muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/25881, Karar No: 2018/1213, Tarih: 25.01.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/25881 E.  ,  2018/1213 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı..... 01/06/2007 tarihinden işten çıkartıldığı 31/12/2012 tarihine kadar çalıştığını, çalışma döneminde 10/07/2011 tarihine kadar sosyal tesislerde garson olarak, daha sonra misafirhanede resepsiyon görevlisi olarak çalıştığını, 20/09/2012 tarihinden sonra da apron temizliği görevine geçirildiğini, en son ücretinin yemek ve yol dahil 913,00 TL olduğunu, davacının asıl işveren ....olup bünyesinde değişik alt işverenlerde çalıştığını ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları, fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ..... vekili, davacının müvekkiline ait taşeron şirkette 01/05/2010-31/12/2012 tarihleri arasında çalıştığını, ancak davacının asıl işveren bünyesinde faaliyet gösteren çeşitli taşeron şirketlerde çalışmasının da bulunduğunu, bu dönem dışında ve kıdem-ihbar tazminatı dışında müvekkil şirketlerinin bir sorumluluğu bulunmadığını, davanın asıl işveren olan .....İşletmesine açılması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Devlet .......vekili, hizmet binası ile işletmekte olduğu hava limanı/meydanlardaki temizlik hizmetlerinin ihale ile piyasaya yaptırıldığını, davacının işten ayrıldığı dönemde temizlik hizmetlerinin diğer davalı şirket tarafından yürütüldüğünü, davacının hizmet akdinin diğer davalı taraf ile imzalandığını, kendilerinin sorumluluğunda olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalıların iş sözleşmesini fesihte haksız oldukları, asıl ve alt işveren olarak alacaklardan sorumlu oldukları gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalılar tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizce bozulmuştur.

Bozma ilamında özetle;

“Somut uyuşmazlıkta; davacı, davalı işyerinde 01.06.2007-10.07.2011 tarihleri arasında sosyal tesislerde garson, 10.07.2011-20.09.2012 tarihleri arasında sosyal tesislerde resepsiyon görevlisi ve 20.09.2012 tarihinden sonra ise apron temizlik görevlisi olarak çalıştığını, sosyal tesislerde 20.09.2012 tarihine kadar ilk 9 ay haftanın 6 günü günde 12 saat çalıştığını, 9 aydan sonra 12 saat çalışıp 24 saat dinlendiğini, 20.09.2012-31.12.2012 tarihleri arasında ise haftanın 6 günü 07.00-15.00 saatleri arasında çalıştığını iddia ederek fazla mesai ücreti talebinde bulunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının çalışma sistemi ve vardiyaları konusunda somut beyanı olmayan tanık beyanlarına itibarla soyut ve varsayımsal şekilde davacının tüm çalışma dönemi için haftalık 18 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Davacının çalıştığı işyeri havaalanı olup giriş çıkışlar güvenlik nedeniyle kart sistemi ile yapılmaktadır. Davalı asıl işveren delilleri arasında bu kayıtlara dayanmış, diğer davalı alt işveren ise bilirkişi raporuna itirazında ilgili kayıtların celbini talep etmiş, mahkemece kayıtlar istenmemiştir.

Yukarıdaki ilke kararda açıklandığı üzere, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Mahkemece işyerine giriş ve çıkışları gösteren kayıtlar getirtilmeli, gerekirse ek rapor alınarak bu kayıtlara göre tam olarak günlük çalışma saatleri belirlenerek fazla mesai ücreti hesaplatılmalıdır. Kayıtların olmadığı dönemler için ise, tanık beyanlarına göre ve davacının işyerinde çalıştığı dönemlerdeki çalışma saatleri ile vardiyaları somutlaştırılarak fazla mesai talebi değerlendirilmelidir. Eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.” gerekçeleri belirtilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyulmuş ve yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Bozmadan sonra verilen karar davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 63. maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde on bir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41. maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63’üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı işçi davalı işyerinde 01.06.2007-10.07.2011 tarihleri arasında sosyal tesislerde garson, 10.07.2011-20.09.2012 tarihleri arasında sosyal tesislerde resepsiyon görevlisi ve 20.09.2012 tarihinden sonra ise apron temizlik görevlisi olarak çalıştığını, sosyal tesislerde 20.09.2012 tarihine kadar ilk 9 ay haftanın 6 günü günde 12 saat çalıştığını, 9 aydan sonra 12 saat çalışıp 24 saat dinlendiğini, 20.09.2012-31.12.2012 tarihleri arasında ise haftanın 6 günü 07.00-15.00 saatleri arasında çalıştığını iddia etmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, turnike kayıtlarının bulunduğu dönemde davacının fazla mesai yapmadığı belirlenmiş, kayıtların bulunmadığı dönemde ise davacı tanık beyanlarına itibarla davacının haftada 18 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek alacak hesaplanmıştır.

