muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/606, Karar No: 2015/3685, Tarih: 09.04.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/606 E.  ,  2015/3685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "davacının dayandığı tapu kaydı uygulamasının yetersiz olduğu belirtilerek 112 ada 61 parsel sayılı taşınmazın tamamının ya da bir bölümünün davacının dayandığı tapu kaydının kapsamında kalıp kalmadığının duraksamasız saptanması, kapsam dışında kaldığının saptanması halinde davalı yanın tutunduğu tapu kaydı kapsamında kalıp kalmadığının belirlenmesi, taraf tapu kayıtlarının kapsamı dışında kaldığının saptanması halinde uyuşmazlığın ortak sınıra ilişkin olduğu gözetilerek yeterli zilyetlik araştırması yapılması" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişme konusu 112 ada 61 parsel sayılı taşınmazın davalı yanın dayanak tapu kaydı kapsamında kaldığı kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; tapu uygulaması yönünde yapılan araştırma hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. Mahkemece Yargıtay bozma ilamına uyulduğuna göre, bozmada işaret edilen hususların eksiksiz olarak yerine getirilmesi gerekir. Bozma ilamına uyulmakla, taraflar yararına usuli müktesep hak oluşur. Bu hakkın zedelenmemesi için bozma gereklerinin tam olarak yerine getirilmesi zorunludur. Mahkemece tarafların dayandığı tapu kayıtlarının tüm tedavülleri dosyaya getirtilmemiş, taşınmazın niçin davalı tapusu kapsamında kaldığına ilişkin bir açıklamaya da gerekçede yer verilmemiştir. Doğru sonuca varılabilmesi için öncelikle tarafların dayandıkları kayıtlar tüm tesis ve tedavülleriyle getirtilmeli, davacı dayanak tapusunun miktarından az, davalı dayanak tapusunun miktarından fazlaya revizyon gördüğü hususu dikkate alınmalı, mahallinde yeniden keşif yapılarak dayanak kayıtlar yerel bilirkişiler yardımı ile zemine uygulanmalı, yerel bilirkişilerin zeminde gösterdiği sınırlar teknik bilirkişiye harita üzerinde işaretlettirilmelidir. Yerel bilirkişiler tarafından zeminde gösterilemeyen sınırların tespiti için taraflara tanık dinletme imkanı sağlanmalı ve bu suretle tapu kayıtlarının çekişmeli taşınmazı kapsayıp kapsamadığı duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmeli, fen bilirkişisinden keşfi takibe imkan verir ve tapu kayıtlarının uygulamasını ve kapsamını gösterir rapor alınmalı, tapu kayıtlarına kapsam tayin edildikten sonra tapu kayıtlarının hukuki kıymetini yitirip yitirmediği de değerlendirilmeli, çekişmeli taşınmazın her iki yanın dayandığı kayıtların kapsamı dışında kaldığının veya kapsamında

