muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1489, Karar No: 2017/6329, Tarih: 29.05.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/1489 E.  ,  2017/6329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın yararına hükmolunan yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usu! ve yasaya aykırıdır.

3-Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12. ve Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesinin 3. ve 6. maddeleri, iç hukuk tarafından çocuğun idrak gücüne sahip olduğunun kabul edildiği durumlarda, çocuğa adli merci önündeki kendilerini ilgilendiren davalarda kendi görüşünü ifade etmesine müsaade edilmesini ve yüksek çıkarına açıkça ters düşmediği takdirde ifade ettiği görüşe gereken önemin verilmesi gerekliğini öngörmektedir. Velayetin düzenlenmesinde asıl olan çocukların üstün yararı ve menfaatidir. 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 5. maddesi gereğince Aile Mahkemesi bünyesinde bulunan psikolog, pedegog ve sosyal çalışmacıdan oluşan uzmanlardan, her iki ebeveyn ve çocuklarla görüşmek suretiyle inceleme ve rapor istenip, tarafların barınma, gelir, sosyal ve psikolojik durumlarına göre çocukların sağlıklı gelişimi için velayeti üstlenmeye engel bir durumun bulunup bulunmadığı araştırıldıktan sonra, velayet hakkında bir karar verilmesi gerekir. Mahkemece çocuğa görüşünü ifade etmesi olanağı tanınmadığı gibi uzman raporu da alınmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş: ortak çocuklar ... ve... ’ın olası sonuçları hakkında bilgilendirilerek velayeti ile ilgili tercihinin sorulması, uzman raporu alınması, tüm deliller birlikte değerlendirilerek, çocuğun üstün yararının velayetinin ebeveynlerden hangisine bırakılmasında olduğunun saptanması, hasıl olacak sonucuna göre karar vermekten ibarettir. Açıklanan hususların üzerinde durulmaksızın eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş: ortak çocuklar ... ve... ’ın olası sonuçları hakkında bilgilendirilerek velayeti ile ilgili tercihinin sorulması, uzman raporu alınması, tüm deliller birlikte değerlendirilerek, çocuğun üstün yararının velayetinin ebeveynlerden hangisine bırakılmasında olduğunun saptanması, hasıl olacak sonucuna göre karar vermekten ibarettir. Açıklanan hususların üzerinde durulmaksızın eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, 3 nolu bentle gösterilen bozma sebebine göre davalının çocuk yararına hükmolunan iştirak nafakasına yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.29.05.2017 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2011/35945, Karar No: 2013/26720, Tarih: 23.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/35945 E.  ,  2013/26720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ

DAVA:Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesiyle, müvekkilinin davalı şirket bünyesinde 15/06/1998-02/08/2006 tarihleri arasında 1.200-€ maaşla tır şöforü olarak çalıştığını, 2006 tarihinde davalının taşımacılık bölümünü kapattıklarını, işçilere işten tazminatsız bir şekilde ayrılabileceklerini kalmak isteyenlerin ise şirket bünyesinde yurt içi şoförlüğüne devam edebileceklerini, ayrıca aradaki kazanç farkının da kendilerine ödeneceği garantisini sözlü olarak bildirdiklerini bunun üzerine kazanç kaybı olmayacağı düşüncesi ile atanmayı kabul ettiğini ve 20/06/2006 tarihinde oto lojistik bölümü oto şoförlüğü kadrosuna atandığının kendisine yazılı olarak bildirildiğini, daha sonra davalı firma yetkililerinin sözlerinde durmadıklarını bunun üzerine müvekkilinin istifa etmek zorunda kaldığını iddia ederek kıdem tazminatı ile fazla çalşma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil çalışması ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesiyle, davacının iş akdini kendi isteğiyle fesih ettiğini bu sebeple kıdem tazminatı almaya hak kazanamayacağını, davacının sözleşme hükümlerine göre günlük azami çalışma süresinin 9 saat olduğunu haftalık çalışma süresininde 48 saati geçmediğini fazla çalışmasının olmadığını, davacının kat ettiği mesafe üzerinden ücret aldığını, davacı tarafından talep edilen hafta tatili, bayram ve genel tatil alacaklarının haksız olduğunu, davacının yıllık izinlerini kullandığını kalan 54 günlük izin alacağı için 685,80-TL nin kendisine ödendiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı uluslararası tır şoförü olarak çalışmaktadır.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı uluslararası tır şoförü olarak çalışmaktadır.

Dairemizin yerleşik içtihatları uyarınca uluslararası tır şoförlerinin kendi mesailerini kendilerinin belirlediği, sıkı kurallara tabi uluslararası trafik mevzuatına uymak zorunda oldukları, bu tür çalışanların araç kullanma saat sınırlamasına tabi bulundukları ve dolayısıyla fazla çalışma yapmadıkları kabul edilmiştir.Bu nedenlerle davacının yaptığı iş ve işin niteliği dikkate alındığında fazla çalışma alacağının reddine karar verilmesi gerekirken bu alacağın hüküm altına alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Davacı işçinin ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma karşılığı ücretlere hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Davacı genel tatillerde çalıştığını ve karşılığının ödenmediğini ileri sürmüştür. Davacının uluslararası tır şoförü olması nazara alındığında davalı işveren bünyesinde çalıştığı dönemde pasaport kayıtlarına göre yurt dışında olduğu günlere denk gelen genel tatil günleri için hesaplama yapılarak genel tatil alacağı hüküm altına alınmalıdır.F) Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8569, Karar No: 2021/7998, Tarih: 02.11.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/8569 E.  ,  2021/7998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, tazminatlar ve nafakaların miktarları yönünden; davalı erkek tarafından ise kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün bulunmamasına göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-İlk derece mahkemesince 11.05.2016 tarihli ilk hükümde, davacı kadın yararına 30.000 TL maddî tazminat, 30.000 TL manevî tazminata hükmedilmiştir. Kararın davacı kadın tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 17.10.2018 tarihli ilamı ile maddî ve manevî tazminat miktarları az bulunarak, hüküm bu yönlerden davacı kadın yararına bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyularak, davacı kadın lehine 40.000 TL maddî tazminat ve 40.000 TL manevî tazminata hükmedilmiştir. Yeniden kurulan hüküm bozma ilamında belirtilen ilkelere ve bozmanın amacına uygun olmayıp, davacı kadın lehine hükmedilen maddî ve manevî tazminat azdır. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile, Türk Borçlar Kanunu'nun 50. 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddî ve manevî tazminat (TMK m. 174/1-2) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Mahkemece ilk kararda davacı kadın yararına hükmedilen aylık 600,00 TL yoksulluk nafakasının az olduğundan bahisle de hüküm bozulmuş, mahkemece bozmaya uyulmuştur. Bozma sonrası kararda ise davacı kadın lehine aylık 700,00 TL yoksulluk nafakasına hükmedilmiştir. Bozma sonrası hükmedilen yoksulluk nafakasının miktarı tarafların ekonomik ve sosyal durumlarına uygun düşmediği gibi bozmanın amacına uygun olmayacak şekilde az bulunmuştur. Davacı kadın lehine daha uygun miktarda yoksulluk nafakasına hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

4-Mahkemece ilk kararda ortak çocuk 2008 doğumlu Meva yararına hükmedilen aylık 400,00 TL iştirak nafakasının az olduğundan bahisle de hüküm bozulmuş, mahkemece bozmaya uyulmuştur. Bozma sonrası kararda ise ortak çocuk Meva lehine aylık 500,00 TL iştirak nafakasına hükmedilmiştir. Bozma sonrası hükmedilen iştirak nafakasının miktarı tarafların ekonomik ve sosyal durumlarına uygun düşmediği gibi bozmanın amacına uygun olmayacak şekilde az bulunmuştur. Ortak çocuk Meva lehine daha uygun miktarda iştirak nafakasına hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

5-Mahkemece verilen ilk hüküm, yukarıda 4. bette belirtildiği üzere ortak çocuk Meva yararına hükmedilen iştirak nafakası miktarının az olduğundan bahisle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyulmuştur. Bozma sonrası kararda ise karar tarihinden önce ergin olmalarına rağmen ortak çocuklar Mehmet Faruk ve Sema yararına da iştirak nafakasına hükmedilmiştir. Dairemizin bozma kararı ile ortak çocuk Meva yararına hükmedilen iştirak nafakası miktarının az olduğu belirtilmesine ve mahkemece bozma ilamına uyulduğu belirtilmesine rağmen, bozma kararının gereğinin yerine getirilmediği anlaşılmakta olup bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.), (3.), (4.) ve (5.) bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 02.11.2021 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2016/2900, Karar No: 2016/19151, Tarih: 10.11.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/2900 E.  ,  2016/19151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü,

1) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan dolayı verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Haksız tahrik nedeniyle, 1/4’ten 3/4’e kadar ceza indirimi öngören TCK’nin 29. maddesinin uygulanması sırasında, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının belirlenememesi nedeniyle, haksız tahrik indiriminin TCK'nin 29. maddesi gereğince asgari orandan yapılması gerektiği gözetilmeden, 1/3 oranında indirim uygulanmak suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi aleyhe temyiz olmadığından, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas-2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedenleri yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan dolayı verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak:

a) Mağdur ...'ın yaralanmasına ilişkin adli raporlarda mağdurun kafasında sağ temporal kemikte çökme kırığı olduğu, çöken kemik fragmanlarına müdahale edildiği, mağdurun soruşturma aşamasında alınan ifadesinde sanığın birçok kez kafasına vurduğunu belirtmesi karşısında, mağdura ait tüm rapor ve tıbbi belgelerin Adli Tıp Kurumuna gönderilerek meydana gelen yaralanmaların tek darbe yada birden fazla darbe ile oluşup oluşmadığı konusunda rapor alınıp sanığın kastının ve hukuki durumunun tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre;

b) Haksız tahrik nedeniyle, 1/4’ten 3/4’e kadar ceza indirimi öngören TCK’nin 29. maddesinin uygulanması sırasında, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının belirlenememesi nedeniyle, haksız tahrik indiriminin TCK'nin 29. maddesi gereğince asgari orandan yapılması gerektiği gözetilmeden, 1/3 oranında indirim uygulanmak suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi,

c) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereğince kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla, 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7641, Karar No: 2006/8772, Tarih: 19.07.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/7641 E.  ,  2006/8772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu 185 ada 47 parsel numaralı taşınmazın kadastro tespitine dayanak teşkil eden ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 1986/201 esas 1988/25 karar sayılı ve 29.3.1988 tarihli ilam ile ... adına tesciline karar verilen ... Köyü ... Yaylası ... mevkiinde kuzeyi ... ..., güneyi ..., batısı ... dogusu çıkmaz sokak ile çevrili 547 metrekare miktarlı taşınmazın tapuya tescil edilip edilmediği, Tapu Sicil Müdürlüğünden sorularak, tescil işlemi yapılmış ise tapu kaydı tüm tedavülleri ile getirtilerek evrak arasına konulduktan sonra Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 19.7.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18290, Karar No: 2021/19663, Tarih: 23.11.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/18290 E.  ,  2021/19663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında dosya içerisinde mevcut tek delilin karşı takıma ait afişin yakılmasına ilişkin görüntüler olduğu, bunun haricine atılı kamu malına zarar verme ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarına ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı bir delil bulunmadığı, katılan ... müşteki polis memurlarının sanığı eylemine ilişkin görgüye dayalı bir bilgisinin bulunmadığı, sanığın stadyum içerisindeki karışıklık esnasında karşı takıma ait afişin yakılmasına iştirak etmiş olmasının da kamu malına zarar verme ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarına ilişkin somut bir delil teşkil edemeyeceği anlaşıldığından, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanığın beraati gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’un temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 23/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3284, Karar No: 2018/2967, Tarih: 18.04.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/3284 E.  ,  2018/2967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 18.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1509, Karar No: 2014/29947, Tarih: 28.10.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/1509 E.  ,  2014/29947 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/307344

MAHKEMESİ : Bilecik Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/06/2012

NUMARASI : 2012/2 (E) ve 2012/390 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin aracından 7,85 TL değerinde bozuk para çalan sanığa suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; müştekinin aracından 7,85 TL değerinde bozuk para çalan sanığa suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Birden fazla tekerrüre esas alınabilecek hükümlülüğün bulunması halinde, 5275 sayılı CGTİHK’nın 108/2 maddesi gereğince bunlardan en ağırının esas alınması gerektiğinin gözetilmeden, Bilecik Asliye Ceza Mahkemesinin 25.03.2008 tarih, 2008/34-131 sayılı 14.04.2008 tarihinde kesinleşen ve suç tarihinde infaz edilmemiş TCK'nın 141/1 maddesi gereğince hükmolunan 2 yıl hapis cezası içeren ilamın yerine, 765 sayılı TCK'nın 55/3. maddesinin uygulanması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 58/5. maddesi gözetildiğinde tekerrüre esas olmayan Yalova Ağır Ceza Mahkemesinin 2005/96-2006/159 sayılı ve Bilecik 3 Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/434-377 sayılı hükümlülük kararlarının mükerrirliğe esas alınması,

3- 6183 sayılı Kanunun 106/1. maddesinde belirlenen 20 TL’den az gerçekleşen yargılama masrafının, 6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile eklenen 5271 sayılı CMK'nın 324/4 maddesi gereğince Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık E.. H..’ın temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca (2) nolu bozma nedeni yönünden kazanılmış hakkın korunmasına, 28.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.