muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16636, Karar No: 2017/708, Tarih: 30.01.2017

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan manevi tazminatın tahsili istemine ilişkindir.

6100 Sayılı HMK 266. ve devamı maddeleri gereğince çözümü özel veya teknik bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verilir, hükmüne yer verilmiştir.

Davacı tarafça dava dilekçesinde davalının ceza dosyasında alınan rapor ve kaza tespit tutanağında kusurlu bulunduğundan ve bu kaza nedeniyle beyin hasarı oluştuğundan bahisle davalıdan manevi tazminat talep edilmiştir.

Mahkemece, davacının maluliyeti olup olmadığına dair rapor alınmadan hüküm kurulmuştur. Dosya içerisinde davacının özür durumu bulunup bulunmadığına dair sağlık kurulu raporu dahi bulunmamaktadır. Bu halde mahkemece davacı ...'nın muayene edilerek, dava tarihinde yürürlükte bulunan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşleri Yönetmeliğine uygun şekilde davacının maluliyetinin olup olmadığı, var ise maluliyet oranının tespiti ve maluliyetinin dava konusu kaza sonucu meydana gelip gelmeyeceğine ilişkin Üniversite hastanelerinin ... kürsüsünden veya ... Kurumu’ndan rapor alınarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken bu hususta rapor alınmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozma nedeni yapılmıştır.

3-Bozma neden ve şekline göre davacılar vekili ve davalının manevi tazminatın miktarına ilişkin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekili ve davalının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekili ve davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle bozma neden ve şekline göre temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılar ve davalıya geri verilmesine 30/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9343, Karar No: 2014/1487, Tarih: 10.02.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/9343 E.  ,  2014/1487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 18. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/03/2012

NUMARASI : 2007/253-2012/165

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, P.. Köyü 139 sayılı parselin tapuda davalılar adına kayıtlı olduğunu, kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içinde iken, yine kesinleşmiş 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması sonucu Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığını ileri sürerek, davalılar adlarına olan tapu kaydının iptali ile Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece, davanın kabulüne; dava konusu parselin tapu kaydının iptaline, kütüğün beyanlar hanesine “6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması ile orman rejimi dışına çıkartılmıştır” şerhi de verilerek hali hazır niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kalıp nitelik kaybı nedeniyle Hazine adına orman rejimi dışına çıkartılan taşınmazın tapu kaydının iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkartılan yerlerden olduğu kabul edilerek, dava konusu P.. Köyü 1.. parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptaline karar verilmiştir. Mahkemenin kabulü ve davanın nitelendirilmesine göre, 09.03.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere, kural olarak, herhangi bir kanun ve düzenleyici hüküm o Kanunun yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden, 6831 sayılı Orman Kanununun 1744 sayılı Kanun ile değişik 2., 2896 ve 3302 sayılı kanunlar ile değişik 2/B maddesi gereğince, nitelik kaybı nedeniyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan yerlerin değerlendirilmesi, yeni orman alanlarının oluşturulması, nakline karar verilen Devlet Ormanları içinde veya bitişiğinde bulunan köyler halkının yerleştirilmesi ve orman köylülerinin kalkındırılmasının desteklenmesi ile Hazineye ait tarım arazilerinin satışına ilişkin usûl ve esasların belirlenmesi amacıyla düzenlenip, 26/04/2012 tarihli ve 28275 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak, aynı tarihte yürürlüğe giren 6292 sayılı Orman Köylülerinin Kalkınmalarının Desteklenmesi ve Hazine Adına Orman Sınırları Dışına Çıkarılan Yerlerin Değerlendirilmesi İle Hazineye Ait Tarım Arazilerinin Satışı Hakkında Kanun hükümlerinin somut olayda uygulanıp uygulanamayacağının değerlendirilmesi gerekir.

6292 sayılı Kanunun 7. maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde;

6292 sayılı Kanunun 7. maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde;

a) Tapu ve kadastro veya imar mevzuatına göre ilgilileri adına oluşturulan ve tapuda halen kişiler adına kayıtlı olan taşınmazlardan Hazine adına orman sınırı dışına çıkarıldığı gerekçesiyle tapu kütüklerine 2/A veya 2/B belirtmesi bulunan veya konulan taşınmazların tapu kayıtları bedel alınmaksızın geçerli kabul edilir ve tapu kütüklerindeki 2/A veya 2/B belirtmeleri terkin edilerek tescilleri aynen devam eder, aynı gerekçeyle bu nitelikteki taşınmazlar hakkında dava açılmaz, açılan davalardan vazgeçilir, açılan davalar sonucunda tapularının iptaliyle Hazine adına tesciline karar verilen, kesinleşen ve tapuda henüz infaz edilmeyen taşınmazlar hakkında da aynı şekilde işlem yapılır. Ancak, bu kararlardan infaz edilerek tapuda Hazine adına tescil edilen taşınmazlar ise, ilgilileri tarafından bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki yıl içinde idareye başvurulması hâlinde, bedelsiz olarak önceki kayıt maliklerine veya kanunî mirasçılarına iade edilir.

b) Özel kanunları gereğince Devlet tarafından kişilere satılan, dağıtılan, trampa edilen, bedelli veya bedelsiz olarak devredilen veya iskânen verilen ya da özelleştirme suretiyle satılanlar ile hisseleri devredilen özel hukuk tüzel kişileri adına kayıtlı olan ancak, daha sonra Hazine adına orman sınırı dışına çıkarıldığı gerekçesiyle tapu kütüklerine 2/A veya 2/B belirtmesi konulan taşınmazların, tapu kayıtları geçerli kabul edilir, aynı gerekçeyle bu nitelikteki taşınmazlar hakkında dava açılmaz, açılan davalardan vazgeçilir, açılan davalar sonucunda Hazine adına tescil edilenler ise, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki yıl içinde ilgilileri tarafından idareye başvurulması hâlinde, önceki maliklerine veya kanunî ya da akdî haleflerine bedelsiz olarak iade edilir. Ancak, bu kişilerden taşınmazlarına karşılık daha önce yer verilenlere veya bedeli ödenenlere iade işlemi yapılmaz.”

hükümlerine yer verilmiştir.

6292 sayılı Kanunun 6/1-3. maddelerine göre, 2/B alanlarında bulunan taşınmazın 31.12.2011 tarihinden önce kullanıcısı ve/veya üzerindeki muhdesatın sahibi olarak gösterilen hak sahipliği belirlemesi, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce düzenlenmesi halinde hak sahibi kişilere, Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren altı ay içinde; bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten sonra düzenlenmesi halinde ise güncelleme listelerinin tescil edildiği veya kadastro tutanaklarının kesinleştiği tarihten itibaren sekiz ay içinde; aynı Kanunun 7/1-a-b maddelerinde de kesinleşmiş mahkeme kararlarına göre infaz edilerek tapuda Hazine adına tescil edilen taşınmazlara ilişkin olarak, ilgilileri tarafından bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki yıl içinde idareye başvuru hakkı tanınmıştır. Bu düzenlemelerden başka nitelik yitirdiği gerekçesiyle Hazine adına orman sınırı dışına çıkarılan taşınmazlara ilişkin olarak hak sahibi veya ilgililerine herhangi bir mükellefiyet yüklenmemiştir.

Mevcut ve devam eden davalar bakımından, çekişmeli taşınmazın 7/1-a maddesi kapsamında, yani tapu ve kadastro veya imar mevzuatına göre ilgilileri adına oluşturulmuş ve tapuda halen kişiler adına kayıtlı olan taşınmazlardan bulunması halinde bedel alınmaksızın tapularının geçerli kabul edileceği; 7/1-b maddesi kapsamında yani özel kanunları gereğince Devlet tarafından kişilere satılan, dağıtılan, trampa edilen, bedelli veya bedelsiz olarak devredilen veya iskânen verilen ya da özelleştirme suretiyle satılanlar ile hisseleri devredilen özel hukuk tüzel kişileri adına kayıtlı olan taşınmazlardan bulunması halinde, tapu kayıtlarının geçerli kabul edileceği, aynı gerekçeyle bu nitelikteki taşınmazlar hakkında dava açılmayacağı, açılan davalardan vazgeçileceği âmir hüküm olarak düzenlenmiştir.

Somut olayda, mahkemece, yapılan uygulama ve araştırma sonucunda çekişmeli taşınmazın 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkartılan yerlerden olduğu, 1968 yılında yapılan arazi kadastrosunda 139 parsel sayısı ile 26.11.1968 tarih ve 1.. nolu tapu kaydı dayanak alınarak, tesbit ve tescil edildiği, halen davalılar adına tapu sicilinde kayıtlı olduğu, tapu ve kadastro veya imar mevzuatına göre ilgilileri adına oluşturulduğu anlaşıldığına göre, 6292 sayılı Kanunun 7/1-a maddesi uyarınca dava konusu taşınmazın tapu kayıtlarının bedel alınmaksızın geçerli kabul edilmesi ve tapu kütüklerindeki 2/A veya 2/B belirtmelerinin terkin edilerek tescillerinin aynen devam etmesi, aynı gerekçeyle bu nitelikteki taşınmazlar hakkında dava açılmaması, açılan davalardan

vazgeçilmesine ilişkin âmir kanun hükümlerinin re'sen gözetilmesi gerektiği; davadan vazgeçilmesi için tapu kayıt maliklerine, idareye başvurma veya başkaca bir yükümlülük getirilmediği, açılan davalardan vazgeçilmesinin kanunun emredici hükmü gereği olduğu, bu nedenle öngörülen vazgeçmenin, H.M.K.'nun 307. maddesinde düzenlenen; “davacının, talep sonucundan kısmen veya tamamen vazgeçmesi” olarak tanımlanan teknik anlamda "davadan feragat" niteliğindeki bir vazgeçme olmayıp, kanundan kaynaklanan ve davalının rıza ve muvafakatının da aranmadığı kendine özgü (davanın geri alınması niteliğinde) bir vazgeçme olduğu gözetilerek, davacı Hazinenin, 6292 sayılı Kanun gereğince davasından vazgeçmiş sayılmasına karar verilmesi gerektiğinden, davanın kabulü yönündeki karar, yargılamanın devamı sırasında 6292 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesi nedeniyle usûl ve kanuna aykırı olup, bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı gerçek kişilerin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 10/02/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10989, Karar No: 2016/2822, Tarih: 03.03.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/10989 E.  ,  2016/2822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ... hakkında,... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2008/634 Esas, 2009/544 Karar sayılı kararıyla hırsızlık suçundan verilen ve 02.11.2009 tarihinde kesinleşen tekerrüre esas eski hükümlülüğü bulunduğu ve koşulları oluştuğu halde 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması, yine sanık ...'in adli sicil kaydında yer alan hükümlülüklerinin yerine getirilme tarihleri araştırılarak sonucuna göre hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan yazılı biçimde hüküm kurulması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer

azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

Toplam 20,00 TL değerinde 3 adet şampuan çalan sanıklar hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise;

Toplam 20,00 TL değerinde 3 adet şampuan çalan sanıklar hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...'in temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 03.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6947, Karar No: 2014/8513, Tarih: 26.12.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/6947 E.  ,  2014/8513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün asıl ve birleşen davada davacı vekilince duruşmalı, birleşen dava yönünden davalılar vekilince duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde asıl ve birleşen davada davacı vekili avukat ... ile şirket yetkilisi ... ve bir kısım davalılar vekili avukat ... ile davalılardan ..., ... vekili avukat ... gelmiş, davalı ... 'a tebligatın bila dönmesi üzerine asıl ve birleşen davada yüklenici temsilcisi vekilinin duruşma talebinden vazgeçmeleri üzerine dosyanın evrak üzerinden incelenmesine karar verildikten sonra gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili asıl ve birleşen davada, taraflar arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunduğunu, sözleşmeye göre inşaatın yapılarak teslim edildiğini, ancak davacı yükleniciye ait olması gereken beş adet bağımsız bölümün arsa sahiplerince üçüncü kişilere satıldığını ileri sürerek, dava konusu bağımsız bölümlerin tapu kayıtlarının iptali ile davacı adına tesciline, mümkün değilse değerlerinin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki sözleşmeye göre, genel iskan alınması halinde, davacı yükleniciye 22 adet bağımsız bölüm devrinin öngörüldüğü, ancak genel iskan alınmadığı,davacıya hak ettiğinden daha fazla tapunun devredildiğini, üçüncü kişilerin iyiniyetli oldukları ve davalı ...'ın davadan önce öldüğü ve ölü kişi aleyhine dava açılamayacağı gerekçesiyle, asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, asıl ve birleşen davada davacı yüklenici vekili ile asıl ve birleşen davada davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, özellikle temyiz edenlerin sıfatlarına göre, temyiz eden taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Karar, asıl ve birleşen davada davacı yüklenici vekili ile asıl ve birleşen davada davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, özellikle temyiz edenlerin sıfatlarına göre, temyiz eden taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Asıl davada, yanlar arasındaki 19.04.2007 günlü arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince, davacı yükleniciye isabet eden iki adet bağımsız bölümün,arsa sahiplerince, sözleşmeden hemen sonra davalı üçüncü kişilere satıldığı ileri sürülerek,tapu iptal ve tescil,mümkün değilse, rayiç değerlerinin tahsili; birleşen davada ise yine aynı sözleşme gereğince yükleniciye ait olması gereken üç adet bağımsız bölümün, sözleşmeden önce,arsa sahiplerince satıldığından bahisle, rayiç değerlerinin tahsili talep edilmiştir. Mahkemece, sözleşme gereğince genel iskan alınmadığı, böylece, davacının henüz dava konusu bağımsız bölümleri haketmediği gerekçesi yanında, arsa sahibi dışındaki davalı üçüncü kişilerin, tapu kayıtlarına güvenerek, arsa sahiplerinden daire satın aldıkları, dava dilekçesi ve diğer dilekçelerinde davacının muvazaadan sözetmediği, bu kişilerin, şahsi hak sahibi yüklenici karşısında üstün hak sahibi olduğu gerekçesiyle de, asıl ve birleşen dava reddedilmiştir. Gerçekten de, sözleşmenin “Müteahhit firmaya verilecek tapuların verilme süreçleri başlıklı” maddelerinde, binaların iskan ruhsatlarının alınmasından sonra toplam 22 adet bağımsız bölümün yükleniciye verileceği kararlaştırılmıştır. O halde, mahkemenin, buna ilişkin değerlendirmesi doğru olmuş, genel iskân almamış olması nedeniyle, yüklenici, henüz dava konusu bağımsız bölümleri haketmemiştir. Bu durumda, mahkemece, davalı üçüncü kişilerin iyiniyetli olup olmadıklarının ve muvazaa iddiasının, bu aşamada incelenmesi ve değerlendirilmesinin yapılması ile bu hususa yönelik gerekçe oluşturulması hatalı olmuştur. Çünkü, belirtilen hususlar ancak, davacının dava konusu bölümleri haketmesinden sonra inceleme konusu olabilecektir.

