muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13656, Karar No: 2016/6328, Tarih: 27.04.2016

orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olaylarda ise; suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde müşteki ...'un sorumlusu olduğu iş yerinden 15,00 TL para; katılan ...'in işletmecisi olduğu çay ocağına girip 30,00 TL değerinde bozuk para; müşteki ...'in iş yerine girmek suretiyle camiinin doğu tarafındaki kapı anahtarını alması karşısında; hırsızlık konusunu oluşturan mal ve paraların değerlerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezalardan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 27.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10407, Karar No: 2019/18175, Tarih: 26.02.2019

**7. Ceza Dairesi         2018/10407 E.  ,  2019/18175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Gümrük İdaresi vekilinin temyizine göre yapılan incelemede;

Sanıktan ele geçen eşyanın niteliği ve eylem tarihine göre eylemin 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu, bu suçtan zarar görenin Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumu olup suçtan doğrudan zarar görmeyen Gümrük İdaresi'nin kamu davasına katılmasına karar verilmiş olması hükmü temyize hak vermeyeceğinden Gümrük İdaresi vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II- Sanığın temyizine göre yapılan incelemede;

1- Sanık hakkında takdiri indirim uygulanması sırasında uygulama maddesinin ilgili fıkrasının gösterilmemesi suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2- Gün adli para cezasının bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında uygulama maddesi olan TCK'nun 52. maddesinin 2. fıkrasının gösterilmesi yerine 52/2-3. maddesinin gösterilmesi suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

3- Suçtan doğrudan zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresi'nin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca,

1- Hükmün 3. fıkrasında "TCK.nun 62. maddesi" ifadesinin çıkartılarak yerine "TCK'nun 62/1. madde ve fıkrası" ifadesinin eklenmesi,

2- Hükmün 5. fıkrasında "TCK.nun 52/2-3. maddesi" ifadesinin çıkartılarak yerine "TCK'nun 52/2. madde ve fıkrası" ifadesinin eklenmesi,

3- Hükmün vekalet ücreti verilmesine ilişkin fıkrasının çıkartılarak yerine "Katılan TAPDK kendisini vekille temsil ettirmesi nedeniyle karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT uyarınca 1.980,00 TL maktu vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılan TAPDK’ya verilmesine" şeklinde değiştirilmesi ve sair kısımların ise aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9063, Karar No: 2014/8682, Tarih: 29.05.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/9063 E.  ,  2014/8682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sorgun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/02/2013

NUMARASI : 2011/708-2013/44

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalı tarafın yol çalışması yapması neticesinde yolda bırakılan beton yığınına dair uyarıcı levha konulmaması nedeniyle gerçekleşen kazada müvekkilinin yaralandığını ve aracının hasarlandığını açıklayıp fazlaya dair haklarını saklı tutarak 8.000,00 TL maddi, 2.000,00 TL manevi tazminatın tahsilini talep etmiş, talebini ıslah ederek 18.271,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin kusursuz olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre davanın kabulü 18.271,00 TL maddi, 2.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazası nedeni ile maddi-manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davalı vekili, gerekli önlemleri aldığını ileri sürerek kusursuz olduğunu savunmuştur.

818 sayılı B.K'nin 53. maddesi uyarınca hukuk mahkemesi ceza mahkemesince belirlenen kusur oranları ile bağlı değildir. Ancak ceza yargılaması sonucunda belirlenen maddi olgu hukuk mahkemesi için de bağlayıcıdır. Somut uyuşmazlıkta, mahkemece kusur konusunda inceleme yapılmamış, ceza mahkemesince davalı tarafın tam kusurlu olduğu benimsenerek hüküm kurulmuştur. Ancak ceza mahkemesince, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olması karşısında bu karar maddi olgu yönünden bağlayıcı kabul edilemez. Mahkemece ceza mahkemesindeki deliller de değerlendirilmek sureti ile kusur konusunda uzman bilirkişilerden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-Mahkemece trafik kazası sonucu zarar gören aracın hasarı konusunda rapor alınmış ise de bu raporun, konusunda uzman olmayan kişilerce düzenlenmiş olması nedeni ile hükme esas alınması doğru görülmemiştir. Somut olayda hasar bedelinin belirlenmesi özel bilgiyi gerektiren konulardandır.

