muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16213, Karar No: 2016/12124, Tarih: 06.10.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/16213 E.  ,  2016/12124 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ... Rant Sigortası'na giriş tarihinin ... sigorta başlangıç tarihi olduğunun ve yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, yapılan yargılama neticesinde ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı vekili, karar tarihinden sonra 20.04.2016 tarihli dilekçesi ile 6552 sayılı yasadan yararlanmak için davasından feragat ettiği anlaşılmaktadır.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312'nci maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 91 ila 94'üncü maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usûl hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hâkim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin .... 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 02.6.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.04.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının

gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

Bu itibarla; somut olayda davadan feragat edildiği bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, davacının 6552 sayılı yasadan yararlanmak amacıyla davadan feregat ettiği dikkate alınarak yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/14735, Karar No: 2019/7878, Tarih: 09.05.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/14735 E.  ,  2019/7878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan temyiz incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1000 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz itirazlarının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından kurulan hükümlere ilişkin yapılan temyiz incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 Sayılı TCK’nın 31/3. maddesi yerine aynı kanunun 31/2 maddesi uyarınca ½ oranında indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 09/05/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13811, Karar No: 2011/14207, Tarih: 07.12.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/13811 E.  ,  2011/14207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine ve davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 12/05/2009 gün ve 5680-8062 sayılı bozma kararında özetle; "Çekişmeli ... köyü 101 ada 143 parsel (4017 m2) hakkında açılan davanın reddine karar verilmişse de, mahkemece kesinleşmiş orman kadastrosuna göre karar verildiği, oysa eski tarihli resmi belgelerde taşınmazın kısmen veya tamamen yeşil renkli bölümde işaretlendiği, taşınmazın fındıklık olarak kullanıldığı belirtilmişse de fındık ağaçlarının yaşının, sayısının, taşınmazdaki dağılımının belirlenmediği, memleket haritasında fındık rumuzunun da bulunmadığı, Hazine tarafından, taşınmazın öncesi itibarıyla orman olması nedeniyle zilyedlikle kazanılamayacağı iddia edildiğine göre, 4999 sayılı Yasanın 7. maddesine göre herhangi bir nedenle orman sınırı dışında kalmış orman olup olmadıklarının hem yöreye ait en eski tarihli, hem de kadastro tesbitinden 20 yıl önceye ait (yeni tarihli) resmi belgeler karşılaştırılmak suretiyle incelenmesi, eğimi % 12'den fazla, çalılık cinsi ağaçlarla kaplı, ormanın devamı niteliğindeki yerlerin orman sayılan yerlerden olduğu ve 4999 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 7/1. maddesi gereğince herhangi bir nedenle sınırlama dışında kalmış olmaları nedeniyle her zaman orman sınırı içine alınabileceklerinin gözönünde bulundurulması, orman olmadıkları saptanırsa, bu kez 3402 sayılı Yasanın 14 - 17. madde koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılması” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kısmen kabulüne ve dava konusu taşınmazın (B) (2966 m2) bölümünün orman niteliğiyle Hazine, (A) (1050 m2) bölümünün tespit gibi davalı adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Yasaya göre 1948 yılında seri bazda yapılıp kesinleşen orman kadastro çalışmaları ile 1975 yılında 1744 sayılı Yasaya göre yapılıp dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2. madde uygulaması vardır.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Yasaya göre 1948 yılında seri bazda yapılıp kesinleşen orman kadastro çalışmaları ile 1975 yılında 1744 sayılı Yasaya göre yapılıp dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2. madde uygulaması vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesi ile 3402 sayılı Yasaya eklenen 36/A maddesi gereğince davalıdan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve yatırdığı peşin temyiz harcının istek halinde iadesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 07/12/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15777, Karar No: 2016/3743, Tarih: 29.03.2016

**1. Hukuk Dairesi         2014/15777 E.  ,  2016/3743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, mirasbırakan babaları ...'nın 440, 906 ve 1215 parsel sayılı taşınmazlarını davalı oğluna ölünceye kadar bakma akti ile temlik ettiğini, mirasbırakanın bakıma ihtiyacının olmadığını, davalının baskısı ile taşınmazların temlik edildiğini, gerçek amacın bağış olduğunu ileri sürerek, tapu iptali ve tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, mirasbırakanın ilki 1965 yılında olmak üzere rahatsızlıkları döneminde eşiyle birlikte mirasbırakana refakat ettiklerini, 1978 yılında da mirasbırakanın felç geçirmesi nedeniyle 3 yıl yatalak olarak yaşadığını, davacıların yaşlarının o tarihlerde küçük olması nedeniyle onlara da baktıklarını, düğünlerini dahi yaptıklarını, mirasbırakanın davacıları mirastan mahrum etme amacının olmadığını, mirasbırakanın geride başka taşınmazlarının da olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece; temliklerin muvazaalı olmadığı, ölünceye kadar bakma aktinin mirasbırakanın gerçek iradesini yansıttığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ...’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 4.00.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 29.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18635, Karar No: 2015/5326, Tarih: 24.03.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/18635 E.  ,  2015/5326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; olay yeri olan semt pazarında tezgahları bulunan müştekilerden ...'ın tezgahından 6 TL değerindeki 2 kğ ağırlığındaki odun kömürünü, müşteki ...'nın tezgahından toplam değeri 8 TL olan 2 adet süpürge ile 1 adet temizlik bezini, müşteki ...'ın tezgahından toplam değeri 6 TL olan 6 adet çorabı, müşteki ...'in tezgahından 3 TL değerindeki 1 kğ yufkayı, müşteki ...'nin tezgahından 20 TL değerindeki kazağı, müşteki ...'in tezgahından toplam değeri 7 TL olan 1 adet tuzluk takımı ile 1 adet tuvalet fırçasını, müşteki ...'in tezgahından 1 TL değerindeki mendili, müşteki ...'ın tezgahından 5 TL değerindeki 1 kalıp peyniri, müşteki ...'nın tezgahından toplam değeri 1,5 TL olan 2 adet kaya tuzunu çalmaya teşebbüs eden sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, her bir müştekiye karşı ayrı ayrı hırsızlık konusunu oluşturan malların değerlerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezalardan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 24.03.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2530, Karar No: 2018/1459, Tarih: 27.03.2018

**1. Ceza Dairesi         2016/2530 E.  ,  2018/1459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Canavarca his sevkiyle veya işkence ile öldürme

HÜKÜM : Sanıklar ... ve ... hakkında maktule yönelik canavarca his sevkiyle veya işkence ile öldürme suçundan; ayrı ayrı beraat.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde; sanıklar hakkında elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekillerinin; sübuta, eksik araştırmaya, adil yargılanmaya yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 27/03/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2898, Karar No: 2015/10720, Tarih: 02.06.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/2898 E.  ,  2015/10720 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, aksi Kurum işleminin iptali ile ...'na giriş tarihinin Türkiye'de sigortalılık başlangıç tarihi olarak kabul edilmesi gerektiğinin ve yaşlılık aylığına hak kazanıldığının tespiti istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Somut olayda; 08.05.2006 ve 13.08.2007 tarihli borçlanma başvuruları üzerine 4437 gün 5510 sayılı Yasa'nın 4/1-a maddesi kapsamında, 10.10.2011 tarihli başvurusu üzerine ise, 3148 gün aynı Yasa'nın 4/1-b maddesi kapsamında olmak üzere toplam 7585 gün borçlanan 25.01.1968 doğumlu davacının, dava dosyası içerisinde yer alan ...'na ait 10.10.2011 tarihli sigorta cetvelinde, 09.06.1984-30.06.1984 ve 01.07.1984-31.07.1984 tarihleri arasında “... (hamilelik/analık koruması)” ve 01.08.1984-31.08.1984 “... (çocuk eğitimi için zorunlu prim süresi)” sürelerinin bulunduğu, davacının, ...ı'na giriş tarihinin Türkiye'de sigortalılık başlangıcı olarak tespitine dair açılan eldeki dava hakkında, mahkemece, hamilelik, anne koruma, çocuk yetiştirmek için zorunlu prim süresi bildirimlerinin uzun süreli sigortalılık kollarına tabi ... giriş niteliğinde olmadığı gerekçesiyle Türkiye'de sigortalılık başlangıcı kabul edilemeyeceği, yaşlılık aylığı tahsisi talebi yönünden ise, sigorta başlangıç tarihinin 3201 sayılı Yasa'nın 5. maddesi uyarınca Kurum kabulünde bulunan 29.09.1990 tarihinin esas alınması halinde yaş şartını doldurmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

10.04.1965 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak 01.11.1965 tarihi itibarıyla yürürlüğe giren ... ile ... arasında imzalanan ... Sözleşmesi'nin uzun vadeli sigorta kollarından olan “Malûllük, Yaşlılık ve Ölüm Sigortaları (aylıkları)” başlıklı beşinci bölümde yer alan ve Ek Sözleşmeyle düzenlenen konuya ilişkin 29’uncu maddenin 4’üncü

./..

fıkrasında “Bir kimsenin ... girişinden önce bir ...ı'na girmiş bulunması halinde, ...'na girişi, ...ı'na giriş olarak kabul edilir.” hükmü yer almaktadır. Anılan sözleşme hükmü ve sözleşme hükmünün düzenlendiği bölüm birlikte değerlendirildiğinde; bir kimsenin ... girmeden önce, malûllük, yaşlılık ve ölüm Sigortaları'ndan ...ı'na girmiş bulunması halinde, ...inin, sözleşme hükmü kapsamında ... giriş tarihi olarak kabul edilmesi gerekeceği anlaşılmaktadır.

./..

fıkrasında “Bir kimsenin ... girişinden önce bir ...ı'na girmiş bulunması halinde, ...'na girişi, ...ı'na giriş olarak kabul edilir.” hükmü yer almaktadır. Anılan sözleşme hükmü ve sözleşme hükmünün düzenlendiği bölüm birlikte değerlendirildiğinde; bir kimsenin ... girmeden önce, malûllük, yaşlılık ve ölüm Sigortaları'ndan ...ı'na girmiş bulunması halinde, ...inin, sözleşme hükmü kapsamında ... giriş tarihi olarak kabul edilmesi gerekeceği anlaşılmaktadır.

Öte yandan,... Merci tarafından ... mevzuatına göre, zorunlu prim süreleri (...deyişle uzun vade sigorta kollarından olan malüllük,yaşlılık ve ölüm sigortası) olarak adlandırılan sürelerin; zorunlu ödenen prim süreleri ya da hususi hükümlere göre primi ödenmiş veya ödenmiş varsayılan sürelerden oluştuğu belirtilmiştir. Nitekim ... Sosyal Yasa (...) VI.Kitab’ın (...) konuya ilişkin Yasal Aylık Süreleri’ni düzenleyen beşinci başlık 55'inci maddesi “Prim ödeme süreleri, mecburi veya isteğe bağlı sigorta primlerinin ödendiği sürelerdir. Özel yasalara göre ödenmiş kabul edilen mecburi sigorta primlerine ilişkin süreler de, mecburi sigorta primlerinin ödendiği süreler olarak kabul edilir.” hükmünü içermektedir. Bu kapsamda özel yasa niteliğindeki Analığın Korunmasına Dair Yasa ve ilgili özel yönetmeliklerde hamilelik/analık koruması sürelerinin, ödenmiş varsayılan prim süresi olarak kabul edildiği belirtilmektedir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında; dava dosyası içerisinde yer alan ... Kurumuna ait sigorta hesabında, davacının 09.06.1984 tarihinden itibaren “... (hamilelik/analık koruması)” ve “... für ... (çocuk eğitimi için zorunlu prim süresi)” sürelerinin bulunduğu belirtilmiş olup, bu sürelerin yukarıda bahsedilen Uluslararası Ek Sözleşme hükmü kapsamında, uzun vadeli sigorta kollarından olan malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından ...ı'na giriş niteliğinde bir sigortalılık girişi olması karşısında, söz konusu sürelerin uzun vadeli sigorta kallarına tabi olmadığı ve tahsis talebi yönünden yaş şartının gerçekleşmediği gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmesi, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. Bu halde, Mahkemece, 18 yaşın ikmali gözetilmek suretiyle, sigortalılık başlangıç tarihi belirlenmeli ve tahsis şartları da irdelenmek suretiyle bir karar verilmelidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem hâlinde davacıya iadesine, 02.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5701, Karar No: 2022/352, Tarih: 19.01.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/5701 E.  ,  2022/352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuk ve müdafii

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında işyeri dokunulmazlığını ihlal etme yerine konut dokunulmazlığını ihlal etme olarak yazılması yerinde düzeltilebilir maddi hata olarak değerlendirilmiştir.

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen adli para cezası ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz itirazlarının, tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 19/01/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/397, Karar No: 2023/2114, Tarih: 10.04.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/397 E.  ,  2023/2114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında, çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Balıkesir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.06.2022 tarihli ve 2022/81 Esas, 2022/312 Karar sayılı kararı ile sanığın mağdureye karşı çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 43 üncü ve 62 nci maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 11.10.2022 tarihli ve 2022/1708 Esas, 2022/1338 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik, sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi