muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19126, Karar No: 2014/15591, Tarih: 18.12.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/19126 E.  ,  2014/15591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 20. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/04/2014

NUMARASI : 2012/594-2014/204

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında .... Mahallesi çalışma alanında bulunan 96 ada 1 parsel sayılı 5.590,64 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve H. Ç. kullanımında olduğu şerhi verilerek tarla vasfıyla Hazine adına tespit ve tescil edilmiş; daha sonra yapılan güncelleme çalışmaları sonucunda ise taşınmazın H. Ç. ve F.. Ç..'nin kullanımında olduğu şerhi verilmiştir. Davacı Y.. Ç.., bir kısım mirasçının hissesini satın aldığını öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişmeli 96 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kullanıcısı H. Ç. önceki kadastro tespitinden evvel 1993 tarihinde ölmüş olması sebebiyle şerhinin iptaline, taşınmazın 4.192,64/5.590,64 hissesinin F.. Ç.., 644.30/5.590,64 hissesinin Y.. Ç.., 419.30/5.590,64 hissesinin M.. B.., 419.30/5.590,64 hissesinin İ.. Ç.., 306.79/5.590,64 hissesinin H.. Ç.., 306.79/5.590,64 hissesinin H.. Ç..'nin tasarrufunda olduğunun tespitine, fazlaya dair taleplerin reddine, yerin Hazine adına olan mülkiyetinin aynen muhafazasına karar verilmiş; hüküm, davalı H.. Ç.. ve paydaşları vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece H. Ç. mirasçılarının taşınmaz üzerindeki tasarruf paylarının beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmiş ise de kararda yazılı pay ve payda oranları birbirini tutmamaktadır. Kararın bu haliyle infazı mümkün değildir. Hakim, doğru ve infazı kabil hüküm kurmak zorunda olup yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir. Davalı H.. Ç.. ve paydaşları vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere iadesine,

18.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8723, Karar No: 2013/16031, Tarih: 02.10.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/8723 E.  ,  2013/16031 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı şirket bünyesinde çalışırken emekli olduğunu, emekli olduktan sonra yeniden aynı işyerinde çalışmaya başladığını, emekli olduğu için işverenin işe giriş bildirgesi vermediğini, işverenin 2009 yılı Aralık ayından itibaren ücretlerini ödenmediğini, belirterek ödenmeyen ücret alacağını talep etmiştir.

Davalı, davacıya ücretinin ödendiğine ilişkin müvekkil şirketin kasa tahsil tediye fişlerini ibraz ettiklerini, davacının 2009-2010-2011 yıllarında ücretin ödenmediğini belirtmiş ise de 3 yıl gibi uzun bir süre ücret almadan çalışmanın hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

İşçi ücretlerinin ödenmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 37 nci maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

4857 sayılı Yasanın 32 nci maddesinde, “Çalıştırılan işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının özel olarak açılan banka hesabına yatırılmak suretiyle ödenmesi hususunda; tabi olduğu vergi mükellefiyeti türü, işletme büyüklüğü, çalıştırdığı işçi sayısı, işyerinin bulunduğu il ve benzeri gibi unsurları dikkate alarak işverenleri veya üçüncü kişileri zorunlu tutmaya, banka hesabına yatırılacak ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının, brüt ya da kanunî kesintiler düşüldükten sonra kalan net miktar üzerinden olup olmayacağını belirlemeye Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ve Hazine Müsteşarlığından sorumlu Devlet Bakanlığı müştereken yetkilidir. Çalıştırdığı işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakını özel olarak açılan banka hesapları vasıtasıyla ödeme zorunluluğuna tabi tutulan işverenler veya üçüncü kişiler, işçilerinin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaklarını özel olarak açılan banka hesapları dışında ödeyemezler” şeklinde kurala yer verilmiştir. Anılan hükme göre, belli koşulların varlığı halinde ödemeler işçi adına açılacak banka hesabına yatırılmalıdır.

Uzun süre ücretlerinin ödenmediği iddiası karşısında, işverence cevap dilekçesinde dayanılmak kaydıyla yemin teklifi hakkının olduğu hatırlatılmalı ve gerekirse bu yönde usulü işlemler tamamlandıktan sonra sonuca gidilmelidir.

Somut olayda davalı kasa tediye fişlerine dayansa da, tediye makbuzlarında davacının imzası bulunmadığından mahkemece nazara alınmaması doğrudur. Ancak davacının Asya Katılım Bankasındaki hesabına maaş ödemesi adı altında 23/11/2009 ve 12/12/2009 tarihlerinde 546.00 TL, ödeme yapılmıştır. Bu ödemeler borcu sukut ettiren belge niteliğinde olduğundan yargılamanın her aşamasında dikkate alınması gerekir. Mahkemece bu ödemeler dikkate alınmadan sonuca gidilmesi isabetsiz olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 02.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5228, Karar No: 2010/3782, Tarih: 08.07.2010

**8. Hukuk Dairesi         2009/5228 E.  ,  2010/3782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali, Tescil ve Tesbit

... ile dahili davalı-birleşen dosya davacısı ..., davalılar Hazine ve ... aralarındaki tapu iptali, tescil ve tesbit davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 22.05.2009 gün ve 283/262 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı ... vekili, davalı Hazine vekili ve davalı ... vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 2588 sayılı Kanunla eklenen 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi uyarınca Hazineden harç alınmasına mahal olmadığına ve aşağıda dökümü yazılı 15,60 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 1,55 TL'nin temyiz eden davacı ... ve davalı ...'ten ayrı ayrı alınmasına 08.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4673, Karar No: 2018/8761, Tarih: 27.11.2018

**21. Hukuk Dairesi         2017/4673 E.  ,  2018/8761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 6. İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

KARAR

DAVACI TALEBİ :

Davacı vekili, iş kazası maluliyeti sebebiyle, dava ve ıslah dilekçesi ile 15.000TL maddi, 170.000TL manevi tazminat talep etmiştir.

DAVALI CEVABI :

Davalı işveren, meydana gelen olayın iş kazası olmadığını, davacının kusurundan kaynaklandığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI :

İlk derece mahkemesi, 04.11.2016 tarihli kararında maddi tazminat talebini reddetmiş manevi tazminat talebinin ise kısmen kabulü ile 40.000TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline hükmetmiştir.

İSTİNAF MAHKEMESİ KARARI :

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nin 16.05.2017 tarihli kararında, tarafların istinaf başvurularının Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar vermiştir.

TEMYİZ TALEPLERİ :

Davacı vekili, manevi tazminatın az olduğunu, maluliyetin %42 olduğunu, maluliyet oranından dahi düşük miktarda manevi tazminata karar verildiğini, omurilik kırılması sebebiyle müvekkilinin beline 8 ayrı platin takıldığını, maddi tazminata hükmedilmediğini, açıklanan ve re’sen tespit edilecek sebeplerle kararın bozulması gerektiğini savunmuştur.

Davalı vekili, manevi tazminat talebinin usule ve yasaya aykırı olduğunu, olayın iş kazası olarak nitelendirilemeyeceğini, davacının vazifesi olmayan bir sebeple kaza geçirdiğini, açıklanan ve re’sen tespit edilecek sebeplerle kararın bozulması gerektiğini savunmuştur.

TEMYİZ İNCELEMESİ :

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere, temyiz kapsamına ve sebeplerine göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

Dava, iş kazası maluliyeti nedeniyle maddi ve manevi tazminat talebine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kararında, maddi tazminat talebinin reddine, 40.000TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline hükmedilmiştir.

Dosya içeriğine göre, Sosyal Güvenlik Kurumu tahkikat evrakında, 11.08.2010 tarihli olayın iş kazası olarak kabul edildiği; SGK Başkanlığı tarafından tarafından meslekte kazanma güç kayıp oranının %42 olarak tespit edildiği ve davacıya iş kazası gelirinin bağlandığı; 92 gün iş ve güçten mahrum kalma sebebiyle Kurum tarafından davacıya geçici iş göremezlik ödemesinin yapıldığı; yargılama aşamasında alınan bilirkişi heyet raporunda davalı işverenin %70, davacı işçinin ise %30 kusurlu bulunduğu; bilirkişi hesap raporuna göre bakiye maddi zararın kalmadığı anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin, özel halleri göz önünde tutarak takdir edeceği tazminat tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek, tazminata benzer fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin, bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince almamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminatı takdir etmesi gerekir. ( HGK 23/06/2004, 13/291-370 )

Bu ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hükmedilen manevi tazminat miktarının az olduğu ortadadır.

