muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/8930, Karar No: 2007/19782, Tarih: 05.11.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/8930 E.  ,  2007/19782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sivas İş Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2007
Yargıtay — Esas No: 2017/8807, Karar No: 2018/17281, Tarih: 02.10.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/8807 E.  ,  2018/17281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 17/06/2010 tarihinden 11/02/2014 tarihine kadar davalı işyerinde mağaza yönetici yardımcısı olduğunu, iş akdinin davalı işveren tarafından haksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla ... ücreti ve yıllık ücretli izin alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, yapılan feshin haklı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı tarafca yapılan feshin yasaya aykırı şekilde yapıldığı, disiplin soruşturmasına konu olan tartışma olayının işverene geçerli nedenle fesih hakkı verdiği gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatını ile yıllık izin alacağının kabulüne, fazla mesaiye yönelik hesap pusulalarında tahakkuk olduğu gerekçesiyle fazla mesai ücret alacağının reddine karar verilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, iş sözleşmesinin feshinin haklı nedene dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dosya içeriğine göre; davacı işçinin iş sözleşmesi 07.02.2014 tarihinde mağaza çalışanlarından ... ile yaşadığı olaylar esnasında çalışan ...’ye küfür ettiği, takvim fırlattığı, dövme amacıyla üstüne hücum ettiği, diğer çalışanlarca önlenmesi üzerine kavga için kişiyi depoya davet ettiği, kişinin paspas yapma işini bitirmesi sonucu kova ve diğer malzemeleri depoya koyma anında arkadan müdahale ile bu kişiyi dövüp, darp ettiği, öldürmekle tehdit ettiği olayları ile birlikte işyeri dışında daha fazlasını yapma yolunda tehditlerde bulunduğu, olaylarının tamamı tanıklar ve darba maruz kalan kişinin ifadeleri ile sabit olduğu gerekçesiyle haklı nedenle feshedildiği görülmüştür.

Mahkemece, sözleşmenin feshinin işveren tarafından yasaya aykırı şekilde yapıldığı ve disiplin soruşturmasına konu olan tartışma olayının işverene ancak geçerli nedenle fesih hakkı verdiği kabul edilmiş ise de; dosya kapsamından tartışmayı başlatan tarafın davacı olduğu, davacının işyeri çalışanı ...’ye küfür ettiği, takvim fırlattığı, tehdit ettiği ve üzerine yürüdüğü tanık beyanları ile feshe konu olayın soruşturulması esnasında alınan ifadelerden anlaşılması karşısında feshin haklı nedene dayandığı ve bu durumun ispatlandığı anlaşıldığından davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi yerine kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10730, Karar No: 2023/1422, Tarih: 22.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/10730 E.  ,  2023/1422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü

Bozüyük Cumhuriyet Başsavcılığının 11.01.2021 tarihli ve 2012/3242 Soruşturma, 2020/3594 Karar sayılı kararıyla meçhul şüpheliler hakkında hırsızlık ve kamu malına zarar verme suçlarından zamanaşımı süresinin dolmasından dolayı kamu adına kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiştir.

Şikâyetçi vekilinin itirazı üzerine Bilecik Sulh Ceza Hâkimliğinin 08.03.2021 tarihli ve 2021/429 Değişik İş sayılı kararıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-a maddesinde düzenlenen hırsızlık suçu için zamanaşımı süresinin 15 yıl olduğu gerekçesiyle atılı suç yönünden kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararın kaldırılmasına kesin olarak karar verildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/1. maddesi uyarınca, 29.06.2021 tarihli ve 2021/7531 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.09.2021 tarihli ve KYB-2021/90034 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.09.2021 tarihli ve KYB-2021/90034 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“18/06/2014 tarihli ve 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1. maddesinde yer alan "iki yıldan beş" ibaresinin "üç yıldan yedi" şeklinde değiştirildiği, aynı Kanun'un 65. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 152/1. maddesinde yer alan "altı" ibaresinin "dört" ve 152/2. maddesinde yer alan "iki" ibaresinin "bir" olarak değiştirildiği, soruşturma konusu suçun 31/03/2012 tarihinde işlendiği, 5237 sayılı Kanun'un zamanaşımı hükümlerinde lehe kanunun uygulamasını emreden 7. maddesi karşısında her iki suç yönünden de 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e maddesinde düzenlenen 8 yıllık olağan zamanaşıma tabi olduğu nazara alındığında; soruşturma evresinde zamanaşımı kesen veya durduran bir işlem yapılamadığı ve bu sebeple suç tarihi olan 31/03/2012 tarihinden itibaren 8 yıllık dava zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

1. Diğer sanık ...ile inceleme konusu meçhul şüpheliler tarafından Bozüyük Belediye Başkanlığı'na ait akasya ağacının kesilip götürülmesi şeklindeki eylem için Bozüyük Cumhuriyet Başsavcılığının 11.01.2021 tarihli ve 2012/3242 Soruşturma, 2020/3594 Karar sayılı kararıyla hırsızlık ve kamu malına zarar verme suçlarından zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, şikâyetçi vekili tarafından itiraz üzerine Bilecik Sulh Ceza Hakimliğinin 08.03.2021 tarihli ve 2021/429 Değişik İş sayılı kararıyla sadece 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-a maddesinde düzenlenen hırsızlık suçu için zamanaşımı süresinin 15 yıl olduğu gerekçesiyle atılı suç yönünden kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararın kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun'un 142/1-a maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun gece vakti işlenmemesi ve suç tarihi itibarıyla 5237 sayılı Kanun'un 66. maddesine göre 12 yıllık (olağan üstü) ve 8 yıllık (olağan) zamanaşımı sürelerine tabi olduğu, 5237 sayılı Kanun'un 67/2. maddesinde ise dava zamanaşımı süresini kesen nedenlerin belirtildiği anlaşılmıştır.

3. 5237 sayılı Kanun'un 67/2. maddesinde zamanaşımını kesen nedenler incelendiğinde; zamanaşımını en son kesen işlemin, diğer sanık ...hakkında aynı eylemden dolayı açılan dava neticesinde Bozüyük Asliye Ceza Mahkemesinin 25.04.2013 tarihli ve 2012/471 Esas, 2013/348 Karar sayılı kararıyla mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 152/1-c, 168/2 ve 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen bu dosyadaki 07.03.2013 tarihli sorgu beyanıdır. Bu tarih itibarıyla Bozüyük Cumhuriyet Başsavcılığınca kamu adına kovuşturmaya yer olmadığına dair verilen kararın tarihi olan 11.01.2021 arasında 8 yıllık ve suç tarihi itibarıyla 12 yıllık zamanaşımı sürelerinin dolmaması nedeniyle atılı hırsızlık suçu için zamanaşımı süresi dolmadığından itirazın kabulüne karar verilmesinin gerekmesi nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE, dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1998, Karar No: 2022/2702, Tarih: 21.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/1998 E.  ,  2022/2702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... Sulh Hukuk ve ... 14. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanun’un 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Dava, terekenin teslimi istemine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi’nce, murisin vefat etmeden önceki son ikamet adresinin “... Mah. Mercan Sok. 59/1 .../...” olduğu, ... Sulh Hukuk Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 14. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce ise, müteveffanın son yerleşim yerinin Küçükçekmece/... olduğu, Küçükçekmece'de ayrı bir adliye bulunduğu, bu nedenle Küçükçekmece Sulh Hukuk Mahkemeleri'nin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Yargı yeri belirlenmesini gerektiren sebepler 6100 sayılı HMK'nın 21. maddesinde “(1) Aşağıdaki hâllerde, davaya bakacak mahkemenin tayini için yargı yeri belirlenmesi yoluna başvurulur:

a) Davaya bakmakla görevli ve yetkili mahkemenin davaya bakmasına herhangi bir engel çıkarsa,

b) İki mahkeme arasında yargı çevrelerinin sınırlarının belirlenmesi konusunda bir tereddüt ortaya çıkarsa,

c) İki mahkeme de görevsizlik kararı verir ve bu kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleşirse,

