muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1001, Karar No: 2023/1056, Tarih: 15.03.2023

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369, 370 ve 371. maddeleri, 6098 sayılı TBK 470-486 maddeleri,

3. Değerlendirme

1.Dava arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil talebine ilişkindir. Davacı yüklenici inşaatı tamamladığını ileri sürerek, sözleşme gereği kendisine verilmesi gereken D blok 10 no.lu dairenin tapu iptal ve tescili isteminde bulunmuş, arsa sahibi tarafından inşaatta eksik ve kusurlu işler bulunduğu, iskan belgesinin alınmadığı, yine teslimdeki gecikmeden ... kira tazminatı alacakları olduğu bu nedenle yüklenicinin son bağımsız bölümün devrini talep etme hakkı bulunmadığı belirtilmiştir.

2. TBK'nın 97. maddesi gereğince kendi edimini yerine getirmeyen taraf karşı taraftan edimini ifa etmesini isteyemez. Sözleşmede arsa sahibine düşen dairelerin anahtar teslim şeklinde teslim edileceği kararlaştırılmıştır. Belediyenin cevabi yazısına göre iskan ruhsatının alınmadığı, dava dilekçesindeki davacı beyanına ve dosya kapsamına göre yükleniciye sözleşmeden ... tüm dairelerin devrinin gerçekleştiği sadece dava konusu 10 no.lu bağımsız bölümün devredilmediği anlaşılmaktadır. Bu durumda sözleşmeden ... edimini yerine getirmeyen davacı yüklenicinin arsa sahibinde teminat dairesi niteliğinde kalan son dairenin devrini talep edebilmesi mümkün değildir. Bu durumda mahkemece arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca yüklenicinin karşılamakla yükümlü olduğu tüm masrafları, eksik, ayıplı işler bedeli, kira tazminatı ile iskan masrafları hesaplanarak birlikte ifa kuralı gereği hesaplanan bedelin arsa sahibine ödenmek üzere davacıya depo ettirilmesinden sonra, davacının tapu iptali ve tescil talebi bakımından davanın, arsa sahibinin dava açılmasına sebebiyet vermediği de dikkate alınarak yargılama gideri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulmaksızın şimdiki gibi kabulü aksi halde reddi hükmü kurulması gerekirken bu hususlara dikkat edilmeden davanın kabulü kararı doğru olmamış, kararın açıklanan nedenlerle bozulması uygun bulunmuştur.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7010, Karar No: 2008/9259, Tarih: 26.06.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/7010 E.  ,  2008/9259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada Sandıklı Sulh Hukuk ile ... 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; hükümlü ...’ın cezaevine girmeden önce ... Mah. 3217 Sok. No: 18 Merkez/... adresinde oturduğu anlaşılmakla yetkili mahkeme ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 26/06/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16094, Karar No: 2018/15663, Tarih: 05.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/16094 E.  ,  2018/15663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanık hakkında üç müştekiye karşı eylemleri sebebiyle açılan kamu davasında sanığın müştekiler Hikmet ve Kenan'a karşı eylemlerinde TCK'nın 142/1-b, 43/1. maddeleri, müşteki Ali'ye karşı eylemi sebebiyle ise TCK'nın 142/1-b maddesine göre cezalandırılması talep edildiği, mahkemece üç müştekinin dosyaları tefrik edildiği, dosyamızda müşteki olan Hikmet'e karşı eylemi sebebiyle, iddianamede talep edildiği gibi Kenan ve Hikmet'e karşı eyleminden TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanmayıp her müştekiye karşı ayrı ayrı 142/1-b. maddesinin uygulanması için sanığa ek savunma hakkı verilmeksizin hüküm kurulması,

2)5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; giyim mağazasından 39,50 TL’lik giysi çalan sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3)Sanık hakkında; kasten işlemiş olduğu suç için hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak, 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan, aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması, ve yine T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4)Hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı, 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesine atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den az olduğu halde, yargılama giderinin Devlet Hazinesi üzerinde bırakılması gerektiği,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 05/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11178, Karar No: 2014/22695, Tarih: 13.11.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/11178 E.  ,  2014/22695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından; her iki davanın tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı (koca)'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı-davalı (kadın) yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Toplanan delillerden, davalı-davacıdan kaynaklanan, davacı-davalının kişilik haklarına saldırı teşkil eden maddi bir hadisenin varlığı kanıtlanmamış ve Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi koşulları oluşmamıştır. Davacı-davalı (kadın)'ın manevi tazminat isteminin reddi gerekirken, delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

4-Toplanan delillerden, davacı-davalının bir fabrikada çalıştığı, davalı-davacı (koca)'nın tespit edilen geliri ile denk miktarda sürekli gelirinin bulunduğu, boşanma nedeniyle yoksulluğa düşmeyeceği anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşulları oluşmamıştır. Yoksulluk nafakası isteminin reddi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

5-Davalı-davacı (koca)'nın açtığı boşanma davası kabul edildiğine göre, yargılamada kendisini vekille temsil ettiren davalı-davacı (koca) yararına kabul edilen boşanma davası ile ilgili olarak karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince maktu vekalet ücreti takdir edilmemesi doğru olmadığı gibi, kocanın kabul edilen davasında davacı-davalı (kadın) yararına vekalet ücretine hükmolunması da usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2, 3, 4 ve 5. bentlerde gösterilen sebeplerle maddi tazminatın miktarı, manevi tazminat, yoksulluk nafakası ve vekalet ücreti yönlerinden davalı-davacı (koca) yararına BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu yönlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.11.2014 (Prş)
Yargıtay — Esas No: 2011/1579, Karar No: 2012/6609, Tarih: 03.04.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/1579 E.  ,  2012/6609 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, takibe yapılan itirazın iptali ile takibin devamına ve alacağın % 40 oranında icra inkar tazminatına karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasanın Geçici 4. maddesinde, “Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanuna göre; aylık, tazminat, harp malûllüğü zammı, diğer ödemeler ve yardımlar ile 08.02.2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanunun 1'inci maddesine göre ek ödeme verilmekte olanlara, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanunda kendileri için belirtilmiş olan şartları haiz oldukları müddetçe bunların ödenmesine devam olunur. Ancak, 5 ilâ 10 yıl arasında fiili hizmet süresi olan iştirakçilerden dolayı dul ve yetim aylığı almakta olanların, aylık ve diğer ödemeleri, bu Kanunun 32'nci, 34 'üncü ve 37'nci maddelerindeki şartları haiz oldukları müddetçe devam edilir…Bu madde kapsamına girenlerin aylıklarının bağlanması, artırılması, azaltılması, kesilmesi, yeniden bağlanması, toptan ödemeleri, ilgi devamı, ihya ve borçlanmaları, diğer ödemeler ve yardımlar ile emeklilik ikramiyeleri hakkında bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılır ve bu maddenin uygulanmasında mülga 2829 sayılı Kanun hükümleri ayrıca dikkate alınır…” hükmüne yer verilmiştir.

İş Mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulmuş istisnai nitelikte özel mahkemelerdir. Davaya konu uyuşmazlık, dayanağı işlem ve olayların meydana geldiği tarih itibariyle yürürlükte bulunan 5434 sayılı Kanun’dan kaynaklanmakta olup, görev alanına girmediğinden İş Mahkemelerinde çözümlenmesi mümkün değildir.

Ne var ki; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 2’nci maddesinde, kimler aleyhine idari yargıda dava açılabileceği açıklanmış olup, gerçek kişiler ile özel hukuk tüzel kişileri hakkında idari yargı yerinde dava açılamayacağı hususu da gözetildiğinde ve dava konusu uyuşmazlığın çözümünde genel mahkemelerin görevli olduğu nazara alınmaksızın, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/43703, Karar No: 2017/14061, Tarih: 29.11.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/43703 E.  ,  2017/14061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren, 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik CMK'nın 253. maddesi uyarınca, "Mağdurun veya suçtan zarar görenin gerçek veya özel hukuk tüzel kişisi olması koşuluyla, suça sürüklenen çocuklar bakımından ayrıca, üst sınırı üç yılı geçmeyen hapis veya adli para cezasının gerektiren suçların" uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması karşısında, hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarında suça sürüklenen çocuk yararına olan uzlaşma hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunda yeniden değerlendirilme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye kısmen uygun olarak, başkaca yönleri incelenmeksizin, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 29/11/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11456, Karar No: 2012/6106, Tarih: 16.04.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/11456 E.  ,  2012/6106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar murisi, iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, trafik-iş kazası sonucu 27.11.2007 tarihinde ölen işçi...in eş ve çocuğunun maddi- manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece,davalılar ... ve... İnşaat San.Tic.Ltd Şti aleyhine açılan davaların reddine,diğer davalı ... aleyhine açılan davaların ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden, davacıların eş ve babası olan...in davalılardan... İnşaat San. ve Tic. Ltd.Şti'nin işleteni olduğu, kazada ölen ...'ın sevk ve idaresindeki 54 FR 422 plakalı servis minibüsü ile çalışacakları yere gitmekte iken, servis minibüsünün davalı ...'in işleteni, davalı ...'in sürücüsü olduğu TIR'a (çekici ve dorse) çarpması sonucu öldüğü, ... 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/172 Esas, 2009/5 Karar sayılı kararı ile davalı ...'in asli kusurlu bulunarak cezalandırılmasına karar verildiği, Kurumun olayı iş kazası kabul ettiği, bilirkişi kurulu tarafından hazırlanan 23.2.2009...lü rapor ile trafik-iş kazasında davalı ...'in % 75, servis minibüsünün şoförü ...'ın % 25 oranında kusurlu olduğunun belirlendiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda öncelikli halledilmesi gereken uyuşmazlık, 54 FR 422 plakalı servis minibüsü sahibi olarak işleten sıfatı bulunan ayrıca bu aracın sürücüsü olup kendisine kusur atfedilen ...'ın da istihdam edeni olan davalı işveren ile kazaya karışan Tır maliki(işleteni) davalı ...'in meydana gelen zararlandırıcı olaydan sorumlu olup olmadıkları noktasında toplanmaktadır. Mahkemece,davalılar ... ve... İnşaat San.Tic.Ltd Şti'nin davaya konu olayda kusurunun bulunmadığı,kazanın tümüyle 3.kişinin kusurundan meydana geldiği ve dolayısıyla nedensellik bağının olayda kesildiği gerekçeleri ile zararlandırıcı sigorta olayında bu davalıların sorumluluğunun bulunmadığı sonucuna varmış ise de bu değerlendirme hatalıdır. Zira 2918 Sayılı yasanın 85.maddesinde

-/-

-2-

-/-

-2-

araç maliki ve işletenin Borçlar Kanunu’nun 55.maddesinde de adam çalıştıranın sorumluluğu düzenlenmiştir. Her iki halde de yani gerek araç maliki ve işletenin ve gerekse istihdam edenin sorumluluğunun kusura dayalı sorumluluk olmadığı, işletenin sürücüsünün kusurundan istihdam edenin de çalıştırdığı kişinin zarar doğurucu eylemlerinden sorumlu olacakları ortadadır .Gerçekten; 27.3.1957... ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da açıklandığı üzere istihdam edenin sorumluluğu için kendisinin veya çalıştırdığı kişinin kusuru koşul değildir. Buradaki sorumluluk “Özen ve gözetim ödevinin” objektif olarak yerine getirilmemesinden kaynaklanan “Kusura” dayanmayan bir sorumluluktur.Hal böyle olunca davalı işveren... İnşaat San.Tic.Ltd Şti'nin iş kazasının oluşumunda istihdam ettiği işçisinin (...'ın) kusurundan sorumlu olduğu ayrıca araç işleteni olarak da bu davalının kusursuz sorumluluğunun bulunduğu hususu ile yine diğer davalı ...'in kazaya karışan Tır'ın işleteni olarak zararlandırıcı olaydan kusursuz sorumluluğunun bulunduğu hususlarının göz ardı edilerek hatalı değerlendirme ile bu davalılar yönünden davanın reddi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemenin, belirtilen maddi ve hukuksal olguları dikkate almadan hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 16.4.2012...ünde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/10275, Karar No: 2016/3861, Tarih: 23.03.2016

**8. Ceza Dairesi         2015/10275 E.  ,  2016/3861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Sanıktan 6136 sayılı Yasa kapsamında bir tabanca ele geçmediği, ele geçen mermilerin, dairemizin süregelen uygulamalarına göre 51 adetten az olması halinde 6136 sayılı Yasanın 13/4; 251 adetten az olması halinde 13/3. maddesine uyan suçu oluşturacağı, ele geçen mermilerin "4" adet olması karşısında; miktar itibarıyla pek az sayıda bulunduğu gözetilmeden, sanığın 6136 sayılı Yasanın 13/4. maddesi yerine, aynı yasanın 13/1. maddesi ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 23.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4387, Karar No: 2007/5374, Tarih: 30.04.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/4387 E.  ,  2007/5374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada Gaziosmanpaşa 2. Sulh Hukuk ile Çıldır Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; ... 'nın Çıldır Sulh Hukuk Mahkemesinin 06.12.2004 tarihli kararı ile vesayet altına alındığı, ... Köyü nüfusuna kayıtlı olduğu anlaşılmakla, yetkili mahkeme Çıldır Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Çıldır Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 30/04/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.