muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13718, Karar No: 2020/3406, Tarih: 04.06.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/13718 E.  ,  2020/3406 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... mirasçıları vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

I-Dava konusu ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, ... mevkiinde kain 182 ada 13 ve 14 parsel sayılı taşınmazların güncel tapu kayıtları ile tüm geldi ve gitti kayıtları denetlenebilir şekilde kütük sayfalarının ilgili tapu müdürlüğünden getirtilmesi;

II-7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1)Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2)Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince;

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince;

a) Gerekçeli karar, davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ..., ..., ... ve ...'ün doğrudan adres kayıt sisteminde yer alan adreslerine 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmiş ise de, muhatabın bilinen en son adresine tebligat çıkarılarak bilinen en son adresinin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilmek suretiyle tebligatın buraya yapılacağına ilişkin 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümleri gözardı edilerek ilk seferde adı geçen davalıların adres kayıt sisteminde yer alan adreslerine Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre yapılan bu tebligatlar usulüne uygun değildir.

Bu durumda, davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., , ..., ..., ... ve ... 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği sağlanarak temyiz süresinin dolması da beklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 04.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2843, Karar No: 2018/10874, Tarih: 19.11.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/2843 E.  ,  2018/10874 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca ayrı ayrı mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanıklar tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A) Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmü bakımından yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın ceza miktarına ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmü bakımından yapılan incelemede;

Sanıklardan ...'in evindeki mutfak tadilat çalışmasında kullanılmak üzere kardeşi sanık ... tarafından ahşap bir iskele kurulduğu, olay günü sanık ...'in kardeşinin eşi olan ...'in kurulu vaziyette bulunan ahşap iskelenin üzerindeyken 63 cm X 73 cm ebatlarındaki tahta parçasının kırılması neticesinde yaklaşık 2,5 metre yükseklikten düştüğü ve künt kafa travmasına bağlı kafatası ve kaide kırıkları ile beyin kanaması nedeniyle öldüğü olayda, sanık hakkında belirlenen temel ceza miktarında isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamede bu nedenle bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın ceza miktarına ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 19/11/2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26374, Karar No: 2016/5877, Tarih: 18.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2014/26374 E.  ,  2016/5877 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum avukatının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) 06.07.2009 günü gerçekleşen iş kazasında sürekli iş göremez hale gelen sigortalıya bağlanan gelirler ve yapılan diğer sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan Kurum zararının davalılardan teselsül hükümlerine göre rücuan alınmasına ilişkin davanın mahkemece yapılan yargılamasında düzenlenen bilirkişi raporuyla, kazanın oluşunda davalı işveren %60, davalı diğer çalışan ... %20, sigortalının %20 oranında kusurlu oldukları saptanmıştır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere 1. fıkrada işverenin, 4. fıkrada üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bunlara dayanılarak açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir.

Söz konusu Kanunun 141 – 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve ....... Esas - ......... Karar, 15.05.2015 gün ve ............. Esas - ......... Karar, 19.06.2015 gün ve ........ Esas - .......... Karar, 24.06.2015 gün ve ............ Esas - ............ Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmamak üzere işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucunda, davalı işveren ile üçüncü kişi konumundaki davalı ...’ün sorumluluklarının anılan maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak, davacı Kurum avukatının ıslah talebi de gözetilerek öngörülen ilkeler çerçevesinde ve özellikle değinilen 21/4. madde gözetilerek belirlenmemesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hükmü temyiz etmeyen diğer davalılar yönünden davacı Kurum lehine oluşan usuli kazanılmış hak durumu da nazara alınarak karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5425, Karar No: 2023/1132, Tarih: 20.03.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/5425 E.  ,  2023/1132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

HÜKÜM/KARAR : Kabul

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen davalarda alacak, tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı ... İnş. Taah. Tur. San. ve Tic. A.Ş. vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Asıl Dava

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilleri ile davalı şirket arasında, arsalarına inşaat yapılması hususunda eser sözleşmesi yapıldığını, eser sözleşmesinin 7. maddesi gereğince, sözleşmenin imzalanmasından itibaren 6 ay içinde inşaat ruhsatının alınacağını ve 40 ay içerisinde yani 26.12.2011 tarihinde tüm taşınmazları müvekkillerine anahtar teslimi olarak teslim edilmesi gerektiği halde, davalı yüklenicinin sözleşmeden hemen sonra maddi sıkıntılar yaşayıp icralık olduğunu, ...'i terk edip kaçtığını, inşaatın ruhsatının alınmadığını ve inşaata başlanmadığını, müvekkillerinin bu durumu ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/86 D. İş sayılı dosyası ile tespit ettirdiklerini, müvekkillerinin eser sözleşmesine konu arsa ve mahsül dönemi olan 2009 ile 2010 yıllarına ait 2 yıllık bahçe geliri için 100.000,00 TL almaları gerekirken 4.200,00 TL aldıklarını, kalan 95.800,00 TL'den (17/40 hisseye denk gelen) 40.175,00 TL'nin davalı yanca ödenmediğini belirterek, sözleşmenin 3/h maddesine göre bahçe ücreti bedelinden davacıların payına düşen 40.175,00 TL alacağın tahsiline, tapu kaydındaki şerhin kaldırılmasına ve sözleşmenin haklı olarak feshinin tespitine karar verilmesini talep etmiş.

