muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/9690, Karar No: 2024/327, Tarih: 15.01.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/9690 E.  ,  2024/327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/16 Esas, 2022/24 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Ankara 13. Sulh Hukuk Mahkemesinin 01.03.2022 Tarihli ve 2022/4 Esas, 2022/9 Karar Sayılı Kararı

Murisin ölmeden önceki yerleşim yerinin Ankara olmadığı, adres kayıt sistemindeki kayıtları incelendiğinde kaydedilen son ikametgah adresinin İstanbul olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. İstanbul Anadolu 16. Sulh Hukuk Mahkemesinin 21.10.2022 Tarihli ve 2022/16 Esas, 2022/24 Karar Sayılı Kararı

Müteveffanın son yerleşim yeri adresinin Örnek Mahallesi 675. Sokak No:4/3 .../... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 589 uncu maddesi uyarınca terekenin teslimi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un 589 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Mirasbırakanın yerleşim yeri sulh hâkimi, istem üzerine veya re'sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır.

”

4. 4721 sayılı Kanun’un 589 uncu maddesinin dördüncü fıkrası şöyledir:

“Mirasbırakan, yerleşim yerinden başka bir yerde ölmüş ise, o yerin sulh hâkimi bu ölümü yerleşim yeri sulh hâkimine gecikmeksizin bildirir ve mirasbırakanın ölüm yerinde bulunan mallarının korunması için gerekli önlemleri alarak bununla ilgili dosyayı ve varsa vasiyetnameyi yerleşim yeri sulh hâkimine gönderir.”

C. Değerlendirme

”

4. 4721 sayılı Kanun’un 589 uncu maddesinin dördüncü fıkrası şöyledir:

“Mirasbırakan, yerleşim yerinden başka bir yerde ölmüş ise, o yerin sulh hâkimi bu ölümü yerleşim yeri sulh hâkimine gecikmeksizin bildirir ve mirasbırakanın ölüm yerinde bulunan mallarının korunması için gerekli önlemleri alarak bununla ilgili dosyayı ve varsa vasiyetnameyi yerleşim yeri sulh hâkimine gönderir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamında yapılan incelemede; müteveffanın daha önce İstanbul 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 24.04.2018 tarihli ve 2017/596 Esas, 2018/435 Karar sayılı kararıyla vesayet altına alındığı ve bu mahkemece takip edildiği, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan İstanbul 1. Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olmadığı anlaşılmaktadır. Her ne kadar İstanbul Sulh Hukuk Mahkemeleri tarafından verilmiş bir yetkisizlik kararı yoksa da Ankara 13. Sulh Hukuk ve İstanbul Anadolu 16. Sulh Hukuk Mahkemelerinin verdikleri yetkisizlik kararları ile davadan el çektikleri ve işin görülmesinin sürüncemede bırakılmaması ve Yargıtayca yargı yeri belirlenmesi gerektiği anlaşılmakla talep ile ilgili karar vermekte İstanbul Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İstanbul Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

15.01.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1631, Karar No: 2018/4112, Tarih: 30.05.2018

**11. Hukuk Dairesi         2018/1631 E.  ,  2018/4112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

(DENİZCİLİK İHTİSAS MAHKEMESİ SIFATIYLA)

Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11/02/2015 tarih ve 2015/145-2015/145 D.İş sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi karşı taraf / alacaklılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

İhtiyati haciz kararına itiraz eden/borçlu vekili; karşı tarafta yer alan şahısların işçilik alacakları nedeniyle ihtiyati haciz kararı aldığını, ancak ihtiyati haciz talep edildiği ve uygulandığı esnada geminin malikinin ... Company International S.A. olup geminin mülkiyetinin Arlas tarafından her türlü takyidattan ari şekilde icra/iflas yoluyla gerçekleştirilen satış neticesinde elde edildiğini, eski malike ait borçtan müvekkilinin sorumlu olmadığını ileri sürerek ihtiyati haciz kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

Karşı taraf/alacaklılar vekili; TTK’nın 1320 ve 1321/ 5 maddesine göre gemi el değiştirse dahi rehin hakkının zilyet olan herkese karşı ileri sürülebileceğini savunarak itirazın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; TTK m.1369/1-a'ya göre geminin haczedildiği sırada ihtiyati hacze konu olan alacağın borçlusu ... UB'nin geminin maliki olmadığı, geminin malikinin ... Company İnternational SA olduğu, bu nedenle gemiyi bütün yükümlülüklerinden ari olarak satın ve teslim alan ... Company İnternational SA'nın ihtiyati hacze konu alacaktan sorumlu olmadığı gerekçesiyle itirazın kabulü ile İMO 9194270 Numaralı (eski adı GLOBAL-1) M/V SİRENA gemisi üzerindeki ihtiyati haciz kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Kararı, karşı taraf/alacaklılar vekili temyiz emiştir.