ç) Kesin yetki hâllerinde, iki mahkeme de yetkisizlik kararı verir ve bu kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleşirse” şeklinde düzenlenmiştir.

a) Davaya bakmakla görevli ve yetkili mahkemenin davaya bakmasına herhangi bir engel çıkarsa,

b) İki mahkeme arasında yargı çevrelerinin sınırlarının belirlenmesi konusunda bir tereddüt ortaya çıkarsa,

c) İki mahkeme de görevsizlik kararı verir ve bu kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleşirse,

ç) Kesin yetki hâllerinde, iki mahkeme de yetkisizlik kararı verir ve bu kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleşirse” şeklinde düzenlenmiştir.

Somut olayda, mahkemelerce verilen yetkisizlik kararı kesinleşmiş ise de, iki mahkeme arasında karşılıklı olarak verilmiş bir yetkisizlik kararı bulunmamaktadır. Davanın ilk açıldığı ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nce, ... Sulh Hukuk Mahkemelerinin davaya bakmakla yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı vererek dosya ... 14. Sulh Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmiş, ... 14. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce ise davaya bakmakla yetkili mahkemenin Küçükçekmece Sulh Hukuk Mahkemeleri olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilerek bu kararında kesinleşmesi üzerine dosya yargı yerinin belirlenmesi için Dairemize gönderilmiştir. Oysa ki, olumsuz yetki uyuşmazlığından bahsedilebilmesi için mahkemelerce verilen yetkisizlik kararlarında yetkili olduğu belirtilen mahkemelerinin karşılıklı olması ve verilen yetkisizlik kararlarının kesinleşmesi gerektiği nazara alındığında yargı yerinin belirlenmesi için aranan "iki mahkeme arasında olumsuz yetki uyuşmazlığı bulunması" koşulunun henüz gerçekleşmediği kuşkusuzdur. Bu nedenle yargı yerinin belirlenmesi koşulları oluşmadığından dosyanın mahalline iadesine karar vermek gerekmiştir.

Bu aşamada yargı yeri belirleme koşulları bulunmayan dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 21/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/25990, Karar No: 2012/40885, Tarih: 05.12.2012

**9. Hukuk Dairesi         2010/25990 E.  ,  2012/40885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işveren yanında 25.03.2003 tarihinden itibaren 23.07.2008 tarihine kadar çalıştığını, davacının 23.07.2008 tarihli dilekçesi ile görevinden ayrılmak istediğini bildirerek, işverene sunduğunu, bildirimden sonra Bodrum 1. Noterliği'nin 13 Ağustos 2008 tarih ve 003809 sayılı ihtarnamesi ile davalıdan fazla mesai ücretinin ödenmesini istediğini, davalı tarafça ihtarnameye cevap verilmediğini, müvekkilinin son aylık ücretinin 2.580,00 TL olduğunu belirterek müvekkilinin, davalıdan fazla çalışma ücreti alacağı olduğunu iddia etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle; dava dilekçesinde belirtilen hususları kabul etmediklerini, davacının fazla çalışma ile ilgili taleplerinin zamanaşımına uğradığını, ayrıca davacının müvekkili bankada fazla çalışmadan kaynaklanan her hangi bir ücret alacağının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı temyiz etmiştir .

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir.

Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, davacının çalışma süresi dikkate alındığında yukarıdaki yasal düzenleme ve ilke kararı göze alındığında günlük 1.5 saat ara dinlenmesi düşülmesi gerekirken, 2 saat ara dinlenme düşülmek suretiyle eksik fazla çalışma süresi hesaplanmak suretiyle istemin tümüyle reddi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 05/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/25368, Karar No: 2011/618, Tarih: 27.01.2011

**6. Ceza Dairesi         2010/25368 E.  ,  2011/618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Yağma suçunun 5237 sayılı TCY.nın 149.maddesinin 1.fıkrasının (a),(c), ve (h) bentlerine aykırı biçimde, silahla, birden fazla kişi ile, geceleyin işlendiği halde, aynı Yasanın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken, alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- 5237 Sayılı TCY’nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları oluşmadığı halde aynı Yasanın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması,

3- 29.6.2005 tarih ve 5377 sayılı Yasanın 2. maddesiyle 5237 sayılı Yasanın 7/3. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca, 01.06.2005 tarihinden önce işlenen suçlar yönünden, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanamayacağının düşünülmemesi,

Kabule göre de;

4- 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 108.maddesinin ( 4),(5) ve (6).fıkralarında ‘‘ Hakim, mükerrir hakkında cezanın infazının tamamlanmasından sonra başlamak ve bir yıldan az olmamak üzere denetim süresi belirler. Tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde, koşullu salıvermeye ilişkin hükümler uygulanır. Hakim, mükerrir hakkında denetim süresinin uzatılmasına karar verebilir ’’denmiştir. Denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevi, hükmü veren Mahkemeye değil, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverme ile ilgili kararı verecek olan Mahkemeye aittir. Buna göre hükümlülük kararında mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCY’nın 58/7.maddesi gereğince "mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, denetimli serbestlik tedbirinin süresinin de belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmayacağı gözetilerek, hükmün açıklanan nedenle kısmen istem gibi BOZULMASINA, 27/01/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2999, Karar No: 2012/5990, Tarih: 23.05.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/2999 E.  ,  2012/5990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL,TENKİS

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar,murisin 836 parselde kayıtlı taşınmazının 2/3 hissesini davalıya bağışladığı halde tapuda satış olarak gösterdiğini, mal kaçırmak niyetiyle hareket ettiğini ileri sürerek muvazaa nedeniyle davalı adına kayıtlı 2/3 hissenin iptali ile veraset ilamındaki hisseleri oranında adlarına tapuya kayıt ve tesciline, bu mümkün olmadığı takdirde tenkise karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, Almanya'da balık fabrikasında 1000 mark ücretle çalıştığını,1980 yılında 20.000 mark kredi alarak çekişmeli taşınmazda ev inşaatına başlandığını, binanın yapım masraflarını da karşıladığını, 20.000 euro emekli ikramiyesi aldığını,900 euro emekli maaşı aldığını tüm bu gelirlerini eşi murise verdiğini, bu gelirler dikkate alındığında dava konusu taşınmazın bedelsiz olarak devredildiğinin iddia edilemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının taşınmazı parayla satın aldığı iddiasında bulunmadığı, miras bırakanın asıl amacının davacılardan mal kaçırmak niteliğinde olduğu, muvazaalı işlem yapıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle mirasbırakanın çekişmeli payını diğer mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı biçimde davalıya temlik ettiği saptanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olduğuna göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 445,50 TL. bakiye onama harcının temyiz edenden alınmasına, 23.5.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/443, Karar No: 2015/29979, Tarih: 21.10.2015

**11. Ceza Dairesi         2015/443 E.  ,  2015/29979 K.**

* MÜHÜR BOZMA

* ÖZEL HUKUK YETKİLİLERİNCE YAPILAN MÜHÜRLEME İŞLEMİ VE BUNA AYKIRI DAVRANIŞLARIN CEZA HUKUKU BAKIMINDAN DEĞERLENDİRİLMESİ

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 38

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 203

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 2

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 6

* ÖZELLEŞTİRME UYGULAMALARI HAKKINDA KANUN (4046) Madde 37

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 231

**"İçtihat Metni"**

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü süreçte, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27/04/1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”