muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8564, Karar No: 2021/1219, Tarih: 16.02.2021

**14. Ceza Dairesi         2016/8564 E.  ,  2021/1219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, şantaj

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü.

Suça sürüklenen çocuk hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Mahkemece müsnet suçtan dolayı 5237 sayılı TCK’nın 103/2.maddesi uyarınca belirlenen temel cezanın eylemlerin zincirleme şekilde gerçekleştirilmesinden dolayı aynı Kanunun 43/1. maddesi ile artırılması neticesinde bulunacak miktarın mağdurenin ruh sağlığının bozulmasından dolayı aynı Kanunun 103/6. maddesi ile belirlenecek cezaya eklenmesi gerekirken yazılı şekilde kademeli uygulama yapılması sonuç ceza miktarının doğru belirlenmesi nedeniyle bozma nedeni yapılmamıştır.

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, eleştiri dışında hükmedilen cezanın nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

Suça sürüklenen çocuk hakkında şantaj suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Oluşa uygun kabule göre olay tarihinde on beş-on sekiz yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği şantaj suçunun 5237 sayılı TCK'nın 107/1 maddesinde düzenlenip, öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla aynı kanunun 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 5 yıl 4 aylık olağan dava zamanaşımı süresine tabi bulunduğu ve zamanaşımı en son kesen 13.03.2014 tarihli mahkumiyet hükmü ile inceleme günü arasında bu sürenin geçtiği anlaşıldığından, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, suça sürüklenen çocuk hakkında müsnet suçtan görülen kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE,

Suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Mahkemece kurulan hükmün Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, ulaşılan kanaat, suça sürüklenen çocuğun suç oluşturduğu sabit görülen fiili ile bunun hukuki nitelendirmesinin yapılması suretiyle delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği halde bu ilkelere uyulmaksızın yazılı şekilde gerekçesiz hüküm kurulması suretiyle Anayasanın 141 ve 1412 sayılı CMUK'nın 308/7. maddelerine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, esası incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 16.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5127, Karar No: 2024/6990, Tarih: 01.10.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/5127 E.  ,  2024/6990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/907 Esas, 2023/1004 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 3. Asliye Hukuk Mahkemesi (Fikri Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2022/53 E., 2022/415 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketinin 40 yılı aşkın süredir Türkiye'nin en büyük entegre piliç eti üreticisi olduğunu, müvekkilinin, “...” ibaresini içeren onlarca markasının bulunduğunu, davalının, 29. sınıfta 2019/57215 sayılı “...” markasını tescil ettirdiğini, müvekkiline gelen şikâyetlerde ve piyasa araştırmasında, davalının “...” markasını "... piliç" biçiminde taklit ettiğinin tespit edildiğini, müvekkiline ait markanın yazı karakteri, logo, renk, arka plandaki fontlar ve marka formatının davalı tarafından kopyalandığını, davalının, müvekkiline ait markaların tanınmışlığından yararlanmaya çalıştığını, davalıya ihtarname gönderilmesine rağmen markanın kullanılmaya devam ettiğini, müvekkiline ait markaları ile davaya konu markanın, aynı veya ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğunu, markaların aynı türdeki mallarla ilgili olduğunu, müvekkiline ait markanın tanınmış marka olduğunu, davalının, piyasadaki kullanımlarında markasını müvekkiline ait markaya birebir benzeterek kullandığını, bu durumun kötüniyet ve haksız yarar sağlama amacını ortaya koyduğunu ileri sürerek davalı adına tescilli 2019/57215 sayılı markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı tarafından marka işlem dosyası aşamasında ileri sürülen itirazların reddedildiğini, markanın taklit edildiği iddiasının gerçeği yansıtmadığını, müvekkilinin müşterilerinin, dönerci, lokanta ve fabrikalar olduğunu, bu kişilerin ürünün adı değil müvekkilinin sağladığı sağlık ve taze ürün sunulmasına yönelik hizmet anlayışı olduğunu, müvekkilinin tabela, poşet, baskılı kağıt, kartvizit vb. bir kullanımının bulunmadığını, satım yaptığı tek yerin kendi işletmesi olduğunu, davacı markasındaki unsurların evrensel olduğunu, markaların benzer olmadığını, müvekkiline ait markada “...” ibaresinin yanına “...” ibaresinin eklendiğini, markaların benzer olmadığını, “...” ibaresinin “tavuk” sektöründe ürün adı, içeriği yahut tanıtımı ile ilgisinin bulunmadığını, kötüniyet iddiasının yerinde olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince; taraf markaları arasında “...” ve “Pİ” ibaresi bakımından farklılıkların bulunduğu, bu farklılıkların ilk bakışta tereddütsüz şekilde göz ardı edilmesinin mümkün görülmemesi karşısında markaların 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendi anlamında aynı/ayırt edilemeyecek kadar benzer olmadığı, 6769 sayılı Kanunun 6 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca davaya konu marka ile davacı muterize ait markalar arasında görsel ve işitsel benzerlik bulunması, markaların hedef tüketici kitlesinin en azından bir kısmının dikkat seviyesinin düşük olması, iltibasın, sadece alıcıların belirli bir mal veya hizmet yerine başka mal veya hizmeti almak istemeleri halinde değil; alıcıların mal veya hizmetlerin birbirinden farklı olduklarını anlamalarına rağmen bunların kaynağının aynı işletme olduğuna ve malları satan yahut hizmetleri sunanlar arasında idari veya ekonomik bağlılık olduğuna inanmaları halinde de varlığının kabul edilmesi, işitsel veya görsel bir benzerlik ve hatta genel görünüş açısından umumi intiba olmasa bile davaya konu markanın halk tarafından iki marka arasında bir bağlantı kurulması ve hatta çağrıştırması dahi karıştırılma ihtimali için yeterli bir ölçü olarak kabul edilmesi, iltibas bulunduğunun kabulü için işaretin marka ile bağlantı kurulmasına ve düşünsel olarak markayı çağrıştırmasına elverişli olmasının yeterli olması karşısında davaya konu marka başvurusunda bulunan “Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri” emtiaları bakımından 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası bağlamında iltibas ihtimali bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalı adına 2019/57215 sayı ile tescilli "..." markasının 29. sınıf içeriğinde yer alan "et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile işlenmiş her nevi et ürünleri " açısından sınırlı olarak kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince; Mahkemece delillerin değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı, Mahkemece aldırılan bilirkişi raporundaki tespit ve değerlendirmelerin dosya içeriğine ve mevzuata uygun olduğu, Mahkemenin kanıtları taktirinde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6769 sayılı Kanun'un 6 nci maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6769 sayılı Kanun'un 6 nci maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderini temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine, 01.10.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4948, Karar No: 2008/5520, Tarih: 17.04.2008

**2. Hukuk Dairesi         2008/4948 E.  ,  2008/5520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

#Temyiz isteğinde bulunanın \*...Aile mahkemesi aracılığı ile gönderdiği dilekçesinden temyiz harcı alınmadığı anlaşılmıştır. Bu dilekçenin temyiz defterine kayıt edildiği yönünde bir açıklamada bulunmamaktadır. Harca tabi olmasına karşın harç alınmadan temyiz defterine kayıt edilen temyiz dilekçesi hakkında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 2494 sayılı yasa ile değişik 434 maddesinin 2. fıkrası hükmü benzetme yoluyla uygulanır. Bu durumda temyiz isteği dilekçenin temyiz defterine kayıt edildiği tarihte yapılmış sayılır. Ancak temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir (YİBGK K.25.1.1985 gün 5/1 Sayılı). O halde söz konusu temyiz dilekçesinin süresi içinde mahkemenizin veya başka bir mahkeme kanalı ile gönderildiğine göre gönderildiği yer Mahkemesine kayıt edilip edilmediğinin araştırılması; on beş günlük temyiz süresi içinde temyiz, muhabere veya esas defterlerinden birine kayıt edilmiş ise harcın tamamlattırılması, aksi halde durumu tesbit eden tutanakla birlikte gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE oybirliğiyle karar verildi. 17.04.2008
Yargıtay — Esas No: 2024/6447, Karar No: 2025/1198, Tarih: 17.02.2025

**8. Hukuk Dairesi         2024/6447 E.  ,  2025/1198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2014/457 Esas, 2018/761 Karar

KARAR : Davanın kabulüne

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiş olup, kararın davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3116 sayılı Kanuna göre 10.06.1944 tarihinde ilk orman tahdidinin yapıldığı ve 27 Ocak 1945 tarihli ve 5916 sayılı Resmi Gazete'de tahdit zabıtnamesinin ilan edildiği, 4785 sayılı Kanun'un 1 inci maddesi gereğince dava konusu yerin devletleştirildiği, 16.07.1960 tarihinde 5602 sayılı Kanun uyarınca 2737 parsel olarak Öğre Dağı Devlet Ormanı vasıflı taşınmaz olarak Hazine adına tespitinin yapıldığı, bu tespitten sonra Beynam köyünün güney komşusu ve o yıllarda Bala ilçesine bağlı köy olan ... köyünde 23.05.1959 tarihinde yapılan tapulama çalışmalarında; Ankara ili Gölbaşı ilçesi ... köyü 271 parsel sayılı, 1935,50 metrekare ve bahçe vasfı ile senetsizden gerçek kişiler adına tescilinin yapıldığı ve kadastro tespitinin 07.10.1963 tarihinde kesinleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

Davacı ... İdaresi vekili dava dilekçesinde, davalılar adına kayıtlı Ankara ili Gölbaşı ilçesi ... köyü 271 parsel sayılı taşınmazın kesinleşmiş orman tahdit tutanak ve haritalarına göre Beynam Öğre Dağı Devlet Ormanı sınırları içinde kaldığının tespit edildiğini, ancak Beynam köyünün güney komşusu ve o yıllarda Bala ilçesine bağlı köy olan ... köyünde yapılan arazi kadastrosu esnasında Beynam öğre dağı devlet ormanı sınırları dikkate alınmayarak dava konusu parselin oluşturulup, zilyetlik hakkı iddiasıyla senetsizden tapuya tescilin yapıldığını, kadastrosu kesinleşmiş alanlarda ikinci kadastro işlemi vukunda, ikinci kadastro işlemi hangi aşamada bulunursa bulunsun hukuken geçersiz olduğundan taşınmazın orman sınırları içinde kalan kısmının tapusunun iptali ile orman vasfı ile Hazine adına tapuya tescilini istemiş, davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Dava, orman olduğu iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Dava, orman olduğu iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; dava konusu 271 parsel sayılı taşınmazın 3116 sayılı Kanuna göre yapılmış ve kesinleşmiş orman tahdit sınırları içerisinde kaldığı, 1958 yılında senetsizden tespitinin yapılmasının haksız olduğu, özel mülke dönüştürülemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulü ile, Ankara ili Gölbaşı ilçesi ... köyü 271 parsel sayılı taşınmazda davalı ... oğlu ...'nın 72/108 payına ilişkin tapu kaydı ile diğer davalılar murisi ... oğlu ... adına olan 1/3 paya ilişkin tapu kaydının iptali ile taşınmazın orman vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, kararın davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 20.Hukuk Dairesince, ilk derece mahkemesince yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli görülmeyerek, yeniden orman araştırması yapılması için hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1944 yılında 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan ve kesinleşen orman kadastrosu bulunduğu, 16.07.1960 tarihinde düzenlenen Tapulama Tutanağına göre 2767 parsel numarasıyla kayıtlı taşınmazın 1.601,00 hektar yüzölçümlü olarak Hazine adına tespitinin yapıldığı, iktisap sebebinde "tapu kaydı vechile.... 10.06.1944 tarihinde 2 numaralı Orman Tahdit Komisyonunca tahdidi yapılarak ve 4785 Sayılı Orman Kanununun 1. maddesi gereği Devletleştirilmiş ve o tarihten beri de Maliye Hazinesi'nin hukuk ve tasarrufu altında bulunduğu sabit bulunmakla Maliye Hazinesi adına tespiti yapıldı" denildiği, tapulamaya itiraz sonrasında Yargıtay 7. Hukuk Dairesi'nin 18.09.1964 tarihli ve 1964/6245 Esas, 5114 Karar sayılı ilamı ile "nizalı parselin tahdit görmüş orman olarak tapulama dışı bırakılması şeklinde düzeltilerek hükmün onanmasına" karar verildiği, hükmün 25.11.1964 tarihinde kesinleşerek, 26.11.1964 tarihinde 1.601,00 hektar yüzölçümü ve Öğre Dağı Ormanı niteliğiyle Hazine adına hükmen tescil edildiği, harita mühendisi ve serbest orman yüksek mühendisi bilirkişilerin müşterek raporuna göre; arazide alınan koordinatlara göre çizilen krokinin orman tahdit haritasına aplikesinde 1-47-1 nolu orman tahdit noktaları ile çevrili öğre dağı orman sınırlarının 26-27 nolu OTN noktalarına göre 6831 sayılı Orman Kanunu (6831 sayılı Kanun) kapsamında tamamen orman sayılan yerlerden olduğu, zilyetlikle kazanımın mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, Ankara ili Gölbaşı ilçesi ... Mahallesi eski 271 yeni 122474 ada 1 parsel sayılı taşınmazda davalılara ilişkin tapu kaydının iptali ile taşınmazın orman vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı ... temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

269,85 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 345,55 TL'nin temyiz eden davalıdan alınmasına,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

17.02.2025 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16914, Karar No: 2015/22699, Tarih: 21.12.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/16914 E.  ,  2015/22699 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili ve davalılar ... ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) 07.04.2010 günü gerçekleşen iş kazasında yaşamını yitiren sigortalının hak sahiplerine bağlanan ölüm gelirleri nedeniyle uğranılan Kurum zararının davalılardan teselsül hükümlerine göre rücuan alınmasına ilişkin davanın mahkemece yapılan yargılamasında düzenlenen bilirkişi raporuyla, kazanın oluşunda davalı işveren... … Şti.’nin %60, davalı ...’in %5, davalı ...’in %10, davalı ...’nun’in % 5, sigortalının %20 oranında kusurlu oldukları saptanmıştır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir.

Anlaşılacağı üzere 21/1. Maddede işverenin, 21/4. maddede üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bu maddelere göre açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir.

Söz konusu Kanunun 141 – 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya

Söz konusu Kanunun 141 – 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya

kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.