muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6334, Karar No: 2014/1035, Tarih: 13.02.2014

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; 6098 sayılı Türk Borçlar Yasası'nın 167. maddesi ile “Aksi kararlaştırılmadıkça veya borçlular arasındaki hukuki ilişkinin niteliğinden anlaşılmadıkça, borçlulardan her biri, alacaklıya yapılan ifadan, birbirlerine karşı eşit paylarda sorumludurlar. Kendisine düşen paydan fazla ifada bulunan borçlunun, ödediği fazla miktarı diğer borçlulardan isteme hakkı vardır. Bu durumda borçlu, her bir borçluya ancak payı oranında rücu edebilir. Borçlulardan birinden alınamayan miktarı, diğer borçlular eşit olarak üstlenmekle yükümlüdürler.” hükmünün düzenlendiği, somut davada; taraflar arasındaki teselsülün sözleşmeden kaynaklanması ve mahkeme kararı ile de belirgin olması nedeniyle, anılan madde uyarınca iç ilişkide kendi aralarında eşit olarak sorumlu oldukları, böylece davacının ödediği dava konusu paranın yarısını davalıdan isteyebileceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 86.814,81 TL'nin dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davalı vekilinin temyiz itirazları yönünden;

Dava, dava dışı Odunpazarı Belediye Başkanlığı'na ödenen ilama dayalı alacağın rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, 6098 sayılı TBK'nın 167. maddesi hükmüne dayalı olarak ödenen bedelin yarısından davalının sorumlu olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuştur. Davalı ile dava dışı Odunpazarı Belediye Başkanlığı arasındaki 10.11.1997 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 4. maddesinde, yüklenici şirketin inşaat sözleşmesini S.S. ... Konut Yapı Kooperatifi'ne devredeceği, bu durumda dahi yüklenici şirketin sorumluluğunun arsa sahibine karşı kooperatif ile birlikte müşterek borçlu müteselsil kefil sıfatıyla devam edeceği kabul edilmiştir.

Taraflar arasındaki 15.12.1997 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde ise, davalı şirketin arsa sahibini temsilen, davacı kooperatifin yüklenici sıfatıyla sözleşmeyi imzaladığı; sözleşmenin cezai şartlar başlıklı 2. maddesinde de, 15.09.2001 tarihinden sonra mal sahiplerine ait her bir daire için 200,00 DM 'nin yüklenici tarafından mal sahiplerine verileceği hükmü kabul edilmiştir.

Taraflar arasındaki 15.12.1997 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde ise, davalı şirketin arsa sahibini temsilen, davacı kooperatifin yüklenici sıfatıyla sözleşmeyi imzaladığı; sözleşmenin cezai şartlar başlıklı 2. maddesinde de, 15.09.2001 tarihinden sonra mal sahiplerine ait her bir daire için 200,00 DM 'nin yüklenici tarafından mal sahiplerine verileceği hükmü kabul edilmiştir.

Eskişehir Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2004/591E, 2009/481 K. sayılı dosyasında 09.03.2001 tarihi ile dava tarihi olan 27.09.2004 tarihleri arasındaki döneme ilişkin kira tazminatına hükmedilmiştir. Bu durumda mahkemece, 09.03.2001 ile 15.09.2001 tarihleri arasında, 10.11.1997 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca yüklenici U.... Emlak İnş. Tic. ve San. Ltd. Şti.'nin; 15.09.2001 tarihinden sonra ise 15.02.1997 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca davacı kooperatifin sorumlu olacağının kabulü ile ödenen gecikme tazminatı ve yargılama giderlerinin bu dönemlere isabet eden kısımlarının belirlenmesi için bilirkişi raporu alınıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, borçlular arasındaki hukuki ilişkiden anlaşılamayan veya aksi kararlaştırılmadıkça uygulanması gereken TBK'nın 167. maddesi uyarınca hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ :Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, davacının fazla yatırdığı ile davalıdan alınan peşin harçların istek halinde iadelerine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 13.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4187, Karar No: 2010/7362, Tarih: 22.06.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/4187 E.  ,  2010/7362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MARMARİS 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/11/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, ortak miras bırakanın tapu  kaydına dayalı olarak adına tespit edilen 91 ada 34 parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının kesinleşmesinden önce taşınmazını 4.6.1959 tarihinde ve satış suretiyle davalı oğluna temlik ettiğini, bu nedenle de tespitinin düzeltilerek davalı adına sicil oluşturulduğunu, yapılan işlemin diğer mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, bilahare taşınmazın ifraz gördüğünü ve davalı adına 243 ada 126 sayılı parselin kaydedildiğini ileri sürüp, tapu iptali ve miras payları oranında tescil isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, iddiaların doğru olmadığını, miras bırakanın dalgıç iken, 1953 yılında vurgun yiyerek felç olduğunu ve bilahare paraya ihtiyacı nedeniyle çekişmeli taşınmazı sattığını, miras  bırakana bedelini altın olarak ödediğini belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar  verilmiştir.

Karar, taraflarca süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 22.6.2010  Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat  H. K. ile  temyiz eden vekili Avukat C. O.geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup; mahkemece, miras bırakanın davalıya yapmış olduğu temlikin diğer mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olmadığı belirlenmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacıların tüm temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Davalının, temyiz itirazlarına gelince;

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup; mahkemece, miras bırakanın davalıya yapmış olduğu temlikin diğer mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olmadığı belirlenmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacıların tüm temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Davalının, temyiz itirazlarına gelince;

Davadaki istek, pay oranında iptal ve tescil olduğuna ve yargılama sırasında çekişmeli taşınmazın keşfen belirlenen dava tarihindeki değeri itibariyle noksan harç tamamlandığına göre; davalı lehine davacıların miras paylarına isabet eden dava değeri üzerinden karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca vekalet ücreti tayin ve takdiri gerekirken, dava dilekçesinde gösterilen değer nazara alınarak noksan avukatlık parasına hükmedilmiş olması doğru değildir. Davalının temyiz itirazı yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden taraflardan davalı vekili için 750.00.-TL. duruşma avukatlık parasının diğer temyiz edenden alınmasına,  22.6.2010  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3239, Karar No: 2019/7558, Tarih: 20.05.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/3239 E.  ,  2019/7558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz dışı sanık Ahmet İyikan’ın ifadesinde suç tarihinde saat 03.30 sıralarında tırın yanına giderek eylemin icrasına başladıklarını belirtmesine ve suç tarihinde gece vaktinin 04.14 te sona erdiğinin anlaşılmasına göre atılı suçun geceleyin işlenmesi nedeni ile sanığın cezasından 5237 sayılı TCK’nun 143. maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi ile devriye gezen kolluk görevlilerince tırdan mazot çekerken görülüp kovalamaca ile yakalanan sanık hakkında, yakalamadan sonra olay yerinde elde edilerek mağdura teslim edilen mazotun rızai olarak iadesi gerçekleşmediği ve sanığın bizzat pişmanlık göstererek iadeyi sağlamadığı halde, sanığa verilen cezadan etkin pişmanlık nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 168/1. maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi hususları, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibari ile infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiriler dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 20.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1152, Karar No: 2018/4153, Tarih: 12.04.2018

**8. Ceza Dairesi         2018/1152 E.  ,  2018/4153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıklara yüklenen suçun yasa maddesinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırı itibariyle suç tarihi olan 25.10.2005 ’ten temyiz inceleme gününe kadar 5237 sayılı TCK.nun 66/1...e, 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; katılan kurum vekilinin itirazları bu nedenle yerinde görülmekle, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan Yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanıklar hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK.nun 66/1...e, 67/4. ve CMK.nun 223/8. maddeleri gözetilerek DÜŞÜRÜLMESİNE, 12.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/131, Karar No: 2021/1967, Tarih: 25.01.2021

**4. Ceza Dairesi         2019/131 E.  ,  2021/1967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Düşme

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın tehdit eylemlerinin müşteki ... ve mağdur ...’na karşı olup, mağdur ...’e karşı bir eylemin bulunmadığı, hükmün mağdur ....tarafından temyiz edilmediği, müşteki ...’in sanık ile uzlaşması nedeniyle bu müşteki yönünden kamu davasının düşmesine karar verildiği, mağdur ...’in suçtan doğrudan zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece Kanuna aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, mağdura bu niteliği ve dolayısıyla Kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 25.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17959, Karar No: 2014/20142, Tarih: 23.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/17959 E.  ,  2014/20142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/03/2014

NUMARASI : 2013/727-2014/144

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı Bakanlığa bağlı Gebze Devlet Hastanesinin temizlik işini üstlendiğini, edimini layıkıyla yerine getirmesine rağmen davalının 5510 sayılı yasanın 81/1-1 maddesine aykırı olarak hakediş ödemelerinden kesintiler yaptığını ileri sürerek 6800 TL.nın faiziyle birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı, Gebze Mahkemelerinin yetkili olduğunu savunmuş, esastanda davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, 6640,65 TL.nın davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı eldeki davada, davalı ile yaptığı hizmet sözleşmesi uyarınca Gebze Devlet Hastanesinin işlerini yürüttüğünü belirterek hakediş ödemelerinden yapılan kesintilerin tahsilini istemiş, davalı ise süresinde verdiği cevap dilekçesi ile Gebze Mahkemesinin yetkili olduğunu savunarak yetki itirazında bulunmuştur. Dosyada bulunan sözleşmelerin incelenmesinde, sözleşme konusu edimin ifa yerinin Gebze olduğu, sözleşmede de Gebze Mahkemesinin yetkili kılındığı anlaşılmaktadır. Dava ise davalının ikametgahı (davalı Bakanlığın bulunduğu yer) mahkemesinde veya sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde değil, davacı şirketin bulunduğu Kocaeli'nde açılmıştır. Oysaki sözleşmenin ifa edildiği yer mahkemesi olan Gebze Mahkemesi yetkili olup, davalıda süresinde yetki itirazında bulunmuş olmakla davanın yetkili ve görevli Gebze Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerekir. Mahkemece, değinilen bu yön gözetilerek yetkisizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bent uyarınca davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 23.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2453, Karar No: 2014/9260, Tarih: 07.05.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/2453 E.  ,  2014/9260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerde teşebbüs hükümleri uygulanırken 5237 sayılı TCK'nın 35/2 maddesi yerine 62 maddesinin yazılması yerinde düzeltilmesi olanaklı maddi hata olarak kabul edilmiştir.

