muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/10801, Karar No: 2018/19029, Tarih: 18.09.2018

Somut olayda Mahkemece dosya bilirkişiye verilmiş ve bilirkişi.... tarafından tanzim edilen asıl rapora göre davacı davasını ıslah etmiştir. Davalı tarafından geçmişe yönelik ücret farklarının ödendiği beyan edilerek fark ücret bordroları ve ödeme belgeleri dosyaya sunulmuştur. Bu belgelerin bilirkişi tarafından değerlendirilmesi için aynı bilirkişiden ek rapor aldırılmıştır. Ek raporda cüzi bir miktar alacak tespit edilmiştir. Ancak tarafların itirazı üzerine resen yeni bilirkişi .... seçilerek bu bilirkişi tarafından rapor tanzim edilmiştir. Bu raporda ödemeler mahsup edildiği halde önceki bilirkişinin hesap miktarının oldukça üzerinde hesaplama yapılmıştır. Raporun temyiz sırasında incelenmesinde derece ve kademe ilerleme sürelerine dikkat edilmediği, ayrıca fark ücret gün hesaplarında hatalı (ücret dönemi ve gün açısından örneğin 15.03.2011-16.04.2011 ücret dönemi karşılığı 32 gün denilip sonraki ay 15.04.2011-16.05.2011 ücret dönemi 31 gün şeklinde mükerrer gün) hesaplama yapıldığı ve ödeme belgesi olarak ileri sürülen bazı miktarların (söz gelimi Bünyamin Keçeci isimli davacıya yargılama sırasında ıslah tarihinden önce geçmişe yönelik ... farkı ödemesi olarak gözüken 4.093.37 TL ödemenin de) mahsubunun yapılmadığı anlaşılmıştır. Hesap raporları arasında çelişki olduğu anlaşıldığından dosyanın konusunda uzman bir bilirkişiye verilerek davalı idarece sunulan tüm ücret fark bordroları ve fark ücret ödemeleri (en okunaklı halinden) ay karşılığı olarak gösterilerek , idarece yapılan 2013'teki intibak cetvelleri ve ... hükümleri dikkate alınarak her iki bilirkişi raporu arasındaki çelişkiler de saptanarak ortaya konulmalı ve fark ücret alacağının bulunup bulunmadığı konusunda denetime elverişli rapor alınmalıdır.

Bu sebeple Mahkemece, davacının, dava konusu alacaklarının başlangıcı tarihi açısından Toplu ... Sözleşmesinin 98. ve 99. maddeleri dikkate alınarak kademe ilerlemesi ile derece terfine esas teşkil eden dönemlerden itibaren hesaplanması ve ödemelerin mahsubu ile varsa fark ücret alacağının hüküm altına alınması gerekirken iki rapor arasındaki çelişki giderilmeksizin hatalı rapora itibarla İlk Derece Mahkemesince yazılı şekilde karar verilmesi ve Bölge Adliye Mahkemesi tarafından davalı başvurusunun esastan reddi kararı hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.09.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/21, Karar No: 2009/46, Tarih: 03.03.2009

**Ceza Genel Kurulu         2009/3-21 E.  ,  2009/46 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname :256034

Yargıtay Dairesi  : 3. Ceza Dairesi

Sanık T. K..’nın kasten yaralama suçlarından, 5237 sayılı TCY’nın 86/1-3/e, 87/1-d maddeleri uyarınca iki kez 5’er yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hakkında 53. maddenin uygulanmasına, yüklenen diğer suçlardan beraatına; sanık N. Ö..’ın kasten yaralama suçlarından, 5237 sayılı TCY’nın 86/2. maddesi uyarınca iki kez 1’er yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hakkında 53. maddenin uygulanmasına, yüklenen diğer suçtan beraatına; sanık O.K..’nın korku, kaygı ve panik yaratacak şekilde ateş etmek suçundan, 5237 sayılı TCY’nın 170/1-c maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezasıyla; kasten yaralama suçlarından, 5237 sayılı TCY’nın 86/2. maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezasıyla; 5237 sayılı TCY’nın 86/2, 21/2 ve 86/3-e maddeleri uyarınca 1 yıl hapis cezasıyla; yasak silah taşımak suçundan, 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca 3 yıl hapis ve 450 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hakkında 53. maddenin uygulanmasına, yüklenen diğer suçtan beraatına; sanık T. K..’nın yüklenen suçlardan beraatına ve emanetteki suç eşyalarının TCY’nın 54. maddesi uyarınca zoralımına ilişkin, Balıkesir 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 25.04.2007 gün ve 1204-365 sayılı hüküm, sanıklar T., O.. ve N..müdafiileri, katılanlar vekili ve o yer C.savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 12.03.2008 gün ve 749-2028 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 22.01.2009 gün ve 256034 sayı ile;

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarına da dayanılarak, Daire Üyelerinden A.K..’in Balıkesir Cumhuriyet Başsavcısı olarak görev yaptığı dönemde, 30.11.2006 günlü iddianameye “görüldü” yapmak suretiyle görüş bildirmesi karşısında, temyiz incelemesinde Hakim olarak görev yapamayacağı görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurmuş ve Özel Daire kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulu’nca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasında çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, iddianameye “olur” veren İl Cumhuriyet Başsavcısının, Yargıtay Üyesi seçilmesinden sonra anılan işin temyiz incelemesinde görev yapmasının, 5271 sayılı CYY’nın 22/1-g maddesi uyarınca, hakimin davaya bakamayacağı hal olarak değerlendirilip değerlendirilmeyeceğine ilişkindir.

Uyuşmazlık konusunun çözümünde sağlıklı bir çözüme ulaşmak için, konuya ilişkin yasal düzenlemelerin incelenmesinde yarar bulunmaktadır.

Hakimin davaya bakamayacağı halleri düzenleyen 5271 sayılı CYY’nın 22. maddesinin 1. fıkrasının (g) bendine göre, hakim, “Aynı davada Cumhuriyet savcılığı, adli kolluk görevi, şüpheli veya sanık müdafiliği veya mağdur vekilliği yapmışsa” hakimlik görevi yapamayacaktır.

Uyuşmazlık konusunun çözümünde sağlıklı bir çözüme ulaşmak için, konuya ilişkin yasal düzenlemelerin incelenmesinde yarar bulunmaktadır.

Hakimin davaya bakamayacağı halleri düzenleyen 5271 sayılı CYY’nın 22. maddesinin 1. fıkrasının (g) bendine göre, hakim, “Aynı davada Cumhuriyet savcılığı, adli kolluk görevi, şüpheli veya sanık müdafiliği veya mağdur vekilliği yapmışsa” hakimlik görevi yapamayacaktır.

2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Yasasının 5/1. maddesinde “… ağır ceza Cumhuriyet başsavcıları, merkezdeki Cumhuriyet savcıları ile bağlı ilçe Cumhuriyet başsavcıları ve Cumhuriyet savcıları üzerinde, gözetim ve denetim hakkına sahiptir” hükmü yer almaktadır.

Öte yandan, Cumhuriyet Başsavcılığının görevlerini düzenleyen 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev Ve Yetkileri Hakkında Yasanın 17. maddesi;

“1- Kamu davasının açılmasına yer olup olmadığına karar vermek üzere soruşturma yapmak veya yaptırmak,

2- Kanun hükümlerine göre, yargılama faaliyetlerini kamu adına izlemek, bunlara katılmak ve gerektiğinde kanun yollarına başvurmak,

3- Kesinleşen mahkeme kararlarının yerine getirilmesi ile ilgili işlemleri yapmak ve izlemek,

4- Kanunlarla verilen diğer görevleri yapmak” hükmünü;

Aynı Yasanın 18. maddesi;

“1. Cumhuriyet başsavcılığını temsil etmek,

2. Başsavcılığın verimli, uyumlu ve düzenli bir şekilde çalışmasını sağlamak, iş bölümünü yapmak,

3. Gerektiğinde adli göreve ilişkin işlemleri yapmak, duruşmalara katılmak ve kanun yollarına başvurmak,

4. Kanunlarla verilen diğer görevleri yapmak.

Ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet başsavcısının; ağır ceza mahkemesinin yargı çevresinde görevli Cumhuriyet başsavcıları, Cumhuriyet başsavcıvekilleri, Cumhuriyet savcıları ile bağlı birimler üzerinde gözetim ve denetim yetkisi vardır” hükmünü;

22. maddesi ise; “duruşmalara, Cumhuriyet Başsavcısının görevlendireceği Cumhuriyet başsavcıvekili veya Cumhuriyet savcısı katılır” hükmünü taşımaktadır.

Bu yasal düzenlemelere göre, İl Cumhuriyet Başsavcısı veya Ağır Ceza Cumhuriyet Başsavcısı, soruşturma aşamasında diğer Cumhuriyet savcılarının arasında iş bölümü yaparak kimin hangi soruşturmayı yürüteceğini belirleme, soruşturma sonucunda iddianame ve kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararlara “görüldü” yapmak suretiyle bu belgelerdeki görüşü benimseme, hatta gerektiğinde bunlarda değişiklik yapılmasını isteme veya kendiliğinden düzeltme yapmak, kovuşturma aşamasında ise duruşmada yer alacak Cumhuriyet savcısını belirleme, gerektiğinde duruşmada Cumhuriyet savcısı olarak iddia makamında bizzat yer alma hak ve yetkisine sahiptir. Bir başka anlatımla Cumhuriyet Başsavcısı suç isnadını ve bu isnadı doğrulayacak kanıtları, buna bağlı olarak ceza yargılamasında iddiayı ortaya koyan makamdır.

Cumhuriyet Başsavcısının konumu öğretide de ele alınmış ve Dr. Selahattin Keyman “Ceza Muhakemesinde Savcılık” adlı eserinde;

Cumhuriyet Başsavcısının konumu öğretide de ele alınmış ve Dr. Selahattin Keyman “Ceza Muhakemesinde Savcılık” adlı eserinde;

“… makamın başı sayılan savcının hiçbir direktif vermemiş bulunması halinde, yardımcılar savcılığın görevleri içine giren bütün işlemleri serbestçe ve kendi takdirlerine göre yapabilirler. Ancak burada dahi, savcının yardımcısının işlemlerini tasvip etmediğini açıklaması halinde sözü edilen imkan ortadan kalkar; bundan sonra yardımcı makamın başı tarafından verilen emirlere uymak zorundadır. Makamın başı sayılan savcının açık ve sarih emirler vermesi halinde, kendisine mahsus yetkisi bulunmayan yardımcı, her zaman için kendisinin yerine geçerek istediği işlemi yapabilecek durumda bulunan savcının (makam başı) emirlerini yerine getirmek mecburiyetindedir… Yardımcıların iç bağımsızlıkları, makamın başı sayılan savcının iradesi ile sınırlıdır. Bu itibarla makamın başı olan savcı kendi teşkilatının görevine giren bütün işlerde yetkilidir. Bundan başka verdiği bütün emirler yardımcılar tarafından yerine getirilmelidir” şeklinde konuyu açıklamıştır. (sh.190-191)

Diğer taraftan, konunun Anayasa’nın 90. maddesi uyarınca bir iç hukuk normu haline gelen Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde yer alan “adil yargılanma hakkı” bağlamında da değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır. Nitekim, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 01.10.1982 gün ve 8692/79-56 sayılı Piersack/Belçika kararında özetle;

“Yargıçlardan birisinin, daha önce tahkikatı yürüten savcılık biriminin başı olarak görev yaptığı, bu dosyayla ilgilenen görevlilerin hiyerarşik üstü olarak mahkemeye sunulacak yazılı mütalaaları gözden geçirip düzeltme, olayda benimsenecek yaklaşımı tartışma ve hukuki noktalardan kendilerine tavsiyede bulunma hakkına sahip olmasının, böyle davranmadığı saptansa dahi suç isnadının esası üzerinde karar vermiş bir ‘yargı yerinin’ tarafsızlığının kuşkuya açık olabildiğini tespit etme bakımından yeterli olup, bunun da Sözleşme’nin 6/1. maddesinin (adil yargılanma hakkının) ihlali niteliğinde olduğu” sonucuna varılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Balıkesir C.savcısı H.P..tarafından yürütülen soruşturma sonucunda 30.11.2006 gün ve 6962-3097 sayılı iddianame ile; olay tarihinde şüphelilerden T.. ile yakınanlar E.. ve Ö.. arasında bir çek alacağından kaynaklanan tartışma sonucunda, E.., Ö.. ile olay yerinden geçmekte olan M..adlı kişinin yaralanmaları ile biten olayın meydana geldiği;

Şüpheli T. K..’nın, yaralamaya ve korku, kaygı ve panik yaratacak şekilde ateş etmeye azmettirme ve yaralama suçlarından 5237 sayılı TCY’nın 38/1. maddesi yollamasıyla 86/1-3/e, 87/1-d, 86/1-3/e, 87/1-d, 106/2-a, 43/2, 170/1-c, 86/2, 86/2, 53. maddeleri uyarınca;

Şüpheli T. K..’nın, yaralamaya ve korku, kaygı ve panik yaratacak şekilde ateş etmeye azmettirme ve yaralama suçlarından 5237 sayılı TCY’nın 38/1. maddesi yollamasıyla 86/1-3/e, 87/1-d, 86/1-3/e, 87/1-d, 106/2-a, 43/2, 170/1-c, 86/2, 86/2, 53. maddeleri uyarınca;

Şüpheli O. K..’nın, korku, kaygı ve panik yaratacak şekilde ateş etmek, silahla tehdit, ruhsatsız silah taşıma, silahla yaralama suçlarından 5237 sayılı TCY’nın 170/1-c, 106/2-a, 43/2, 86/1-3/e, 87/1-d, 39/2-a-b-c, 86/1-3/e, 87/1-d, 39/2-a-b-c, 86/2, 86/2-3/e, 21/2, 53 ve 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddeleri uyarınca;

Şüpheli N. Ö..’ın, yasak bıçak taşımak, nitelikli yaralama suçlarından 5237 sayılı TCY’nın 86/1-3/e, 87/1-d, 86/1-3/e, 87/1-d, 53 ve 6136 sayılı Yasanın 15/1. maddeleri uyarınca;

Şüpheli T. K..’nın, korku, kaygı ve panik yaratacak şekilde ateş etmek, nitelikli yaralama ve silahlı tehdit suçlarından 5237 sayılı TCY’nın 170/1-c, 39/2-a-b-c, 86/1-3/e, 87/1-d, 39/2-a-b-c, 106/2-a, 43/2, 39/2-a-b-c ve 53. maddeleri uyarınca;

Şüpheli N. Y..ın, suç kanıtlarını yok etmek suçundan 5237 sayılı TCY’nın 281/1 ve 53. maddeleri uyarınca;

Şüpheliler T. A.. ve M.A..’ın, yaralama ve tehdit suçlarına yardım etmekten 5237 sayılı TCY’nın 86/1-3/e, 87/1-d, 39/2-a-b-c, 86/1-3/e, 87/1-d, 39/2-a-b-c, 106/2-a, 43/2, 39/2-a-b-c ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmıştır.

Ayrıca, 30.12.2006 günlü ek iddianame ile de şüpheli T..’in, 5237 sayılı TCY’nın 86/1-3/e, 87/1-d, 106/2-a, 43/1, 170/1-c, 44. madde yollamasıyla 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddeleri uyarınca cezalandırılması talep edilmiştir.

O dönemde Balıkesir İl Cumhuriyet Başsavcısı olarak görev yapan A. K.. tarafından iddianamelere “görüldü” yapılmış ve kamu davasının açılması sağlanmıştır. Daha sonra, Yerel Mahkemece verilen bir kısım sanıkların beraatlarına, bir kısmının ise cezalandırılmalarına ilişkin hükmün o yer C.savcısı, katılanlar vekili ve sanıklar müdafiileri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 3. Ceza Dairesinde temyiz incelemesi yapıldığı sırada, Daire Üyesi A. K.. de inceleme yapan kurulda yer almış ve hükümlerin onanmasına karar verilmiştir.

Görüldüğü gibi, gerek soruşturma aşamasında yargılama konusu uyuşmazlık hakkında görüş bildirip, tavsiyede bulunma hakkına sahip olan ve soruşturma sonucunda düzenlenen iddianameye görüldü yaparak “olur vermekle” o görüşü benimseyen, gerekse kovuşturma aşamasında benimsediği bu görüşü sürdürecek C.savcısını da belirleme hak ve yetkisine sahip İl Cumhuriyet Başsavcısının, 5271 sayılı CYY’nın 22/1-g maddesi uyarınca aynı davada C.savcısı olarak görev yapması nedeniyle Hakim olarak görev yapmasına olanak bulunmamaktadır. Böyle bir halin aynı zamanda Anayasa’nın 90. maddesi uyarınca bir iç hukuk normu haline gelen AİHS’nin 6/1. maddesinin “adil yargılanma hakkının”, ihlali niteliğinde olacağında kuşku yoktur.

Bu itibarla, haklı nedenlere dayanan Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Bu itibarla, haklı nedenlere dayanan Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir kısım Kurul Üyesi ise, İl Cumhuriyet Başsavcısının, iddianamelere görüldü yapmasının idari bir faaliyet olup, yargılamaya ilişkin bir özellik taşımadığı, bu nedenle de temyiz incelemesinde Yüksek Yargıç olarak görev almasında hukuki bir engel bulunmadığından bahisle, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının reddi yönünde karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ  :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay C. Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 12.03.2008 gün ve 749-2028 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, temyiz incelemesi yapılması için, 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.03.2009 günü oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18684, Karar No: 2010/726, Tarih: 26.01.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/18684 E.  ,  2010/726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20.Hukuk Dairesinin 27.06.2008 gün ve 2008/14781-18339 sayılı bozma kararında; “Mahkemece, çekişmeli taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları dışında kaldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de, uzman bilirkişi raporunda taşınmazın eğiminin % 12'den fazla olduğu ve üzerinde maki formasyonuna dahil bitki örtüsü bulunduğu açıklanmıştır. Yörede orman kadastrosu, yani herhangi bir köy veya belde sınırı esas almadan seri bazda ve sadece ... Serisi ormanlarında yapılmıştır. Bu durumda; bu serinin dışında kalan taşınmazlar için kesinleşen bir orman kadastrosunun yapıldığından söz edilemeyeceği, Dairenin yerleşik uygulaması gereği böyle taşınmazların orman olup olmadığının eski tarihli resmi belgelere göre incelenmesi gerektiği, yukarıda açıklanan ve uzman bilirkişi raporunda anlatılan özellikleri nedeniyle taşınmazın eylemli orman niteliğinde bulunduğu anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan; eğimi % 12'den fazla olan, maki cinsi ağaççıklarla kaplı, orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan, çevresinde bulunan aynı karakterdeki devlet ormanının devamı niteliğindeki çekişmeli parselin, 6831 Sayılı Yasanın 1. Maddesinin 2. fıkrasının (J) bendinin karşı kavramı gereğince, orman sayılan yer olarak kabul edilmesi gerektiği, 15.07.2004 günlü Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26 (a) ve (j) maddesi ile aynı maddenin ikinci fıkrası gereğince "komisyonlarca sınırlama dışı bırakılmış veya orman sayılmamış olması bu yerlerin orman olma vasfını ortadan kaldırmayacağı", bu nedenle çekişmeli parsel seri bazında yapılan ve kesinleşen orman kadastrosu sınırları dışında bırakılsa da, 4999 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 7/1. maddesi "gereğince herhangi bir nedenle sınırlama dışında kalmış orman olması nedeniyle" her zaman orman olarak sınırlandırılabileceği gözetilerek, Orman Yönetiminin davasının kabulüyle, çekişmeli parselin orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesi” gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozmaya uyulduktan sonra davanın kabulü ile dava konusu 149 ada 12 sayılı parselin kadastro tespitinin iptaliyle orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 26/01/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7520, Karar No: 2012/15246, Tarih: 12.09.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/7520 E.  ,  2012/15246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi ( Kapatılan Beyoğlu 1. Ağır Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yağma suçunun birden fazla kişi ile birlikte, silah kullanılarak işlendiğinin anlaşılması karşısında; aynı Yasanın 61. maddesi uyarınca ... ceza belirlenirken bu hususların dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin düşünülmemesi, 5237 sayılı TCY.nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve hükümlerin özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken değer olarak gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden,koşulları bulunmadığı halde 150. maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek sanık hakkında cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Ancak;

Sanığın, TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. Maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine, “Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına,” cümlesi yazılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.