muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6254, Karar No: 2015/13732, Tarih: 21.12.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/6254 E.  ,  2015/13732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 1. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/02/2015

NUMARASI : 2014/119-2015/25

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10/02/2015 tarih ve 2014/119-2015/25 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı T.. T.. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “K...” ibareli tanınmış markanın münhasır hak sahibi olduğunu, davalının “k............” ibaresinin T.. T.. nezdinde 29. sınıfta tescili için başvuruda bulunduğunu, başvuruya konu ibarenin kendi markaları ile aralarında iltibas bulunduğu yönünde itirazda bulunduklarını ancak itirazlarının reddedildiğini, davalının kötü niyetli olduğunu ileri sürerek, YİDK kararının iptaline ve davalının markasının hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı T.. T.. vekili, davalının başvurusuna konu 29. sınıfta yer alan ürünlerle davacının tescilli markalarına ait emtialar arasında iltibas oluşma ihtimali bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalının 2012/31948 kod nolu “K..... E.." ibareli markayı 29. sınıfta yer alan “Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri” emtialarda kullanmak üzere tescil başvurusunda bulunduğu, 43. sınıfta “Yiyecek içecek sağlama hizmetleri” için tescilli bulunan davacı markaları ile dava konusu başvuru arasında 556 sayılı KHK’nın 8/1-b bendi anlamında iltibas tehlikesi bulunduğu, davacının “K......” markasının şarap emtiası yönünden tanınmış marka olduğu, davalının dava konusu marka başvurusunun tescilinin, davacı markasının tanınmışlığından haksız yararlanma, tanınmışlığa veya ayırt ediciliğe zarar verme sonucunu doğuracağı, bu yüzden davalı başvurusunun ilişkin olduğu tüm mallarda reddinin gerektiği, davalı marka başvurusunun kötü niyetli sayılması için yeterli delil bulunmadığı gerekçesiyle, YİDK kararının iptaline, davalı adına tescilli 2012/31948 kod nolu “K...............” ibareli markanın tescilli olduğu 29. sınıf yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davalı T.. T.. vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı T.. T.. vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı T.. T.. vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı T.. T.. vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı T.. T.. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 21/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10501, Karar No: 2017/7471, Tarih: 31.10.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/10501 E.  ,  2017/7471 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava, maluliyet aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İnceleme konusu somut olayda; 26.11.2006 ve 15.01.2008 tarihli tahsis taleplerinin, çalışma gücünün %60’ını kaybetmediğinden bahisle reddedildiği, itiraz üzerine da davacının çalıma gücünün %60 oranında kaybetmediğinin belirtildiği, yargılama safhasında en son alınan raporda, Yönetmeliği çerçevesinde, yaşına göre %75 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağı, çalışma gücünün en az %60’ını kaybetmediği, meslekte kazanma gücü ile çalışma gücü kaybının farklı kavramlar olduğu belirtilmiş, mahkemece, davacının malul sayılamayacağından bahisle davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 25.maddesi “Sigortalının veya işverenin talebi üzerine, Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurullarınca usûlüne uygun düzenlenecek raporlar ve dayanağı tıbbî belgelerin incelenmesi sonucu, 4 üncü Maddenin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri kapsamındaki sigortalılar için çalışma gücünün veya iş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünün en az % 60'ını, (c) bendi kapsamındaki sigortalılar için çalışma gücünün en az % 60’ını veya vazifelerini yapamayacak şekilde meslekte kazanma gücünü kaybettiğispit edilen sigortalı, malûl sayılır.” hükmünü içermekte olup, malul sayılma için 506 sayılı Yasada öngörülen çalışma gücünün en az 2/3’sini yitirmiş olma hali, 01.10.2008 tarihi itibarıyla yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 25. maddesindeki yasal düzenlemede “çalışma gücünün en az % 60’ını kaybetme” olarak öngörülmüştür.

./..

