muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/41481, Karar No: 2021/13741, Tarih: 28.12.2021

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun inanç ve takdiri ile incelenen dosya içeriğine göre, katılan vekili ve sanık müdafisinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nin 53/4. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafisi ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkında verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyizlerin incelenmesinde:

Sanık ...’ın alınan savunmalarında emlakçılık yaptığını, sanık ... ...’yi yap-satçı olarak tanıdığını, ... ile katılanı tanıştırıp komisyon karşılığında ev satışına aracılık ettiğini, ...’nin getirdiği sözleşmeye güvendiğini, 4.500 TL komisyonun 1500 TL’sini aldığını, ev sahibinin ölmüş olduğunu daha sonra öğrendiğini, suç işleme kastıyla hareket etmediğini savunması, sanık ... ...’nin de sanık ...’ın bu beyanlarını doğrulaması karşısında, sanığın suç işleme kastıyla hareket ettiğine dair savunmasının aksine, her türlü şüpheden uzak, somut delil bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine hükmedilmesi,

Kabule göre de;

Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nin 53/4. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafisi ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 28.12.2021 tarihinde (1) nolu karar yönünden oy çokluğuyla (2) nolu karar yönünden ise oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ...'un eyleminin haricen yazılı sözleşme ile satın aldığı gayrimenkulu yine harici satış sözleşmesi ile katılana satıp tapu malikinin ölmüş olması ve mirasçılarının satışa rıza göstermemesi üzerine tapu devrini gerçekleştirememekten ibaret olup, Sanığın katılana başka daire vermeyi teklif edip katılanın önce kabul edip sonradan vazgeçmesi alınan 30.500 TL ile peşinat ile de gayrimenkule tadilat yapılıp tadilat için yapılan harcamanın miktarı ile ilgili olarak yapılan herhangi bir beyan ve araştırmanın yapılmamış olması da nazara alındığında sanığın ne şekilde ve ne miktarda menfaat temin ettiği belirlenmeden mahkumiyetine dair hükmün düzeltilerek onanması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.

KARŞI OY

KARŞI OY

Sanık ... hakkında dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükmünün temyiz incelenmesinde: sayın çoğunluğun ''... adına kayıtlı olan taşınmazın satışına ilişkin vekaleti olmayan sanığın, malik öldüğü ve mirasçılar tarafından kendisine satış yetkisi verilmediği halde yetkisi varmış gibi hareket etmek suretiyle katılan ile sözleşme imzalayıp menfaat temin ettiği, taşınmaz malikinin ölmüş olduğunu katılana bildirmediği, aldığı parayı da daha sonra iade etmediği, bu suretle en başından itibaren suç işleme kastıyla hareket edip dolandırıclık suçunu işlediğine ilişkin Mahkemenin kabul ve gerekçesinde isabetsizlik görülmemiştir.'' şeklindeki gerekçe ile hükmün onanması yönündeki görüşüne aşağıdaki nedenlerle iştirak etmiyorum.

Tanık ...’ın 14.12.2011 tarihli duruşmadaki ifadesinde; “evin sahibi ... bey bana sözlü talimat verdi, ben de emlakçılık yapıyorum. ... Emlak aracılığı ile gelen ... isimli şahıs alıcı oldu. Ev sahibi ... Beyin öldüğünü öğrendim, mirasçıları satış konusunda yetkiyi devam ettirdiler. ... ile yazılı sözleşme yaptık. ... Beyin mirasçılarından olan büyük çocuğu ile görüşüyordum. Sonrasında yetkisiz tadilat yapıldı anahtar verildi diyerek beni dava ettiler. Anahtarı ... ile birlikte iade ettik” şeklindeki beyanları, ... mirasçısı olan tanıkların ''Metin emlak ve ... isimli şahıs hakkında müdahale sebebiyle dava açıldı'' şeklindeki beyanları, Ev sahibi ...’ın ölüm tarihinin 01.12.2009 olması, tanık ... ile sanık ... ... arasındaki gayrimenkul alım-satım ve komisyon sözleşmesinin tarihinin ise ölümden sonra 07.12.2009 olması, sanık ... ...’nin bu evde tadilat yaparak masraf ettiğinin bütün taraflarca kabul edilmesi hususları birlikte değerlendirildiğinde; sanık ...’un emlakçı ...’a güvenerek baştan beri evin satışında ve alımında yetkili olduğunu düşünerek hareket ettiğinin kabulü gerekmektedir. Sanık ile ... sözleşme yaptığında mal sahibi zaten ölüdür. Mal sahibinin ölmüş olduğunu bilebilecek durumda olan tanık ...'dır. Tanık ile sanığın birlikte dolandırıcılık kastı ile hareket ederek bu sözleşmeleri hazırladığına dair bir iddia ve kabul yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerle sanığın baştan beri aynı yöndeki savunmasının aksine dolandırıcılık kastının bulunduğuna dair cezalandırılmaya yeterli her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine mahkumiyeti karar verilmesi, yasaya aykırı olduğundan hükmün bozulması gerektiği düşüncesiyle düzeltilerek onama yönündeki sayın çoğunluğun düşüncesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/10494, Karar No: 2014/17448, Tarih: 12.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/10494 E.  ,  2014/17448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava, otobüs zorunlu koltuk ferdi kaza sigorta poliçesinden kaynaklanan rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın niteliğine ve tarafların sıfatına göre, dosyanın temyiz incelemesi, Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin görevine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, dosyanın görevli Yargıtay 17. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 12.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12018, Karar No: 2011/11822, Tarih: 07.12.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/12018 E.  ,  2011/11822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tespit davasında ... 8.İş Mahkemesi ve ... Asliye Hukuk (İş Mah. Sıfatıyla) Mahkemelerince ayrı ayrı Yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, davacının ilk işe giriş tarihi ile birlikte yaşlılık aylığına hak kazandığı tarihin tespiti talebine ilişkindir.

