muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10910, Karar No: 2013/11539, Tarih: 03.07.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/10910 E.  ,  2013/11539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen ziynet eşyalarının iadesi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; taraflar arasında uzun süreden beri geçimsizlik bulunduğunu, davalı tarafından müvekkiline devamlı hakaret edildiğini, fiziksel şiddet uyguladığını, ziynet eşyalarının da rızası dışında davalı tarafından alındığını ileri sürerek, 2 adet 22 ayar burma bilezik, bir adet 22 ayar set takımı bir adet inci set takımı bir adet ... işi 22 ayar akıtma bilezik bir adet hint işi bilezik, bir adet hint işi kolye bir adet hint işi yüzük yetmişbeş adet çeyrek altın, sekiz adet 14 ayar altın bileziklerin aynen iadesine, olmadığı takdirde bedelleri olan 41.392 TL'si ile ayrıca bir adet el halısı, iki takım beyaz iş olarak tabir edilen el işçiliği ile yapılmış eşya, yatak odası takımı mutfakta kullanılan beyaz eşya dışındaki tüm eşyaların aynen, olmadığı takdirde bedelleri olan 16.000 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesi talep ve dava edilmiştir.

Davalı vekili cevabında, davalı evden ayrılırken ziynet eşyalarını yanında götürdüğünü, çeyiz eşyalarını ise karşılıklı anlaşma ile davacı tarafa iade edildiğini ve bu konuda ibraname düzenlendiği ileri sürülerek, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; ev eşyaları yönünden yargılamaya devam ederken, karşılıklı anlaşma ile davacıya teslim edildiğinden bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, ziynet eşyaları yönünden ise ziynet eşyalarının taşınabilir nitelikte olduğu, davacının müşterek evden ayrılırken ziynet eşyalarını yanında götürdüğünü, ziynet eşyalarının davacının elinden zorla alındığına dair delil bulunmadığı, iddianın sabit olmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, Yargıtay'ın yerleşik uygulamasına göre, evlenme sebebiyle kadına takılan ziynet eşyaları kim tarafından takılmış olursa olsun ona bağışlanmış sayılır karinesi kabul olunmaktadır. Davalı tarafın 26.10.2011 havale tarihli dilekçesinde, dava edilen çeyrek altınlar ve 14 ayar bileziklerin davalı müvekkilinin ticaretle uğraşması sonucu işlerinin bozulması sırasında tarafların birlikte evlerinin ihtiyaçlarını karşılamak üzere evlilik birliğinin devamı sırasında paraya çevrilerek harcanmış olduğunu beyan etmiştir. Şayet, bu ziynetler evlilik birliği içerisindeyken evin ihtiyacı için bozdurulup harcanmış ise kadına ait olan ve bozdurulan bu ziynetlerin bir daha istenmemek üzere kendisine verildiğini, ispat yükü MK'nun 6.madde hükmü gereğince davalıya aittir. Davalı koca her türlü delille tanınacak olan ispat külfeti yerine getirilmediği takdirde aynen iade etmeli ve olmadığı takdirde bedelini davacıya ödemek zorundadır.

Açıklanan nedenlerle, davalının bu savunması üzerinde durularak, çeyrek altınlar ve 14 ayarlı bileziklerle ilgili delilleri toplanıp, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu ziynetler yönünden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4886, Karar No: 2013/1811, Tarih: 07.02.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/4886 E.  ,  2013/1811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıkların, yakınanın işyerinin kepenk kilidini ve kapı camını kırdıktan sonra gece sayılan zaman diliminde içeri girdiklerinin anlaşılması karşısında; haklarında 5237 sayılı TCK'nın 151/1 ve 116/2-4,119/1-c maddelerinde belirtilen suçlardan dava zamanaşımı içinde işlem yapılması olanaklı görülmüş,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a) 5237 sayılı TCY.nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki "hafif" veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçebileceği ölçüdeki düşük

değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek, sanıkların cezasından indirim yapılması,

b)Sanık ... savunmanının lehe hükümlerin uygulanmasına ilişkin isteminin 5237 sayılı Yasanın 62, 51. maddelerini de kapsadığı gözetilmeden, bu konuda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi,

c) Sanık ...'a yönelik 5237 sayılı Yasa uyarınca hırsızlık suçundan gece vakti nedeniyle artırım yapılırken 5237 sayılı TCK'nın 143.maddesi yerine, aynı Yasa'nın 142.maddesiyle hüküm kurularak uygulama maddesinin hatalı yazılması,

d) Gerekçeli karar başlığında, ''Türk Milleti adına'' cümlesi yerine ''Türk Ulusu adına'' cümlesinin yazılması; ayrıca suç yeri ve zaman diliminin yazılmayarak 5271 sayılı CMK'nın 232.maddesine uygun davranılmaması,

