muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/3693, Karar No: 2006/6941, Tarih: 16.06.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/3693 E.  ,  2006/6941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı Hazine vekili tarafından, davalılar aleyhine 08.07.2004 gününde verilen dilekçe ile mera iddiasıyla tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 25.03.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, mera iddiasıyla Hazine tarafından açılan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece çekişme konusu taşınmazın imar planı kapsamına alınan mera olduğu davalıya 4342 sayılı Kanununun değişik 3. maddesi uyarınca taşınmazın emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısını Hazineye ödenmek üzere önel verilmesine rağmen ödeme yapmadığı gerekçeleriyle dava kabul edilmiş ve dava konusu taşınmazın kaydının iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmiş, hükmü davalı gerçek kişi temyiz etmiştir.

Dosya kapsamında toplanan delillere göre, 1965 yılında yapılan tapulama tespiti sırasında 50 parsel sayılı taşınmazın ... Köyü Tüzel Kişiliği adına harman yeri olarak sınırlandırıldığı, köyün Belediye olmasından sonra Belediye adına tescil edildiği, 22.6.1973 tarihinde de üç ayrı parsele ifraz edildiği ve bunlardan bir kısım parsellerin imar planında sosyal alanlara ayrıldığı, harman yerinden ifraz edilen 1714 parsel ile ihdasen tesis edilen 1723 parselin tevhit edilerek 1724 parsel numarasını aldığı daha sonra bu parselin 55 ayrı parsele bölündüğü, 1978 yılındaki emcümen kararıyla bu parsellerin üçüncü kişilere satıldığı anlaşılmaktadır.

Görüldüğü gibi dava konusu taşınmazın öncesi köy halkının yararlandığı kamu malı özelliği taşıyan genel harman yeridir.

Davacı Hazine dava konusu taşınmazın mera olduğunu iddia etmiş ise de, bu iddia kanıtlanamamıştır. Burada öncelikle harman yeri niteliği üzerinde durulması gerekecektir. Gerçekten, harman yerleri köy halkının tümünün yararlandığı harman yapılmak üzere ya yetkili mercii tarafından tahsis edilen ya da, ... kullanma biçimi harman yeri olan köy orta malı taşınmazlardandır. Bu gibi yerlerin yararlanma hakkı ilgili köy ve belde halkına ait ise de, kuru mülkiyeti Devlete aittir. Yine hemen belirtilmelidir ki, harman yerlerinin özellikleri mera, yaylak ve kışlakların özelliklerinden farklı değildir.

Her ne kadar 4342 sayılı Mera Kanununun değişik geçici 3. maddesinde Belediye ve mücavir alan sınırları içersinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar planları içersindeki yerleşim yeri olarak işgal edilen ve mera olarak kullanımına artık olanak bulunmayan taşınmazların tahsis amacının değiştirilmesi suretiyle Hazine adına tesciline olanak sağlanmışsa da bu hüküm ancak öncesi mera olan ve yasada öngörülen unsurları taşıyan taşınmazlar bakımından uygulanabilir. Anılan hükmün genişletilmiş yorumla mera dışındaki yaylak, kışlak ve somut olayda olduğu gibi harman yerlerine taşınma imkânı yoktur. O yüzden mahkemenin 4342 sayılı Kanununun geçici 3. maddesindeki taşınmaz bedelinin ilgililerince Hazineye ödenmesine dair işlem yaparak bunun sonucu bedelin ödenmediğinden bahsedilip davanın bu nedenle reddi doğru olmamıştır.

Burada üzerinde durulması gereken diğer bir sorunda 4342 sayılı Mera Kanununun 14. maddesi son fıkrasının olaya uygulanıp uygulanamayacağıdır. Anılan maddenin başlığı «tahsis amacının değiştirilmesi» şeklindedir. Yasanın daha önceki hükümlerine bakılırsa bu maddenin mera komisyonlarının çalışmaları sırasında ve ancak mera komisyonlarınca yapılan idari iş ve işlemlerde uygulanabileceği açıkça görülür. Başka bir deyişle yargı önüne getirilen bu gibi uyuşmazlıklarda harman yeri vasfının yargı yerinde değiştirilebileceği düşünülemez. Ne var ki; somut olayda, öncesi harman yeri olan 1714 parsel sayılı taşınmaz 1723 parselle tevhid edilerek imar planı kapsamına alınmış, arsa vasfına dönüştürülerek gerçek kişilere Belediye Encümeni kararıyla satılmıştır. Az yukarıda sözü edildiği üzere somut olaya 4342 sayılı Kanunun değişik geçici 3. maddesinin ve yine aynı yasanın 14 maddesinin uygulanma olanağı bulunmamaktadır. Başka bir anlatımla 1714 parselin harman yeri vasfının değiştirilerek arsa vasfıyla gerçek kişilere yapılan satış işlemi ve gerçek kişiler adına tescil yasadaki deyimiyle «yolsuz tescil» niteliğindedir. Bu gibi durumlarda hukuken yokluk ifade eden tapu üzerinden iktisapta bulunan kişiler Türk Medeni Kanunun 1023 maddesinden yararlanamaz. Ancak;