Davalı, gerçek zararı karşılamakla yükümlüdür. Onarım masraflarının, taşıtın kazanın gerçekleştiği tarihteki değerini aşması ya da taşıtın onarım kabul etmez bir hale gelmesi halinde taşıt tam hasara uğramış sayılacaktır. Somut olayda, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, araçtaki hasara göre tamir bedeli hesaplanmış olup aracın tamirinin ekonomik olup olmadığı hususunda bir değerlendirme yapılmamıştır.

Davalı, gerçek zararı karşılamakla yükümlüdür. Onarım masraflarının, taşıtın kazanın gerçekleştiği tarihteki değerini aşması ya da taşıtın onarım kabul etmez bir hale gelmesi halinde taşıt tam hasara uğramış sayılacaktır. Somut olayda, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, araçtaki hasara göre tamir bedeli hesaplanmış olup aracın tamirinin ekonomik olup olmadığı hususunda bir değerlendirme yapılmamıştır.

HMK.nun 266. maddesi gereğince çözümü özel bilgiyi gerektiren konularda ihtisas sahibi kimselerin dinlenmesi ve bu kişilerden rapor alınması gerekir. Bu durumda mahkemece, aracın tamirinin ekonomik olup olmadığı, ekonomik ise tamir bedelinin, ekonomik değilse aracın kaza tarihi itibariyle 2. el piyasa rayiç değerinden sovtaj bedelinin mahsubu ile gerçek zarar miktarının hesaplanması için özel ve teknik bilgiyi gerektiren bu konuda konusunda uzman makine mühendisi bilirkişiden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 29.5.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12549, Karar No: 2012/15905, Tarih: 06.07.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/12549 E.  ,  2012/15905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fark ücret alacağı, ilave tediye, ikramiye, yemek bedeli ve temizlik yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 06.07.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8130, Karar No: 2019/8368, Tarih: 28.05.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/8130 E.  ,  2019/8368 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

Sanığın iş yerinden 1 paket 120 gr pastırma çalmaya teşebbüs ettiği olayda, sanık hakkında düzenlenen yakalama tutanağında pastırmanın değerine ilişkin olarak 13.25 TL olarak belirtildiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması halinde 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılıp yapılmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Katılanın beyanlarında, sanığın hırsızlığın gerçekleştiği günden önceki gün yani 09.12.2014 tarihinde de 2 adet salamı alıp, montunun içerisine koyarak parasını ödemeden gittiğini kamera kayıtlarından farkettiğini söylemesi karşısında; sanık hakkında 09.12.2014 tarihine ilişkin açılmış bir dava olup olmadığı araştırılarak, sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 43. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-T.C. Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkının korunmasına, 28.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20753, Karar No: 2014/16350, Tarih: 29.12.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/20753 E.  ,  2014/16350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ŞEBİNKARAHİSAR KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/02/2013

NUMARASI : 2009/40-2013/51

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında .... Köyü çalışma alanında bulunan temyize konu 107 ada 6, 140 ada 1 ve 3, 132 ada 14 parsel sayılı sırasıyla 4.406.69, 1.454.11, 781.52 ve 4.901.07 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle 1/7'şer paylı olarak davalı Ali, Ayşe ve H. Ç., davacı A.. Ç.. ile ölü oldukları tutanağın beyanlar hanesinde gösterilen İbrahim, Halil ve M. Ç. adlarına tespit edilmiştir. Davacı A.. Ç.. çekişmeli taşınmazların müşterek muristen intikal ettiği ve mirasçılar arasında terekenin taksim edildiğini öne sürerek çekişmeli taşınmazların 1/3'er paylı olarak H. Ç. mirasçıları, M. Ç. mirasçıları ile kendisi adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli taşınmazların tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı A.. Ç.. tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve davacının kardeşleri Halil ve M. Ç. mirasçıları adına dava açma yetkisi bulunmamasına göre sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak; davalılardan A.. Ç.. 28.4.2009 tarihli celsede imzalı beyanı ile davayı kabul etmiştir. HMK'nın 308, 309 ve 311. maddelerine göre kabul ve feragat, davayı sona erdiren taraf işlemlerinden olup, kesin hükmün sonuçlarını doğurmaktadır. Hal böyle olunca, mahkemece davalı A.. Ç..'in kabul beyanı doğrultusunda adı geçen davalıya ait payın 1/3'üne yönelik davanın kabulüne ve bu payın davacıya ait paya eklenmek suretiyle tapuya tesciline karar verilmesi gerekirken kabul beyanı göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, davacı A.. Ç..'in temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 29.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/25055, Karar No: 2008/2598, Tarih: 21.02.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/25055 E.  ,  2008/2598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorum İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2006

Davacı, ilk prim kesintisinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün  davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere ve temyiz edenin sıfatına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının ilk prim kesintisini takip eden aybaşından itibaren SSK’na tabi hizmetleri dışında kalan sürelerde tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere ve temyiz edenin sıfatına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının ilk prim kesintisini takip eden aybaşından itibaren SSK’na tabi hizmetleri dışında kalan sürelerde tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Davanın,  yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre,  sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır. Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan  resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre, kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede, davacının sattığı ürün bedelinden  tevkifat yoluyla tarım BağKur’a ilk prim kesintisinin 4.4.1995 tarihinde yapıldığı, 1996,1997,1998,1999,2000,2001,2002,2003,2004,2005 ve  2006 yıllarında prim kesintileri yapıldığına dair belgelerin dosyada  bulunmadığı, ziraat odası ve kooperatife kayıtlı olmadığı, tarım arazisinin bulunduğu, 21.10.1996-21.5.1998 tarihleri arasında askerlik yaptığı, öte yandan 506 sayılı Yasa’ya tabi 10.11.1998-31.12.1998 tarihleri arasında 51 gün  ve 12.8.2003-18.8.2003 tarihleri arasında 7 gün hizmetlerinin bulunduğu, zabıtaca yapılan araştırmada da davacının Ç.ilinde ikamet ettiği tarımsal faaliyetinin bulunmadığının bildirildiği görülmektedir.

Mahkemece prim kesintisinin  bulunduğu, 01.05.1995-31.12.1995  tarihleri arasındaki dönem yönünden verilen tesbit kararı yerinde  ise de prim kesintisinin bulunmadığı  1996,1997,1998,1999,2000,2001,2002,2003,2004,2005 ve  2006 yılları yönünden 2926 sayılı yasa’nın 10.maddesinde belirtilen kayıtlar bulunmadığı ve tarımsal faaliyet bu madde kapsamında kanıtlanmadığı halde bu yılların soyut tanık beyanı ve zabıta araştırmalarına dayalı olarak kabul edilmesi, ayrıca davacı 21.11.1996-21.5.1998 tarihleri arasında askerlik yaptığı halde, bu dönemide kapsar şekilde tesbit kararı verilmiş olması isabetsiz olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.2.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/465, Karar No: 2019/5157, Tarih: 24.09.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/465 E.  ,  2019/5157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; ......parsel sayılı taşınmazın balık üretim tesisi ve 101 ada 849 parsel sayılı taşınmazın ham toprak vasfıyla Hazine adına tescilli olduğunu, taşınmazlar için dava dışı ......su ürünleri üretim izni verildiğini sonuç olarak, taşınmazların toprak ve ağaç özellikleri nedeniyle orman vasfıyla Hazine adına tescilini talep ve dava etmiştir.

Yargılama sonunda mahkemece bilirkişi raporu ve ormanların özel mülkiyete konu edilemeyeceği hususu dikkate alınarak davanın kabulüne, ..... köyü 101 ada 848 parsel sayılı ve 101 ada 849 parsel sayılı taşınmazların tapularının iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, vasıf değişikliği ile tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu alanda yapılan arazi kadastrosu çalışmalarının 03/07/2007 tarihinde kesinleştiği, orman kadastrosu yapılmadığı anlaşılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına göre; hükme esas alınan bilirkişi raporunda hava fotoğrafları ve memleket haritalarına göre yeterli incelemenin yapıldığı ve bilirkişi raporunun denetime elverişli olduğu anlaşılmakla davalı vekilinin esasa yönelik temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesiyle 3402 sayılı Kanuna eklenen "Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz.” şeklindeki 36/A maddesi ve 17. maddesi ile eklenen "Bu Kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır.” şeklindeki geçici 11. maddesi hükümleri gereğince davalı aleyhine yargılama giderleri ve vekâlet ücretine hükmedilmemesi gerekirken, hükmedilmesi doğru değil ise de bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple; hükmün 3, 4 ve 5. bentleri hükümden çıkartılarak yerine “6099 sayılı Kanunla 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince yargılama giderlerinin davacı ... Yönetimi üzerinde bırakılmasına,” ibaresinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve yerel mahkemenin 30/12/2010 gün ve 2007/101 E. - 2010/181 K. sayılı kararının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 24/09/2019 günü oy birliği ile karar verildi.