muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/8066, Karar No: 2011/8851, Tarih: 07.10.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/8066 E.  ,  2011/8851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Hükümlü hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada İzmir 14.Sulh Hukuk ve Honaz Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R –

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “

Dosya kapsamındaki, adrese dayalı nüfus kayıt sistemine göre verilen yazı cevabından kısıtlı adayının yerleşim yeri olarak bildirilen" .../Denizli" adresinin cezaevi adresi olduğu," Çolak İbrahim Bey Mahallesi, 15 Sokak, NO:17 Seferihisar/İzmir" adresinin ise hükümlünün cezaevine girmeden önceki ikamet ettiği yer olduğu, İzmir 6.Ağır Ceza Mahkemesinin 21.11.2008 günlü ilamı, 01.02.2011 günlü müddetname ve 16.06.2011 tarihli Denizli D Tipi Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün cevabi yazıları ile anlaşılmıştır.

Bu durumda 6100 sayılı HMK.nun 19.maddesine (1086 sayılı HUMK.nun 23.maddesine) göre iki tarafın arzularına tabi olmayan davalarda hitamı mahkemeye kadar re'sen veya iki taraftan birinin talebi üzerine ademi selahiyet kararı verilebileceğinden, uyuşmazlığın Seferihisar Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;6100 sayılı HMK.'nun 21. ve 22. (1086 sayılı HUMK.’nun 25. ve 26.) maddeleri gereğince İzmir 14. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 07.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10797, Karar No: 2010/3786, Tarih: 06.04.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/10797 E.  ,  2010/3786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suçun, işyerinde işlendiğinin anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nun 149/1. maddesinin (d) bendine uyan yağma suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi; 5237 Sayılı TCY’nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, koşulları oluşmadığı halde aynı Yasanın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, maddede öngörülen hakların tamamından yoksun kılınmanın da hükümlülüğün doğal sonucu olup takdire bağlı bulunmadığı gözetilmeden, sanığın bazı haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun kılınmasına karar verilmesiyle yetinilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCY’nın 53.maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine, “sanığın, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına,” cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri eleştiriler dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23364, Karar No: 2017/8389, Tarih: 28.11.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/23364 E.  ,  2017/8389 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava; Emekli Sandığı iştirakçisi ...’a 30.06.2008 tarihli trafik kazası nedeniyle yapılan tedavi giderlerinin 5434 sayılı Kanunun 129. maddesi uyarınca davalılardan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Kanunun Geçici 4. maddesinde, “Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 8/6/1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanuna göre; aylık, tazminat, harp malûllüğü zammı, diğer ödemeler ve yardımlar ile 8/2/2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanunun 1 inci maddesine göre ek ödeme verilmekte olanlara, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanunda kendileri için belirtilmiş olan şartları haiz oldukları müddetçe bunların ödenmesine devam olunur. Ancak, 5 ilâ 10 yıl arasında fiili hizmet süresi olan iştirakçilerden dolayı dul ve yetim aylığı almakta olanların, aylık ve diğer ödemeleri, bu Kanunun 32 nci, 34 üncü ve 37 nci maddelerindeki şartları haiz oldukları müddetçe devam edilir…

Bu madde kapsamına girenlerin aylıklarının bağlanması, artırılması, azaltılması, kesilmesi, yeniden bağlanması, toptan ödemeleri, ilgi devamı, ihya ve borçlanmaları, diğer ödemeler ve yardımlar ile emeklilik ikramiyeleri hakkında bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılır ve bu maddenin uygulanmasında mülga 2829 sayılı Kanun hükümleri ayrıca dikkate alınır…” hükmüne yer verilmiştir.

İş Mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulmuş istisnai nitelikte özel mahkemelerdir. Davaya konu uyuşmazlık, dayanağı işlem ve olayların meydana geldiği tarih itibariyle yürürlükte bulunan 5434 sayılı Kanun’dan kaynaklanmakta olup, görev alanına girmediğinden İş Mahkemelerinde çözümlenmesi mümkün değildir.

Ne var ki; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 2’nci maddesinde, kimler aleyhine idari yargıda dava açılabileceği açıklanmış olup, gerçek kişiler ile özel hukuk tüzel kişileri hakkında idari yargı yerinde dava açılamayacağı hususu da gözetildiğinde ve dava konusu uyuşmazlığın çözümünde genel mahkemelerin görevli olduğu nazara alınmaksızın, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5314, Karar No: 2013/6975, Tarih: 19.03.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/5314 E.  ,  2013/6975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan kredi kullandığını ancak farklı isimler altında ücret alındığını belirterek, kendisinden haksız yere tahsil edilen 3.438,34 TL nin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, HMK.'nın 320.maddesi uyarınca dosya üzerinden karar verilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; bu karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1.Savunma hakkı Anayasanın 36.maddesinde güvence altına alındığı gibi, karar tarihinde yürürlükte bulunan HMK.nun 27.maddesi hükmüne göre de, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip olup, başka bir anlatımla, davalıya savunma hakkını kullanma olanağı verilmeden hüküm kurulamaz. HMK.'nın 320/1.maddesinde "mahkeme mümkün olan hallerde tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar vereceği" belirtilmişse de bunun ancak ön inceleme aşamasında ve "mümkün olan hallerde" olduğu belirtilmek suretiyle yasanın uygulama alanı dar bir çerçeve ile belirlenmiştir. HMK'nın 27.maddesinde belirtildiği üzere davanın taraflarının, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakları mevcut olup, bu hak çerçevesinde tarafların açıklama ve ispat hakkını kullanabilmeleri gerekmektedir. Hukuki dinlenilme hakkının usul hukukundaki bir diğer yansıması ise, HMK madde 297/ 1-c bendinde yer almış olup buna göre, mahkemelerin gerekçeli kararlarında, tarafların iddia ve savunmalarının özeti, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan deliller, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi ile sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebeplerin belirtilmesi gerektiği vurgulanmaktadır. Hal böyle olunca, tarafların hukuki dinlenilme hakkı bağlamında ilk derece mahkemesince duruşma yapılması kural olup, mahkemece tarafların iddia ve savunmalarının toplanarak duruşma açılması ve tarafların açıklamaları dinlenildikten sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken dosya üzerinde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirir.

2.Bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2.bentte açıklanan nedenle, davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 19.3.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/158, Karar No: 2019/4384, Tarih: 13.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/158 E.  ,  2019/4384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 27/01/2016 gün ve 2015/998 - 2016/140 sayılı kararı düzelterek onayan Daire'nin 19/09/2017 gün ve 2016/5198 - 2017/4482 sayılı kararı aleyhinde davalı Yimpaş Yozgat İht. Mad. Paz. ve Tic. A.Ş. ve ... vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillinden yüksek faiz getireceği ve istendiği an geri ödeneceği garantisi ile (17.895,21) Euro tahsil edildiğini, daha sonra müvekkiline bu paranın geri ödenmesinin mümkün olmadığının bildirildiğini, davalıların Bankacılık Kanunu'na aykırı şekilde mevduat topladığını, SPK'na aykırı olarak aracılık faaliyetinde bulunup hisse senetlerini halka arz ettiklerini, bu konuda davalı ... ve dava dışı diğer yöneticiler hakkında verilen ceza kararının kesinleştiğini, şirket defterlerinin de usulüne uygun tutulmadığını ve bu konuda da anılan yöneticiler hakkında mahkumiyet kararı verilip kesinleştiğini ileri sürerek, müvekkilinin davalı şirketle ortaklık ilişkisi bulunmadığının tespitini, şimdilik (17.895,21) Euro karşılığı (33.281,51) TL'nin temerrüt faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kısmen kabulü ile, davacıyla davalı şirket arasında geçerli bir ortaklık ilişkisi bulunmadığının tespitine, 32.309,82 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce faiz cinsi yönünden düzeltilerek onanmıştır.

Davalı Yimpaş Yozgat İht. Mad. Paz. AŞ. ve ... vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalılar Yimpaş Yozgat İht. Mad. Paz. ve Tic. A.Ş. ve ... vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar Yimpaş Yozgat İht. Mad. Paz. ve Tic. A.Ş. ve ... vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 27,10 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 389,49 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalılar Yimpaş Yozgat İht. Mad. Paz. ve Tic. A.Ş. ve ...'dan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 13/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2995, Karar No: 2017/5187, Tarih: 31.10.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/2995 E.  ,  2017/5187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı (iki kez), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (iki kez), tehdit

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüs, nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüs, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (iki kez) ve tehdit suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüs, nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüs ve tehdit suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümlerden sonra 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısı, sanık ile müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi

mümkün bulunduğundan, hükümlerde yer alan TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümlerin çıkartılarak yerlerine “Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı da nazara alınmak kaydıyla sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkralarının uygulanmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan (iki kez) kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan (iki kez) kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Dosya içeriğine göre sanığın, değişik tarihlerde mağdurenin evine gelerek nitelikli cinsel saldırılarda bulunduğu sırada ve eylemlerle sınırlı süre ile mağdurenin iradesiyle hareket edebilme imkanının ortadan kaldırılmasının kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturmayacağı, kişinin vücudunun suçun konusu olması sebebiyle, mağdurenin hareket edebilme özgürlüğü ortadan kaldırılmadan bu suçun işlenemeyeceği, dosya kapsamına göre de sanığın, mağdurenin hürriyetini kısıtlayan başkaca bir hareketinin bulunmaması karşısında, mevcut haliyle eylemlerin sadece nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüs olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan da mahkumiyet kararları verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ile müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 31.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1248, Karar No: 2020/10567, Tarih: 08.09.2020

**19. Ceza Dairesi         2020/1248 E.  ,  2020/10567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi( Çocuk Mahkemesi Sıfatıyla)

SUÇ : 6831 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümletr temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk ... müdafi ve suça sürüklenen çocuk ...'in temyiz talebine yönelik incelemede,

Suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı bulunan suçun 6831 sayılı Orman Kanunu'na aykırılık suçunu oluşturması ve 6831 sayılı Kanunun 83. maddesinde de orman suçlarının acele mevaddan olduğu şeklindeki düzenleme nedeniyle, Orman Kanunu'na aykırılık suçlarından açılan davaların adli tatil içinde görüleceği, dolayısıyla da temyiz sürelerinin işlemeye devam edeceğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk müdafiinin 24/07/2019 tarihinde ve suça sürüklenen çocuğun 26/07/2019 tarihinde tebliğ olunan kararı, CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra 02/09/2019 ve 05/08/2019 tarihinde temyiz etmeleri nedeniyle temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye kısmen uygun olarak REDDİNE,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

2-Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebine yönelik incelemede,

Yükletilen suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın Kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 08/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/254, Karar No: 2015/15519, Tarih: 16.12.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/254 E.  ,  2015/15519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı ... ve 33 arkadaşından ölü olanların verasete esas nüfus kayıtlarının dosya içerisine konulmadığı anlaşılmakla, taraf teşkilinin sağlıklı biçimde kontrol edilebilmesi için; davacılar ..., ..., ... (...), ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...,, ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ın güncel nüfus kayıtları ile ölü olanların verasete esas nüfus kayıtlarının getirtilerek dosya içerisine konulması, dosyanın tekrar geri çevrilmesine mahal vermemek ve dosyayı sürüncemede bırakmamak amacıyla nüfus kayıtları dosya içerisine getirtildikten sonra temyiz incelemesine gönderilmeden evvel mahkemesince güncel nüfus kayıtlarından davacılara yapılan tebligatlar tekrar gözden geçirilerek, eksiklik bulunduğu takdirde bu kişilere tebligat yapılarak temyiz süresinin beklenmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere, Dairemizce geri çevrilmesine karar verilen ve bu dosyayla bağlantılı olan Mahkemenizin 2003/5, 2006/8, 2006/10, 2006/15, 2006/16, 2006/19, 2006/20, 2006/23, 2006/26, 2006/27, 2006/28, 2006/29, 2006/32, 2006/33, 2006/34, 2006/39, 2006/42, 2006/43 ve 2006/44 Esas sayılı dosyaları ile aynı anda gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/308, Karar No: 2010/1933, Tarih: 19.04.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/308 E.  ,  2010/1933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

...mirascıları; ...ve ... ile Hazine aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılamasında davanın açılmamış sayılmasına dair Bala Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 25.04.2002 gün ve 265/80 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ...vekili tarafından davalı Hazine aleyhine açılan tapu iptali ve tescil davasının kabulüne ilişkin hükmün davalı Hazine vekili tarafından temyizi üzerine Dairenin 1.7.1999 tarihli ilamı ile eksik araştırma yapılmış olduğu gerekçesi ile bozma sevk edilmişti. Mahkemece bozmaya uyulduktan sonra yapılan yargılama sonunda davacının en son davasını 20.11.2001 tarihli oturumda takipsiz bıraktığı dikkate alınarak HUMK.nun 409/5 ve son fıkraları gereği davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi üzerine; hüküm, yargılama sırasında ölen ...’in mirasçıları vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacı tarafından davanın 25.9.1986 ve 16.4.1987 tarihli oturumlarda takipsiz bırakıldıktan sonra yenilenmesi üzerine yapılan yargılama sonrasında son olarak 20.11.2001 tarihli oturumda da takipsiz bırakılması üzerine yazılı şekilde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir. Mahkemece son takipsiz bırakmadan sonra iki celse yargılama yapılmış ise de; mahkemenin açılmamış sayılmasına ilişkin kararı tespit niteliğinde olduğuna, dava son kez takipsiz bırakılan 20.11.2001 tarihi itibarıyla kanundan dolayı açılmamış sayıldığına göre bu yöne ilişen temyiz itirazları yerinde değildir. Diğer yandan dava, 26.2.1985 tarih 3156 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 5.4.1985 tarihinden sonra 24.2.1986 tarihinde açılmış olduğuna göre, aynı kanunla değiştirilen HUMK.nun 409/son fıkra uyarınca “ilk yenilemeden sonra bir defadan fazla takipsiz bırakılmaz” düzenlemesinin somut olayda uygulanarak yazılı şekilde hüküm kurulmasında da usul ve kanuna aykırı bir yön bulunmamaktadır. (Yargıtay HGK.nun 07.04.2010 tarih 2010/7-187 E. 2010/209 K.)

Yukarıda açıklanan nedenle davacı ... mirasçıları vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı davacılara ait 17,15 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 19.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.