muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/36126, Karar No: 2014/21438, Tarih: 17.06.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/36126 E.  ,  2014/21438 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/226391

MAHKEMESİ : İzmir 3. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2012

NUMARASI : 2011/469 (E) ve 2012/304 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mala zarar verme ve hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine mahkemece mala zarar verme suçundan verilen adli para cezasının kesin olduğu belirtilerek 23.05.2012 tarihli ek kararla temyiz isteminin reddine karar verilip müdafiiye tebliğ edildiği ve anılan ek kararın müdafii tarafından temyiz edilmediğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında hırsızlık suçuna yönelik hükme hasren yapılan incelemede,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 Sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanunkoyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın temyiz dışı sanık S.. Ş.. ile iştirak iradesi içinde eylemi gerçekleştirerek suç konusu işyerinden toplam değeri 50,00 TL eder iki adet tişört ve bir adet şapkayı çaldığı, buna göre; suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık B.. B.. müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 17.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13752, Karar No: 2013/12246, Tarih: 18.04.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/13752 E.  ,  2013/12246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen gerekçeli kararın, sanığın kovuşturma sırasında belirttiği "... mahallesi, ... sitesi, .../Blok Daire ... .../Ordu" adresine tebliğ edilmediği, sanığın ikamet etmediğini beyan ettiği "... mahallesi, .../Ordu" aynı konutta oturduğunu beyan eden kardeşi ...'ya tebliğ edildiği anlaşılmakla, yapılan tebligatın usulsüz olması nedeniyle, sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, cezanın ertelenmediğine, lehe hükümlerin uygulanmadığına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün (ONANMASINA), 18.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11980, Karar No: 2018/5904, Tarih: 06.06.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/11980 E.  ,  2018/5904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tahkim davası hakkındaki Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetinin 17.03.2015 tarih ve 2015/İHK.258 sayılı kararının davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Başvuranlar Sigorta Tahkim Komisyonuna başvurusunda; Koltuk ferdi kaza sigortası olmayan otobüsün karıştığı kazada davacıların çocuğu ...'in vefat ettiğini, ... tarafından talebin usulsüz olarak reddedildiğini beyanla 80.000,00 TL tazminatın başvuru tarihinden itibaren gecikme bedeliyle tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, şehir içi taşımacılığı yapan idaresi mahalli idareye bırakılan minibüsün ferdi koltuk sigortası yapma zorunluluğu bulunmadığından davanın reddini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, başvuranlar talebinin kabulü ile 80.000,00 TL tazminatın, 24.02.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte Güvence Hesabından alınarak başvuranlara verilmesine karar verilmiş, davalı vekili tarafından karara itiraz edilmiştir.

Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem heyetince itiraz üzerine; itirazın reddine karar verilmiş; hakem kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan

itiraz hakem heyeti kararının ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 5.437,10 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 06/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13062, Karar No: 2014/19238, Tarih: 21.10.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/13062 E.  ,  2014/19238 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul 10. İş Mahkemesi

Tarihi : 02/04/2014

Numarası : 2013/341-2014/291

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili Mahkemenin bozma öncesi verdiği 08.11.2012 tarih ve 2009/480 Esas 2012/627 Karar sayılı kararını temyiz ettikleri halde, temyiz dilekçesinin dosya içerisinden çıkarılması nedeni ile kararın sadece davalı tarafından temyiz edilmiş gibi değerlendirme yapılarak bozulduğunu, davacı taraf olarak kendi temyiz taleplerinin incelenmediğini ileri sürmüş olup, UYAP kayıtlarının tetkikinde davacı vekilinin 16.11.2012 harç tarihli taralı olmayan temyiz dilekçesi ile kararı temyiz ettiği ancak temyiz dilekçesinin dosya içinde bulunmaması nedeni ile davalı temyizi bakımından değerlendirme yapıldığı, davacı tarafın süresinde harcını yatırarak yaptığı temyiz talebinin hak kaybına neden olmamak için incelenmesi ve bu nedenle Dairemizin bozma kararının ve bu karara uyularak verilen mahkeme kararının ortadan kaldırılması gerektiği anlaşılmakla;

Dairemizin 21.03.2013 gün ve 2013/7050 Esas 2013/4110 Karar sayılı BOZMA kararı ile bu bozma kararına uyularak verilen İstanbul 10. İş Mahkemesi'nin 02.04.2014 tarih ve 2013/341 Esas 2014/291 Karar sayılı kararı ORTADAN KALDIRILMALI, Mahkemenin 08.11.2012 tarih ve 08.11.2012 tarih ve 2009/480 Esas 2012/627 Karar sayılı kararı davalı ve davacı temyizi bakımından incelenmelidir.

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının ve davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalı şirkete ait romörkorde gemi adamı olarak çalıştığını, 15 gün 24 saat çalışıp 15 gün dinlendiğini, bu çalışmasının milli bayram ve genel tatil günlerinde de devam ettiğini, bu çalışma şeklinin işe girdiği tarihten 01.07.2009 tarihine kadar devam ettiğini iddia ederek fazla mesai, milli bayram ve genel tatil ücreti ile ikramiye alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı savunmasında bulunmuş ve iddialarının asılsız olduğunu ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece istek kısmen hüküm altına alınmıştır.

Davalı vekili, zamanaşımı savunmasında bulunmuş ve iddialarının asılsız olduğunu ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece istek kısmen hüküm altına alınmıştır.

Davacı gemi adamı olarak çalışmakta olup uyuşmazlığın, 854 sayılı Deniz İş Kanunu'na göre çözülmesi gerektiği açıktır. Deniz İş Kanunu'nun 26.maddesinde açıkça günlük ve haftalık yasal çalışma süresi belirlendiğinden günlük 8 saati geçen çalışmalar doğrudan fazla saatlerle çalışma olarak değerlendirilmeli ve istek dönemi itibari ile %25 zamlı saat ücreti üzerinden hesaplanmalıdır. Hal böyle olunca, davacı 15 gün 24 saat çalışıp 15 gün dinlendiğinden ayda 15 gün 24 saat çalışmaktadır. 24 saatlik bir sürede bir insanın hiç ara vermeden, dinlenmeden, ihtiyaçlarını gidermeden çalışması insan takati ve hayatın olağan akışına aykırı olduğundan 24 saatlik dilimde 16 saat çalıştığına ilişkin bilirkişi heyeti ve mahkeme kabulü yerindedir. Buna göre davacı 15 gün günde 16 saat çalışmakta ve günlük 8 saati aşan 8 saat, ayda ise 8x15=120 saat fazla sürelerde çalışmaktadır.

Öte yandan dosya içinde bulunan davacının üyesi bulunduğu sendika ile davalı işveren arasında imzalanan TİS'nin 45.maddesinde işçi ve işverenin işçinin ayda 56 saat fazla mesai yapması konusunda mutabık kaldıkları hükmü yeralmaktadır. Ayrıca işçiye aylık olarak ödenen ücretin içinde fazla mesai ücretinin de olduğu konusunda anlaşmaya varılmıştır. 854 sayılı Deniz İş Kanunu'nun fazla sürelerle çalışmayı düzenleyen hükümlerinin bazılarının uygulanması idari para cezası ile teminat altına alınmış uygulanması zorunlu hükümler olduğundan TİS ile işçi aleyhine aksinin kararlaştırılması mümkün değildir. Böyle hükümlerin varlığı halinde işçi lehine olan hükümler geçerli olacaktır. Bu itibarla 01.07.2006-31.12.2008 arasındaki dönemi kapsayan TİS'nin fazla mesainin aylık ücrete dahil olduğuna dair hükmüne sınırlı bir şekilde değer vermek gerekmektedir. TİS hükmüne göre taraflar işçinin aylık 56 saat fazla mesai yapması konusunda mutabık kalmışlardır. Nitekim bordroların çoğunda davacı işçi lehine aylık 56 saat üzerinden fazla mesai ücreti tahakkuk ettirildiği ve aylık sabit ücretle birlikte ödendiği görülmektedir. Davalı aylık çoğu 56 saat olan bu fazla mesai süresinin yazılı kayda yani 854 sayılı Deniz İş Kanunu'na göre tutulması zorunlu vardiya çizelgelerine, fazla sürelerle çalışmaya ilişkin noter tasdikli defter kayıtlarına dayandığını ispat edemediğine göre,bordro tahakkuklarının davacının daha fazlasını isteme hakkını elinden alması mümkün değildir. Bu itibarla davacının istek dönemi içinde ayda 120 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek fazla mesai ücreti bordrolardaki çıplak dönemsel ücret üzerinden hesap edilmeli, bordrolardaki tahakkuklar mahsup edilerek hakkaniyet indirimi de yapılmak sureti ile alacak hüküm altına alınmalıdır.

Milli bayram ve genel tatil çalışma ücreti bakımından ise, davacının çalışma biçimine göre milli bayram ve genel tatil günlerinin yarısında çalıştığına ilişkin kabul dosya kapsamına uygundur. Bu alacak bakımından ise istek dönemine ait bordrolardaki tahakkullar mahsup edilmek sureti ile alacak hesaplanmalı, hakkaniyet indirimi de yapılarak alacak hüküm altına alınmalıdır.

O halde davalı ve davacı vekillerinin bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Dairemizin 21.03.2013 gün ve 2013/7050 Esas 2013/4110 Karar sayılı BOZMA kararı ile bu bozma kararına uyularak verilen İstanbul 10. İş Mahkemesi'nin 02.04.2014 tarih ve 2013/341 Esas 2014/291 Karar sayılı kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, mahkemenin 08.11.2012 tarih ve 2009/480 Esas 2012/627 Karar sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 21.10.2014 gününde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13411, Karar No: 2021/5944, Tarih: 16.09.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/13411 E.  ,  2021/5944 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 51/1-3, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın idaresindeki otomobil ile gündüz vakti, meskun mahalde seyir halinde iken, olay yeri kontrolsüz dört yönlü kavşağa geldiğinde, kendi yönüne "dur" işaret levhasına rağmen ana yola çıktığı ve sağından kavşağa giren otomobil ile çarpıştığı, otomobil içindeki iki kişinin basit tıbbi müdahale ile iyileşebilecek şekilde yaralanmasına asli kusurlu olarak neden olduğu olayda; uzlaştırmacı tarafından tutulan 12.08.2015 tarihli tutanakta özetle şüpheli ...’ın kazadan sonra felç geçirdiğinin telefonla öğrenildiği, şüphelinin ek süreye rağmen görüşmeye gelemediğinin yazılı olduğu, tutanak tarihinden 4 ay sonraki 08.12.2015 tarihli duruşmaya sanığın katılarak ifade verdiğinin ve olay nedeni ile basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığının anlaşıldığı, olaydan sonra felç geçirdiğine dair bir belgeye dosya içinde rastlanılmaması karşısında, uzlaştırma işlemi usulüne uygun olup, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafinin sanığın kusuru olmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Türk Ceza Kanununun 50/3. maddesi gereğince, daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş bulunan onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş sanıkların bir yıl ve daha az süreli, diğer sanıkların ise otuz gün ve daha az süreli hapis cezalarının aynı maddenin birinci fıkrasında yazılı yaptırımlara çevrilmesi zorunlu olup, sanığın adli sicil kaydının incelenmesinde sabıkasız olduğu anlaşılmakla, suç tarihi itibariyle 65 yaşını bitirmiş olan ve daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olan sanık hakkında hükmedilen 8 ay hapis cezasının, TCK'nın 50. maddesinin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi;

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 16.09.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6919, Karar No: 2007/8302, Tarih: 26.06.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/6919 E.  ,  2007/8302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 28.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 14.11.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, dava dışı arsa sahibi ile yüklenici arasındaki arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca yükleniciye bırakılması kararlaştırılan 19 parsel üzerindeki yapılan binanın A1 Blok 3/16 numaralı bağımsız bölümünün tarihsiz adi yazılı sözleşmeyle yükleniciden temlik alınması ve yolsuz tescil nedenine dayalı kayıt iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece muvazaa iddiası kanıtlanmadığından bahisle dava reddedilmiştir.

Hükmü davacı temyiz etmiştir.

Arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinde istisna akdinin diğer bazı türlerinden farklı olarak ödenmesi kararlaştırılan bedel yükleniciye eserin teslimi halinde arsa payı devri şeklinde yapılır. Kural olarak yüklenici eserin tesliminde isteyeceği arsa payını arsa sahibinden doğrudan kendisi talep edebileceği gibi yazılı yapılması koşulu ile bu hakkını Borçlar kanunun 162 ve 163. maddelerine dayanarak üçüncü kişilere de devredebilir. İşte somut olayda, üçüncü kişi konumundaki davacı yükleniciden kazandığı hakka dayanarak taşınmaz tescilini ve yüklenicinin davalı ...’e karşı yaptığı satış işleminin yolsuz tescil olduğunu belirterek eldeki davayı açmış, konut niteliğindeki bağımsız bölüm mülkiyetinin adına tescilini istemiştir. Bu gibi davalarda üçüncü kişi durumundaki davacı şahsi hakkı temellük ettiği iddiasını yükleniciye tescil istemeye hak kazandığını ise arsa sahibine karşı kanıtlamak zorunda olduğundan, davada hem yüklenicinin ve hem de arsa sahibinin diğer davalı gibi taraf durumunu alması zorunludur. Çekişmenin bunların katılımı olmaksızın, delilleri istenip toplanmadan giderilme olanağı yoktur. Kuşkusuz davalı gösterilen Nedim’in durumu da Türk Medeni Kanununun 1023 ve 1024. maddeleri kapsamında değerlendirilmelidir. Ancak;

4822 sayılı kanunla değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki kanununun 3. maddesi (c) bendindeki tanıma göre mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları, (e)bendine göre tüketici; bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan ve yararlanan gerçek ya da tüzel kişiyi, (f)bendindeki tanım gereğince de, satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri ifade eder. Anılan yasanın 23. maddesi hükmünce de tüketici kanunu kapsamında kalan kişiler arasında bu kanunun uygulaması ile ilgili olarak çıkacak her türlü uyuşmazlıklara tüketici mahkemelerinde bakılması gerekir.

Bütün bu anlatımlar kısaca özetlenirse, gerçek kişi olan ve tüketici tanımına uygun davacının, ticari veya mesleki faaliyetler kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek kişiden konut amaçlı olarak satın aldığı iddiasına dayalı davanın 4077 sayılı kanunun 23. maddesi uyarınca tüketici mahkemesinde görülmesi gerekirken kamu düzeninden olan ve re’sen gözetilmesi gerekli görev hususu gözden kaçırılarak çekişmenin esası incelenip dava hakkında yazılı olduğu şekilde hükme varılması doğru değildir.

Karar açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 26.06.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/49735, Karar No: 2013/34284, Tarih: 23.12.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/49735 E.  ,  2013/34284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ (... 4.İŞ)

DAVA :Davacı, ücret alacağı ve izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işçisi olarak uluslararası tır şoförlüğü yaptığını, iş sözleşmesinin emekliliği ile sona erdiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile ücret, bayram tatili çalışma ücreti, vergi iadesi, lastik ücreti ve mazot parası alacaklarının tahsilini, istemiş, birleşen diğer davasında ise yıllık izin ve bakiye ücret alacağının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının emekli olduğuna dair ilgili kurumdan alınmış belge sunmadığını, maaşını almadan çalışmasının hayatın olağan akışına uygun düşmeyeceğini, tüm taleplerinin yersiz olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacıya kurum tarafından, 01.01.2006 tarihinde işten ayrılması 02.01.2006 tarihli aylık tahsis talebine nazaran 22.6.2006 tarihinde aylık bağlandığı, emeklilik nedeni haricinde herhangi birnedenle işyerinden ayrılmasını gerektirecek objektif bir nedenin bulunmadığı, 1475 sayılı yasanın 14.maddesi uyarınca kıdem tazminatına hak kazandığı, yine bilirkişi raporundaki hesaplamalar doğrultusunda toplam izin ve ücret alacağı da olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının aldığı ücret konusunda taraflar arasında uyuşmazlık vardır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının ücreti belirlenirken aylık 3 sefer yaptığı kabul edilip hesaplama yoluna gidilmiş ise de dava ve cevap dilekçesinde davacının çalışma düzeni açıkca ortaya konmamıştır. Dava dilekçesinde çalışma şekli tamamen soyut biçimde yazılmıştır.

Yurtdışı tır şoförlerinin 2 tür çalışma yaptığı bilinmektedir. Birinci tür çalışmada şoförün Türkiye'den aldığı yükü Avrupadaki teslim noktasına götürüp dönmesi söz konusudur. Diğer tür çalışma ise, Türkiye'den ... yolu ile Avrupaya, somut olayda İtalya'daki ... limanına nakledilen yükün limandan alınıp Avrupa içinde dağıtımı, şeklinde olmaktadır. Bu tür dağıtım işi dorsecilik olarak tabir edilmektedir.