Kararı, karşı taraf/alacaklılar vekili temyiz emiştir.

Talep, yabancı bayraklı gemi üzerine konulan ihtiyati haciz kararına itiraz ve ihtiyati haciz kararının kaldırılması istemine ilişkindir. Mahkemece, geminin Litvanya'da yapılan cebri satışı sonucu mülkiyetinin muterize intikal ettiği, ihtiyati haciz sırasında borçlunun gemi maliki olmadığı gerekçesiyle itirazın kabulüne karar verilmiştir. Ancak, 6102 sayılı TTK'nın 1350'nci maddesinde; bir geminin ihtiyaten veya icraen haczi, cebrî icra yoluyla satışı ve mülkiyetin intikali de dâhil olmak üzere bu satışın sonuçları ve cebrî icraya ilişkin diğer bütün işlem ve tasarrufların, geminin bu işlem ve tasarrufların yapıldığı sırada bulunduğu ülkenin hukukuna tabi olduğu düzenlenmiştir. Litvanya'da yapılan açık artırma ve geminin alıcıya teslimi esnasında üzerine ihtiyati haciz konulması istenen geminin İzmir Limanı'nda bulunduğu gözetildiğinde, Litvanya Makamlarınca yapılan satışın Türk hukuku bakımından geçerli olduğu ve mülkiyetin alıcıya intikal ettiği kabul edilemez. Bu nedenle itirazın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde ihtiyati haciz kararının kaldırılmasına karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle karşı taraf (alacaklı) vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın alacaklı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 30/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15385, Karar No: 2015/757, Tarih: 28.01.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/15385 E.  ,  2015/757 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, 15.12.2007 - 31.01.2009 ve 21.08.2010- 31.12.2012 tarihleri arasında davalı idarenin alt işverenlerinde aralıksız olarak garson olarak çalıştığını, iş akdinin davalı şirket tarafından haksız olarak feshedildiğini bildirerek kıdem ve ihbar tazminatı ile genel tatil ve fazla mesai ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda davacı davalı işyerinde 15.12.2007-31.01.2009 ve 21.08.2010-31.12.2012 tarihleri arasında iki dönem çalışmış olup, ilk dönem çalışma için 19.02.2009 tarihinde o dönem son alt işveren tarafından banka kanalıyla “ihbar-kıdem tazminatı” ibareli 1.279,63 TL, ikinci dönem için 07.02.2013 tarihinde yine son alt işveren tarafından banka kanalıyla “kıdem tazminatı” ibareli 2.207,85 TL. ödeme yapılmıştır. Bilirkişi tarafından davacının kıdem ve ihbar tazminatı alacağı hesaplanırken her dönem süre ve ücret yönünden ayrı ayrı değerlendirilmiş, işçinin her dönem için hak etmiş olduğu kıdem ve ihbar tazminatı fesih tarihlerinde almış olduğu ücret üzerinden hesaplanarak yapılan ödemeler mahsup edildikten sonra, her dönem için bakiye miktarlar toplanmak suretiyle sonuç elde edilmiştir. Oysa her ne kadar işçinin ilk dönem çalışması için kıdem ve ihbar tazminatı ödemesi yapılmış ise de, yapılan bu ödeme alacağın tamamını karşılamadığından, ilk dönem hak edilen kıdem ve ihbar tazminatı hesabının ilk dönem çalışma süresi ve fesih tarihindeki ücret üzerinde yapılması hatalı olmuştur. Yapılacak iş, yukarıdaki ilke kararı çerçevesinde hizmet süresi yönünden her iki dönem toplanmalı, son giydirilmiş ücret üzerinden toplam hizmet süresi esas alınmak suretiyle kıdem ve ihbar tazminatı hesaplanmalı, yapılan ödemelere yasal faiz işletilerek hesaplanan kıdem ve ihbar tazminatı miktarlarından mahsup edilmeli ve çıkacak sonuca göre karar verilmelidir. Mahkemece bu husus gözetilmeden hatalı bilirkişi raporu hükme esas alınmak suretiyle kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının hüküm altına alınmış olması doğru olmayıp bozma nedenidir.

