada 1 kez merdiven temizleme işini yaptığını davacının aynı dönem başka apartmanlarda da çalıştığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 06.06.2012 tarihli ve 2007/385 E., 2012/295 K. sayılı kararı ile hizmet akdinin olması için bağımlılık, ücret ve süreklilik unsurunun bir arada olması gerektiği, toplanan deliller ile davacının bağımlı bir şekilde işi gerçekleştirmediği zaman zaman temizlik işine gittiği esasen çalışması da kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. İlk Bozma Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. İlk Bozma Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Dairenin 25.01.2013 tarih ve E.2012/23626, K.2013/1025 sayılı kararında; Mahkemece resen araştırma ilkesi doğrultusunda, tarafların gösterdiği tanıklar ile yetinilmeyerek, civar apartmanlarda uzun yıllar oturan komşu ya da yakın yerlerde kayıtlara geçmiş çalışanlar (diğer apartmanların kapıcıları) ile davacının bu çalışmalarını bilebilecek durumda olan mahalle muhtarı veya azaları tespit edilip tanık sıfatıyla beyanlarına başvurulması, yapılan işin kapsam ve niteliği de nazara alındığında kısmi çalışma mümkün olduğundan, işyerinin kapsamı, apartmanda kaç daire olduğu, apartmanda merkezi ısıtma sistemin bulunup bulunmadığının araştırılması, davacının kapıcılık faaliyeti kapsamında hangi işleri yaptığı, çöp toplama, temizlik ve servise çıkıp çıkmadığı, özellikle, varsa, mahalle marketi dinlenmek suretiyle araştırılması, çalışmanın niteliği ve süresinin açıkça belirlenmesi, çalışmanın varlığı, süresi ve sürekliliği ile çalışmanın varlığı halinde kısmi ya da tam gün olup olmadığı da belirlenip, tartışılarak, çalışmasının kısmi süreli çalışma olduğunun anlaşılması halinde; gerektiğinde uzman bilirkişi görüşü de alınmak suretiyle, hükme konu dönem içinde bir günde kaç saat çalışmış olabileceği, giderek haftalık ve aylık çalışma sürelerinin belirlenmesi ve yedibuçuk saat çalışma bir günlük çalışma hesabı ile kaç iş gününe karşılık olduğu hususu saptanarak, sigortalılık süresinin tespitine karar verilmesi (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 29.04.2011 gün, 21-130-256 sayılı kararı) ile Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak, elde edilecek sonuca göre karar verilmesi gereğine işaret edilerek karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 17.03.2016 tarih ve E. 2016/30, K.2017/413 sayılı kararı ile komşu iş yeri tanıklarının işveren aleyhine ifade vermekten çekindiği, hiç bir esnaf veya iş yeri sahibi işveren ile şahsi veya ekonomik ilişkilerinin bozulmasını istemeyeceğinden mahkeme tarafından beyanları alınan komşu iş yeri tanığı ...'ın ifadesi, kat maliki ...'ün beyanı, davacı tanıkları ... ile ...'in beyanları birlikte değerlendirildiğinde davalı ... apartmanın 12 daireden oluştuğu, Temmuz 2004 ile Temmuz 2005 tarihleri arasında apartman dairelerinin bir yıllık süre sonunda tam olarak dolduğu ve 12 dairenin fiilen davacının işe başladığı tarihten itibaren 1 yıl boyunca apartmanın tam olarak dolu olmaması nedeniyle ifade sahibi olarak dinlenen ve davacının işe başladığı 2004 yılı temmuz ayında davalı apartmanın yöneticisi olan ...'un emir ve talimatı ile davacının ... apartmanı dışında 2 farklı apartmanda daha çalışmasına izin verildiği, çöp toplama temizlik ve yöneticinin şahsi işi olan kömür yükleme işini üstlendiği, ancak binanın tam olarak dolduğu tarihten sonra davacının sadece ... Apartmanında temizlik, çöp toplama ve servis işini üstlendiği; her ne kadar davacı tanığı dışındaki re'sen dinlenen komşu işyeri tanıkları çöp toplama ve temizlik dışında davacının çalışmaları konusunda bilgi sahibi olmadıklarını beyan etmiş ise de işveren ile olan ilişkilerin zedelenmesi kaygısı, ekonomik bağlılık ve diğer davacı tanığı ...'in samimi beyanı gözetildiğinde davacının 2006 yılında kasık ameliyatı geçirdiği, tanık ...'nın 20 gün süre ile sabah 07:30-08:00 arası işe başladığı, akşam 16:30 kadar sürekli çalıştığı, çöp toplama dışında tüm dairelerin zillerine basmak suretiyle servise çıkıldığı anlaşılmakla tanığın beyanına değer verilerek davacının eski yönetici ...'un talimatı ile 16.07.2004-16.07.2005 tarihleri arasında bilirkişi...'nün 04.05.2016 tarihli raporu ve 15.07.2016 tarihli ek raporu gözetilerek 28 gün part-time olarak çöp toplama ve temizlik işinde çalıştığı, apartman sakinlerinin tüm daireleri doldurduğu tarih olan 16.07.2005 ile 15.08.2007 döneminde ise tüm emek ve mesaisini davalı ... apartmanına adadığı ve tam gün çalıştığı kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

C. 2'nci Bozma Kararı

C. 2'nci Bozma Kararı

Dairenin 18.09.2018 tarih ve E.2017/5885, K.2018/6718 sayılı kararında; eldeki davada, Mahkemenin 16.07.2004 - 16.07.2005 tarihlerine ilişkin kabul kararı yerinde ise de 16.07.2005 - 15.08.2007 tarihleri arasındaki tespitinin eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olduğu; Mahkemece, bozma ilamı doğrultusunda araştırma yapılarak ve davacının eşinin tanık sıfatıyla 02.10.2013 tarihli celsede verdiği beyan da göz önünde bulundurularak davacının davalı işveren yanındaki çalışmalarının niteliği, süresi, çalışmanın kısmi olup olmadığı; çalışmasının kısmi süreli çalışma olduğunun anlaşılması halinde; gerektiğinde uzman bilirkişi görüşü de alınmak suretiyle, hükme konu dönem içinde bir günde kaç saat çalışmış olabileceği, giderek haftalık ve aylık çalışma süreleri belirlenmeli ve yedibuçuk saat çalışma bir günlük çalışma hesabı ile kaç iş gününe karşılık olduğu hususu saptanarak uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek, varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmesi gereğine işaret edilerek karar bozulmuştur.

D. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ileyerleşik Yargıtay İçtihatları gereği özellikle sigortalılık tespitini kapsar nitelikteki davalarda eylemli çalışmanın ispatında her türlü delile başvurulması gerektiği hususu da dikkate alınarak bozma ilamı sonrasında Mahkemece beyanlarına başvurulan kamu tanığı ...'un; "2005 yılından beri dava konusu ipek apartmanında otururum, davacı 2005 yılında işe başladı, 2-3 yıl kadar çalıştı, haftanın 3-4 günü çalışırdı, çöpleri alırdı, haftanın bir günü merdiveni temizlerdi, ancak davacıyı çok takip etmezdim, davacı gün boyu çalışmazdı, çöpleri alır giderdi, çöpleri alması ne kadar sürerdi bilmiyorum, temizlik yapmasının da ne kadar sürdüğünü bilmiyorum, binada 12 daire vardır, 4 katlıdır, bina ilk yapıldığında kat kaloriferi vardı, yani isteyen yakar isteyen yakmazdı, soba gibi isteyen kaloriferini yakmak için kendi kazanına kömür doldururdu, ayrıca kapıcı kömür atmazdı, sanırım 3-4 sene sonra benden ve bir kişiden başka tüm kat malikleri anlaşarak merkezi sisteme geçtiler, hangi tarihde geçildiği yönetici defterinde vardır, ben kapsam dışı kaldığım için davacının kalorifer kazanını yakıp yakmadığını bilmiyorum, davacı servise çıkmazdı, davacının başka binalarda da iş yapıp yaplamadığını bilmiyorum, market alışverişi yaptığını görmedim, kömür taşıdığını görmedim, ben dışarda çalıştığım için benim bilgim bu kadardır, Hatay'da devlet dairesinde çalışıyorum, davacının eşi benim çocuklarıma bakıcılık yaptı, ben davacıyı işe almadım, binaya ilk geçtiğimde davacı bana daha önce de kapıcılık yaptığını söyleyerek kapıcılık yapmak istediğini söyledi, ben bunu kabul ettim ve diğer kat maliklaerine söyledim, onlarda kabul etti, ancak kendisine daire tahsis edeceğimi söylemedim, zaten binada kapıcı dairesi de yoktu, ancak binanın alt katında sığınak vardı, orası zaten kalınacak yer değildi, kimsede kalmadı, ben davacıyı işten çıkarmadım,o zamanki yönetici kimse o çıkarmıştır." şeklinde beyanda bulunduğu ve davacı tarafın 2005 yılında davalı apartmanda merkezi sistemine geçildiği beyanı göz önünde bulundurulduğunda bu kamu tanığının beyanı ile söylediklerinin örtüştüğü, kamu tanıkları ...'nın ifadesinde; kendisinin 2004 ile 2005 yılından itibaren davalı apartmanda oturduğu, apartmanın 12 daireden oluştuğu ve 4 katlı olduğu, ısıtmanın o dönem itibariyle bireysel olarak sağlandığı ve bir kapıcının genelde 3-4 tane binaya aynı anda baktığı şeklinde beyanda bulunduğu, kamu tanığı ...'nun ifadesinde; davacıyı tanımadığı, dava konusu dönemde apartmanda kapıcı olmadığı şeklinde beyanda bulunduğu, kamu tanığı ..