muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1078, Karar No: 2012/4229, Tarih: 06.03.2012

**6. Ceza Dairesi         2010/1078 E.  ,  2012/4229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık,Konut dokunulmazlığını bozma, Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Yakınanın 07.10.2006 günü saat 18.00 sıralarında kardeşine iftara gittiğini, eşinin de saat 20.30 sıralarında annesinin evine gittiğini, saat 23.00'da evine geldiğinde ise olayı fark edip durumu polise bildirdiğini beyan ettiği, yakınanın mahkemede de aynı beyanını tekrar ettiği, 28.12.2006 tarihli Yakalama, Üst Arama, Teslim Teselsüm Tutanağında da; “... sanığın, seyir halinde olan polis aracını durdurarak 'ben ..., beni arıyormuşsunuz' demesi üzerine, sanığa ... ilçesi ... mahallesi ... nolu sokak no: ... adresinde meydana gelen bir başka hırsızlık olayı ile ilgili parmak izi tespitli olarak arandığı söylenerek yakalandığının” belirtildiği, kollukta tanık olarak ifadesine başvurulan ...'un 28.12.2006 tarihli beyanında ise; “... iftarını yapıp dükkanını açmak üzere teravih namazının saatinde ... nolu sokakta uzun boylu bir şahıs ile kısa boylu iki şahsın bir araca binerek gittiklerini, durumlarından şüphelenmediğini, hırsızlık olayını duyunca gördüklerini yakınana anlattığı, yakınanında tanık olarak ifade vermesini istediğini...” beyan ettiği ve somut olaya ilişkin olarak tanığın sanığı teşhis ettiğinin anlaşılması karşısında,

Öncelikle; olayın tek tanığı olan ...'un olay hakkındaki ayrıntılı beyanı saptanıp, sonuca göre delillerin bir bütün halinde değerlendirilip birini diğerinden üstün tutan nedenlerde açıklanıp tartışıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayini yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a- Atılı suçun gece sayılan zaman diliminde işlenip işlenmediğinin duraksamaya yer bırakmayacak biçimde tespiti bakımından, yakınanın eşinin tanık olarak dinlenip, eksiklikler giderildikten sonra karar yerinde gösterilip tartışılmadan,

5237 sayılı TCK’nun 143. maddesi uyarınca cezada artırım yapılması, uygulamaya göre de; sanık hakkında hırsızlık suçundan temel ceza alt sınırdan belirlendiği halde 5237 sayılı TCK.nun 143.maddesi ile uygulama yapılırken gerekçe gösterilmeden cezanın en üst oranda arttırılması ile kararın içerisinde de çelişki yaratılması,

b- Tekerrüre esas alınan önceki ilamın denetim olanağı verecek biçimde karar yerinde gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

c -Sanık verilen hapis cezalarının kanuni sonucu olarak; 5237 sayılı TCK’nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun, kendi altsoyu açısından koşullu salıverme tarihine; kendi altsoyu dışındaki kişiler yönünden ise, cezanın infazı tamamlanıncaya kadar süreceğinin gözetilmemesi,

b- Tekerrüre esas alınan önceki ilamın denetim olanağı verecek biçimde karar yerinde gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

c -Sanık verilen hapis cezalarının kanuni sonucu olarak; 5237 sayılı TCK’nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun, kendi altsoyu açısından koşullu salıverme tarihine; kendi altsoyu dışındaki kişiler yönünden ise, cezanın infazı tamamlanıncaya kadar süreceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle kısmen istem gibi BOZULMASINA, 06/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8071, Karar No: 2011/9308, Tarih: 14.07.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/8071 E.  ,  2011/9308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 29.06.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29.11.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

Nizalı taşınmazın Pozantı ilçesi Akçatekir Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında ...,...,... Gedik, ...,... adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, nizalı yere yakın mesafede Huzur mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.01.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

Nizalı taşınmazın bulunduğu bölge herkesçe bilinen maruf ve meşhur “Tekir yaylasıdır” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu

./..

2011/8071 - 9308 - 2 -

uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin kadim yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK'nun 238/2.maddesine göre “Maruf ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu Tekir Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin Çukurova'ya nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık yapı olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.

Mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırılık yoktur. Davalı vekilinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 03.06.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç

./..

