muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3765, Karar No: 2018/8192, Tarih: 20.09.2018

Davalılar, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalı banka yönünden davanın reddine, davalı ... tarafından [davalıya tescili yapılan ... ili ... ilçesi ... Mah. l114 pafta, 2736 ada, 9 parsel no'da arsa niteliği olduğu ve arsa payı 11/160 olan zemin kat 4 no'lu meskenin davacı tarafından davalı ...'na geri vermeye hazır olduğunu bildirmesi] -koşuluyla- 135.000 TL'nin davalı ... tarafından davacıya verilmesine, ayrıca ayıplı hizmetten kaynaklanan 115.000 TL'nin -koşulsuz olarak- davacı tarafa verilmesi suretiyle davanın miktar yönünden toplam 250.000 TL olarak kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-6100 sayılı HMK.nun 294.maddesi gereğince mahkeme, yargılamanın sona erdiği duruşmada hükmü vererek tefhim eder. Hükmün tefhimi her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın tefhim tarihinden başlayarak bir ay içinde yazılması gerekir. HMK.nun 297/2 maddesi gereğince hükmün sonuç kısmında taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. HMK.nun 298/2 maddesi gereğince de gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca, bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir görevdir.

Somut olayda, mahkemece, hüküm kurulurken kısa kararda "1-Davalı ... yönünden davanın REDDİNE, 2-Davalı ... yönünden davanın KABULÜNE, 135.000 TL +115.000 TL= 250.000 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı ... .dan alınarak davacıya verilmesine,” denilmiş, gerekçeli kararın hüküm kısmında ise kısa karardan farklı olarak "1-Davalı ... yönünden davanın REDDİNE, 2-a) Davalı ... tarafından [davalıya tescili yapılan ... ili ... ilçesi ... Mah. L114 pafta, 2736 ada, 9 parsel no'da arsa niteliği olduğu ve arsa payı 11/160 olan zemin kat 4 no'lu meskenin davacı tarafından davalı ...'na geri vermeye hazır olduğunu bildirmesi] -koşuluyla- 135.000 TL'nin davalı ... tarafından davacıya verilmesine, b)Ayrıca ayıplı hizmetten kaynaklanan 115.000 TL'nin -koşulsuz olarak- davacı tarafa verilmesi suretiyle DAVANIN miktar yönünden toplam 250.000 TL olarak KABULÜNE," denilerek kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Öte yandan yine 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297’nci maddesinde; “...taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” hükmüne yer verilmiştir. Buna göre; hükümlerin çelişkiden uzak ve infaza elverişli olması, gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gerektiği gibi, ileriye dönük olarak ve şarta bağlı biçimde karar tesis edilmesi mümkün değildir.

Mahkemece, dava konusu meskenin davacı tarafından davalı ...'na geri vermeye hazır olduğunu bildirmesi koşuluyla 135.000,00 TL'nin davalı ...'ndan tahsiline karar verilerek infazda tereddüt oluşturacak biçimde şartlı hüküm tesis edilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-6100 sayılı HMK.’nın “taleple bağlılık ilkesi” başlıklı 26/1. maddesinde hâkimin tarafların talep sonuçlarıyla bağlı olduğu ve talepten fazlasına veya başka bir şeye karar veremeyeceği hüküm altına alınmıştır. Davacı, dava dilekçesi ile dava konusu dairenin ekonomik değer olarak emsali ile değiştirilmesine, değiştirilmesinin mümkün olmaması halinde müteahhide ödenen daire bedelinin 09.02.2006 tarihinden itibaren işlemiş reeskont faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, emredici nitelikteki anılan yasa maddesi hükmüne aykırı ve talep edilenden farklı olarak davalıya ödenen 135.000 TL'nin yanında olması gereken projeden kaybına karşılık yoksun kalınan 115.000 TL'nin de davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Sözü edilen yasa maddesi uyarınca, mahkemenin talepten fazlasına karar vermesi mümkün bulunmamaktadır. Mahkemece, anılan yasa hükmü göz ardı edilerek, yazılı şekilde talepten fazlasına yönelik hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

4-Bozma nedene göre davacının tüm, davalının sair temyiz temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci, ikinci ve üçüncü bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, dördüncü bent gereğince davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, 1.630,00 TL duruşma avukatlık parasının karşılıklı birbirlerine ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19927, Karar No: 2015/19108, Tarih: 23.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/19927 E.  ,  2015/19108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi .... Köyü 448 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairenin 27.05.2015 tarihli geri çevirme kararının gereği tam olarak yerine getirilmeden dosyanın gönderildiği anlaşılmaktadır.

