muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/4848, Karar No: 2008/6506, Tarih: 12.06.2008

Mahkemece, İngiltere Ticaret Mahkemesi tarafından verilen tedbir kararının Türkiye’de tenfizinin mümkün olmaması nedeniyle ihtiyati haciz isteyenin Türkiye’de talepte bulunma hakkı bulunduğu, ihtiyati haciz kararı verilebilmesi için alacağın muaccel olması gerektiği, banka takas hesaplarındaki havale döngülerinde yer alan miktarların gün içinde hesap sahibi firmanın tüm işlemlerinden doğan bedelleri de kapsadığı Denizbank’ın yazısı ile bildirildiğinden talebe konu altın bedelinin işlem görüp banka hesaplarına aktarılıp aktarılmadığının ve miktarının tespitinin yargılamayı gerektirdiği, müeccel alacaklar için kanunda öngörülen şartların varlığı konusunda inandırıcı ve somut veri bulunmadığı belirtilerek ihtiyati haciz talebi reddedilmiştir.

İhtiyati haciz isteyen vekili, .... yetkililerinin mal kaçırmak amacıyla hesaplarını boşalttıklarını, eylemlerinde suç şüphesi bulunması nedeniyle Bakırköy 10. Sulh Ceza mahkemesi tarafından el koyma kararı verilmesine rağmen mal kaçırma konusunda somut veri bulunmadığının kabul edilemeyeceğini, alacağın varlığı ve miktarı konusunda bir ihtilaf olmadığını, ihtiyati haciz koşulları arasında alacağın yargılamayı gerektirmemesi koşulunun bulunmadığını, altınların İstanbul Altın Borsasında satıldığının sabit olduğunu ve ayrıca ihtiyati haciz talebindeki iddia ve beyanlarını tekrarlayarak yerel mahkeme kararının bozulması istemiyle temyiz talebinde bulunmuştur.

Uyuşmazlık, Banka (...) ile ... arasında, Bankaya ait kıymetli madenlerin konsinye olarak ...’ye gönderilmesine ve akabinde mutabık kalınırsa satışına ilişkin 13.7.2006’da tadil edilen 27.4.2005 tarihli Konsinye Sözleşmesi uyarınca satışı yapılan altınların, bedelinin ödenmesinin temini amacıyla talep edilen ihtiyati haciz istemine ilişkindir. Söz konusu sözleşmenin (14/e) hükmünde “İşbu Sözleşme, İngiliz Kanunları tarafından yönetilmekte olup, buna göre yorumlanır. SG ve Konsinye Alıcısının her ikisi de İngiltere Yüksek Mahkemesi’nin adli yetkisini kabul etmektedirler.” ifadesi bulunmaktadır. Bu hükme istinaden ihtiyati haciz talep eden Banka vekili tarafından İngiltere Ticaret Mahkemesinde dava açılmış ve ayrıca aynı mahkeme tarafından uyuşmazlık konusu altınlarla ilgili olarak ihtiyati tedbir kararı verilmiştir. Ancak ihtiyati tedbir kararının Türkiye’de tenfizinin mümkün olmaması nedeniyle Bakırköy 3. Ticaret Mahkemesinden ihtiyati haciz talebinde bulunulmuş, yerel Ticaret Mahkemesi de Bankanın ihtiyati haciz talebinde bulunabileceğini belirttikten sonra 2004 sayılı İcra ve İflâs Kanunu (İİK) hükümlerine göre yaptığı değerlendirme sonucunda ihtiyati haciz talebini reddetmiştir.

İcra iflâs hukukundaki ihtiyati haciz müessesi, medenî usul hukukundaki ihtiyati tedbir ve idare hukukundaki yürütmenin durdurulması müesseseleri gibi bir geçici hukuki koruma önlemidir (Üstündağ, S. : İhtiyati Tedbirler, İstanbul 1981, s. 1.) Türk hukuku açısından etkin hukukî himayenin sağlanmasının hukuk devletinin bir gereği ve dolayısıyla Anayasa’nın bir emri olduğunu kabul etmek gerekir. Her ne kadar yürütmenin durdurulmasında (1982 Anayasası m.125,V) olduğu gibi Anayasada doğrudan ihtiyati haciz ve ihtiyati tedbir kurumlarının düzenlenmesini emreden açık bir hüküm yoksa da Anayasanın 2’nci maddesinde yer alan “hukuk devleti” ilkesinin, kanun koyucuya, bireylere etkin hukukî himaye sağlama ödevini vermiş olduğu kuşkusuzdur. İhtiyati haciz açısından soruna bakıldığında, takip borçlusu, mallarını kaçırarak haksız çıkacağını tahmin ettiği bir takibin sonuçlarından kurtulabilir. İşte buna engel olmak, elde edilen hakkın aynen gerçekleştirilmesini sağlamak hukuk düzeninin görevidir. Geçici hukukî koruma önlemleri toplumsal barışın sağlanması açısından da önem taşımaktadır. Yabancılık unsuru taşıyan milletlerarası sözleşmelerde de bu anlayışın, yerel hukukî korumanın gerektirdiği hallerde geçerli olacağı şüphesizdir. Adaletin ve toplumsal barışın menfaati doğrultusunda alınacak geçici hukukî koruma önlemleri, vatandaşlık ayrımı yapılmaksızın herkese eşit şekilde uygulanmalıdır. Yetki sözleşmesi ile Türk Mahkemelerinin esas davadaki yetkisinin kaldırılmış olması, Türk mahkemesinin geçici hukukî himaye tedbiri olan ihtiyati haciz kararı vermesine engel değildir. Aksi bir görüşün kabulü hâlinde, yabancıların etkin hukukî korumadan yoksun kalmaları gibi kabul edilmesi mümkün olmayan bir sonuç doğar. Şahıs veya malvarlığı tehdit edilen kişilerin hukukî korumadan yararlanmamaları medeni milletlerin temel hukuk anlayışlarına aykırıdır. Toplum hayatının temel kuralları ve yabancıların haklarına saygı, esas davada yetkisiz olsalar bile geçici hukukî koruma tedbirleri söz konusu olduğunda mahkemeleri bu konuda yetkili kılmaktadır (İhtiyati tedbirlere ilişkin benzer açıklamalar için bkz. Ekşi, N.: Türk Mahkemelerinin Milletlerarası Yetkisi, İstanbul 2000, s.229). 1982 Anayasasının 2’nci maddesindeki “hukuk devleti” ilkesi ile güvence altına alınan, “bireylere etkin hukukî güvenlik sağlanması” esası, lex fori’nin aradığı belli şartların gerçekleşmesi hâlinde esas davada yetkili olmayan Türk Mahkemesi tarafından da dikkate alınmak zorundadır (İhtiyati tedbirlere ilişkin benzer açıklamalar için bkz. Şanlı, C. Uluslararası Ticari Akitlerin Hazırlanması ve Çözüm Yolları, İstanbul 2005, s.179-183). Bu açıklamalar çerçevesinde Yerel Ticaret Mahkemesinin, Bankanın Türkiye’de ihtiyati haciz talep etmeye hakkı olduğu ve söz konusu ihtiyati haciz talebine ilişkin olarak İcra ve İflâs Kanunu'nun uygulanması yönündeki değerlendirmesi usul ve yasaya uygun bulunmuştur.

İhtiyati haciz isteyen vekilinin ileri sürdüğü vakıalar, dilekçesine eklediği deliller ve ihtiyati haciz istemi dilekçesi ile temyiz dilekçesindeki ifadeleri değerlendirildiğinde; söz konusu talebin, İcra ve İflâs Kanunu'nun ihtiyati haczi düzenleyen İİK’nın 257’nci maddesine ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. Bu hükümde ihtiyati haciz talebine ilişkin iki hukukî sebep yer almaktadır. Birincisi, vadesi gelmiş (muaccel) bir para borcunun ödenmemesi hâlinde uygulanması gereken İİK’nın 257,I hükmüdür. İkincisi ise vadesi gelmemiş (müeccel) bir alacak için öngörülen İİK’nın 257,II’deki kuraldır. Bu iki kuralın yanı sıra ispat yüküne ilişkin İİK’nın 258’nci maddesi de somut olayımız açısından çok önemlidir.

İcra ve İflâs Kanunu'nun 257’nci maddesinin 1’nci fıkrası uyarınca “Rehinle temin edilmemiş ve vadesi gelmiş bir para borcunun alacaklısı, borçlunun yedinde veya üçüncü şahısta olan taşınır ve taşınmaz mallarını ve alacaklariyle diğer haklarını ihtiyaten haczettirebilir.” Bu hükme göre, bir para alacağının vadesinin gelmesi hâlinde alacaklı ihtiyati haciz talebinde bulunabilecektir.

İcra ve İflâs Kanunu'nun 257’nci maddesinin 2’nci fıkrası uyarınca “Vadesi gelmemiş borçtan dolayı yalnız aşağıdaki hallerde ihtiyati haciz istenebilir: 1 - Borçlunun muayyen yerleşim yeri yoksa; 2 - Borçlu taahhütlerinden kurtulmak maksadiyle mallarını gizlemeğe, kaçırmağa veya kendisi kaçmağa hazırlanır yahut kaçar ya da bu maksatla alacaklının haklarını ihlal eden hileli işlemlerde bulunursa”. Bu suretle ihtiyati haciz konulursa borç yalnız borçlu hakkında muacceliyet kesbeder.”

İcra ve İflâs Kanunu'nun 258’nci maddenin 1’nci fıkrası uyarınca, “…Alacaklı alacağı ve icabında haciz sebepleri hakkında mahkemeye kanaat getirecek deliller göstermeğe mecburdur….” Bu hükme göre, alacaklı alacağının varlığı ile birlikte alacağın vadesinin geldiği veya alacağının vadesi gelmemişse, İİK’nın 257,II hükmündeki sebeplerin varlığı hakkında mahkemeye kanaat verecek delilleri göstermek zorundadır. Daha açık bir anlatımla sadece alacağın varlığı, ihtiyati haciz kararı verilmesi için yeterli veya tek şart değildir. İhtiyati haciz kararı verilebilmesi için kesin bir ispat aranmamakta ise de özellikle hukukî bir işlem söz konusu olduğunda, alacağın varlığının ve muaccel olduğunun yazılı bir belgeye veya belgeler zincirine dayanması tercih edilmesi gereken bir seçenektir. İİK m. 257,II’deki hususlar, bir vakıaya veya üçüncü kişilerle yapılan işlemlere dayandığından, bu konuda mahkemeye kanaat verilmesi için gerekli her tür delilden yararlanmak mümkündür. Özellikle resmi makamlar tarafından düzenlenen ve bu konudaki tespitleri içeren resmi belgelerin dikkate alınması olanaklıdır.

İhtiyati haciz talep eden vekilinin talep ve temyiz dilekçelerinde; ihtiyati haczin yukarıda açıklanan iki hukukî sebepten hangisine dayandığı konusunda bir açıklık bulunmamakla birlikte, ileri sürülen vakıalar dikkate alındığında, söz konusu talebin hem muaccel bir alacak hem de muaccel olmayan bir alacak için ihtiyati haciz koşullarının oluştuğuna ilişkin ifadelerin bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle söz konusu istemin İİK’nın 257,I ve 257,II hükümleri dikkate alınarak ayrı ayrı incelenmesi uygun görülmüştür.

İİK’nın 257,I hükmüne istinaden yapılan incelemede; söz konusu garanti sözleşmesinde, müşteri olarak adlandırılan ...’nin “gerek vadede, gerek muacceliyet üzerine, gerekse başka şekilde” ödenmesi gereken borçlarının garanti edildiği, altın teslimatına ilişkin faturalarda vade veya ödeme günü belirtilmeyip, “hesap görme tarihi” şeklinde bir ifade kullanıldığı, bu ifadenin “muacceliyet” veya “vade” şeklinde anlaşılmasının mümkün olmadığı kanısına varılmıştır. İİK’nın 258’nci maddesi uyarınca, alacağın varlığının yanı sıra vadesinin geldiği konusunda da mahkemeye kanaat verecek delillerin gösterilmesi gerektiğinden, söz konusu ihtiyati haciz talebinin İİK’nın 257,I hükmündeki hukukî sebep açısından reddedilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Her ne kadar yerel mahkeme tarafından, “konunun yargılamayı gerektirmesi” şeklinde bir ifade kullanılmış ise de ihtiyati hacze konu alacakların, ihtiyati haczi tamamlayan merasim çerçevesinde (İİK m.264) genel ilke olarak yargılamayı gerektirdiği dikkate alındığında, bu ifadenin, ihtiyati haciz koşullarının (somut olayda muacceliyetin) oluştuğu hakkında mahkemeye kanaat getirecek delillerin sunulmamış olması şeklinde anlaşılması uygun olacaktır.

İİK’nın 257,II hükmüne istinaden yapılan incelemede; 1-İhtiyati haciz isteminin dayandığı hukukî vakıalardan biri olan Bakırköy 10. Sulh Ceza Mahkemesi tarafından verilen “el koyma kararının” Bakırköy 29. Asliye Ceza Mahkemesince kaldırıldığı, bu nedenle söz konusu el koyma tedbiri ile bu tedbirin istenmesine ilişkin Emniyet Genel Müdürlüğünün yazısındaki tespite, Bakırköy 29. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı nedeniyle itibar edilemeyeceği, 2-İstanbul Altın Borsasının 27.3.2008 tarihli yazısında alıcı üyenin satın aldığı altının parasal karşılığını Borsanın Takasbankasında bulundurmak zorunda olduğu belirtildiğinden, aleyhine ihtiyati haciz talep edilen şirketin Borsanın Takasbankasındaki hesabını dilediği şekilde kullanmasına engel bir hâlin bulunmadığı, söz konusu Şirketin başka Bankalardaki hesapları veya mevcut malvarlığı üzerinde alacaklıların haklarını ihlal edecek şekilde hileli işlemlerde bulunduğuna ilişkin delil sunulmadığı gibi bu konuda bir iddiaya da yer verilmediği, 3- Aleyhine ihtiyati haciz istenen şirket yetkilisinin Cumhuriyet Başsavcılığında vermiş olduğu ifadenin, alacağın mevcudiyeti dışında diğer ihtiyati haciz sebeplerinin varlığı hakkında mahkemeye kanaat vermeye elverişli olmadığı, sonucuna ulaşılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı ihtiyati haciz isteyenin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan yerel mahkeme hükmünün ONANMASINA, 12.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6146, Karar No: 2014/2994, Tarih: 07.05.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/6146 E.  ,  2014/2994 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2013/76208

MAHKEMESİ : Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 04/02/2013, 2012/400 (E) ve 2013/57 (K)

SANIK : B.. G..

TÜRK MİLLETİ ADINA

1.a-Sanık Bahattin müdafiinin, süresinden sonra gerçekleşen duruşma talebinin CMUK.nun 318. maddesi gereğince,

b-Sanık Bahattin hakkında tehdit suçundan verilen hüküm kurulmasına yer olmadığına dair kararın temyizinde sanığın hukuki yararının bulunmadığı gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi göre,

c-Sanık Bahattin hakkında mağdur Şengül'ü kasten yaralama, mağdur Soner'e yönelik hakaret suçlarından verilen doğrudan adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet kararları, 31.03.2011 tarihli 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Yasaya eklenen geçici 2. madde gereğince hüküm tarihi itibari ile kesin nitelikte olup temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin, suç vasfına yönelik olmayan temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca,

Reddine karar verilmiştir.

2-Katılan sanık Bahattin müdafiinin yasal süresinde verdiği 05.02.2013 tarihli süre tutum dilekçesi ile hükmü sadece sanık sıfatıyla temyiz ettiği anlaşılmakla, yasal süreden sonra katılan sıfatıyla 26.02.2013 tarihinde yaptığı temyiz isteminin reddiyle sanık Bahattin hakkında kasten çocuğunu öldürmeye teşebbüs ve mağdur Salih'i kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip,sanığın mağdur Soner'e yönelik eylemi ile kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde kasten yaralama suçunun niteliği tayin, takdire ve mağdur Soner'e yönelik eylem yönünden tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçeler ile değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin meşru savunmaya yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dosya kapsamına göre, mağdurlar Soner ve Salih'in, sanık Bahattin'in çocukları olduğu halde nüfus kaydına A.Ö.'ın çocukları olarak kayıtlı oldukları, mağdurlar Soner ve Salih'in, nüfus kayıtlarının düzeltilerek tescil edilmesi için Bünyan Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından davaname ile Bünyan Asliye Hukuk Mahkemesine dava açıldığı anlaşılması karşısında, açılan davanın araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinin gerekmesi,

b-Mağdur Soner hakkında Kayseri Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 05/12/2012 tarihli raporda çekilen filmlerde beyin parakimi içinde 2 adet metalik imaj görüldüğü belirtildiği anlaşılmakla, metalik imajların saçma tanesi olup olmadığı, çıkarılıp çıkarılmadığı, çıkarılmamış ise beyinde kalıcı bir hasara sebebiyet verip vermeyeceği araştırılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden, eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması;

.

b-Mağdur Soner hakkında Kayseri Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 05/12/2012 tarihli raporda çekilen filmlerde beyin parakimi içinde 2 adet metalik imaj görüldüğü belirtildiği anlaşılmakla, metalik imajların saçma tanesi olup olmadığı, çıkarılıp çıkarılmadığı, çıkarılmamış ise beyinde kalıcı bir hasara sebebiyet verip vermeyeceği araştırılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden, eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması;

.

c-Kabule göre ise; sanık Bahattin'in, oğlu mağdur Soner'e av tüfeği ile ateş ederek başından çok sayıda saçma tanesi ile yaralanmasına, kafatasına nafiz olan saçma taneleri nedeniyle beyin ödemine, hayati fonksiyonlarını ağır (4.) derecede etkileyecek nitelikte kemik kırığına ve yaşamsal tehlike geçirmesine sebebiyet verdiği olayda; 5237 sayılı TCK.nun 13 yıldan 20 yıla kadar hapis cezası öngören 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirilmek suretiyle makul bir ceza yerine, 20 yıl hapis cezası belirlenmek suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün kısmen farklı gerekçe ile tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), bozma nedenleri, verilen ceza miktarı ve tutuklulukta geçirdiği süre dikkate alındığında sanık müdafiinin tahliye talebinin reddine, 07/05/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1423, Karar No: 2012/7850, Tarih: 05.03.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/1423 E.  ,  2012/7850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet, Tecil

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Mahallinde yapılan keşif esnasında dinlenen tanık Halil ...'ın beyanında ... fidanından ormana ... yayılan ... görmediğini ifade etmesi ve suç tarihinin ağustos ayı olması karşısında yangının çıkış nedeni,olay tarihinde ... dibine dökülen kül çöpündeki ateşin rüzgarın esiş yönüne göre ormanlık alana yayılıp yayılmayacağı konusunda uzman bilirkişilerden rapor alınmadan eksik inceleme ile hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş,sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 05.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16612, Karar No: 2015/13578, Tarih: 02.07.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/16612 E.  ,  2015/13578 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 10/07/2014

Numarası : 2012/574-2014/639

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının 26.07.2010 tarihinde emekli olduğunu ve emekli olduktan sonra da ara vermeden çalışmaya devam ettiğini ancak 15.5.2012 tarihinde iş akdinin haksız olarak sona erdirildiğini öne sürerek kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil, asgari geçim indirimi ve ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının iş akdinin emekilik nedeniyle son bulduğunu bundan sonra çalışmasının bulunmadığını ancak davacının kapıcı dairesini boşaltmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davacının emeklilik sonrasında kısmi süreli çalışan olduğu, emeklilik nedeniyle ilk dönemin son bulduğu, ilk dönem için ilk dönem sonundaki asgari ücrete göre, 2. dönem için ise 2. dönem sonunda davacının asgari ücretin %48ini aldığı kabul edilerek bu ücrete göre alacakların hesaplanması gerektiği, davacının fazla çalışmasının olmadığı ancak hafta tatili ve genel tatil günlerinde çalıştığı, davacının emeklilik sonrası asgari ücretin %48'i tutarında ücret ile çalışması nedeniyle ücret alacağı bulunmadığı ancak ihbarname ile davalının kabulünde olan 1.400,00 TL'nin ödendiği ispatlanamadığından davacının bu miktar kadar ücret alacaklısı olduğu, yıllık izinlerinin kullandırıldığının ispatlanmadığı ve AGİ alacağının ise bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacınIn emekli olduğu tarihten sonraki çalışmasının kısmi süreli mi yoksa tam süreli mi olduğu ve bu dönemde aldığı ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Taraflar arasında davacınIn emekli olduğu tarihten sonraki çalışmasının kısmi süreli mi yoksa tam süreli mi olduğu ve bu dönemde aldığı ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı, emekli olduktan sonra da ara vermeksizin davalı işyerinde çalışmaya devam ettiğini, çalışma şeklinde ve ücretinde bir değişiklik olmadığını ancak emekli olduğu tarihten sonra asgari ücret olan aylık ücretinin her ay 200,00-350.00 TL olarak ödendiğini öne sürmüştür. Davalı ise davacının emekli olduktan sonra davalı işyerinde çalışmasının olmadığını savunmaktadır. Dosya içerisinde bulunan Yöneticinin ve Yönetim Kurulu Üyesinin imzalarının bulunduğu ihbarname ve Yönetim Kurulu Karar Defteri ile tanık beyanlarından davacının emekli olduktan sonra da ara vermeden davalı işyerinde kapıcı olarak çalışmaya devam ettiği anlaşılmaktadır. Bu nedenle Mahkemece, davacının 26.07.2010 tarihinde emekli olduktan sonra ara vermeden 27.07.2010- 15.05.2012 tarihleri arasında da davalı işyerinde çalışmış olduğunun kabul edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının emekli olmadan önce asgari ücret almakta iken emekli olduktan sonra ücretinin asgari ücretin %48'ine düşürüldüğünü bu nedenle davacının kısmi süreli çalışan olduğunun kabulü gerektiğinin belirtilmesi nedeniyle davacının 27.07.2010-15.05.2012 tarihleri arasında kısmi süreli çalışan olarak ve asgari ücretin %48'i oranında bir aylık ücret ile çalıştığı kabul edilmiştir. Ne var ki, davacıya emeklilik nedeniyle davalı tarafından yapılan kıdem tazminatı ödemesinin davacının tam süreli çalışan olduğu kabulü ile asgari ücret üzerinden hesaplandığı anlaşılmakta olup, dosya içerisindeki bilgi ve belgeler ile tanık beyanlarının incelenmesinden de davacının emekli olduktan sonra çalışma şeklinde bir değişiklik olduğuna dair bir delile rastlanılmamıştır. Davacının çalışma şeklinin değiştiği davalı tarafça ispatlanamadığı gibi kabule göre de çalışma şeklinin değiştirilmesine ve ücretinin düşürülmesine yönelik 4857 sayılı Yasa'nın 22. maddesinde öngörülen şekilde yazılı ve açık bir rızanın da bulunmadığı görülmektedir.

Hal böyle olunca, mahkemece davacının emekli olduktan sonra da tam süreli olarak ve asgari ücret ile çalıştığı kabul edilerek ve davacının her ay maaşının 200,00 TL- 350,00 TL'sini aldığına yönelik beyanı da dikkate alınarak alacaklarının hesaplanması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, 02.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8317, Karar No: 2013/11610, Tarih: 18.11.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/8317 E.  ,  2013/11610 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; kasten yaralama suçu ve atılı diğer suçlardan mahkûmiyetine dair Bingöl Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23.02.2012 gün ve 2009/11 Esas, 2012/34 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde uyarınca hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3000 TL’ye kadar (dahil) para cezaları kesin nitelikte olup, kasten yaralama suçundan verilen cezanın tür ve miktarı itibarıyla kesin olan hükme yönelik sanık müdafiin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerle sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Suçun niteliğine etkisi bakımından mağdurların nüfus kaydı getirtilmeden hüküm kurulması, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanık müdafin yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 18.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.