muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/17230, Karar No: 2019/1321, Tarih: 17.01.2019

Mahkeme Kararının Özeti:

İlk derece Mahkemesi tarafından davanın kabulüne karar verilmiş, ilk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuş, Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Kararı davalı vekilinin temyiz etmesinin üzerine Dairemizce 06.07.2017 tarihli bozma ilamı ile araştırmaya yönelik bozma kararı verilmiş, bozma ilamına uyulmasına karar veren Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir. Söz konusu kararın davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 19.04.2018 tarihli kararı ile Mahkeme kararının yeniden bozulmasına karar verilmiştir. Bozma ilamına uyulmasına karar veren Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın tamamının kabulüne karar verilmiş ise de Dairemiz bir önceki bozma ilamında Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin ilamı ile kesinleşen ihale dönemi hakkında davacı yönünden kesinleşmiş muvazaa tespitine ilişkin hüküm bulunduğundan sadece aynı ihale dönemi için talep edilen alacakların hüküm altına alınması gerektiği belirtilmiş olmasına karşın Mahkemece bozma ilamına aykırı olarak sonraki ihale dönemi için de hesaplama yapılmış olan bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan hükmün, yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, 17.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14402, Karar No: 2015/20829, Tarih: 26.02.2015

**10. Ceza Dairesi         2014/14402 E.  ,  2015/20829 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Ele geçirilen uyuşturucu maddenin niteliği ile miktarına ve buna bağlı olarak suç konusunun önem ve değerine göre, temel cezanın alt sınır aşılarak tayin edilmesi yerinde ise de, TCK’nın 3/1. maddesindeki orantılılık ilkesine aykırı olarak temel hapis cezasının alt sınırdan çok uzaklaşılarak 10 yıl olarak fazla belirlenmesi,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 26.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4257, Karar No: 2018/5495, Tarih: 18.12.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/4257 E.  ,  2018/5495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme

HÜKÜM : TCK'nin 81/1, 82/1-b-e, 53/1-2-3. maddeleri gereğince müebbet hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'nın maktul ...'i kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı bir sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, sanık savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin; sübuta, cezada indirim uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle; hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 18/12/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15660, Karar No: 2014/5451, Tarih: 20.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/15660 E.  ,  2014/5451 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 11.10.2012 tarih ve 2012/97-2012/112 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının başvurusu üzerine “” ibareli markanın, daha önce 1997 yılında adına tescil edilmiş olmasına rağmen sehven davalı adına da tescil edildiğini, her iki markanın da yiyecek ve içecek sağlanması hizmetlerini kapsadığını ileri sürerek, 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi uyarınca davalı markasının eşya listesinden anılan hizmetlerin çıkartılması suretiyle kısmen hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, 556 sayılı KHK'nın 43. maddesinde markanın hükümsüzlüğünü isteyebilecek kişilerin tahdidi olarak sayıldığını ve davacının bunlar arasında bulunmadığını, müvekkilinin 1957 yılından beri “” unvanı ile faaliyet gösterdiğini, bu ibarenin adına tescil edildiği diğer kişinin balık restoranı olarak değil kafe olarak faaliyet gösterdiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece Dairemizin bozma ilamına uyulup uyulmadığı belirtilmeksizin yapılan yargılama sonucunda, davacı taraf HMK'nın 150. maddesi uyarınca davacı taraf mazeretsiz olarak duruşmaya gelmemiş olduğundan, HMK'nın 150/6. maddesi uyarınca ilk yenilemeden sonra iki kez daha takipsiz bırakılan davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 20.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar ver
Yargıtay — Esas No: 2017/5721, Karar No: 2018/1793, Tarih: 13.02.2018

**13. Ceza Dairesi         2017/5721 E.  ,  2018/1793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Suça sürüklenen çocuklar hakkında işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocukların olay günü saat 16.10-16.30 sıralarında katılanın işlettiği ... Müze adlı işyerinden, saat 15.00 sıralarında katılanın işlettiği Yaşayan Müze adlı işyerinden hırsızlık yaptıklarının anlaşılması karşısında, haklarında tek bir işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulup, belirlenen cezanın TCK'nın 43/1 maddesi uyarınca artırılması gerekirken iki ayrı suçtan hüküm kurulmasına yönelik mahallince kanun yararına bozma yoluna gidilebileceği belirlenerek yapılan incelemede,

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuklar hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan dolayı tayin edilen 3.000 TL adli para cezasına ilişkin hükümlerin, cezaların türü ve miktarları itibariyle temyizleri mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin temyiz taleplerinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Suça sürüklenen çocukların olay günü saat 16.10-16.30 sıralarında katılanın işlettiği ...Müze adlı işyerinden, aynı gün saat 15.00 sıralarında ise yine katılanın işlettiği Yaşayan Müze adlı işyerinden hırsızlık yaptıklarının anlaşılması karşısında, haklarında tek bir hırsızlık suçundan hüküm kurulup, belirlenen cezanın TCK'nın 43/1 maddesi uyarınca artırılması gerekirken iki ayrı suçtan hüküm kurulması ve ayrıca her iki olaya ilişkin çalınan toplam miktar gözetildiğinde haklarında TCK'nın 145. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi.

