muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5758, Karar No: 2012/7595, Tarih: 24.12.2012

Davacı şirketle ilgili olarak, 25.03.2010 tarih ve 2009/1174-2010/231 esas ve karar sayılı ilam ile iflasın 25.03.2010 tarihinden itibaren bir yıl süre ile ertelenmesine karar verilmiştir. Bu karar 09.06.2010 tarihine kesinleşmiştir. Bu kez iflas erteleme süresinin uzatılmasına karar verilmesi talep edilmiştir. İflasın ertelenmesi süresinin uzatılması talebinde de iflas erteleme şartlarının bulunup bulunmadığı araştırılmalıdır.

İflas erteleme talebinde bulunan şirketin borca batıklık durumunun belirlenmesinde şirket aktiflerinin rayiç değerleri tespit edilmelidir. Makine mühendisi bilirkişi tarafından dosyaya sunulan 02.05.2011 havale tarihli bilirkişi raporunda özellikle şirketin gayrimenkul ve araçlarının rayiç değerlerinin tespit edilmediği, araçların kasko değerlerinin esas alındığı, gayrimenkullerin değerlerinin ise bu konuda uzman bir bilirkişi marifetiyle mahallinde keşif yapılmadan beyana göre belirlendiği anlaşılmıştır. Bu durumda, öncelikle uzman bilirkişiler marifetiyle, taşınmazlar ve araçların başında keşif yapılarak, Bodrum'da bulunan taşınmazlar yönünden ise talimat yoluyla, rayiç değerler tespit ettirilmelidir.

Şirketin borca batık olduğu tespit edildiğinde ise sunulan iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı olup olmadığı üzerinde durulmalıdır. Dosyanın incelenmesinde dosyaya 23.03.2012 havale tarihli bir iyileştirme projesinin sunulduğu ve aynı bilirkişi heyetinden bir kök ve bir de ek rapor alındığı görülmüştür. 07.07.2011 tarihli bilirkişi raporunda, şirketin borca batıklık durumunun artarak devam ettiği, iyileştirme projesinin inandırıcı olarak değerlendirilemeyeceği, borçların ödenmesine odaklanıldığı, aktiflerdeki gerilemenin gözardı edildiği, en az 1.000.000,00 TL sermaye artışının sağlanması gerektiği belirtilmiştir. Bunun üzerine tekrar bir iyileştirme projesi hazırlanmış ve 1.005.000,00 TL sermaye artışı taahhüt edilmiştir. Taahhüt edilen sermaye artşının ancak 251.125,00 TL'lik kısmı öngörülen süre geçirildikten sonra yerine getirilmiştir. Bilirkişi ek raporunda, hem yeni iyileştirme projesinin iyimser bir yaklaşıma dayandığı vurgulanmış, önceki projeye kıyasla daha ciddi ve inandırıcı olduğu belirtilmiş, hem de bu projenin özellikle nakit akışı sağlanmadan şirketin borca batıklık durumundan kurtulması için yeterli olmadığına, "mali durumda sürdürülebilir bir iyileşme yönünden, temel faaliyet sonuçları itibariyle gerçekleşmelerin dinamik olarak takibi ve özellikle nakit akımına yönelik önlemlerin zamanında hayata geçirilebilmesi büyük önem taşımaktadır" denilerek işaret edilmiştir. Mahkemece, bilirkişilerin iyileştirme projesini ciddi ve inandırıcı buldukları kabul edilerek karar verilmiş ise de, varılan sonuç raporların gerekçesi ile uyumlu değildir. Zira, bilirkişiler genel olumsuz tabloyu tekrarlamışlar, fakat önceki rapora göre daha somut öngörüler içerdiğinden ciddi ve inandırıcı bulduklarını belirterek farklı bir sonuca varmışlardır.

Öte yandan, dosyaya sunulan bilançolara göre şirketin, ortaklarına 125.490,50 TL, personele ise 73.953,71 TL borcunun olduğu personele olan borcunun önceki yıllara göre arttığı görülmektedir. Şirketin zarar etttiği de bilirkişilerce açıklanmıştır. Ayrıca ek iyileştirme projesinde belirtilen işlerin büyük çoğunluğu gerçekleşmesi ihtimale dayalı soyut nitelikte öngörülerdir. 7.maddenin a,b,c,d ve e bentlerinde ise somut işlerle ilgili gelir tahminleri beyan edilmiş olup, bunların muhtemel gerçekleşme tarihleri gelmiş olduğundan, bilirkişi

raporunda değinildiği üzere, nakit akışı yönünden bir değerlendirme yapılmasında zorunluluk olduğu gibi şirket ortağı....'ın hissesi bulunduğu alışveriş merkezinden elde edilecek gelirle ilgili taahhüdünün ve şirketin hissesi bulunan taşınmazda yapılan işyerlerinden elde edilecek gelirin de gerçekleşip gerçekleşmediği üzerinde durulmalıdır.

Yukarıda açıklanan hususlar tartışılıp, açıklanmadan şirketin borca batık olduğu ve iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı olduğunun kabulü mümkün değildir. Bu itibarla, şirket varlıklarının rayiç değerlerinin ve bu kapsamda borca batıklığın tesbiti, bu şartın yerine geldiğinin anlaşılması halinde de iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı olup olmadığının, somut verilere dayalı olarak, bilimsel şekilde değerlendirilmesi hususunda, alanında uzman bir bilirkişi heyetinden rapor alınması ve oluşacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve hatalı değerlendirmelerle yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle müdahil İş Bankası A.Ş. temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 24.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3731, Karar No: 2010/4849, Tarih: 29.04.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/3731 E.  ,  2010/4849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 14.12.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.04.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

Nizalı taşınmazın Pozantı ilçesi Akçatekir Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında Beşoluk, Elmalı Boğazı, Nanelik, Topakardıç, Boyun, İladinli, Gedik, Büyük Kır ve Küçük Kır adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, nizalı yere yakın mesafede Huzur mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.01.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

Nizalı taşınmazın bulunduğu bölge herkezce bilinen maruf ve meşhur “Tekir yaylasıdır” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet

verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin kadim yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “Maruf ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu Tekir Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin Çukurovaya nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık yapı olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.

Mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırılık yoktur. Davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 03.06.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış

taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

09.03.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gereçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 29.04.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8497, Karar No: 2024/9409, Tarih: 02.12.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/8497 E.  ,  2024/9409 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/546 Esas, 2024/562 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İzmir 12. Sulh Hukuk Mahkemesinin 03.05.2012 Tarihli ve 2012/407 Esas, 2012/283 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış, kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi 04.12.2023 tarihli dilekçesinde, .... Mahallesi ... Sokak No:26/2 Merkez/Bayburt adresine kısıtlı ile birlikte taşındıklarını, ikamet değişikliğine izin verilerek dosyanın Bayburt Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 08.01.2024 tarihli ek kararıyla, kısıtlının yerleşim yeri adresininin değiştirilmesine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

B. Bayburt Sulh Hukuk Mahkemesinin 14.05.2024 Tarihli ve 2024/546 Esas, 2024/562 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı hakkında yerleşim yeri değişikliği için izin ve yetki verildiğine dair kararının bulunmadığı ve kısıtlının dava tarihindeki yerleşim yeri adresinin Göksu Mahallesi 690/8 Sokak No:8 İç Kapı No:5 Buca/İzmir olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun'un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesi için vesayet makamı olan İzmir 12. Sulh Hukuk Mahkemesince vasinin talebi üzerine 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı bulunduğuna göre vesayet dosyasının takibi ile İzmir 12. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesi için vesayet makamı olan İzmir 12. Sulh Hukuk Mahkemesince vasinin talebi üzerine 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı bulunduğuna göre vesayet dosyasının takibi ile İzmir 12. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İzmir 12. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,02.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1195, Karar No: 2015/5522, Tarih: 17.11.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/1195 E.  ,  2015/5522 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/50444

MAHKEMESİ : Vezirköprü Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 04/12/2013, 2013/75 (E) ve 2013/115 (K)

SUÇ : Kasten öldürme

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık D.. C..'un kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yasal savunmaya yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, olay günü sanık ile maktulün ayrı ayrı hayvan otlattıkları, sanığın hayvanlarına bakıp döndüğü sırada maktul ve tanık Ahmet'in yanından geçerken küfür ettiği, bunun üzerine maktulün sanığa yaklaşarak kime küfür ettiğini sorduğu, sanığın "sana küfrettim" deyip sopayla da vurması üzerine, maktulün sanığa nacak olarak tabir edilen küçük balta ile saldırdığı, ilk darbenin alın bölgesine isabet edip 10 cm'lik bir kesiye neden olduğu, maktulün ikinci kez vurarak sanığın ensesinde ikinci bir kesiye neden olduğu, bu arada sanığın maktulün elindeki nacağı tutup, maktulü defalarca bıçakladığı ve öldürdüğü anlaşılan olayda; her ne kadar ilk haksız hareketin sanık tarafından başlatıldığı ve sopayla vurmak şeklinde devam ettirildiği anlaşılmış ise de, maktulün bu eyleme tepki olarak geliştirdiği nacaklı saldırının etki-tepki dengesini bozduğu, maktulün sanığa yönelik iki nacak darbesi ile gerçekleşen eyleminin meşru müdafaa sınırları .../...