3-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda bilirkişi tarafından davacının fazla mesai ücreti hesaplanırken; davacının haftada 5 gün 06.00-14.00 veya 11.00-19.00 saatleri arasında, haftada 1 gün 06.00-19.00 saatleri arasında olmak üzere toplam 53 saat çalıştığı belirtilerek, 45 saati aşan 8 saatlik çalışma bulunduğu bunun 4 saatinin ara dinlenme olduğu ve kalan 4 saatinin de fazla çalışma olduğu kabul edilmiştir. Oysa tanık beyanları ile sabit olduğu üzere davacının günde en az 1 saatlik ara dinlenmesi mevcuttur. Yapılacak iş, yukarıda belirtilen esaslar çerçevesinde davacının ara dinlenme süreleri hesaplanan çalışma sürelerinden mahsup edilmek suretiyle çıkacak sonuca göre karar vermektir. Mahkemece bu hususa dikkate edilmeksizin fazla miktarda fazla çalışma ücretinin hüküm altına alınmış olması hatalı olup bozma nedenidir.

4-Somut olayda, davalılar davacının genel tatil çalışmalarının bordrolarda tahakkuk ettirilmek suretiyle ödendiği, bilirkişi tarafından yapılan hesaplamada bunların dikkate alınmadığını bildirmişlerdir. Gerçekten de davacının imzasını taşıyan bazı bordrolarda resmi tatil mesaisi başlığı altında tahakkukların bulunduğu görülmektedir. Fakat bilirkişi raporunda bu tahakkukların ne şekilde değerlendirildiği hususu açık ve denetime elverişli şekilde belirtilmemiştir. Mahkemece genel tatil ücreti yönünden denetime elverişli olmayan bilirkişi raporunun hükme esas alınması isabetli olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı Azık A.Ş'ye iadesine, 28.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1089, Karar No: 2025/1592, Tarih: 20.03.2025

**1. Hukuk Dairesi         2025/1089 E.  ,  2025/1592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/591 E., 2021/463 K.

Taraflar arasındaki davadan dolayı Dicle Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 16.09.2021 tarihli ve 2020/591 Esas, 2021/463 Karar sayılı hükmün bozulmasına ilişkin olan Dairenin 27.02.2024 tarihli ve 2022/2694 Esas, 2024/1597 Karar sayılı kararının düzeltilmesi, süresinde davacılar ... ve Mehmet Kazeylek vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Karar düzeltme dilekçesinde ileri sürülen hususlar 6100 sayılı Kanun'un geçici 3. maddesi gereğince uygulanması gereken HUMK'un 440. maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymadığından davacılar ... ve ... vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE,

Davacılar ... ve ...'ten HUMK'un 442/3. maddesi ve 4421 sayılı Kanun uyarınca takdiren ayrı ayrı 3.000,00'er TL para cezası alınmasına, karar düzeltme harcı peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, 20.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4774, Karar No: 2018/11026, Tarih: 21.11.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/4774 E.  ,  2018/11026 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : Beraat

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanıkların beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...’nin eşi olan ...’ın kendisini diğer sanık ...’nin eşi olan katılan ... ile aldattığından şüphelenmesi üzerine yaptığı takipte ...’ın katılan ...’in evine girdiğini görmesi üzerine...ve katılanın mutfakta bulundukları sırada dışarıdan yaptığı kamera kayıtlarını açtığı boşanma davasına delil olarak sunduğu ve diğer sanık ...’ye verdiği, ...’nin de bu kayıtları açmış olduğu boşanma davasına sunduğu ve katılanın akrabalarına izlettiği iddia edilen olayda, dosya kapsamına ve sanık ...’nin kayıtları boşanma davasına sunduğu, diğer sanığa vermediğine ve diğer sanık ...’in de kayıtları...’den almadığı, avukatı aracılığı ile sanık ...’ye ait boşanma dosyasından temin ettiği ve yetkisiz üçüncü kişilere izlettirmediğine ilişkin aksi ispat edilemeyen savunmalara göre; sanıkların boşanma davalarındaki iddialarını ispatlama amacı taşıyan eylemlerinde hukuka aykırı hareket etme amacıyla davranmadıkları anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanıkların kasıtlarının bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin sanıkların cezalandırılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 21.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3885, Karar No: 2019/8653, Tarih: 07.10.2019

**8. Hukuk Dairesi         2018/3885 E.  ,  2019/8653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili, vekil edenlerinin dava konusu 105 ada 70 parsel sayılı taşınmazda herbiri 140/3360’ar hisseden olmak üzere toplam 560/3360 hissenin maliki olup sahip oldukları bu toplam hissenin yaklaşık olarak toplam 15 dönüme tekabül ettiğini, davalının ise dava konusu taşınmazda hissesinin olmadığını, buna rağmen vekil edenlerinin rızası hilafına kötüniyetli biçimde taşınmazı kullanıp tarımsal gelir elde ettiğini, bu gelirden taşınmazdaki hissesine tekabül eden kısmın müvekkillerine ödenmediğini açıklayarak davalıdan 2009 ve 2013 yılları arası dönem için fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere toplam 5.500,00 TL. ecrimisil bedelinin, dönem arası herbir yıl için hesaplanan ecrimisil bedelinin, bir sonraki yılın birinci ayının birinci gününden itibaren hesaplanacak yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, sonrasında 20.04.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile ecrimisil talep miktarını 11.222,65 TL’ye çıkarmıştır.

Davalı, dava konusu 105 ada 70 parsel sayılı taşınmazı 2010 yılında, taşınmazda hissedar olan bir kısım maliklerden icarla aldığını ve parasını ödeyerek kullandığını, ayrıca 2010 ila 2014 yılları arasında taşınmazda paydaş olduğunu, dava konusu taşınmazın yüzölçüm olarak büyük bir taşınmaz olup farklı bölümlerinin tanımadığı farklı kişilerce ekilip biçildiğini bildiğini, kendisinin icar parası ödediği kısmı kullanıp davacıların taşınmazdaki paylarını kullanmadığını, davacılar tarafından taşınmazı kullanmaması hususunda kendisine herhangi bir ikazda bulunulmadığını ve dava konunu taşınmazda daha sonra kendisinin de hisse satın alıp malik durumuna geldiğini belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil istemine ilişkindir.

Kural olarak, intifadan men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan yararlanmak isteğini davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren ya da (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali ve davaya konu taşınmazın kamu malı olması halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 27.02.2002 tarihli ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Tüm dosya içeriği ve toplanan delillerden, davacıların dava konusu 105 ada 70 parsel sayılı taşınmazda paylı malik olup sahip oldukları hisselerini murisleri Emine Sayman (... kızı)’dan intikalen 21.02.2007 tarihinde edindikleri, davalının ise taşınmazdaki bir kısım paydaş maliklerden hisselerini 04.11.2010'da satış suretiyle edinip malik olduktan sonra bu hissenin hükmen satış suretiyle dava dışı ...'a (... kızı) geçip ... adına tescil yapıldığı anlaşılmaktadır.

Tüm dosya içeriği ve toplanan delillerden, davacıların dava konusu 105 ada 70 parsel sayılı taşınmazda paylı malik olup sahip oldukları hisselerini murisleri Emine Sayman (... kızı)’dan intikalen 21.02.2007 tarihinde edindikleri, davalının ise taşınmazdaki bir kısım paydaş maliklerden hisselerini 04.11.2010'da satış suretiyle edinip malik olduktan sonra bu hissenin hükmen satış suretiyle dava dışı ...'a (... kızı) geçip ... adına tescil yapıldığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda tapu kayıtlarına göre davalının 04.11.2010 tarihinde taşınmazda pay satın alarak hissedar olduğu ve sonrasında davalının tapuda kayıtlı payının hükmen satış yoluyla 23.03.2014 tarihinde dava dışı ...’a intikal ettiği anlaşıldığına göre davalının dava konusu taşınmazda 04.11.2010 ile 23.03.2014 tarihleri arasında paydaş malik olduğu hususu sabittir. Hal böyleyken davalının taşınmazda paydaş olduğu dönem bakımından araştırma yapılarak intifadan men koşulunun gerçekleşip gerçekleşmediği hususu araştırılmadan, ecrimisil talep edilen dönem içinde davalının dava konusu taşınmazda paydaş olarak bulunduğu süre bakımından da davanın kabul edilmesi ve davalının dava konusu taşınmazdaki payının hükmen satış yoluyla 23.03.2014 tarihinde hangi gerekçeyle sona erdiği hususu araştırılmadan eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, usul ve yasaya aykırı olan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 07.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.