muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6600, Karar No: 2015/6077, Tarih: 31.03.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/6600 E.  ,  2015/6077 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Başkanlığı adına Av. ... ile 1... Sig. A.Ş adına Av. ... 2-... 3-... Bel. Bşk. arasındaki dava hakkında ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi'nden verilen 22.11.2013 günlü ve 2013/127-2013/792 sayılı hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Bazı maddeleri dışında 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 3. maddesi ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10/2. maddesine göre “bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.”; Yine, 6099 sayılı Kanunun 5. maddesi ile 7201 sayılı Kanunun 21. maddesine eklenen ikinci fıkrasına göre, “gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.”; Yine, 6099 sayılı Kanunun 9. maddesi ile değişik 7201 sayılı Kanunun 35. maddesinin ikinci fıkrasına göre, “Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.” düzenlemelerine yer verilmiştir.

Tüm bu düzenlemeler gözetildiğinde, artık, adres kayıt sisteminde yazılı adresi bulunanlara, 7201 sayılı Kanunun 35. maddesine göre tebligat yapılamayacak olup; bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, adres kayıt sisteminde yazılı adresine, 21. maddenin ikinci fıkrasına göre tebliğ yapılması gerekecektir.

Tüm bu düzenlemeler gözetildiğinde, artık, adres kayıt sisteminde yazılı adresi bulunanlara, 7201 sayılı Kanunun 35. maddesine göre tebligat yapılamayacak olup; bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, adres kayıt sisteminde yazılı adresine, 21. maddenin ikinci fıkrasına göre tebliğ yapılması gerekecektir.

Somut olaya ilişkin olarak, gıyabi hükmün davalılardan ...’un, adres kayıt sisteminde yazılı olup-olmadığı araştırılmaksızın, dava dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliğ edilip, sonrasında çıkarılan tebligatların bila döndüğü adrese Kanunun 35. maddesine göre tebliği usulsüz olup; Mahkemece; davalının, yapılacak araştırma ile adres kayıt sisteminde yazılı adresine usulünce tebliğ edilerek; temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3.maddesi gereği, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra; anılan davalının, adres kayıt sisteminde kayıtlı olmadığının anlaşılması durumunda, önceki adresine Kanunun 35. maddesine göre yapılan tebliğ geçerli olacağından, başkaca bir şey yapılmaksızın gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine 31.3.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7341, Karar No: 2016/9043, Tarih: 26.05.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/7341 E.  ,  2016/9043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

1- Gerekçeli karar davalı ... vekili Av. . . yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2- Temyiz eden davacı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesi davalı ... vekili Av. . . HUMK'nun 433. maddesi gereğince yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6262, Karar No: 2025/7576, Tarih: 07.05.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/6262 E.  ,  2025/7576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/557 E., 2021/396 K.

Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar davalı Vakıf vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalı Vakfın üyesi olduğunu, geçirdiği kısmi felç nedeniyle görmüş olduğu tedavi giderlerinden bir kısmının reddedilmesi nedeniyle, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000 TL tedavi masrafının davalıdan tahsilini talep etmiştir..

II. CEVAP

Davalı Vakıf vekili özetle; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

Uyulan bozma ilamı sonrası, Mahkemenin 05.06.2018 tarih ve 2014/276-2018/508 sayılı kararıyla; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Mahkemenin 05.06.2018 tarihli kararına karşı taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

Dairemizin 23.09.2020 tarihli ve 2018/6531-2020/4768

sayılı ilamında; 5510 sayılı Kanun'un 65, 72 ve 73. maddeleri kapsamında değerlendirme yapılması gerektiği, 04.04.2012 - 13.04.2012 dönemi arası için refakatçi ödemesi yapılamayacağının dikkate alınmasını ve faiz başlangıcına ilişkin talebin gerekçede tartışılmamasının yerinde olmadığı gerekçeleriyle, karar bozulmuştur.

Son bozma sonrası Mahkemece, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında, "Davanın kısmen kabulü ile

4.290,84 TL tedavi gideri alacağının temerrüt tarihi olan 09.08.2012 den itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak mirasçılık belgesindeki hisseleri oranında davacılara ödenmesine, fazla isteğin reddine" dair karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı Vakıf vekili özetle, vakıf işleminin yerinde olduğunu, eksik araştırma ve incelemeye dayalı hüküm kurulduğunu, bilirkişi raporunun yetersiz olduğunu, lehe vekalet ücreti verilmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık alacak istemine ilişkindir.

1-Dosya kapsamı incelendiğinde, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmamasına göre davalı Vakıf vekilinin aşağıdaki bentler dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı vekilinin talebi dikkate alındığında, reddedilen kısım yönünden davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Davacı vekilinin talebi dikkate alındığında, reddedilen kısım yönünden davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Kanun'un 438. maddesi gereğince Mahkeme kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Hükme yeni bir paragraf eklenerek, "Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT gereğince 4.080,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı Vakfa verilmesine " ibaresinin yazılması suretiyle kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

07.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3185, Karar No: 2016/1612, Tarih: 15.03.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/3185 E.  ,  2016/1612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki yargılamanın yenilenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekilleri Av. ..., Av. ... ile davalı vekili Av. ... gelmiş olup, duruşmaya başlanarak hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, yüklenici... vekili Av....tarafından 31.05.2010 tarihinde ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/337 esas sayılı dosyası ile arsa sahibi ... aleyhine tapu kaydının iptali, aksi halde menfi tazminat istemli dava açıldığını, sonrasında arsa sahibince de yüklenici...'a karşı 22.11.2004 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye yönelik feshi ve üçüncü kişilere satılan taşınmazların tapu kayıtlarının iptali için dava açıldığını, Avukatlık Kanunu'nun 38/b maddesine göre menfaatleri zıt olduğundan yasak olmasına rağmen, Av....'ün 2010/337 ve 2010/360 esas sayılı davalarda yüklenici ... vekili, 2010/360 esas sayılı dosyada ise müvekkili ...'in vekili olduğunu, müvekkilinin taşınmazı arsa sahibinden satın alıp bedelinin bir kısmını arsa sahibine, bir kısmını da yükleniciye ödediğini, ancak Av....'ün davada müvekkili lehine herhangi bir beyanda bulunmadığını, oysa adı geçen vekilin “satış bedelinin ödendiğini, arsa sahibinin dairenin kendisine ait olduğunu belirterek aldatıcı davranışlarda bulunduğunu, ayrıca eksik işlerin süresinde bitmeyeceğini bilerek satması nedeniyle kötüniyetli olduğu” gibi hususları ileri sürmesi gerekirken bunlardan hiç söz etmediğini, menfaati çatışan diğer müvekkili ...'ın yararını koruyup, müvekkilinin zararına hareket ederek, HMK'nın 371/1-ç maddesinde düzenlenen “karara etki eden yargılama hatasına” neden olduğunu, yüklenici ve arsa sahibi yararına HMK'nın 375/h maddesinde belirtilen hileli davranışlarda bulunduğunu, HMK 375/c maddesinde düzenlenen “vekil olmayan kimselerin huzuruyla davanın görülmüş ve karara bağlanmış olması” durumunun söz konusu olduğunu ileri sürerek, HMK'nın 380/1 son cümle gereğince mahkeme kararının müvekkili hakkındaki hüküm fıkraları yönünden iptaline, vekilin hileli davranışları sonucu arsa sahibi ve yüklenici yararına hüküm tesis edildiğinden, hileli davranış dikkate alınarak yeniden yargılama yapılıp, yükleniciye de dava ihbar edilerek, hükmün tamamen değiştirilerek, davanın reddine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yargılamanın iadesi sebeplerinin hiçbirinin bulunmadığını, bulunsa bile bunun arsa sahibi olan müvekkiline karşı ileri sürülemeyeceğini, yargılamanın davacının yasal vekili huzuru ile yapıldığını, yargılama aşamasında davacının çıkarlarının korunmamış olmasının avukatın şahsi sorumluluğunu gerektirmesi halinde ona karşı tazminat davası açılabileceğini, aralarındaki menfaat çatışmasının müvekkilini ilgilendirmediğini, davada davacının vekilsiz kalmadığını, bu nedenle “vekil veya temsilci olmayan kimselerin huzuruyla davanın görülmüş ve karara bağlanmış olması” koşulunun gerçekleştiğinin ileri sürülemeyeceğini, yargılama aşamasında müvekkilinin hileli bir davranışının ve menfaatinin de olmadığını, müvekkilinin arsaları üzerine yapılan kısmi imalatlar için mahkemece belirlenen 1.421.221,26 TL'yi takas ve nakit olarak mahkeme kararı doğrultusunda yükleniciye ödediklerini, konut imalatlarının yüklenici tarafından yapıldığını ve mahkemenin de doğru karar verdiğini savunarak, davacının davasının yargılamanın yenilenmesini gerektirecek nedenleri taşımadığından reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, yargılamanın iadesi talebi mesmu olmadığından yargılamanın iadesi talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yargılamanın yenilenmesi istemine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak, Yargıtay duruşmasında vekil ile temsil edilen davalıya verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/26005, Karar No: 2022/7021, Tarih: 07.04.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/26005 E.  ,  2022/7021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya dışı sanık ... hakkında mağdur ...’ya karşı işlediği hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarına ilişkin Antalya 27. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2015/883 E. 2016/365 K. sayılı dosyasında yapılan yargılamada sanık hakkında atılı suçları gece işlediğinden bahisle TCK’nın 143. ve 116/4. maddeleri uygulanarak mahkumiyet hükmü kurulduğu, temyiz incelemesi yapan Yüksek Yargıtay 17. Ceza Dairesi’nin 2016/19609 E. 2017/838 K. sayılı kararı ile bahse konu mahkumiyetin onandığı ve yine temyize konu dosya arasında sanık ...’ın müdafii eşliğinde alınan kolluk ifadesinde mağdura ait iş yerine gece 3.00 sıralarında kendisi gözcülük yaparken suça sürüklenen çocuk ...’ın girdiğini ikrar ettiği, buna göre atılı suçların gece işlendiği ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun birden fazla kişiyle birlikte işlendiği belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerde suçlar gece işlenmesine rağmen TCK’nın 143. ve 116/4. maddelerinin ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu birden fazla kişiyle birlikte işlenmesine rağmen aynı Yasa’nın 119/1-c. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 07.04.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5196, Karar No: 2014/35612, Tarih: 15.12.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/5196 E.  ,  2014/35612 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/160605