2- Uyulmasına karar verilen 06.04.2016 tarihli bozma ilamında da belirtildiği gibi, suça sürüklenen çocukların işyeri güvenlik kameralarından tespiti üzerine kolluk görevlilerince çevrede araştırma yapılırken .... sokak üzerinde görülmeleri ve olayın sorulması üzerine suça sürüklenen çocuklardan ...’ ün hırsızlık olayını itiraf edip çalınan 350 TL paradan arta kalan 70 TL’yi görevlilere teslim ettiği ve katılana iadesini sağladığının anlaşılması ve katılanın kısmi iadeye rıza göstermesi karşısında; gerçekleşen kısmî iade nedeniyle her ikisi hakkında da TCK' nın 168/1-4. maddesinin uygulanması gerekirken ... hakkında uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 1412 Sayılı CMUK'un 326/son. maddesi gereği suça sürüklenen çocukların ceza süresi yönünden kazanılmış haklarının gözetilmesine,13.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23674, Karar No: 2013/12349, Tarih: 27.05.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/23674 E.  ,  2013/12349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, ücret, fazla mesai ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 27.05.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12047, Karar No: 2015/20352, Tarih: 16.11.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/12047 E.  ,  2015/20352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurum tarafından gönderilen ödeme emrinin zamanaşımı nedeniyle iptaline,borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bu ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1- Dosyadaki yazılara, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı Kurum'un temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı vekilinin temyiz istemine gelince;

Dava, davacının 2013/43946 sayılı dosyası nedeniyle borçlu bulunmadığının tespiti ile zaman aşımına uğrayan ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece Dairemiz bozma ilamı sonrası davanın kabulü ile “davacı ...'nun, davalı Kurumun.... Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğünün, 1060088.07 sayılı takip dosyasından gönderilen ödeme emrinden dolayı; 5 yıllık tahsil zamanaşımı süresinin geçmiş olması nedeni ile borçlu olmadığı ve söz konusu ödeme emrinin iptali gerektiğinin tespitine” karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; Mahkeme'nin 07/07/2014 tarih ve 2014/70-2014/315 esas sayılı ilamı ile Kurum alacağının zamanaşımına uğraması nedeniyle davanın kabulüne karar verildiği, Dairemizce kurulan hükmün 23/12/2014 tarih ve 2014/20954 Esas ve 2014/28189 Karar no lu ilamı ile “davacı vekilinin ödeme emrine konu borcu ödediklerini ve davanın istirdat davası olarak devamı gerektiği yönündeki beyanları gereğince gerçekten ödeme yapılıp yapılmadığının araştırılması gerektiği”nin belirtilmek suretiyle bozma nedeni yapıldığı, Mahkemece bozma ilamına karşı “uyma” kararı verilmek suretiyle yapılan yargılama esnasında 17/04/2013 tarihinde Kurum'un banka hesabına yatırılmak suretiyle borcun ödendiğine ilişkin dekontların dosyaya sunulduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davanın yasal dayanağı olarak her ne kadar 6183 sayılı Yasa'ya koşut olarak 2004 sayılı Kanun'un 72. maddesindeki "Borçlu, menfi tesbit davası zımmında tedbir kararı almamış ve borç da ödenmiş olursa, davaya istirdat davası olarak devam edilir." hükmü şeklinde düzenleme getirilmemiş ise de Anayasa'nın 141. maddesindeki, "Davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılması, yargının görevidir" hükmü gözetildiğinde, menfi tespit ve ödeme emrinin iptali isteminin istirdat istemine dönüştüğü ortadır. Bu doğrultuda dava konusu borcun yargılama esnasında ödenmiş olması nedeniyle istirdat istemine dönüşen davada, davacının istirdat istemi hakkında yapılacak araştırma ve inceleme sonucuna göre karar verilmesi gerekirken Mahkemece yazılı şekilde hüküm kurulması yerinde görülmemiştir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2188, Karar No: 2020/275, Tarih: 13.01.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/2188 E.  ,  2020/275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 28/12/2017 tarih ve 2016/329 E.- 2017/499 K. sayılı kararın davalı kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 21/02/2019 tarih ve 2018/779 E.- 2019/169 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı kurum vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili şirketin 1992 yılında inşaat malzemelerinin pazarlanması amacıyla kurulduğunu ve sonraki süreçte piyasanın talep ve beklentileri doğrultusunda tüm bilgi ve birikimini banyo mobilya üretimine yoğunlaştırdığını, müvekkilinin kuruluş sürecinde tercih edilen “ORKA” unvanının müşteriler nezdinde itibar kazanması nedeniyle 1998 tarihinde hem marka hem de tasarım ve şekillerini tescil ettirdiğini, davalının 2015/07771 sayılı başvuruyla “ORCATECH” markasının adına tescilini talep ettiğini, anılan başvuruya müvekkilince 2002 34609, 2005 27462, 2014 65208, 2014 56852, 2005 06675 sayılı ve ‘’ORKA’’, ‘’ORKA GROUP ’’FASHİON İS OUR BUSİNESS+Şekil’’, ‘’ORKA YAPI GROUP’’, ‘’ORKA PLUS’’, ‘’ORKA BANYO’’ ibareli markalara dayalı olarak yapılan itirazın, davalı kurumun 2016-M-6059 sayılı YİDK kararı ile reddedildiğini, davalının ön plana çıkarttığı "ORKA" ibaresi ve "balina görselinin" karışıklık ihtimalini arttıracağını, söz konusu marka başvurusunun müvekkili şirketin büyük bir emek ve maliyet ile müşterileri ve tüketicileri nezdinde oluşturduğu olumlu imajı haksız ve kötü niyetli olarak kullanmak amacını taşıdığını, aynı ibarenin müvekkilinin ticaret unvanında yer aldığını, balina ibaresinin de aynı markada kullanıldığını ileri sürerek YİDK.'nın 2016-M-6059 sayılı kararının iptalini, tescil edilmiş olması halinde başvuru markasının hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı kurum vekili; kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, kötü niyet iddialarının yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı kurum vekili; kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, kötü niyet iddialarının yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili; davacı yanın gerçeğe aykırı beyanlarla müvekkili ile aynı iş kolunda oldukları imajını yaratmaya çalıştığını, davacı tarafın müvekkilinin marka başvurularından sonra 03.03.2015 tarihinde kurduğu şubesinde iştigal konusuna inşaat malzemelerinin alımını ve satımını eklediğini, davacı şirket markası ile müvekkiline ait markanın farklı iş kollarına ait olduğunu, müvekkilinin “ORCATECH” markası ile davacı şirketin “ORKA” markalarının sözcük ve anlam bakımından da farklı olduğunu, markalar arasında benzerliğin bulunmadığını, müvekkilinin marka tescillerinin bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; 2015/07771 sayılı “ORCATECH+Şekil” ibareli davalı başvurusunun kapsadığı 17. sınıftaki tüm mallar ve 37/01, 02, 03, 04, 05, 06, 07, 09 alt grubundaki hizmetler ile davacı markalarının kapsadığı mal ve hizmetlerin benzer ve ilişkili emtialar olduğu, taraf markaları arasında bu emtialar bakımından 556 sayılı KHK’nin 8/1-b maddesi anlamında karıştırılma ihtimalinin bulunduğu, 556 sayılı KHK’nın 8/4 maddesinde sayılan koşulların gerçekleşmediği, davalı ...’nin önceki markalarından kaynaklı müktesep hakkının bulunmadığı, kötü niyet iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, YİDK'nın 2016-M-6059 sayılı kararının (davacının itirazının reddi ile ilgili kısım yönünden kısmen) 17. sınıfın tamamı 37. sınıfın 01, 02, 03, 04, 05, 06, 07, 09 alt gruplar yönünden iptaline, davalı adına tescilli 2015/07771 sayılı "ORCATECH+Şekil" ibareli markanın tescilli olduğu 17. sınıfın tamamı 37. sınıfın 01, 02, 03, 04, 05, 06, 07, 09 alt gruplar yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Karara karşı davalı kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davalı kurum vekilinin istinaf başvurusunun, markaların esas unsurunun “ORKA” ibaresi olduğu, diğer unsurların yeterli farklılık yaratmadığı, davalının dava konusu başvuru ile eş zamanlı önceki tarihli markalarının, iş bu dava konusu başvuru yönünden davalıya kazanılmış hak bahşetmesinin mümkün olmadığı, ilk derece mahkemesince verilen kararın usul ve esas yönünden kanuna uygun olduğu gerekçesiyle esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı kurum vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı TPMK'dan alınmasına, 13/01/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/21179, Karar No: 2010/15025, Tarih: 04.10.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/21179 E.  ,  2010/15025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın yağma suçunu geceleyin, konutta işlediğinin anlaşılması karşısında; hakkında 5237 sayılı TCK.nun 61. maddesindeki ölçütler dikkate alınarak buna göre temel cezanın belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi ve 5237 sayılı TCY.nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, değer olarak gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150. maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hak yoksunlukların seçimlik olmaması nedeniyle 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasındaki b, c ve d bentlerinin de uygulanması gerektiği gözetilmeyerek, sadece 53/1. maddesinin a ve e bentlerinde belirtilen haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘‘53/1-a, e maddesinin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine ‘‘53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ cümlelerinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.