muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1527, Karar No: 2021/594, Tarih: 28.01.2021

İlk Derece Mahkemesince, CMR taşıma senedi suretlerinin davalıya ait emtianın taşınmasında davacının akdi taşıyıcı sıfatını ispatladığı, zira malın taşıyıcı kontrolünde olmasının CMR 4.maddesi gereği davacının akdi taşıyıcı sıfatı için yeterli bir delil olduğu, davalı tarafından dava dışı Erdem firmasına yapıldığı iddia edilen ödemelerin dava konusu taşımaya dair olduğunun ispat edilemediği, dava dışı Erdem firması taşıma işleri komisyoncusu sıfatı ile hareket etmiş ve navlunu tahsil etmiş bile olsa fiilen taşımayı yapan davacı ... onun taşıyıcısı Düz firmasına karşı davalının navlun ödeme yükümlülüğünün sona ermeyeceği, navlun miktarı bakımından fatura bedellerinin rayice uygun olduğu, davacının da navlun bedeli bakımından sözleşme kapsamında alacağının miktar itibarı ile sabit olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, takip tarihindeki davalının icra takip dosyasına yapmış olduğu itirazın iptali ile takibin 36.850 Euro üzerinden takip tarihindeki kur üzerinden hesaplanan 116.737,12 TL asıl alacak üzerinden aynen devamına, davacının fazlaya ilişkin talebinin reddine, asıl alacağa takip tarihinden itibaren değişen oranlarda avans faizi uygulanmasına, % 20 oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Karara karşı, davalı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davaya konu taşımanın yapılması için davalının dava dışı Erdem Lojistik firması ile anlaştığı, onun da davacı ile anlaştığı, dosya kapsamında mevcut davacı şirket yetkilisi olan ...’ın kollukta alınan beyanından dava dışı Erdem Lojistik firması ile yaptığı anlaşmadan davalının haberdar olmadığının anlaşıldığı, toplam 5 tır ile taşınan emtiadan 3 tırın alıcısına teslim edildiği, taşıma ücretinin ödenmemesi nedeniyle 2 tır emtianın alıcısına teslim edilmediği, CMR 13. madde uyarınca fiili taşıyıcı, taşıma bedeli ödenmedikçe alıcıya karşı hapis hakkını kullanabilecek ise de, davacı dava dışı (akdi taşıyan) Erdem Lojistik firması ile taşıma sözleşmesi akdetmiş olduğundan, taşıma ücretini de ancak kendi akidi olan dava dışı Erdem Lojistik firmasından isteyebileceği gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf talebinin kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 28.01.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12549, Karar No: 2010/13650, Tarih: 20.12.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/12549 E.  ,  2010/13650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : YARGILANMANIN YENİLENMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 349 parsel sayılı taşınmazın Karaburun Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/76 E ve 2005/100 sayılı kararı ile kıyı kenar çizgisi içinde kalması nedeniyle tescil harici bırakılmasına karar verildiğini ve bu kararın kesinleştiğini, taşınmazın tesciline dayanak olan aynı mahkemenin 1965/67 E. ve 1969/67 sayılı kararının kesin hüküm oluşturduğunu ileri sürerek, yargılamanın yenilenmesine ve anılan kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, yargılamanın yenilenmesi şartlarının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Önceki kararın kesin hüküm oluşturduğu nedeniyle yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulüne ilişkin olarak verilen karar, Dairece;"öteki temyiz itirazlarının reddine, ancak yargılamanın yenilenmesi isteğine yönelik dava bağımsız bir dava niteliğinde olup, iptali istenen ilamın taşınmazın aynına yönelik bulunduğu ve konusunu oluşturan hakkın değerinin belirlenebilir olduğu gözetilerek nispi harca tabi tutulması zorunludur. Ne varki, Hazine harçtan muaf olduğundan, harcın tamamlanmasına gerek olmadığı dikkate alınarak, belirlenecek değer üzerinden davacı yararına nispi vekalet ücreti tayini ile istek halinde de davacı tarafından yatırılan harcın iadesine karar verilmesi gerekirken, anılan hususun gözardı edilmesinin doğru olmadığı" gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak hüküm kurulmuştur.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalının, temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 20.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4758, Karar No: 2024/2757, Tarih: 28.02.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/4758 E.  ,  2024/2757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1974 E., 2020/2020 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimler kurulunun takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuk ve arkadaşının yolda mağduru çevirip bıçak zoruyla gömleğinin cebinde bulunan 50,00 TL parasını aldıkları olayda: suça sürüklenen çocuğun eylemi hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149/1-a-c-e 31/3,168/3 maddeleri kapsamında mahkûmiyet hükmü kurulmuş değer azlığı indirimi de uygulanmamıştır.

5237 sayılı Kanun'un "Daha az cezayı gerektiren hâl" başlıklı 150/2. maddesinde; "Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar inidirilebilir." denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise: "Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir." açıklamasına yer verilmiştir.,

5237 sayılı Kanun'un 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak "Değer azlığı", hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir." ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere. 5237 sayılı Kanun'un 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde "Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

5237 sayılı Kanun'un 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup. suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez. Hâkim indirim oranını 5237 sayılı Kanun'un 3. maddesinde öngörüldüğü üzere "İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı" olacak şekilde saptamalıdır.

5237 sayılı Kanun'un 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup. Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3. 5271 sayılı Kanun'un 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim. 5237 sayılı Kanun'un 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.'de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bunun gibi kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi hallerinde değer azlığı indiriminin yapılmaması hukuka, vicdana ve adalete de uygun olacaktır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, mağdurdan 50,00 TL parayı zorla alan suça sürüklenen çocuk hakkında paranın satın alma gücü ve günün ekonomik koşulları birlikte değerlendirildiğinde, verilen cezada değer azlığı indiriminin yapılması gerekir.

Açıklanan nedenlerle;

5237 sayılı Kanun'un 150/2. maddesiyle suça sürüklenen çocuğa verilen cezadan değer azlığı nedeniyle indirim yapılması hususunun gözetilmemesi, sebebiyle suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmüştür.

Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 11.12.2020 tarihli ve 2020/1974 Esas, 2020/2020 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve resen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun 'un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görüldüğünden hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 11.12.2020 tarihli ve 2020/1974 Esas, 2020/2020 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve resen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun 'un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görüldüğünden hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Nevşehir 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

28.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13341, Karar No: 2020/1397, Tarih: 06.02.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/13341 E.  ,  2020/1397 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

I-7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

II-Tebligat Kanununun“Tebellüğ edecek şahsın hasım olması” kenar başlıklı 39. maddesinde;“Bu kanun hükümlerine göre kendilerine tebliğ yapılması caiz olan kimselerin o davada hasım olarak alakaları varsa muhatap namına kendilerine tebliğ yapılamaz.” hükmü yer almaktadır.

1-Davalılardan ... ile ...''in bilinen en son adresine tebliğ edilmesi, bu adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adreslerine Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğin yapılması gerekirken, ilk seferde doğrudan 21/2. maddesine göre tebliği,

1-Davalılardan ... ile ...''in bilinen en son adresine tebliğ edilmesi, bu adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adreslerine Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğin yapılması gerekirken, ilk seferde doğrudan 21/2. maddesine göre tebliği,

2-Davalılardan ...’in 7201 sayılı Tebligat Kanununun 39. maddesine aykırı şekilde aynı konutta oturduğu belirtilen ablası davalı ...’na tebliği usulüne uygun olmadığından adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile temyiz süresinin beklenmesi, daha sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 06.02.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2105, Karar No: 2013/7265, Tarih: 25.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/2105 E.  ,  2013/7265 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b, 62/1, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık ile katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Türk Medeni Kanunu’nun 336. maddesi gereğince katılan küçük üzerindeki velayet hakkını tek başına kullanamayacağından mağdurun annesi ...’un 15.01.2009 tarihli sanıktan şikayetçi olmadığına dair beyanı tek başına hukuki değer taşımadığından 27.01.2009 tarihli dilekçesi ile aynı tarihli ifadesinde sanıktan şikayetçi olduğunu bildirmiş olması ve eşi ...’un 28.08.2009 tarihli savcılık ifadesinde sanıktan şikayetçi olduğunu bildirmiş olması karşısında; şikayet hakkının yasal süresi içinde kullanılmış olduğu görülmekle tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanığın, hakkında şikayet bulunmadığına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine, katılan vekilinin de sanık hakkında az ceza verildiğine ve sanığın bilinçli taksir halinde bulunduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 25/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12563, Karar No: 2010/13653, Tarih: 20.12.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/12563 E.  ,  2010/13653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : YARGILANMANIN YENİLENMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 8 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalması nedeniyle Karaburun Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/90 Esas ve 2004/158 karar sayılı ilamıyla tescil harici bırakılmasına dair verilen kararın kesinleştiğini, taşınmazın tesciline dayanak olan Karaburun Sulh Hukuk Mahkemesinin 1964/44 Esas ve 1964/56 karar sayılı ilamın kesin hüküm oluşturduğunu ileri sürerek, yargılamanın yenilenmesine ve anılan kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, yargılamanın yenilenmesi şartlarının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Önceki kararın kesin hüküm oluşturması nedeniyle yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulüne dair verilen karar, Dairece;"yargılamanın yenilenmesi isteğine yönelik dava, bağımsız bir dava niteliğinde olup, iptali istenilen ilamın taşınmazın aynına yönelik bulunduğu ve konusunu oluşturan hakkın değerinin belirlenebilir olduğu gözetilerek nispi harca tabi tutulması gerektiği, ancak; Hazine harçtan muaf olduğundan, harcın tamamlanmasına gerek olmadığı dikkate alınarak belirlenecek değer üzerinden davacı yararına nispi vekalet ücreti tayini ile istek halinde de davacı tarafından yatırılan harcın iadesine karar verilmesi gerekirken, anılan hususun gözardı edilmesinin doğru olmadığı" gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece hükmüne uyulan bozma ilamı doğrultusunda hüküm tesis edilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalının, temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 20.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8186, Karar No: 2021/12247, Tarih: 27.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/8186 E.  ,  2021/12247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan dalyan bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı Hazine vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin uyulan bozma kararı uyarınca esastan reddine dair kararı ile birlikte ... Anadolu 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/43 E. - 2017/238 K. sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan dalyan bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince bozmaya uyularak hüküm kurulmuş, karar davalı İdare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; dalyan yeri niteliğindeki taşınmaza balık avcılığı geliri üzerinden değer biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 27/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28062, Karar No: 2016/8051, Tarih: 30.03.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/28062 E.  ,  2016/8051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM :Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mağdur ...'ün, ... Üniversitesi ... Tıp Fakültesi Hastanesinden aldırılan 19.07.2009 tarihli raporunda, occipital bölgede 2cm'lik kesi mevcut olduğu, mağdurda beyin ödemi oluştuğundan hayati tehlike geçirdiği belirtilmişse de, mağdurun klinik bulguları ile bu hususun desteklenmediği mağdurun sistem muayenelerinin doğal olduğunun belirtilmesi karşısında tespit edilen yaralanma bulgularına göre mezkur raporun hükme esas alınacak yeterlilikte olmadığı gözetilmeden, katılanın mevcut raporunun ve tüm tıbbi belgeleri ile birlikte Adli Tıp Şube Müdürlüğüne gönderilerek buradan aldırılacak raporun sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeyle hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 30.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.