muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/735, Karar No: 2021/12617, Tarih: 20.10.2021

B-BAM KARARI

İlk derece Mahkemesi kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan davalı şirket vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Yasa'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; sigortalının kusursuz olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

Davalı şirket vekili; kusur raporunun hatalı olduğunu, itirazlarının değerlendirilmediğini, ceza davasında müvekkiline %60, diğer davalı ...'ye %30 kusur atfedildiğini, raporlar arasında çelişki bulunduğunu, hesap raporunun hatalı olduğunu, müteveffanın ve ...'nin kazanın meydana gelmesinde hiçbir kusuru yokmuşçasına rapor oluşturulduğunu, sigortalının THR-2010 yaşam tablosuna göre kazalının bakiye ömrünün 42,54 yıl ve muhtemel ölüm yaşının 75 yıl 4 ay olduğunun kabul edilerek hesaplama yapıldığını, PMF 1931 yaşam tablosuna göre 35,10 yıl olması gerektiğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir.

Anlaşılacağı üzere 21/1. maddede işverenin, 21/4. maddede üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bu maddelere göre açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir.

Anlaşılacağı üzere 21/1. maddede işverenin, 21/4. maddede üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bu maddelere göre açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir.

Söz konusu Kanunun 141 – 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin müteselsil sorumluların toplam kusuruna düşeninden işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, üçüncü kişi konumundaki davalı ...’nin sorumluluğunun yukarıda belirtilen yasal düzenleme ve ilkeler çerçevesinde belirlenmesi gerekirken, mahkemece, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, özellikle değinilen 5510 sayılı Yasanın 21. maddesinin 4. fıkrası hükmü göz ardı edilerek karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekili ile davalı ... Kağıtçılık San.Tic.Ltd.Şti. vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi ...Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1. maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ... Kağıtçılık San. ve Tic. Ltd. Şti.'ye iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 20/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/562, Karar No: 2017/5629, Tarih: 14.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/562 E.  ,  2017/5629 K.**

**"İçtihat Metni"**

6831 sayılı Orman Kanunu’na muhalefet suçundan sanık ... arkadaşlarının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/2-a maddesi gereğince ayrı ayrı beraatlerine, bir kısım sanıklar kendisini vekille temsil ettirdiğinden avukatlık asgari ücret tarifesine göre 1500 Türk Lirasının Hazineden alınarak kendisini bir vekille temsil ettiren sanıklara ayrı ayrı verilmesine dair Gökçebey Asliye Ceza Mahkemesinin 10.06.2015 tarihli ve 2014/83 Esas, 2015/288 Karar sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 09/12/2015 gün ve 12836 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22/01/2016 gün ve KYB. 2015/406280 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle verilen Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 24.02.2015 tarihli ve 2013/2925 Esas, 2015/7462 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, kendilerini aynı vekille temsil ettiren ve beraatlerine karar verilen sanıklar yararına tek vekalet ücreti tayini gerekirken, ayrı ayrı vekalet ücreti verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Olağanüstü kanun yolu olan ve öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozmanın amacı hakim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen kararların Yargıtay’ca incelenmesini, buna bağlı olarak da kanunların uygulanmasında ülke sathında birliğe ulaşmak, hakim veya mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkları toplum ve birey açısından hukuk yararına gidermektir.

Olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma müessesesinin konusunu oluşturabilecek kanuna aykırılık halleri, olağan kanun yolu olan temyiz nedenlerine göre dar ve kısıtlı tutulduğunda kesin hükmün otoritesi korunmuş olur.

26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve bu karar esas alınmak suretiyle verilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Özel Dairelerin süreklilik arz eden kararlarında belirtildiği üzere, kabul edip etmemenin hakim veya mahkemenin takdirine bağlı olduğu istekler hakkında verilen kararlar ile kanıtların değerlendirilmesine ve şahsi hakka ilişkin kararlar kanun yararına bozma konusu olamaz.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği bu gerekçeyle yerinde görülmediğinden, kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 14/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2885, Karar No: 2015/768, Tarih: 20.01.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/2885 E.  ,  2015/768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, özel evrakta sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın, UYAP kanalıyla Mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 11.03.2014 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/102, Karar No: 2021/14013, Tarih: 10.11.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/102 E.  ,  2021/14013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

HÜKÜMLER :1)Kadirli Ağır Ceza Mahkemesinin 23/06/2020 tarih ve 2019/42 Esas, 2020/28 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında TCK'nin 82/1-d, 29, 62, 53, 63, 54. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile mahkumiyetine,

2)... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 07/10/2020 tarih ve 2020/3245 Esas, 2020/253 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkındaki İstinaf başvurularının esastan reddine.

... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 07/10/2020 tarih ve 2020/3245 Esas, 2020/253 Karar sayılı kararının sanık müdafii, katılanlar vekili ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesince hükmolunan hapis cezasının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle bölge adliye mahkemesi kararın temyize tabi olduğunun tespiti ile yapılan incelemede;

Sanık ...'in, eşi maktul ...'e yönelik kasten öldürme suçundan, Kadirli Ağır Ceza Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine duruşmasız olarak yapılan inceleme neticesinde; "istinaf başvurularının esastan reddine"’ dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 07/10/2020 tarih ve 2020/3245 Esas, 2020/253 Karar sayılı "istinaf başvurularının esastan reddine" dair kararında bozma sebebi dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin; öldürme kastının bulunmadığına, eylemin meşru müdafaada sınırın aşılması olarak değerlendirilip sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, katılanlar ... ve ... vekilinin; haksız tahrik ve takdiri indirim nedenlerinin uygulanmaması gerektiğine, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının, sanık hakkında şartları oluşmadığından haksız tahrik ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine,

Ancak;

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, öldürme olayının sabahında sanığın, maktulün babasını telefonla arayıp maktulü kastederek "gel kızını götür" demesi üzerine maktulenin, eşi olan sanığa ait tüpçü dükkanına gelerek sanığa "sen ne hakla babamı arayıp huzurlarını bozuyorsun" şeklindeki sözlerle tepki göstermesi sebebiyle aralarında tartışma çıktığı, sanığın aşamalardaki savunması, müşterek çocuk Mekselina beyanları ve işyerine ait kamera görüntülerinden anlaşılacağı üzere, sanığın, maktul dükkana geldikten sonra müteaddit defalar dükkanı terk etmek için hamle yaptığı, ancak maktulün buna müsaade etmediği, bunu yaparken de elleriyle sanığın göğsünden, omzundan ve çenesinden tutarak ittirdiği, yine eline geçirdiği fırçanın ucuyla sanığı iteklediği, bu ittirmelerinin bazılarında sanığın koltuğun üzerine sert bir şekilde düştüğü, sanığın ise bu eylemlerin karşısında son ana kadar sakin bir şekilde davranmaya çalışarak ısrarla dükkanı terketmeye, maktulden bu şekilde kurtulmaya gayret sarfettiği ancak sanığın da maktule "sen canına mı susadın" diyerek tehdit ettiği, daha sonra maktule yumrukla vurarak darp ettiği, müşterek çocuk Mekselina'nın, babasının, annesine daha fazla vurmaması için engel olduğu, sanığın bir fırsatını bularak dükkandan kaçtığı, maktulün ise, sanığı takip ederek bahçede tekrar saldırmasıyla eylemlerine devam ettiği, sanığın bu esnada ikametin bahçesinde bulunan suça konu balta ile önce maktulün koluna ve karın kısmına vurarak yere düşürdüğü, tanık Mekselina'nın, sanığa engel olmaya çalıştığı ancak sanığın yerde yatan maktulün başına ve boynuna balta ile birer kez daha vurup ölümüne neden olduğu olayda;

Müşterek çocuk Mekselina’nın, maktulle ilişkisi olduğunu itiraf eden ...’in, tanık ... ve sanığın bu hususta aşamalardaki istikrarlı beyanları ve sanığın yaşadığı olaylara ilişkin kendi el yazısı ile yazdığı notlardan anlaşıldığı üzere, maktulün, eşi olan sanığı evlilik birliği süresi içerisinde başka erkeklerle cep telefonundan ve zaman zaman ise yüz yüze görüşmek suretiyle aldattığı hususu da gözetildiğinde, sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesi gereği, aynı Kanun’un 3. maddesinde belirtilen “cezada orantılılık ilkesi” de

gözetilerek, ''makul bir oranda'' haksız tahrik indirimi uygulanması gerektiği halde; sanığın cezasından TCK'nin 29. maddesi uyarınca üst hadden indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ... müdafii ve katılanlar ... ve ... vekili, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının bu itibarla yerinde görülen temyiz sebeplerinin kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 07/10/2020 tarih ve 2020/3245 Esas, 2020/253 Karar sayılı “istinaf başvurularının esastan reddine dair” kararının CMK'nin 302/2. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ... müdafii ve katılanlar ... ve ... vekili, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının bu itibarla yerinde görülen temyiz sebeplerinin kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 07/10/2020 tarih ve 2020/3245 Esas, 2020/253 Karar sayılı “istinaf başvurularının esastan reddine dair” kararının CMK'nin 302/2. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/2-a maddesi gereğince ''Kadirli Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere'' Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.11.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.