kaldığı tapu kaydının hukuki niteliğini yitirdiğinin anlaşılması halinde uyuşmazlığın ortak sınıra ilişkin olduğu gözetilerek mahallinde yapılacak olan keşifte yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişilerle aynı yönteme göre tespit edilecek taraf tanıkları da hazır bulundurularak, yerel bilirkişi ve tanıklardan taşınmazın hangi tarihten beri kimler tarafından neye istinaden zilyet edildiğine ilişkin maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, bilirkişi ve tanık sözleri komşu parsel tutanak ve dayanakları ile denetlenmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece bu yönler göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 09.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10256, Karar No: 2023/3063, Tarih: 04.05.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/10256 E.  ,  2023/3063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya elektronik olarak daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Örnek 7 ilamsız takipte borçlu icra mahkemesine başvurusunda ile boşanma aşamasında olduğunu, ilamsız takipte gönderilen ödeme emri tebligatının müvekkilinin yaşamadığı bir adrese tebliğ edilerek takibin usulsüz olarak kesinleştirildiğini, takibin dayanağı borcun halen derdest olan bir alacaktan kaynaklandığını belirterek gecikmiş itirazının kabulü ile borca ve ferilerine itirazlarının kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İlk derece mahkemesince; ödeme emri ilk tebligatında adresin kapalı olduğunun İsmail beyden sorulduğu, 03.07.2020 tarihinde bilgi alınan kişinin imzadan imtina ettiği, söz konusu tebligatta bilgi veren şahsın soyadı tutanakta yer almadığını, sıfatı belirtilmediğinden usulüne uygun bir araştırma yapıldığının kabul edilemeyeceğini, TK 21/2 uyarınca çıkartılan 07.08.2020 tebliğ tarihli tebligatın da buna göre usulsüz olacağından, ayrıca muhatabın bu adreste oturduğunun araştırılmadığı gibi, davalının ödeme emrinde (takip talebinde) belirttiği adresinin de aynı adres olması nedeniyle hasma tebliğ yasağına göre yapılan tebliğ işlemlerinin usulsüz olduğunun anlaşıldığı gerekçeleriyle; davacıya ödeme emri tebliğ tarihinin İİK 32 maddesi gereğince öğrenme tarihi olarak bildirilen 01.02.2021 olarak düzeltilmesine, ilamsız takip olması nedeniyle vaki itirazın icra dairesinde ileri sürülmesi gerektiğinden itiraz hususunda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Alacaklı vekilinin kararı istinaf etmesi üzerine; Bölge Adliye Mahkemesince şikayet dilekçesinde şikayetçi borçlunun ödeme emri tebligat adresinde tebligat tarihinde oturduğu yönünde bir iddiasının olmadığı, iade olan ödeme emri tebligatında ismi yazılı, soyadı yazılı olmayan kişinin alacaklı İsmail olduğunun, bu adreste yaşayan davalı ...'in beyanın alındığı dava dilekçesi ve davalının istinaf dilekçesiyle sabit olduğu, Tebligat Yasasının 39. maddesinde düzenlenen hasıma tebligat yasağı muhatap adına hasıma tebligat yapılması halinde uygulanabilecek bir madde olup ödeme emri tebligatı iade edildiği için bu yasal düzenleme uygulanamayacağından, ödeme emri tebligatının iadesinin ve ardından aynı adrese Tebligat Yasasının 21/2 maddesine göre ödeme emrinin tebliğinin hukuka uygun olduğu, dava dilekçesinde gecikmiş itirazdan bahsedilmişse de gecikmiş itiraz nedeni olabilecek "bir mani" olduğu iddia edilmemiş ve kanıtlanmamış olduğu gerekçesiyle; şikayetin reddine karar verilmesi gerektiğinden istinaf başvurusunun esastan kabulüne ve şikayetin reddine karar verilmiştir.

Tebligat Kanunu 21. madde nazara alındığında muhatabın öncelikle bilinen en son adresine tebligat çıkartılmasının gerektiği, somut olayda çıkartılan ve iade edilen tebligat parçası incelendiğinde '' gösterilen adres kapalı olup İsmail bey beyanına göre, muhatabın adresten adres bırakmadan ayrıldığı, muhatabın tc nosu belirtilmediğinden muhtar tarafından kaydına bakılamamıştır. Muhtar beyanıyla iade.'' şeklinde yapıldığı, belirtildiği üzere tebligatta adresin kapalı olduğunun posta memuru tarafından tespit edildiği halde alacaklı İsmail' in beyanının alındığı ve tebligatın üzerine ''taşındı'' şeklinde şerh düşüldüğü, dosya kapsamındaki tüm beyanlardan anlaşılacağı üzere alacaklı ve borçlu şikayet eden arasında husumet bulunduğu, dolayısıyla davalı ...'in muhatabın taşındığına ilişkin beyanına itibar edilemeyeceği, bu durumda araştırma yapılmaksızın aynı adrese TK 21/2 maddeye göre tebligat yapılması usule aykırı olup, adresin '' bilinen adres'' olarak kabulü mümkün olmayacaktır.

Tüm bu açıklamalar ışığında; yapılan tebligatın usulsüz olduğunun kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ :

Yukarıda yazılı nedenlerle, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/2. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 04.05.2023 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34702, Karar No: 2017/5157, Tarih: 04.05.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/34702 E.  ,  2017/5157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müştekinin aşamalarda alınan beyanlarına göre; olay günü gündüz vakti yolda yürüdüğü esnada sanığın arkasından gelerek boğazını sıkmak suretiyle boynunda takılı olan altın kolyesini çekip almak istediği sırada kendisinin de eliyle zincirini tuttuğu, çekiştirmeye başladığı, zinciri kopardığı, uçlarının elinde kaldığı ve alıp kaçması şeklindeki olayda; eylemin bir bütün halinde 5237 sayılı TCK'nın 148. maddesinde tanımlanan yağma suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin kanıtları tartışıp değerlendirme görevinin ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip, görevsizlik kararı verilmesi gerektiği düşünülmeden yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 04.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12165, Karar No: 2014/11020, Tarih: 10.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/12165 E.  ,  2014/11020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava, karayolları zorunlu koltuk ferdi kaza poliçesi kapsamında yapılan fazla ödemenin iadesine ilişkin olup, tarafların her ikiside tacir olduğundan, kararın temyizen incelenmesi görevi Yargıtay 17.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 17.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 10.4.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8252, Karar No: 2015/8323, Tarih: 05.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/8252 E.  ,  2015/8323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2013

NUMARASI : 2013/62-2013/33

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı M.. S.. vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, tapu kaydına dayanarak yörede 2005 yılında ilk kez yapılan ve 12.07.2005 tarihinde ilân edilen orman kadastrosu ve 2/B uygulaması sırasında Çorlu ilçesi, Yenice köyünde bulunan .. ada 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 11 ve 12 parsel sayılı taşınmazların orman sınırı içine alınması işleminin yanlış olduğunu ileri sürerek, bu yere ait sınırlamanın iptalini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddi ile dava konusu taşınmazlara ilişkin 94 nolu Orman Kadastro Komisyonu kararının geçerli olduğunun tespitine karar verilmiş; hüküm, davacı M.. S.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, altı aylık süre içinde açılan orman kadastrosuna itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 1968 yılında kesinleşen arazi kadastrosu ile 12.07.2005 tarihinde altı aylık askı ilânına çıkarılan orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamaları bulunmaktadır.

Mahkemece, davanın reddi ile dava konusu taşınmazlara ilişkin 94 nolu Orman Kadastro Komisyonu kararının geçerli olduğunun tespitine karar verilmiş ise de, verilen karar yerinde görülmemiştir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 1968 yılında kesinleşen arazi kadastrosu ile 12.07.2005 tarihinde altı aylık askı ilânına çıkarılan orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamaları bulunmaktadır.

Mahkemece, davanın reddi ile dava konusu taşınmazlara ilişkin 94 nolu Orman Kadastro Komisyonu kararının geçerli olduğunun tespitine karar verilmiş ise de, verilen karar yerinde görülmemiştir.

Şöyle ki; mahkemece yapılan inceleme ve araştırma, taşınmazların orman tahdidi içinde kalan ve dava konusu edilen kısmının öncesinin orman sayılan yerlerden olup olmadığını belirleme noktasında yeterli değildir. Mahkemece alınan 07.11.2013 havale tarihli ortak bilirkişi heyeti raporunda taşınmazların dava konusu edilen kısmının 1957 tarihli memleket haritasında çalılık alan olarak sembolize edilen yeşil renkli alan içinde gözüktüğü belirtilmesine rağmen memleket haritasının dayanağı hava fotoğrafı getirtilerek taşınmazların konumu belirlenmemiş, dosyada bulunan 1939 tarihli hava fotoğrafında taşınmazların ağaç ve ağaçcık topluluğu olarak görülen ve bütünlük arzeden alan içinde kaldığı belirtilmesine rağmen rapor ekindeki gösterimin net olmaması nedeniyle taşınmazların hava fotoğrafındaki niteliği hususunda duraksama oluşmuştur. Dairemizin 01.12.2014 tarihli iade kararı ile 1957 tarihli memleket haritasının yapımında kullanılan 1954 tarihli hava fotoğrafının bulunduğu yerden getirtilmesi, dava konusu taşınmazların konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafı üzerinde gösterilmesi, 1939 ve 1954 tarihli hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmazlar üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurların tek tek sayı olarak tarif edildiği, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, hakim ağaç türü ve kullanım şeklinin detaylı olarak incelenmesi için ek rapor alınması istenmiş, iade kararı ile alınan 08.06.2015 havale tarihli bilirkişi heyetinin ek raporunda, inceleme için gerekli streoskop aletlerinin bulunmadığı gibi bu incelemeyi yapmanın uzmanlık alanlarına girmediği beyan edilerek streoskopik inceleme yapılmaksızın rapor ekinde dava konusu taşınmazların 1954 tarihli hava fotoğrafındaki konumunun gösterimi ile yetinilmiştir. Dosya kapsamında alınan ortak bilirkişi heyeti raporlarında taşınmazların 1939 ve 1954 tarihli hava fotoğraflarında ağaç ve ağaçcık topluluğu olarak görülen ve bütünlük arzeden alan içinde kaldığı bildirilmiş ise de hava fotoğrafları üzerinde stereskopik aletle inceleme yapılmadığından taşınmazların evveliyattaki kullanım şekli aydınlanmamıştır. Bu haliyle dosya kapsamı dava konusu edilen taşınmazların öncesinin orman sayılan yerlerden olup olmadığını belirleme noktasında yeterli değildir. Eksik inceleme ve araştırma ile yetersiz bilirkişi raporlarına dayanılarak hüküm kurulamaz.

