muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1285, Karar No: 2017/4573, Tarih: 01.06.2017

Dava; Mera Komisyon kararının iptali ile davacı köy adına sınırlandırılması istemine ilişkindir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanımlamaya göre mera; hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Yaylak ise çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlamaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir.

Eldeki davada tahsis iş ve işlemleri 4342 sayılı Mera Kanunu uygulanmak suretiyle yapıldığından öncelikle, Mera Kanunu’nun amacı, arkasından “tahsis” sözcüğünden neyin anlaşılması gerektiği ve Mera Kanunu’na göre köy veya belediyelere mera tahsisi yapılırken üzerinde durulması gereken kuralların neler olduğu hususları irdelenmelidir.

4342 sayılı Mera Kanununun 1. maddesinde kanunun amacı “… daha önce çeşitli kanunlarla tahsis edilmiş veya kadimden beri kullanılmakta olan mera, yaylak, kışlak ve kamuya ait otlak ve çayırların tespiti, tahdidi ile köy veya belediye tüzel kişilikleri adına tahsislerinin yapılmasını, belirlenecek kurallara uygun bir şekilde kullandırılmasını, bakım ve ıslahının yapılarak verimliliklerinin artırılmasını ve sürdürülmesini, kullanımlarının sürekli olarak denetlenmesini, korunmasını ve gerektiğinde kullanım amacının değiştirilmesini sağlamaktır” şeklinde açıklanmıştır. Mera Kanununun 6. maddesine göre mera, yaylak ve kışlakların tespit, tahdit ve tahsisi Tarım ve Köyişleri Bakanlığınca yapılır. Uygulamayı yapacak merci ise valilik onayı ile oluşturulacak olan mera komisyonu ve komisyona bağlı olarak çalışan teknik ekiplerdir.

Aynı Kanunun 3. maddesinde yapılan tanımlamalara göre, Tahdit; çayır, mera, yaylak ve kışlak arazisi olduğuna karar verilen yerlerin sınırlarının usulüne uygun olarak ülke nirengi sistemine dayalı 1/5000 ölçekli haritalar üzerinde belirtilmesini ve bu sınırların arazi üzerinde kalıcı işaretlerle işaretlenmesini, Tespit; bir yerin mera, yaylak ve kışlak arazisi olup olmadığının resmi evrakla ve bilirkişi ifadeleri ile belgelendirilmesini, ifade eder.

Aynı Kanunun 3. maddesinde yapılan tanımlamalara göre, Tahdit; çayır, mera, yaylak ve kışlak arazisi olduğuna karar verilen yerlerin sınırlarının usulüne uygun olarak ülke nirengi sistemine dayalı 1/5000 ölçekli haritalar üzerinde belirtilmesini ve bu sınırların arazi üzerinde kalıcı işaretlerle işaretlenmesini, Tespit; bir yerin mera, yaylak ve kışlak arazisi olup olmadığının resmi evrakla ve bilirkişi ifadeleri ile belgelendirilmesini, ifade eder.

Tahsis, 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde; çayır, mera, yaylak ve kışlakların kullanımlarının verimlilik ve sosyal adalet ilkelerine uygun şekilde düzenlenerek, münferiden ya da müştereken yararlanılmak üzere bir veya birkaç köy ya da belediyeye bırakılması olarak tarif edilmiştir. Kuşkusuz bir tahsis işleminin yapılabilmesi o konuda yasal düzenleme olmasına bağlıdır. Tarihi sürece bakıldığında, Osmanlı Hukukunda tahsisin kesin nitelikli olan padişah buyruk ve iradesini gösteren belgelerle (fermanlarla) yapıldığı görülmektedir. Cumhuriyet döneminde ise tahsise olanak sağlayan çeşitli kanunlar çıkarılmıştır. Bu husustaki ilk düzenleme 474 sayılı Kanunla yapılmış, kanun kapsamına giren bölgelerde tahsis belgesi vermeye illerde valilik, ilçelerde kaymakamlık yetkili kılınmıştır. 2502 sayılı Kanuna göre tahsise mahalli hükümet yetkilidir. 4753 sayılı Çiftçiyi Topraklandırma Kanununda tahsise yetkili makam toprak tevzi komisyonları olarak kabul edilmiştir. 1757 sayılı Kanun, 3083 sayılı Sulama Alanlarında Arazi Düzenlenmesine Dair Tarım Reformu Kanunu ve 3202 sayılı Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğü Teşkilat ve Görevleri Hakkındaki Kanunlarda da benzeri hükümler bulunmaktadır. 4342 sayılı Mera Kanunu ise tahsise yetkili merciyi yine bu kanuna göre kurulan ve Tarım ve Köyişleri Bakanlığı adına yasanın öngördüğü iş ve işlemleri yürüten mera komisyonu olarak benimsemiş bulunmaktadır.

Her ne kadar Mera Kanununun 4/2 maddesindeki “Komisyonun henüz görevine başlamadığı yerlerde, evvelce çeşitli kanunlar uyarınca yapılmış olan tahsislere ve teessüs etmiş teamüllere göre; mera, yaylak ve kışlakların köy veya belediye halkı tarafından kullanılmasına devam olunur” hükmü karşısında Mera Komisyonlarının henüz çalışmaya başlamadığı yerlerde kadim yararlanma iddiasının dinlenmesi mümkün ise de komisyonun çalışmalara başladığı alanlarda yasadan kaynaklanan idari bir tasarrufla yapılan tahsise karşı bu tür bir iddiaya dayanılamaz.

Özetlenerek belirtmek gerekirse; Daha önceleri fermanlarla ya da kanuni düzenlemeye uygun yetkili makamlar tarafından tahsis edilen veya geleneksel olarak mera, yaylak ve kışlak olarak kullanıldığı tespit edilen yerlerin Mera Kanununun getirdiği hükümlere uygun olarak tespiti ile ölçümlemesi yapıldıktan sonra yeniden bir veya birkaç köy ya da belediye tüzel kişiliklerine yararlanmaları amacıyla tahsisine Mera Komisyonları yetkilidir. Çünkü sonraki dönemlerde mera, yaylak ve kışlaklardan yararlanma iddiaları ancak Mera Kanununun 21/1 maddesi gereği özel sicildeki kayda göre ispatlanabilir. O yüzden hak sahibi olabilmek için öncelikle lehe tahsis kararı bulunmalıdır.

Kuşkusuz, Mera Komisyonları Kanunun 5. maddesine göre mera, yaylak ve kışlak kapsamına alınan bir yerin bir veya birkaç köy ya da belediye tüzel kişiliklerine yararlanmaları amacıyla tahsisini gerçekleştirirken yasanın öngördüğü kıstasları aramak ve tahsisi bu ölçülere uygun yapmak zorundadır. Bu konudaki Mera Kanununun 11. maddesi hükmü “Komisyon; bölgenin ekonomik durumunu, iklim özelliklerini, toprak işleme esaslarını, arazi kullanma şekillerini ve kullanma kabiliyet sınıflarını dikkate alarak mevcut mera, yaylak ve kışlaklar ile bu amaçla kullanılabilecek diğer alanları, sulama ve geçit yerlerini tespit eder ve haritaları üzerinde belirler. Köy veya belediyenin münferiden veya müştereken yararlanacağı mera, yaylak ve kışlak ihtiyacının belirlenmesinde, bu alanların karakter ve otlatma kapasitesi, bitkisel ve hayvansal gelişme ve otlatılacak hayvan miktarı dikkate alınır. Hesaplamada, bir büyükbaş hayvan birimi için verilmesi gerekli olan mera, yaylak ve kışlak alanı üzerinden o yerlerdeki çiftçi ailelerinin otlatma hakkı bulunur” 12. madde hükmü ise; “Komisyon, 11.inci maddeye göre belirlenen ihtiyacı karşılayacak miktarda mera, yaylak ve kışlaklar ile bunlarla ilgili sulama ve geçit yeri olarak tespit edilen alanları halkın ortak olarak yararlanmaları amacıyla, o köy veya belediye tüzel kişiliğine tahsis eder ve tahsis kararı valiliğin onayına sunulur. Bu kararda tahsis edilen yerin niteliği, miktarı, sınırları, hayvan sulama ve geçit yerleri, tahsis amacı, otlatma kapasitesi, aile işletmelerinin büyükbaş hayvan birimi üzerinden otlatma hakkı ve otlatabilecekleri hayvan sayısı da belirtilir…” şeklindedir. Görülüyor ki Mera Kanunu, komisyonca tahsis işlemi gerçekleştirilirken kadim yararlanma biçimini veya mera, yaylak ve kışlakların hangi köy veya belediyenin idari sınırları içinde ise o köy veya belediyeye tahsis edilmesi gerektiğini bir ölçü olarak kabul etmemiştir. Mera Kanunu’nun tahsis için kabul ettiği kıstas o köy veya belediyenin mera, yaylak ve kışlaklara olan ihtiyacıdır. İhtiyaç unsurunun belirlemesi yapılırken gözetilmesi gereken ölçütlerin neler olduğu de özellikle yasanın 11. maddesinde sıralanmıştır. Öte yandan ihtiyaç tespiti yapılırken Tarım ve Köyişleri Bakanlığınca belirlenen normların dikkate alınması da zorunludur.

Bütün bu açıklamalardan sonra mahkemece, taraflardan bildirecekleri delilleri istenip toplanmalı, bu arada çekişme konusu meraya ait mera komisyonunda mevcut işlem dosyası aslı veya onaylı örneği komisyondan eksiksiz getirtilmeli, konunun uzmanı olan ziraat mühendisleri ve hukukçu bilirkişiden oluşturulacak kurula komisyondan getirtilen mera, yaylak, kışlak, otlak, çayır tutanakları, tahsis için ihtiyaç tespit tutanağı, komisyon tahsis kararı raporu, çiftçi ve aile bildirim cetvelleri, geçim kaynağı tutanağı, hayvan varlığı cetveli, arazinin krokisi ve 1/5000 ölçekli haritası incelettirilmeli ve bu şekilde keşfe hazır olmaları sağlandıktan sonra yerinde keşif suretiyle inceleme yaptırılmalı, mera komisyonunun ihtiyaç tespitinde ve tahsiste Mera Kanununun 11. maddesindeki kıstaslara göre hata yapıp yapmadığı, hata varsa bunun nedenleri ve hangi kıstaslardan kaynaklandığı ayrıntılı ve gerekçeli olarak bilirkişilerce saptanmalı, hata yapıldığı ve çekişme konusu meraya kısmen ya da tamamen davalının ihtiyacı olmadığı belirlenirse aynı yöntemle bu kez çekişmeli meraya davacının ihtiyacı olup olmadığı tespit ettirilmeli, bu yön yasadaki yönteme uygun şekilde kanıtlanırsa yararlanma hakkı tamamen veya kısmen ya da müştereken davacı köye bırakılmalı, aksi halde dava reddedilmelidir.

Diğer taraftan Mera Komisyon kararı dışında kalan ve dava konusu yapılan yerler için ise; tahsise ya da kadim kullanma hakkına dayanılabilir. Tahsise dayanıldığında, dayanak belgelerin, ayrıca karşı tarafın savunmasında ileri sürdükleri kayıtların tüm geldileri ile birlikte merciinden getirtilmesi, kadimlik iddiası varsa bu hususun araştırılması, gerektiğinde köyün kuruluş tarihinin İçişleri Bakanlığından sorulması ve köyün kadim ya da muhdes olup olmadığının saptanması gerekir. Keşifte dinlenecek yerel bilirkişi ve tanıkların çekişmeli mera veya yayla ile herhangi bir yararlanma ilişkisi bulunmayan, yansız anlatımda bulunabilecek, yöreyi iyi bilen ve çevre köy ya da kasabalarda yaşayan yaşlı kişilerden seçilmesi gerekir. Mahkemece yapılacak keşifte; tahsise dayanılıyorsa tahsis kayıtlarının, ferman veya mahkeme kararına dayanılıyorsa bu kayıtların yerel bilirkişi ve tanıklar aracılığı ile uygulanması, dava konusu yeri kapsayıp kapsamadığının belirlenmesi, taşınmazın mera veya yayla olmadığı iddiasının bulunması halinde varsa çevre taşınmazlara ait kayıtlar da uygulanarak dava konusu yeri ne şekilde okuduğunun çevre taşınmazlarla toprak yapısı kıyaslanarak uzman bilirkişiler aracılığı ile uyuşmazlığa konu yerin ve niteliğinin saptanması gerekir. Kadimlik iddiasında ise, yerel bilirkişi ve tanıklara taşınmazın kim tarafından ve ne şekilde kullanıldığı ve sınırları sorularak sonuca gidilmelidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; Davacının hak iddia ettiği yer belirlenmeli mera komisyon kararı kapsamında kalan yerler için yukarıda açıklanan şekilde ihtiyaç tespiti yapılmalı, komisyon kararı dışında kalan yerler için ise yine yukarıda açıklanan şekilde geleneksel yayla araştırması yapılıp işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken usul hükümlerine aykırı olarak davanın kısmen reddine, kısmen tefrikine karar verilmesi doğru görülmemiş hükmün bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01.06.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2613, Karar No: 2020/4218, Tarih: 19.10.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/2613 E.  ,  2020/4218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Antalya 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 13.03.2017 tarih ve 2016/290 E. - 2017/145 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 30.10.2018 tarih ve 2018/464 E. - 2018/1653 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı Manavgat Esnaf Tic. Turz. İnş. Paz. ve Dağ. Ltd. Şti lehine davalı ...’ın müşterek müteselsil kefaletiyle kullandırılan kredi ve kredi kartına ilişkin borcun ödenmemesi üzerine keşide edilen ihtarnameye rağmen ödeme yapılmadığından bahisle Antalya 10. İcra Dairesi nezdinde başlatılan icra takibine davalının itirazının haksız olduğunu belirterek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, icra dosyasındaki borçluların adresleri Manavgat olduğundan Manavgat icra dairelerinin yetkili olduğunu, icra dosyasındaki gerçek borç miktarının belirsiz olduğunu takibe itirazlarının haksız olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalının ikametgahının Manavgat olduğu, 2004 sayılı Kanun’un 50. maddesine göre icra dairesinin yetkisinde 6100 sayılı Kanun’un yetkiye dair hükümlerinin kıyas yoluyla tatbik olunacağı, somut olayda ihtiyati haciz kararı veren mahkemenin bulunduğu yer olan Antalya icra dairesinin yetkili olduğunun kabul edilemeyeceği, gerekçesiyle davanın yetkili icra dairesinde takip başlatılmaması nedeniyle dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekilince istinafa başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, icra takibinden evvel davalı borçlu aleyhine Antalya 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2016/102 D. İş Esas - 2016/102 D. İş Karar sayılı ilamıyla ihtiyati haciz kararı verildiği ve borçlu davalı ...'ın ihtiyati hacizde yetkiye itiraz etmediğinden Antalya İcra Müdürlüğünün yetkili olduğunun öne sürüldüğü, 08/02/2016 tarihinde verilen ihtiyati haciz kararı üzerine davacı alacaklının 10/02/2016 tarihinde ilamsız icra takibi başlattığı, ödeme emrinin tebliği üzerine yasal yedi günlük süresi içerisinde davalı borçlunun yetkiye ve borca itiraz etmiş olması karşısında ihtiyati haciz kararının kesinleştiği ve kararı veren mahkemenin bağlı olduğu Antalya İcra Müdürlüğünün yetkili hale geldiğinden bahsedilemeyeceği, icra takibinde tüm borçluların adreslerinin Manavgat olduğu ve kredi sözleşmesinde düzenlenen yetki şartına göre İstanbul Mahkeme ve İcra Dairelerinin yetkili kılındığı bunun dışında genel mahkemelerin yetkilerinin bertaraf edilmediği dikkate alındığında HMK'nın 10. maddesine göre davalının ikametgahının bulunduğu Manavgat icra daireleri takipte yetkili olup, davalı ...'ın yetki itirazının yerinde olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle muhakeme hukukuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 18,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 19.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17688, Karar No: 2014/11813, Tarih: 07.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/17688 E.  ,  2014/11813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 11. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/10/2012

NUMARASI : 2012/260-2012/437

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette 02.02.2006 tarihinde tır şoförü olarak işe başladığını, garanti asgari ücret ödemelerinin eksik yapılması 2008 yılı Nisan ve Mayıs ayı ücretlerinin ödenmemesi, sefer harcırahlarından sürekli mazot cezası kesintisi yapılması ve son olarak davalı şirketin R....’da bulunan otoparkında tır parkı sorumlusu İ.. T...tarafından darp edilerek kaburga kemiklerinin kırılmış olması sebebiyle iş sözleşmesini 4857 sayılı İş Kanunu'nun madde 24/II-c-e-f. bentleri uyarınca haklı olarak feshetmek zorunda kaldığını, müvekkilinin aylık ortalama ücretinin 2.743,00 TL olduğunu iddia ederek kıdem tazminatı, ücret, harcırah, bayram ve genel tatil ücreti ile yıllık ücretli izin alacaklarının faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 07.02.2006 tarihinde müvekkili şirkette işe başladığını ve garanti asgari ücretle çalıştığını, sefer başına ödenen harcırahların devamlılık ve düzenlilik arz etmediğini, davacının sefer sayısının ayda ortalama bir buçuk sefer olduğunu, bu sebeple dava dilekçesinde bildirilen aylık ücret iddiasının doğru olmadığını, davacının 02.06.2008-04.06.2008 tarihleri arasında izinsiz ve mazeretsiz olarak işe gelmediğinin tutanaklarla tespiti üzerine iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 25/II maddesi gereğince haklı olarak feshedildiğini, davacının yıllık izinlerini kullandığını, milli dini bayram ve genel tatil günlerinde işyerinde çalışma yapılmadığından bu konudaki taleplerinin de hukuki dayanağı bulunmadığını, 2008 yılı Nisan ve Mayıs aylarında davacı ücretsiz izine ayrıldığından ücretinin ödenmediğini, yurt dışı tır şoförü olarak çalışan şoförlerin kat ettiği kilometreye göre mazot hesabı yapılması ve ortalama sarf miktarını aşan mazot bedelinin sefer harcırahlarından kesilmesinin yerleşmiş bir uygulama olduğunu savunarak haksız açılan davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı işçinin iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiği, davalı tarafından takas definin zamanında ileri sürülmediği ve davacının buna itiraz ettiği, verilen yakıt cezasının ise standart ve objektif bir uygulama olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalının takas definin dikkate alınıp alınamayacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Öncelikle dava mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu zamanında açılıp görülmüş ve sonuçlandırılmıştır. Mahkemece verilen karar usul yönünden bozulmuş ve bozmaya uyularak yeniden karar verilmiştir.

Davalı vekili, delil listesinde bildirilen takas/mahsup define karşı davacının zamanında itiraz etmediğini, ıslah dilekçesine karşı ise zamanında takas definde bulunulduğunu ifade etmiştir.

Gerçekten de cevap dilekçesinde davalı tarafından takas definde bulunulmamakla beraber 25.12.2008 havale tarihli 03.04.2009 davacıya tebliğ tarihli delil listesinde takas definde bulunulduğu, aradan iki duruşma geçtikten sonra 23.07.2009 tarihinde davacının buna itiraz edip süresi içinde savunmanın genişletilmesi itirazında bulunmadığı ve ayrıca ıslah dilekçesine karşı cevap süresi içinde takas definde bulunulduğu anlaşıldığından mahkemenin takas defini dikkate alarak bir karar vermesi gerekirken takas defi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar vermesi hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6921, Karar No: 2012/6673, Tarih: 25.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/6921 E.  ,  2012/6673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi(Şişli 10. As.CM)

SUÇ : Vergi usul kanununa aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Sanığın, Uyap kanalıyla Mernis üzerinden temin edilen 26.04.2011 tarihli nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 16.12.2010 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, hükmün bu sebeple 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK'nun 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 25.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2856, Karar No: 2020/3324, Tarih: 28.10.2020

**23. Hukuk Dairesi         2017/2856 E.  ,  2020/3324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki iflas davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esastan reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacının iç turizm yolcu taşımacılığı yaptığını, şirketin kayıtlı sermayesinin tamamının ödendiğinin, alacaklar tahsilat ve kazançlar ile borçlar arasındaki dengenin müvekkili aleyhine bozulduğunun ve ödeme zorlukları yaşandığını, personel giderlerinin dahi ödenmediğini, ticari faaliyetini devam ettiremez hale geldiğini, iyileştirme projesi ile borca batıklıktan kurtulabileceğini ileri sürerek şirketin iflasının 1 yıl süre ile ertelenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Müdahiller vekilleri, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince davacının borca batık olduğu, geriye dönük 3 yıllık mali tabloları ve talep tarihi itibariyle mali tabloların karşılaştırılması sonucunda iyileştirme projesinde yer alan öngörülerin gerçekleşme kabiliyetinin bulunmadığı, hedeflenen karlılık oranlarının ulaşılmasının mümkün olmadığı, sermaye artırımı için şirket ortaklarının mal varlığının satışının gerektiği, bunun ise belli bir takvime bağlı olmadığı, şirket ortağının şirketten olan alacağının sermayeye ilavesinin kabul edilmediği ve davacının borca batıklıktan kurtulma imkanı olmadığı gerekçesiyle davanın reddi ile davacının iflasına karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun, davacı şirketin borca batık olduğu, şirketin mevcut mali durumu itibariyle iyileştirme projesinin öngörülen hasılat ve yüklenilecek maliyetler ile ulaşılacak karlılık oranları yönünden gerçekçi olmayıp, iyimser olarak hazırlandığı, geriye dönük 3 yıllık mali tablolar ile karşılaştırma yapıldığında iyileştirme projesinde yer alan öngörülerin gerçekleşme kabiliyetinin bulunmadığı, sermaye artırımı için şirket ortaklarının mal varlığının satışının gerektiği, bunun ise belli bir takvime bağlı olmadığı, davanın açıldığı tarihten karar tarihine kadar geçen yaklaşık 10 ayda sermaye artışına ilişkin somut bir adım atılmadığı, mahkeme kararında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle esastan reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı süresinde davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.