muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3447, Karar No: 2023/8702, Tarih: 10.10.2023

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2 .Davacılar murisine iskanen tahsis edilen taşınmazların tapu kayıtlarının güncel tapu kayıtlarına taşınmaması nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkin olarak eldeki davanın açıldığı anlaşılmıştır.

3. Davacı tarafından sunulan iskan kayıt defterindeki kayıtların incelenmesinde; 1 inci sırada Hane-Tahtani bir oda, 2 nci sırada Kocasu Mevkii, Harap bağ, 4 dönüm, 2 evlek, 3 yemiş ağacı, 3 üncü sırada Kocasu Mevkii, 3 üncü Derece bağ, 4 dönüm, 2 evlek 4 üncü sırada Köyaltı Mevkii, 40 zeytin ağacı 5 inci sırada Sineklitepe Mevkii, 10 dönüm bağ şeklindeki kayıtların mahkemece incelendiği ve yapılan incelemede 2 ve 3 üncü sıradaki kayıtların mükerrer olduğunun anlaşıldığı ve 25.05.1967 tarihli tapu senedine göre, 4 dönüm 2 evlek harap bağ ve 3 yemiş ağacından ibaret bu taşınmazın muris ... oğlu ...'nin ölümünden sonra eşi Nefise ve evlatları tarafından Ziya ve ... Özer’e satıldığının anlaşıldığı, yine dosya içinde mevcut Bornova Tapulama Hakimliğinin 1963/72 Esas, 1966/9 Karar sayılı kesinleşen kararı ile Köyaltı Mevkiinde bulunan 40 zeytin ağacı olarak belirtilen 4 numaralı taşınmazın tapulama tutanağının 369 parsele ilişkin kaydı olduğu ve mahkeme kararı ile harici satış sonucunda nizasız ve fasılasız olarak taşınmazı kullanan ... ile ... adlarına tesciline karar verildiği, yargılamada Mümin oğlu ... mirasçılarının davalı sıfatı ile temsil edildiği anlaşılmış olup bu sebeple davacının dayandığı bu kayıtlar bakımından davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

4. Davacı tarafından sunulan 1 inci Sırada kayıtlı 1 oda bina ile Sineklitepe Mevkiinde bulunan 10 dönüm bağın tapu kayıtlarının araştırılmasını sağlayacak bilgi veya belgenin davacı tarafça ibraz edilemediği,bu kayıtlar için Cumhurbaşkanlığı Devlet Arşivleri Başkanlığına ve Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği İzmir İl Müdürlüğüne yazılan yazılara herhangi bir kayıt olmadığına dair yanıt verildiği anlaşıldığından bu taşınmazların mülkiyet hakkına da sahip olunduğunun ispatlanamadığı sonucuna varılmak suretiyle davanın reddine karar verilmesi yerindedir.

5. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacılardan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3860, Karar No: 2021/10739, Tarih: 16.12.2021

**3. Ceza Dairesi         2021/3860 E.  ,  2021/10739 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Devletin egemenlik alametlerini alelen aşağılama

Hüküm : TCK'nın 300/1, 31/3, 62/1, 52/2-4, 50/3. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelendi gereği düşünüldü,

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuğa yüklenen Devletin egemenlik alametlerini alelen aşağılama suçu için öngörülen cezanın süresi itibariyle, zamanaşımını düzenleyen TCK'nın 66/1-e ve 66/2 maddelerinde belirlenen 5 yıl 4 aylık olağan zamanaşımı süresinin hüküm tarihi olan 24/12/2015'ten inceleme tarihine kadar geçmiş olduğu anlaşılmakla, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, TCK'nın 66/1-e, 66/2, 67/4. ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince kamu davasının DÜŞMESİNE, 16.12.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1042, Karar No: 2018/3050, Tarih: 26.06.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/1042 E.  ,  2018/3050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Eşi kasten öldürmek

HÜKÜM : Sanığın eşini öldürmek suçundan TCK'nun 82/1-d, 62/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezasına dair kararın istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin İzmir BAM 1. Ceza Dairesinin 2016/89-88 sayılı kararı.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında; eşi ...'yı kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararının, Cumhuriyet savcısı ve katılan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 24.11.2016 gün ve 2016/89E-2016/88K sayılı kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, Cumhuriyet savcısının; sanığın cezai ehliyetinin araştırılmasına, sanık ile maktul arasındaki sorunun ne olduğunun tanıklara sorulmasına, maktuldeki darbelerin sayısı ile baltanın hangi kısmı ile oluşturulduğunun tespit edilmesi ve canavarca hisle öldürme suçundan hüküm kurulması gerektiğine, katılan bakanlık vekilinin; takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının, tebliğnamedeki düşünce gibi ESASTAN REDDİNE, 26/06/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/252, Karar No: 2017/6751, Tarih: 08.06.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/252 E.  ,  2017/6751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hırsızlık suçunun sanık tarafından işlendiğinin tespit edilmesinden bir hafta sonra sanığın yakalandığı, üst aramasında telefonun ele geçirilmediği, 09/07/2013 tarihli tutanağa göre de mülakat esnasında sanığın telefonu kendi rızası ile cebinden çıkararak teslim ettiği dikkate alındığında; TCK’nın 168. maddesinin uygulanma şartlarının bulunduğu anlaşılmakla, tebliğnamedeki bu hususa ilişkin düşünceye iştirak edilmemiş, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E, 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının ve 5271 sayılı CMK’nın 324/4 maddesinde atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 106.maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20 TL’den az olduğu halde (9.10TL) yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmiş ise de, toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte sanıktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin edilmesi gereken miktardan az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında bulunan ve tekerrüre esas alınan Manisa Ağır Ceza Mahkemesinin 17/04/2008 tarih, 2008/118 E. 2008/143 Karar sayılı ilamına konu suçu işlediği sırada sanığın on sekiz yaşını tamamlamadığı, 5237 sayılı TCK'nın 58/5. maddesi hükmüne göre anılan karar nedeniyle sanığın mükerrir sayılamayacağı ve sanığın suç tarihi itibari ile de adli sicil kaydında tekerrüre esas alınacak başkaca bir mahkumiyet kaydının bulunmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 58/6. maddesi gereğince sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve buna bağlı olarak denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılmasına karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.06.2017 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

KARŞI OY:

Malın değerinin az ya da çok olması, 5237 sayılı TCK'nın 61/1.maddesine göre temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olmakla birlikte, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının aynı Kanun'un 145.maddesinde de özel olarak düzenlenmesi kanun koyucunun hırsızlık suçlarında malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. 145.maddenin gerek ilk şekli gerekse de değiştirilmiş şekli hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını esas almaktadır. 145.maddeye göre faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin suç tarihindeki ekonomik koşullara göre az olması yeterli olup, hakim indirim oranını TCK'nın 3.maddesinde de öngörüldüğü üzere "işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı" olacak şekilde belirlemelidir. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise, malın değerinin azlığı yanında suçun işleniş şekli ve özelliklerinin de dikkate alınması gerekir. 145.maddenin uygulanması sırasında hakime geniş takdir hakkı tanınmış olup, hakim bu hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olayda; hurdacı olan sanığın kendisini şikayetçinin arızalı televizyonu satmak üzere evine çağırdığı sırada, evin içindeki kalorifer peteğinin üzerinde bulunan sıfır değeri 155 TL'si olup ikinci el değeri çok daha az olan cep telefonunun çaldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145.maddesi uyarınca sanık hakkında hükmolunan cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerekçesiyle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmiyoruz. Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 29/09/2015 gün ve 2015/13-103 esas, 2015/299 karar sayılı ilam ile, 09/05/2017 günlü olup henüz karar yazımı aşamasında bulunan kararında da değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 145.maddesinin uygulanması gerektiği kabul edilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2020/1139, Karar No: 2020/8408, Tarih: 07.10.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/1139 E.  ,  2020/8408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Yapılan incelemede; dava konusu kök 585 parsel sayılı taşınmazın geri dönüşüm işlemleri sonrasında 2616 parsel olarak tapuya tescilinin sağlandığı, hükme esas alınan fen bilirkişi raporunda davacı tarafa ait şuyulandırma öncesi eski 585 nolu parselin şuyulandırmanın iptalinden sonra geri dönüşüm ile oluşan ... Mahallesi 2616 parselin aynısı olduğunun, eski ve yeni parsellerin bire bir çakıştığının, koordinat farkı olmadığı belirtildiği ancak rapora ekli krokinin dava dışı 2615 parsel sayılı taşınmaz üzerinden düzenlendiği anlaşılmış olup infazda tereddüt oluşturacak bu durum nedeniyle fen bilirkişiden ek rapor alınıp çelişki giderildikten sonra,Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/10/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18122, Karar No: 2014/11128, Tarih: 20.05.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/18122 E.  ,  2014/11128 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Konya 3. İş Mahkemesi

Tarihi :23.05.2013

No :2012/26-2013/184

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre; davacı S.. B.. vekilinin tüm, davalının ise sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun “İşverenin sorumluluğu” başlığını taşıyan 26. maddesinin birinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca sigortalıya ve hak sahibi kimselerine yapılan veya ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin tutarları ile gelir bağlanırsa bu gelirlerinin hesaplanacak sermaye değerleri toplamının, sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere Kurumca işverene ödettirileceği belirtilmiş iken, maddede yer alan “sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere” ibareleri, 21.03.2007 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 23.11.2006 gün ve 2003/10 Esas - 2006/106 Karar sayılı Anayasa Mahkemesi kararı ile iptal edilmiş, buna göre, sigortalı veya hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (gerçek zarar = dış tavan) tutarı ile sınırlı olan Kurumun rücu alacağı, iptal sonrasında, kanundan doğan, kendine özgü, sigortalı veya hak sahiplerinin hakkından bağımsız, basit rücu hakkına dönüşmüştür.

Şu durumda anılan madde kapsamında teselsül hükümlerine göre açılan rücu davalarında, gelirlerde oluşan artışlar istenilememeli, maddi zarar hesabı yapılmamalı, tazmin sorumlularının toplam kusur oranı, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerlerine uygulanarak hüküm kurulmalı, sorumluların sigortalıya veya hak sahiplerine yaptığı ödemelerin rücu alacağından düşülmesine olanak bulunmadığı gözetilmelidir.

Şu durumda anılan madde kapsamında teselsül hükümlerine göre açılan rücu davalarında, gelirlerde oluşan artışlar istenilememeli, maddi zarar hesabı yapılmamalı, tazmin sorumlularının toplam kusur oranı, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerlerine uygulanarak hüküm kurulmalı, sorumluların sigortalıya veya hak sahiplerine yaptığı ödemelerin rücu alacağından düşülmesine olanak bulunmadığı gözetilmelidir.

Diğer taraftan 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlığını taşıyan 21. maddesinin birinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği açıklanmıştır. Anlaşılacağı üzere, Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilen 506 sayılı Kanunun 26. maddesindeki ibareler, kanun koyucu tarafından 21. maddeye aynen yerleştirilmekle, buna göre, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerleri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak maddi zarar karşılaştırması yapılıp, düşük (az) olan tutar, sorumluların kusur oranı toplamına uygulanarak hüküm kurulması gerekmektedir.

506 ve 5510 sayılı Kanunlardaki farklı düzenlemeler karşısında, rücuan tazminat davalarının öncelikle yasal dayanağının saptanması zorunlu olup, bunun için de anılan 26. ve 21. maddelerin zaman bakımından uygulanması konusu irdelenmelidir. Kanunların geriye yürümesi veya yürümemesine ilişkin mevzuatımızda genel bir hüküm bulunmamakta ise de, toplum barışının temel dayanağı olan hukuka ve kanunlara karşı güveni sağlamak, kanun koyucunun keyfi davranış ve tasarruflarını önlemek için, öğretide kanunların geriye yürümemesi esası kabul edilmiştir. Buna göre özellikle hukuk güvenliği dikkate alındığında, Özel Hukuk ve Kamu Hukuku alanında kural olarak her kanun, ancak yürürlüğe girdiği tarihten sonraki zamanda meydana gelen olaylara ve ilişkilere uygulanır, o tarihten önceki zamana rastlayan olaylara ve ilişkilere uygulanmaz. Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralının istisnalarından birini, beklenen (ileride kazanılacağı umulan) haklar oluşturmaktadır. Kamu düzeni ve genel ahlaka ilişkin kurallar yönünden de kanunların geriye yürümesi söz konusudur. Yargılama hukukunu düzenleyen kanunlar da, ilke olarak geçmişe etkilidir. Şu durumda rücuan tazminat davaları bakımından; 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 01.10.2008 tarihi öncesinde gerçekleşen kaza ve olaylara uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı gibi, maddenin, yukarıda sıralanan istisnai durumlar kapsamında değerlendirilemeyeceği de açık olduğundan, 01.10.2008 gününden önce meydana gelen kaza ve olaylara 506 sayılı Kanunun 26. maddesi, anılan tarihten itibaren gerçekleşen kaza ve olaylara ise 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi uygulanmalıdır.

Anılan yasal düzenlemeler ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde; 09.9.2009 tarihinde gerçekleşen iş kazası sonucu sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalıya hak sahibi eşine yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan zararın davalı işverenden rücuan alınması için açılan davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21. ve 76. maddeleri olup, yöntemince gerçek zarar hesabı yaptırılıp yukarıdaki ilkeler kapsamında elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu, anılan gereklilik yerine getirilmeksizin, ilk peşin sermaye değeri esas alınarak karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davalıya geri verilmesine, 20.5.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13878, Karar No: 2012/4624, Tarih: 21.03.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/13878 E.  ,  2012/4624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının müvekkilinden satın aldığı tekstil makine ve malzemelerinin bedelini ödememesi üzerine alacağın tahsili için başlatılan takibe itiraz ettiğini belirterek itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yetkili icra dairesinin Bakırköy olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, borçlunun takip tarihindeki ikametgahının bulunduğu yer icra dairesinin yetkili olduğu, yetkili yerde yapılmış icra takibi bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı tarafça akdi ilişkinin inkarına ilişkin bir itiraz ileri sürülmemiştir. Takip talebine ekli cari hesap ekstresinden taraflar arasında akdi ilişki bulunduğu anlaşılmaktadır. Dava bir miktar para alacağına ilişkin olduğundan, somut olay bakımından davacı alacaklının ikametgahı icra dairelerinin ve mahkemelerinin de yetkili olduğunun kabulü gerekmektedir (BK. 73/1, HMUK 10, HMK 10). Mahkemece bu yönler gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması isabetli görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 21.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18099, Karar No: 2015/14806, Tarih: 08.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/18099 E.  ,  2015/14806 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/128691

Mahkemesi : Bodrum 3. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 02/02/2012

Numarası : 2009/617 - 2012/58

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık, İmar kirliliğine neden olma

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanık hakkında açılan davanın zamanaşımı nedeniyle düşmesine ilişkin hüküm, katılan Kültür ve Turizm Bakanlığı vekili; imar kirliliğine neden olma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan T.. B.. vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, İzmir II Numaralı K.. K.. Kurulu'nun 25/12/1996 tarih ve 6387 sayılı kararı ile tescilli 3. derece arkeolojik sit alanı içerisinde bulunan S. S. ...... Konut Yapı Kooperatifi'ndeki (8) numaralı bağımsız bölümde, ruhsat ve eklerine aykırı olarak kapalı alan oluşturduğu iddiasıyla, 2863 sayılı Kanuna aykırılık ve imar kirliliğine neden olma suçlarından dava açılmış ise de; sanık tarafından gerçekleştirildiği iddia olunan tek bir eylem bulunması ve 2863 sayılı Kanunun 65. maddesinin, 5237 sayılı TCK'nın 184. maddesine göre özel norm niteliği taşıması karşısında, suça konu eylemin, 2863 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilmesi gerektiği kabul edilerek yapılan incelemede;

Katılan kurumlar vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dosya içerisinde mevcut 28/12/2010 tarihli bilirkişi raporunda, onaylı mimari projesine aykırı olarak sonradan yapıldığı belirtilen imalatların yapım zamanının belirlenmesi, bu kapsamda, suça konu müdahalelerin 2003 yılında sanık tarafından yaptırıldığına dair 03/05/2011 tarihli kolluk tutanağı altında “site çalışanı” sıfatıyla isim ve imzası bulunan A..T.. B..tanık olarak dinlenmesi, diğer site çalışanlarından ya da sakinlerinden konuya ilişkin bilgi sahibi olanlar araştırılıp, tespit edilenlerin tanık sıfatıyla ifadelerine başvurulması, daha sonra, inşaat mühendislerinden oluşan bilirkişi heyeti refakate alınmak suretiyle olay yerinde yeniden keşif yapılarak, kullanılan malzemelerin cinsi, yıpranma durumu, renk solmaları, beton aksamlardaki karbonlaşma hali gibi teknik verilerin yanı sıra, dosya kapsamı da değerlendirilip, ana binaya sonradan eklenen proje harici imalatların yapım zamanının tereddütsüz şekilde tespiti ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin, eksik araştırma ile zamanaşımının dolduğu gerekçe gösterilerek düşme kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan Kültür ve Turizm Bakanlığı vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 08/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.