O halde, mahkemece, dosya kapsamında bulunan memleket haritası, hava fotoğrafları ve amenajman planı ile birlikte önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Bakanlığı) ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman yüksek mühendisleri arasından seçilecek üç orman mühendisi ile hava fotoğrafları üzerinde stereoskopik inceleme yapacak jeodezi ve fotogrametri uzmanı harita mühendisi ve bir fen elemanı yardımıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, dosya kapsamında yer alan harita ve fotoğraflar, çekişmeli taşınmazlarla birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazların öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı kanunlar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 1/6/1988 gün ve 31/13 E. K.; 14/3/1989 gün ve 35/13 E. K. ve 13/6/1989 gün ve 7/25 E. K. sayılı kararlarıyla iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14. maddesiyle yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; klizimetre (eğimölçer) aletiyle ölçülmek ve memleket haritasındaki münhaniler de dikkate alınmak suretiyle, dava konusu taşınmazların kesin ve gerçek eğimi belirlenmeli, keşifte, hâkim gözetiminde, taşınmazların dört yönden renkli fotoğrafları çektirilip, onaylanarak dosyaya eklenmeli; orman kadastrosu kesinleşmediğine göre, fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulanacak kesinleşmemiş tahdit haritasıyla irtibatlı, taşınmazların konumunu gösteren orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritası ölçeğinin kadastro paftası ölçeğine (kadastro paftası yok ise, çekişmeli taşınmazların ölçekli krokisi), yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazların konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri ayrı renklerle işaretli ve bilirkişilerin onayını taşıyan, duraksamaya yer vermeyecek nitelikte kroki düzenlettirilmeli, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak taşınmazlar üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurlar tek tek sayı olarak tarif edilmeli, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, hakim ağaç türü ve kullanım şekli detaylı olarak incelenmeli, bundan sonra toplanan delillerin tümü birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme, araştırma ve uygulamaya dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme, araştırma ve uygulamaya dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 05/10/2015 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1165, Karar No: 2024/8329, Tarih: 11.12.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/1165 E.  ,  2024/8329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/2415 E., 2023/3382 K.

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1 ve 286/2-a maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Şanlıurfa 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.09.2023 tarihli ve 2021/589 Esas, 2023/387 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-e ve 53. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 27.12.2023 tarihli ve 2023/2415 Esas, 2023/3382 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısının (aleyhe) istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle, suçun canavarca hisle işlendiğine,

2. Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle, eksik inceleme ile karar verildiğine, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, lehe hükümlere ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle, suçun canavarca hisle işlendiğine,

2. Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle, eksik inceleme ile karar verildiğine, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, lehe hükümlere ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dosya tekemmül ettirilerek karar verildiğinden eksik inceleme bulunmadığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği ve sanığın maktulü sırf öldürme için öldürdüğü belirlenemediğinden suçun canavarca hisle işlendiğine dair dosyada yeterli delil bulunmadığı, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, sonuç ceza itibariyle erteleme, hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve seçenek yaptırımlara ilişkin hükümlerin uygulanma koşullarının oluşmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği anlaşıldığından, katılan vekili, sanık ve müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 27.12.2023 tarihli ve 2023/2415 Esas, 2023/3382 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Şanlıurfa 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.12.2024 tarihinde karar verildi.