... 8. İş Hukuk Mahkemesince, davacının fiili çalışmasının ... ilçesinde olduğu, ... ilinde çalşmasının bulunmadığı, davalı ... Kurumunun ...' de şubesinin bulunduğu, yetkili mahkeme hususunda davalının ikametgahı veya fiili çalışmanın geçtiği yer arasında seçimlik hakkı bulunduğu ve davalının fiili çalışma yeri mahkemesini tercih ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi Sıfatıyla) ise, dava konusu uyuşmazlığın çözümünde yetkili mahkemenin davalı kurumun merkezi veya şubesi mahkemesi olduğu, ...'de davalı ...' nun şubesi olmadığı ve yetkili mahkemenin ... İş Mahkemesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı yönünde hüküm kurmuştur.

5521 s. İş Mahkemeleri Kanununun 5.maddesinde; "İş Mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz." hükmü getirilmiştir. Yine, 5521

sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 15. Maddesinde " Bu Kanunda sarahat bulunmıyan hallerde Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümleri uygulanır." düzenlemesi uyarınca yetki konusunun 6100 sayılı Kanunun 6 ve 14. (1086 sayılı Kanun 9 ve 17.) maddeleri uyarınca çözümlenmesi gerekmektedir. Bu durumda yetkili mahkeme, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı' nın bulunduğu ... İş Mahkemeleri veya işlemleri yürüten şubenin bulunduğu yer mahkemeleridir.

Dosya kapsamından, davacının davaya konu emeklilik başvurusunu ... Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü-Konak Sosyal Güvenlik Merkezi' ne yaptığı, davacının çalışmalarının geçtiği ... ilçesinde davalı kurumun şubesi olmadığı anlaşıldığından, uyuşmazlığın ... 8. İş Mahkemesinde görülerek sonuçlandırlması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, HMK’nun 21., 22. ve 23 . maddeleri gereğince ... 8. İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,7.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12727, Karar No: 2013/2075, Tarih: 07.02.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/12727 E.  ,  2013/2075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava, davacının ödenmeyen kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

Davalı davacının devamsızlık sebebiyle ... sözleşmesi feshedildiğinden kıdem ve ihbar tazminatı alamayacağını, diğer isteklerinin de haksız olduğunundan reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece işçinin haklı feshi kabul edilerek ihbar tazminatı isteminin reddine diğer istemlerinin kabulüne karar verilmiştir,

Karar davalı tarafından süresinde temyiz edilmiştir

...-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir,

...-Kıdem tazminatının tavandan hesaplanıp hesaplanmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı ... Kanunu'nun 120. maddesi uyarınca yürürlüğü devam eden 1475 sayılı ... Kanunu'nun .... maddesinde, “Toplu sözleşmelerle ve hizmet sözleşmeleriyle belirlenen kıdem tazminatlarının yıllık miktarı, Devlet Memurları Kanununa tabi en yüksek Devlet memuruna 5434 sayılı T.C. Emekli Sandığı Kanunu hükümlerine göre bir hizmet yılı için ödenecek azami emeklilik ikramiyesini geçemez” şeklinde kurala yer verilmiştir. Belirtilen üst sınır, “genel tavan” olarak adlandırılabilir. En yüksek devlet memuru da Başbakanlık Müsteşarı olduğundan genel tavan, bu görevdeki kişinin emekliliği halinde Emekli Sandığınca ödenecek olan bir yıllık ikramiye oranını geçemeyecektir.

