muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9141, Karar No: 2011/11545, Tarih: 05.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/9141 E.  ,  2011/11545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.02.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 04.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadastro tespiti sırasında 1580 sayılı yasanın 159 ve 160. maddeleri yarınca davalı ... adına harmanyeri cinsi ile tespit ve tescil edilen 1342 ada 8 parsel sayılı taşınmazda imar uygulaması yapılması ile oluşan ve yine davalı ... adına tescil edilen 1342 ada 1, 2, 3 ve 4 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile davacı adına tescili istemine ilişkindir.

Davalı, hak düşürücü sürenin geçmesi nedeniyle davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3. fıkrasındaki on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

25.02.2009 tarihinde kabul edilerek 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” şeklinde ekleme yapılmıştır.

Aynı Kanunun 3. maddesi ile 3402 Sayılı Kadastro Kanununa eklenen Geçici 10. madde ise “Bu Kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” kuralını getirmiştir.

Ancak, 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile; 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına eklenen “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” cümlesinde yer alan "...iddia ve taşınmazın niteliğine" ibaresi ve 3. madde ile 3402 sayılı Kanuna eklenen “Geçici 10. madde” Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 günlü ve E.2009/31, K. 2011/77 sayılı kararı ile iptal edildiğinden Hazine’nin mera (yayla) iddiasıyla açtığı iptal ve sınırlandırma davaları on yıllık hak düşürücü sürenin dışında kalmıştır.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesinin yukarıda belirtilen iptal kararı göz önüne alınarak çekişmenin esasının incelenmesi gerekirken, davanın hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3486, Karar No: 2020/5774, Tarih: 03.06.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/3486 E.  ,  2020/5774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın, mağdura karşı sopa ile gerçekleştirdiği eylemi neticesinde, mağdurun beyin kanaması geçirdiği ve mağdurda hayat fonksiyonlarını orta (2.) derecede etkileyecek şekilde kafatası kırığı meydana geldiğinin anlaşılması karşısında, birden fazla nitelikli hal ihlaline neden olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi gereğince temel cezaya hükmedilirken TCK'nin 61. maddesindeki ölçütler ve TCK'nin 3. maddesindeki orantılılık ilkesi gözetilerek sonuç cezaya etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 03.06.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12332, Karar No: 2024/2880, Tarih: 11.03.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/12332 E.  ,  2024/2880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/983 Esas, 2023/39 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Çorum 2. Aile Mahkemesinin 16.06.2022 Tarihli ve 2022/69 Esas, 2022/397 Karar Sayılı Kararı

Dava tarihi itibarıyla tarafların yerleşim yerlerinin ve davadan önce son 6 aydan beri birlikte oturdukları yerin Kayseri olduğu, yasanın düzenlediği yetkili mahkemelerden hiçbirisinin Çorum olmadığı, bu itibarla süresinde sunulan yetki itirazı dikkate alınarak mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

B. Kayseri 6. Aile Mahkemesinin 12.01.2023 Tarihli ve 2022/983 Esas, 2023/39 Karar Sayılı Kararı

Taraflardan herhangi birinin yerleşim yeri adresinin Merkez/Kayseri olmadığı ve yine tarafların davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yerin de Merkez/Kayseri olmadığı, bu durumda davalının yetki itirazı usulüne uygun olmadığı, boşanma davalarında yetki kuralının kesin yetki olmadığı, dolayısıyla yetkili olmayan bir yer gösterilerek usulüne uygun yetki itirazının yapılmadığı ve artık davanın, davanın açıldığı yer olan Çorum Aile Mahkemesinde görülmesi gerektiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi uyarınca evlilik birliğinin sarsılması nedeniyle boşanma, maddi ve manevi tazminat, nafaka ve katılma payı alacağı istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un (5718 sayılı Kanun'un)

“Türklerin kişi hâllerine ilişkin davalar” başlıklı 41 inci maddesi şöyledir:

“Türk vatandaşlarının kişi hâllerine ilişkin davaları, yabancı ülke mahkemelerinde açılmadığı veya açılamadığı takdirde Türkiye’de yer itibariyle yetkili mahkemede, bulunmaması hâlinde ilgilinin sâkin olduğu yer, Türkiye’de sâkin değilse Türkiye’deki son yerleşim yeri mahkemesinde, o da bulunmadığı takdirde Ankara, İstanbul veya İzmir mahkemelerinden birinde görülür.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Yetki” başlıklı 168 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Boşanma veya ayrılık davalarında yetkili mahkeme, eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yer mahkemesidir.”

C. Değerlendirme

3. 4721 sayılı Kanun’un “Yetki” başlıklı 168 inci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Boşanma veya ayrılık davalarında yetkili mahkeme, eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yer mahkemesidir.”

C. Değerlendirme

Somut olayda davacının ve davalının yerleşim yerinin .../Belçika Krallığı olduğu, tarafların adres kayıt sistemine kayıtlı adreslerinin bulunmadığı, dosya kapsamında yapılan incelemede ise davalının Türkiye'deki son yerleşim yeri adresinin Sarıoğlan/Kayseri olduğu, dolayısı ile birden çok mahkemenin yetkili olduğu ve kesin yetki kuralının bulunmadığı bu davada, Çorum ilinde yetkisiz bir mahkemede davacının dava açtığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca seçme hakkı davalıya geçmişse de davalının cevap dilekçesinde yetkisiz olan Kayseri Mahkemelerinin yetkili olduğunu belirttiği, davalı tarafın usulüne uygun yetki itirazında bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın davanın ilk açıldığı yer olan Çorum 2. Aile Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Çorum 2. Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

11.03.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14439, Karar No: 2014/20202, Tarih: 24.12.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/14439 E.  ,  2014/20202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında birleştirilerek görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacılar, 399 ada 50 parsel sayılı taşınmazda davalı ile paydaş olduklarını taşınmazın 13.000 m2'lik bölümünde çay bahçesi olup, çay bahçesinin davalı tarafından kullanıldığını, birleşen davada da 399 ada 50 ve 362 ada 2 parsel sayılı taşınmazlarda davalıların fındık, sebze ve meyve tarımı yaparak kullandıklarını ileri sürerek, ecrimisil istemiyle eldeki davayı açmışlar, davalılardan ..., intifadan men koşulunun oluşmadığını, çay bahçesinin babası tarafından tesis edildiğini, taşınmazın bir bölümünü davacılarından ... ve ...'un kullandığını belirterek reddi savunmuş, diğer davalılarda davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalıların kullanımlarının muvafakate dayalı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 399 ada 50 parsel sayılı taşınmazın hükmen ve 362 ada 2 parsel sayılı taşınmazın ise kadastro ve intikal suretiyle davacılar ve davalılar ile dava dışı kişiler adına paylı mülkiyet üzere kayıtlı oldukları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Somut olaya gelince, 399 ada 50 parsel sayılı taşınmazda dava konusu edilen çay bahçesinin davalıların murisi ... tarafından tesis edildiği, davacılar vekilince verilen 06.10.2008 tarihli dilekçe ile davacıların kabulündedir. Ancak anılan parselin hükmen tapuya tescil edilmiş olduğu da dosya kapsamı ile sabittir. O halde, bu parsel yönünden intifadan men koşulunun oluştuğu gözardı edilerek, muvafakate dayalı kullanım olduğunun kabul edilmek suretiyle davanın tamamıyla reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Öte yandan, davalılar 362 ada 2 parsel sayılı taşınmazdaki fındık bahçesini kendilerinin tesis ettikleri savunmasında bulunmuşlar ve ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/100 E. sayılı dava dosyası ile davaya konu edilen 399 ada 50 ve 362 ada 2 numaralı parsellerdeki muhtesatlar, meyve ve fındık ağaçları vs. hakkında muhtesatın aidiyetinin tespiti davası açtıkları ve davanın derdest olduğu da görülmektedir. O halde, 6100 sayılı Hukuk Muhakameleri Kanununun 165. maddesi gereğince ... Asliye Hukuk mahkemesinin 2011/100 E. sayılı dava dosyasının sonucunun eldeki davayı etkiyeceği açıktır.

Hâl böyle olunca, ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/100 E. sayılı dava dosyasının sonucunun beklenmesi, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yetinilerek yazılı olduğu üzere davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,24.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35095, Karar No: 2015/8438, Tarih: 03.04.2015

**12. Hukuk Dairesi         2014/35095 E.  ,  2015/8438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:Alacaklı tarafından borçlu hakkında ilamsız icra takibi yapıldığı, borçlu tarafından icra dairesine ödeme emri tebligatının usulüne uygun yapılmadığı şikayetiyle ıttıla ettiklerini bildirdiği tarihe göre süresinde yetkiye ve borca itirazda bulunulduğu, borçlu vekilinin ayrıca icra mahkemesine başvurarak tebligat mazbatası dosyaya dönmeden müvekkili adına kayıtlı araca haciz konulduğunu, müvekkili aracı satmak istediğinde haciz işleminden haberdar olduğunu, yapılan tebligatın şekil şartlarına uygun olmadığı iddiasıyla tebliğ tarihinin 25.08.2014 tarihi olarak kabulüne ve araç üzerindeki haczin kaldırılmasına karar verilmesini istediği, mahkemece tebligatın usul ve yasaya uygun olması nedeniyle şikayetin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Ödeme emrinin borçluya tebliğine ilişkin tebligat parçasının incelenmesinde, borçlunun ... sokak ... adresine gönderildiği, taşındığından bahisle iade edilmesi üzerine bilahare mernis adresinin ... Mahallesi... Sokak ... adresi olarak tespit edildiği ve bu adrese tebligat çıkarıldığı ancak nerede olduğu bilinmediğinden bahisle muhtara tebliğ edildiği görülmüştür.

Ödeme emrinin borçluya tebliğine ilişkin tebligat parçasının incelenmesinde, borçlunun ... sokak ... adresine gönderildiği, taşındığından bahisle iade edilmesi üzerine bilahare mernis adresinin ... Mahallesi... Sokak ... adresi olarak tespit edildiği ve bu adrese tebligat çıkarıldığı ancak nerede olduğu bilinmediğinden bahisle muhtara tebliğ edildiği görülmüştür.

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince tebligat yapılabilmesi için, tebliği çıkaran mercice, tebligat çıkarılan adresin, muhatabın, adres kayıt sistemindeki adresi olduğuna dair tebliğ evrakı üzerine kayıt düşülmesi zorunludur. Yani; tebligatı çıkaran merci tarafından adres kayıt sitemine ilişkin olarak şerh verilmeden dağıtıcı tarafından 2l/2. maddesine göre tebliğ işlemi yapılamaz. 7201 Sayılı Kanun'un 32. maddesi gereğince tebligatın usulsüz olması halinde muhatabı tebliğden haberdar olmuş ise muteber sayılır. Muhatabın beyan ettiği tarih tebliğ tarihi olarak kabul edilir. Muhatabın bildirdiği bu tarihin aksi karşı tarafça ancak belge ile ispatlanabilir.Somut olayda, ödeme emrinin tebliğine ilişkin tebligat evrakında sadece adresin başında “mernis adresi” ibaresinin yazılı olduğu, bu şerh dışında “adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek bu adrese TK 21/2 uyarınca tebligat yapılacağına dair meşruhat” bulunmadığı, bu hali ile tebliğ işleminin usulsüz olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle takip kesinleşmeyeceğinden borçlu aleyhine haciz işlemleri yapılamaz. O halde tebliğ usulsüz olup şikayetin kabulü gerekirken yazılı şekilde reddi isabetsizdir.SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9575, Karar No: 2019/2344, Tarih: 15.02.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/9575 E.  ,  2019/2344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara gerekçeye ve hakimin takdirine göre suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinde değişiklik yapan 6545 sayılı yasanın 18/06/2014 tarihinde kabul edilip 28/06/014 tarihinde resmi gazetede yayınlanarak yürürlüğe girdiği gözetilerek suça sürüklenen çocuk hakkında aynı sayılı TCK'nın 142/2-h maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden aynı yasanın 142/1-b maddesi ile uygulama yapılarak eksik ceza tayini,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesi uygulanırken aynı kanunun 168/2. maddesindeki düzenleme de dikkate alınarak; etkin pişmanlık indiriminin 1/2 oranından fazla ancak 2/3 oranını geçmeyecek şekilde yapılması gerektiği gözetilmeyerek suça sürüklenen çocuk hakkında eksik indirim yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

3-İş yeri dokunulmazlığını ihlal suçu yönünden suça sürüklenen çocuğun eylemini gündüz vakti sayılan zaman diliminde gerçekleştirdiğinin sabit olması karşısında şartları oluşmadığı halde 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesi gereğince ek savunma hakkı da verilmeden suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 116/4 maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesinin yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının gözetilmesine, 15.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12631, Karar No: 2015/5786, Tarih: 09.02.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/12631 E.  ,  2015/5786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dairemizin 30.10.2013 tarihli tevdii kararından sonra, yaşı küçük sanık ...'ında hükme yönelik temyiz talebi olduğundan cihetle; sanık ... hakkında tebliğname düzenlenmediğinden, bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.02.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6376, Karar No: 2014/10651, Tarih: 22.10.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/6376 E.  ,  2014/10651 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2014/274363

Mahkemesi : İzmir 14. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 01.11.2011

Numarası : 2010/692 - 2011/696

Suç : İftira

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa yüklenen suçun tarihi, işlenme yöntemi ve temel şekli itibariyle gerektirdiği cezanın süresine göre; hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi kapsamında kaldığı ve anılan maddenin birinci fıkrasının "b" bendinde yer alan "kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine karar verilir" şeklindeki düzenleme karşısında; hükmün sair yönleri incelenmeksizin öncelikle bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 22.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.