Bu itibarla, mahkemece yapılan bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sonucu itibariyle doğru olan kararın, HUMK.'nun 438/son maddesi gereğince gerekçesi değiştirilerek onanması uygun görülmüştür.

Bu itibarla, mahkemece yapılan bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sonucu itibariyle doğru olan kararın, HUMK.'nun 438/son maddesi gereğince gerekçesi değiştirilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davada davacı yüklenici vekili ile asıl ve birleşen davada davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bent uyarınca temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının 5. sayfasında yer alan “Arsa maliki davalılar dışında arsa maliklerinden daire satın alan davalıların durumuna gelince; bu kişiler tapu kaydına güvenerek daire satın alan ayni hak sahibi olan kişiler olup, dava dilekçesinde ve davacı vekilinin diğer açıklamalarından bu kişilerin muvazaasından da söz edilmemiştir.Kat karşılığı inşaat sözleşmesinin niteliği gereği davacı yüklenici, bir kısım arsa sahibi davalılar karşısında şahsi hak sahibi durumundadır. Dolayısıyla ayni hak ve şahsi hakkın çatışması söz konusu olup, kat karşılığı inşaat sözleşmesi de tapuya şerh verilmediğinden ayni hak sahibi olan davalılar ..., ..., ..., ..., ...'ın şahsi hak sahibi olan davacı yükleniciye karşı üstün hak sahibi konumunda oldukları değerlendirilmiştir. Dolayısıyla bu davalılar yönünden muvazaa da ileri sürülmediğinden bu gerekçeyle davanın reddi düşünülmektedir.” fıkrasının karardan çıkarılarak, sonucu itibariyle doğru olan mahkeme kararının, HUMK.'nun 438/son maddesi gereğince düzeltilmiş gerekçe ile ONANMASINA, peşin alınan harçların istek halinde iadelerine, duruşma ve vekalet ücreti talebinden vazgeçildiğinden vekalet ücreti verilmesine yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5583, Karar No: 2024/7848, Tarih: 01.07.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/5583 E.  ,  2024/7848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/437 Esas, 2024/630 Karra

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Hınıs Sulh Hukuk Mahkemesinin 16.09.2021 Tarihli ve 2021/122 Esas, 2021/252 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... ' nun vasi olarak atanmasına karar verilmiştir.

Vasi vekili 12.01.2024 tarihli dilekçesinde, kısıtlının Mevlana Mah. ... Cad. Birdal Sok. No:3/4 Sancaktepe/İstanbul adresinde ikamet ettiğini belirtilerek kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin ve yetki verilmesini, dosyanın İstanbul Anadolu Adliyesi Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemelerine gönderilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, 23.02.2024 tarihli ek kararıyla kısıtlının yerleşim yerinin değiştiği ve mevcut adresinin Mevlana Mah. ... Cad. Şehit Uzman Onbaşı ...Apt. No:15 D:4 Sancaktepe/ İstanbul olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. İstanbul Anadolu 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 24.04.2024 Tarihli ve 2024/437 Esas, 2024/630 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine ilişkin görevli mahkemece bir iznin verilmediği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanunu’nun 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin ve yetki verilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2.4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur."

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Hınıs Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olmadığından konu ile ilgili karar vermekte Hınıs Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;