Davacı tanıkları, davacının işyerinde 12 saat çalışma 24 saat dinlenme esasına göre çalıştığını beyan etmişlerdir.

Davacı, 01.06.2007 tarihinden itibaren ilk 9 ay boyunca işyerinde haftanın 6 günü günde 12 saat çalıştığını somut delillerle kanıtlayamamış, 9 aydan sonra yani 01.03.2008 tarihinden itibaren 13.09.2012 tarihine kadar (hesaplamaya elverişli kayıtların başladığı tarih) sosyal tesislerde 12 saat çalışma 24 saat dinlenme esasıyla çalıştığını tanık beyanları ile kanıtlamıştır. Davacı 12 saat çalışıp 24 saat dinlenme esasında, ara dinlenme 1,5 saat düşüldüğünde günde 10,5 saat çalışmaktadır. Bu çalışmada davacı periyodik olarak üç haftalık süreçte ilk iki hafta haftanın beş gününden (10,5 X5): 52,5 takip eden 3. hafta ise 4 günden 44 saat çalışma yapacaktır. Ancak 3. hafta iki geceye denk geleceğinden ve gece çalışması 7,5 saati aştığında fazla çalışma sayılacağından davacının 3. hafta çalışmasında da 6 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmelidir. Davacının bu çalışma şekline göre 3 haftalık periyotlarda ilk iki haftada haftalık 7,5; 3. hafta ise 6 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmalıdır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ara dinlenme süreleri ve tanıkların sözünü ettiği çalışma düzenine göre hafta hafta belirleme yapılmadan yine gece çalışmasına denk gelen günler belirlenmeden haftalık 18 saat fazla çalışma hesabı yapılması hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2022/7360, Karar No: 2024/2390, Tarih: 03.04.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/7360 E.  ,  2024/2390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2012/48 E., 2022/42 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonunda Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacılar vekili ve asli müdahiller ... ve müşterekleri vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında 106 ada 20 parsel sayılı 5.912,20 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, tapu kaydına dayanılarak davalı Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacılar ..., ..., ... ile davacılar ... ve ... tapu kaydı, satın alma, hibe ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak ayrı ayrı dava açmışlardır. Yargılama sırasında ... ve ..., miras yoluyla gelen hakka dayanarak davaya katılmışlardır.

Davaya müdahil olan (bozma sonrası) asli müdahiller ... ve arkadaşları ise, dava konusu taşınmazın murisleri ... 'ün tapu kaydı kapsamında kaldığını belirterek davaya müdahil olmuşlardır.

İlk Derece Mahkemesince, ilk kararla, davalar birleştirilerek yapılan yargılama sonunda davaların reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacılar ..., ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiş, Yargıtay (kapatılan) 16. Hukuk Dairesi'nin 30.01.2012 tarihli ve 2011/8873 Esas, 2012/421 Karar sayılı ilamı ile "...Davacılar, K.evvel 1289 tarihli ve 12 sıra numaralı kayıttan tedavül eden ve 5.514 metrekare yüzölçümlü tapu kayıtlarına dayanmışlardır. Uygulanabilir bir harita, plan ya da krokiye dayanmayan tapu kayıtları, sınırlarının niteliğine göre "sabit hudutlu" ve "gayrisabit hudutlu" tapu kayıtları olarak ikiye ayrılmaktadır. Davacıların tutunduğu tapu kaydının sınırları "Tepe ve dağ ve nehr-i cari ve beyar" okumaktadır. Bu sınırlar, değişebilir ve genişlemeye elverişli nitelikte olduğundan kayıt, gayrisabit hudutlu bir kayıttır. 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 20/C maddesi uyarınca "kayıt ve belgelerde belirtilen sınrlar, değişebilir ve genişlemeye elverişli nitelikte ise, bunlarda gösterilen miktara itibar olunur." Bu nedenle, gayrisabit sınırlı kayıt ve belgelere, sabit sınırlarından başlanmak suretiyle belirlenen yüzölçümleri ile sınırlı olarak kapsam tayin edilmelidir. Başka bir anlatımla, bu kayıtların kapsamları yüzölçümlerinden ibarettir. Tapu kayıtları mülkiyet belgesi olduğundan, kayıt kapsamlarında kaldığı belirlenen taşınmazlar yönünden hak iddia edilebilmesi için, 3402 sayılı Kanun'un 13. maddesinde yazılı istisnalar dışında, kaydın zilyetlikle birleşmesine gerek bulunmamaktadır. Gayrısabit sınırlı tapu kayıtları yönünden zilyetlik, yalnızca, kayıt miktar fazlası taşınmaz bölümlerinin kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle iktisabı açısından önem taşımaktadır. Zira, tapu kayıt miktar fazlalarının, 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerinde yazılı koşulların gerçekleşmesi halinde, edinilmeleri mümkün bulunmaktadır. Açıklanan hukuksal olgular karşısında, somut olayda mahkemenin, zilyetliklerinin olmaması nedeniyle davacıların, gayrisabit sınırlı tapu kaydına dayanamayacakları yönündeki kabulünde isabet bulunmamaktadır. Diğer taraftan, ... ve ... ile arkadaşları tarafından açılan ve Hazinenin taraf olduğu, ...Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1995/18 Esas, 2000/86 Karar sayılı elatmanın önlenmesi ilamıyla davacıların tutundukları tapu kaydının kapsadığı 5.514 metrekare yüzölçümlü taşınmaz bölümüne davalı idarenin elatmasının önlenmesine karar verilmiş ve bu ilamın, çekişmeli taşınmazın 5.514 metrekare yüzölçümündeki bölümüne ait olduğu, mahkemece mahallinde yapılan keşif ve uygulamayla belirlenmiştir. Davacıların, söz konusu elatmanın önlenmesi ilamında davacı olan şahıslarla irsi ya da akdi ilişkisinin kanıtlanması halinde bu ilam, davacı tarafla davalı Hazine arasında kesin hüküm oluşturur ve mahkemece bu kesin hükme değer verilmesi gerekir. Mahkemece, bu yönde inceleme ve araştırma da yapılmamıştır

.514 metrekare yüzölçümündeki bölümüne ait olduğu, mahkemece mahallinde yapılan keşif ve uygulamayla belirlenmiştir. Davacıların, söz konusu elatmanın önlenmesi ilamında davacı olan şahıslarla irsi ya da akdi ilişkisinin kanıtlanması halinde bu ilam, davacı tarafla davalı Hazine arasında kesin hüküm oluşturur ve mahkemece bu kesin hükme değer verilmesi gerekir. Mahkemece, bu yönde inceleme ve araştırma da yapılmamıştır. Yukarıda açıklanan hukuksal olgular ile dosya kapsamı dikkate alınmaksızın, yetersiz inceleme ve araştırmaya dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir...'' gereğine değinilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, bozmaya uyma kararı verilerek yeniden yapılan yargılama neticesinde, davacıların ve asli müdahillerin bozma ilamında belirtilen ...Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1995/18 Esas, 2000/86 Karar sayılı elatmanın önlenmesi ilamında yer alan davacılar ile bu dosyada yer alan davacılar yönünden irsi veya akdi bağlantının olup olmadığının araştırıldığı, bağlantının olmadığının tespit edildiği, davalı Hazinenin dayanak tapu kaydı olan ve Kadastro Tutanağına uygulanan 02.09.1972 tarih, sıra: 1, cilt: 23, sahife 46 nolu tapu kaydının hudutları itibariyle dava konusu parsel ve komşu parsel olan 19 no.lu parseli kapsadığı, 3402 Sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 Sayılı Kanun) 13., 14. ve 46. maddeleri gereğince davacıların ve asli müdahillerin davayı lehlerine olacak şekilde ispatlayamadığı, birleşen 2007/2282 Esas sayılı dava dosyasında ise davacıların davadan feragat ettiği gerekçeleri ile davacıların, asli müdahillerin ve mirasçıların ana dosya olan 2012/48 Esas dosyada subuta ermeyen ve birleşen 2007/2282 Esas sayılı dosyasından feragat nedeniyle davalarının ayrı ayrı reddi ile Hakkari ili ...ilçesi ... Beldesi Merkez Mahallesi ... Mevkii 106 ada 20 parsel numaralı taşınmazın aynı vasıf ve yüzölçümü ile Hazine adına tespit gibi tesciline karar verilmiş hüküm davacılar vekili ve asli müdahiller ... ve müşterekleri vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1) Asli müdahiller ... ve müşterekleri vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