Genel tavan, ... sözleşmesinin feshedildiği andaki tavandır. Süreli fesih halinde, sürenin son bulduğu tarih tavanın tespitinde dikkate alınır. İstirahat raporu içinde ... sözleşmesinin işverence feshi halinde ise rapor bitimi tarihi fesin yapıldığı tarih olarak sayılacağından, bu tarihteki tavan gözetilmelidir.

Somut olayda 01.02.2012 tarihli bilirkişi raporunda kıdem tazminatının ....899,36 TL olan giydirilmiş ücrete göre hesaplandığı anlaşılmaktadır. Dosyada fesih tarihteki kıdem tazminatına esas tavan miktarını konusunda bir bilgi ve belge bulunmadığı gibi hükme esas alınan bilirkişi raporunda da bu konuda bir tespit ve değerlendirmenin yer almadığı görülmektedir. O halde öncelikle işten ayrılma tarihindeki kıdem tazminatı hesabında esas alınması gereken tavanın belirlenerek bilirkişiden bu tavanı aşmayacak şekilde yeniden hesap yaptırılarak denetime elverişli hesap raporu alınarak sonuca gidilmesi gerekir.

...-Fazla mesainin hesaplanmasında belirlenen ara dinlenme süresinde uyuşmazlık sözkonusudur.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı ... Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda bilirkişi fazla mesai konusunda davacının haftanın altı günü saat ...:00-...:00 arasında çalıştığını belirledikten sonra bir saat ara dinlenmesi düşerek hesaplama yapmıştır. Oysa yukarıda açıklanan ilke uyarınca onbir saat ve üzerindeki çalışmalarda bir buçuk saat ara dinlenmesi düşülerek fazla mesai alacağının hesaplanması gerekirken yanılgılı değerlendirmeye dayalı hesap raporuna göre karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan mahkeme kararının yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2018/1683, Karar No: 2018/7842, Tarih: 10.10.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/1683 E.  ,  2018/7842 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalılar vekillerinin aşağıda belirtilen dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı Kurum, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ve yapılan masraflar nedeniyle uğranılan bakiye kurum zararının rücuan tazminini talep etmiş olup; Mahkemece, hükmün gerekçesinde de belirttiği üzere ilk peşin sermaye değeri gelirinin 37.684,48 TL, ... yardım zammı tutarının 317,82 TL, geçici iş göremezlik ödeneğinin 810,17 TL, tedavi giderinin 3.121,58 TL olduğu, davalıların toplam %100 kusurlu bulundukları, Dairemizce onanarak kesinleşen ilk davada davacı Kurumun yukarıda belirtilen zararının toplam 20.972,76 TL’sinin hüküm altına alındığı anlaşılmakla Kurumun bakiye alacağının ilk peşin sermaye değeri gelirinden 18.996,13 TL, geçici iş göremezlik ödeneğinden 404,37 TL,tedavi giderinden 1560,79 TL olmak üzere toplam 20.961,29 TL iken ilk kararda bakiye kurum zararının 23.311,43 TL olarak belirlendiği ve bu hususun kesinleştiğinden bahisle Kurum tarafından bakiye alacağın 23.311,43 TL talep edilmesi ve bu miktar üzerinden yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup , bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hükmün tamamen silinerek yerine;

1-Davanın kısmen kabulü ile,

2-18.996,13 TL ilk peşin sermaye değeri geliri alacağının; onay tarihi olan 08.05.2003 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı tarafa verilmesine,

404,37 TL’lik geçici iş göremezlik ödeneğinin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı tarafa verilmesine,

1560,79 TL tedavi gideri alacağına ilişkin olarak sarf tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı tarafa verilmesine,

3-Alınması gerekli 1.432 TL harcın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile hazineye gelir kaydına.

404,37 TL’lik geçici iş göremezlik ödeneğinin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı tarafa verilmesine,

1560,79 TL tedavi gideri alacağına ilişkin olarak sarf tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı tarafa verilmesine,

3-Alınması gerekli 1.432 TL harcın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile hazineye gelir kaydına.

4-Kısmen kabul kısmen red nedeniyle karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan .... gereğince 2.515,35 TL vekalet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine.

5-Kısmen kabul kısmen red nedeniyle karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan .... gereğince 1.320 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,...” cümlelerinin yazılmasına, ve kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 10.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/25208, Karar No: 2017/21004, Tarih: 05.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/25208 E.  ,  2017/21004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.