muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/5630, Karar No: 2010/6381, Tarih: 03.06.2010

Mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırılık yoktur. Davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 3.6.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gereçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 03.06.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17135, Karar No: 2015/31200, Tarih: 11.11.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/17135 E.  ,  2015/31200 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/2541

MAHKEMESİ : İzmir(Kapatılan) 17. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/11/2011

NUMARASI : 2011/796 (E) ve 2011/1379 (K)

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Müştekinin O....-Vet isimli iş yerinin sahibi olduğu, sanığın ise bu işyerinde iş takipçiliği yaptığı, sanığın çoğu zaman şirkette kendi başına çalıştığı, suç tarihinde müştekinin sanığı aradığında sanığın iş yerinde olduğunu söylediği, müştekininde o sırada iş yerine gittiği ancak iş yerinin kapalı olduğunu gördüğü, bunun üzerine tekrar sanığı telefonla aradığında sanığın kendisine bir daha işe gelmeyeceğini söylediği, müştekinin iş yerini açıp içeriye girdiğinde kendisine ait bir adet bilgisayarın olmadığını fark ettiği, sanığın bilgisayarı aldığı, böylece sanığın güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

a-Sanığın savunmasında suçlamayı kabul etmediği, iş yerinde yaklaşık bir buçuk yıl çalıştığını, maaşını düzenli olarak alamadığını, dava konusu bilgisayar ve cep telefonunun müşteki tarafından maaşına karşılık kendisine alındığını beyan etmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti açısından, sanığın müştekinin iş yerinde çalışma karşılığı olan maaş alacağının bulunup bulunmadığı ve miktarı, söz konusu alacaklarına ilişkin olarak müşteki aleyhine hukuk mahkemelerinde dava açmış olup olmadığı, davanın bulunması halinde yargılama dosyasının bir suretinin yargılama dosyasına eklenmesi, ayrıca kovuşturma safhasında dinlenilmeyen müştekinin duruşmaya çağrılarak sanığın savunması ve toplanan deliller nezdinde beyanına başvurulduktan sonra toplanan bütün deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi,

b-Kabule göre de; sanığın katılana ait iş yerinde hizmet ilişkisi çerçevesinde çalıştığının iddia edilmesi karşısında sanık hakkında TCK 155/2 maddesinde düzenlenen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan hüküm kurulması gerekirken aynı yasanın 155/1 maddesi gereğince hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15330, Karar No: 2011/12410, Tarih: 05.12.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/15330 E.  ,  2011/12410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının 506 sayılı Kanunun Ek 5/2. maddesi kapsamına girdiğinin tespitine, tespit edilecek itibari hizmet süresinin sigortalılık süresine eklenmesine, emeklilik esnasında nazara alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre davalılar vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 05.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5607, Karar No: 2019/5272, Tarih: 22.04.2019

**13. Hukuk Dairesi         2018/5607 E.  ,  2019/5272 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esastan reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, dar gelirli ailelere konut edindirmesi kapsamında davalı ... ile aralarında sözleşme düzenlendiğini, arsa tahsisi yapıldığını, satış bedelinin taksitler halinde ödendiğini, tahsis kararının iptal edildiğini, imar planı değişikliği ile ifanın imkansız hale geldiğini ileri sürerek; arsanın rayiç değerinin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, 20.8.2016 tarihinde kabul edilen 6745 sayılı Kanun'un 12.maddesi ile 775 sayılı Gecekondu Kanunu'na eklenen geçici 10.maddeden sözedilip, bu madde kapsamında değerlendirme yapılmak suretiyle davanın reddine karar verilmiş, davacının istinaf talebi, Bölge Adliye Mahkemesi ilgili Hukuk Dairesince, karar gerekçesi yerinde görülerek esastan reddedilmiş; davacı bu sefer temyiz talebinde bulunmuştur.

Hükme esas alınan, 20.08.2016 tarihli 6745 sayılı Kanun'un 12. maddesiyle 775 sayılı Gecekondu Kanunu'na eklenen geçici 10.madde, 05.04.2019 gün ve 30736 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 20.12.2018 gün, 2016/181E. ve 2018/111 K. sayılı kararı ile iptal edilmiştir. Yargılama sırasında yürülüğe girip, yine yargılama sırasında iptal edilen kanun hükmüne dayanılarak karar verilmiş olması, hak, adalet ve nesafet kurallarına uygun düşmeyecektir. Hal böyle olunca, Mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları, özellikle de, davadan önce bir ödeme olgusu olup olmadığı, var ise, bunun borcu sona erdirip erdirmediği hususu üzerinde durulup, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 14.01.2015 tarih 2014/3-8 E., 2015/10 K. sayılı kararı da gözetilerek, gerekirse konusunun uzmanı bilirkişiden rapor da alınmak suretiyle bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, kararın bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ BOZULMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 22/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2009/14579, Karar No: 2010/12886, Tarih: 21.12.2010

21. Hukuk Dairesi 2009/14579 E., 2010/12886 K.

**21. Hukuk Dairesi 2009/14579 E., 2010/12886 K.**

**- BİNA MALİKİNİN KUSURSUZ SORUMLULUĞU

- İŞ KAZASI SONUCU MALULİYETTEN KAYNAKLANAN MADDİ VE MANEVİ TAZMİNAT**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 58 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı ile davalılardan Ç…

…taş Çelik İml. Montaj ve Tes. A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve tetkik hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, davacının davalı işverenlere ait işyerinde çalışmakta iken uğradığı iş kazası sonucu meslekte kazanma gücünün kaybı nedeni ile uğradığı manevi zararın giderimine ilişkin olup, davanın davalılardan Ç…

…tek A.Ş. yönünden reddine, diğer davalı yönünden ise kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı ve davalılardan Ç…

…taş A.Ş. tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden davalı Ç…

…tek A.Ş. işyerinde yemekhane taşeronu olan davalı Ç…

…taş A.Ş. çalışanı olan ve aşçı yardımcısı olarak görev yapan davacının yemekhane katındaki asansörün onarımı ile ilgili görev yapan personele yardım için aşçı tarafından ve kendi işi olmayan bir işle görevlendirildiği, onarılan asansörün de işyeri binasına ait olduğu hususu tartışmasızdır.

Öte yandan davalı Ç…

…tek A.Ş. gerek Borçlar Kanunu'nun 58. maddesi gereğince bina maliki olarak bir şeyin fena yapılması ve kötü bakımı sonucu meydana gelen zarardan ötürü kusursuz sorumlu olduğundan, gerekse Ç…

…tek A.Ş. kusursuz olsa dahi asıl işveren olarak taşeronu olan Ç…

…tek A.Ş.'nin kusurundan dolayı davacıya karşı taşeronu Ç…

…taş A.Ş. ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olacağından davacı vekilinin 12.06.2008 tarihli duruşmada "ceza dosyasında alınan kusur raporunun yeterli olduğu, yeniden kusur incelemesi yapılmasına gerek bulunmadığı" yönündeki beyanı davalı Ç…

…tek A.Ş.'nin sorumlu tutulmaması sonucunu doğurmayacaktır.

Mahkemece olayla ilgili olarak aynı heyetten alınan her iki kusur raporunda da davalı Ç…

…taş A.Ş.'nin %75, davalılardan Ç…

…tek A.Ş.'nin ise %25 oranında kusurlu olduğu belirlendiği halde, farklı gerekçe ile ceza davası ile davacının taraf olmadığı kurum alacaklarını ilgilendiren rücuen tazminat davasındaki kusur raporlarına gönderme yapılarak davalılardan Ç…

…tek A.Ş. yönünden davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

S o n u ç: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle (BOZULMASINA), bozma nedenine göre davacının diğer davalı Ç…

…tek A.Ş. yönünden davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

S o n u ç: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle (BOZULMASINA), bozma nedenine göre davacının diğer davalı Ç…

…taş A.Ş.'nin tüm temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 21.12.2010 tarihli oturumda oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8751, Karar No: 2015/6424, Tarih: 09.10.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/8751 E.  ,  2015/6424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ödemiş 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/05/2013

NUMARASI : 2012/712-2013/301

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 20.03.2014 gün ve 2013/7411 Esas, 2014/2117 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı E.. E.. vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

Davacı vekili, müvekkili ile davalı yüklenici R.. K.. arasında arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi imzalandığını, sözleşmeye göre inşaatın ruhsat tarihi olan 12.04.1991 tarihinden itibaren 20 ay içerisinde bitmesi gerektiği halde sadece zemin katın yapıldığını, inşaatın seviyesinin %15 olduğunu, yüklenicinin kendisine isabet eden dairelerin satışını yaparak tapularını verdiğini, davalı E.. E..'ye de zemin kat 13 nolu işyeri tapusunun verildiğini ileri sürerek, adı geçen bağımsız bölümün tapusunun iptali ile müvekkili adına kayıt ve tescilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davanın zamanaşımı nedeniyle reddine dair verilen karar; Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 05.10.2011 tarih 5273 E, 5700 K sayılı ilamıyla, davacı arsa maliki ile davalı yüklenici R.. K.. arasında imzalanan 05.04.1991 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin feshedildiğinin davalı yükleniciye 13.02.1995 tarihli ihtarname ile bildirildiği, daha sonra Ödemiş 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nde açılan davada, yüklenici tarafından yapılan pay satışının iptâli ile davacı adına tesciline karar verilmesinin istenmesi üzerine, mahkemece yüklenicinin inşaatı sözleşmeye uygun ifa etmediğinden temerrüde düşmesi nedeniyle tapuya hak kazanmadığı kabul edilerek tapunun iptâliyle davacı arsa sahibi adına tesciline karar verildiği, kararın 25.02.2008 tarihinde kesinleştiği, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin tek taraflı irade beyanı ile feshedilemeyeceği, yargılama sonucu feshe karar verilebileceği, yukarıda sözü edilen kararla, yüklenicinin temerrüdü sonucu tapunun arsa sahibine iadesine karar verilmesiyle sözleşmenin feshine de karar verilmiş olduğu, devredilen tapu payının iadesinin ancak feshin kesinleşmesinden sonra istenebileceği, bu sebeple iş bu davanın 25.02.2008 tarihinden önce açılamayacağı, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde, bazı durumlar ayrık olmak üzere zamanaşımı süresinin 5 yıl olduğu, somut olayda, fesih nedeniyle tapu payının iadesi istenildiğinden feshin kesinleştiği 25.02.2008 tarihinden itibaren davanın açıldığı 04.05.2010 tarihine kadar 5 yıllık zamanaşımı süresinin de gerçekleşmediği gerekçesiyle bozulmuş olup, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davalı yüklenicinin edimlerini yerine getirmediğinin sabit olduğu, davacı arsa maliki tarafından yüklenicinin pay satışı yaptığı üçüncü kişiler aleyhine açılan davaların sonuçlandırıldığı, yüklenicinin inşaatı yaklaşık %20 oranda tamamladığı ve temerrüde düştüğünün sabit olduğu, bu nedenle, bağımsız bölüm satın alan üçüncü kişilerin hak sahibi olamayacakları, davalı Ercan'ın da payı yükleniciden alması nedeniyle bu hususu bilmek durumunda olduğu, iyiniyetli sayılmasının mümkün bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı E.. E.. vekilinin temyizi üzerine Dairemiz'in 20.03.2014 tarih, 2013/7411 esas ve 2014/2117 karar sayılı ilamı ile onanmıştır.

Bu kez, davalı E.. E.. vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı E.. E.. vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 5,20 TL harç ve takdiren 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 09.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6746, Karar No: 2012/6754, Tarih: 01.11.2012

**15. Hukuk Dairesi         2012/6746 E.  ,  2012/6754 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Sosyal Hizm. Sağ. Yat. Bilg. Sist. Gıda Tem. Hizm. San. ve Dış Tic. Ltd. Şti. ile davalı Prof. Dr. ... Belger Göz Eğit. Ve Arşt. Hastanesine izafeten Sağlık Bakanlığı arasındaki davadan dolayı ... 4. Sulh Hukuk Hakimliğince verilen 03.04.2012 gün ve 2011/721-2012/231 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık temizlik hizmet alımı sözleşmesinden kaynaklandığından kararın temyizen incelenmesi görevi Yargıtay Yüksek 13.Hukuk Dairesi'ne aittir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 13.Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 01.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/719, Karar No: 2015/130, Tarih: 28.04.2015

**Ceza Genel Kurulu         2014/719 E.  ,  2015/130 K.**

* NİTELİKLİ CİNSEL İSTİSMAR SUÇU

* CEZA GENEL KURULU KARARINA UYMA

* TEMYİZ İNCELEMESİ

* EMREDİCİ HUKUK KURALLARI

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 103

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 43

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 62

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 53

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 63

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 109

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 141

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 34

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 230

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 232

* CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) (1412) Madde 326

**"İçtihat Metni"**

Sanık E.. A..’ün çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı TCK’nun 103/2, 103/4, 103/6, 43/1, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı kanunun 109/2, 109/3-f, 109/5, 43/1, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin, Bakırköy 11. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 30.05.2012 gün ve 297-137 sayılı kısmen resen temyize tâbi olan hükmün sanık ve müdafii tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 12.02.2013 gün ve 13525-1127 sayı ile;

“Mağdurenin telefonunda yapılan inceleme sonucu düzenlenen 08.10.2009 tarihli mesaj tespit tutanağında yazılı mesajların kapsamı ve mağdurenin sanığa yazdığı dosyada bulunan mektupların içerikleri birlikte değerlendirildiğinde cinsel istismar ve kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma eylemlerinin zor veya tehdide dayalı olarak gerçekleşmediği ve bu iddialara yönelik delil elde edilemediği anlaşıldığından, nitelikli cinsel istismar suçuna ilişkin TCK’nun 103/4. maddesinin, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçuna ilişkin ise, TCK’nun 109/2. maddesinin uygulanamayacağı gözetilmeden fazla ceza tayinine yol açan hükümler kurulması” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkemece 08.05.2013 gün ve 107-137 sayı ile; bozma kararına niçin uyulmadığını açıklamadan, ilk hükümde gösterilen gerekçeyle direnilmesine karar verilmiştir.

Kısmen re'sen temyize tâbi olan bu hükmün sanık müdafii tarafından da temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunca 25.03.2014 gün ve 656-141 sayı ile;

"Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa yüklenen cinsel istismar ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarının cebir veya tehdit kullanmak suretiyle işlenip işlenmediğinin belirlenmesine ilişkin ise de, direnme hükmünün yasal ve yeterli gerekçeyi taşıyıp taşımadığı hususunun öncelikle değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

"Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa yüklenen cinsel istismar ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarının cebir veya tehdit kullanmak suretiyle işlenip işlenmediğinin belirlenmesine ilişkin ise de, direnme hükmünün yasal ve yeterli gerekçeyi taşıyıp taşımadığı hususunun öncelikle değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Bozmadan sonra yargılama yapan yerel mahkemece, direnme nedenleri ve bozmaya niçin uyulmadığı açıklanmadan önceki hükümde direnilmesine karar verildiği; sadece tarihi ve sayıları değiştirilmek suretiyle bozulan kararla tamamen aynı olacak şekilde hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

Anayasamızın 141 ve 5271 sayılı CMK’nun 34. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının gerekçeli olması zorunludur. Yasal, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan karar verilmesi, kanun koyucunun amacına uygun düşmeyeceği gibi, uygulamada da keyfiliğe yol açacağında şüphe yoktur. Nitekim Ceza Genel Kurulunun yerleşmiş uygulamalarına göre de, bir karar bozulmakla tamamen ortadan kalkacağından, yerel mahkeme tarafından CMK’nun 34, 230 ve 232. maddeleri uyarınca yeniden usulüne uygun olarak hüküm kurulması, bunun yanında direnmeye ilişkin gerekçenin de gösterilmesi gerekmektedir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde; yerel mahkemece Özel Dairenin bozma kararına karşı ilk hükümde direnilirken, bu ilkeler doğrultusunda işlem yapılmamış, bozulmakla tamamen ortadan kalkan eski hükümde direnilmesine karar verildikten sonra, direnme nedenleri gösterilmemiş, bozma kararına niçin uyulmadığı açıklanmayarak, bozulan kararın tarihi ve sayıları değiştirilmek suretiyle gerekçenin aynen ve yeniden yazılmasıyla yetinilmiştir.

Bu itibarla, bozma kararına hangi nedenlerle uyulmadığı belirtilmeden ve direnme gerekçeleri gösterilmeden önceki kararın aynen tekrarı ile yetinilmesi kanuna aykırıdır" gerekçesiyle diğer yönleri incelenmeyen direnme hükmü bozulmuştur.

Yerel mahkemece, Ceza Genel Kurulunun bozma ilamına uyulmasına karar verildikten sonra 10.07.2014 gün ve 193-169 sayı ile;