muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2522, Karar No: 2018/6460, Tarih: 05.07.2018

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Mahkemece; davalıların sorumluluklarının öngörülen ilkeler çerçevesinde işveren 21/1 3. kişi 21/4 göre sorumlu olup, buna göre hesaplama yapılması gerektiği gözetilmeden karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönlerini amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 05.07.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13007, Karar No: 2017/716, Tarih: 24.01.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/13007 E.  ,  2017/716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı, dar gelirli ailelere konut edindirmesi kapsamında davalı belediye ile aralarında sözleşme düzenlendiğini, arsa tahsisi yapıldığını, satış bedelinin taksitler halinde ödendiğini, tahsis kararının iptal edildiğini, imar planı değişikliği ile ifanın imkansız hale geldiğini ileri sürerek arsanın rayiç değerinin tespiti yapılarak, bu bedelin yasal faiziyle birlikte ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-20.8.2016 tarihinde kabul edilen 6745 sayılı kanunun 12.maddesi ile 775 sayılı Gecekondu Kanununa eklenen geçici 10.maddesi ile “... ili, ... ilçesi sınırları içerisinde bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce bu Kanuna göre ilgili idarelerce yapılan arsa veya konut tahsis işleminin gerçekleştirilememesi hâlinde; arsa veya konut tahsisi için ödenen bedeller, ilgili idarece yapılacak tebligatı müteakip en geç üç ay içerisinde, ödeme gününden itibaren hesaplanacak kanuni faizi ile birlikte hak sahiplerine veya kanuni mirasçılarına ödenir. Hak sahipleri bunun dışında ilgili idareden herhangi bir hak, bedel ve tazminat talebinde bulunamazlar.

Bu maddenin birinci fıkrası hükmü; bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce hak sahipleri tarafından, ilgili idarelerce yapılan arsa veya konut tahsis işleminin gerçekleştirilememesi nedenleriyle arsa veya konutların adlarına tescili, bedel veya tazminat ve benzeri taleplerle açılan ve henüz kesinleşmeyen her türlü davada da uygulanır. Bu hükmün mahkemelerce uygulanması nedeniyle reddedilen davaların yargılama giderleri davalı idare tarafından ödenir. Bu madde kapsamında kalan davalarda mahkeme harçları ile her türlü vekâlet ücreti maktu olarak belirlenir.” hükmü düzenlenmiştir. Mahkemece, anılan yasa kuralı uyarınca değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 2.bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7253, Karar No: 2022/9740, Tarih: 23.06.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/7253 E.  ,  2022/9740 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :... Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar ... ve ... avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Eldeki dava dosyası incelendiğinde, davalı ... Nakliyat Temizlik Müteahhitlik Hizmetleri İnşaat ve Hayvancılık San. Tic. Ltd. Şti. vekili olarak görünen avukatın, adı geçen şirket adına verilmiş herhangi bir vekaletnamesinin dosya içinde bulunmadığı görülmekle, ilgili vekilin davalı şirket adına varsa usulüne uygun olarak düzenlenmiş vekaletnamesinin ... bu dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlık giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 23.06.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6089, Karar No: 2014/2418, Tarih: 15.04.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/6089 E.  ,  2014/2418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bir suçu gizlemek ve delillerini yok etmek amacıyla canavarca bir hisle öldürme, gasp

HÜKÜM : 1- 5237 sayılı TCK.nun 82/1-b-h, 53/1-2, 63 maddeleri gereğince ağır müebbet hapis,

2- TCK.nun 149/1-a-c, 53/1-2, 63 maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ... hakkında, 765 sayılı TCK.nun 450/3-7; 497/1. maddeleri gereğince kurulup, Yargıtay 1 .Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümlerden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca yapılan uyarlama sonucu bozmaya uyularak kurulan hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, hükümlü müdafıinin yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle;

1-Nitelikli şekilde insan öldürme suçundan kurulan, re’sen de temyize tabi olan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

2- Nitelikli yağma suçundan kurulan hüküm yönünden;

Uyarlama yargılamasında kazanılmış hak olmayacağı hususu da dikkate alınarak, suçun, silahtan sayılan bıçakla, birden fazla kişiyle, maktulün işyerinde ve gece vakti işlenmiş olması nedeniyle, eylemin 5237 sayılı TCK.nun 149/1. maddesinin a-c-d-h bendlerine uyar nitelikte olduğu anlaşıldığından, lehe yasa karşılaştırmasının ve temel ceza tayininin buna göre yapılması gerektiği halde, sadece anılan maddenin a ve c bendleriyle uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş olup, hükümlü müdafiinin temyiz istemi bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünce hilafına (BOZULMASINA), 15.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1899, Karar No: 2019/35311, Tarih: 10.09.2019

**7. Ceza Dairesi         2019/1899 E.  ,  2019/35311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 5607 Sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : 07/11/2018 tarihli karar ile sanık ...'ın istinaf başvurusunun reddine; sanıklar ..., ... müdafiileri, malen sorumlu vekili ve katılan kurum vekilinin istinaf başvuruları hakkında hükümlerin düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine; 07/12/2018 tarihli ek karar ile katılan ... İdaresi vekilinin temyiz isteminin reddine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ... müdafiinin 07/11/2018 tarihli asıl karara, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz isteminin reddine dair 07/12/2018 tarihli ek karara ilişkin temyiz istemlerine göre yapılan incelemede;

Erciş 1. Asliye Ceza Mahkemesince 14/09/2017 tarihli karar ile 52 K 3987 plakalı tır ve 52 K 6593 plakalı dorsenin müsaderesine karar verildiği, malen sorumlunun anılan karara yönelik istinaf başvurusu kapsamında Bölge Adliye Mahkemesince 07/11/2018 tarihli asıl karar ile tır ve dorsenin müsaderesine ilişkin ilk derece mahkemesi kararı hukuka aykırı görülerek, araçların sahibine iadesine karar verilerek 14/09/2017 tarihli ilk derece mahkemesi kararının düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, katılan vekilince 07/11/2018 tarihli asıl kararın nakil aracı iade kararı ile sınırlı olarak süresinde temyiz edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, 07/12/2018 tarihli ek kararla katılan vekilinin temyiz isteminin CMK'nun 296/1 maddesi uyarınca reddine hükmedildiği, dava konusu olayda sanık ...'nin sevk ve idaresinde iken kaçak sigara yüklü halde yakalanan bahsi geçen tır ve dorsenin sanık ...'ın babası olan malen sorumlu ... adına kayıtlı olup, sanık ... tarafından işletilmekte olduğu, aracı fiilen işletmekte olan sanık ... hakkındaki mahkumiyet kararına ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı CMK’nun 286/2-a. madde kapsamında olmadığı ve nakil aracına ilişkin kararın da yasa yolu bakımından ...'a ilişkin mahkumiyet hükmüne tabi olduğu cihetle temyiz isteğinin reddine dair 07/12/2018 tarihli ek karar kaldırılarak, sanık ... müdafii ve katılan vekilinin 07/11/2018 tarihli asıl hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

5607 sayılı Kanunun 3/22. maddesinin aynı Kanunun 4/2. maddesinden sonra uygulanması gerekirken yazılı şekilde uygulama yapılması sonuç ceza değişmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır. 5271 sayılı CMK'nun 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile sanık ... müdafii ve katılan vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttiği nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerekleştirilen inceleme neticesinde hükümlerin düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin karara yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, ... müdafii ve katılan vekilinin 5271 sayılı CMK'nun 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan bölge adliye mahkemesi kararına yönelik temyiz istemlerinin ESASTAN REDDİNE, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nun 304. maddesi uyarınca dosyanın Erciş 1. Asliye Ceza Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin bilgi için Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16911, Karar No: 2014/9082, Tarih: 07.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/16911 E.  ,  2014/9082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanıkların, katılana iş bulabileceklerini ancak, bir takım masraflar için para gerektiğini söyledikleri, katılanın da sanıklara inanarak sanık ...'e 400 TL ve sanık ...'ye de 100 TL para verdiği anlaşılmakla, dolandırıcılık suçlarının işlendiğine dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 07.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/21188, Karar No: 2014/22904, Tarih: 02.07.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/21188 E.  ,  2014/22904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAYSERİ 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/05/2012

NUMARASI : 2011/287-2012/323

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin çalıştığı süre boyunca fazla mesailerinin ödenmediğini, müvekkilinin fazla mesailerini işvereninden her istediğinde ise “çalışacaksan bu şekilde çalış çalışmayacaksan çık git biz fazla mesai filan vermeyiz” denildiğini, işverenin bu baskı ve zorlamalarına dayanamayan müvekkilinin 16/04/2011 tarihinden itibaren işyerine gitmediğini ve 4857 Sayılı İş Kanunun 24. maddesine dayanarak iş sözleşmesini yasal süresi içinde ve haklı nedenle noter ihtarnamesi ile feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil üceti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 15/04/2011 tarihinden beri işe gelmediğini, 19/04/2011 tarihinde Noter aracılığı ile ihtarname çekildiğini, ihtarnamede işe gelmesi, aksi halde iş akdinin feshedileceğinin bildirildiğini, buna rağmen davacının işe gelmeyerek dava açtığını, dava dilekçesinde sözü edilen vakıaların gerçek olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilerek davacının kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil üceti alacakları hüküm altına alınmıştır.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma hesabında ara dinlenme süresi taraflar arasında ihtilaflıdır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma hesabında ara dinlenme süresi taraflar arasında ihtilaflıdır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, fazla çalışma hesabı yapılırken günlük 13 saatlik çalışmada ara dinlenme süresinin 1,5 saat yerine 1 saat olarak düşülmesi hatalıdır.

3- Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık konusu da davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

İlk derece Mahkemesinin, takdiri indirimden dolayı reddedilen miktarla ilgili olarak davalı lehine vekalet ücretine hükmetmemesi doğru ve yerinde bir uygulama ise de, “ıslahtan sonra ödeme belgesi sunulması” gerekçesiyle, takdiri indirim dışındaki redde konu diğer miktarlarla ilgili (Ödeme belgeleri sebebiyle redde konu miktarlarla ilgili) olarak davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi hatalıdır.

4- Ayrıca, hüküm altına alınan işçilik alacaklarının net mi yoksa brüt mü olduklarının belirtilmeyerek infazda tereddüde yol açılması da hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11605, Karar No: 2020/17248, Tarih: 20.10.2020

**8. Ceza Dairesi         2018/11605 E.  ,  2020/17248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamuya yada özel kişilere ait suyun mecrasını değiştirmek

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'la değişik 14. ve eklenen geçici 13. maddeleri uyarınca; iddianamedeki nitelendirmeye, kararın içeriğine ve temyizin kapsamına göre, ve Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 21.02.2018 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 09.02.2018 gün ve 2018/1 sayılı kararının Ceza Daireleri İşbölümüne ilişkin ortak hükümlerin 6. fıkrası uyarınca, temyiz inceleme görevi Yargıtay Yüksek (19.) Ceza Dairesine ait olmakla Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın görevli Daireye gönderilmesine, 20.10.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13655, Karar No: 2009/14328, Tarih: 17.12.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/13655 E.  ,  2009/14328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 29.06.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 25.11.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

Nizalı taşınmazın ... ilçesi ... Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, nizalı yere yakın mesafede Huzur mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.01.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

Nizalı taşınmazın bulunduğu bölge herkezce bilinen maruf ve meşhur “... yaylasıdır” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin kadim yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “Maruf ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu ... Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin Çukurovaya nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık yapı olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.