muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/7850, Karar No: 2007/7309, Tarih: 01.05.2007

Gerçekten davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanunun ve 2. ve 11. maddelerine göre bir işveren emrinde hizmet akdine göre eylemli biçimde çalışan kişiler sigortalı sayılır ve bu sigortalıların Yasanın 11. maddesinde gösterilen biçimde herhangi bir zarara uğramaları halinde olay iş kazası olarak kabul edilir.

Bu durumda bir iş kazasından söz edebilmek için, öncelikle, aradaki ilişkinin hizmet akdine dayalı olduğunun belirlenmesi gerekir. Hizmet akdinin unsurları; 1-Hizmetin belirli veya belirli olmayan bir zaman içinde görülmesi, 2-Hizmet akdinin konusu olan edimin işverene ait işyerinde yerine getirilmesi 3-Edimin ifası sırasında işverenin denetim ve gözetimi altında bulunması 4-Edimin ücret karşılığında yapılması ve ücretin zaman esası üzerinden saptanmasıdır. Bağımlılıktan amaç işçinin işveren emir ve buyruğuna girmesi ve çalışmasını işverenin talimatı üzerine yürütmesidir. Zaman unsuru ise de bu çalışmanın günlük belli periyotlar içerisinde cereyan etmesidir.Ücret zaman itibariyle olmayıp yapılan işe göre verildiği takdirde dahi belirli ya da belirli olmayan bir zaman için alınmış veya çalışılmış oldukça hizmet akdi yine mevcuttur. Zaman ve bağımlılık unsurlarını birlikte gerçekleştirecek biçimde çalışmanın varlığı halinde aradaki ilişkinin hizmet akdine dayalı olduğunun kabulü gerekir

İstisna akdinde ise; bir eserin ücret karşılığında yaratılması söz konusudur. İstisna akdinde ücretin tespitinde eser göz önünde tutulur. İş sahibinin talimat verme yetkisi ise, elde edilecek sonuç içindir.

Somut olayda davacılar murisinin akaryakıtı işverence karşılanan traktörüyle işverenin belirlediği alanlarda ve sürede çalıştığı açıktır. Her ne kadar sözleşme 25 günlük ise de sözleşmede öngörülen sürenin bitiminden sonrada aynı nitelikteki çalışmanın sürdürülmesi karşısında taraflar arasındaki akdin belirsiz süreli hale dönüştüğü ortadadır. Davacılar murisi ile davalı işverenlik arasında hizmet akdinin ayrıca unsurlarından olan zaman ve bağımsızlık unsurunun bulunduğu, dosyadaki bilgi ve belgelerle tanık anlatımlarından açıkça anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca da, davacılar murisinin davalı işyerindeki çalışmasının fiili duruma göre hizmet akdine dayalı olduğunun, giderek ölümü ile sonuçlanan kazanın iş kazası olduğunun kabulü gerekirken, istisna akdine dayalı olarak iş yaparken kaza geçirdiğinden bahisle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davalılar yararını takdir edilen duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacıya iadesine, 01.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5298, Karar No: 2012/4680, Tarih: 13.03.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/5298 E.  ,  2012/4680 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile 1-...adına Av. ... 2-... aralarındaki dava hakkında ... verilen 08.12.2011 günlü ve ... sayılı hükmün temyizen incelenmesi davalılardan ... Başkanlığı vekili tarafından istenilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

Bazı maddeleri dışında 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 Sayılı Kanunun 3. maddesi ile değişik 7201 Sayılı Tebligat Kanunu’nun 10/2. maddesine göre “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.”; Yine, 6099 sayılı Kanunun 5. maddesi ile 7201 sayılı Kanunun 21. maddesine eklenen ikinci fıkrasına göre, “Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.”; Yine, 6099 sayılı Kanunun 9. maddesi ile değişik 7201 sayılı Kanunun 35. maddesinin ikinci fıkrasına göre, “Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.” düzenlemelerine yer verilmiştir.

Tüm bu düzenlemeler gözetildiğinde, artık, adres kayıt sisteminde yazılı adresi bulunanlara, 7201 sayılı Kanunun 35. maddesine göre tebligat yapılamayacak olup; bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, adres kayıt sisteminde yazılı adresine, 21. maddenin ikinci fıkrasına göre tebliğ yapılması gerekecektir.

Somut olaya ilişkin olarak, gıyabi hükmün davalılardan işverenin, adres kayıt sisteminde yazılı olup-olmadığı araştırılmaksızın, dava dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliğ edilip, sonrasında çıkarılan tebligatların bila döndüğü ve muhtarlıkta da yazılı olmadığı belirtilen “...” adresine, Kanunun 35. maddesine göre tebliği usulsüz olup;

Somut olaya ilişkin olarak, gıyabi hükmün davalılardan işverenin, adres kayıt sisteminde yazılı olup-olmadığı araştırılmaksızın, dava dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliğ edilip, sonrasında çıkarılan tebligatların bila döndüğü ve muhtarlıkta da yazılı olmadığı belirtilen “...” adresine, Kanunun 35. maddesine göre tebliği usulsüz olup;

Mahkemece; davalılardan işverenin, yapılacak araştırma ile adres kayıt sisteminde yazılı adresine usulünce tebliğ edilerek; temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3.maddesi gereği, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra; anılan davalının, adres kayıt sisteminde kayıtlı olmadığının anlaşılması durumunda, önceki adresine Kanunun 35. maddesine göre yapılan tebliğ geçerli olacağından, başkaca bir şey yapılmaksızın gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 13.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14368, Karar No: 2022/8968, Tarih: 18.05.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/14368 E.  ,  2022/8968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar ile davalı ... vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl ve birleştirilen dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacılar ile davalı ... vekillerince temyiz edilmiştir.

Uyulan bozma ilamı doğrultusunda, dava konusu taşınmazın davalı ...’nın sorumluluğunda olan 3.741,39 m²'lik kısmında davacılar payına düşen kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat bedeli 583.189,17-TL olduğu halde 556.770,71-TL olarak kabulü doğru değilse de; taleple bağlı kalınarak karar verildiğinden, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır. Ancak;

1-Birleştirilen dava yönünden davalı ... aleyhine hükmedilen bedele birleştirilen dava tarihi olan 16.05.2013 tarihinden itibaren faiz işletilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Birleştirilen dava yönünden dava konusu taşınmazın davalı ...’nın sorumluluğunda olan 3.741,39 m²'lik kısmının tapusunun iptali ile davalı idare adına tesciline karar verilmesi gerekirken tapusu iptal edilen alanın hatalı gösterilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının birleştirilen davaya ilişkin 2 numaralı bendinin;

a) 2. paragrafından (dava) kelimesinin çıkartılmasına, yerine (birleştirilen dava tarihi olan 16.05.2013) ibaresinin yazılmasına,

b) 3. paragrafından (kıyı kenar çizgisinin kuzeyinde beyaz renkle belirtilen 3.575,08 m2) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (...’nca el atılan 174,61m2lik kısım dışında 3.741,39m2) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, 18/05/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5223, Karar No: 2024/1512, Tarih: 06.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5223 E.  ,  2024/1512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/429 E., 2023/664 K.

DAVA TARİHİ : 26.02.2020-12.03.2020

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Polatlı Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/152 E., 2022/82 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı olarak açılan boşanma davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı-davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

... kadın vekili dava ve cevaba cevap dilekçelerinde özetle; erkeğin alkol ve uyuşturucu kullandığını, fiziksel şiddet uyguladığını, küfür ve hakaret ettiğini, "annemin sözünden çıkarsan öldürürüm" diyerek tehdit ettiğini, 4-5 yıl önce kadının annesine hakaret ettiğini, ailesi ile görüştürmediğini, kadını kovduğunu ve eve dönmemesi hususunda tehdit ettiğini, ortak çocuğun doğumuna gelmediğini ve hastane masraflarını karşılamadığını, çocuğunun maddî ihtiyaçları ile ilgilenmediğini ve madde etkisindeyken çocuğun üstüne düşüp kalça kemiğinin kırılmasına neden olduğunu iddia ederek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, çocuk yararına aylık 750,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; erkek hakkındaki iddiaların doğru olmadığını, kadının erkeğe ve ailesine hakaret ettiğini, tartışmalarda boşanmakla tehdit ettiğini, sürekli evi terk ettiğini, ailesinin müdahalelerine sessiz kaldığını, en son olayda ev işleri konusunda öneride bulunan erkeğin annesi ve eşi ile tartışıp evi terk ettiğini, taraflar arasında daha önceden görülen boşanma davasının reddedildiğini, karardan bir süre sonra tarafların barışıp bir araya geldiklerini, tarafların barıştığı dönemde erkeğin felç geçirdiğini ve kadının eşi ile ilgilenmeyip en son eşi ve kayınvalidesi ile tartışıp evden ayrıldığını iddia ederek kadının davasının reddini istemiş, karşı davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin babaya verilmesine, çocuk yararına aylık 500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına ve erkek yararına yasal faizi ile birlikte 50.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri taraflardan beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığı, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda eşine fiziksel şiddet uygulayan, alkol ve madde kullanan, madde etkisi altındayken eşine küfür eden ve argo kelimeler kullanan ve eşi ve çocuğuyla ilgilenmeyen erkeğin ağır kusurlu, evliliğin son döneminde felç geçiren eşine "sen artık bir işe yaramazsın bana bakamazsın" diyerek evden ayrılan ve eşi felç geçirdikten sonra onunla ilgilenmeyen kadının az kusurlu olduğu; boşanma sebebiyle mevcut veya beklenen menfaatleri zedelenen ve kişilik hakları saldırıya uğrayan kadın eş yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi gerektiği, kadının boşanmakla yoksulluğa düşeceği, uzman raporu, ortak çocuğun yargılama sürecinde annesi yanında yaşaması ve uzmana verdiği beyanlar dikkate alındığında çocuğun velâyetinin anneye verilmesinin üstün yararına olacağı ve velâyet kendisine verilmeyen eşin çocukların bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmakla yükümlü olduğu gerekçesi ile; her iki davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuk Nermin'in velâyetinin anneye verilmesine, çocuk ile baba arasında kişisel ilişki kurulmasına, çocuk yararına aylık 350,00 TL tedbir ve 750,00 TL iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 400,00 TL tedbir ve 600,00 TL yoksulluk nafakası ile 20.000,00 TL maddî, 10.000,00 TL manevî tazminata ve erkeğin manevî tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar, nafakalar ve velâyet düzenlemesi yönlerinden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile, istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar, nafakalar ve velâyet düzenlemesi yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar, nafakalar ve velâyet düzenlemesi yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava karşılıklı açılan boşanma davası olup erkeğin davasındaki boşanma hükmü kadın tarafından istinaf kanun kanun yoluna başvurulmamak suretiyle kesinleşmiş olmakla, uyuşmazlık kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar, kadın ve ortak çocuk yararına hükmedilen nafakalar ve velâyet düzenlemesi noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu, 174 üncü, 175 inci ve 182 nci maddesi, 327 ve 328 inci maddelerinin birinci fıkraları, 330 uncu ve 336 ncı maddeleri. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle erkeğe kusur olarak yüklenen "eşine fiziksel şiddet uyguladığı, madde kullandığı ve madde etkisindeyken küfür ettiği ve eşi ile ilgilenmediği" vakıalarının taraflar arasındaki reddedilen ilk boşanma davasından önce yaşanmış olması ve tarafların bu vakıalar sonrası barışıp bir araya gelmiş olması sebebiyle erkeğe kusur olarak yüklenmesinin doğru olmadığının ancak boşanmaya sebebiyet veren olaylarda yine de erkeğin ağır, kadının az kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre; davalı-davacı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Boşanmaya sebebiyet veren olaylarda sürekli olarak alkol kullanan ve ortak çocuk ile ilgilenmeyen erkek ağır, evliliğin son döneminde felç geçiren eşine "sen artık bir işe yaramazsın bana bakamazsın" diyerek evden ayrılan ve eşi felç geçirdikten sonra onunla ilgilenmeyen kadın az kusurlu olup, davalı-davacı erkek eşin bu kusurlu davranışları kadının kişilik haklarına saldırı teşkil etmemektedir. 4721 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin ikinci fıkrasındaki koşullar kadın yararına oluşmamıştır. O halde, kadın eşin manevî tazminat isteminin reddi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının kadın yararına hükmedilen manevî tazminat yönünden ORTADAN KALDIRILMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının kadın yararına hükmedilen manevî tazminat yönünden ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının kadın yararına hükmedilen manevî tazminat yönünden BOZULMASINA,

3.Davalı-davacı erkek vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

İstek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9081, Karar No: 2017/939, Tarih: 06.02.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/9081 E.  ,  2017/939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık yokluğunda verilen kararın ikamet adresine 11.09.2008 tarihinde yapılan tebliğ işleminin, o tarihte askerde olması nedeniyle usulen geçersiz olduğunu savunarak temyiz talebinde bulunmuş ve mahkemece de bu husus araştırılmadan dosya temyize gönderilmiş ise de; sanığın 05.01.2009 tarihinde mahsup dilekçesi verdiği, 08.01.2009'da ödeme emrini tebellüğ ettiği ve adli para cezasını da 06.04.2009 tarihinde infaz ettiği anlaşılmakla; bu kapsamda kararı öğrendiği ve Tebligat Kanununun 32. maddesi uyarınca yapılan tebligat geçerli sayıldığından, sanığın yasal süresi geçtikten sonra yaptığı 06.11.2015 tarihli vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 06.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18694, Karar No: 2012/18760, Tarih: 14.06.2012

**7. Ceza Dairesi         2009/18694 E.  ,  2012/18760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve erteleme

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Gıyabi kararın araç sahibi ...'e usulüne uygun tebliğinden sonra, temyiz edilmesi halinde temyiz dilekçesi eklendikten ve bu temyize ilişkin ek tebliğname de düzenlendikten sonra iadesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE 14.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5475, Karar No: 2018/5270, Tarih: 16.04.2018

**17. Ceza Dairesi         2017/5475 E.  ,  2018/5270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun yanında suç ortağı ile birlikte müştekiye ait evden 70,00-80,00 TL para çaldığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 16.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.