Yukarıdan beri vurgulandığı üzere 1724 parsel harman yeri olan 1714 ile 1723 parsellerden gelmektedir. 1714 sayılı öncesi harman yeri olan taşınmazın Belediye tarafından imar planına alınarak özel mülk şeklinde kişilere satışı hukuken yok hükmünde ise de, 1723 parselin niteliği ve evveliyatı araştırılmamıştır. Anılan bu parsel imar uygulaması suretiyle Belediye tarafından mülk edinilecek yerlerden ise ve davalıya yapılan satış 1723 parselin kapsamında kalan bir yer ise şüphesiz davalı gerçek kişi Belediyeden satın almayla bu yeri kazanabilir. O yüzden öncelikle bu husustaki deliller toplanıp yerinde keşif yapılarak dava konusu taşınmazın harman yeri niteliğindeki 1714 parsel yoksa 1723 parsel kapsamında kalıp kalmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır. Yapılacak inceleme ve araştırma sonucu dava konusu taşınmazın 1714 parsel kapsamında kaldığı saptanırsa öncesi harman yeri olan ve kamunun genelinin yararlandığı bu yer imar uygulamasında ancak yine kamunun genelinin yararlandığı bir yer olarak bırakılmak koşuluyla imar planına alınabileceğinden ( örneğin meydan, yol, ..., yeşil alan, otopark, toplu taşıma istasyonu, terminal…. gibi) bu yerin kamunun yararlanmasına tahsis edilmek üzere ve bu koşulla Hazine adına tescili gerekir. Mahkemece bütün bu yönler düşünülmeden ve uygulama yeri olmadığı halde 4342 sayılı Mera Kanunun geçici 3. maddesinden bahsedilerek davanın yazılı olduğu şekilde doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazların kabulü hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 16.6.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15589, Karar No: 2006/15139, Tarih: 13.11.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/15589 E.  ,  2006/15139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davası sırasında davacı taraf vekili 08.06.2006 günlü dilekçesiyle reddi hakim yoluna başvurmuştur.

Bu konuda verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili 08.06.2006 günlü dilekçesinde duruşmada tanık dinlenmesi sırasında "tanığın neden tek tek ya da ikişer ikişer fabrikaya gitmedinizde topluca gitme ihtiyacı duydunuz? Bu şekilde işverene biz mahkemeden karar alarak işe döneriz, işyerine de gireriz demek mi istediniz." şeklinde soru sorulup taraflı davrandığı, ayrıca hakimin davalı şirkete ait misafirhanede bir müddet kaldığı gerekçeleri ile davaya bakan hakim hakkında reddi hakim talebibinde bulunmuştur.

Red edilen Hakim ... ...' in 39878 red talebinin yerinde olmadığı görüşü üzerine dosyayı inceleyen merci hakimliğince reddi hakim talebinin reddine ve H.Y.U.Y.'nın 36. maddesi gereğince 137.00.-YTL. para cezasının red talebinde bulunan davacıdan alınmasına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına göre, hakimin reddi için ileri sürülen hususlar H.Y.U.Y.'nın 29. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden değildir. Açıklanan nedenlerle yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 13/11/2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13745, Karar No: 2015/18679, Tarih: 05.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/13745 E.  ,  2015/18679 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ..... İş Mahkemesi

Tarihi : 08.07.2014

No : 2014/73-2014/357

Dava, Alman Rant Sigortası'na giriş tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı vekilinin, karar tarihinden sonra 19.11.2014 tarihli dilekçesi ile, 6552 sayılı Kanun ile 3201 sayılı Kanun'da yapılan değişiklik nedeniyle, davasından feragat ettiği anlaşılmaktadır.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312'nci maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 91 ila 94'üncü maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usûl hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hâkim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel Kurulu'nun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 02.6.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.04.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi

./..

içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

Bu itibarla; somut olayda davadan vazgeçildiği (feragat edildiği) bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, davacı aleyhine yargılama giderine hükmedilmeyeceği yönündeki 3201 sayılı Kanun'un Geçici 8'inci maddesi düzenlemesi dikkate alınarak yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, istek halinde temyiz harcının davacıya iadesine, 05.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6992, Karar No: 2012/167, Tarih: 19.01.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/6992 E.  ,  2012/167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

KARAR

Dosya içinde mevcut Tapu Sicil Müdürlüğünün 11.09.1997 tarihli yazısıyla gönderilen dava konusu 140 ada 5 parsele revizyon gören 17.04.1957 tarih ve 8 numaralı tapu kaydının iktisap sütunundaki anlatıma göre; ilgili kayıtla tapuya bağlı taşınmazın Kürt oğlu İsmail’in oğlu Mahmut’a ait olduğu ve adı geçenin 21.02.1929 tarihinde ölümüyle geriye mirasçı olarak karısı Şişe, müşterek çocukları İsmail Yıldıran ve ... (... ölmekle karısı ... ve kızı ...) ile ana ayrı ölen oğlu ..’ten torunu ...'a kaldığı açıklanmıştır.

Dairenin 30.06.2011 gün, 7057 Esas ve 3841 Karar sayılı geri çevirme kararında bildirildiği gibi, temyiz incelemesi sırasında gözönünde tutulmak üzere nizalı parsele revizyon gören tapu kaydının kök kayıt maliki ... oğlu ...’a ilişkin mirasçılık belgesi dosya arasına konularak gönderilmiş ise de; Pazar Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/785 Esas ve 804 Karar sayılı veraset belgesinde kök kayıt maliki İsmail oğlu ...’ın 1913 yılında öldüğü açıklandığı gibi, revizyon gören tapu kaydındaki açıklamalara göre mirasçılardan ...’ın kızı olan davacıların yakın miras bırakanı Ayşe Karadoğan ve mirasçılarının mirasçılık belgesinde yer almadıkları anlaşılmıştır. Bu itibarla, gönderilen mirasçılık belgesindeki kayıt malikinin ölüm tarihi ve mirasçıları ile dosyada mevcut dava konusu parsele revizyon gören tapu kaydının iktisap hanesinde belirtilen ölüm tarihi ve mirasçılar arasında çelişki bulunmaktadır. Uyuşmazlığın çözümünde değerlendirilmek üzere nizalı parsele revizyon gören 17.04.1957 tarih ve 8 numaralı tapu kaydında belirtilen kök kayıt maliki İsmail oğlu Mahmut’un ölüm tarihinin de tereddüte yer bırakmayacak şekilde saptanarak, murisin ölüm tarihi dikkate alınarak tabi olduğu kanun hükümlerinin belirlenmesi ve mirasçılarının nüfus aile kayıt tabloları ve belirtilen tapu kayıtlarındaki bilgilerle karşılaştırılarak kesin biçimde belirlenmesi suretiyle gerektiği takdirde hasımlı mirasçılık belgesi temininin taraflardan istenilerek dosya arasına konulması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için geri çevrilmek suretiyle dosyanın yerel mahkemesine İADESİNE 19.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2771, Karar No: 2025/3021, Tarih: 30.04.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/2771 E.  ,  2025/3021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1466 Esas, 2024/423 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

SAYISI: 2022/322 E., 2022/508 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak davacı tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Duruşma için belirlenen 29.04.2025 günü hazır bulunan davacı asıl ..., davalılar vekili Avukat ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

KARAR

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; Mahkemenin 2017/440 E., 2017/771 K. sayılı dosyasında limited şirketin hisselerinin inançlı işlem uyarınca devredildiğinin tespiti ile davacı adına yeniden tescili isteminin reddine karar verildiğini ve kararın kesinleştiğini, kesinleşen dava dosyasında bulunmayan her türlü tartışma ve şüpheden uzak, ulaşılabilir somut 92 adet delil ve belge ile bu delillere ait somut ekleri münferit ya da komple incelendiğinde, ilgi kesinleşen hükmün maddi gerçekliğe tamamen aykırı olduğunu ve davalıların ilgili davada, adaleti yanıltarak adli hataya sebep olduklarını gösterir somut belgelerin çoğunun davalılarla arasındaki adli süreç dolayısı ile kesinleşme sonrası ortaya çıkması sonucu kaybolan haklarına hukuken kavuşabilmek için düzeltilmiş mahkeme kararına ihtiyaç duyduğunu ileri sürerek Mahkemenin 2017/440 E. sayılı dosyasında verilen kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; açılan davayı kabul etmediklerini, öncelikle yargılamanın yenilenmesi davalarında kanun hükmü yeterince açık olup iadeyi gerektiren sebebin öğrenildiği tarihten itibaren 3 ay içerisinde yargılamanın iadesine başvurulması gerektiğini, fakat davacının iş bu iade talebi 24.03.2022 tarihli olup yeni elde ettiğini iddia ettiği delilleri ile ilgili olarak beyan etmiş olduğu tarihler göz önüne alındığında üç aylık kesin sürenin geçtiğini, esasa ilişkin olarak yargılamanın iade edilebilmesi için koşullardan herhangi birisinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın hak düşürücü süre içinde açıldığının kabulünün gerektiği, davacı tarafın sunduğu belgelerin hükmün esasını etkiler nitelikte olmadığı, davacı Mahkemenin 2017/440 E. sayılı dosyasında sunamadığı belgelerin çoğunun davalılarla arasındaki adli süreç dolayısı ile kesinleşme sonrası ortaya çıktığını belirtmiş ise de, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 375/ç hükmü bağlamında yargılama sırasında, aleyhine hüküm verilen tarafın elinde olmayan nedenlerle elde edilemeyen bir belgenin, kararın verilmesinden sonra ele geçirilmiş olması şeklinde değerlendirilmesi gerektiği, bu çerçevede yargılamanın yenilenmesi sebebinin kabul edilmesinin mümkün olmadığı, öte yandan lehine karar verilen tarafın karara tesir eden hileli bir davranışta bulunduğunun tespit ve ispat edilemediği, davacının yargılanmanın yenilenmesi davasının mesmu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı asılca istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı yanca, limited şirket hisselerinin inançlı işlem uyarınca devredildiğinin tespiti ile davacı adına yeniden tescili istemine yönelik olarak Ankara Batı Asliye Ticaret Mahkemesinin 2017/440 E., 2017/... K. sayılı dosyası ile dava açıldığı, Mahkemece inançlı işlem iddiasının içtihatı birleştirme kararı uyarınca yazılı belgeyle ispatlanabileceği, davacı tarafça yazılı belge sunulmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği, süresi içesinde istinaf kanun yoluna başvurulmadığından hükmün 07.03.2018 tarihinde kesinleştiği, ancak yargılamadan sonra davacı yanın dosyaya sunduğu dava dosyasında bulunmayan somut 92 adet delil ve belge ile bu delillere ait somut ekleri sunmak suretiyle yargılamanın iadesi talep edildiği, davacı yanca yargılamanın yenilenmesine dayanak olarak gösterilen 92 adet delil ve bir kısım belgelerin 2017/440 E. sayılı dosyasına sunamama sebebinin söz konusu belgelerin kendisiyle davalılar arasındaki adli süreç dolayısıyla kesinleşme sonrası ortaya çıktığı iddia edilmiş ise de, İlk Derece Mahkemesinin gerekçesinde de belirtildiği üzere, söz konusu yargılamanın yenilenmesine gerekçe gösterilen davacı yanca sunulan bilgi ve belgelerin, yargılama sırasında aleyhine hüküm verilen tarafın elinde olmayan nedenlerle elde edilemeyen bir belgenin, kararın verilmesinden sonra ele geçirilmiş olması şeklinde değerlendirilmesinin söz konusu olamayacağı gibi yargılamanın yenilenmesine sebep teşkil etmeyeceği, lehine karar verilen tarafın karara tesir eden hileli bir davranışta bulunmuş olduğunun tespit ve ispat edilemediği gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davacı asılca temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A.Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, HMK'nın 374 ve devamı maddeleri hükmü uyarınca yargılamanın iadesi istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

V. TEMYİZ

A.Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, HMK'nın 374 ve devamı maddeleri hükmü uyarınca yargılamanın iadesi istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 28.000,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,

alınmadığı anlaşılan 615,40 TL temyiz ilam harcı ile 3.033,70 TL temyiz başvuru harcının HMK 339. maddesi gereğince karar kesinleştiğinde adli yardımdan yararlanan temyiz eden davacıdan alınmasına, 30.04.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3079, Karar No: 2020/11220, Tarih: 14.12.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/3079 E.  ,  2020/11220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair karar ile birlikte ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesince 2017/202 E.-2017/526 K. sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan ayçiçeği, kavun, karpuz ve silajlık mısır dekar başına verim miktarlarının İl/İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2017 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/14246, Karar No: 2019/17641, Tarih: 10.12.2019

**12. Hukuk Dairesi         2018/14246 E.  ,  2019/17641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 Sayılı Kanun ile değişik İİK'nin 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 Sayılı HMK'nin 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA, alınması gereken 44,40 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, 10/12/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.