muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7363, Karar No: 2017/6443, Tarih: 18.09.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/7363 E.  ,  2017/6443 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tereke tespiti aleyhine ilişkin davada Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tereke hukukuna ilişkindir.

müteveffa ...'nun yurtiçi adresinin bulunmadığı, nüfusuna kayıtlı olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Mahkemesi tarafından ise müteveffa ...'nun son yerleşim yerinin olmadığı ve terekeye dahil malların ilçesi sınırlarında mevcut olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 589. maddesine göre, "Mirasbırakanın yerleşim yeri sulh hâkimi, istem üzerine veya re'sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır." Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunun 41. maddesine göre “Türk vatandaşlarının kişi hallerine ilişkin davaları, yabancı ülke mahkemelerinde açılmadığı veya açılamadığı takdirde yer itibariyle yetkili mahkemede, bulunmaması halinde ilgilinin sakin olduğu yer,sakin değilse son yerleşim yeri mahkemesinde, o da bulunmadığı takdirde mahkemelerinden birinde görülür.”

Dosya kapsamında yapılan araştırmalarında, yerleşim yeri adresiolan mirasbırakanın deki son yerleşim yeri adresinin olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 18/09/2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2860, Karar No: 2018/7833, Tarih: 05.04.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/2860 E.  ,  2018/7833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE İSTEMLİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacı işçinin davalı şirkette 17/12/2014 tarihinden iş sözleşmesinin feshedildiği 30/07/2015 tarihine kadar marka müdürü olarak çalıştığını, en son 5.000,00 TL aylık ücret aldığını, zaman zaman 24:00 saatine kadar çalıştığını, yabancı şirketlerin ağırlanması bu şirketlere sunum ve rapor hazırlanması işlerinin davacı işçinin sorumluluğunda olduğunu, 28/07/2015 tarihinde doktora gittiğinde hamile olduğunu öğrendiğini, hamile olduğu bilgisini diğer çalışanlarla da paylaştığını, davalı şirket yöneticilerinin bu durumu öğrendiklerinde kendisine şirkette çalışamayacaklarını söylediklerini, davacı işçiye iş sözleşmesinin bu nedenle feshedildiğini açıkça bildirildiğini, davacı işçinin 28/07/2015 tarihinde 5 haftalık hamile olduğundan 6 ay daha çalışabileceğinin söylendiğini iddia ederek, fesih işleminin geçersizliğinin tespiti ile müvekkilinin işe iadesine; müvekkilinin işe başlatılmaması durumunda davalının 8 aylık brüt ücret tutarında tazminatı mahkumiyetine; müvekkilinin işten ayrı kaldığı süre zarfında ki 4 aylık ücret, diğer sosyal hak ve alacakların faizi ile ödenmesine ve İş Kanunu’nun 5. Maddesinde belirtilen eşit davranma ilkesine aykırı davrandığı için 4 aylık tazminat ödenmesi gerektiğini iddia ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davalı işyerinde toplam 28 işçinin çalıştığını, davacı işçi ile aralarında belirli süreli iş sözleşmesi olduğunu, davacı işçinin son brüt maaşının 5.000,00 TL olduğunu, işçilik alacaklarının eksiksiz olarak banka kanalıyla ödendiğini, bu hususun ödeme belgeleri ve maaş bordrolarıyla da sabit olduğunu, davacı işçinin son brüt maaşının 5.000,00 TL olduğunu, işçilik alacaklarının eksiksiz olarak banka kanalıyla ödendiğini, davacı işçinin 28/07/2015 tarihinde hamile olduğunu öğrendiğini ancak genel müdür ve yetkili personel tarafından davacının 14/07/2015 tarihinde işten çıkarılmasına karar verildiğinin sabit olduğunu, davacı işçinin 15/07/2015-26/07/2015 tarihleri arasında izinde olması nedeniyle iş sözleşmesinin fesih işlemlerinin 30/07/2015 tarihinde yapıldığını, davacı işçinin tüm hak ve alacaklarının aynı gün banka kanalı ile ödendiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece “İş akdinin feshine ilişkin olarak, davalı taraf savunmasında ekonomik nedenlerle feshedildiğini ve fesih bildiriminin 30/07/2015 tarihinde yazılı olarak yapıldığını ancak davacı işçinin imzadan imtina ettiğini bildirmiş ise de dosyaya sunulan yazılı bir fesih bildirimi bulunmadığı anlaşılmıştır. Buna göre, fesih bildiriminin yazılı olarak yapılması ve fesih sebebine açıkça yer verilmesi gereğine ilişkin usul kurallarına uyulmadığı ve geçerli nedenin varlığının ispat edilmediği” gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Temyize konu karar duruşmasından önceki 15.03.2016 tarihli duruşma zaptında, ertelenen duruşma gün ve saati 15.06.2016 gün ve 10:30 olarak belirlenmesine rağmen, 15.06.2016 günü henüz duruşma saati gelmeden duruşmanın ara kararına aykırı olarak 10:28’de davalı vekilinin yokluğunda yapıldığı anlaşılmıştır.

Mahkemenin ara kararına ve HMK 'nın 150. ve devamı maddelerine aykırılık teşkil eden, savunma ve hukuki dinlenilme hakkını kısıtlayan bu usuli hata savunma hakkının ihlali niteliğinde olup kararın salt bu nedenle bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 05.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1600, Karar No: 2015/4947, Tarih: 07.04.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/1600 E.  ,  2015/4947 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalılar 1-..., 2-... arasındaki menfi tespit/alacak davası hakkında....Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 14.10.2014 gün ve 2014/383 E.-2014/672 K.sayılı hükmün davalı asil ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Her ne kadar gerekçeli karar davalılardan ... ' ne TK'nun 35. maddesine göre tebliğ edilmiş ise de, bu tebligat üzerindeki elle yapılan düzeltmeler ve böyle bir sokak olmadığına dair şerhler de dikkate alınarak, davalı şirketin ticaret sicilinde kayıtlı olan son adresinin sorularak gerekçeli kararın TK'nun hükümleri uyarınca bu adrese tebliğ edildikten ve temyiz süresi de beklendikten sonra dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10591, Karar No: 2014/12335, Tarih: 28.04.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/10591 E.  ,  2014/12335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kütahya İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/02/2014

NUMARASI : 2013/348-2014/39

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu O.. E.. tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçluların diğer iddialarının yanı sıra taraflarına yapılan tebliğ işlemlerinin usulsüz olduğunu da ileri sürülerek ihalenin feshi istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece istemin reddine karar verildiği, kararın borçlulardan O.. E.. vekili tarafından temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de ;

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adrese tebligatı düzenleyen 10. maddesinin 1. fıkrasına göre; tebligat muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. 6099 Sayılı Yasa'nın 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır.

Aynı Kanun'un tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina başlıklı 21. maddesine, 6099 Sayılı Yasa'nın 5. maddesi ile eklenen 2. fıkrasında; "Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır" hükmü yer almaktadır.

Söz konusu 7201 Sayılı Yasa'nın 10. maddesi ile ilgili değişikliğe ilişkin kanun gerekçesinde, kişilere getirilen adres kayıt sistemi zorunluluğu ile birlikte işleyişin kolaylaştığı dile getirilmiş, ancak yapılan yeni düzenlemeyle, öncelikle yine bilinen en son adrese tebligat yapılacağı, tebligatın yapılmasını isteyenin veya tebligatı çıkartan makamın bildirdiği adresin, tebligata elverişli olmadığının anlaşılması ya da bu adrese tebligat yapılamaması halinde, muhatabın 5490 Sayılı Kanun'a göre adres kayıt sistemindeki adresinin bilinen en son adresi olarak kabul edileceği ve tebligatın buraya yapılacağı açıklanmış, değişiklik ile birlikte adres kayıt sistemi dışında başkaca adres araştırması yapılmasının gerekmeyeceği vurgulanmıştır.

7201 Sayılı Yasanın 21. maddesi ile ilgili değişikliğe ilişkin kanun gerekçesinde ise, 21/1. maddeye göre bilinen en son adrese çıkartılan tebligattan sonuç alınamazsa, bu kanunun 10/2. madde gereği adres kayıt sistemindeki adres esas alınarak başkaca araştırma yapılmaksızın o adrese tebligat çıkarılacağı açıklanmıştır. Bunun yapılabilmesi için de tebligatı çıkaran merciin, muhatabın adresinin adres kayıt sistemindeki adresi olduğunu ve tebligatın TK'nun 21/2. maddesine göre yapılacağını tebliğ evrakında belirtmesi gerekmektedir.

Ayrıca Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesinde "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır, ayrıca başkaca adres araştırması yapılmaz. 79. maddenin ikinci fıkrasına göre renkli bastırılan tebligat zarfında, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek bu adrese tebligat yapılacağına dair meşruhata yer verilir" denilmiştir. Bu yönetmeliğe göre 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince tebligat yapılabilmesi için, tebliği çıkaran mercice, tebligat çıkarılan adresin, muhatabın, adres kayıt sistemindeki adresi olduğuna dair tebliğ evrakı üzerine kayıt düşülmesi zorunludur. Yani; tebligatı çıkaran merci tarafından adres kayıt sitemine ilişkin olarak şerh verilmeden dağıtıcı tarafından 2l/2. maddesine göre tebliğ işlemi yapılamaz.

Tüm bu açıklamalar doğrultusunda kişiye önce bilinen en son adresi esas alınarak Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebligat çıkartılmalı, adres tebligata elverişli değilse ya da tebligat yapılamazsa adres kayıt sistemindeki adresine buna ilişkin şerh verilerek 21/2. madde uyarınca tebligat çıkartılmalıdır.

Somut olayda, borçluya gönderilen ödeme emri doğrudan borçlunun adres kayıt sistemindeki adresine ( mernis ) TK. nun 21/2 maddesine göre tebliğ edilmiş ise de; TK.' nun 10/2. maddesi gözardı edilerek borçluya önceden hiçbir tebligat çıkarılmaması nedeniyle yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK.'nun 21/2. maddesine göre yapılan tebligat usulsüzdür. Kıymet takdir raporu ile satış ilanı da aynı usul izlenerek TK.21/2. maddesine göre tebliğ edildiğinden ve ayrıca tebligat parçalarında “Mernis Adresi” şerhi ile birlikte “adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek bu adrese tebligat yapılacağına dair meşruhat” da bulunmadığından kıymet takdir raporu ve satış ilanı tebligatları da usulsüzdür.

İİK. nun 127. maddesi gereğince taşınmaz satışlarında, satış ilanının bir örneği borçluya tebliğ edilmelidir. Borçluya satış ilanının tebliğ edilmemiş olması veya usulsüz tebliğ edilmesi başlı başına ihalenin feshi sebebidir.

O halde, mahkemece, açıklanan nedenlerle istemin kabulü ile ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

İİK. nun 127. maddesi gereğince taşınmaz satışlarında, satış ilanının bir örneği borçluya tebliğ edilmelidir. Borçluya satış ilanının tebliğ edilmemiş olması veya usulsüz tebliğ edilmesi başlı başına ihalenin feshi sebebidir.

O halde, mahkemece, açıklanan nedenlerle istemin kabulü ile ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlu O.. E..'in temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1157, Karar No: 2020/1788, Tarih: 27.02.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/1157 E.  ,  2020/1788 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Dava, maluliyetin tespitine ve maluliyet tespit talebinden geçerli olmak üzere bağlanan aylıkların yasal faizi ile birlikte davacıya ödenmesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı yasanın 27. maddesinin 2. fıkrasında yer alan “Malûllük aylığı, 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri kapsamındaki sigortalılar ile (c) bendi kapsamında sigortalı iken görevinden ayrılmış ve daha sonra başka bir sigortalılık haline tabi olarak çalışmamış olanların;

a) Malûl sayılmasına esas tutulan rapor tarihi yazılı istek tarihinden önce ise yazılı istek tarihini,

b) Malûl sayılmasına esas tutulan rapor tarihi yazılı istek tarihinden sonra ise rapor tarihini,

c) 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (c) bendi kapsamında çalışmakta olanların ise, malûliyetleri sebebiyle görevlerinden ayrıldıkları tarihi, takip eden ay başından itibaren başlar. “ hükmü gereği aylık başlangıç tarihinin rapor tarihini takip eden ay başından itibaren başlaması gerekirken,bu hususun gözetilmemesi bozma nedenidir.

Ne var ki bu konuların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-Hükümde yer alan “Maluliyet tespit tarihinden geçerli olmak üzere bağlanan aylıkların yasal faiziyle birlikte davacıya ödenmesine,” ifadesi silinerek yerine “01.04.2014 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere bağlanan aylıkların yasal faiziyle birlikte davacıya ödenmesine,” ifadesinin yazılmasına, hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/29, Karar No: 2023/329, Tarih: 07.06.2023

**Ceza Genel Kurulu         2019/29 E.  ,  2023/329 K.**

**"İçtihat Metni"**

YARGITAY DAİRESİ: 12. Ceza

MAHKEMESİ :Asliye Ceza

SAYISI : 2-805

I. HUKUKİ SÜREÇ

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 179/3. maddesi delaletiyle 179/2, 62, 53, 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri uyarınca 740 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye ve hak yoksunluğuna ilişkin Gaziantep 7. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 21.09.2017 tarihli ve 2-805 sayılı karar istinaf edilmeksizin kesinleşmiştir.

Bu hükme yönelik Adalet Bakanlığının 24.01.2018 tarihli ve 13803 sayılı kanun yararına bozma talebi ve bu talep üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 31.01.2018 tarihli ve 7973 sayılı ihbarnamede; "Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Kanun'un 53/1. maddesinde yer alan ‘....Kişi kasten işlediği suçtan dolayı hapis cezasına mahkûmiyetin kanunî sonucu olarak...’ şeklindeki hüküm gereğince anılan maddede yazılı hak yoksunluklarına hükmedileceğinin düzenlendiği ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 179/3. maddesi atfıyla 179/2, 62, 50/1-a ve 52/2. maddeleri gereğince 740,00 Türk lirası adlî para cezasına mahkûmiyet kararında koşulları bulunmadığı hâlde 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği" gerekçesiyle kararın kanun yararına bozulmasının istenmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 20.03.2018 tarih ve 1394-3124 sayı ile;

"Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.12.2010 tarihli ve 2010/4-210 esas, 2010/259 sayılı kararında da belirtildiği üzere, Yasa yararına bozma yöntemi, karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesini ve ülke sathında uygulama birliğine ulaşılmasını sağlamak amacıyla, olağanüstü bir denetim muhakemesi yolu olarak Ceza Yargılaması Yasası’nın 309 ve 310. maddelerinde düzenlenmiş olup bu denetimin konusu, maddi ve yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılıklardır. Ancak, gerek kesin hükmün otoritesinin korunması zorunluluğu, gerekse olağanüstü bir denetim yolu olması nedeniyle dar kapsamlıdır; her türlü hukuka aykırılığın öne sürülüp incelenmesine elverişli bir denetim yolu değildir.

Tüm bu nedenlerle; somut yasa yararına bozma isteminin CMK'nın 309 ve 310. maddesinde düzenlenen amaca uygun hukuka aykırılık niteliğinde bulunmaması nedeniyle reddine" karar verilmiştir.

II. İTİRAZ SEBEPLERİ

Tüm bu nedenlerle; somut yasa yararına bozma isteminin CMK'nın 309 ve 310. maddesinde düzenlenen amaca uygun hukuka aykırılık niteliğinde bulunmaması nedeniyle reddine" karar verilmiştir.

II. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 31.05.2018 tarih ve 7973 sayı ile; “5237 sayılı TCK'nun 53/1. maddesindaki hak yoksunluklarının hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olduğundan, dosyamızdaki sanığın ise adli para cezası ile cezalandırılması nedeniyle, adli para cezası ile cezalandırılan sanık hakkında TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceği hususunun yasanın amir hükmü olması nedeniyle, kanun yararına bozma talebinin kabulüne karar verilmesi gerektiği hâlde, dairenizce kanun yararına bozma talebinin reddine karar verilmesinin isabetli olmadığı" görüşüyle itiraz yoluna başvurmuştur.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece 18.10.2018 tarih ve 4185-9939 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

III. UYUŞMAZLIK KONUSU

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sonuç olarak adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinin birinci fıkrasında belirtilen hak yoksunluğuna hükmedilmesine ilişkin hukuka aykırılığın kanun yararına bozma konusu yapılıp yapılamayacağına ilişkindir.

IV. OLAY VE OLGULAR

İncelenen dosya kapsamından;

Sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda, Gaziantep 7. Asliye Ceza Mahkemesince trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın TCK'nın 179/3. maddesi delaletiyle 179/2 ve 62. maddeleri uyarınca 1 ay 7 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hapis cezasının aynı Kanun'un 53, 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri uyarınca adli para cezasına çevrilmesi suretiyle sonuç olarak 740 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye ve hak yoksunluğuna ilişkin verilen 21.09.2017 tarihli ve 2-805 sayılı kararın istinaf edilmeksizin kesinleştiği,

Bu karara yönelik Adalet Bakanlığınca, neticeten adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında koşulları bulunmadığı hâlde TCK'nın 53. maddesinin birinci fıkrasında belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceği düşüncesiyle kanun yararına bozma talebinde bulunulduğu,

Özel Dairece, kanun yararına bozma isteminin CMK'nın 309 ve 310. maddesinde düzenlenen amaca uygun hukuka aykırılık niteliğinde bulunmadığı gerekçesiyle reddine karar verildiği,

Anlaşılmaktadır.

V. GEREKÇE

A. İlgili Mevzuat ve Uyuşmazlık Konusuna İlişkin Hukuki Açıklamalar

Uyuşmazlığın isabetli bir çözüme kavuşturulabilmesi için öncelikle kanun yararına bozma yolu, kanun yararına bozma sonrası yapılacak işlemler ve bu işlemleri gerçekleştirecek merciler ile bozma kararının etkileri konularının açıklanmasında yarar bulunmaktadır.