2011/8071 - 9308 - 3 -

bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

09.03.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gerçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 14.07.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6966, Karar No: 2017/8107, Tarih: 10.04.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/6966 E.  ,  2017/8107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 3600 prim ödeme günü ve 15 yıl sigortalılık süresini doldurması nedeni ile iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini belirterek kıdem tazminatı ve birkısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin görevinin gereğini yerine getirmemesi ve morg girişi önünde sigara içmesi nedeni ile İş Kanunu 25/2. maddesi gereğince haklı sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Dosya içeriıine göre, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacı tanığı ...'ın beyanları esas alınmış ve davacının tüm çalışma dönemi boyunca hafta içi beş gün 08.00-18:00, cumartesi günleri 08.00-13:00 ve ayda iki pazar günü çalıştığı kabul edilerek fazla mesai ücreti alacağı hesaplanmıştır. Ancak beyanı esas alınan bu tanık 2012 yılı Ocak ayında işe girdiğini belirtmiş olup davacının daha önceki çalışmalarına ilişkin görgüye dayalı bilgisi olma imkanı bulunmamaktadır.Bu sebeple fazla mesai ücreti alacağının 2012 yılı Ocak ayından itibaren, davacının belirtilen saatler arasında çalıştığı kabul edilerek hesaplanması isabetli isede, daha önceki dönemler bakımından diğer tanıkların beyanlarının dikkate alınmaması doğru olmamıştır.

Davacı tanığı ..., davacının ameliyathanede uzun süre çalıştıktan sonra mutfak bölümüne alındığını ve burada birlikte üç yıl kadar çalıştıklarını beyan etmiştir. Ameliyathanede 18:00-09:00 saatleri arasında bir gece çalışıp ertesi gece dinlenerek ; mutfak bölümünde ise, 2 vardiya şeklinde , 07.00-16.00 ve 11.00-19.00 saatleri arasında çalıştığını belirtmiştir. Ayrıca ayda 1-2 pazar günü çalıştıklarını beyan etmiştir. Bu durumda 01.01.2012 tarihi öncesine ilişkin fazla mesai ücreti alacağı tanığın bu beyanları esas alınarak kanuni ara dinlenme süreleri de düşüldükten sonra davalı lehine oluşan usulü kazanılmış hak gözetilerek yeniden hesaplanmalıdır. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık beyanları doğrultusunda davacının cumartesi günleri 08:00-13:00 saatleri arasında beş saat çalıştığı kabul edilmiş ara dinlenme süresi tenzil edilmemiştir. Yukarıda açıklanan kanuni düzenleme doğrultusunda günlük dört saati aşan cumartesi çalışmalarında yarım saat ara dinlenme verildiği kabul edilerek hesaplama yapılması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.04.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11029, Karar No: 2014/11645, Tarih: 27.10.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/11029 E.  ,  2014/11645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 6. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/05/2014

NUMARASI : 2014/155-2014/432

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira bedelinin tespiti davasına dair karar, davacılar ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, 3.250 Dolar (7.100 TL) kira parasının 01.02.2014 tarihinden itibaren 30.000 TL olarak tespitine ilişkindir. Mahkemece yetkisizlik kararı verilmesi üzerine, hüküm davacılar vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira bedelinin tespiti davasına dair karar, davacılar ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, 3.250 Dolar (7.100 TL) kira parasının 01.02.2014 tarihinden itibaren 30.000 TL olarak tespitine ilişkindir. Mahkemece yetkisizlik kararı verilmesi üzerine, hüküm davacılar vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 01.02.2007 başlangıç tarihli ve dört yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel şartlar bölümü 14. maddesinden sonra gelen düzenlemeye göre ihtilaf halinde İstanbul Mahkemeleri ve İcra Daireleri'nin yetkili kılınmıştır. Davacılar tarafından halen ödenmekte olan aylık net 3.250 Dolar ( net 7.100 TL ) kira parasının 01.02.2014 tarihinden itibaren net 30.000 TL olarak tespiti amacıyla Bakırköy 6. Sulh Hukuk Mahkemesi'nde açılan işbu davada, mahkemece, sözleşmedeki yetki düzenlemesi nedeniyle yetkisizlik kararı verilerek dosyanın İstanbul Sulh Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine hükmedilmiştir. 6100 Sayılı HMK'nun 17.maddesi hükmü gereğince tacirler veya kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır. Görüldüğü üzere anılan yasal düzenlemede yetki sözleşmesi konusunda tacirler veya kamu tüzel kişileri ile diğer kişiler birbirinden ayırt edilmiştir. Tacirler veya kamu tüzel kişileri kendi aralarındaki hukuki ilişkilerde her ikisi de hukuken eşit konumda sayılabilirler. Buna karşılık tacirler veya kamu tüzel kişileri diğer bir gerçek kişiye göre, daha güçlü konumda bulunmaktadır. Bu itibarla daha zayıf konumda olan kimselerin daha güçlü olan tacir veya kamu tüzel kişilerine karşı korunma gereksinimi ortaya çıkmıştır. Dolayısıyla 6100 Sayılı HMK'nun 17.maddesi ile tacirler veya kamu tüzel kişileri ile bu nitelikte olmayan kimseler arasında yetki sözleşmesi yapılmasına engel olunmak istenmiştir. Ayrıca bu kapsamda tacirler veya kamu tüzel kişileri dışındaki diğer kimselerin, kendi aralarında yetki sözleşmesi yapmaları da kabul edilmemiştir. Bu durumda taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesinde İstanbul mahkemeleri ve icra dairelerinin yetkili kılınması hüküm ifade etmeyecektir. Dava ise, 6100 Sayılı HMK'nun 6. maddesine göre aynı zamanda kiralananın da bulunduğu davalı şirketin yerleşim yeri mahkemesinde açılmıştır. Burası aynı yasanın 10.maddesi gereği sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesi de olmaktadır. Dava yetkili mahkemede açılmış olduğundan, mahkemece işin esasının incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA ve bozma sebebine göre davalı vekilinin esasa ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 27/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5495, Karar No: 2014/10944, Tarih: 02.06.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/5495 E.  ,  2014/10944 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/204980

MAHKEMESİ : Çanakkale Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/02/2009

NUMARASI : 2008/402 (E) ve 2009/70 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Katılan 01.04.2008 tarihinde sanığın kolunda bulunan 7 tane bilezikten 6 tanesini kendisini çekyata bastırarak zorla aldığını, kalan bir tanesini de hoca nikahının karşılığı olduğunu söyleyerek bıraktığını ileri sürmüş ise de, sanığın tüm aşamalarda borçlarını ödemek için bilezikleri katılandan istediğini ve katılanın da kendi rızasıyla verdiğini savunduğu, her ne kadar doktor raporunda sağ kol iç yüzeyinde 1 cm'lik yüzeysel kesi mevcut olduğu ve tanık doktor N.. O..'ın da ifadesinde, zorlamadan dolayı oluşmuş izlerin olduğunu, katılanın imam nikahı karşılığında eşinin kalan bir bileziği kendisine bıraktığını söylediğini beyan etmiş ise de, olay tarihinin 01.04.2008, doktor raporunun ise 08.04.2008 tarihli olduğu dikkate alındığında bu izin başka bir şekilde oluşmuş olabileceği, yine sanık tarafından katılana karşı 27.02.2008 tarihinde açılan boşanma davasının olayın hemen sonrasına denk gelen 18.04.2008 tarihindeki ilk duruşmasında katılanın bilezik alma olayından hiç bahsetmediği ve sanığın feragati nedeniyle davanın reddine karar verildiği göz önüne alındığında; sanığın üzerine atılı müsnet suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilmeden hakkında beraat yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık İ.. K.. ve savunmanı ile O yer Cumhuriyet savcsının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 02.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12842, Karar No: 2013/9009, Tarih: 19.09.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/12842 E.  ,  2013/9009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yapılan kontrolde görevlilere kimliğini ibraz edemeyen ve bu nedenle hakkında işlem yapılmak üzere karakola davet edilen ...'in arkadaşı olan sanığın şikayetçi kamu görevlilerine hitaben sarfettiği "...Ben bunların müdürlerini tanırım, istersem milletvekillerine ulaşırım, bakın memur bey, arkadaşım ..., ... ve ...'nın öğrencisidir, dövüş sanatlarından anlar, isterseniz onlarla görüşün" biçimindeki sözlerin, adı geçen kişilerin muhatabı olan görevlilerce tanınmasının beklenemeyeceği ve objektif olarak tehdit algısını yaratma yönünden kuşkulu kalacağı nazara alınarak sanığın yüklenen suçtan beraeti yerine, "kötü şeyler yapılacağı anlamını taşıdığı ve tehdit niteliğinde olduğu" biçimindeki yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Direnme fiilini birden fazla kamu görevlisine yönelik olarak işleyen sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin uygulanmaması,

Sanık hakkında hükmedilen sonuç cezanın adli para cezası olmasının yanında adli sicil kaydındaki hükümlülüğünün de temyizi kabil nitelikte bulunmayan adli para cezasına ilişkin olması karşısında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün kazanılmış hak saklı kalmak üzere 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 19/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.