e) 5271 sayılı CMK.nın 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların yargılama giderlerinden sebebiyet verdikleri oranda ayrı ayrı sorumlu tutulmaları gerektiği gözetilmeden, 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı ile sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 06.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12782, Karar No: 2010/1710, Tarih: 09.02.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/12782 E.  ,  2010/1710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi kurulu raporu hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Hükme esas alınan bilirkişi kurulunun somut emsal olarak dava konusu taşınmazla karşılaştırdıkları parseller, şehrin ticaret bölgesinde yer alan dükkanlar olup dava konusu taşınmaz ise konut bölgesindedir. Somut emsallerin bulunduğu yer ve cinsi dikkate alındığında, satış işleminin zeminden çok üzerinde yer alan ticari işletmelere yönelik olduğu sonucuna ulaşılır. Emsal taşınmazların üzerindeki yapının, değeri hesaplanıp satış bedelinden düşülerek zemine isabet eden bedel bulunmaya çalışılmış ise de, bu hesaplamada ticari işletmenin değerinin yer almadığı ve esasen böyle bir hesaplamanın objektif olarak yapılamayacağı kuşkusuz olduğundan, bu tür emsallerin gerçek zemin değerine de ulaşılamayacaktır. Bu sebeple bilirkişi kurulunun emsal seçimini isabetli yaptıklarından sözedilemez. Emsalin özel amaçlı olmayan, özel nitelikleri bulunmayan taşınmaz satışlarından seçilmesi gerekir.

Bu hususlar dikkate alınmadan düzenlenen bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulması,

2-Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan bir katlı, yığma, üzeri beton tabliyeli ev Bayındırlık ve İskan Bakanlığınca yayınlanan yapı yaklaşık birim fiyat listesine göre 3.sınıf A grubuna dahildir. Bu sebeple sözü edilen evin değerinin dahil olduğu sınıfa göre belirlenip, varsa eksik imalat bedeline karşılık gelecek

oranda ve yıpranma payı cetveli dikkate alınarak yaşı itibarıyla yıpranma payının da düşülerek değerinin tespiti gerekirken 1.sınıf B grubu olarak kabul edilmesi suretiyle değerinin belirlenmesi,

3-Kıymet takdir komisyonu raporuna göre taşınmazın üzerinde bulunan muhdesatın enkazı mal sahibine bırakılmıştır. Bu durum karşısında, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan yapı ve ağaçların enkaz bedelinin tespit edilen kamulaştırma bedelinden indirilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Kabule göre de;

4-Davalının ismi ... olduğu halde karar başlığında ... olarak gösterilmesi,

5-Dosya içersine getirtilen dava konusu taşınmaza ait tapu kaydına göre, taşınmaz üzerinde haciz şerhi bulunmasına karşın bu şerhin tespit edilen kamulaştırma bedeline yansıtılmamış olması,

Doğru görülmemiştir.

Kabule göre de;

4-Davalının ismi ... olduğu halde karar başlığında ... olarak gösterilmesi,

5-Dosya içersine getirtilen dava konusu taşınmaza ait tapu kaydına göre, taşınmaz üzerinde haciz şerhi bulunmasına karşın bu şerhin tespit edilen kamulaştırma bedeline yansıtılmamış olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 09.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12543, Karar No: 2012/15899, Tarih: 06.07.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/12543 E.  ,  2012/15899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fark ücret alacağı, ilave tediye, ikramiye, yemek bedeli, sosyal yardım alacağı, koruyucu gıda ve temizlik yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 06.07.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29619, Karar No: 2014/21095, Tarih: 17.09.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/29619 E.  ,  2014/21095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, İşyeri dokunulmazlığını bozma, Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

İşyerine girilip girilmediği konusunda sanığın ve mağdurun, soruşturma ve kovuşturma aşamalarındaki ifadeleri arasında oluşan çelişki giderilmeden, mağdurun ifadesinde geçen kamera kayıtları temin edilip incelenmeden eksik kovuşturmayla suçun teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilerek yazılı biçimde karar verilmesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün kısmen istem gibi ONANMASINA, 17.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17602, Karar No: 2018/9888, Tarih: 03.07.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/17602 E.  ,  2018/9888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun, müştekiler ... ve ...'ın çalıştığı markette her iki müştekiye yönelik eylemlerinin aynı marketin paralarına karşı aynı kast içerisinde işlenmesi nedeniyle eylemlerin bir bütün halinde tek bir hırsızlık suçunu oluşturduğu halde, yazılı şekilde suça sürüklenen çocuk hakkında müşteki ... ve müşteki ...’ ...’a yönelik eylemleri nedeniyle müşteki sayısınca olmak üzere iki kez mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle fazla ceza tayini,

2-Ceza Genel Kurulu'nun 28.11.2017 gün, 2014/486 Esas ve 2017/497 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; suça sürüklenen çocuğun, müştekilerin elindeki paraları herhangi bir zorlama olmadan alıp geri verdiği esnada tırnakçılık yöntemiyle bir kısmını çalması ve çalmaya teşebbüs etmesi şeklindeki eylemlerinin TCK'nın 142/2-b maddesi kapsamında kabul edilmemesi gerektiğinden ve suça konu eylemlerin işyerinin içerisinden yapılması nedeniyle suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 142/1-b maddesinin uygulanması gerektiği halde yazılı şekilde TCK’nın 142/2,b maddesinde hükümler kurulması,

