muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/39167, Karar No: 2012/39862, Tarih: 27.11.2012

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2011/39167 E.  ,  2012/39862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetlerine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Müşteki Burhan'ın yanında bulunan eşinin ve eşinin kız kardeşlerinin, gittikleri lokantada karşı masada oturan sanıkların bakışlarından rahatsız oldukları, bu nedenle lokantadan çıktıkları esnada müştekinin sanıkları ikaz etmesi üzerine çıkan tartışmada sanıkların müştekiyi yaraladıklarının anlaşılması karşısında, sanıklar lehine haksız tahrik koşulları bulunmadığından tebliğnamedeki (1) nolu bozma düşüncesine, mahkemece, sanıklar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken yasal ve yeterli gerekçe gösterildiğinden tebliğnamedeki (2) no.lu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıkların temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin isteme aykırı olarak ONANMASINA, 27.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7780, Karar No: 2023/8955, Tarih: 16.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/7780 E.  ,  2023/8955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/338 Esas, 2023/378 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Gaziosmanpaşa 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 13.09.2021 Tarihli ve 2021/226 Esas, 2021/888 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve mahkemenin 31.03.2022 tarihli ek kararıyla kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi, 03.12.2022 tarihli dilekçesiyle, kısıtlının Adana ilinde bulunan Özel ... Bakımevi'ne yerleştirdiğini ve dosyanın yetkili Adana Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, 06.12.2022 tarihli ek kararıyla kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

B. Adana 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 10.04.2023 Tarihli ve 2023/338 Esas, 2023/378 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlının Adana'da bir bakım merkezinde kalmasının yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının yerleşim yeri adresinin değiştirilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Her ne kadar 4721 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinde bakım kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı düzenlenmişse de; dosya kapsamından kısıtlı adayının bakım ve gözetiminin sürekli olarak bakımevinde gerçekleştirildiği ve dolayısıyla bakımevinde sürekli yerleşmek amacıyla bulunduğu ve kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Gaziosmanpaşa 4. Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olduğundan vesayet dosyasının takibi ile Adana 2. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Adana 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

16.10.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/456, Karar No: 2010/3335, Tarih: 17.06.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/456 E.  ,  2010/3335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

... ile Hazine aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kısmen kabulüne dair Varto Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 06.11.2008 gün ve 54/140 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ve müştereği adına tesbit ve tescil edilen parsellerin miktar fazlası olarak 58, 65, 73 ve 77 nolu parsellerin Hazine adına tesbit edildiğini açıklayarak, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 46. maddesi gereğince davalı Hazine üzerindeki tapu kayıtlarının iptali ile 1/2 payının adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine temsilcisi, davanın reddine karar karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 65, 73, 77 parseller ile 58 parselin teknik bilirkişinin rapor ve krokisinde A harfi ile gösterilen 36.666 m2 bölümüne ilişkin tapu kayıtlarının iptali davacı adına tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davanın kısmen reddine, kısmen açılmamış sayılmasına ilişkin önceki hüküm davacı ... ve Orhan Kaya tarafından temyiz edilmekle Dairenin 19.01.2006 tarih ve 2005/8844 Esas, 2006/161 Karar sayılı ilamı ile özet olarak ".... Davanın Orhan ve ... tarafından birlikte açıldığı, yargılama oturumlarına katılmayan davacı Orhan Kaya bakımından açılan ilk davanın açılmamış sayılmasına, ikinci kez aynı hususta açılan ve birleştirilen davanın ise, hak düşürücü süreden reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle hükmün buna ilişkin bölümünün onanmasına; davacı ... yönünden ise, dava konusu parsellere revizyon gören tapu kayıtlarının 4753 sayılı yasa gereği Hazine adına oluşturuldukları belirlendiğine göre, tapu kayıtlarının dayanağı belirtmelikler getirtilmeden ve Hazine adına belirtme sebebi üzerinde durulmadan, bundan başka davacı adına tesbit ve tescil edilen parsellerin dayanak kayıtları ve içerdiği sınırlar nazara alınmadan hüküm kurulmasının da eksiklik teşkil ettiği...." gerekçesiyle bozulmasına karar verildiği anlaşılmıştır. Mahkemece, bozma ilamına uyulmakla yukarıda yazılı hüküm kurulmuştur. Bozma ilamına uyulmakla tarafı yararına usuli kazanılmış hak doğar ve mahkemece bozmada belirtilen esaslar çerçevesinde araştırma ve inceleme yapma ve hüküm verme yükümlülüğü doğar.

Dava konusu 58 parsel 27.12.1962 tarih 18,65 parsel aynı tarih 19,7 3 parsel aynı tarih 23 ve 77 parsel aynı tarih 24 nolu tapu kayıtlarının revizyonu ile 11.11.1968 tarihinde Hazine adına tesbitle; 58, 73 ve 77 parsel itirazsız 13.08.1969 tarihinde, 65 parsel ise komisyon kararı ile 30.10.1971 tarihinde tescil edilmişlerdir. Dava, 22.01.1988 tarihinde 3402 sayılı Kadastro Kanununun 46. maddesinde belirtilen süre içinde açılmıştır. Davalı parsellerin dayanak tapu kayıtları 4753 sayılı Kanun hükümleri uyarınca oluşturulmuştur. Dosya arasında mevcut toprak tevzi belgeleri, belirtmelikler ve ekleri ile tablendikatif cetvelleri ile krokilere göre; nizalı parsellerin toprak tevzi çalışmalarında davacı ve müştereği adına belirtilen ve bilahare tapulama çalışmalarında adlarına tesbit edilen 59, 66 ve 76 nolu tapulama parsellerine uygulanan tapu kayıtlarının miktar fazlası olarak ifrazen tarla vasfı ile Hazine adına belirtildikleri anlaşılmıştır. Dosya içeriğine göre davacılar adına tespit ve tecsil edilen 59 parsel 22.06.1959 tarih 17,66 parsel 22.06.1959 tarih 20 ve 76 parselde yine 22.06.1959 tarih 16 nolu tapu kayıtlarına dayanılarak tesbit edilmişlerdir. Tapu kayıtlarının edinme sebepleri sütunundaki bilgilere göre söz konusu her üç tapu kaydı da Varto Asliye Hukuk Mahkemesinin 01.12.1958 tarih 1956/103 Esas, 1958/95 Karar sayılı tescil hükmüne dayanılarak oluşturulmuştur ve krokileri mevcuttur. Her üç tapu kaydında yazılı miktarlar fazlası ile kayıt malikleri olan davacılar adına tesbit ve tescil edilmiştir. Dava konusu taşınmazlar davacılar adına belirtilen tescil ilamı üzerine oluşturulan tapu kayıtlarının revizyonu üzerine tesbit edilen parsellerin sınırlarında ve devamında yer almaktadır. Davacılar adına kayıtlı parsellerin tespitlerine esas tescil ilamlarının kesinleştiği tarihten 4753 sayılı Yasa uyarınca Hazine adına oluşturulan kayıt tarihine kadar zilyetlikle edinim süresi ve koşulları oluşmamıştır. Her ne kadar yerel bilirkişi ve tanıklar tarafından davacının paydaşı olduğu 22.06.1959 tarih 16 ve 17 nolu tapu kayıtlarının hudut itibariyle nizalı 58, 73 ve 77 parselleri de kapsadığı, yine 22.06.1959 tarih 15 sıra nolu tapu kaydının dava konusu 65 parsele uyduğu ve revizyonu yapılmamış olduğu bildirilmekte ise de, yukarıda açıklandığı üzere söz konusu 16 ve 17 numaralı tapu kayıtları miktarı kadar revizyonu yapılmış olduğundan nazara alınamaz. Yani tapu kayıtlarının revizyon gördüklerinin kabulü gerekir. Kaldı ki, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 46. maddesiyle tespitte belirlenen haklara karşı durma ve hak arama için tanınan iki yıllık ek süre, 766 sayılı Tapulama Kanununun yürürlük döneminde mülk edinmede dayanılıp ileri sürülme imkanı olmayan, imar-ihya ve işlemleri tamamlanmamış olsa dahi iskan ve toprak tevzi suretiyle verilen yerler hakkındaki düzenleme ile ilgilidir

. Yani tapu kayıtlarının revizyon gördüklerinin kabulü gerekir. Kaldı ki, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 46. maddesiyle tespitte belirlenen haklara karşı durma ve hak arama için tanınan iki yıllık ek süre, 766 sayılı Tapulama Kanununun yürürlük döneminde mülk edinmede dayanılıp ileri sürülme imkanı olmayan, imar-ihya ve işlemleri tamamlanmamış olsa dahi iskan ve toprak tevzi suretiyle verilen yerler hakkındaki düzenleme ile ilgilidir. Yani, 766 sayılı Yasa döneminde yapılan tespitte belirlenen haklara karşı durma için başvurma imkanı varken, bu hakkını hak düşürücü süre içinde kullanmamış olanları da kapsar biçimde yeniden ek başvuru imkanı sağlanması söz konusu değildir. Dava konusu 65 parsele uyduğu tesbit edilen, revizyon görmediği bildirilen ve yine Varto Asliye Hukuk Mahkemesinin 1956/103 Esas, 1958 Karar sayılı tescil ilamına göre oluşturulan 15 sıra nolu tapu kaydı tesbit tarihi itibariyle oluşmuş durumdadır ve bu kayda dayanılarak tutanağın kesinleşme tarihinden itibaren on yıllık hak düşürücü süre içinde dava açılmamıştır. Buna göre, açıklanan kayda dayanılarak da iptal ve tescil kararı verilemez. Davanın reddine karar verilmesi gerekirken, toplanan delillerin hatalı değerlendirilmesi suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Kabul şekline göre de; davacı uyuşmazlık konusu parsellerin 1/2'sinin iptali ile adına tesciline karar verilmesini istediği halde, talep aşılmak suretiyle tümü bakımından iptal ve tescil kararı verilmesi de isabetsiz bulunmuştur.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile usul ve yasa hükümlerine uygun bulunmayan hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 17.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7737, Karar No: 2015/974, Tarih: 22.01.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/7737 E.  ,  2015/974 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b, e, 62, 52. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin ceza miktarına, bilirkişi raporuna ve sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine, katılan vekilinin ise, ceza tür ve miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Katılan ...'ın sanığa ait firmada iki katlı betonarme karkas binanın sıva işlemlerini yürüttüğü sırada havanın kararması nedeniyle çalışmalarına devam edebilmesi için projektör aramaya başladığı, bitişik tarzda inşa edilmekte olan binanın galeri boşluğunu fark edemeyerek 3 metre yükseklikten zemin betona düşmek suretiyle hayati tehlike geçirecek, basit tıbbi müdahale ile giderilmeyecek, (4).derece kemik kırığı olacak şekilde yaralandığı somut olayda, katılanın ve vekilinin kaza sonrası katılanın felç geçirdiğine ilişkin beyanları ile ... Adli Tıp Kurumunun 12.03.2013 tarihli raporunda katılanda meydana gelen yaralanmanın “duyularından veya organlarından birinin işlevinin yitirilmesi” niteliğinde olup olmadığına ilişkin belirleme yapılmaması karşısında, katılanın yaralanmasının TCK'nın 89/2-3. maddesinde belirtilen nitelikli halleri kapsayıp kapsamadığı hususunda ayrıntılı rapor alınmasından sonra, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9949, Karar No: 2020/16306, Tarih: 16.11.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/9949 E.  ,  2020/16306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sanık ...’a yükletilen hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak;

Hükümlerde, TCK’nın 43. maddesinin ½ olarak uygulanması sırasında hesap hatası nedeniyle sonuç cezanın hakaret suçunda, 1 yıl 9 ay yerine 2 yıl 4 ay olarak, görevi yaptırmamak için direnme suçunda ise 1 yıl 12 ay yerine 2 yıl 8 ay olarak belirlenmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...’un temyiz iddiaları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenle BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın, 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktalarının tebliğnameye kısmen aykırı olarak, “sonuç ceza hakaret suçunda 1 yıl 9 ay, görevi yaptırmamak için direnme suçunda ise 1 yıl 12 ay olarak” düzeltilmesi suretiyle HÜKÜMLERİN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde ise, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hükümlerde, TCK’nın 43. maddesinin ½ olarak uygulanması sırasında hesap hatası nedeniyle sonuç cezanın hakaret suçunda, 1 yıl 9 ay yerine 2 yıl 4 ay olarak, görevi yaptırmamak için direnme suçunda ise 1 yıl 12 ay yerine 2 yıl 8 ay olarak belirlenmesi,

Doğru uygulama sonucu CMK’nın 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması zorunluluğuna uyulmaması,,

Kanuna aykırı, sanık ...’un temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/99, Karar No: 2021/1154, Tarih: 03.02.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/99 E.  ,  2021/1154 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma kararına uyulmak suretiyle yapılan yargılama neticesinde ilamında belirtildiği şekilde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı vekili, karardan sonra verdiği 26.01.2021 tarihli dilekçesi ile 7256 sayılı Yasa'nın yapılandırma hükümlerinden faydalanmak üzere davadan feragat ettiğini belirtmiştir.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312'nci maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 91 ila 94'üncü maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz dairesince görüşülmeyen bir karar, usûl hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hâkim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hâkim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel Kurulu’nun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 02.6.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.04.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay’ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir. Karar vermekle işten el çeken mahkeme ek karar ile feragat hususunda bir karar veremez.

Bu itibarla; somut olayda davadan vazgeçildiği (feragat edildiği) bildirildiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, davacının davadan feragat ettiği gözetilerek yeniden inceleme yapılmak üzere mahkemenin kararının bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

O hâlde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm sair yönleri incelenmeksizin bozulmalıdır.

Bu itibarla; somut olayda davadan vazgeçildiği (feragat edildiği) bildirildiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, davacının davadan feragat ettiği gözetilerek yeniden inceleme yapılmak üzere mahkemenin kararının bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

O hâlde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm sair yönleri incelenmeksizin bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 03.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5324, Karar No: 2012/7274, Tarih: 30.10.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/5324 E.  ,  2012/7274 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava, su aboneliği yapılması yönünde muarazanın giderilmesi, kanal katılım ve şebeke hisse bedelinden dolayı borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkin olup; hüküm, Tüketici Mahkemesince verilmiştir.

Davanın açıklanan bu niteliğine göre, verilen hükmün temyiz inceleme görevi 6110 sayılı Kanunla değişik Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi hükmüne göre Başkanlar Kurulu tarafından hazırlanan ve Büyük Genel Kurul'ca kabul edilerek yürürlüğe giren işbölümü kararına göre yerel mahkemece verilen hükmün temyiz incelemesini yapma görevi Yargıtay Yüksek (13).Hukuk Dairesine ait bulunduğundan dosyanın ilgisi yönünden anılan Daire Başkanlığına SUNULMASINA, 30.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29283, Karar No: 2015/11018, Tarih: 14.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/29283 E.  ,  2015/11018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bala Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/06/2014

NUMARASI : 2013/65-2014/205

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabülüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacı vekilinin temyizine gelince;

13.03.2015 gün ve 29294 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 gün ve 2013/95-2014/176 sayılı kararı ile;

6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile 2942 sayılı kamulaştırma Kanununun başlığı ile birlikte değiştirilen geçici 6. maddesinin on üçüncü fıkrası “09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihlerini kapsayan dönemde oluşan mağduriyetlerin giderilmesi amacıyla getirilen ve malikler aleyhine bir takım hükümler içeren bu istisnai düzenlemenin 04.11.1983 tarihinden sonraki dönem içinde uygulanmasının hukuk güvenliğini zedeleyeceği” gerekçesiyle Anayasanın 2. ve 35. maddelerine aykırı bulunarak iptal edilmiştir.

Bu durumda; 04.11.1983 tarihinden sonraki döneme ilişkin el atmalarda nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; vekalet ücretine ilişkin 7. bendindeki (1.500,00) rakamlarının çıkartılmasına, yerine (6.900,00) rakamlarının yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 14.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.