MAHKEMESİ : Torbalı 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2013

NUMARASI : 2012/508 (E) ve 2013/99 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müştekiye ait işyerinin tel örgüsünü tutmaya yarayan demir direklerin kullanım gereği açıkta bırakılan eşya olduğu anlaşılmakla sanığın eyleminin TCK'nın 142/1-e maddesi kapsamında kalmasına rağmen TCK'nın 141. maddesi ile uygulama yapılarak eksik cezaya hükmedilmesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; 25-30TL değerinde olan demir direkleri çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; 25-30TL değerinde olan demir direkleri çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık S.. K..'ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesinin gözetilmesine, 15.12.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12376, Karar No: 2010/15787, Tarih: 07.12.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/12376 E.  ,  2010/15787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava konusu 281 ada 58 parsel sayılı ve emsal alınan 255 ada 3 parsel sayılı taşınmazların bağlı bulundukları cadde veya sokak için 2009 yılı itibariyle belediyelerce emlak vergisine esas olmak üzere belirlenen asgari m² fiyatlarının ilgili Belediye Başkanlıklarından getirtildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5032, Karar No: 2014/9558, Tarih: 07.05.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/5032 E.  ,  2014/9558 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/44385

MAHKEMESİ : Bala Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/04/2011

NUMARASI : 2010/60 (E) ve 2011/47 (K)

SUÇ : 5015 Sayılı kanuna muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yasal süreden sonra hükmü temyiz eden yerel Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz isteminin 5320 sayılı yasanın 8.maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK.nun 317.maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II- Katılan EPDK'nın temyizine gelince;

Sanık M.. Ç..'ın sahibi, diğer sanık Muhterem'in sorumlusu olduğu akaryakıt istasyonunda yapılan denetimlerde motorinden alınan numunenin ulusal marker seviyesinin geçersiz çıkması nedeniyle yapılan yargılamada sanık Musa, ulusal marker uygulamasına geçilmeden önce elinde marker içermeyen motorin ile daha sonra almış olduğu marker içeren akaryakıtın aynı tankda karışmasından dolayı marker seviyesinin geçersiz çıkmış olabileceğini savunmuş ve mahkemenin de bu savunmaya itibar ederek beraat kararı vermiş ise de; sanığın 2006 yılından kalan akaryakıtı getirip denetim yapılan istasyondaki tanka boşaltması nedeniyle marker seviyesinin geçersiz çıktığına ilişkin savunmasına itibar edilemeyeceği cihetle, sanıkların mahkumiyetleri yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı yasanın 8/l.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.05.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/637, Karar No: 2007/640, Tarih: 26.09.2007

**Hukuk Genel Kurulu         2007/20-637 E.  ,  2007/640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tunceli Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2007

Taraflar arasındaki “kadastro tesbitine itiraz“ davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Tunceli Kadastro Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 02.06.2006 gün ve 2006/281 E- 404 K.           sayılı kararın incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 20.Hukuk Dairesinin 13.11.2006 gün ve 2006/12372-15345 sayılı ilamı ile; (...Kadastro sırasında, ....Köyü 112 ada 6 parsel sayılı 1.319,80 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, senetsiz belgesiz olarak tarla niteliği ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar H.  K. ve arkadaşları adlarına  tespit edilmiştir. Davacı Orman Yönetimi, çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın kadastro tespitinin iptal edilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm  davalılardan S., H.ve H. K. tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine  itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu yapılmamıştır.

Mahkemece yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hüküm kurmaya yeterli değildir.

a)Hükme dayanak yapılan orman bilirkişi raporunda; çekişmeli alanın, çok eski tarihlerden beri 30-40 cm pulluk derinliğinde sürülerek ve işlenerek en az 100 yıldır tarım arazisi olarak kullanıldığı, ancak son 10-15 yıldır terk edilerek nadasa bırakıldığı, bakımsızlıktan üzerinin çayır otları ile kaplandığı, yörenin ekolojik koşullarına uygun olarak nadasa bırakıldığı süre içerisinde alana gelen ve alanın kenarlarında serpili halde 10-15 yaşlarında meşe ağaçlarının oluştuğu, davalı parsel üzerinden alınan toprak örneklerinden ve profil içinde yapılan incelemelerden toprak içerisinde orman ağaçlarına ilişkin kök kalıntılarının yer almadığının tespit edildiği,

b)Raporun devamında ise, dava konusu alanın çevresi ile birlikte incelendiğinde ormanlık alanlar ile arasında ayırıcı unsur bulunmadığı, çevresindeki ormanlık alanlar ile tam bir bütünlük arz ettiği genel görünümü itibariyle alanın toprak yapısının orman yetiştirmeye elverişli ve orman toprağı niteliğinde bulunduğu, çekişmeli taşınmazın 1959 basım tarihli memleket haritasında ve tarihi belirtilmeyen hava fotoğraflarında yeşil zemin üzerinde orman ile sembolize edilen orman alanları içinde kaldığı, bu sebeplerle orman sayılan yerlerden olduğunu,

c)Diğer taraftan, aynı keşifte bilgisine başvurulan ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise; çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığı tarım arazisi niteliğinde bulunduğu açıklanmıştır.

Bu durumda; karara dayanak alınan uzman orman ve ziraat bilirkişi raporları birbiriyle ve kendi içinde çelişkili olup, raporlar çekişmeli yerin öncesinin orman niteliğini belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmadığından, bu raporlara dayanılarak hüküm kurulamaz.