Sanığın, mağdurlardan hırsızladığı ayakkabıları, poşet içerisine koyup sokak üzerinde yaya olarak giderken mağdur ...'nın balkondan bakıp durumdan şüphelenerek karakola ihbar etmesi üzerine, ayakkabılar ile beraber yakalandığı ve izlemede kesinti oluştuğunun anlaşılması karşısında; hırsızlık suçununu tamamlanmış olduğu gözetilmeksizin, kalkışma aşamasında kaldığından bahisle sanığın cezasından 5237 sayılı TCK'nın 35/2 maddesi uyarınca indirim uygulanması ve 5237 sayılı TCK’nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının,765 sayılı TCK’nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Yasanın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun, koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği ve anılan Yasa maddesinin her suç için ayrı ayrı uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Ancak;

5237 sayılı Yasanın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun, koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği ve anılan Yasa maddesinin her suç için ayrı ayrı uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanığın mağdur ...' e yönelik hırsızlık için kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak yerine ve sanığın mağdur ...' ya yönelik hırsızlık suçu için kurulan hükme ilişkin bölüme “Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkûmiyetinin yasal sonucu olarak sanığın 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin (a), (b), (c), (d) ve (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; anılan maddenin 3. fıkrasında yazılı kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına" cümlesinin yazılmasına suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/14592, Karar No: 2019/17741, Tarih: 10.12.2019

**12. Hukuk Dairesi         2018/14592 E.  ,  2019/17741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 Sayılı Kanun ile değişik İİK'nin 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 Sayılı HMK'nin 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA, alınması gereken 44,40 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, 10/12/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1174, Karar No: 2015/2519, Tarih: 06.11.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1174 E.  ,  2015/2519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bakırköy 14. İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 08.04.2013 gün ve 2009/805 E., 2013/427 K. sayılı kararın incelenmesi davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesi’nin 12.07.2013 gün ve 2013/14521 E., 2013/17502 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Hukuk Genel Kurulundaki görüşme sırasında, esasa girilmeden önce, dava konusu alacak miktarı itibariyle direnme kararına karşı temyiz yasa yolunun açık olup olmadığı, ön sorun olarak incelenmiştir.

1 Ekim 2011 tarihinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) yürürlüğe girmiş; anılan Kanunun 450.maddesiyle de 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ek ve değişiklikleriyle birlikte tümüyle yürürlükten kaldırılmıştır. Bununla birlikte yasa koyucu uygulamada birtakım sorunların ortaya çıkmasını engellemek için, 6100 Sayılı Kanuna geçiş hükümlerini ayrıca düzenlemiştir.

6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen geçici madde 3 (Ek:31.03.2011– 6217/30 md.) göre bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun’un 26.9.2004 tarih ve 5236 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 427’nci ilâ 454’ncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacaktır.

Bilindiği üzere, 21.7.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun”; yürürlük tarihinden sonra mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar TL; yine yürürlük tarihinden sonra Yargıtay Daireleri ve Hukuk Genel Kurulunca temyiz incelemesi sonucunda verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilebilmesi için 440/III-1. maddesinde aranan parasal sınırı da altı milyar TL olarak değiştirmiştir. 5219 ve 5236 sayılı Kanunlara göre katsayı artışı uygulanarak bu sınırlar yıllar itibariyle arttırılmıştır.

16.07.1981 gün ve 2494 sayılı Kanun'un geçici maddesi ile temyiz ve karar düzeltme sınırlarına ilişkin değişikliklerin, Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra verilecek nihai kararlara yönelik temyiz ve karar düzeltme istemleri hakkında uygulanacağı belirtilmiş; dolayısıyla, dava hangi tarihte açılmış olursa olsun, temyiz ve karar düzeltme sınırlarının saptanmasında, hakkında bu yollara başvurulan hükmün verildiği tarihteki yasal durumun esas alınacağı kabul edilmiştir.