muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3459, Karar No: 2025/1891, Tarih: 18.03.2025

2.Bölge adliye mahkemesince, genel kurul toplantısında alınan 4 numaralı kararın usulüne uygun bir yedek akçe ayrılması ve kar dağıtım kararı olduğunun söylenemeyeceği gerekçesiyle alınan bu kararın iptaline karar verilmiştir.

Limited şirketin genel kurulunda alınan kararların aleyhine, Türk Ticaret Kanunu'nun (TTK) 622. maddesinin atfıyla aynı Kanun'un 415. maddesi gereğince, karar tarihinden itibaren üç ay içinde iptal davası açılabilir. Dava konusu genel kurul toplantısı 17.12.2021 tarihinde yapılmış olup, kararlar aleyhine iptal davası açmak için 3 aylık hak düşürücü süre geçirilmiştir. Davacı dava dilekçesinde aynı zamanda kararların yokluğunun tespitine karar verilmesini de talep etmiş olup, bu dava herhangi bir hak düşürücü süreye tabi değildir.

Somut olayda, Bölge adliye mahkemesince, genel kurulun 4 numaralı kararında "Şirket karından Kanun ve Esas Sözleşme gereği yapılması gereken sermaye artırımına %75 kabul oyu, %25 ret oyu ile karar verilmiştir." şeklinde karar verildiği, bu kararın sermaye artırım kararı mı yoksa yedek akçe ayrılması kararı mı olduğunun belirlenmesi gerektiği, TTK'nın 576/1-c hükmü gözetildiğinde sermayenin artırılmasının ancak ana sözleşme değişikliği ile olabileceği, buna genel kurulun 4. maddesinin bir sermaye artırım kararı niteliklerini taşımadığı, TTK'nın 608. maddesi gereğince bu kararda, genel kurulda şirket kârından yedek akçelerin ayrılmasına karar verilmeye çalışıldığı izlenimi oluştuğu, bu varsayımda ise şirketin ne kadar kâr ettiği, ne kadarın kanuni yedek akçe olarak ayrıldığı, ne kadarının dağıtılabilir kâr olduğu ve dağıtılabilir kârın ne olacağı şeklinde açıklama bulunmadığı, dolayısıyla usulüne uygun bir yedek akçe ayrılması ve kâr payı dağıtım kararı olduğunun söylenemeyeceği, bu nedenlerle kararın yok olduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirmeyle iptaline karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HMK'nın 370/2 hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bent uyarınca davacının Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi gerekçesinin ve kararının hüküm fıkrasının 1-a numaralı bendinde yer alan “iptaline” ibaresinin çıkartılarak yerine “yok olduğunun tespitine” ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin davalıya yükletilmesine, 18.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20256, Karar No: 2017/1520, Tarih: 22.02.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/20256 E.  ,  2017/1520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1- Borçlu şirketin şikayet tarihi itibariyle kayıtlı bulunduğu Balık hali karşısı no: 10 Uşak adresinde faaliyetine devam edip etmediğinin veya başka bir adrese taşınmış ise taşındığına ve yeni adresine ilişkin hususların tam olarak belirlenmeden ve yaptırılan zabıta araştırması arasındaki çelişkiler giderilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

2-Sanıklar hakkında aynı suçtan dolayı Uşak İcra Ceza Mahkemesinin 2011/398 ve 2011/400 Esas sayılı dosyalarının bulunması karşısında, dosyaların birleştirilmesi gerektiğinin, suçun tek suç oluşturup oluşturmadığı veya 5237 sayılı TCK'nın 43/1. fıkrasının uygulanmasının gerekip gerekmeyeceği hususlarının tartışılıp değerlendirilmesi için dosyaların birleştirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de,

1136 sayılı Kanun'un 168. ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca, beraat eden ve kendisini vekille temsil ettiren sanıklar lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5508, Karar No: 2019/15051, Tarih: 02.12.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/5508 E.  ,  2019/15051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

2)Müştekinin hazırlıktaki beyanında ve 20.03.2014 tarihinde emniyet tarafından düzenlenen tutunakta suçun saat 20:00’de işlendiğinin anlaşıldığı, olay günü gecenin 19:20’de başladığının UYAP kayıtlarından tespit edilmesi nedeniyle sanık hakkında suçun geceden sayılan zaman diliminde işlenmesi nedeniyle TCK’nun 143. maddesi gereğince arttırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; sanığın müştekinin iş yeri önünden 75 TL değerinde çocuk kıyafeti çalarken yakalandığından sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; sanığın müştekinin iş yeri önünden 75 TL değerinde çocuk kıyafeti çalarken yakalandığından sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3) T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1 maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 02.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1785, Karar No: 2015/12183, Tarih: 29.12.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/1785 E.  ,  2015/12183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 29.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1484, Karar No: 2018/2972, Tarih: 09.07.2018

**15. Hukuk Dairesi         2018/1484 E.  ,  2018/2972 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalılar ..., ..., ..., ... ve ... vekilince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanmış olup, sözleşme konusu taşınmazda kat irtifakı tesisi ile yüklenicinin edimini yerine getirmiş olması nedeniyle tapu iptâli ve tescil istemine ilişkindir. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda kat irtifakı tesisi talebinin reddine, arsa payı oranında tapu kaydının iptâli ile davacı adına tesciline, depo edilen bedelin bina eksik işlerinde kullanılmak üzere bina yönetimine ödenmesine dair verilen karar davalılar ..., ..., ..., ... ve ... vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılarak hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve bozmanın şümulü dışında kalarak kesinleşen cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre temyiz eden davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'nin 10.07.2013 gün 2013/2656 Esas, 2013/4851 Karar sayılı bozma ilâmının 2. bendinde diğer bozma sebeplerinin yanında hüküm altına alınan ve birlikte ifa bedeli olarak belirlenen tutarın hesabında güneş enerjisi nedeniyle oluşan ayıp ile çatı izolasyonunun yapılmamasına ilişkin hususların incelenmemesi de bozma nedeni olarak gösterilmiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada alınan teknik bilirkişi rapor ve ek raporlarında güneş enerjisi nedeniyle oluşan ayıp ve çatı izolasyonunun yapılmamasına ilişkin hususlarla ilgili görüş bildirmemiş, ancak projesinde bulunmasına rağmen yapılmayan trapez sac ile çatı yapılması bedelini dava tarihi itibariyle hesaplayarak göstermesine rağmen, mahkemece güneş enerjisi nedeniyle oluşan ayıp ve çatı izolasyonunun yapılmaması ile ilgili başkaca inceleme yaptırılmadığı gibi teknik bilirkişinin hesapladığı projesinde bulunup yapılmayan trapez sac ile çatı yapılması bedelini gerekçe göstermeksizin birlikte ifa edilecek miktara dahil etmemiştir. Bunun yanında depo ettirilen ve birlikte ifa suretiyle arsa sahiplerine ödenmesi gereken miktarın ne olduğu da kararda belirtilmemiştir.

Bu durumda, Yargıtay bozma ilâmına uyulmakla bozmada belirtilen hususlar yararına olan taraf için usuli kazanılmış hak oluşturacağı ve bozma gereğince inceleme yapılması gerektiğinden mahkemece yeniden seçilecek konusunda uzman teknik bilirkişi marifetiyle gerekirse mahallinde yeniden keşif de yapılarak dosyadaki mevcut delil ve belgelere göre güneş enerjisi nedeniyle oluşan ayıp ve hasar ile çatı izalasyonunun yapılmaması nedeniyle arsa sahipleri yararına birlikte ifa bedeli olarak belirlenecek tutara katılmak üzere oluşan zarar ve yapılmayan çatı izalasyonu bedeli konusunda gerekçeli ve denetime elverişli rapor alınıp bulunacak rakamın da davacı yükleniciye depo ettirilip, bozmadan önceki yargılama aşamasında tespit edilip yatırtılan bedelle birlikte toplam miktarı da belirtilerek birlikte ifa suretiyle depo ettirilen bedelin arsa sahiplerine ödenmesine karar verilmesi yerine bozmaya uyulmasına rağmen bozmada belirtilen hususlarda eksik inceleme yapılarak ve depo edilecek miktar belirtilmeksizin infazda tereddüt yaratacak şekilde ve depo ettirilen bedelin davada taraf olmayan ve dayanağıda gösterilmeksizin bine yönetimine ödenmesi şeklinde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 14. maddesi hükmünce kat irtifakı tesis etmek idari işlem olduğu ve mahkemece tesis edilemeyeceğinden buna ilişkin davacı talebinin reddi doğru ise de; dosya kapsamı ve mahkemenin kabulüne göre eksik ve kusurlar ile zararın giderilmesi için depo ettirilen ve bozmadan sonra alınacak rapora göre depo ettirilecek bedel ödenmek ve birlikte ifa suretiyle davacı yüklenici sözleşmeye göre kendisine verilmesi kararlaştırılan tapu paylarını istemekte haklı hale geldiğine göre ve taşınmazda henüz kat irtifakı da tesis edilmediğinden davacının sözleşmeye göre edimini ifa ederek hak ettiği bağımsız bölümlerin, taraflara ait bağımsız bölümlerin ve arsa paylarının gösterildiği ve mahkemece inşaat mühendisi bilirkişi ...'e düzenlettirilen 05.01.2012 tarihli liste gözetilerek davacının hak ettiği bağımsız bölüm numaraları ve arsa payları gösterilmek suretiyle arsa payları toplamı üzerinden davalı arsa sahipleri adına olan tapu kaydının iptâli ile davacı yüklenici adına tapuya tesciline karar verilmesi gerekirken, bu konuda bozma ilâmında yeniden inceleme yapılması gerektiği belirtilmediği halde bozma dışına çıkılıp yeniden yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen denetime elverişli olmayan ve infazda tereddüt yaratacak bilirkişi raporuna itibar edilerek tapu iptâli ve tescil kararı verilmesi de usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Belirtilen sebeplerle kararın temyiz eden davalılar yararına bozulması uygun görülmüştür.

Belirtilen sebeplerle kararın temyiz eden davalılar yararına bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz eden davalıların diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulüyle hükmün ... dışında temyiz eden diğer davalılar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden davalılar ..., ..., ... ve ...'a geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 09.07.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29767, Karar No: 2014/23872, Tarih: 20.10.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/29767 E.  ,  2014/23872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın yokluğunda verilen hükmün 05/04/2012 tarihinde cezaevinde tebliği üzerine 09/04/2012 tarihinde yaptığı temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1-Sanık ...'in temyiz talebinin incelenmesinde;

Yokluğunda verilip usulüne uygun şekilde 23/04/2012 tarihinde tebliğ edilen hükmü, 1412 sayılı CMUK'nun 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 02/05/2012 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Sanık ... ve ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Müşteki ...'ın Cuma namazı için abdest alırken, asılı bulunan ceketinin cebinden para çalınması şeklinde gerçekleşen olayda, müştekinin 18/04/2008 tarihinde Cumhuriyet savcısı huzurunda zararının sanık yakını tarafından tam olarak karşılandığından bahisle şikayetçi olmadığına dair ifade verdiği, 26/09/2011 tarihinde ise istinabe suretiyle mahkeme huzurunda, zararının karşılanmadığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında,müştekiden suç nedeniyle oluşan zararının tamamen giderilip giderilmediği, tamamen giderilmemesi halinde kısmi iade nedeniyle sanıklar hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rıza gösterip göstermediği sorularak, sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nun 168/1-4. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/19102, Karar No: 2006/16240, Tarih: 25.12.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/19102 E.  ,  2006/16240 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi      : Trabzon  İş Mahkemesi

Tarih                : 02.11.2006

Davacı,   01.06.1995-30.12.2005 tarihleri arası tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacının temyizine gelince;

Dava, davacının 01.06.1995-30.12.2005   tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının 01.06.1995-30.09.1995, 01.06.2004-30.09.2005 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacının temyizine gelince;

Dava, davacının 01.06.1995-30.12.2005   tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının 01.06.1995-30.09.1995, 01.06.2004-30.09.2005 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede,  davacının teslim ettiği ürün bedelinden ilk tevkifat kesintisinin Mayıs 1995 tarihinde yapıldığı, ilk tevkifat kesintisi tarihinden sonra Mayıs 2004, Mayıs 2005 tarihlerinde Bağ-Kur prim kesintisi yapıldığı,  ziraat oda kaydının  1.10.1994 tarihinde başlayıp devam ettiği,  muhtar beyanında  1995-2005  yılları arasında  tarımsal  faaliyetinin  olduğu, ve halen devam ettiğinin bildirildiği   görülmektedir.

Davacının Ziraat Odası kaydının 01.10.1994 tarihinden başlayıp halen devam etmesi davacının prim kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden aybaşı olan 01.06.1995 tarihi ile 30.12.2005 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalılık şartlarını taşıdığını göstermektedir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kısmen kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.