muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3724, Karar No: 2019/13060, Tarih: 23.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/3724 E.  ,  2019/13060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın çaldığı malzemelerin değeri tespit edilerek sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılmaması,

2- T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 23/10/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4691, Karar No: 2019/5250, Tarih: 22.04.2019

**13. Hukuk Dairesi         2018/4691 E.  ,  2019/5250 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esastan reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, dar gelirli ailelere konut edindirmesi kapsamında davalı ... ile aralarında sözleşme düzenlendiğini, arsa tahsisi yapıldığını, satış bedelinin taksitler halinde ödendiğini, tahsis kararının iptal edildiğini, imar planı değişikliği ile ifanın imkansız hale geldiğini ileri sürerek; arsanın rayiç değerinin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, 20.8.2016 tarihinde kabul edilen 6745 sayılı Kanun'un 12.maddesi ile 775 sayılı Gecekondu Kanunu'na eklenen geçici 10.maddeden sözedilip, bu madde kapsamında değerlendirme yapılmak suretiyle davanın reddine karar verilmiş, davacının istinaf talebi, Bölge Adliye Mahkemesi ilgili Hukuk Dairesince, karar gerekçesi yerinde görülerek esastan reddedilmiş; davacı, bu sefer temyiz talebinde bulunmuştur.

Hükme esas alınan, 20.08.2016 tarihli 6745 sayılı Kanun'un 12. maddesiyle 775 sayılı Gecekondu Kanunu'na eklenen geçici 10.madde, 05.04.2019 gün ve 30736 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 20.12.2018 gün, 2016/181E. ve 2018/111 K. sayılı kararı ile iptal edilmiştir. Yargılama sırasında yürülüğe girip, yine yargılama sırasında iptal edilen kanun hükmüne dayanılarak karar verilmiş olması, hak, adalet ve nesafet kurallarına uygun düşmeyecektir. Hal böyle olunca, Mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları, özellikle de, davadan önce bir ödeme olgusu olup olmadığı, var ise, bunun borcu sona erdirip erdirmediği hususu üzerinde durulup, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 14.01.2015 tarih 2014/3-8 E., 2015/10 K. sayılı kararı da gözetilerek, gerekirse konusunun uzmanı bilirkişiden rapor da alınmak suretiyle bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, kararın bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ BOZULMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 22/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.........
Yargıtay — Esas No: 2018/949, Karar No: 2018/15028, Tarih: 11.10.2018

**3. Ceza Dairesi         2018/949 E.  ,  2018/15028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)5271 sayılı CMK'nin 231/5. maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, kasten yeni bir suç işlenmesi halinde 5271 sayılı CMK'nin 231/11. maddesi uyarınca açıklanmasına dair kararın, 5271 sayılı CMK'nin 223. maddesi kapsamında mahkumiyet hükmü niteliğinde olup hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin gösterilmesi, delillerin tartışılıp değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin gösterilmesi suretiyle hükmün açıklanması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle Anayasanın 141/3, 5271 sayılı CMK'nin 34, 223 ve 230/1. 289/1-g maddelerine aykırı davranılması,

2)Sanığın, müştekiyi, 5237 sayılı TCK'nin 6/1-f-4 maddesi uyarınca silahtan sayılan balta sapı ile hayati tehlikeye neden olacak şekilde yaraladığı olayda, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d maddeleri uygulanarak belirlenen hapis cezasının 5 yılın altında kalması halinde TCK'nin 87/1-son maddesi gereğince 5 yıla çıkartılması gerekirken yazılı şekilde uygulama ile eksik ceza tayini,

3)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına 11.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15745, Karar No: 2018/735, Tarih: 19.02.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/15745 E.  ,  2018/735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin 15.05.2013 tarihinde oğlunun İpad'ından İnternete girerek Apple Itunes Store'dan bir oyun programı indirdiğini, bu programı indirmek için ödemesi gereken ücreti Vakıfbank kredi kartı ile ödediğini, ödemenin gerçekleştirilebilmesi için banka tarafından müvekkilinin cep telefonuna sadece o işlemde kullanılmak üzere şifre gönderildiğini, müvekkilinin gönderilen bu şifreyi girerek kredi kartından 9.94 USD ödeme yaparak oyunu indirdiğini, bu tarihten sonra aynı şekilde başka bir uygulama indirmediğini, müvekkilin oğlunun İpad'dan bazı oyun programlarına girdiğini, bu programlara girilirken ödeme yapılacağından hahisle kredi kartı bilgilerinin sorulmadığını, ve herhangi bir şifrenin istenmediğini, ancak Apple Itunes Store'a kredi kartı ile ödeme yapıldığını, müvekkilinin bu ödemelerden haberinin olmadığını belirterek 4.171,36 USD'nin tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının Ipad'i ile Apple Itunes Store'dan uygulama indirdiğini, Apple sisteminin öncelikle kullanıcıdan bir kredi kartı tanımlaması talep ettiğini, sonrasında ücretli bir uygulama indirdiğinde tanımladığı kredi kartından uygulamanın ücretinin alındığını, davacının dilekçesinde iddia ettiği gibi uygulama indirdikten sonra herhangi bir kredi kartı şifresi veya cep onayı talep edilmediğini, davacının bu iddiasında haksız olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davacının oğluna Internet üzerinden kredi kartı ile Apple Store' dan oyun satın aldığı, çocuğun bu oyunu daha sonra her oynadığında davacının rızası alınmaksızın ve kendisine banka tarafından herhangi bir bildirim yapılmaksızın kredi kartından ücret tahsil edildiği, oyunun kredi kart bilgileri girilerek ilk defa satın alınmasından sonra davacının çocuğu tarafından oyuna her girildiğinde davacıya bilgilendirme yapılmaksızın ücret tahsil edilmesinde bankanın kusurlu olduğu, davacının da sistemden ilk oyunu satın aldıktan sonra tekrar özel şifre istenmeden kredi kartından para çekilmesine imkan vermesi ve yapılan tahsilatların ilk kredi kart ekstresine yansıdıktan sonra devam eden bir kaç ayda benzer işleme devam etmesi nedeniyle kusurlu olduğu, davacının %25 davalının %75 kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde de belirttiği üzere 15.05.2013 tarihinde hamili olduğu kredi kartı ile Apple Itunes Store'dan bilgisayarına oyun indirmiştir. Davacı tarafından yapılan işlem 5464 sayılı yasanın 11. maddesi kapsamında olup oyun indirilmesinden sonra da kullanıma devam edilerek yine oyunların aynı sitede kayıtlı kredi kartıyla indirildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda davalı bankaya atf-ı kabil bir kusur olmadığı gibi davacı satın aldığı hizmetlerin bedelini ödemiştir.

Kaldı ki davalı bankanın, kart hamilinin kredi kartıyla yapacağı harcamaların cinsi ve niteliği konusunda uyarı yükümlülüğü de bulunmamaktadır. Hal böyle olunca davanın reddi gerekirken yoruma dayalı bilirkişi raporuna göre yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 19/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28574, Karar No: 2016/22, Tarih: 11.01.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/28574 E.  ,  2016/22 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti

Davacı, davalı Üniversiteye ait hastanede alt işveren işçisi olarak çalışırken haksız şekilde işten çıkarıldığını, kesinleşen iş müfettişi raporuna göre alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğunu iddia ederek, kıdem-ihbar tazminatı ve yıllık izin ücretinin ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti

Davalı T.C. İstanbul Üniversitesi vekili, husumet yokluğundan davanın reddini istemiştir.

Davalı Marmara Temizlik Şirketi vekili, husumet yokluğundan davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, alt işveren ilişkisi muvazaalı olduğundan davalı Şirket hakkındaki davanın husumet yokluğundan reddine, Üniversite hakkındaki davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz

Kararı, davalı T.C. İstanbul Üniversitesi vekili ve davalı Marmara Temizlik Şirketi vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe

1- Somut olayda mahkemece, davacının baştan beri Üniversite işçisi olup alt işveren ilişkisi muvazaalı olduğundan davalı Şirket hakkındaki davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir. Kimse kendi muvazaasına dayanamayacağından alt işveren ilişkisi muvazaalı olsa dahi ödenmeyen kıdem-ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarından her iki işveren de müteselsilen sorumludur. Mahkemece, davalı Şirket hakkındaki davanın husumet yokluğundan reddi hatalı ise de bu husus davacının aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanunî gerektirici sebeplere göre davalı Marmara Temizlik Şirketinin ve davalı T.C. İstanbul Üniversitesinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3- Mahkemece, 2547 sayılı Yasanın 56/b maddesi yollamasıyla 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olan davalı Üniversiteye harç yüklenmesi, yine hakkındaki dava husumet yokluğu nedeni ile reddedilen ve kendisini vekil ile temsil ettiren davalı Şirket lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi hatalı olup bozma sebebi ise de bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün, 6100 sayılı yasanın geçici 3/2 maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç

Kararının hüküm fıkrasının altıncı, yedinci ve sekizinci paragraflarının çıkartılarak yerine;

F) Sonuç

Kararının hüküm fıkrasının altıncı, yedinci ve sekizinci paragraflarının çıkartılarak yerine;

“2547 sayılı Yasanın 56/b maddesi yollamasıyla 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesine göre davalı Üniversite harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davacının yatırdığı başvuru harcı, peşin harç ve ıslah harcının karar kesinleştiğinde ve isteği hâlinde davacıya iadesine,

Davacının yaptığı harçlar hariç 336,00 TL. yargılama giderinden kabul-ret oranına göre belirlenen 276,37 TL. sinin davalı Üniversiteden alınıp davacıya verilmesine, kalan kısmın davacı üzerinde bırakılmasına,

Karar tarihinde yürürlükte olan AAÜT. sinin 12. maddesine göre belirlenen 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davalı Üniversiteden alınıp davacıya verilmesine,

Reddedilen miktar üzerinden karar tarihindeki AAÜT. sinin 12. maddesine göre belirlenen 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınıp davalı Üniversiteye verilmesine,

Hakkındaki dava husumet yokluğu nedeni ile reddedilen davalı Şirket vekille temsil edildiğinden karar tarihindeki AAÜT. si uyarınca belirlenen 1.500,00 TL. Vekalet ücretinin

davacıdan tahsili ile davalı Şirkete verilmesine,” paragraflarının yazılmasına, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden ....'ne yükletilmesine, 11.01.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9937, Karar No: 2023/466, Tarih: 08.02.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/9937 E.  ,  2023/466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; kararı davalı asıl adına temyiz eden vekilin vekâletnamesinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 74 üncü maddesinde belirtilen boşanma davası için özel yetkiyi içermediği belirlenmiştir.

Bu itibarla;

1. 6100 sayılı Kanun'un 77 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca işlem yapılarak

a) Boşanma davası açmak ve açılan davayı takip etmek kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğinde olup, 6100 sayılı Kanun'un 74 üncü maddesi gereğince vekâletnamenin boşanma davası ile ilgili özel yetki içermesi gerektiğinden; özel yetkiyi içeren vekâletnamenin aslı veya onaylı örneğinin dosyaya sunulması için temyiz dilekçesini sunan vekile kesin süre verilmesi,

b) Vekâletname sunulmaz ise vekil tarafından verilen temyiz dilekçesinin, 6100 sayılı Kanun’un 77 nci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi gereğince yetkisiz vekil tarafından yapılmış temyize muvafakat verdiğini açıkça belirtmediği takdirde kararı temyiz etmemiş sayılacağı şerhini içeren davetiye ile davalı-davacı asıla tebliğ edilmesi,

2. Vekil tarafından verilen temyiz dilekçesine asıl tarafından açıkça muvafakat edilmemesi ve asıla gerekçeli kararın daha önceden usulüne uygun şekilde tebliğ edilmemiş olması hâlinde kararın asıla tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesi,

3. Vekil tarafından verilen temyiz dilekçesine asıl tarafından muvafakat edilmesi veya süresi içinde kararın temyiz edilmesi hâlinde, karar temyiz edilirse gerekli usulî işlemler tamamlanarak temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi,

gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

08.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4308, Karar No: 2021/12942, Tarih: 23.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/4308 E.  ,  2021/12942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin ... Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Mağdurun soruşturma aşamasında; 22/07/2012 günü teravih namazına gitmek için evden çıktığı sırada park halinde durduğunu gördüğü aracının çalındığını namaz kılıp döndüğünde fark ettiğini beyan ettiği, olay günü akşam ve yatsı ezanı vakitlerinin 20:39 ile 22:21 arası, UYAP’tan alınan güneşin doğuş ve batış zamanlarını gösteren çizelgeye göre, yaz saati uygulaması da dikkate alındığında güneşin batış saatinin ise 20:35 olduğu, TCK'nın 6/1-e maddesine göre gece vakti sayılan zaman diliminin saat 21:35’te başladığının anlaşılması karşısında; şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık suçunun sanık lehine gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden ve suçun gece vakti işlendiğine ilişkin kanıtlar denetime olanak verecek biçimde karar yerinde gösterilip tartışılmadan, sanık hakkında TCK'nın 143. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

2- Sanığa atılı hırsızlık suçu ile ilgili olan teknik takip ve iletişimin tespiti kayıtlarının, suç tarihi olan 22/07/2012 tarihinde hırsızlık suçunun 5271 sayılı CMK’nın 135/8. maddesinde sayılan katalog suçlar kapsamında bulunmaması nedeniyle aynı Kanun'un 138/2. maddesi gereğince bu suçların delili olarak kullanılamayacağı gözetilmeden sanığın mahkumiyetine gerekçe gösterilmesi,

3- Müştekiye ait aracın düz kontak yapılmak suretiyle çalınması şeklinde gerçekleşen olayda; sanığın eyleminin oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b. maddesine uyduğu kabul edildiği halde; hüküm fıkrasında uygulama maddesinin TCK’nın 142/1-b yerine 142/2-b; gerekçeli karar başlığında suç adının da “kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış eşya hakkında hırsızlık” yerine “taklit anahtarla kilit açmak suretiyle hırsızlık” olarak hatalı yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 1 numaralı bozma kararının hakkındaki hükmü temyiz etmeyen diğer sanık ...’e de SİRAYETİNE, 23/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7628, Karar No: 2013/7229, Tarih: 21.03.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/7628 E.  ,  2013/7229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan itirazın iptali isteğine ilişkindir.

9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 günlü ve 2013/1 sayılı kararı uyarınca işbu davada temyizen incelenme görevi 1.2.2013 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 21.3.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/24036, Karar No: 2017/14637, Tarih: 19.06.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/24036 E.  ,  2017/14637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı işyerinde tanker şoförü olarak aylık net 1.200,00TL ücretle çalıştığını, aylık ücretinden kesinti yapılması, fazla mesai, genel tatil ve hafta tatili ücreti alacaklarının ödenmemesi nedeni ile iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini belirterek kıdem tazminatı ve bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının asgari ücretle çalıştığını, iş sözleşmesinin devamsızlık nedeni ile haklı sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar süresi içerisinde davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki ilk uyuşmazlık işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusundadır.

Tır şoförleri yurt içinde veya yurt dışına sefer yapmak olmak üzere iki şekilde çalışabilirler. Ülke içinde taşımacılık işinde çalışan tır şoförlerinin ücretleri taraflar arasında temel ücret olarak kararlaştırılabileceği gibi, sabit ücrete ilave olarak sefer sayısına ya da katedilen kilometre başına ödenen prim şeklinde gerçekleşebilmektedir.

Uluslararası alanda çalışan tır şoförlerinin ücretleri genelde asgari ücret ve sefere bağlı prim esasına göre belirlenmektedir. Bazı işveren uygulamalarında ise garanti ücret olarak adlandırılan asgari ücret ödenmeyip, sadece sefere bağlı prim ödemesi yapılmaktadır. Bu ihtimalde de tır şoförünün ücreti salt sefer primlerinden oluşur.

Sefer primi, uygulamada harcırah olarak adlandırılmakta ve gidilen ülkeye göre değişkenlik gösterebilmektedir. Sözü edilen sefer primi, yol geçiş ücretleri ve diğer masraflar için verilen, Türkiye’ye dönüşte belge karşılığı kapatılan avanstan farklı olup, tamamen işçiye ödenen ücret niteliğindedir. Yerleşik Yargıtay kararlarında da uluslararası alanda faaliyet gösteren tır şoförlerinin yasal asgari ücretle çalışmayacağı kabul edilmektedir.