Bu düzenleme çerçevesinde, sigortalı sayılanlar ve bunların bakmakla yükümlü oldukları veya hak sahibi çocuklarının çalışma gücü veya meslekte kazanma gücü kayıp oranlarının tespitine ilişkin İşlemleri Yönetmeliği 01.10.2008 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere 11.10.2008 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak; Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliği ise 01.09.2013 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere 03.08.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.

./..

Bu düzenleme çerçevesinde, sigortalı sayılanlar ve bunların bakmakla yükümlü oldukları veya hak sahibi çocuklarının çalışma gücü veya meslekte kazanma gücü kayıp oranlarının tespitine ilişkin İşlemleri Yönetmeliği 01.10.2008 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere 11.10.2008 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak; Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliği ise 01.09.2013 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere 03.08.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.

Davacının tahsis talep tarihine göre yukarıda belirtilen mevzuatlar kapsamında inceleme yapılması gerektiğinden, mahkemece, davacıdaki hastalık ve arazların 01.10.2008 tarihinde kadar, muvacehesinde, çalışma gücünün en az 2/3’ünü yitirmesine sebebiyet verip vermediği, 01.10.2008- 31.08.2013 tarihleri arası için, Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümleri çerçevesinde çalışma gücünün en az %60’ını yitirmesine sebebiyet verip vermediği; 01.09.2013 tarihi sonrası için Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliği çerçevesinde malûl sayılmayı gerektirecek derecede bulunup bulunmadığı, malûl ise, malûllük halinin hangi tarihte oluştuğuna dair rapor alınmalıdır. Yapılacak değerlendirmede, varsa maluliyet başlangıç tarihi belirlendikten sonra, adı geçen tüzük ve yönetmelik hükümlerinde sigortalı lehine getirilen düzenlemeler var ise kuşkusuz bunların da dikkate alınması gerekecektir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 31.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8583, Karar No: 2011/8340, Tarih: 05.07.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/8583 E.  ,  2011/8340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 15/04/2009 tarih ve 2008/121-2009/44 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 05/07/2011 gününde davalı-karşı davacı ... Rek.San.Tic.A.Ş. avukatı ... geldi, tebligata rağmen davacı-karşı davalı TPE ve Egevizyon Görsel A.Ş. avukatı gelmedi, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, özel radyo ve televizyon yayını yapmak üzere 21.09.1994 yılında kurulan davacı şirketini o tarihten itibaren EGE TV ve RADYO EGE adı ve logosuyla yayın hayatına başladığını, RTÜK.’nün verdiği izin ve lisans ile de yayın hayatının kesintisiz devam ettiğini, bugüne kadar televizyon yayını yapmayan davalı şirketin 11.08.1995 tarihinde sadece radyo yayını için RTÜK.’a başvurduğunu ve yayınlarında EGE FM ismini kullandığını, davalının EGE TV ismini hiç kullanmadığını, davalı şirketin Ege TV ve Radyo Ege FM ibarelerini 2000 ve2001 yılında marka olarak tescil ettirdiğini ve 16.05.2003 tarihinde keşide ettiği ihtarname ile davalıya ait markaların kullanımına davacının son vermesini istediğini, 556 sayılı KHK.’nin 7/1-(g), (f) ve 8/1-a maddeleri gereğince davalı adına bu ibarelerin marka olarak tescilinin mümkün olmadığını ileri sürerek, davalı adına olan Radyo Ege FM ve Ege TV markalarının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE. vekili, müvekkili aleyhinde açılacak davalarda Ankara Mahkemelerinin yetkili olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

Davalı (karşı davacı) Ege Yayımcılık ve Reklamcılık San.ve Tic.A.Ş. vekili, müvekkili şirketin 26.01.1993 tarihinde davacı (karşı davalı) şirketin ise 21.09.1994 tarihinde kurulduğunu, müvekkili adına tescil edilen EGE markasının müvekkili şirket unvanı da olup,marka tescilinin yasaya uygun olduğunu, davacı (karşı davalı) şirketin ise müvekkiline ait markayı izinsiz olarak kullandığını ileri sürerek, asıl davanın reddine, karşı dava ile de, karşı davalının müvekkilinin marka hakkına vaki tecavüzünün durdurulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davacı istemlerinin yerinde olmadığı, davalı markasına ise tecavüzün bulunduğu gerekçesiyle, asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile 2001/18842 sayılı marka bakımından karşı davacının marka hakkına tecavüzün durdurulmasına dair karar, davacı (karşı davalı) ile davalı (karşı davacı) şirket vekillerince temyizi üzerine Dairemizin 24.06.2008 tarihli kararı ile mahkeme kararı bozulmuştur. Mahkemece bozma kararına uyularak her iki şirketin de ticaret unvanlarında, “Ege” ibaresinin yer aldığı ancak, ticaret unvanları, farklı sözcüklerle oluşturulduğundan, iltibas yaratıcı nitelikte olmadığı, öte yandan, “Ege” ibaresi, coğrafi isim olduğundan, herhangi bir kişiye bu ibare bakımından öncelik, tescile bağlı bir tekel hakkının olamayacağı, tek başına marka korumasından yararlanamayacağı, davacı ... Medya Yayınları Ticaret A.Ş., 25/08/1995’ten itibaren “Radyo Ege”, 28/04/1995’ten itibaren “Ege Tv” logo ile TV yayını yaptığı, TPE’de bu isimlerin tescilini yaptırmamakla birlikte, bire bir bu ibareler bakımından, üçüncü kişilere göre markasal kullanımda bir önceliği olduğu, 556 sayılı KHK 8/3 hükmü gereğince, “Ege Tv” ibaresi bakımından, davacı yararına hükümsüzlük sebebi gerçekleştiği, davalının, 11498 tescil numaralı ve “Radyo Ege Fm” ibareli tesciline gelince, davalının bu tescilde yer alan ve esas karakter olan “Ege” ibareli logoyu, davacının radyo yayınlarından da önce kullana geldiği, davacının radyo yayınında kullandığı logonun davalınınkinden farklı olup, “Ege Radyo”, “Radyo Ege” şeklinde olduğu, davacının tescilsiz radyo yayınında kullandığı “radyo ege” anonsunun, markaya tecavüz oluşturduğu söylenebilse de bu markanın tescil edildiği tarihten önce 1994’ten beri söz konusu kullanım gerçekleştiği ve davalı şirket tarafından buna karşı koyulmadığı, belli bir süre boyunca sessiz kaldığı ve men hakkını kullanmadığından, davalı – karşı davacının, markaya tecavüzün men’i ve durdurulması istemlerinin yerinde görülmediği gerekçesiyle asıl davada TPE’ne karşı açılmış olan davanın husumet yokluğundan reddine, davalı adına tescilli “Ege TV” ibareli ve 2001/18842 tescil numaralı markanın hükümsüzlüğüne, davalı adına tescilli 2000/11498 tescil numaralı markanın hükümsüzlüğüne ilişkin olarak açılmış olan davanın sabit olmadığından reddine, karşı dava bakımından ise sabit olmadığından reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA,davacı-karşı davalı vekili duruşmaya gelmediğinden vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1662, Karar No: 2018/1737, Tarih: 06.02.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/1662 E.  ,  2018/1737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, bozmaya uyarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden ... İlaçlama Sağlık Temizlik Hizmetleri Ltd. Şti. yükletilmesine, 06/02/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8330, Karar No: 2019/4901, Tarih: 23.05.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/8330 E.  ,  2019/4901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki hakem kararının iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davacı tarafından istenilmiş ise de, davanın niteliği gereği duruşma isteğinin reddiyle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz isteğinin incelemesinin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; 23.10.2008'de Göle Öğretmenevi Müdürlüğü binasının lokanta bölümünün işletilmesi için davalı ile 10 yıl süreli kira sözleşmesi yapıldığını, davalının sözleşmenin 12.maddesine göre tahkim yoluna giderek, sözleşmenin 14.maddesinde düzenlenen cezai şart bedelini talep ettiğini, tahkim heyetinin 150.000 TL cezai şartın 07.11.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verdiğini, kararın kamu düzenine aykırı olduğunu, tarafların eşitliği ve hukuki dinlenilme hakkına riayet edilmediğini, usul ekonomisine riayet edilmediğini, bazı delillerin toplanmadan karar verildiğini belirterek, iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı; iddiaların HMK 439. maddesinde düzenlenen iptal sebeplerine uymadığını ileri sürerek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; tahkim kararının iptaline yönelik olarak açılan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; hakem kararın iptali istemine ilişkindir.

Tahkim yargılamasında görevli mahkeme konusuna ilişkin düzenlemeler HMK’nın 410 ve 439. maddelerinde yer almaktadır.

Yasal değişiklik öncesinde, HMK’nın 410. maddesinde tahkimde görevli ve yetkili mahkeme “Tahkim yargılamasında, mahkeme tarafından yapılacağı belirtilen işlerde görevli ve yetkili mahkeme, tahkim yeri bölge adliye mahkemesidir. Tahkim yeri belirlenmemiş ise görevli ve yetkili mahkeme, davalının Türkiye’deki yerleşim yeri, oturduğu yer veya işyeri bölge adliye mahkemesidir.” şeklinde düzenlenmiştir.

HMK’nın 439/1. maddesinde ise “Hakem kararına karşı yalnızca iptal davası açılabilir. İptal davası, tahkim yerindeki mahkemede açılır; öncelikle ve ivedilikle görülür.” düzenlemesi yer almıştır.

15.03.2018 tarihli Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7101 sayılı İcra ve İflas Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 57. maddesi ile HMK’nın 410. maddesi “Tahkim yargılamasında, mahkeme tarafından yapılacağı belirtilen işlerde görevli ve yetkili mahkeme, konusuna göre tahkim yeri asliye hukuk veya asliye ticaret mahkemesidir. Tahkim yeri belirlenmemiş ise görevli mahkeme, konusuna göre asliye hukuk veya asliye ticaret mahkemesi, yetkili mahkeme ise davalının Türkiye’deki yerleşim yeri, oturduğu yer veya işyeri mahkemesidir.” şeklinde değiştirilmiştir.

7101 sayılı Kanun’un 60. maddesi ile iptal davasını düzenleyen HMK’nın 439/1. maddesinde de değişikliğe gidilerek bu maddenin birinci fıkrasında yer alan “tahkim yerindeki mahkemede” ibaresi “tahkim yeri bölge adliye mahkemesinde” şeklinde, beşinci fıkrasında yer alan “mahkeme” ibaresi “bölge adliye mahkemesi” şeklinde değiştirilmiştir.

Yapılan bu değişiklikler sonucunda, tahkim yargılamasında mahkeme tarafından yapılacağı belirtilen işlerde görevli ve yetkili mahkemenin, konusuna göre tahkim yeri asliye hukuk veya asliye ticaret mahkemesi olduğu, tahkim yeri belirlenmemiş ise görevli mahkemenin, konusuna göre asliye hukuk veya asliye ticaret mahkemesi, yetkili mahkemenin ise davalının Türkiye’deki yerleşim yeri, oturduğu yer veya işyeri mahkemesi olduğu (HMK 410/1), hakem kararına karşı yalnızca iptal davası açılabileceği, iptal davasının, tahkim yeri bölge adliye mahkemesinde açılacağı, öncelikle ve ivedilikle görüleceği (HMK m. 439/1) belirtilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 410 ve 439. maddesinde yapılan değişikler mahkemelerin görevine ilişkin olup, 7101 sayılı Kanun'da görev kuralına ilişkin yapılan değişikliklerin eldeki davalara uygulanıp uygulanmayacağı konusunda herhangi bir düzenlemeye yer verilmemiş, geçiş hükmü düzenlenmemiştir.

Belirtmek gerekir ki 6100 sayılı HMK’nın geçici 1/1. maddesinde “Bu Kanunun yargı yolu ve göreve ilişkin hükümleri Kanunun yürürlüğe girmesinden önceki tarihte açılmış davalarda uygulanmaz.” düzenlemesi ile aynı Kanunun geçici 3/3. maddesinde yer alan, “Bu Kanunda bölge adliye mahkemelerine görev verilen hâllerde bu mahkemelerin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanunun bu Kanuna aykırı olmayan hükümleri uygulanır.” hükmü yer almakta ise de, bu maddeler 6100 sayılı Kanun ile yapılan düzenlemelere ilişkin olup, 6100 sayılı Kanun'da değişiklik yapan 7101 sayılı Kanun hükümlerini de kapsadığı kabul edilemez. (HGK 2018/11-87 esas 2018 /1365 karar sayılı 27.09.2018 tarihli ilamı)

Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup, taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Görev konusunda taraflar için kazanılmış hak söz konusu olmaz. Bu nedenle yeni bir kanunla kabul edilen görev kuralları istisna niteliğinde geçiş hükümlerine yer verilmediği için eldeki davalara da uygulanması gerekir. Davanın açıldığı andaki kurallara göre görevli olan mahkeme, yeni bir kanun ile görevsiz hâle gelmiş ise ( davanın açıldığı anda görevli olan fakat yeni kanuna göre görevsiz hâle gelen) mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekir ( Kuru B.: Hukuk Muhakemeleri Usulü, 6. Baskı, Cilt 1, İstanbul 2001, s.310).

Yukarıda yapılan açıklama ve sözü edilen kurallarla birlikte somut olay değerlendirildiğinde, yerel mahkemece verilen karardan sonra yapılan kanun değişikliği dikkate alındığında açılmış olan iptal davasının bölge adliye mahkemesinde görülmesi gerekmektedir.

Yukarıda yapılan açıklama ve sözü edilen kurallarla birlikte somut olay değerlendirildiğinde, yerel mahkemece verilen karardan sonra yapılan kanun değişikliği dikkate alındığında açılmış olan iptal davasının bölge adliye mahkemesinde görülmesi gerekmektedir.

O halde, mahkemece, 6100 sayılı HMK’nın 439/1. maddesinde, 7101 sayılı Kanun’un 60. maddesi ile yapılan değişiklik sonrasında uyuşmazlığın çözümünde bölge adliye mahkemesinin görevli olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekmektedir. Açıklanan gerekçe kararın bozulması gerekmiştir.

2-) Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazları inceleme konusu yapılmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 23/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31380, Karar No: 2015/2216, Tarih: 27.01.2015

**4. Ceza Dairesi         2014/31380 E.  ,  2015/2216 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/12111

MAHKEMESİ : Mudanya(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/10/2012

NUMARASI : 2011/670 (E) ve 2012/644 (K)

SUÇLAR : Hakaret, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık Kıymet hakkında, mağdur İ.. Ç..’ a hakaret suçundan düşme ve B.. Ç..’a hakaret suçundan verilen beraat hükümleri yönünden;

Davaya katılmasına karar verilen suçtan zarar gören İ.. Ç.. ve B.. Ç..’ ın 18.7.2012 tarihli oturumda sanık hakkındaki şikayetlerinden vazgeçtiklerini beyan etmeleri karşısında, CMK'nın 243. maddesi uyarınca katılma kararlarının hükümsüz kaldığı ve temyiz edenlerin buna yetkilerinin bulunmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca mağdurlar İ.. Ç.. ve B.. Ç..'ın tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEKLERİNİN REDDİNE,

2-Katılan K.. P..’ ın; sanık İ.. Ç..’ ın yaralama ve sanık B.. Ç..’ ın hakaret suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz isteğine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılan K.. P.. vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 27.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.