muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/14764, Karar No: 2023/19647, Tarih: 14.12.2023

7. 5718 sayılı Kanun'un 27 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca iş sözleşmesinin tarafları, sözleşme ile irtibatlı olsun olmasın diledikleri bir ülkenin hukukunu seçebilirler. Ancak tarafların seçmiş oldukları bu hukuk düzeninin, işçinin mutad işyeri hukukunun emredici hükümleri uyarınca sahip olacağı asgari korumanın altında kalması hâlinde mutad işyeri hukuku uygulanır. Bu durumda, seçilen hukuk ile mutad işyeri hukuku arasında bir yararlılık karşılaştırması yapılmalıdır (Vahit Doğan, “5718 sayılı Kanunu'na Göre İş Akdine Uygulanacak Hukukun Tespiti”, Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt XI, 2007, Sayı 1-2, s.153; A. İpek Büyükalp Sarıöz, “Mutad İşyeri Kavramı ve MÖHUK m.27/f.3’ün Uygulanması Sorunu”, Hacettepe Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt 8, 2018, Sayı 2, s.211-212; Elçin, s.89-100). Mutad işyeri, işin zaman ve içerik olarak ağırlıklı ifa edildiği işyeridir. Başka bir anlatımla mutad işyeri, işçinin işini fiilen yaptığı yerdir. İşçinin ücretinin ne şekilde ve hangi para biriminden ödendiği mutad işyerinin belirlenmesi açısından belirleyici değildir. İşçinin işini geçici olarak başka bir ülkede yapması, örneğin montaj için yurt dışında görevlendirilmesi durumunda, bu işyeri mutad işyeri sayılmayacaktır. Geçici çalışmanın ne kadar olacağı her olayın özelliğine göre hâkim tarafından belirlenmelidir. İşçi sadece yabancı ülkede çalışmak için işe alınmışsa ya da işveren çalışmak üzere yabancı ülkeye gönderdiği işçisini geri alma niyetinden veya işçi geri dönme niyetinden vazgeçerse, yabancı ülkeye gönderilen işçinin fiilen çalıştığı yer, mutad işyeri hâline gelir (Musa Aygül, Nazlı Çoban, “Birden Fazla Ülkede İfa Edilen İş Sözleşmelerinde Mutad İşyerinin Tespiti”, Terazi Hukuk Dergisi, 2020, Sayı 169, s.1822-1824; Elçin, s.118-137; Büyükalp Sarıöz, s.217).

8. Yabancılık unsuru taşıyan iş sözleşmelerinde taraflar uygulanacak hukuku seçmemişlerse veya yapmış oldukları hukuk seçimi anlaşması herhangi bir sebepten geçerli değilse, işçinin işini mutad olarak yaptığı işyeri hukuku uygulanır. 5718 sayılı Kanun'un 27 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince işçinin işini geçici olarak başka bir ülkede yapması hâlinde, bu işyeri mutad işyeri sayılmaz. İşin birden fazla ülkede ifa edilmesinde de mutad işyerinin tespitine çalışılmalıdır. Bu hâlde mutad işyeri, Avrupa Birliği Adalet Divanı kararlarında ve doktrinde belirtildiği üzere, işçinin işini ifa faaliyetlerini veya ifa faaliyetlerinin çoğunluğunu gerçekleştirdiği yer, işçinin esas olarak işverene karşı yükümlülüklerini yerine getirdiği yer, işçinin işini ifa etmek üzere hangi ülkede daha çok zaman geçirdiği, işin organize edildiği yer, işin esas kısmının ve ağırlıklı bölümünün yapıldığı yer gibi kriterlerden hareket edilebilir (Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi, 18.09.2019 tarihli ve 2016/9339 Esas, 2019/16564 Karar sayılı kararı; ..., s.1822-1824). Ancak aynı maddenin üçüncü fıkrasına göre işçinin işini belirli bir ülkede mutad olarak yapmayıp devamlı olarak birden fazla ülkede yapması hâlinde iş sözleşmesi, işverenin esas işyerinin bulunduğu ülke hukukuna tâbidir. Esas işyeri ile kastedilen, işverenin işyeri merkezinin bulunduğu ülkedir. Örneğin açık denizlerde görev alan gemi adamları bakımından esas işyerinin bulunduğu ülke hukuku önem taşır. Maddenin dördüncü fıkrasında ise hâlin bütün şartlarına göre iş sözleşmesiyle daha sıkı ilişkili bir hukukun bulunması hâlinde sözleşmeye mutad işyeri hukuku ve işverenin esas işyerinin bulunduğu ülke hukuku yerine bu hukukun uygulanabileceği ifade edilmiştir. Daha sıkı ilişkili hukukun uygulanmasındaki en önemli unsur, işçinin menfaatidir (Elçin, s.147). Örneğin, işçinin sosyal çevresinin Türkiye’de bulunması, Türkiye’nin sosyal güvence sistemi içinde yer alması, ücretinin Türkiye’de ve Türk lirası üzerinden ödenmesi, işverenin Türk olması, iş sözleşmesinin Türk hukukuna özgü kurumlar gözetilerek düzenlenmesi, Türk hukukuna tâbi daha önceki bir iş sözleşmesine gönderme yapılması, iş sözleşmesinin Türkçe kaleme alınması gibi unsurların tamamının ya da önemli bir bölümünün varlığı hâlinde, iş sözleşmesinin Türk hukuku ile sıkı ilişki içinde olduğu sonucuna varılabilir (Elçin, s.152).

9. Sözleşmenin belirli süreli olarak yapılıp yapılamayacağı, sözleşmenin sona ermesi nedeniyle işçinin hak kazanacağı tazminatlar, fazla çalışma, yıllık izin, işverence yapılan uygulama ve ödemelerin niteliği, zamanaşımı gibi hususlar 5718 sayılı Kanun'un 27 nci maddesi uyarınca tayin edilen hukuka göre değerlendirilmelidir. Hafta tatili, dinî ve millî bayram günleri ve ücretlerini düzenleyen hükümler, doğrudan uygulanan kuraldır; ancak uygulama alanına giren iş ilişkilerine uygulanır. Örneğin tamamen yurt dışında ifa edilen bir iş ilişkisinde, dinî ve millî bayram günleri Türk hukukuna göre belirlenemez (Aygül, s. 528; ... ..., Canan ..., “Türkiye’den Yurt Dışına Götürülen İşçiler Hakkında Yargıtay Kararının Değerlendirilmesi”, İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, Cilt 13, 2016, Sayı 50, s.971-972).

10. Somut uyuşmazlıkta davacı işçi davalının yurt dışında bulunan şantiyelerinde çalıştığını, ücretinin USD olarak ödendiğini ileri sürerek ödenmeyen kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiş; davalı işveren ise davacının yurt dışı şantiyelerinde çalışması sebebiyle uyuşmazlığın yabancı hukuka göre çözümlenmesi gerektiğini savunmuştur. İlk Derece Mahkemesince, davalı vekilinin bu savunmasına değer verilmeksizin uyuşmazlığa Türk hukuku uygulanmak suretiyle yargılama sonuçlandırılmış; davalının istinaf başvurusu da reddedilmiştir. Ne var ki varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemiştir.

11. Tarafların hukuk seçimi anlaşması yapmadıkları veya yapılan hukuk seçimi anlaşmasının geçersiz olduğu dönemde iş sözleşmesine, kural olarak işçinin işini mutad olarak yaptığı işyeri hukukunun uygulanması gerektiği 5718 sayılı Kanun’un 27 nci maddesinin ikinci fıkrasında genel bir kural olarak düzenlenmiştir. Burada yetkili kılınan hukuk, işçinin işini fîîlen yerine getirdiği yer ülke hukukudur. Mutad işyeri hukuku, karakteristik edimin ifa yeri hukuku olarak iş sözleşmesiyle en sıkı ilişkili olan hukuktur. 5718 sayılı Kanun’un 27 nci maddesinin dördüncü fıkrasında düzenlenen daha sıkı ilişkili hukuk ise bir istisna hükmü olup bu hükmün iş sözleşmelerinde dar yorumlanması gerekir (Beyza Çağla Şahin, Bireysel İş Sözleşmelerine Uygulanacak Hukuk, İstanbul, 2021, s. 74, 89)

12. Dosyadaki bilgi ve belgelere göre davacı işçi; 06.09.2016-31.07.2018 davalı Şirketin Kazakistan ülkesinde bulunan projesinde çalışmıştır. Davacı tarafından iş görme edimi fîîlen söz konusu ülkede yerine getirilmiş olup mutad işyerinin de işçinin işini fîîlen yaptığı Kazakistan olduğu sabittir. Davacıya çalıştığı dönemde ücreti USD olarak ödenmiştir. Daha sıkı ilişkili hukukun tespitinde sadece işçi ve işverenin Türk olması tek başına belirleyici kriter kabul edilemez. Buna göre, hukuk seçimi anlaşması bulunmayan ve daha sıkı ilişkili hukukun Türk hukuku olmadığı anlaşılan tüm çalışma döneminde uyuşmazlığa mutad işyeri hukukunun uygulanması gerekmektedir.

13. Tüm bu hususlar dikkate alındığında, hukuk seçimi anlaşması bulunmayan tüm çalışma döneminde 5718 sayılı Kanun’un 27 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında mutad işyeri hukuku olan Kazakistan hukukunun uyuşmazlıkta uygulanması gerekmektedir. Hâl böyle olunca, Kazakistan hukukunda uzman bir bilirkişiden de denetime elverişli rapor alınmak suretiyle dosya kapsamındaki delil durumu birlikte değerlendirilerek dava konusu alacaklar hakkında, usuli kazanılmış haklar da gözetilerek bir karar verilmesi gerekmektedir. Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,Bozma sebebine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,14.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/33087, Karar No: 2017/1049, Tarih: 26.01.2017

**22. Hukuk Dairesi         2016/33087 E.  ,  2017/1049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 01.10.2004-29.09.2011 tarihleri arasında davalı işverenlikte temizlik işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini beyanla kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili, ücret, yıllık ücretli izin, asgari geçim indirimi alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevaplarının Özeti:

Davalı ... Ltd. Şti. vekili, davacının belirli süreli iş sözleşmesi ile çalıştığını, iş sözleşmesinin mazeretsiz devamsızlığı üzerine haklı nedenle feshedildiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Dahili davalı Belediye vekili, davacının diğer davalı şirket işçisi olduğunu ve kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini, davacının iş sözleşmesinin müvekkil Belediyenin temizlik işlerini üstlenen davalı şirketçe haklı nedenle feshedildiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Hüküm davalılar vekilleri tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

...-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda dava sadece ...’ye karşı açılmış, yargılamanın devamı sırasında dahili dava dilekçesi verilmek suretiyle asıl işveren...Başkanlığı taraf haline getirilmiş ve hüküm altına alınan alacaklardan sorumlu tutulmuştur.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda, dava açıldıktan sonra diğer kişilerin davaya dahil edilmek suretiyle davalı sıfatını kazanması ve husumetin bu kişilere yöneltilmesi konusunda bir düzenleme yer almamaktadır. Bu nedenle alacak davalarında, davaya zorunlu dava arkadaşlığı dışında dahili dava yolu ile davalı olarak taraf eklenmesi mümkün değildir. Davalı şirket ve asıl işveren arasında zorunlu dava arkadaşlığı da bulunmamaktadır. Bu itibarla, mahkemece hakkında usulune uygun dava açılmayan asıl işveren ....Başkanlığının davaya, dahili dava yoluyla, katılımı sağlanarak davalı kabul edilmek suretiyle onun yönünden hüküm kurulması isabetsizdir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3896, Karar No: 2024/13591, Tarih: 30.09.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/3896 E.  ,  2024/13591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/416 E., 2022/51 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, İşyeri dokunulmazlığının ihlâli

SUÇLARIN TARİHİ : 31.01.2015

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, bozma

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelemesinde:

Kocaeli Çocuk Mahkemesinin, 10.02.2022 tarihli ve 2021/416 Esas, 2022/51 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk müdafîi tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

14.04.2011 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve hırsızlık ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelemesinde:

Suça sürüklenen çocuklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma kararı üzerine yapılan yargılama sonucunda, Mahkemece kurulan kararın başlık kısmında suç tarihi doğru olarak 31.01.2015 olarak yazıldığı hâlde gerekçe kısmında hatalı biçimde 31.05.2015 tarihi esas alınarak güneşin doğuş saati yaz saatine göre 04.28 olarak değerlendirilerek, suçun 05:00-06:00 saatleri arasında işlendiği ve buna göre eylemin gündüz vaktine denk geldiği kabulüyle suça sürüklenen çocuklar hakkında belirlenen cezalarda 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 143. ve 116/4. maddeleri tatbik edilmemiş ise de; tüm dosya kapsamından suç tarihinin 31.01.2015 olduğu ve UYAP sisteminden alınan güneşin doğuş ve batış saatlerini gösteren çizelgeye göre, suç tarihinde Kocaeli ilinde güneşin 07.08’de doğduğu ve gece vaktinin de 06:08’de bittiğinin anlaşılması karşısında, atılı suçların saat 05.00-06.00 sıralarında belirlenemeyen zamanda gerçekleştiğinin kabulüyle suçların gece vakti sayılan zaman diliminde işlenmiş olması karşısında 5237 sayılı Kanun'un 143 ve 116/4. maddeleri gereğince verilen cezalarda artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ve müdaii ile suça sürükenen çocuk ... müdafîin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı Kanun’un 326/son maddesinin gözetilmesine, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/52828, Karar No: 2011/13150, Tarih: 15.06.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/52828 E.  ,  2011/13150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

HÜKÜM : MAHKUMİYET

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 58/7 maddesi uyarınca sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, cezanın infazından sonra 1 yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verilerek infazın kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 Sayılı CMUK.nun 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, ''cezanın infazı tamamlandıktan sonra sanığın 1 yıl denetim süresine tabi tutulmasına'' ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine ''cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına'' karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10174, Karar No: 2015/10590, Tarih: 15.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2013/10174 E.  ,  2015/10590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 16. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/12/2012

NUMARASI : 2011/11-2012/274

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 12/12/2012 tarih ve 2011/11-2012/274 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi asıl davada davacı-birleşen davada davalı Banka vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 13/10/2015 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. S. B., davalılardan U.. D.. vekili Av. G. Ö. ve davalı-karşı davacı K.. B.. vekili Av. H.. İ.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl davada davacı vekili, müvekkili A. Sirkeci Şubesi ana kasa sorumlusu (muhasebeci yardımcısı) olarak çalışan davalı V.. K..’ın, 23.09.2004-01.10.2004 tarihleri arasında karşılıksız kasa işlemleri yapmak suretiyle oto galericiliği yapan davalılardan K.. O.. ve diğer davalılar ile işbirliği içerisinde müvekkilini zarara uğrattıklarını ileri sürerek, 920.303.494.155.-TL + 257.906.-EURO (BK.md.83'e göre fiili ödeme günündeki TL karşılığı)nun davalılardan K.. O.., V.. Y.., V.. K.., K.. Ö.. ve A.. A..'dan tahsiline, H.. C..'dan hesabına aktarılan 133.975.933.730.TL'nin, K.. B..'tan hesabına aktarılan 84.620.560.425.TL'nin, K.. D..'den hesabına aktarılan 174.760.- EURO' nun (BK 83.md. gereği fiili ödeme günündeki TL karşılığının), U.. D..'tan hesabına aktarılan 83.146.EURO'nun (BK 83. md. gereği fiili ödeme günündeki TL karşılığının) temerrüt faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Asıl davada bir kısım davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Birleşen davada davacı vekili, davalı bankanın müvekkili hesabındaki paraya haksız biçimde el koyup takas mahsup işlemi yaptığını iddia ederek, 175.379,43.TL'nin el koyma tarihi olan 06/10/2004 tarihinden itibaren işleyecek temerrüt faizi ile tahsilini istemiştir.

Birleşen davada davalı vekili, dava konusu paranın müvekkili bankaya ait bir para olduğunu savunarak, davanın usul ve esas yönünden reddini istemiştir.

Birleşen davada davacı vekili, davalı bankanın müvekkili hesabındaki paraya haksız biçimde el koyup takas mahsup işlemi yaptığını iddia ederek, 175.379,43.TL'nin el koyma tarihi olan 06/10/2004 tarihinden itibaren işleyecek temerrüt faizi ile tahsilini istemiştir.

Birleşen davada davalı vekili, dava konusu paranın müvekkili bankaya ait bir para olduğunu savunarak, davanın usul ve esas yönünden reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, davalı V.. K..'ın oluştuğu belirlenen toplam banka zararının tamamından sorumlu olması gerektiği, davalılar K.. O.. ve V.. Y.. birlikte hareket ederek, davalı banka çalışanı V.. K..'ı öncelikle ikna ederek, daha sonra baskı ve tehditler ile bankalar nezdindeki hesaplarına ve gösterdikleri diğer kişilerin hesaplarına karşılıksız olarak, banka kaynaklarından paralar aktarmaya zorlamaları ve bu işlemleri yaptırmaları nedeniyle banka zararının tümünden müşterek ve müteselsil sorumlu olmaları gerektiği, davalı A.. A..'nın banka çalışanı V.. K.. ile ilk kez görüşerek karşılıksız yapılacak bir havale için ricada bulunduğu, banka çalışanını ikna etmiş olmakla birlikte, tehdit şantaj ve baskı altında bulundurmadığı gibi kendi hesabına ve adına paralar yatırılmadığı, bir menfaat sağlamadığı ve yapılan işlemlerden bir menfaat sağladığını gösteren bir belgenin de dosyaya sunulmadığı, davalı K.. Ö..'ün Ağır Ceza Mahkemesi dosyasındaki beyan ve bilgiler kapsamında sorumluluğunu ortaya koyacak belge mevcut olmadığı, davalı H.. C..'ın diğer davalılar K.. O.., V.. Y.. ve V.. K.. ile birlikte hareket ettiklerine dair bir belge ve bilginin olmadığı, davalı K.. B..'un, yapılan havalenin usulsüz olarak yapıldığını bilmek zorunda ve durumunda olmadığı, yapılan döviz satışının ticari işlem niteliğinde ve gerçek olduğu, davalı U.. D..'ın usulsüz işlemleri düzenleyen üç davalı ile birlikte hareket ettiğine dair delil belgenin mevcut olmadığı, davalı K.. D.. yönünden ise davadan feragat edildiği, K.. B..’un güven kurumu niteliğinde olan bankaya güvenerek döviz satımı yaptığı, davalı bankanın davacı hesabında bulunan 175.379,42.TL'ye 06/10/2004 tarihinde zararına karşılık takas-mahsup işlemi uygulanarak el koymasının yerinde olmayacağı gerekçesiyle asıl davada davalı K.. D.. aleyhinde açılan davanın feragat nedeniyle reddine, davalılar A.. A.., H.. C.., K.. B.., U.. D.., K.. Ö.. aleyhinde açılan davanın reddine, 920.303,49-TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda avans faizi ile birlikte ve 83.146,00-EURO'nun dava tarihinden itibaren 3095 Sayılı Yasanın 4/a md gereğince devlet bankalarının EURO cinsi para ile açılmış 1 yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı üzerinden işleyecek faizi ile birlikte (yıllık %7 faiz oranını aşmamak üzere) davalılar V.. K.., K. O., V.. Y..'dan müştereken ve müteselsilen tahsiline, EURO cinsi talep yönünden fazlaya dair istemin reddine, birleşen davanın ise kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davacı/birleşen davada davalı banka vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, asıl davada davacı-birleşen davada davalı Banka vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, asıl davada davacı-birleşen davada davalı Banka vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin asıl davada davacı-birleşen davada davalı A.. T..'dan alınarak asıl davada davalılardan U.. D.. ile asıl davada davalı-birleşen davada davacı K.. B..'a verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 9.166,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden asıl davada davacı-birleşen davada davalı Banka'dan alınmasına, 15/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.