içerisinde kaldığının kabulünün mümkün olmadığı ve sınırı aştığı gözetilip, haksız tahrikte dengenin sanık lehine bozulmasına bağlı olarak TCK'nun 29.maddesi uyarınca asgari düzeyde haksız tahrik indirimi uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, re'sen de temyize tabi hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 17/11/2015 günü üye Savaş Yıldırım'ın onama yönündeki karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3155, Karar No: 2014/5771, Tarih: 24.02.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/3155 E.  ,  2014/5771 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/131300

MAHKEMESİ : Bursa 11. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/07/2010

NUMARASI : 2008/1282 (E) ve 2010/967 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık ve suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; 22,60 TL çalan sanık Hakan ve suça sürüklenen çocuk Sezer hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocuk S.. S..'ın suç tarihinde henüz 18 yaşını ikmal etmediği ve suç tarihinden önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olması nedeniyle TCK'nın 50/3. maddesi gereğince hakkında hükmedilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın aynı kanunun 50/1 maddesi gereğince adli para cezası ya da diğer tedbirlerden birine çevrilmesi zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocuk S.. S..'ın suç tarihinde henüz 18 yaşını ikmal etmediği ve suç tarihinden önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olması nedeniyle TCK'nın 50/3. maddesi gereğince hakkında hükmedilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın aynı kanunun 50/1 maddesi gereğince adli para cezası ya da diğer tedbirlerden birine çevrilmesi zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

3-Sanık Hakan ve suça sürüklenen çocuk Sezer'in iştirak halinde işledikleri suç nedeniyle yargılama giderlerinin ayrı ayrı yükletilmesi gerektiği halde 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı olarak hangi sanık olduğu belirtilmeden sanıktan alınmasına karar verilmesi suretiyle infazda karışıklığa neden olunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık H.. A.. ve sanık S.. S..'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 24.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5177, Karar No: 2025/1728, Tarih: 18.02.2025

**12. Ceza Dairesi         2023/5177 E.  ,  2025/1728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2022/804 Değişik İş

SUÇLAR : Kişilerin huzur ve sükununu bozma

KARAR : İtirazın reddine dair mercii kararı

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Ortaca Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 19/09/2018 tarihli ve 2017/5099 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Fethiye Sulh Ceza Hâkimliğinin 16/02/2022 tarihli ve 2022/804 Değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 94660652-105-48-35022-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.06.2023 tarihli ve KYB-2023/61505 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.06.2023 tarihli ve KYB-2023/61505 sayılı Kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, Fethiye Sulh Ceza Hâkimliğince, ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın müştekiye 19/07/2019 tarihinde tebliğ edildiği, UYAP'tan yapılan incelemede vatandaş portaldan 02/02/2020 tarihinde dosyanın müşteki tarafından görüldüğü, itiraz dilekçesinin ise 18/01/2022 havale tarihi ile Fethiye Sulh Ceza Hâkimliğine sunulmak üzere Ortaca Cumhuriyet Başsavcılığına verildiği, bu halde itiraz dilekçesinin 15 günlük yasal sürenin bitiminden sonra verildiği gerekçesiyle itirazın reddine karar verilmiş ise de,

Somut olayda, Ortaca Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 19/09/2018 tarihli ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın müştekiye 19/07/2019 tarihinde tebliğ edildiği, dosyada yer alan 18/01/2022 tarihli müştekiye ait dilekçenin anılan Hâkimlik tarafından itiraz dilekçesi olarak değerlendirildiği, ancak müştekinin 02/08/2022 tarihli kanun yararına bozma dilekçesinin ekinde sunduğu, Fethiye Sulh Ceza Hâkimliğine gönderilmek üzere Marmaris Cumhuriyet Başsavcılığına sunulan, yazı işleri müdürünün kaşesinin yer aldığı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara itiraz niteliğinde olan 03/07/2019 tarihli dilekçesinin mevcut olduğu, söz konusu dilekçenin dosya arasına alınmaması veya sistem üzerinden taranmaması sebebiyle Fethiye Sulh Ceza Hakimliği tarafından incelenemediği, bu hususta müştekinin kusurunun bulunmadığı cihetle, 03/07/2019 tarihli dilekçenin süresi içerisinde verilmiş itiraz dilekçesi olarak değerlendirilmek suretiyle, itirazının süresinde kabul edilerek, esastan inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE