muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/28057, Karar No: 2020/11263, Tarih: 21.10.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/28057 E.  ,  2020/11263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : 10/03/2020

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında, suç adının “İş yeri dokunulmazlığının ihlali ” yerine “Konut dokunulmazlığının ihlali ” suç tarihinin ise 10.01.2009 tarih saat 06.00 sıraları ile 11.01.2009 saat 06.00 sıraları arasında belli olmayan zaman diliminde işlendiğinin yazılması yerine 11.01.2009 olarak yazılması , suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hüküm kurulurken temel ceza tayini sırasında uygulama maddesinin TCK'nın 116/2. maddesi yerine 116/1. maddesi olarak belirtilmesi, mahallinde düzeltilebilir maddi hatalar olarak kabul edilmiştir.

Suç tarihi itibariyla 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 116/2 ve 31/3. maddelerinde tanımlanan hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçları için öngörülen cezaların üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık olağanüstü zamanaşımı süresinin, (hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı sonucu oluşan 2 yıl 11 ay 10 günlük durma süresi de göz önünde bulundurularak ) suçun işlendiği tarihden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,

suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 21/10/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13216, Karar No: 2015/4985, Tarih: 02.07.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/13216 E.  ,  2015/4985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın ... Sulh Ceza Mahkemesinin 19.04.2005 tarihinde kesinleşen 2002/533 esas 2004/307 karar sayılı ilamıyla verilen erteli hükümlülüğünün deneme süresi dolmadan sanığın dosyamıza konu suçu işlemesi nedeniyle, söz konusu ilamın aynen çektirilmesi hususunda Mahkemesine ihbarda bulunulması mümkün görülmüştür.

Sanığın ... Büyükşehir Belediyesine ait otobüsü çalma eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a maddesindeki suçu oluşturduğu halde aynı yasanın 141. maddesiyle hüküm kurulması,kabule göre de sanığın eylemini gece vakti sayılan zaman dilimi içerisinde saat 22.00 sıralarında gerçekleştirdiği halde hakkında TCK'nın 143. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 01.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21668, Karar No: 2014/14011, Tarih: 05.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/21668 E.  ,  2014/14011 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 7. İş Mahkemesi

Tarihi : 12.09.2013

No : 2012/1942-2013/854

Davacı, Almanya’da geçen ve 3201 sayılı Yasaya göre borçlanılan süreler gözetilerek, 24.03.1986 tarihinin Türkiye’de sigorta başlangıcı olduğunun ve borçlanılan sürenin 5510 sayılı kanunun 4/1-a maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, sigorta başlangıcına ilişkin isteğin kabulüne, diğer istemin reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Konuya ilişkin 10.04.1965 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak 01.11.1965 tarihi itibarıyla yürürlüğe giren Türkiye Cumhuriyeti ile Almanya Federal Cumhuriyeti arasında imzalanan Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin uzun vadeli sigorta kollarından olan “Malullük, Yaşlılık ve Ölüm Sigortaları(aylıkları)” başlıklı beşinci bölüme 02.11.1984 tarihinde imzalanıp 05.12.1985 tarihli 3241 sayılı Yasayla onaylanıp yürürlüğe giren Ek Sözleşme ile getirilen sözleşmenin 29’uncu maddesinin 4’üncü bent hükmüne göre, bir kimsenin Türk sigortasına girişinden önce, bir Alman Rant Sigortasına girmiş bulunması halinde, Alman Rant Sigortasına giriş tarihi, Türk Sigortasına giriş tarihi olarak kabul edileceği açıkça ifade edilmiştir.

3201 sayılı Kanununda, borçlanılacak süreler belirtilmiş olup; yukarıda da belirtildiği gibi, sözleşme gereği sigorta başlangıcına esas alınacak çalışmanın rant sigortasına (uzun vadeli sigorta kollarına –maluliyet, yaşlılık ve ölüm sigortası-) tabi olması gerekir.

Dosyadaki TR-4 belgesinde, 24.03.1968 tarihinde doğan davacı için 15.05.1985 – 30.06.1985 tarihleri arasında schwangerschaff/Mutterschutz (gebelik/analık için prim), 01.07.1985 – 30.06.1986 tarihleri arasında pflictbeitragszeit für kindererziehung (çocuk yetiştirmeden dolayı zorunlu prim), 02.05.1988 tarihinden başlayarak pflictbeitragszeit (zorunlu prim) ödendiği yazılı olup; Mahkemece, tespitine karar verilen tarihteki primlerin sözleşme gereği rant

sigortasına (uzun vadeli sigorta kollarından olan malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları) dayalı olup-olmadığı araştırılmalı; rant sigortasına dayalı olmayan çalışmanın sigorta başlangıcına esas alınamayacağı, varsa sonraki rant sigortasına dayalı çalışma tarihinin sözleşme gereği sigorta başlangıcı olarak esas alınabileceği gözetilip, sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu yönde eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli hüküm bozulmalıdır.

O halde, davalı Kurum vekilinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.06.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14059, Karar No: 2022/12695, Tarih: 20.10.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/14059 E.  ,  2022/12695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yüksekova 2. Asliye (Tüketici) Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı ilk derece mahkemesince verilen karara karşı davalı vekilince Bölge Adliye Mahkemesine istinaf başvurusu üzerine Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesince verilen kararın Yargıtayca incelenmesi süresi içinde davalı vekili tarafından istenmiş olmakla dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davacının davalı şirket nezdinde Yüksekova/Hakkari adresindeki konutunu Grev, Lokavt, Kargaşalık, Halk Hareketleri, kötü niyetli hareketler ve terör rizikosu kapsamında teminat altına aldırdığını, Yüksekova İlçesinde 13/03/2016 tarihinden 30/05/2016 tarihine kadar sokağa çıkma yasağı ilan edildiğini, bu sebeple evini terk etmek zorunda kaldığını, sokağa çıkma yasağının sona ermesiyle geri döndüğünü, teminat altında bulunan konutunun tamamen kullanılamaz hale geldiğini, konut içerisinde bulunan eşyalarının da tamamının yanmış olduğunu, sokağa çıkma yasağından sonra geri döndüğünde zararı öğrendiğini ve sigorta şirketine bildirimde bulunduğunu, davalı ... şirketinin davacı tarafa bir ödemede bulunmadığını, zararın gerçekleşmesinde davacının herhangi bir kusurunun bulunmadığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL tazminatın sigorta şirketine bildirim tarihinden itibaren işleyecek en yüksek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; 30/05/2018 havale tarihli dilekçesiyle talep sonucunu 170.000,00 TL'ye çıkarmıştır

Davalı vekili, gerçekleşen riziko kapsamında talep edilen ödemenin haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, Çevre ve Şehircilik Bakanlığınca görevlendirilen ekiplerce tespit edilen bina hasarlarının 5233 Sayılı Terör ve Terörle Mücadeleden Doğan Zararların Karşılanması Hakkında Kanun çerçevesinde Yüksekova Kaymakamlığınca ödenmiş ya da ödenmek üzere olduğunu, Zarar Tespit Komisyonunca herhangi bir şart aranmaksızın hasarlanan eşyalar ile ilgili bina hasarının %12’si oranında tutarın eşya parası olarak ödendiğini, meydana gelen zararların 5233 Sayılı Kanun kapsamında Zarar Tespit Komisyonu belirlemesi çerçevesinde Devlet tarafından karşılanacağını bu sebeple davanın husumetten reddi gerektiğini, TTK 1445. ve 1446. maddeleri uyarınca davacı tarafından ihbar yükümlülüğünü kasten yerine getirilmediğini, poliçede %5 muafiyet ve Devlet tarafından ödenen ve ödenecek tazminatların mahsup edilmesi gerektiğini ayrıca 90 gün ikamet edilmeyen konutlarda %25 muafiyet uygulaması yapılması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince; davanın kabulü ile 170.000,00 TL alacağın 02/08/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; karara karşı davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince; davanın kabulü ile 170.000,00 TL alacağın 02/08/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; karara karşı davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Erzurum Bölge Adliye Mahkemesince, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesince verilen kararın 353/(1)-b-2 maddesi uyarınca kaldırılarak düzeltilen hükmün yerine geçmek üzere davanın kısmen kabulü ile 100.747,50 TL'nin 02/08/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ... şirketinden alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilnin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Yüksekova 2. Asliye (Tüketici) Hukuk Mahkemesine, Dairemiz karar örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 5.162,00 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 20/10/2022 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14493, Karar No: 2016/6126, Tarih: 08.04.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/14493 E.  ,  2016/6126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacılar vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacılar vek. Av. ...'nin geldiği, karşı taraftan kimsenin gelmediği görülmüş olmakla karşı tarafın yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, müvekkilleri ile davalı arasındaki ticari ilişki çerçevesinde davalının müvekkilinden ön ödemeli olarak satın aldığı balık karşılığında müvekkilince verilen ve bedelsiz kalan 5 adet teminat çekinin müvekkillerinin ciroları da bulunan 3 adedinin dava dışı keşideciye iade edildiğini, ancak dava dışı keşideci ... tarafından kalan iki adet çekin davalıdan alınan 60.000 TL borç para karşılığında keşide tarihleri 30.01.2013 ve 15.01.2013 olarak değiştirilerek davalıya verildiğini, ancak müvekkillerinin cirolarının silinmediğini ve iki ayrı icra takibi başlatıldığını, takipten sonra da müvekkili ile davalı arasındaki balık alışverişinin devam ettiğini, sezon sonu itibariyle takip alacaklısı davalının müvekkiline 41.135,14 TL borçlu olduğunu ileri sürerek, müvekkillerinin icra takiplerinde borçlu olmadıklarının tespitine, ödeme olduğu takdirde davalıdan istirdadına ve kötü niyet tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıların iddiasını yazılı delille ispat etmesi gerektiğini, çekin kayıtsız şartsız bir ödeme aracı olduğunu, ispat yükünün davacı-borçluya ait olduğunu, dava dışı borçlu ... vekili... tarafından verilen belgeyi kabul etmediklerini, bu belgede müvekkilinin imzası bulunmadığını ileri sürerek, bu nedenlerle davanın reddi ile %20 tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılamada toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; dava ve takip konusu edilen her iki çekin de taraf ticari defter ve belgelerinde kaydının bulunmadığı, davacı ...... Ltd. Şti ile davalı arasında alım satıma yönelik ticari ilişkinin mevcut olduğu, dava konusu edilen çeklerin bu ticari ilişkinin teminatı olarak verildiğine ve bu çeklerin bedelsiz kaldığına yönelik davacı tarafça usulüne uygun yazılı deliller sunulmadığı, davacı tarafça sunulan ve yalnızca çek keşidecisi tarafından imza altına alınmış, davalının imzasını taşımayan 11/04/2014 tarihli " Belgedir " isimli belgenin yazılı delil veya yazılı delil başlangıcı niteliğinde bir delil sayılamayacağı, davacı tarafça iddianın ispatına yönelik olarak yemin deliline de dayanılmadığı, bu sebeple açılan menfi tespit davasının reddinin gerektiği gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 08/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3769, Karar No: 2009/3918, Tarih: 25.06.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/3769 E.  ,  2009/3918 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği (Tük.Mah.Sıfatıyla)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden dolayı oluşan alacağın tahsiline ilişkindir.

4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkileri de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.2.2003 gün ve 2003/15-127 E., 2003/102 K. sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. Somut olayda taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, yerel mahkemece görevsizlik kararı verilerek davaya dava değerine göre Asliye Hukuk veya Sulh Hukuk Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, 4077 sayılı yasa uygulanarak Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılıp, esası hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacıların temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine, 25.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4833, Karar No: 2018/4096, Tarih: 29.05.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/4833 E.  ,  2018/4096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Zincirleme şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine dair Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.05.2017 gün ve 2017/13 Esas, 2017/134 sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi, çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Bölge Adliye Mahkemesince beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilirken 5237 sayılı TCK'nın 103/2, 103/3 maddelerine göre belirlenen ceza üzerinden aynı Kanunun 43/1. maddesi uyarınca yapılan 1/4 oranındaki arttırımla bulunan üç yılın TCK'nın 103/6. maddesi ile belirlenen 15 yıl hapis cezasına iki yıl olarak eklenmesi suretiyle sanık hakkında sonuç cezanın 18 yıl yerine 17 yıl olarak eksik tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile sanık ... müdafiin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi ile esastan reddine dair kurulan hükümlere yönelik temyiz sebepleri

eleştiri dışında yerinde görülmediğinden, sanık ile müdafiin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 29.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11753, Karar No: 2013/13571, Tarih: 04.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/11753 E.  ,  2013/13571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, yetki tespiti kararının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davayı yetki yönünden reddetmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı T. Çimsa-İş Sendikası avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; güncel çalışan sayısının doğru tespit edilmediğini, uyuşmazlığa 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanunu'nun uygulanması gerektiğini, işletme bazında çalışan işçi sayısının 222 olmadığını, sendikanın üye kayıt fişlerini kendilerine göndermediğini, sendikanın çoğunluğu sağlayıp sağlayamadığının doğrulanamadığını iddia ederek yetki tespiti kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı vekili; açılan davanın haksız ve yersiz olduğunu, davanın koşullarının yerine getirilmediğini, yetki tespitinin doğru olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Sendika vekili; davanın usulüne uygun açılıp açılmadığı konusundaki itiraz haklarını saklı tuttuklarını, itirazın somut delillere dayanmaması nedeniyle incelenmeksizin reddi gerektiğini, mahkemenin esasa girmeksizin davayı kesin olarak sonuçlandırabileceğini, davacının çalışan sayısı ve üye sayısına ilişkin itirazlarının haksız ve usulsüz olduğunu, davanın kötüniyetle açıldığını, davada yetkili mahkemenin işletme merkezinin bağlı olduğu görevli makamın bulunduğu İstanbul İş Mahkemesi olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan kanıtlara dayanılarak, davaya konu işlemi yapan Çalışma Genel Müdürlüğü olup bağlı bulunan makamın Ankara’da olması sebebiyle Ankara İş Mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı Sendika vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Olumlu yetki tespitine itiraz niteliğindeki somut uyuşmazlıkta yetkili mahkemenin tespiti çözülmesi gerekli hukuki problemi oluşturmaktadır.

Dava tarihinden önce yürürlüğe girmiş olan 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 79. maddesinde; “Bu Kanunun uygulanmasından doğan uyuşmazlıklar iş davalarına bakmakla görevli ve yetkili mahkemelerde görülür. Ancak yedinci ila on birinci bölümlerin uygulanmasından doğan uyuşmazlıklar için, görevli makamın bulunduğu yer mahkemesi yetkilidir.” denilmiştir.