O halde, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden hüküm kurulması gerekirken, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı KALDIRILMASI gerekmiştir.

SONUÇ :

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca KALDIRILMASINA, ilk derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın ilk derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 27/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16586, Karar No: 2012/6969, Tarih: 27.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/16586 E.  ,  2012/6969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 16/06/2010 tarih ve 2010/73-2010/81 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin koltuk ürünleri ürettiğini ancak kendisine ait tasarım tescil belgesi bulunmadığını, davalının da bu tür işle ilgilenmekle beraber herkes tarafından bilinen tasarımları kendi tasarımı gibi tescil ettirdiğini oysa bu tasarımların herkes tarafından bilinen tasarımlar olduğunu ve yenilik özelliği taşımadığını ileri sürerek, davalıya ait 2001/2203 nolu endüstriyel tasarım tescil belgesinin hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkiline ait koltuk tasarımının yeni olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalı adına tescilli 2001 02203 numaralı tasarımın, yenilik ve ayırt edicilik koşullarını taşımadığı, piyasada bulunan tasarımlardan sadece küçük ayrıntılarla farklılık gösterdiği ve dolayısıyla yeni sayılamayacağı gerekçesi ile hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 04,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 27/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5518, Karar No: 2012/32416, Tarih: 27.12.2012

**7. Ceza Dairesi         2011/5518 E.  ,  2012/32416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 556 sayılı KHK muhalefet

HÜKÜM : Beraatine, iadeye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargılamada katılan sıfatını almış bulunan ... İlaç Sanayi A.Ş ve Benckıser Temizlik Malzemeleri San Tic A.Ş. vekilleri ile kamu davasına katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunan ancak, talimat yazıldıktan sonra 18/03/2009 tarihli celsede buna ilişkin ara kararından vazgeçildiğinden davadan haberdar olmayan .... vekiline gıyabi kararın tebliğinden ve kararı temyizleri halinde temyiz dilekçeleri de eklenerek dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.12.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5249, Karar No: 2015/1859, Tarih: 22.01.2015

**4. Ceza Dairesi         2014/5249 E.  ,  2015/1859 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/23743

Hakaret suçundan suça sürüklenen çocuk C.. B.. hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 24/10/2013 tarihli ve 2013/10692 soruşturma sayılı iddianamenin, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 31/2. maddesi uyarınca rapor düzenlenmediği gerekçesiyle iadesine dair, Bakırköy 2. Çocuk Mahkemesinin 25/11/2013 tarihli ve 2013/715 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin, Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 04/12/2013 tarihli ve 2013/349 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.01.2014 gün ve 23743 sayılı istem yazısıyla Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “1-Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim edilen 24/10/2013 tarihli iddianamenin UYAP ortamında 04/11/2013 tarihinde mahkemesine gönderildiği ve tevzii listesine göre de aynı gün fiziki olarak mahkemesine tevdii edildiği halde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 174/1. maddesinde öngörülen 15 günlük iade süresi geçirildikten sonra 25/11/2013 tarihinde iade edildiği,

2- Bakırköy 2. Çocuk Mahkemesince suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 31/2. maddesi uyarınca rapor düzenlenmediği gerekçesiyle iddianamenin iadesine karar verilmiş ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 170/3. maddesinde iddianamede nelerin gösterileceği, aynı Kanun'un 174/1. maddesinde ise iddianamenin hangi hâllerde iadesine karar verileceğinin belirtildiği, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun, "Fiili işlediği sırada on iki yaşını doldurmuş olup da on beş yaşını doldurmamış olanların işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamaması veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişmemiş olması halinde ceza sorumluluğu yoktur. Ancak bu kişiler hakkında çocuklara özgü güvenlik tedbirlerine hükmolunur." şeklindeki 31/2. maddesi karşısında, şüpheli hakkında soruşturma evresinde, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayamadığı veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişmemiş olduğu yönünde rapor alınsa dahi, bu durumda olan şüpheli hakkında çocuklara özgü güvenlik tedbirine hükmedilmesi gerekeceğinden, bu yöndeki araştırma ve değerlendirmenin mahkemesine ait olduğu gözetilmeden, itirazın bu yönlerden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Hakaret suçundan suça sürüklenen çocuk C.. B.. hakkında yapılan soruşturma sonucunda, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 24/10/2013 tarihli iddianamenin, Bakırköy 2. Çocuk Mahkemesince suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 31/2. maddesi uyarınca rapor düzenlenmediği gerekçesiyle iadesine karar verildiği,

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Hakaret suçundan suça sürüklenen çocuk C.. B.. hakkında yapılan soruşturma sonucunda, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 24/10/2013 tarihli iddianamenin, Bakırköy 2. Çocuk Mahkemesince suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 31/2. maddesi uyarınca rapor düzenlenmediği gerekçesiyle iadesine karar verildiği,

Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının iade kararına itirazı üzerine, itirazı inceleyen Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince itirazın reddine karar verildiği, kesin olan bu ret kararına karşı kanun yararına bozma talebinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

İddianamenin iadesine karar veren mahkemenin, CMK’nın 174/1. maddesinde düzenlenen süre koşuluna riayet edip etmediği ve iade gerekçesinin hukuka uygun olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun “İddianamenin iadesi” başlıklı 174. maddesinde;

(1) Mahkeme tarafından, iddianamenin ve soruşturma evrakının verildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde soruşturma evresine ilişkin bütün belgeler incelendikten sonra, eksik veya hatalı noktalar belirtilmek suretiyle;

a) 170 inci Maddeye aykırı olarak düzenlenen,

b) Suçun sübûtuna etki edeceği mutlak sayılan mevcut bir delil toplanmadan düzenlenen,

c) Önödemeye veya uzlaşmaya tâbi olduğu soruşturma dosyasından açıkça anlaşılan işlerde önödeme veya uzlaşma usulü uygulanmaksızın düzenlenen,

İddianamenin Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine karar verilir.

(2) Suçun hukukî nitelendirilmesi sebebiyle iddianame iade edilemez.

(3) En geç birinci fıkrada belirtilen süre sonunda iade edilmeyen iddianame kabul edilmiş sayılır…..

(5) İade kararına karşı Cumhuriyet savcısı itiraz edebilir.” hükümleri yer almaktadır.

Bakırköy 2. Çocuk Mahkemesince CMK’nın 174. maddesi uyarınca verilen iddianamenin iadesi kararının gerekçesi, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 31/2. maddesi uyarınca rapor düzenlenmemesine ilişkindir.

İnceleme konusu somut olayda; suça sürüklenen çocuk C.. B.. hakkında İstanbul Emniyet Müdürlüğü tarafından takibi yapılan 1550 numaralı hatta SMS göndererek hakaret suçunu işlediği iddiasıyla, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 24.10.2013 tarihli iddianamesiyle kamu davası açıldığı, dosyanın zimmet listesine göre 04.11.2013 tarihinde mahkemeye teslim edildiği, iddianame ve eklerinin değerlendirilmesi sonucunda, Bakırköy 2. Çocuk Mahkemesinin 25/11/2013 tarihli kararı ile, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 31/2. maddesi uyarınca rapor alınmadığı gerekçesiyle iddianamenin iadesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Ceza Muhakemesi Kanunu’nda düzenlenen iddianamenin iadesi kurumu kanun koyucu tarafından belirli süreyle sınırlandırılmıştır. Buna göre mahkeme iddianame ve soruşturma evrakını inceleyerek, CMK’nın 174. maddesinde belirtilen iade koşullarının varlığı halinde, dosyanın tesliminden itibaren 15 gün içinde iade kararı vermesi gerekmektedir. Bu süre içerisinde iade kararı verilmemesi durumunda, CMK’nın 174/3. maddesine göre iddianame kabul edilmiş sayılacaktır.

Somut olayda, zimmet defterindeki bilgilere göre iddianamenin mahkemeye 04.11.2013 tarihinde teslim edildiği, ancak iade kararının 15 günlük süre geçtikten sonra 25/11/2013 tarihinde verildiği görülmektedir.

Bu itibarla, iddianamenin iadesi kararının yasal 15 günlük süreden sonra verildiği gözetilmeksizin, mercii tarafından itirazın reddine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 04/12/2013 tarih ve 2013/349 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına,

3-Bozma kararının niteliğine göre (2) nolu istemle ilgili olarak bu aşamada bir karar verilmesine yer olmadığına, 22.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.