2.Birleşen Dava

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; ... ili, ... ilçesi, ... Mah., 9 pafta, 12 Ada, 172 parsellerde kayıtlı taşınmazlara inşaat yapılması hususunda davalı şirket ... İnş. Taahhüt Turizm Sanayi ve Tic. A.Ş. ile ... 4. Noterliğinin 26.02.2008 tarih ve 5495 yevmiye no ile yapılan eser sözleşmesine ilişkin olmak üzere ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2014/227 Esas no ile dava açıldığını ve bu eser sözleşmesinin feshi davası kapsamında Yargıtayın 2014/1121 Esas, 2014/4646 Karar numaralı ilamı gereği taraf teşkili sağlamak üzere dava açılarak 2014/227 Esas sayılı dava dosyası ile birleştirilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Asıl Dava

Davalılar cevap vermemiş.

2.Birleşen Dava

Davalılar cevap vermemiş.

III. MAHKEME KARARI

II. CEVAP

1.Asıl Dava

Davalılar cevap vermemiş.

2.Birleşen Dava

Davalılar cevap vermemiş.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 28.11.2012 tarihli ve 2012/80 Esas, 2012/524 Karar sayılı kararı davacılar ile davalı şirket arasında 26.02.2008 tarihli inşaat sözleşmesi yapıldığı ve sözleşme hükümlerine göre, inşaatın 6 ay içerisinde ruhsat alındıktan sonra 40 ayda tamamlanmasının gerektiği, sözleşmenin tapu siciline 03.11.2008 tarihinde şerh edildiği, buna göre inşaatın Mart 2012 döneminde bitirilmesi gerektiği, oysa Ekim 2011 döneminde yapılan mahkeme tespitinde sözleşme süresinin bitimine 4-5 ay kadar bir süre kaldığı halde taşınmazda yüklenicinin imalat anlamında hiçbir inşai faaliyet başlatmadığı, dolayısıyla kalan süre itibariyle tarafların baştaki irade ve öngörülerine göre 40 ayda yapılacak inşaatın yapılmasının mümkün bulunmadığının açıkça ortaya çıktığı ve davacıların TBK'nın 473/1 maddesine göre sözleşme sonunu beklemeden sözleşmeden dönme hakkını elde ettikleri, feshi gereken taraflar arasındaki sözleşmenin 3/h maddesinde sözleşmeye konu taşınmazda bulunan bahçenin yıllık geliri için arsa sahiplerine 50.000,00 TL ödenmesi kararlaştırılmış olup, sözleşme gereğince taşınmazın davalı şirkete 2008 yılında tesliminden sonra dava tarihine kadar davalının, sözleşmenin bu hükmü kapsamında hiçbir ödeme yapmadığı, böylece davacıların davalıdan 2009 ve 2010 yıllarına ait 2 yıllık bahçe bedeli alacağı bulunduğu, davacıların 17/40 oranında taşınmazda hisse sahibi olup davalının bahçe bedeli olarak 4.200,00 TL ödediğini kabul ettiklerinden, hisselerine karşılık davalıdan 40.175,00 TL alacaklı oldukları belirtilerek davanın kabulü ile 40.175,00 TL'nin davalıdan tahsili ile davacılara verilmesine, davacılar ile davalı arasında yapılmış olan ... 4 Noterliğinin 26.02.2008 tarih ve 5495 yevmiye no.lu inşaat sözleşmesinin feshine ve sözleşmeyle ilgili olarak ... ... ilçesi ... Mahallesi, 296 ada 3-4 ve 5 no.lu parseller, 325 ada 1-2-4-5 ve 6 no.lu parseller, 327 ada 1 ve 2 no.lu parseller ve 12 ada 172 no.lu parsellere ait taşınmazların tapu kaydına konulan 03.11.2008 tarih ve 14796 yevmiyeli şerhin terkinine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin 28.11.2012 tarihli ve 2012/80 Esas, 2012/524 Karar kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Yargıtay (Kapatılan) 23. Hukuk Dairesinin 08.11.2013 tarihli ve 2013/3591 Esas, 2013/6935 Karar sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

3.Yargıtay (Kapatılan) 23. Hukuk Dairesinin 08.11.2013 tarihli ve 2013/3591 Esas, 2013/6935 Karar sayılı ilamına karşı süresi içerisinde davalı vekili karar düzeltme itirazında bulunmuştur.