muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/429, Karar No: 2025/3, Tarih: 05.02.2025

25. Bakiye süre ücreti kural olarak belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçi tarafından talep edilebilen bir alacak olup kanun koyucu bu tazminat ile belirli süreli iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı bir sebep olmaksızın taraflarca kararlaştırılan sürenin sona ermesinden önce feshedilmesi yüzünden işçinin uğradığı olumlu (müspet) zararların giderilmesini amaçladığını ve böylece işverenin maddede öngörülen tazminat yaptırımıyla sorumlu tutulacağını madde gerekçesinde açıklamıştır.

26. Uyuşmazlığın çözümü bakımından iş sözleşmesine konulan ve süresinden önce haksız fesih durumunda bakiye süre ücreti karşılığındaki tazminatın ödeneceğine dair sözleşmedeki hükmün cezai şarta mı yoksa bakiye süre ücreti tutarında tazminata ilişkin mi olduğunun belirlenmesinde öncelikle sözleşmedeki ifadeye bağlı olarak bir değerlendirilme yapılması gerekmektedir. Bu itibarla, cezai şart ifadesine yer verilmeksizin bakiye süre ücreti tutarında tazminata ilişkin düzenlemenin aynen tekrarı şeklinde bir düzenleme, cezai şart olarak kabul edilmemelidir. Diğer taraftan, tarafların açık bir biçimde "cezai şart" adı altında düzenlemeye gitmeleri hâlinde ise tarafların iradelerine üstünlük tanınmalıdır. (Şahin Çil, Belirli Süreli İş Sözleşmesi, Osman Güven Çankaya'ya Armağan, Ankara, 2010, s. 63). Bir başka ifadeyle, sözleşmede cezai şart ifadesine yer verilmeksizin sadece sözleşmeye aykırı davranış hâlinde 6098 sayılı Kanun'un 438. maddesinde düzenlenen bakiye süre ücretine ilişkin hükmü aynen tekrar eden ifadeler ile tazminat ödeneceğinin belirtilmesi veya kanun düzenlenmesinin aynen tekrar edilmemesine rağmen farklı kelimelerle aynı sonuca ulaşılması hâllerinde burada cezai şartın değil, bakiye süre ücreti tutarında tazminatın bulunduğunu kabul etmek gerekmektedir. Aksi hâlde kanunda nispi emredici olarak düzenlenen her türlü feshe bağlı hukuki sonucun, sözleşmede aynen veya benzer ifadelerle tekrarının cezai şart olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceği sorunu ortaya çıkacaktır (Yayvak Namlı, s. 385).

27. Somut olayda, hukuk müşaviri olarak davalı ile dört yıl süreli belirli süreli iş sözleşmesi imzalayan davacı, sözleşmenin davalı tarafından haklı neden olmaksızın feshedildiğini, ihbar tazminatı istemi ile açtığı davanın lehine sonuçlanarak kesinleştiğini, eldeki davada ise belirli süreli olarak yapılmış ancak objektif koşulları taşımadığı için belirsiz süreli olduğu kesinleşen sözleşmede süresinden önce haksız feshe bağlı cezai şart hükmü uyarınca cezai şart alacağının tahsilini talep etmiş, davalı ise davanın reddini savunmuştur.

28. Taraflar arasında 23.06.2015 tarihinde imzalanan "Hukuk Müşaviri Belirli Süreli İş Sözleşmesi" başlıklı sözleşmenin süresinin dört yıl olarak belirlendiği, sözleşmenin "III. Sözleşmelinin Görev ve Sorumlulukları" başlığı altında düzenlenen 4. maddesinde "Sözleşmeli, mevzuattaki Hukuk Müşavirliği iş tanımında yer alan görevleri yerine getirmekle yükümlüdür. İşbu iş sözleşmesi haklı neden olmaksızın sözleşmenin süresinden önce tek taraflı olarak Kurum tarafından feshedilirse, Kurum sözleşmelinin son aylık brüt ücreti ile sözleşmenin kalan ayları sayısının çarpımı tutarında toplam tazminatı sözleşmeliye peşinen ödemeyi kabul ve taahhüt eder." hükmüne yer verildiği anlaşılmıştır.

29. Davalı işverence iş sözleşmesinin 25.11.2015 tarihinde 4857 sayılı Kanun'un 25/2. maddesi uyarınca feshedilmesi üzerine davacı işçi tarafından 10.05.2018 tarihinde feshin haklı nedene dayanmadığı ileri sürülerek ihbar tazminatı alacağının davalıdan tahsili istemi ile açılan davada, Ankara Batı 2. İş Mahkemesinin 05.02.2019 tarihli ve 2018/171 Esas, 2019/43 Karar sayılı kararı ile taraflar arasındaki sözleşme belirli süreli olarak yapılmış ise de hukuk müşavirliği işinin niteliği gereği belirli süreli sözleşmeye konu edilemeyeceği, iş sözleşmesinin belirsiz süreli ve feshin haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Karara karşı davalı vekilinin istinaf başvurusunda bulunması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesinin 20.01.2021 tarihli ve 2020/616 Esas, 2021/9 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince iş sözleşmesinin belirsiz süreli olduğunun tespit edilmesinin ve haklı fesih ispatlanamadığından ihbar tazminatına hükmedilmesinin yerinde olduğu belirtilerek davalı vekilinin harç ve faiz türüne ilişkin istinaf sebeplerinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırıp düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne kesin olarak olarak karar verilmiştir.

30. Belirtmek gerekir ki, davacı tarafından ihbar tazminatı istemi ile açılan davada, iş sözleşmesinin belirsiz süreli olduğu hususu kesinleştiği gibi eldeki davada da davacı, iş sözleşmesinin belirsiz süreli olduğunu belirterek cezai şart alacağı talep etmiştir. Bu noktada değerlendirilmesi gereken husus, sözleşmede yer alan hükmün cezai şart niteliğinde mi yoksa bakiye süre ücretinden kaynaklı tazminat niteliğinde mi olduğu hususudur.

30. Belirtmek gerekir ki, davacı tarafından ihbar tazminatı istemi ile açılan davada, iş sözleşmesinin belirsiz süreli olduğu hususu kesinleştiği gibi eldeki davada da davacı, iş sözleşmesinin belirsiz süreli olduğunu belirterek cezai şart alacağı talep etmiştir. Bu noktada değerlendirilmesi gereken husus, sözleşmede yer alan hükmün cezai şart niteliğinde mi yoksa bakiye süre ücretinden kaynaklı tazminat niteliğinde mi olduğu hususudur.

31. Yukarıda da ifade edildiği üzere sözleşmenin 4. maddesinin "III. Sözleşmelinin Görev ve Sorumlulukları" başlığı altında düzenlendiği, maddenin ayrıca bir başlığının bulunmadığı ve madde metninde cezai şarta dair bir ibarenin de yer almadığı görülmüştür. Diğer taraftan, madde hükmü incelendiğinde haklı neden olmaksızın sözleşmenin süresinden önce tek taraflı olarak işveren tarafından feshedilmesi durumunda işverenin, son aylık brüt ücreti ile sözleşmenin kalan ayları sayısının çarpımı tutarında toplam tazminatı sözleşmeliye peşinen ödemeyi kabul ve taahhüt edeceğinin düzenlendiği, ödenmesi taahhüt edilen tutarın ise bakiye süre ücreti tutarındaki tazminata karşılık geldiği anlaşılmaktadır.

32. Açıklanan maddi ve hukuki olgular ışığında somut olay değerlendirildiğinde, cezai şart ifadesi içermeyen sözleşmenin 4. maddesindeki hüküm, 6098 sayılı Kanun'un 438. maddesinde düzenlenen bakiye süre ücreti tutarında tazminata ilişkin düzenlemenin tekrarı mahiyetinde olup cezai şarta ilişkin değildir. Bu itibarla, eldeki davada sözleşmenin belirsiz süreli olduğunun kesinleşmesine göre 6098 sayılı Kanun'un 438. maddesinin de uygulanma olanağı da bulunmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekmektedir.

33. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, sözleşmenin 4. maddesindeki hükmün cezai şarta ilişkin olduğu, belirli süreli olarak yapılmış ancak objektif neden yokluğundan belirsiz süreli olarak kabul edilen iş sözleşmesinde kararlaştırılan haksız feshe bağlanan cezai şarta ilişkin hüküm uyarınca davacının cezai şart alacağına hak kazandığı, bu nedenle direnme kararının onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

34. Hâl böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki hükümde direnilmesi doğru olmamıştır.

35. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Dosyanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373. maddesinin birinci fıkrası uyarınca kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.02.2025 tarihinde oy çokluğuyla kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1019, Karar No: 2021/4481, Tarih: 27.05.2021

**8. Hukuk Dairesi         2019/1019 E.  ,  2021/4481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 21. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda; İstanbul Anadolu 21. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 28.12.2017 tarih 2015/21 Esas, 2017/406 Karar sayılı kararıyla, davalı ... Temizlik Hizmetleri ve Ürünleri Pazarlama Tic. Ltd. Şti. aleyhine açılan davanın HMK'nin 150. maddesi gereğince açılmamış sayılmasına, davalı ... ve davalı ... yönünden açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, davalı ... Enerji ve Ev Cihazları Elektronik İletişim San. Tic. Ltd. Şti. ne karşı açılan davanın ıslah edilmiş haliyle kısmen kabulüne karar verilmiş olup, Yerel Mahkeme kararına karşı davacı vekili tarafından istinaf talebinde bulunulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince davacı vekilinin istinaf talebinin kabulü ile; İstanbul Anadolu 21. Asliye Hukuk Mahkemesinin 28.12.2017 tarih ve 2015/21 Esas 2017/406 Karar sayılı kararının HMK'nin 353/(1)-b.2. maddesi gereği kaldırılarak, davalı ... Temizlik Hizmetleri ve Ürünleri Pazarlama Ticaret Ltd. Şti aleyhine açılan davanın HMK 150.maddesi gereğince açılmamış sayılmasına, davalı ..., ... ve ... Enerji Ev Cizahları Elektrik İletişim San. Tic. Ltd. Şti. ne açılan davanın ıslah edilmiş hali ile kısmen kabulüne, 38.741,00 TL ecrimisil bedeli olarak kabulü ile bu miktarın; 7.399,00 TL'sine 30.03.2010 arihinden, 9.180,00 TL'sine 30.03.2011 tarihinden, 10.164,00 TL'sine 30.03.2012 tarihinden 10.548.00 TL'sine 30.03.2013 tarihinden, 1.450,00 TL'sine 17.05.2013 tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmak suretiyle bu davalılardan müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, bu defa Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı davacı vekili tarafından temyiz isteğinde bulunulmuştur.

K A R A R

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 35,90 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 23,40 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 27.05.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/801, Karar No: 2019/2098, Tarih: 21.03.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/801 E.  ,  2019/2098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kısıtlı ..., ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 07.09.2017 tarih ve 2017/343 E. - 2017/514 K. sayılı ilamı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi, 06.02.2018 havale tarihli dilekçesi ile kısıtlıyla birlikte ...’ya taşındıklarını belirterek kısıtlının yerleşim yerini değiştirmek için izin verilmesini talep etmiş, mahkemenin 07.02.2018 tarihli ek kararı ile kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlının yerleşim yerinin ... olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK m.412'de ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur. " hükmü yer almaktadır.

Kısıtlı, ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 07.09.2017 tarih ve 2017/343 E. - 2017/514 K. sayılı ilâmı ile vesayet altına alınmış ve vasinin talebi üzerine kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine izin verilmişse de ... İlçe Emniyet Müdürlüğünce yapılan araştırmaya göre kısıtlının ...” adresinde ikamet ettiğinin tespit edilmesi nedeniyle vesayet dosyasının takibinde ... Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 21/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32894, Karar No: 2016/15777, Tarih: 18.04.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/32894 E.  ,  2016/15777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1163 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Suçtan doğrudan doğruya zarar gören ... CMK'nın 234. maddesi uyarınca davadan haberdar edilip, aynı Kanun'un 237. maddesi gereğince davaya katılma imkânı sağlanmadan yargılamaya devam edilip yazılı şekilde hükümler tesisi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısı ile suçtan zarar gören vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak sair yönleri incelenmeksizin HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11927, Karar No: 2016/8164, Tarih: 11.10.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/11927 E.  ,  2016/8164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.04.2003 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, mera olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.05.2003 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, dava konusu 156 ada 3 parsel sayılı taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiyle dava açmıştır.

Davalı...Belediyesi vekili, davanın reddini savunmuştur.

Ziraat bilirkişisi, dava konusu taşınmazın mera niteliğinde olduğunu belirtmiş, fen bilirkişisi ise dava konusu taşınmazın krokisini çizmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın davacı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden dava konusu taşınmazın toprak tevzi komisyonunu 2159 mera parselinin kadastro tespiti sırasında 1465 nolu mera olarak tespit edildiği ve bu parselinde imar uygulamasa ve parselasyon sonucu 156 ada 3 nolu parselin oluştuğu anlaşılmaktadır. ...Asliye Hukuk Mahkemesi 2002/2104 Esas sayılı Hakem dosyasında yapılan keşif sonucu alınan fen bilirkişi raporunda 156 ada 3 nolu parselin toprak tevzi komisyonunun 2159 nolu mera parseli içerisinde kaldığı belirtilmiştir.

Görülüyor ki dava konusu taşınmaz 2159 sayılı mera parselinden

gelmektedir. İmar planı içindeki meraların planın onayıyla birlikte hukuki bakımdan mera niteliğini yitireceğinden, bu yerlerden genel hizmete ayrılanların (yol, park, yeşil saha gibi) belediye veya özel idareye bedelsiz terkini gerekir. İmar planında genel hizmetler dışında özel mülkiyete konu olabilecek konut, sanayi ve ticaret alanı olarak belirlenmiş alanlarda kalan meralar bu vasıflarını yitirmeleri halinde Hazine adına tescili gerekir. (... Dairesinin 1988/328 E, 1989/19 K. sayılı mütalaası) Belediye adına tescili gerekmeyen yerler belediye veya gerçek ve özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş ise “Yolsuz Tescil “ olacağından Hazine her zaman bu iddia ile dava açabilir. Ne var ki, başlangıçtaki tescil işlemi yolsuz tescil olsa da 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü koşulların oluşması halinde tescilin belediye veya gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına devam etmesi olanağı sağladığından, artık burada 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi şartları üzerinde durulması gerekir.

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle Belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra Belediye ve mücavir alan sınırları içersine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içerisinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen "imar planından" maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planıdır.

c)Meranın, yerleşim yeri olarak işgal edilmesi, yani bu şekilde kullanılması, yerleşim ve işgal durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce var olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında "yerleşim yeri" kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri ve benzeri amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşik alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da; meranın, mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamaksızın saptanmadan Belediye, diğer kamu kuruluşları ile gerçek kişiler adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti belediye, diğer kamu kuruluşları ve gerçek kişilere bırakılamaz.

Bu ilkeler çerçevesinde somut olaya bakıldığında;

Davacı Hazine vekili, dava konusu taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek Hazine adına tescilini istemiştir.

Mahkemece şehir plancısı, zirai bilirkişi, harita mühendisi ve inşaat mühendisi bilirkişi de bulundurularak dava konusu 156 ada 3 sayılı parsel (imar uygulamasından önceki 2159 sayılı parsel sayılı taşınmaz) üzerinde yeniden keşif yapılmalı, imar planı ve uygulama haritaları belediyeden getirtilmeli ayrıca 01.01.2003 tarihinden önce çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak öncesi mera olan dava konusu taşınmazın mera niteliğini yitirip yitirmediği, 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinde yazılı koşulların oluşup oluşmadığı ve özellikle yerleşim, işgal ve yapılaşmanın 01.01.2003 tarihinden önce var olup olmadığı incelenmeli, keşfi izlemeye olanak sağlayacak sayıda fotoğraf çekilerek dosyaya konulmalı, yapılan tüm araştırmalar neticesinde geçici 3. maddedeki koşulların oluştuğunun saptanması halinde dava reddedilmeli, aksi takdirde davanın kabulüne karar verilmelidir.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11.10.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4455, Karar No: 2007/6935, Tarih: 02.07.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/4455 E.  ,  2007/6935 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekili ile süresi içinde dahili davalılardan ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, davalı ... hesabına, mükerrer havale edilerek geçirilen 10.000.000.000 TL' nin davalıya çekilen ihtarnameye rağmen sadece asıl alacağın ödenmesi, tanzim takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davalı vekili, müvekkilinin ticaretle uğraşan kişi olup, Yerköy' deki ...' ten 20 milyar TL alacaklı olduğunu, 27.07.2000 tarihinde bu kişinin müvekkilini arayarak bu miktar parayı gönderdiğini söylediğini, bankadan 10 milyar TL' yi çektiğini, diğer 10 milyar TL'yi sorduğunda ...' ın parayı temin etmeye çalıştığını belirttiği, aynı gün öğleden sonra bankadan aranarak, para geldiğinin söylenmesi üzerine, bu paranın ...' ten geldiğini düşündüğünü ve bankadan çektiğini, bankanın 13.07.2001 tarihinde ihtarname çekerek 10 milyarı faiziyle istemesi üzerine, devamını araştıran müvekkilinin 10 milyar TL' yi bankaya yatırdığını, bankanın kusuru olduğundan faizi ödemediğini belirterek. davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu ve mahkeme kanaatine göre, davanın kısmen kabulüne, davalının icra dosyasına itirazının 6.287.50 YTl asıl alacak üzerinden iptali ile takibin bu miktar üzerinden devamına, faize takip tarihinden ( 09.11.2001) itibaren reeskont faizi işletmesine, % 40 tazminat tutarı 2.515 YTL icra inkar tazminatının davalılardan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı banka vekili ve dahili davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-21.07.2004 tarih 25529 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve aynı tarihte yürürlüğe giren 5219 sayılı Karar ile yapılan değişiklik sonucu HUMK' nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 1.090 YTL' ye çıkarılmıştır. Temyize konu karar anılan Yasa' nın yürürlüğünden sonra verildiğinden, davacı yönünden kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadi Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay' ca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden, davacının temyiz isteminin bu nedenle reddi gerekmiştir.

2-Temyiz eden davalının temyizi yönünden; dava itirazın iptali davası olup, davaya konu icra takibinde takip tarihinden sonrası için faiz talebi bulunmamaktadır. Buna rağmen mahkemece hükmedilen alacağa icra takip tarihinden itibaren faiz yürütülmesine karar verilmesi HUMK.' nun 74. maddesi hükmüne aykırılık oluşturur.

2-Temyiz eden davalının temyizi yönünden; dava itirazın iptali davası olup, davaya konu icra takibinde takip tarihinden sonrası için faiz talebi bulunmamaktadır. Buna rağmen mahkemece hükmedilen alacağa icra takip tarihinden itibaren faiz yürütülmesine karar verilmesi HUMK.' nun 74. maddesi hükmüne aykırılık oluşturur.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin reddine, (2) nolu bentte belirtilen sebeplerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 02.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.