Bu nedenle;

1-Bilirkişi kurulu raporunda değerlendirmeye alınan zeytinin 2011, 2012 ve 2013 yılları itibarıyla kuru şartlarda dekar başına asgari ve azami verimini, kilogram başına toptan satış fiyatını ve dekar başına ayrıntılı üretim giderlerini gösterir veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

2-Dava konusu taşınmazın kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 08.05.2013 gününden önce; imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden, (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskun olup olmadığı, nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, sınırları ve mücavir alan içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın altyapı hizmetlerine yakınlığı, ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma imkanları, bu verilere göre taşınmazın nazım planının hazırlanma amacı olan uygulama imar planı kapsamına alınmasının yakın bir olasılık olması vs. hususlarının belediye başkanlığından,

./..

2015/19927-19108 -2-

Getirtilerek dosyaya konulmasından ve istenilen hususların yerine getirildiğinin mahkeme hakimince bizzat denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6210, Karar No: 2021/5234, Tarih: 21.06.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/6210 E.  ,  2021/5234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 25.06.2018 tarih ve 2017/168 E. - 2018/250 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 12.06.2020 tarih ve 2019/134 E. - 2020/460 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “naret 1970 lezzeti keşfet” ibaresini marka olarak tescil ettirmek için davalı kuruma başvuruda bulunduğunu, 2015/48615 kod numarasını alan başvuruya davalı şirketçe kendisi adına tescilli “Nar Piliç” ibareli markalar mesnet gösterilmek suretiyle yapılan itirazın Markalar Dairesi tarafından kısmen kabul edildiğini ve başvuru kapsamından 29. sınıftaki, “ Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri.” mallarının çıkarılmasına karar verildiğini, anılan karara karşı yaptıkları itirazın ise YİDK nezdinde kabul görmediğini, oysa taraf markaları benzer olmadığı gibi müvekkilinin önceki tarihli markalarının başvuru markası bakımından müktesep hak teşkil eder nitelikte olduğunu ileri sürerek, davalı kurum kararının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının "şekil+Naret 1970 Lezzeti Keşfet" ibareli marka başvurusuyla davalı firmanın "şekil+NAR PİLİÇ" ibareli diğer tescilli markaları arasında başvuru kapsamından çıkartılan 29. sınıftaki "Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri." malları açısından görsel ve sescil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, işin uzmanı yahut dikkatli kişilerden oluşmayan, makûl düzeyde bilgilendirilmiş, marka ve başvuru konusu işareti aynı anda görüp detaylarını karşılaştırma olanağı bulunmayan daha önce görüp yararlandığı markanın aşağı yukarı net anısının tesirinde olan ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin yargılama konusu 29. sınıftaki "Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri." malları için ayırdığı satın alma süresi içinde, davacının "şekil+Naret 1970 Lezzeti Keşfet" ibareli başvuru markasını gördüğünde derhâl ve hiç düşünmeden bunun davalının "şekil+NAR PİLİÇ" ibareli markasından farklı bir marka olduğunu algılamayacağı, diğer bir anlatımla bu mallar yönünden davalının "şekil+NAR PİLİÇ" ibareli markalı ürünü satın almak isterken davacının "şekil+Naret 1970 Lezzeti Keşfet" ibareli markalı ürünü satın almak şeklinde bir yanılgıya düşebileceği, bu mallar açısından başvuru konusu işaret ile davalı firmanın markası arasında işletmesel bağ olduğu algılaması oluşabileceği, bu açılardan taraf markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1 maddesindeki iltibas koşulunun oluştuğu, davacıya ait önceki tescilli 2014/05484 sayılı markanın tescil tarihinden itibaren 5 yıllık hükümsüzlük dava açma süresi bitmediğinden müktesep hak koşullarının oluşmadığı, davacı tarafın tescilli ticaret ünvanının reddedilen mallar açısından markasal kullanımının kanıtlanmadığı ve davalının tescilli markaları nedeniyle de bu emtia yönünden ticaret ünvanına bağlı hak oluşturmayacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Karara karşı, davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına ve davacı vekilince, istinaf ve temyiz dilekçeleriyle, müvekkili adına tescilli olan 2002/34583, 2006/62285, 2011/92257 ve 2012/91723 sayılı markalarının başvuru markası bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği iddia edilmişse de, anılan markaların ilk defa istinaf aşamasında ileri sürülmüş olmasının 6100 sayılı HMK’nın 141. maddesine göre iddianın genişletilmesi niteliğinde olmasına ve yine aynı Kanun’un 357/1. maddesine göre, istinaf aşamasında yeni delil sunulamayacak olmasına göre, yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 21.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14364, Karar No: 2012/5629, Tarih: 29.02.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/14364 E.  ,  2012/5629 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1-2e, 62, 51. maddeleri uyarınca mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

1. Hükme esas alınan; Dosyanın bilirkişiye tevdii edildiğine, bilirkişi yemininin yapıldığına, Cumhuriyet savcısı, zabıt kâtibi ve bilirkişi tarafından da imzalandığına dair tutanağın olmaması,

2. Bilirkişi raporunda, olay yeri ve şekli yeterince irdelenmeden Karayolları Trafik Yönetmeliği'ne göre sanığın geri manevra sırasında emniyeti sağlamayacak durumdaysa gözcü bulundurmasının mecburi olduğundan bahisle kusurlu olduğu değerlendirilmişse de,

Yönetmeliğin 137/B-1 maddesinin,

"1) Geri gitme ve geri dönüşlerde;

a) Bağlantı yollarında geri gitmeleri, tek yönlü duraklama veya park manevrası dışında geri gitmeleri, iki aracın emniyetle geçemeyeceği kadar dar olan iki yönlü yol kesimlerinde karşılaşma ve geçiş kolaylığı sağlama dışında geri gitmeleri, daha geniş yollarda geriye giderken manevra dışında şerit değiştirmeleri,

b) Trafiği yoğun olan yollarda geriye dönmeleri, yasaktır.

Uygun durumdaki yollarda geri dönüşleri diğer araçların gelişleri engellenmeden ve yolu kullananlar için tehlike yaratmayacak şekilde en az manevra ile dönülerek yapılır.

Ancak, kamyon, otobüs, çekici, römork veya yarı römorklu bir aracın geri manevrası, sürücünün görüşüne açık alanda emniyetle sağlanamıyor ise, tehlikesizce geriye hareket edebilmeleri ve uyarılmaları için bir gözcü bulundurmaları mecburidir." hükmüne taşıdığı,

Sanığın kullanmış olduğu aracın ruhsat kayıtlarından anlaşılacağı üzere BMC Levend marka kamyonet sınıfı ... olup geri manevralarda gözcu bulundurma mecburiyeti bulunmadığı değerlendirilmekle, eksik ve hatalı bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulması,

Kanuna aykırı görülmekle sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA,29.02.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2849, Karar No: 2019/5582, Tarih: 07.10.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/2849 E.  ,  2019/5582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacının anataşınmazın zemin katında bulunan 13 numaralı bağımsız bölüm olan dükkan ile 1, 2, 4 ve 5 numaralı bağımsız bölümlerdeki dairelerin maliki olduğunu, davacının 13 numaralı bağımsız bölüm olan dükkanının arsa payının taşınmaz davacıya ait değil iken 1988 yılında 2981 sayılı Kanun gereği taşınmazın gerçek arsa payı değerinin verilmeksizin tapuya tescil edildiğini, KMK' nın 3. maddesinin 2. fıkrası düzenlemesi gereğince davacıya ait bağımsız bölüm değeri ile tapu kayıtlarındaki payı arasında bulunan orantısızlığın giderilmesi gerektiğinden ana taşınmazda bulunan davacıya ait 13 numaralı bağımsız bölüm olan dükkanın arsa payının düzeltilerek tapuya tescili istenilmiştir.

,,,,,1. Sulh Hukuk Mahkemesince 2015/205 Esas, 2017/441 Karar sayılı ilamı ile davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesinin 2017/2738 E. – 2019/504 K. sayılı ilamı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiş, verilen karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava anataşınmazda bulunan 13 numaralı bağımsız bölümün arsa payının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

SONUÇ: Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere ve HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre, davacının arsa payının düzeltilmesini istediği 13 nolu bağımsız bölümün tescili esnasında anataşınmazda kat maliki olup verilen arsa payından haberdar olduğu anlaşılmakla yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün HMK 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK 302/5 ve 373. maddeleri uyarınca dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına 07/10/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2542, Karar No: 2018/287, Tarih: 10.01.2018

**10. Ceza Dairesi         2014/2542 E.  ,  2018/287 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; öncelikle, sanığın bu suçu , hakkında bu suç tarihinden önce, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı açılmış, diğer davalar nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği kesin olarak belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan dolayı bu suç tarihinden önce, açılmış başka bir dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”, Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 10.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19410, Karar No: 2020/20305, Tarih: 17.12.2020

**4. Ceza Dairesi         2017/19410 E.  ,  2020/20305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Birden fazla kişi ile tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, şikayetçilerden ...'nın 03/02/2011 tarihli dilekçe ile şikayetinden vazgeçtiği, vazgeçmenin sanık ... tarafından kabul edildiğinin anlaşılması karşısında, bu şikayetçi yönüyle sanık hakkında hakaret suçundan düşme kararı verilmesi gerekirken, mahkemece bu hususta bir karar verilmemiş ise de, zamanaşımı içinde mahallinde karar verilmesinin mümkün olduğu belirlenerek yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir,

Ancak;

1- Şikayetçilerin ikamet ettiği Tolga Sitesi içinde lokanta işleten sanıklar ile site sakinleri arasında lokantaya gelen araçların site içine girmesi yüzünden yaşanan tartışmayla ilgili olarak, sitenin kapıcısı olup bu sitede oturan ...'ın, soruşturma ve kovuşturma evresindeki anlatımlarında, "bu lokantaya gelen bir araç site içine park etti, ben kapıcı olduğum için iş yeri sahibi ...'e buraya araç koymayın dedim, bu sırada site yöneticisi olan ... de dördüncü kattaki evinin penceresinden ...'e neden buraya araç bırakıyorsunuz diye bağırdı, ... aracın yanına gelip, ... Bey'e doğru, in aşağı oradan bağırma dedi ve ... Bey'e tehdit içerikli sözler söyledi, bu sırada olay yerine ...'in kardeşi ve lokanta çalışanları geldi, bu gelenler de aynı şekilde tehdit sözleri söylediler" şeklindeki anlatımından, önce sanık ...'in tehdit sözleri söylediği ve daha sonra diğer sanıkların olay yerine geldiklerinin anlaşılması karşısında, ani gelişen tartışma ortamında, sanıklar ... ve ...'in, sanık ...'in tehdit eylemine ne şekilde iştirak ettikleri ve sanıkların olayda iştirak iradeleri olup olmadığı hususları yöntemince tartışılmadan, yetersiz gerekçeyle sanıklar hakkında birden fazla kişiyle birlikte tehdit eylemlerinden mahkumiyet hükümleri kurulması,

2-Kabule göre de, sanık ...'in aşamalarda, " tanık..., kullandığı araçla lokantamıza mermer getirdi, site yöneticisi ... evinin penceresinde mermerci ustasına durduk yere küfür etti, müşteriler rahatsız oldu, bazıları kalkıp gitti, ben de iş yeri sahibi olarak yöneticiye, in aşağı öyle konuşalım, bu şekil olmuyor diye bağırdım" şeklindeki savunması karşısında, olayın çıkış sebebi üzerinde durularak, sanıklar lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmemesi,