muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7750, Karar No: 2014/6256, Tarih: 02.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/7750 E.  ,  2014/6256 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/52057

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 04.02.2014 gün ve 2014/2644/8212 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 18.02.2014 gün ve KYB.2014/52057 sayılı ihbarnamesi ile;

Mühür bozma suçundan sanık A.. B..'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 203/1 ve 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Samsun 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/10/2013 tarihli ve 2012/865 esas, 2013/724 sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 30/10/2013 tarihli ve 2012/22539 esas, 2013/15593 sayılı ilâmında belirtildiği üzere; "Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı Kanun’un “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “idarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir. 5237 sayılı Kanun'un "Kamu güvenine karşı suçlar” bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur. Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu iktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de bunların dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir. 24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.” 5237 sayılı Kanun'un “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir... Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir. 4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez." şeklindeki açıklamaları dikkate alındığında somut olayda Yeşilırmak Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin suç tarihi olan 18/04/2012 tarihinde özelleştirilmiş olması sebebiyle suçun yasal unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; 18.04.2012 tarihli mühür bozma tutanağına konu 21.09.2011 tarihli mühürleme işlemini gerçekleştiren katılan Yeşilırmak Elektrik Dağıtım Anonim Şirketi'nin mühürleme tarihinden önce 29.12.2010 tarihinde özelleştirilmesi nedeniyle lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan bu mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK.nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurlarının oluşmayacağı anlaşılmakla; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki istem yerinde görüldüğünden, Samsun 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.10.2013 gün ve 2012/865 Esas, 2013/724 sayılı kararının CMK.nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca karar verilmesi mümkün görüldüğünden yüklenen suç unsurları itibariyle oluşmadığından sanığın beraatine, cezanın çektirilmemesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9880, Karar No: 2007/15575, Tarih: 27.09.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/9880 E.  ,  2007/15575 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Manisa 2.İş Mahkemesi

Tarih               :  13.4.2007

Davacı, davalı Kuruma kaydolduğu tarihe kadar zorunlu tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün  davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı, ürün bedelinden ilk Bağ-Kur prim kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden ay başından itibaren 2926 sayılı Yasa'ya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbitini istemiştir.

Mahkemece, davacının 01.06.1995 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun  tesbitine karar verilmiştir.

Davacı, ürün bedelinden ilk Bağ-Kur prim kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden ay başından itibaren 2926 sayılı Yasa'ya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbitini istemiştir.

Mahkemece, davacının 01.06.1995 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun  tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79. maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa'nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır. Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan, resen tescil başlığını taşıyan 9. maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren üç ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca resen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36. maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2. madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı resen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği resen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. Ayrıca, 2926 sayılı Yasa’nın 10. maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde valilik, kaymakamlık, özel idare, belediye, muhtarlık ve nüfus idareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri istihsal kooperatifleri ile birliği, Türkiye Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı  bildirilmiştir. Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede, davacının tarım Bağ-Kur sigortalısı olarak tescil kaydının bulunmadığı, 15.02.1991 tarihinden itibaren ziraat odası kaydı bulunduğu, K. oğlu, 1970 doğumlu O.K.’dan ilk prim kesintisinin 22.05.1995 tarihinde yapıldığı, davacının ise, E. oğlu, 1955 doğumlu O.K. olduğu, S.Y. Tütün Sanayi ve Ticaret A.Ş.’nin gönderdiği Bağ-Kur çiftçi primleri tevkifat bildiriminde yer alan şahsın baba adı ve doğum tarihi farklı olup, davacı olmadığı sabit olmasına rağmen, mahkemece yanılgı sonucu bu bilgi davacıya aitmiş gibi değerlendirme yapıldığı  görülmektedir.

Yapılacak iş, öncelikle davacının kimlik bilgilerini açıkça belirterek tüm kayıtlarını yeniden getirtmek, davacının varsa ürün sattığı kişi veya kuruluşları açıklattırmak, bu kişi veya kuruluşlardan ürün bedelinden kesinti yapılıp yapılmadığını sormak, yapılmış ise belgelerini getirtmek ve tüm deliller birarada değerlendirerek bir sonuca varmaktır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ile   yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum’un bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.09.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/584, Karar No: 2023/2087, Tarih: 10.04.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/584 E.  ,  2023/2087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yalan tanıklık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kumluca Cumhuriyet Başsavcılığının 22.06.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında yalan tanıklık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 272 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Kumluca 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.11.2015 tarihli kararı ile, sanığın hakkında yalan tanıklık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 272 nci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca neticeten 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 06.09.2022 tarihli ilamıyla gerekçeli kararın mağdura tebliğ edilmesi için dosyanın tevdiine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Kumluca 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/33 esas sayılı tazminat davasının 15.01.2015 tarihli duruşmasında tanık olarak beyanları alınan sanığın yalan tanıklık yaptığı iddia edilmiştir.

2. Mahkemenin 2014/33 Esas sayılı dosyasında duruşma sırasında davacı İ.G.'nin tanığı olarak beyanlarına başvurulan sanık, davalı mağdurun davacı İ.G.'ye küfür ettiğini söylemiştir.

3. Mahkemece sanıktan olayın gerçekleştiği yeri belirtmesi ve davalının söylediği küfürleri açıkça söylemesi istendiğinde sanık cevap vermemiştir. Duruşma esnasında davacı İ.G., sanığın olay esnasında olay yerinde olmadığını belirtmiş ve mahkemece sanık hakkında suç duyurusunda bulunulmuştur.

4. Sanık, Cumhuriyet Başsavcılığınca alınan ifadesinde, davanın davacısı İ.G.'in yanında çalıştığını, davaya konu olan davalı ile davacı arasında yaşanan tartışmaya şahit olmadığını, olay esnasında olay yerinde bulunmadığını, davalı mağdurun davacı İ.G.’ye küfür ettiğini sonradan öğrendiğini, bu durumu anlatmaya çalıştığını belirtmiştir.

IV. GEREKÇE

4. Sanık, Cumhuriyet Başsavcılığınca alınan ifadesinde, davanın davacısı İ.G.'in yanında çalıştığını, davaya konu olan davalı ile davacı arasında yaşanan tartışmaya şahit olmadığını, olay esnasında olay yerinde bulunmadığını, davalı mağdurun davacı İ.G.’ye küfür ettiğini sonradan öğrendiğini, bu durumu anlatmaya çalıştığını belirtmiştir.

IV. GEREKÇE

Adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanun'la değişik 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un (5275 sayılı Kanun'un) 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca infaz aşamasında res'en uygulama yapılabileceğinden, hüküm fıkrasındaki “taksitlerden birinin süresinde ödenmemesi halinde kalan tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği” hususuna ilişkin ihtaratın infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

1. Atılı suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkin temyiz isteği yönünden; sanık hakkında kurulan hükümde sanığın, yargılama aşamasında tanık sıfatıyla alınan beyanlarında bizzat tanık olmadığı hakaret fiiline ilişkin somut ve gerçeğe aykırı şekilde anlatımı üzerine atılı yalan tanıklık suçunun unsurlarının oluşması karşısında; sanığın atılı suçu işlediği anlaşıldığından hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kumluca 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.11.2015 tarihli

kararında sanık müdafi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28538, Karar No: 2013/26314, Tarih: 21.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/28538 E.  ,  2013/26314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti alacağı, hafta tatili ücreti, bayram tatili ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili müvekkilinin davalı işverenler olan ... Devlet Hastanesinin temizlik işlerini ihale ettiği ...Bilgisayar Yemek San. Tem. Taah. ve Tic. Ltd. Şti.'nde temizlik işçisi olarak 10/09/1999 ile 26/02/2010 tarihleri arasında çalıştığını, ... akdinin haksız ve önelsiz olarak feshedildiğini, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL kıdem tazminatı, 100,00 TL ihbar tazminatı, 100,00 TL yıllık ücretli izin alacağı, 100,00 TL hafta tatili ücreti, 100,00 TL bayram tatili ücretinin faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili; davacıyla sözleşme gereği ... sözleşmesi imzalatılmak istendiğini, ancak imzadan imtina ettiğini, bu nedenle ... akdine son verildiğini, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı bakanlık vekili; davacının öncelikle süre aşımı ve husumet yönünden reddi gerektiğini, davacının davalı şirket bünyesinde çalıştığını, idarenin bir sorumluluğu bulunmadığını, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davacının ... sözleşmesinin haksız olarak feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasında davacının genel tatil çalışmasına ilişkin hususlar uyuşmazlık konusudur. Dosya kapsamından işyerinde üçlü vardiya sistemi ile çalışıldığı bu çalışmalara ilişkin vardiya listelerinden anlaşılmaktadır. Davalı işyerinde yapılan işin niteliği gereği vardiya listelerinin bulunduğu bilinen bir gerçektir. Zaten vardiya listelerinin bir kısmı da

ibraz edilmiştir. Davacının genel tatil alacağının eksik olan vardiya listelerinin temini ile bu listelere göre hesaplanması gerekirken sadece tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4038, Karar No: 2024/7127, Tarih: 10.06.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/4038 E.  ,  2024/7127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/5 Esas, 2023/6 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Malatya 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 08.12.2022 Tarihli ve 2022/46 Tereke Esas, 2022/42 Karar Sayılı Kararı

Müteveffanın son ikametgahının ...olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Beypazarı Sulh Hukuk Mahkemesinin 30.11.2022 Tarihli ve 2022/11 Tereke Esas, 2022/11 Karar Sayılı Kararı

Her ne kadar Malatya 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2022/46 Tereke sayılı dosyasında murisin nüfus kayıtlarına göre son ikametgah adresinin ...adresi olduğundan bahisle yetkisi kararı verilmiş ise de, yapılan kolluk araştırmasında ilgili adresin... Yardım Vakfına ait olduğu ve 25.09.2019 tarihinde Kuruma başvurarak burada kalan müteveffanın 08.12.2020 tarihinde kendi isteği ile kurumdan ayrıldığının tespit edildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 589 uncu maddesi uyarınca terekenin teslimi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un "Koruma Önlemleri" başlıklı 589 uncu maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları şöyledir:

“Mirasbırakanın yerleşim yeri sulh hâkimi, istem üzerine veya re'sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır.

”

“Mirasbırakan, yerleşim yerinden başka bir yerde ölmüş ise, o yerin sulh hâkimi bu ölümü yerleşim yeri sulh hâkimine gecikmeksizin bildirir ve mirasbırakanın ölüm yerinde bulunan mallarının korunması için gerekli önlemleri alarak bununla ilgili dosyayı ve varsa vasiyetnameyi yerleşim yeri sulh hâkimine gönderir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamına göre müteveffanın ölmeden önceki yerleşim yeri adresinin Beypazarı/Ankara olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın Beypazarı Sulh Hukuk Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Beypazarı Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

10.06.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.