muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15420, Karar No: 2013/19885, Tarih: 12.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/15420 E.  ,  2013/19885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın, balık ağlarına ait kurşunlarının çalınması ile ilgili olarak katılanın çocuklarından şüphelendiği, bu nedenle olay tarihi sabahı katılanın iş yerine gittiği, burada katılan ile birlikte çalışan tanık ... ile konuşup katılanın kurşunlarını geri vermesini aksi takdirde kulübeyi yakacağını söylediği, akabinde aynı gün akşamleyin katılana ait kulübeyi yaktığının iddia edildiği olayda, bu eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğine ve suç konusu yerin kasten yakıldığına dair her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığı gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.12.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9009, Karar No: 2014/14283, Tarih: 16.04.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/9009 E.  ,  2014/14283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında verilen sonuç cezanın adli para cezası olması ve 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesi uyarınca “iki yıl veya daha az süre ile hapis cezasına mahkum edilen kişinin cezasının ertelenebileceği'' hükmü karşısında; adli para cezasına ilişkin hükümlerin ertelenmesine yasal olanak bulunmadığının gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların, suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; mağdurun işyerinden 10 TL para çalan suça sürüklenen çocuklar hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezalardan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-İşyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hüküm yönünden; sabıkasız olan ve tekrar suç işlemeyecekleri hususunda kanaat oluştuğunun kabulüyle hükmolunan hapis cezalarının ertelenmesine karar verilen suça sürüklenen çocuklar hakkında, işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan giderilmesi gerekli maddi bir zararının bulunmadığı da gözetildiğinde; yerinde olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 16.04.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4214, Karar No: 2022/5190, Tarih: 28.06.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/4214 E.  ,  2022/5190 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 1- Sanık ... için; TCK'nın 85/1. maddesi gereğince mahkumiyet

2- Sanık ... için; TCK'nın 85/1. maddesi gereğince mahkumiyet

3- Sanık ... için; TCK'nın 85/1. maddesi gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ... ve sanıklar ... ile ... müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tebliğnamede hükmün duruşma talepli olarak temyiz edildiği belirtilmiş ise de, hükmedilen cezanın on yıl hapis cezasından aşağı olması ve duruşma talebinin uygun bulunmaması nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318. maddesi gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

... İçecek Üretim İmalat Dağıtım Paz. Ltd. Şti. Manavgat ilçesinde bulunan ve yapımı devam eden depo inşaatı ile ilgili olarak şirketin inşaat işlerini takip eden yetkilisi ve ortağı olan sanık ... tarafından depo yapım inşaat işi kapsamında güneşlik yapılması hususunda sanık ...'a ile sözlü olarak anlaşıldığı, inşaat işlerinde çalışan ve kovuşturma aşamasındaki beyanları ile sabit olduğu üzere zaman zaman sanık ... ile iş yapan arkadaşı sanık ...'ın sigortalısı işçi Mehmet ...'nin olay tarihinde, aşamalarda dinlenen tanık ...'ın beyanlarına göre ilgili depo inşaatında kaynak yaptığı, yerden 4.70 metre yükseklikte bulunan basit profil demirden yapılma kenarlarında korkuluk bulunmayan, tekerlekli ayakları nedeni ile sabitlenemeyen, kaynak işinin yapıldığı seyyar iskele üzerine sanık ... Aksöz'e parça uzatmak için yardım amaçlı çıktığı ve sanık ...'ın da yanlarında bulunduğu sırada, dengesini yitirmesi akabinde beton zemine düşmesi sonucu yaralanarak hastaneye kaldırıldığı ancak yapılan tüm müdahalelere rağmen kurtarılamayarak vefat ettiği, Adli Tıp Kurumu Antalya Grup Başkanlığı Morg İhtisas Dairesinin 11/12/2012 tarihli raporunda "Kişinin ölümünün yüksekten düşme ile husulü mümkün genel beden travmasına bağlı kafatası, kaburga, vertebra ve scapula kırıkları ile birlikte beyin kanaması, beyin doku harabiyeti, batın içi organ harabiyeti ve iç kanama sonucu meydana geldiği"nin bildirildiği olayda;

Mahkemece hükme esas alınan kovuşturma aşamasında dosyanın tevdii ile iş güvenliği uzmanı, makine mühendisi ve hukukçu bilirkişiden oluşan üçlü heyet tarafından düzenlenen 26/12/2014 tarihli bilirkişi heyeti raporuna göre, sanık ... işyerinin işvereni olup işyerinde gerekli güvenlik önlemlerini alınmadığı, güvenli çalışma tesis ve temin etmediğinden ve sanık ... da güvenli olmayan iskelede çalışarak kendi güvenliğini tehlikeye atarken kendine aşağıdan istediği metal parçasını getirmek için bu iskeleye çıkan Mehmet ...'nin de güvenliğini tehlikeye düşürmüş olduğundan asli kusurlu bulundukları, sanık ... ise sigortalısının götürdüğü yerde güvenliğinin tehlikeye düşmesine karşılık gerekli müdahaleyi yapmamasından ötürü tali kusurlu bulunduğu anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ...'ün lehe hükümlerin uygulanmadığına ve sair nedenlere ilişkin, sanıklar ... ve ... müdafinin oluşa, kusura, lehe hükümlerin uygulanmadığına ve sair nedenlere ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 28/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1287, Karar No: 2014/16980, Tarih: 26.11.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/1287 E.  ,  2014/16980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Av. ... ile davalı asil ... ve vekili Av. ...'nın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan taraf vekilleri ile davalı asilin sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin 95.000 Euro bedel karşılığında davalıdan satın aldığı tır ve römorkun satım bedelinin 7800 TL lik kısmını nakit, 29.000 Euro kısmını müvekkilinin otobüsteki 1/4 hissesi ile ve bakiyesinin de aylık 3454 TL meblağlı 48 adet bono karşılığında ödendiğini, bono bedellerinin tamamının ödenerek 40 adet bononun müvekkiline iade edildiği halde 8 adet bononun ödeme yapılmasına rağmen müvekkiline iade edilmediğini, davalının satım bedelini aldığı halde tır ve römorkun devrini gerçekleştirmediği gibi söz konusu tır ve römorku ayrı ayrı noter satış sözleşmeleriyle 3. şahıslara sattığını ileri sürerek davalıya ödenen satım bedelinin tahsili için yapılan ilamsız icra takibine vaki itirazın iptali ile takibin devamına, %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında 12.10.2011 tarihli ıslah dilekçesi ile davanın 189.160,00 TL. bedelin tahsili için açılan alacak davası olarak ıslah ettiğini bildirmiştir.

Davalı vekili, davanın müvekkilinin yerleşim yeri adresi olan ... Asliye hukuk Mahkemelerinde açılması gerektiğini, davacı tarafça müvekkiline 7800 TL nakdi ödeme yapılmadığını, söz konusu tır ve çekici dava dışı finansal kiralama şirketi tarafından rehin tehdidi ile müvekkiline satılmış araçlar olup davacının borca batık olması nedeniyle müvekkili adına satın alınmış araçlar olduğunu, müvekkiline satım bedeli olarak 29.000 Euro karşılığı otobüsün 1/4 hissesi ile 48 adet bono verildiğini, araçların davacı tarafından satıldığını ileri sürerek davanın reddi ile %60 kötü niyet tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılamada toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; otobüsün 1/4 hissesinin davalıya iade edildiği, ayrıca 40 adet senedin de ödendiği konusunda taraflar arasında herhangi bir ihtilaf bulunmadığı, davalı tarafın cevap dilekçesinde davacının borca batık olması sebebiyle araçları davacı adına satın aldığını beyan ettiği, aşamalarda ise araçların satılarak bedelinin davacıya verildiğini, davacının leasing borcunu ödediğini, ödenen miktara tekabül eder şekilde 40 adet senedi davacıya iade ettiğini beyan ettiği, davalı tarafın bu iddialarını ispatlayamadığı, davalının yemin deliline dayanmayacağını beyan ettiği, harici sözleşme ile davacıya satılan araçların daha sonra davalı tarafından üçüncü kişilere satıldığı, böylece davalının bilirkişi heyetince tespit edilen davacı tarafça yapılan ödeme miktarı kadar zenginleştiği gerekçesiyle ıslah dilekçesi de nazara alınarak davanın kabulüne, her ne kadar davacı taraf avans faizi talep etmişse de tarafların tacir olmaması ve icra dosyasında davacının yasal faiz istemesi sebebiyle kabul edilen miktara takip tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 26.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16136, Karar No: 2015/22673, Tarih: 30.06.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/16136 E.  ,  2015/22673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçiyi temsilen ... vekili, sendika üyesi olan davacının davalı asıl işveren ...'na bağlı hastanede alt işveren bünyesinde veri hazırlama elemanı olarak çalıştığını, davacıya ödenen aylık ücret miktarının rızası olmadan düşürüldüğünü ileri sürerek, fark ücret alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı işçinin sağlık iş kolunda kurulu bir sendikaya üye olamayacağından ... işçi adına dava açma yetkisinin bulunmadığını, ayrıca ihale makamı olan müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, dava konusu taleplerin haksız olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davacının sağlık ve sosyal hizmetler iş kolunda kurulu bir sendikaya üye olup olamayacağı ve dolayısıyla sendikanın dava açma ehliyetinin bulunup bulunmadığı konusundadır.

6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 3. maddesinin birinci fıkrasının son cümlesinde “...sendikalar kuruldukları işkolunda faaliyette bulunur.”şeklinde kurala yer verilmiş; 17. maddesinin dördüncü fıkrasında “Bir işyerinde yardımcı işlerde çalışan işçiler de, işyerinin girdiği işkolunda kurulu bir sendikaya üye olabilir.” hükmü düzenlenmiştir. Aynı Kanun'un 26. maddesinin ikinci fıkrasına göre de, sendikalar, yazılı başvuruları üzerine iş sözleşmesinden ve çalışma ilişkisinden doğan hakları ile sosyal güvenlik haklarında üyelerini ve mirasçılarını temsilen dava açmak ve bu nedenle açılmış davada davayı takip yetkisine sahiptir.

Eldeki dava, 6356 sayılı Kanun'un 26. maddesinin ikinci fıkrasına dayanılarak, üyesi işçiyi temsilen ...ı tarafından açılmıştır. Davacı işçinin, uyuşmazlığa konu dönemde, davalı asıl işveren ...'na bağlı hastanede, alt işveren işçisi olarak çalıştığı sabittir.

Eldeki dava, 6356 sayılı Kanun'un 26. maddesinin ikinci fıkrasına dayanılarak, üyesi işçiyi temsilen ...ı tarafından açılmıştır. Davacı işçinin, uyuşmazlığa konu dönemde, davalı asıl işveren ...'na bağlı hastanede, alt işveren işçisi olarak çalıştığı sabittir.

Alt işveren işçisi, alt işverene ait işyerinin dahil olduğu iş kolunda kurulu bir sendikaya üye olabilir. Alt işverenin işyeri asıl işverenden bağımsız olduğundan, işkolu asıl işverenin yaptığı işe göre belirlenmez. Alt işverenin işkolu tespitinin, asıl işverenden ayrı olarak yapılması gereklidir. 6356 sayılı Kanun'un 4/2. maddesinde öngörülen “Bir işyerinde yürütülen asıl işe yardımcı işler de, asıl işin girdiği işkolundan sayılır.” şeklindeki kural, bir işyeri sınırları ve organizasyonu içerisinde yürütülen işler için önem taşır. Yoksa, birbirinden ayrı işyerlerinde farklı işkoluna giren işler yapılıyorsa, asıl iş yardımcı iş kavramı geçerli olmaz. Aynı Kanun'un 17/4. maddesindeki “Bir işyerinde yardımcı işlerde çalışan işçiler de, işyerinin girdiği işkolunda kurulu bir sendikaya üye olabilir.” hükmü açısından da aynı husus geçerlidir. Anılan sebeple, alt işverene ait işyerinde yapılan işlerin, asıl işverene ait işyerinde yapılan işlere yardımcı iş olarak değerlendirilmesi doğru değildir. Alt işveren işçileri, alt işverene ait bağımsız işyeri çalışanları olduklarından, bağlı bulundukları işkolunun, asıl işverenden ayrı olarak belirlenmesi gerekir.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisine konu hizmet alım sözleşmesi kapsamında alt işveren işçilerince yürütülen işler nazara alındığında, veri hazırlama elemanı olarak çalıştığı belirtilen davacının sağlık ve sosyal hizmetler iş kolunda kurulu bulunan Türkiye Sağlık İşçileri Sendikasına üye olması mümkün değildir. Dolayısıyla işçinin üyeliği geçersiz olup, sendikanın işçiyi temsilen dava açma yetkisi bulunmamaktadır. Mahkemece, bu yönün gözardı edilerek, yargılamaya devam edilmesi hatalı olmuştur. Bu halde, davacı işçiye davasını bizzat veya vekili aracılığıyla takip etmesi için tebligat yapılmalı ve sonuca göre yargılamaya devam edilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, sair yönler incelemesine yer olmadığına, 30.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6319, Karar No: 2018/1957, Tarih: 20.02.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/6319 E.  ,  2018/1957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında verilen ve CMK'nın 231. maddesi gereğince açıklanması geri bırakılan hükümden sonra deneme süresi içinde kasıtlı suç işlemesi nedeniyle duruşma açılarak açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanması, Yargıtay incelemesine tabi olan ve kesinleşmesi halinde infaza verilecek hükmün, açıklanan hüküm olması karşısında; CMK'nın 230 ve 223. maddeleri gereğince kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eylemlerinin ve yüklenen suçların unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan, Anayasa'nın 141. ve 5271 sayılı CMK'nın 34 ve 230. maddelerine aykırı davranılarak hükmün gerekçesiz bırakılması,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma..." görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocukların mağdura ait 15,00 TL değerinde ayakkabıyı çalması şeklindeki eyleminde, hırsızlık konusunu oluşturan malların değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca fiili işlediği sırada 18 yaşını doldurmamış olan ve önceden hapis cezası ile mahkum edilmeyen suça sürüklenen çocuğa verilen kısa süreli hapis cezasının, aynı Yasa'nın 50/1. fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi,

4-Bu dava sebebiyle yapıldığı belirtilen 18,00 TL tebligat giderinin 6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 20.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.