muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2722, Karar No: 2011/5470, Tarih: 28.09.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/2722 E.  ,  2011/5470 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davalı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili gelmedi. Davalı vekili Avukat ... geldi. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davalı avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden dolayı oluşan alacağın tahsiline ilişkindir.

4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkileri de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.2.2003 gün ve 2003/15-127 E., 2003/102 K. sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. Somut olayda taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, yerel mahkemece görevsizlik kararı verilerek davaya Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, 4077 sayılı yasa uygulanarak Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılıp, esası hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre taraf vekillerinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 825,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davacıdan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davalıya verilmesine, davacı Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunmadığından vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 28.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12464, Karar No: 2018/1588, Tarih: 22.02.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/12464 E.  ,  2018/1588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, belirlenecek olan zararın yani hesap edilecek peşin sermaye değerinin ilk tahsisin yapıldığı andan itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı ve ... Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere , hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre hukuki yararı olmadığından davalı kurumun tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacının temyizine gelince;

Dava, davacının prime esas kazancının davalı işveren tarafından eksik bildirilmesi sebebi ile hesap edilecek peşin sermaye değerinin ilk tahsisin yapıldığı tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, dava dilekçesinde davacının prime esas kazancının eksik bildirilmesi ile oluşan zararının yani hesap edilecek peşin sermaye değerinin yasal faizi ile tahsilini talep ettiğini beyan etmişse de dava dilekçesinden ve daha sonra verdiği dilekçelerinden davacının, prime esas kazancının davalı işveren tarafından davalı Kuruma eksik bildirilmesi sebebi ile yaşlılık aylığının da eksik hesaplandığını ve ödendiğini, işe giriş tarihinden itibaren eksik yatırılan primlerin davalı Kuruma ödenmesi ile yaşlılık aylığının yeniden hesaplanmasını ve fark tutarın yasal faizi ile tahsilini istediği dolayısıyla davacının işbu davadaki talebinin prime esas kazancının belirlenmesi ve nihayetinde tahsis edilen yaşlılık aylığında fark meydana gelecekse bunun tahsili istemine ilişkin olduğu açıktır. Bunun yanı sıra davacı vekilinin mahkemede tekrar ettiği dilekçesi ile davalı işveren tarafından düzenlenen ek aylık prim ve hizmet belgelerinin davalı Kurumca işleme alındığını, yaşlılık aylığındaki artışların davacıya ödendiğini bu sebeple davanın konusuz kaldığını beyan ettiği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, davacının davalı ...'den hizmetinin bildirilmeye başlandığı tarihten itibaren tüm çalışma dönemine ilişkin olarak ek aylık prim ve hizmet belgelerinin verilip verilmediğini araştırarak prime esas kazancın gerçek tutarı üzerinden davalı Kuruma bildirilip bildirilmediğinin belirlenmesi ile eğer tüm çalışma dönemine ilişkin olarak eksiklik giderilmiş ise bu hususta davacının beyanı da alınarak davanın konusuz kalıp kalmayacağı göz önünde bulundurulduktan sonra sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Kabule göre de işbu davada ret sebebi ortak olduğundan davalılar yararına tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmiş olması da hatalıdır.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 12.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4264, Karar No: 2013/21271, Tarih: 14.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/4264 E.  ,  2013/21271 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Somut olayda; ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/65-205 E.K. dosyasında, ... hakkında sigortalı Murat Kara'nın ölümüne neden olduğundan bahisle mahkumiyet hükmü verildiği ve hükmün açıklanmasının geri bırakıldığı, iş bu ceza dava dosyasında alınan bilirkişi raporunun, Mahkemece hükme esas alındığı ancak hükme esas alınan kusur bilirkişi raporunun iş kolunda uzman bilirkişilerden alınmadığı anlaşılmıştır.

Şu halde, Mahkemece; iş kazasının gerçekleştiği iş kolu ile işgüvenliği alanında uzman (makina mühendisi) kişilerden seçilecek bilirkişi kurulundan, yeniden kusur raporu aldırılmalı, maddi oluşa ve kanuna uygun olarak kusur oran ve aidiyetleri usulünce belirlenmeli ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Kabule göre de; hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı ... 6/8 (% 75) oranında kusurlu bulunmasına göre, davalı ...'in kusuru oranında sorumlu tutulması gerekirken Mahkemece, % 100 kusurlu gibi, rücu edilecek miktarın tamamından sorumlu tutulması isabetsizdir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak, elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgı sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 14.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7750, Karar No: 2008/507, Tarih: 29.01.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/7750 E.  ,  2008/507 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava arsa payı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca yüklenicinin temerrüdü nedeniyle gecikme tazminatı (kira bedeli) alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı yüklenici ile arsa sahipleri arasında Mersin 5.Noterliği’nde biçimine uygun olarak düzenlenmiş 10.08.1994 gün 33958 yevmiye nolu kat karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin 18.maddesinde arsa sahiplerine verilecek bağımsız bölümlerin bitim süresinin inşaat ruhsatının alınmasını müteakip 54 ay olduğu, süresinde teslim edilmeme halinde yüklenicinin arsa sahiplerine isabet edecek her bağımsız bölüm karşılığı rayiç kira bedeli ödeyeceği kabul edilmiştir. İlgili belediyenin 22.12.2004 tarihli yazı cevabında ruhsatın 17.07.2000 tarihinde alındığı belirtilmiş, yüklenici tarafından ruhsat alımındaki gecikmenin kendileri dışındaki sebeplerden kaynaklandığı, ihmallerinin bulunmadığı savunulmuştur. Mahkemece bilirkişilerin ruhsatın sözleşmeden itibaren 6 ay içinde alınabileceğine dair görüşüne itibar edilerek hesaplanan gecikme tazminatı taleple bağlı kalınarak kabul

edilmiştir. Gerçekten ruhsat alma mükellefiyeti kendisine ait olan yüklenicinin iradesi dışında inşaat ruhsatının geç alınmasının bürokratik engellerden kaynaklanması durumunda gecikme varsa taraflara kusur izafe edilemeyeceğinden bu gecikmeden kusursuz olan yüklenicinin sorumlu tutulması mümkün değildir.

Bu durumda mahkemece davalının savunması üzerinde durulup 07.12.1994 tarihinde başvurulmasına rağmen ruhsatın 17.07.2000 tarihinde yaklaşık altı yıla yakın bir zaman geçtikten sonra verilmesinin nedeni araştırılarak, gecikmede yüklenici kusurlu ise ruhsatın alınması için gerekli süreye göre hesaplama yapan bilirkişi raporu uyarınca ve dava açan arsa sahiplerinin hisseleri de dikkate alınarak davanın sonuçlandırılması, gecikmenin dava dışı idarenin eylem ve işlemleri ve bürokratik engellerden kaynaklanması durumunda dava tarihi itibariyle ruhsat tarihinden itibaren teslim için öngörülen sürenin geçmemiş olması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

Öte yandan dava dilekçesinde davacı olarak gösterilen ... , ... , ... , ... , ... ve ... ’ın dava açan avukata verdikleri vekâlet bulunmamaktadır. Dairemizin geri çevirme kararına rağmen davayı açan avukat tarafından bulunmaması sebebiyle vekâletnameler ibraz edilememiştir. Bu halde HUMK’nın 67/I.maddesi uyarınca adı geçen şahıslarla ilgili yapılan işlemler hükümsüz olacağından bunlarla ilgili davanın açılmamış sayılmasına, aynı fıkranın son cümlesi uyarınca oturum harcı ile diğer yargılama giderlerinden belirtilen şahısların yerine vekilin sorumlu tutulmasına karar verilmesi ve yine usulüne uygun dava açan arsa sahiplerinin hisseleri oranında gecikme tazminatına hükmedilmesi yerine bu husus gözden kaçırılarak ve dava açmayan arsa sahiplerinin hissesini de kapsayacak şekilde karar verilmesi de kabul şekli itibariyle yerinde olmamıştır.

Belirtilen sebeplerle kararın bozulması uygun bulunmaktadır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 29.01.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5027, Karar No: 2014/608, Tarih: 10.02.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/5027 E.  ,  2014/608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : TCK.nun 81/1, 62/1, 53/1-2-3 ve 63. maddelerine göre 25 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'nın kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin temyiz dilekçesi ve duruşmalı incelemede, eksik incelemeye, sübuta, delillerin takdirinde hata edildiğine vesaireye, müdahil vekilinin sanığın tasarlayarak, canavarca his saikiyle öldürme suçundan cezalandırılması, takdiri indirim hükmünün uygulanmaması gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanığın tekerrüre esas nitelikte sabıkası bulunduğu halde hakkında TCK.nun 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmdiğinden, hüküm fıkrasında TCK.nun 62. maddesi ile yapılan uygulamadan sonra gelmek üzere “sanığın daha önce Kartal 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 01.12.2005 tarihli, esas 2005/608, karar 2005/1167 sayılı kararı ile izinsiz tabanca taşımak suçundan dolayı hapis ve adli para cezası ile cezalandırıldığı, hakkında verilen mahkumiyet kararının 06.12.2005 tarihinde kesinleştiği ve deneme süresi içerisinde yargılamaya konu suçu işlediği anlaşılmakla, sanık hakkındaki cezanın TCK.nun 58/6 maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz

rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle CMK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN, ceza miktarı itibariyle re'sen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 10/02/2014 oybirliğiyle karar verildi.

10/02/2014 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı Mehmet Bayhan'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'nun yokluğunda 13/02/2014 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/8136, Karar No: 2014/22014, Tarih: 18.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/8136 E.  ,  2014/22014 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : IC - 2012/260717

MAHKEMESİ : Antalya 1. İcra Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/06/2012

NUMARASI : 2011/1797 (E) ve 2012/823 (K)

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

UYAP kanalıyla Mernis üzerinden temin edilen nüfus kaydından, sanığın hükümden sonra 12.10.2013 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, kamu davasının 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8462, Karar No: 2021/29723, Tarih: 21.12.2021

**4. Ceza Dairesi         2019/8462 E.  ,  2021/29723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

KARAR

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A) Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde, mahkemece Kanuna aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, mağdura bu niteliği ve dolayısıyla Kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

B) Sanık ... hakkında tehdit ve konut dokunulmazlığının ihlali ile sanık ... hakkında tehdit suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyizinde;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, iddianamede tehdit suçuna ilişkin anlatımın bulunduğu ve sonuç cezalara ilişkin hükümlerin cezayı aleyhe değiştirme yasağı sebebiyle bozma öncesinde kasten yaralama suçundan verilen ceza miktarını belirlemeye yönelik olduğu anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmeyerek yapılan incelemede,

Sanık ...'e yükletilen tehdit ve konut dokunulmazlığının ihlali Sanık ...'e yükletilen tehdit eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi, hükümleri etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak;

Sanıklar hakkında cezayı aleyhe değiştirmeme yasağının uygulanması sırasında 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi yerine 5271 sayılı CMK'nın 307/4. maddesinin uygulanması,

Kanuna aykırı, sanıklar ..., ... ve katılan ...'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktalarının; tebliğnameye aykırı olarak, hüküm fıkralarından, "5271 sayılı CMK’nun 307/4 maddesi" ibareleri çıkartılıp yerine "1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi" ibareleri eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve Kanuna uygun olan HÜKÜMLERİN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

C) Sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik;

Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 172. maddesine göre; Cumhuriyet Savcısı kovuşturma olanağının bulunmaması halinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir, bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir. Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra yeni delil meydana çıkmadıkça, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz.

Buna göre, sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan Çivril Cumhuriyet Başsavcılığı'nca 24/01/2013 tarihinde ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi ve bu kararın da kesinleşmesine karşın; bozma sonrasında kamu davasına konu edilmeyen konut dokunulmazlığının ihlali suçundan ek savunma hakkı verilerek sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... ile katılan ...'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, sair hususlar incelenmeksizin HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12439, Karar No: 2015/5037, Tarih: 05.05.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/12439 E.  ,  2015/5037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 29.08.2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 03.07.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili ve davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ..., dava konusu taşınmazın geldisi olan ... ada ... parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında davalı belediye adına tespit edildiği ancak bu taşınmazın 1953 yılında tahsis edilen mera tahsis kararının sınırlarında kaldığını, 324 ada 63 parsel sayılı taşınmazın ifraz edilerek değişik parsellere gittiğini ve imar uygulaması ile de dava konusu taşınmazların arsa vasfı ile 4342 sayılı Mera Kanunun 3. maddesindeki şartların oluşmamasına rağmen davalı Belediye adına tescil edildiğini, bu tescilin yolsuz tescil niteliğinde olduğunu, tapu iptali ve ... adına tescilini talep etmiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazın 2003 yılında ... tahsis edildiğini ve akabinde kooperatif tarafından 07.10.2010 yılında satın alındıktan sonra ferdileşmeye gidilerek taşınmazın adına 18.10.2010 tarihinde tescil edildiğini, tapuya güven ilkesi gereğince davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmazların yoğun yerleşim alanında kalmadığı, üzerinde yapı ve ağaç bulunmadığı ve 4342 sayılı Mera Kanunun geçici 3. maddesindeki koşulların oluşmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile dava konusu taşınmazların mera olarak sınırlandırılarak özel sicile kaydına karar verilmiştir

Hükmü, davacı ... vekili ve davalı temyiz etmiştir.

27.05.2004 tarihli ve 5178 sayılı Kanunun 5. maddesi ile 4342 sayılı Mera Kanununun bazı maddelerinde değişiklik yapılmış ve eklenen geçici 3. madde ile;

"Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.