muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/11765, Karar No: 2009/12331, Tarih: 06.11.2009

Mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırılık yoktur. Davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 3.6.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

./...

2009/11765-12331 -3-

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gereçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 06.11.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/327, Karar No: 2017/688, Tarih: 24.01.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/327 E.  ,  2017/688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı, dar gelirli ailelere konut edindirmesi kapsamında davalı belediye ile aralarında sözleşme düzenlendiğini, arsa tahsisi yapıldığını, satış bedelinin taksitler halinde ödendiğini, tahsis kararının iptal edildiğini, imar planı değişikliği ile ifanın imkansız hale geldiğini ileri sürerek arsanın rayiç değerinin tespiti yapılarak, bu bedelin yasal faiziyle birlikte ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-20.8.2016 tarihinde kabul edilen 6745 sayılı kanunun 12. Maddesi ile 775 sayılı Gecekondu Kanununa eklenen geçici 10. maddesi ile “... ili, ... ilçesi sınırları içerisinde bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce bu Kanuna göre ilgili idarelerce yapılan arsa veya konut tahsis işleminin gerçekleştirilememesi hâlinde; arsa veya konut tahsisi için ödenen bedeller, ilgili idarece yapılacak tebligatı müteakip en geç üç ay içerisinde, ödeme gününden itibaren hesaplanacak kanuni faizi ile birlikte hak sahiplerine veya kanuni mirasçılarına ödenir. Hak sahipleri bunun dışında ilgili idareden herhangi bir hak, bedel ve tazminat talebinde bulunamazlar.

Bu maddenin birinci fıkrası hükmü; bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce hak sahipleri tarafından, ilgili idarelerce yapılan arsa veya konut tahsis işleminin gerçekleştirilememesi nedenleriyle arsa veya konutların adlarına tescili, bedel veya tazminat ve benzeri taleplerle açılan ve henüz kesinleşmeyen her türlü davada da uygulanır. Bu hükmün mahkemelerce uygulanması nedeniyle reddedilen davaların yargılama giderleri davalı idare tarafından ödenir. Bu madde kapsamında kalan davalarda mahkeme harçları ile her türlü vekâlet ücreti maktu olarak belirlenir.” hükmü düzenlenmiştir. Mahkemece, anılan yasa kuralı uyarınca değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 2. bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 1.246,65 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9263, Karar No: 2024/4213, Tarih: 08.05.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/9263 E.  ,  2024/4213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

1. Sanıklar hakkında nitelikli cinsel saldırı suçunu işledikleri iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102/2, 3-d maddeleri; sanık ...'in nitelikli yağma suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Kanun'un 149/1-c-d-h maddesi, sanık ... hakkında ise Raşit'in nitelikli yağma eylemine yardım eden sıfatıyla katıldığı iddiası ile 5237 sayılı Kanun'un 39/2-c maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 149/1-c-d-h maddesi uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.06.2015 tarihli ve 2015/17 Esas, 2015/118 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanıkların atılı suçlardan 5271 sayılı Kanun’un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; kondomda bulunan vücut sıvısı olabilecek lekelerin genetik analizlere cevap vermediğine, ilişki sırasında sanık ...'in kondom kullanmadığını söylediğine, bu durumda kondomu kullanan kişinin sanık ... olduğuna, sanıkların savunmalarının çelişkili olduğuna, katılanın organ sokma eylemlerine rıza göstermediğine, katılana ait raporda sıyrıklar ve morluklar tespit edildiğine, her şey olağan akışı dahilinde ilerlediyse sanıkların katılanın telefonunu almayacağına, bu nedenle sanıkların atılı suçlardan cezalandırılmaları gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla hükümlerde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış ve katılan vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

III. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla hükümlerde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış ve katılan vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

2.Katılanın sanık ...'ın kendisiyle rızası dışında cinsel ilişkiye girdiğine dair beyanının, prezervatif üzerinden alındığı belirtilen svabın genetik analizlere cevap vermemesi, katılanın yatak odasında bulunduğu belirtilen diğer materyallerde de adı geçen sanığa ait DNA kalıntısı bulunmaması nedeniyle doğrulanamadığı, sanık ...'ın aşamalardaki savunmalarında diğer sanık ... ile katılanın başka bir odaya geçtiklerini, kendisinin de bir müddet sonra salonda sızdığını belirttiği, Raşit'in Kenan'ın salonda sızdığını ifade ettiği, ayrıca katılan ile sanık ...'in sevgili oldukları, sevgili olduktan sonra iki defa rızalı bir şekilde cinsel ilişkiye girdikleri, katılanın olay günü alkolün etkisiyle hatırlayamadığını söyleyip sanık ...'e yönelik herhangi bir cinsel suç isnadında bulunmadığı, katılanın iç çamaşırı üzerinde sadece sanık ...'e ait meni örneği tespit edildiği, sanık ...'in aşamalardaki savunmalarında katılanın gösterdiği rıza doğrultusunda yatak odasına gidip onunla kondom kullanmadan cinsel ilişkiye girdiğini söylediği, katılan ile sanıkların sabit olan beyanlarına göre ayıldıktan sonra tepki göstererek polisi arayacağını söyleyen katılanın elinden polisi aramaması için telefonunun alındığı, sanıklara isnat edilen yağma suçunun faydalanma özel kastıyla işlenebilen bir suç olması nedeniyle manevi unsuru itibarıyla oluşmadığı gözetilerek Tebliğname'de yer alan sanıkların atılı suçlardan cezalandırılması gerektiğine dair görüşlere iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.06.2015 tarihli ve 2015/17 Esas, 2015/118 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,08.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3892, Karar No: 2013/6913, Tarih: 26.02.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/3892 E.  ,  2013/6913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, görevsizlik kararı vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait özel hastanede uzman doktor olarak iş sözleşmesi ile 19.10.2010 tarihinde çalışmaya başladığını, şirketin kuruluş işlemlerini yürütmek için % 1 oranında hisse ile ortak olduğunu, aylık 3.500 TL ücret ve muayene payı ile çalıştığını, alacaklarının ödenmediğini belirterek, ücret ve ücret farkı alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, işyerinin resmî olarak 22.04.2011 günü faaliyete geçtiğini, davacının burada doktor olarak çalıştığını, ayrıca işyerinin ruhsat işlerini takip etmekle görevlendirildiğini, çok kısa bir süre çalışarak işten ayrıldığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının işyerine ortak olup şirketi doğrudan temsile yetkili olduğunu ve diplomasını işyerine tahsis ettiğini, taraflar arasındaki ilişkinin ticari nitelikte olduğunu belirterek, mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın görevli ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 1 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4 üncü maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

Kanunun 2 nci maddesinde bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişi işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişi ile tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar işveren olarak tanımlanmıştır. İşçi ve işveren sıfatları aynı kişide birleşemez.

Yasanın 8 inci maddesinin birinci fıkrasına göre iş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir. Ücret, iş görme ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir.

İş sözleşmesini eser ve vekâlet sözleşmelerinden ayıran en önemli ölçüt bağımlılık ilişkisidir. Her üç sözleşmede, iş görme edimini yerine getirenin iş görülen kişiye (işveren-eser sahibi veya temsil edilen) karşı ekonomik bağımlılığı vardır.

İş sözleşmesini eser ve vekâlet sözleşmelerinden ayıran en önemli ölçüt bağımlılık ilişkisidir. Her üç sözleşmede, iş görme edimini yerine getirenin iş görülen kişiye (işveren-eser sahibi veya temsil edilen) karşı ekonomik bağımlılığı vardır.

İş sözleşmesini belirleyen ölçüt hukukî-kişisel bağımlılıktır. Gerçek anlamda hukukî bağımlılık işçinin işin yürütümüne ve işyerindeki talimatlara uyma yükümlülüğünü içerir. İşçi edimini işverenin karar ve talimatları çerçevesinde yerine getirir. İşçinin işverene karşı kişisel bağımlılığı ön plana çıkmaktadır. İş sözleşmesinde bağımlılık unsurunun içeriğini, işçinin işverenin talimatlarına göre hareket etmesi ve iş sürecinin ve sonuçlarının işveren tarafından denetlenmesi oluşturmaktadır. İşin işverene ait işyerinde görülmesi, malzemenin işveren tarafından sağlanması, iş görenin işin görülme tarzı bakımından iş sahibinden talimat alması, işin iş sahibi veya bir yardımcısı tarafından kontrol edilmesi, işçinin bir sermaye koymadan ve kendine ait bir organizasyonu olmadan faaliyet göstermesi, ücretin ödenme şekli, kişisel bağımlılığın tespitinde dikkate alınacak yardımcı olgulardır. Bu belirtilerin hiçbiri tek başına kesin ölçüt teşkil etmez. İşçinin işverenin belirlediği koşullarda çalışırken kendi yaratıcı gücünü kullanması ve işverenin isteği doğrultusunda işin yapılması için serbest hareket etmesi bağımlılık ilişkisini ortadan kaldırmaz. Çalışanın işyerinde kullanılan üretim araçlarına sahip olup olmaması, kâr ve zarara katılıp katılmaması, karar verme özgürlüğüne sahip bulunup bulunmaması bağımlılık unsuru açısından önemlidir.

Tüzel kişilerde yönetim hakkı ile emir ve talimat verme yetkisi organlarını oluşturan kişiler aracılığıyla kullanılır. Tüzel kişiler yönünden tüzel kişinin kendisi soyut işveren, tüzel kişinin organını oluşturan kişiler ise somut işveren sıfatını haizdir.

Ticaret şirketleriyle tüzel kişilerde somut işveren sıfatını taşıyan organ bir kurul olabileceği gibi tek başına bir kişiye verilen yetki çerçevesinde gerçek kişinin de organ sıfatını kazanması mümkündür.

Limitet, hisseli komandit ve kolektif şirketlerde yönetim yetkisi şirket ortaklarından birine bırakıldığında, bu kişi müdür sıfatıyla kişi-organ sayılır. Türk Ticaret Kanunu'nun 319 uncu maddesine göre, anonim şirketler yönünden yönetim ve temsil yetkisinin yönetim kurulu üyelerine bırakılması hâlinde, bu kişi veya kişiler kişi-organ sıfatını kazanır. Şirketi temsil ve yönetime yetkili kişi-organ sıfatını taşıyan kişiler işveren konumunda bulunduklarından işçi sayılmazlar.

Limitet, hisseli komandit ve kolektif şirketlerde yönetim yetkisi şirket ortaklarından birine bırakıldığında, bu kişi müdür sıfatıyla kişi-organ sayılır. Türk Ticaret Kanunu'nun 319 uncu maddesine göre, anonim şirketler yönünden yönetim ve temsil yetkisinin yönetim kurulu üyelerine bırakılması hâlinde, bu kişi veya kişiler kişi-organ sıfatını kazanır. Şirketi temsil ve yönetime yetkili kişi-organ sıfatını taşıyan kişiler işveren konumunda bulunduklarından işçi sayılmazlar.

İş Kanunu'na tabi genel müdür olarak çalışanların aynı zamanda yönetim kurulu üyesi olmaları hâlinde kişi-organ statüsünü taşıyıp taşımadıklarının araştırılması gerekir. Genel müdürün organ sıfatını kazanmaksızın yönetim kurulu üyesi olması hâlinde, “genel müdürlük görevi” sebebiyle iş ilişkisinin devam ettiği sonucuna varılmalıdır. Buna karşın şirketi temsil ve ilzama yetkili kişi-organ sıfatı kazanılmışsa, işçi ve işveren sıfatı aynı kişide birleşemeyeceğinden iş ilişkisinin bulunmadığı kabul edilmelidir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1 inci maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanunu'na göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanunu'na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir. İşçi sıfatını taşımayan kişinin talepleriyle ilgili davanın, iş mahkemesi yerine genel görevli mahkemelerde görülmesi gerekir.

Somut olayda her iki taraf da, davacının, davalıya ait özel hastane işyerinde sözlü yapılan iş sözleşmesi ile uzman doktor olarak çalışmaya başladığını ve şirketin ruhsat işlemlerini takip etmek üzere yetkili kılındığını belirtmiştir. Ticaret sicil kayıtlarına göre, davalı limited şirket 31.08.2010 tarihinde sicile kaydedilmiş, % 1 oranında hisse ile davacı, % 99 hisse ile Necati Küçük ortak olmuştur. Şirketi temsile yetkili kişiler ise Ebru Döner ve Fatma Selçuk'tur. Davacıya ait olan % 1 ortaklık payı sembolik olmakla, iş sözleşmesi ile çalıştığı gerçeğini ortadan kaldırmaz. Davacıya verilen temsil görevi, işyerinin ruhsat işlemlerini takip konusunda ve sınırlı olup, bu görev taraflar arasındaki iş ilişkisini ticarî niteliğe dönüştürmez.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda işin esasına girilerek bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile mahkemenin görevsizliğine karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11785, Karar No: 2016/5608, Tarih: 24.05.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/11785 E.  ,  2016/5608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 01/07/2014 gün ve 2013/329 - 2014/125 sayılı kararı onayan Daire'nin 09/03/2015 gün ve 2014/18614 - 2015/3215 sayılı kararı aleyhinde fer'i müdahil TMSF VE OYAK vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş olmakla, tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Bir davada karar düzeltmede bulunma hakkı, yalnız taraflara veya hüküm ile kendisine yükümlülük yüklenen veya bir hakkı ihlal edilen kimseye veyahut kanunun açıkça belirttiği mercilere aittir.

Mülga HUMK’nın 57'nci maddesi (HMK’nın 66 ve devamı maddeleri) uyarınca, yanında katıldığı tarafla birlikte hareket etmek mecburiyetinde bulunan fer’i müdahilin karara karşı tek başına karar düzeltme hakkı bulunmamaktadır.

Somut olayda, TMSF ve ... davada feri müdahil olarak yer almakta olup, davalı Banka karara karşı karar düzeltme isteminde bulunmadığına göre, fer'i müdahil TMSF ve OYAK vekilinin hükme karşı tek başına karar düzeltme hakkı bulunmadığı gibi, hükmedilen tutarda karar düzeltme sınırının altındadır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, fer'i müdahil TMSF ve ... vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 24/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11792, Karar No: 2017/1180, Tarih: 27.02.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/11792 E.  ,  2017/1180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı..... ..... Şti. vekili Avukat ... tarafından, davalı Posta ve Telgraf Teşkilatı A.Ş. aleyhine 25/03/2014 gününde verilen dilekçe ile tebliğ tarihlerinin tespiti ve kaydın düzeltilmesinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21/06/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davacı, trafik idari para cezalarının tebliğine ilişkin dava dışı davalı kurum çalışanının düzenlediği üç adet tebliğ mazbatasındaki tarih ile kurum kayıtlarının örtüşmediğini, idari para cezalarının her birini ¼ oranındaki indirimden yararlanmak amacıyla dava açma süresinin son gününde ödediğini, ancak vergi dairesinde halen borçlu olarak göründüğünü, kendisine yapılan tebligat tarihlerinin davalı kurum kayıtlarındaki tebligat tarihlerinden bir gün öncesine ait olduğunu, davalı şirket memurunun tebliğ zarflarına kendi el yazısı ile tebliğ tarihlerini yazdığını, davalı PTT kayıtlarının hatalı olması ve yanlışlığın düzeltilmemesi nedeniyle mağduriyet yaşadıklarını, bu mağduriyetin giderilmesi amacıyla tebliğ evraklarındaki tebliğ tarihlerinin doğru olarak tespiti ile davalı kayıtlarının da bu şekilde düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, zamanaşımı def’inde bulunmuş, uyuşmazlık durumunda PTT kayıtlarının esas alınacağını bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davaya konu her üç tebliğ evrakının tebliğ tarihlerinin davacının bildirdiği tarihler olarak tespiti ile davalı şirket nezdindeki kayıtların da bu şekilde düzeltilmesine karar verilmiştir.

Dava, davacı şirkete tebliğ edilen trafik idari para cezalarına ait tebligat parçalarının üzerindeki tarihlerin, davalı şirket nezdinde çalışan memur tarafından yanlış yazılarak, tebliğ mazbatalarındaki tarih ile kurum kayıtlarının örtüşmediğinden, bu durumun tespiti ile hatalı kaydın düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Tebligat işlemlerinin hatalı yapıldığı iddasının müstakil bir davanın konusu olması mümkün değildir. Tebligatın yapılması görülmekte olan bir davada, davanın incelenip karara bağlanmasından önce aydınlanması gereken bir ön sorundur. Ön sorunlar davanın her aşamasında doğabilir. Ön sorunlar ayrı bir dava olmayıp, asıl dava üzerine aşılanmış küçük davacıklar niteliğindedir. Mahkemenin, ilk önce bu küçük davacıkları inceleyip karara bağlaması, ondan sonra davaya devam ederek esas hakkında karar vermesi gerekir. Bu hali ile hadiseyi “ön sorun” veya “ara sorun” olarak nitelendirmek de mümkündür. (Prof.Dr.Baki Kuru - Prof.Dr.Ramazan Arslan - Prof.Dr.Ejder Yılmaz Medeni Usul Hukuku, 14. Baskı, ... 2003) 6100 sayılı HMK’nın 163 ve 164. maddelerinde de ön sorun düzenlenmiştir.