1) Asli müdahiller ... ve müşterekleri vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Somut olayda, İlk Derece Mahkemesince, asli müdahillerin davasının reddine karar verilmiş ise de, kararın gerekçesi açıklanmadan ve eksik inceleme araştırma ile karar verilmesi doğru görülmemiştir. Şöyle ki, asli müdahiller, dava konusu taşınmazın murisleri ... Bülbün'e ait tapu kayıtları kapsamında kaldığını iddia etmişler, ayrıca, dava konusu taşınmazı da içine alan geniş bir bölgeyi kapsayan alana ilişkin olarak murisleri tarafından açılan, 2008/721 Esas sayılı dosyadan bahsederek, eldeki dosya ile birleştirilmesini talep etmişlerdir. İlk Derece Mahkemesince, müdahiller tarafında dosyaya sunulan tapu kayıtları keşiflerde uygulanmamış, gerekçede, tapu kayıtlarının neden uygulanmadığı dahi belirtilmemiş, yine bahsi geçen 2008/721 Esas sayılı dosyası her ne kadar duruşma tutanaklarından anlaşıldığı üzere dosya arasına alınıp incelense de, gerekçeli kararda denetime elverişli olacak şekilde dosya hakkında herhangi bir açıklamaya yer verilmeden davanın reddine karar verilmiştir. O halde, İlk Derece Mahkemesince yapılacak iş, müdahillerin sundukları tapu kayıtları incelenerek, tapu kayıt malikleri ile müdahiller arasındaki akdi veya ırsi ilişkinin araştırılması, tapu kayıtlarının dava konusu alana uygulanması, az yukarıda bahsi geçen dosyanın 2008/721 Esas sayılı dosyanın incelenmesi ve toplanmış ve toplanacak deliler çerçevesinde, Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde gerekçeli bir karar verilmesi olmalıdır. Tüm bu hususlar düşünülmeden, müdahillerin davasının reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2) Davacıların temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Somut olayda, Mahkemece, her ne kadar, bozmaya uyma kararı verilerek, davacıların, ...Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1995/18 Esas, 2000/86 Karar sayılı elatmanın önlenmesi ilamında yer alan davacılar ile irsi veya akdi bağlantısı olmadığından davanın reddine karar verilmiş ise de, bu görüşe katılma olanağı bulunmamaktadır.

Şöyle ki, öncelikle, ...Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1995/18 Esas, 2000/86 Karar sayılı el atmanın önlenmesi ilamına konu olan ve eldeki dosyada da davacı delili olan 22.03.1978 tarihli ve 7 numaralı 5.514 metrekare yüz ölçümlü tapu kaydının, dava konusu taşınmazın 5.514 metrekare yüzölçümündeki bölümüne ait olduğu tespit edilmiştir. Bahsi konu tapu kaydı incelendiğinde, 24 hisse itibari ile 4/24 hissesinde ... oğlu ..., 10/24 hissesinde ... oğlu ... Işık, 10/24 hissesinde de ...oğlu ...'in malik oldukları anlaşılmaktadır. Gerek keşif sırasında alınan beyanlar gerekse nüfus kayıtları incelendiğinde, davacı ...'ın tapu maliki ...'ın oğlu, davacı ...'ın ise tapu maliki ... Işık'ın oğlu olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda, her ne kadar ...Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1995/18 Esas sayılı dosyasında davacılar ... ve ... taraf olmasalar da, dayanak tapu kaydının maliklerinin mirasçıları olduğu ortadadır.

Yine, İlk Derece Mahkemesince yapılan keşiflerde alınan beyanlar incelendiğinde, davacı ...'nun, ...Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1995/18 Esas, 2000/86 Karar sayılı dosyasının davacısı olan ...'in yeğeni olduğu ve ...'ın yeğeni olan davacı ...'e dava konusu taşınmazı hibe ettiği hususunda beyanlar bulunduğu anlaşılmakta ise de, tapu maliki ... tarafından, yeğeni olan davacı ...'na yapılan bir bağışın söz konusu olup olmadığının her türlü tereddütten uzak olarak tespit edilmesi gerektiği ortadadır.

O halde, tüm bu bilgiler ışığında, davacıların, davaya dayanak tapu kayıtlarındaki malikler ve elatmanın önlenmesi davasındaki davacı ... ile ırsi ve akdi bağlantı bulunmadığı yönündeki tespiti yerinde değildir. Tüm bu hususlar düşünülmeden, İlk Derece Mahkemesince, az yukarıda açıklanan gerekçe ile davacıların davasının reddine karar verilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekili ile asli müdahiller ... ve müşterekleri vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, HMK'nin Geçici 3 üncü maddesi yollaması ile HUMK'un 428 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

İstek halinde peşin harcın temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

03.04.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1365, Karar No: 2020/1706, Tarih: 10.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2019/1365 E.  ,  2020/1706 K.**

**"İçtihat Metni"**

.. vekili avukat ... ile Başkent Üniversitesi vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... Batı 4. Tüketici Mahkemesinden verilen 24/11/2016 tarih ve 2016/803-2016/717 sayılı hükmün davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

14.07.2004 günlü ve 5219 Sayılı Yasa ile HUMK’un 4440/III-1 maddesindeki karar düzeltme ile ilgili parasal sınır 6.000.000.000 TL’ye çıkarılmıştır. Yine 01.06.2005 tarih ve 5236 Sayılı Yasanın 19. maddesiyle eklenen Ek madde 4 uyarınca karar düzeltme parasal sınırı ... Bakanlığınca tespit ve ilan olunan yeniden değerlendirilme oranında arttırılıp her takvim yılı başından geçerli olacak şekilde uyarlanacağı hükme bağlanmıştır. Buna göre; 2018 yılı için karar düzeltme sınırı 15.910,00 TL'dir. Davalı tarafından karar düzeltme talep edilen kısım Dairemizin karar tarihi itibariyle 15.910,00 TL’yi geçmediğinden HUMK’un 5219 Sayılı Yasa ile değiştirilen 440/III-1 maddesi gereğince davalının karar düzeltme hakkı bulunmamaktadır. Bu nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin karar düzeltme dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE, 10/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2023/3856, Karar No: 2025/1240, Tarih: 18.02.2025

**8. Hukuk Dairesi         2023/3856 E.  ,  2025/1240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2022/70 E., 2023/25 K.

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Giresun ili Tirebolu ilçesi ... köyü, 232 ada 2 parsel (eski 1813 parsel) sayılı taşınmaz, 1.660 metrekare yüzölçümü ile ... ve ... adına fındık bahçesi vasfıyla, 232 ada 17 parsel (eski 1816 parsel) sayılı taşınmaz ise 5.560 metrekare yüzölçümü ile fındık bahçesi vasfıyla ... ve ... adına tespit edilmiştir.

Orman İdaresi tarafından, dava konusu taşınmazların orman vasfında olduğu açıklanarak, tespitin iptali ile orman olarak Hazine adına tesciline karar verilmesi talep ve dava edilmiştir.

Yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine, 232 ada 2 parsel sayılı taşınmazın ... ve ... adına, 232 ada 17 parsel sayılı taşınmazın ise ... adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... İdaresi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz istemine ilişkindir.

1. Dava konusu 232 ada 2 parsel sayılı taşınmaza ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde; Her ne kadar İlk Derece Mahkemesince dava konusu taşınmazın orman vasfında olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli değildir.

Şöyle ki; dava konusu 232 ada 2 parsel sayılı taşınmazla ilgili olarak yapılan keşif neticesinde dosyaya sunulan orman bilirkişi raporunda taşınmazın 1959 tarihli memleket haritasında yeşil alanda kaldığı ancak tarım yapılmasından dolayı yeşil alanda kaldığı, hali hazır durumda üzerinde fındık bahçesi ve yöreye ait ağaçlar, kızılağaç, eğrelti otu ve çayır bitkileri bulunduğu belirtilmiş, ziraat bilirkişi raporunda ise taşınmazın tamamında fındık ocakları olduğu bildirilmiştir. Bu durumda taşınmazın orman vasfında olup olmadığı hususunda duraksama oluşmuş, ayrıca dava konusu taşınmaza çok sayıda tapu kaydı uygulanmak suretiyle kadastro tespiti yapılmış olmasına rağmen, söz konusu tapu kayıtlarının dava konusu taşınmazı kapsayıp kapsamadıkları ve halen geçerliliklerini koruyup korumadıkları da araştırılmamıştır.