muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13360, Karar No: 2015/17295, Tarih: 05.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/13360 E.  ,  2015/17295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 3.AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/05/2014

NUMARASI : 2013/90-2014/618

Taraflar arasındaki ziynet eşyasının iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; müvekkili ile davalının boşandıklarını, müvekkilinin davalı ile ikamet ettiği evden davalı ve ailesinin zoru ile atıldığını, evden ayrılırken üzerindeki kıymetli takıların eşi tarafından alındığını, müvekkiline düğün sırasında 7 adet altın bilezik, 37 adet küçük ve orta boy altın, 1 adet altın takı seti, 2 adet saat, 1 altın yüzük ve kolye, 1 adet altın künye, 1.280 TL para, 150 USD Amerikan Doları'nın hediye edildiğini, tamamının düğün cd'sinde kayıtlı olduğunu, düğünden sonra bunların müvekkilinin rızası dışında alındığını ve bir daha geri verilmediğini ileri sürerek; müvekkiline ait ziynet eşyalarının tamamının aynen iadesi veya bedelinin ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde; davacı tarafın takıların tamamını müşterek konuttan ayrılırken yanında götürdüğünü savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre; ispat yükünün davacı taraf üzerinde olduğu, davacı tarafın iddiasını ispat yönünde tanık beyanlarına dayandığı, davacı tanıklarının beyanlarının iddiayı ispata elverişli bulunmadığı, bu nedenle davacının iddiasını ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Somut olayda dava; ziynet eşyalarının aynen iadesi veya bedelinin ödenmesi talebinden ibarettir. Taraflar arasında görülen ve 23.12.2014 tarihinde kesinleşen boşanma davasında mahkemece, davalı kocanın (eşine müstakil ev temin etmemesi, anne ve babasının davacı eşine baskısına karşı çıkacağı yerde, onlardan yana tavır alması, eşine şiddet uygulaması nedeniyle) daha kusurlu görüldüğü açıklanmıştır. Mahkemece yargılama sırasında dinlenen davacı tanıkları;(davacının annesi, kardeşleri, dayısı) davacının davalının ailesi ile birlikte yaşadığını, davacının ev kıyafeti ile kapının önünde bırakıldığını, üzerinde takı olarak sadece yüzük ve alyansının bulunduğunu belirterek, ziynet eşyasına yönelik davacının iddialarını doğrulamışlardır.

Davalı tanıkları ise; (davalının amca oğlu, akrabası, yengesi) davacı ve davalının, davalı kocanın ailesi ile aynı evde yaşadıklarını, davalının ziynet eşyasının bir kısmının ayrılırken üzerinde olduğunu, geri kalanı da poşete koyarak alıp evden ayrıldığını beyan etmişlerdir. Davalı tanıklarının beyanları samimi ve inandırıcı değildir. Dosya kapsamı ve davacı tanıklarının beyanları dikkate alındığında, davacının evden kapı önüne konularak ve kovularak ayrıldığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemece; davacının kovulma şekli itibariyle altınları götürmediği dikkate alınarak, dava konusu ziynet eşyasının değerinin uzman bilirkişiye hesaplatılıp, sonucuna göre davanın kabulüne veya kısmen kabulüne karar verilmesi gerekirken, yersiz gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5955, Karar No: 2023/15890, Tarih: 08.03.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/5955 E.  ,  2023/15890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında;

Hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin, üçüncü fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 7.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Söylenen sözün aşağılayıcı anlamının bulunmadığı, kaba anlamına gelen bir söz olduğu, ikrarına rağmen üst sınırdan hüküm kurulduğu, kararın usul ve yasaya aykırı olduğu ve re'sen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdurun özel güvenlik görevlisi olarak görev yaptığı, sanığın cep telefonu ile yüksek sesle konuşması nedeniyle uyarması üzerine sanığın, "Sen kimsin Allah'ın kırosu..." demek suretiyle mağdura hakaret ettiği, Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında cezanın bireyselleştirilmesi sırasında alt sınırdan uygulama yapılmış olması dikkate alındığında bu yöndeki temyiz sebeplerine dair,

Yerel Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Ancak;

2. Hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Olay günü sanığın söylediği kabul edilen "Sen kimsin Allah'ın kırosu..." şeklindeki kaba hitap tarzı niteliğindeki sözlerinin mağdurun onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmaması nedeniyle hakaret suçunun yasal unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden yetersiz gerekçeyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

3. Kabule göre de;

Olay günü sanığın söylediği kabul edilen "Sen kimsin Allah'ın kırosu..." şeklindeki kaba hitap tarzı niteliğindeki sözlerinin mağdurun onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmaması nedeniyle hakaret suçunun yasal unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden yetersiz gerekçeyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

3. Kabule göre de;

a. Özel güvenlik görevlisi olarak çalışabilmek için 5188 sayılı Kanun’nun 10 uncu maddesi uyarınca özel güvenlik eğitimini başarıyla tamamlamış olmak ve 11 inci maddesi uyarınca da Valilikten çalışma izni almak zorunlu olup, anılan Kanun'un 23 üncü maddesine göre özel güvenlik görevlisi mağdurun kendisine karşı işlenen suç nedeniyle kamu görevlisi sayılabilmesi için yukarıda açıklanan koşulları taşıması gerektiği anlaşıldığından, mağdurun bu koşulları taşıyıp taşımadığı araştırılmadan eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

b. Uygulamaya göre sonuç adli para cezasının 7.080,00 TL yerine 7.000,00 TL olarak eksik belirlenmesi,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) ve (3) numaralı bentlerinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11141, Karar No: 2019/10172, Tarih: 10.09.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/11141 E.  ,  2019/10172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Şikayetçi İçişleri Bakanlığı vekilinin sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen hırsızlık suçundan doğrudan doğruya zarar görmeyen şikayetçi İçişleri Bakanlığı'nın hükmü temyiz etme yetkisi bulunmadığından şikayetçi kurum vekilinin bu suça yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2) Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Tekerrüre esas alınan ilamda TCK.nın 58. maddesinin uygulanmış olması nedeniyle ikinci kez mükerrir olduğu anlaşılan sanık ... hakkında, 5275 sayılı Kanunun 108/3. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçların oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanıklar müdafiinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

3) Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik şikayetçi İçişleri Bakanlığı vekili ve sanık müdafiinin temyiz istemlerinin incelenmesinde ise,

Duruşmadan usulüne uygun haberdar edilmeyen şikayetçi İçişleri Bakanlığı'nın gerekçeli kararın tebliği üzerine hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından şikayetçi kurumun 5271 sayılı CMK.nın 260/1. madde ve fıkrası uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Şikayetçi İçişleri Bakanlığı'nın davadan haberdar edilip delillerini sunma ve davaya katılma olanağı sağlanarak sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla hüküm kurulması suretiyle CMK.nın 233/1 ve 234. maddelerine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, şikayetçi İçişleri Bakanlığı vekili ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,10.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12538, Karar No: 2011/12970, Tarih: 14.10.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/12538 E.  ,  2011/12970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 05/05/2009 tarih ve 2009/22-2009/57 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 11/10/2011 gününde davacı avukatı ... ile davalı avukatı ....gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, tanınmış “Pınar” markası adına tescilli olan müvekkilinin “Pınar Labne”, “Labaneh”, “Pınar Labaneh”, “Labnem” tescilli markaları ile “Labne” tescil başvurusu sahibi olduğunu, “Labnen” markasıyla Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı’ndan 1984 yılında peynir üretim izni aldığını, davalının davacının ürettiği peynirin benzerini üretip ambalajları üzerine müvekkilinin tescilli markaları ile iltibas yaratacak şekilde “Labaneh” yazısını koyduğunu, ürünün ambalajlarının da benzetilerek iltibas yaratmak suretiyle davacının pastörize taze peynir ürünü yönünden 18 yılda ulaştığı tanınmışlık düzeyinden yararlanmak suretiyle haksız avantaj elde etmeyi amaçladığını ileri sürerek, davalı eyleminin markaya tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğinin tespitine, maddi durumun ortadan kaldırılmasına, yanlar ve yanıltıcı beyanların düzeltilmesine, hükmün ilanına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, “Labne” sözcüğünün özellikle Ortadoğu Ülkelerinde çok bilinen iştah açıcı aperatif olarak tüketilen yoğurtlu bir peynir cinsi olduğunu, hatta Suudi Arabistan’da standartlarının dahi belirlendiğini, cins, çeşit belirten bir ibarenin bir kişinin tekeline bırakılamayacağını, uyuşmazlık konusu ve kullanılmasının men’i istenilen “Ülker İçim Labne” ve “Ülker İçim Labne-Labaneh + Şekil” markasının davalı şirketin yapısı içinde olduğu holding adına, “ak labne” ibaresinin davalı şirket adına tescilli olduğunu, tescilli markaya dayalı kullanımın men edilemeyeceğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Dairemize ait 21.10.2008 tarihli ilama dayanılarak, davalının “Labne” ibaresini davacının markaları ile iltibasa neden olacak şekilde kullanmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece, Dairemize ait 21.10.2008 tarihli ilama dayanılarak, davalının “Labne” ibaresini davacının markaları ile iltibasa neden olacak şekilde kullanmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 825,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13/10/2011tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10547, Karar No: 2011/1526, Tarih: 14.02.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/10547 E.  ,  2011/1526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kişisel eşyanın iadesi davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kişisel ev eşyalarının aynen iadesi, olmadığı takdirde 10.000.-TL bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, yetkisizlik kararı verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili,davacı ile davalı ...'ın 16.12.1968 tarihinde evlendiklerini 10 aydır ayrı yaşadıklarını, davacı tarafından alınan ekli listedeki, kişisel ev eşyalarının davalı tarafından Eskişehir adresine taşındığını bildirerek bu eşyaların aynen iadesine,olmadığı takdirde 10.000-TL bedelinin tahsilini istemiştir.Davalılar vekili,davalıların ikametgahının Eskişehir olmayıp Antalya olduğunu, dosyanın görevli ve yetkili Antalya mahkemesine gönderilmesi gerektiğini bildirerek reddini savunmuştur. Mahkemece, davacı ... ile davalı ... arasında boşanma davasının halen derdest olduğunu, ayrı yaşama hakkı bulunan davalının ikametgahını Antalya'ya taşıdığını, yasal süre içinde yetki itirazında bulunulduğunu, boşanmadan ayrı olarak açılan alacak davasında genel yetki kuralı gereği davalıların ikametgahı mahkemesi yetkili olduğundan, yetki itirazının kabulü ile mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Mahkemelerin yetkileri kanun ile belirlenir. HUMK’nun 9. Maddesine göre, her dava kanunda aksine hüküm bulunmadıkça açıldığı tarihteki davalının ikametgahı mahkemesinde görülür. Davalılar, dava açıldığı sırada Eskişehir ilinde ikamet ettiklerinden yetkili mahkeme Eskişehir mahkemesidir. Ayrıca, taraflar ... ve ... arasında görülen nafaka davası sonucunda verilen ve temyiz üzerine onanarak kesinleşen kararda da yetkili yer olarak Eskişehir mahkemesi belirlenmiştir. Bu durumda dava açıldığı tarihte davalıların ikametgahları Eskişehir ilinde olması nedeni ile Eskişehir'de açılan kişisel eşyaların iadesi davasında TMK.nun 9. maddesi gereğince genel yetkili mahkeme doğru olarak belirlendiğinden işin esası incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 14.2.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6993, Karar No: 2010/8937, Tarih: 21.06.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/6993 E.  ,  2010/8937 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... Türk TAŞ vekili avukat ... ihbar olunan ... Temizlik Bakım Yönetim İlaçlama Güvenlik Sis ve Dış Tic Ltd. Şti vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 2.Tüketici Mahkemesinden verilen 3.4.2009 gün ve 97-120 sayılı hükmün Dairemizin 23.2.2010 tarih ve 8242-2262 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında usulün 440. Maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 172.00 (Yüzyetmişiki) Lira para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 21.6.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8699, Karar No: 2019/13078, Tarih: 23.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/8699 E.  ,  2019/13078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; hırsızlık suçunun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Dosya içerisinde bulunan 14.03.2011 tarihli olay yeri görgü ve tespit tutanağı içeriğinden ve müşteki beyanlarından suça konu müştekiye ait muslukların ve bataryaların penceresi takılı, ancak kenarı duvarla çevrili olmayan, üzeri sacla kapatılmış, inşaat halindeki yerden çalındığının anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 142/1-e maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Yasa'nın 142/1-b maddesiyle hüküm kurulması,

2-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nun 145. maddesinin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun, çalmaya teşebbüs ettiği musluk ve bataryaların 70,00 TL değerinde olduğunun anlaşılması karşısında: suça konu pazar önlüğünün değer tespiti yapılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Dosya içerisinde bulunan 14.03.2011 tarihli olay yeri görgü ve tespit tutanağı içeriğinden ve müşteki beyanlarından suça konu müştekiye ait muslukların ve bataryaların penceresi takılı, ancak kenarı duvarla çevrili olmayan, üzeri sacla kapatılmış, inşaat halindeki yer olduğu, suç tarihi itibarıyla içerisinde oturulmadığının anlaşılması karşısında; konut dokunulmazlığının ihlali suçunun yasal unsurları oluşmadığından CMK'nun 223/2-b. maddesi uyarınca beraat kararı verilmesi yerine, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 23.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.