muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11908, Karar No: 2016/8136, Tarih: 11.10.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/11908 E.  ,  2016/8136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.04.2003 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, mera olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.05.2003 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, dava konusu 538 ada 7 parsel sayılı taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiyle dava açmıştır.

Davalı... Belediyesi vekili, davanın reddini savunmuştur.

Ziraat bilirkişisi, dava konusu taşınmazın mera niteliğinde olduğunu belirtmiş, fen bilirkişisi ise dava konusu taşınmazın krokisini çizmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın davacı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden dava konusu taşınmazın toprak tevzi komisyonunu 901 mera parselinin kadastro tespiti sırasında 4875-4949-2822-5192 nolu mera olarak tespit edildiği ve bu parselinde imar uygulamasa ve parselasyon sonucu 538 ada 7 parselin oluştuğu anlaşılmaktadır. ...Asliye Hukuk Mahkemesi 2002/2095 Esas sayılı Hakem dosyasında yapılan keşif sonucu alınan fen bilirkişi raporunda 538 ada 7 nolu parselin toprak tevzi komisyonunun 901 nolu mera parseli içerisinde kaldığı belirtilmiştir.

Görülüyor ki dava konusu taşınmaz 901 sayılı mera parselinden

gelmektedir. İmar planı içindeki meraların planın onayıyla birlikte hukuki bakımdan mera niteliğini yitireceğinden, bu yerlerden genel hizmete ayrılanların (yol, park, yeşil saha gibi) belediye veya özel idareye bedelsiz terkini gerekir. İmar planında genel hizmetler dışında özel mülkiyete konu olabilecek konut, sanayi ve ticaret alanı olarak belirlenmiş alanlarda kalan meralar bu vasıflarını yitirmeleri halinde Hazine adına tescili gerekir. (... Dairesinin 1988/328 E, 1989/19 K. sayılı mütalaası) Belediye adına tescili gerekmeyen yerler belediye veya gerçek ve özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş ise “Yolsuz Tescil “ olacağından Hazine her zaman bu iddia ile dava açabilir. Ne var ki, başlangıçtaki tescil işlemi yolsuz tescil olsa da 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü koşulların oluşması halinde tescilin belediye veya gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına devam etmesi olanağı sağladığından, artık burada 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi şartları üzerinde durulması gerekir.

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle Belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra Belediye ve mücavir alan sınırları içersine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içerisinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen "imar planından" maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planıdır.

c)Meranın, yerleşim yeri olarak işgal edilmesi, yani bu şekilde kullanılması, yerleşim ve işgal durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce var olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında "yerleşim yeri" kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri ve benzeri amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşik alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da; meranın, mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamaksızın saptanmadan Belediye, diğer kamu kuruluşları ile gerçek kişiler adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti belediye, diğer kamu kuruluşları ve gerçek kişilere bırakılamaz.

Bu ilkeler çerçevesinde somut olaya bakıldığında;

Davacı Hazine vekili, dava konusu taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek Hazine adına tescilini istemiştir.

Mahkemece şehir plancısı, zirai bilirkişi, harita mühendisi ve inşaat mühendisi bilirkişi de bulundurularak dava konusu 538 ada 7 parsel (imar uygulamasından önceki 901 sayılı parsel sayılı taşınmaz) üzerinde yeniden keşif yapılmalı, imar planı ve uygulama haritaları belediyeden getirtilmeli ayrıca 01.01.2003 tarihinden önce çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak öncesi mera olan dava konusu taşınmazın mera niteliğini yitirip yitirmediği, 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinde yazılı koşulların oluşup oluşmadığı ve özellikle yerleşim, işgal ve yapılaşmanın 01.01.2003 tarihinden önce var olup olmadığı incelenmeli, keşfi izlemeye olanak sağlayacak sayıda fotoğraf çekilerek dosyaya konulmalı, yapılan tüm araştırmalar neticesinde geçici 3. maddedeki koşulların oluştuğunun saptanması halinde dava reddedilmeli, aksi takdirde davanın kabulüne karar verilmelidir.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

11.10.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14504, Karar No: 2021/3551, Tarih: 08.03.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/14504 E.  ,  2021/3551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu cinsel amaçla işlemiş olması karşısında TCK.nın 109/5. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre suça sürüklenen çocuk ve müdafinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün ONANMASINA, 08.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9952, Karar No: 2014/117, Tarih: 07.01.2014

**10. Ceza Dairesi         2013/9952 E.  ,  2014/117 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilen dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Uyuşturucu maddenin, TCK'nın 54. maddesinin 4. fıkrası yerine 1. fıkrası gereğince müsaderesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafii ve sanık ...'nın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan CMUK'nın 321. maddesi gereğince hükümlerin BOZULMASINA; ancak bu durumun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun‘un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; müsadereye ilişkin bölümünde yer alan “TCY. nın 54/1. maddesi” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “TCK'nın 54. maddesinin 4. fıkrası” ibaresinin yazılması suretiyle, hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Başkan vekili ...'nın karşı oyu ve oyçokluğuyla 07.01.2014 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

İstihbarı bilgi; duyum, söylenti, tahmin ve varsayıma dayanan, doğruluğu şüpheli bilgidir. Kaynağı belli bir kişiye ya da somut bir olguya dayanmadığı için, istihbarı bilgi delil değildir. Ancak delile ulaşmak için yararlanılacak bir araçtır.

5271 sayılı CMK'nın 217. maddesinin 1. fıkrasına göre, "hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir." Kovuşturma aşamasında dinlenmeyen kişinin, soruşturma aşamasındaki ifadesi hükme esas alınamaz.

...../....

-2-

Hakkında "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçundan ayrı dava açılan Nuri'nin soruşturma aşamasındaki, "kendisinde ele geçirilen esrarı sanık ...'ten aldığına ve daha önce de sanık ...'ten de esrar aldığına" ilişkin ifadesi, adı geçenin kovuşturma aşamasında dinlenmemesi nedeniyle hükme esas alınamaz. Öte yandan, sanıkların bu fiilleri iddianamede yer almadığı için yargılama konusu yapılamaz.

Somut olayda; sanık ...'in evinde ele geçirilen 94,2 gram ve sanık ...'in evinde ele geçirilen 311,2 gramdan ibaret suç konusu esrarı, kullanma dışında bir amaç için bulundurduklarına ilişkin, isithbarî bilgi dışında delil bulunmadığı halde, sanıklar hakkında “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” yerine “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçundan hüküm kurulması yasaya aykırıdır.

Somut olayda; sanık ...'in evinde ele geçirilen 94,2 gram ve sanık ...'in evinde ele geçirilen 311,2 gramdan ibaret suç konusu esrarı, kullanma dışında bir amaç için bulundurduklarına ilişkin, isithbarî bilgi dışında delil bulunmadığı halde, sanıklar hakkında “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” yerine “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçundan hüküm kurulması yasaya aykırıdır.

Açıklanan nedenle ve müsaderenin dayanağı olan yasa hükmünün yanlış gösterilmesinden dolayı, her iki sanık hakkındaki hükmün bozulması, sanık ...'in hakkındaki yakalama emrinin kaldırılması ve tutuklanmış ise salıverilmesi gerektiği kanısını taşıdığımdan, çoğunluğun hükümlerin düzeltilerek onanmasına ilişkin görüşüne katılmıyorum. 07.01.2014
Yargıtay — Esas No: 2016/19469, Karar No: 2016/13588, Tarih: 29.11.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/19469 E.  ,  2016/13588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki adi ortaklığın fesih ve tasfiyesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sırasında verilen ara kararının, davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalılar vekilinin temyiz istemi, yerel mahkemenin 09.06.2016 tarihli duruşmada verdiği “davalı tarafın 10.05.2016 tarihli tedbir kararına vaki itirazının reddine” şeklindeki ara kararına yöneliktir.

Ara kararı, davayı sona erdirmediği için temyiz kabiliyeti bulunmamaktadır.

Bu itibarla temyiz dilekçesinin REDDİNE, 29.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16828, Karar No: 2014/5752, Tarih: 04.03.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/16828 E.  ,  2014/5752 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/142009

MAHKEMESİ : Ödemiş 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/04/2012

NUMARASI : 2012/155 (E) ve 2012/325 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre,sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Şikayetçinin sokağa kapıları açık şekilde bıraktığı arabasından teyp çalan sanığın eyleminin TCK.nun 141/1. maddesindeki suçu oluşturmasına karşın aynı Yasanın 142/1-e maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilerek sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 04.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13577, Karar No: 2011/6196, Tarih: 23.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/13577 E.  ,  2011/6196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/07/2009 tarih ve 2005/558-2009/361 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında otobüs duraklarının temizlenmesi konusunda 24.11.2000 tarihli sözleşme imzalandığını, davacının 27.11.2000 tarihinde işe başladığını, edimlerini yerine getirdiğini, buna rağmen kendilerine ceza kesildiğini, davalı tarafından sözleşmenin haksız olarak feshedildiğini, teminat mektubunun nakde çevrildiğini, müvekkilinin 4 ay kadar çalıştığı halde ücretinin ödenmediğini, kardan mahrum kaldığını ileri sürerek, iş bedeli 6.809,15 TL, % 18 KDV bedeli 1.222,64 TL, teminat mektubu bedeli 1.215,51 TL olmak üzere toplam 9.250,32 TL ile 8 aylık kazanç kaybı bedeli 1.000 TL’nın ticari faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmenin 27.02.2001 tarihinde feshedildiğini, dava tarihi itibariyle talebin zamanaşımına uğradığını, davacının temizlik işini gereği gibi yerine getirmemesi nedeniyle sözleşmenin haklı olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, BK’nun 125. maddesine göre davanın zamanaşımına uğramadığı, davacının sözleşme hükümlerine göre temizlik işlerini gereği gibi yerine getirmemesi, davalının ise sözleşme hükümlerine tam olarak riayet etmemesi nedeniyle fesihte kusurlu oldukları, her iki tarafın da kusuru olması nedeniyle teminat mektubu bedelinin davacıya iadesi gerektiği, aynı sebeple davacının kar mahrumiyeti talep edemeyeceği, sözleşmenin 7/b maddesi gereğince davacının durak temizleme bedelini, KDV’yi ve teminat mektubu bedelini talep edebileceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 6.667,28 TL’nın dava tarihinden itibaren avans faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 35,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 23/05/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13142, Karar No: 2010/1143, Tarih: 28.01.2010

**10. Hukuk Dairesi         2009/13142 E.  ,  2010/1143 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Dava, iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde isteğin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalılardan.......... avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 26. maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı, hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (tavan) miktarı ile sınırlı iken; Anayasa Mahkemesi'nin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Ga-zete'de yayınlanan 23.11.2006 gün ve E: 2003/10, K: 2006/106 sayılı kararı ile 26. maddedeki "...sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere..." bölümünün Anayasa'ya aykırılık nedeniyle iptali sonrasında, Kurumun rücu hakkının, yasadan doğan kendine özgü ve sigortalı ya da hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında, ilk peşin değerli gelirler ile harcama ve ödemelerin, tazmin sorumlularının kusuruna isabet eden miktarıyla sınırlı kısmına hükmedilmesi yönündeki mahkeme yaklaşımı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, davacı Kurum vekilinin tüm; davalı vekilinin ise aşağıdaki bent kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddi gerekir.

İş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri, hak sahiplerinin yaşı, gelirin kesilme olasılığı ve iskonto oranı gözetilerek belirlenen tutarı ifade etmektedir. 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi ise, "Malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir." düzenlemesini içermektedir.

İş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine 16.06.2000 tarihinden itibaren bağlanan gelir, hak sahiplerinin aynı zamanda ölüm aylığına hak kazanmaları nedeniyle, 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi uyarınca yarıya indirilmiştir.

.........

Kurumun, hak sahiplerine bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi; bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin, yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda, Kurumun ödemediği veya ödeyemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönü de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır.

.........

Kurumun, hak sahiplerine bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi; bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin, yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda, Kurumun ödemediği veya ödeyemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönü de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır.

Dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi uyarınca yarıya indirildiği gerçeği karşısında, bu indirimin davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına da yansıtılması gereği üzerinde durulmaksızın, peşin sermaye değeri hesap tablosunun ilk satırındaki miktar esas alınarak sonuca varılmış olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. Kuşkusuz temyiz etmeyen şirket yönünden kurum lehine kazanılmış usuli hak durumu gözetilmelidir.

O halde, temyiz eden davalı şirket vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek hâlinde davalılardan....... iadesine, 28.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.........
Yargıtay — Esas No: 2012/38078, Karar No: 2013/1581, Tarih: 24.01.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/38078 E.  ,  2013/1581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat, HAGB

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Sanık hakkında tehdit suçundan niteliğine göre karara karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,

Anlaşıldığından, katılan ... vekilinin tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

2- Katılan ...'un yasak silah bulundurmak suçundan doğrudan doğruya zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece yasaya aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, mağdureye bu niteliği ve dolayısıyla Yasa yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca katılan ... vekilinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 24.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17003, Karar No: 2013/26331, Tarih: 26.09.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/17003 E.  ,  2013/26331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 61/1.maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının 5237 sayılı TCK'nın 145.maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi yasa koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi belirtmekte ,bu durum malın değerinin azlığının Ceza Genel Kurulunun içtihadında belirtildiği şekilde çoğun içinde azın alınması haline indirgenemeyeceğini göstermektedir. Anılan yasanın 145.maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hakim indirim oranını TCK'nın 3.maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Ceza vermekten vazgeçme kararı verilecekse malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145.maddesinin uygulanmasında hakime takdir hakkı tanınmış olup, hakim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan,her somut olaya uygun,yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır. Somut olayda ise, 17 TL parayı çalmak isterken yakalanan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145.maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 26.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.