3-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda; müşteki ...'e ait işyerinden 50 TL parayı çalmaya teşebbüs eden ve müşteki ...’ın çalıştığı işyerinden 100 TL çalan sürüklenen çocuk hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle, TCK'nın 145. maddesi gereğince hırsızlık suçundan verilen cezalardan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 03.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3785, Karar No: 2012/18163, Tarih: 01.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2010/3785 E.  ,  2012/18163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan

HÜKÜM : Beraat

Sanığın UYAP kanalıyla Mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 23.07.2011 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, hükmün bu sebeple 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK.nun 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 01/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/366, Karar No: 2018/12980, Tarih: 22.10.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/366 E.  ,  2018/12980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmalara, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık ve suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık ...’nun güncel sabıka kaydında mahkemenin tekerrüre esas alınan ilamın bulunmadığı, sanığın tekerrüre esas alınan, adli sicil kaydındaki ilama konu TCK'nın 106/1-1 maddesine uyan suçun, hükümden sonra yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında, anılan hükme ilişkin, uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması ve uyarlama yapılıp uzlaşma gerçekleştiği takdirde, suç tarihi itibariyle kesinleşmiş başka mahkumiyetinin bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında yeniden CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmasında zorunluluk bulunması,

2-Sanık ... hakkında T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-Suça sürüklenen çocuk ...’ın suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olması nedeniyle atılı suçlar yönünden kurulan hükümlerde, cezasında 5237 sayılı TCK'nın 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılması gerektiği gözetilmeden fazla ceza tayini,

4-Suça sürüklenen çocuk ...’ın adli sicil kaydında suç tarihi itibarıyla kesinleşmiş hapis cezasına ilişkin mahkûmiyetinin bulunmaması nedeniyle, hükmolunan kısa süreli hapis cezalarının 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesinde yer alan yasal zorunluluk gereğince aynı Yasa'nın 50/1. maddesindeki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

5-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında TCK'nın 116/1 maddesi uyarınca açılan kamu davasında, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan ceza verilirken ek savunma hakkı verilmeden TCK'nın 116/2. maddesi ile hüküm kurulması,

6-Suç tarihinde sabıka kaydı bulunmayan suça sürüklenen çocuk ... hakkında CMK’nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin tartışılmaması,

5-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında TCK'nın 116/1 maddesi uyarınca açılan kamu davasında, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan ceza verilirken ek savunma hakkı verilmeden TCK'nın 116/2. maddesi ile hüküm kurulması,

6-Suç tarihinde sabıka kaydı bulunmayan suça sürüklenen çocuk ... hakkında CMK’nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin tartışılmaması,

7- Sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerde TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerekirken uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1 maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu açısından sanıkların kazanılmış haklarının korunmasına, 22/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4370, Karar No: 2025/2986, Tarih: 30.04.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/4370 E.  ,  2025/2986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/499 Esas, 2024/742Karar

HÜKÜM : Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/324 E, 2021/405 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının "..." ibareli markaların sahibi olduğunu, davalı gerçek kişinin 2019/103127 sayılı ve “...” ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, bu başvuruya iltibas ve tanınmışlık iddialarıyla itiraz ettiklerini, itirazın Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararı ile nihai olarak reddedildiğini, dava konusu başvurunun davacının markalarının seri markası olarak algılanacağını, davalı Şahsın davacının tanımış markasına çok benzer olan dava konusu başvuruyu tescil ettirmek istemesinin kötüniyetli olduğunu ileri sürerek, YİDK’in 27.08.2020 tarihli ve 2020-M-7492 sayılı kararının iptalini ve dava konusu markanın hükümsüzlüğünü talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Diğer davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin evcil hayvan yemleri, bitkiler, otlar, bahçecilik ürünleri ve canlı hayvanlar ürünleri alanında faaliyet gösterdiğini, dava konusu ibarenin besleyiciliği önemsenen hayvan yemleri açısından “vitamin” çağrışımı düşünülerek tercih edildiğini, davalının davacının tanınmışlığından faydalanma gibi bir amacının olmadığını, “...” ibaresinin dava dışı üçüncü kişiler adına tescilli pek çok markada da ön isim olarak kullanıldığını, davacının “mağazacılık hizmetleri”ni kendi tekeli altına almasının da mümkün olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının "..." ibareli marka başvurusu ile davacıya ait "..." ibareli tescilli markaları arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel, sesçil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, tarafların marka işaretleri benzemediğinden 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (SMK) 6/1 maddesindeki iltibas koşullarının oluşmadığı, aynı Kanun'un 6/5 maddesindeki şartların da gerçekleşmediği, kötüniyet ve haksız rekabet iddialarının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafça istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI