muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1843, Karar No: 2021/6884, Tarih: 25.05.2021

Söz konusu Kanun'un 141 - 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücuya konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanun'un 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanun'un 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, davalıların teselsül sorumluluğu 510 sayılı Yasa’nın 21/1-4. maddesi kapsamında belirlenmeli, bu kapsam ve sorumluluk belirlenirken dosyayı temyiz etmeyen diğer davalı Mehmet Hanefi Mutlu yönünden ise usuli kazanılmış hak durumu da nazara alınarak karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Kabule göre de, hükmedilen tutara göre hesaplanmayan karar ve ilam harcı hatalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki esaslar göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25.05.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16545, Karar No: 2011/19896, Tarih: 21.12.2011

**13. Hukuk Dairesi         2011/16545 E.  ,  2011/19896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının işletmecisi ve mülk sahibi olduğu şirketle 15.11.2004'te devre tatil sözleşmesi imzaladıklarını ve bu tarihten itibaren tatil hakkını sözleşmede belirlendiği şekilde taşınmazda geçirdiğini, davalı şirket tarafından devre tatile konu taşınmazların 2008'de 3. bir şirkete devredildiğini ve bu durumun müşterilere haber verilmediğini ileri sürerek, devralan şirketle davalı arasında ticari bağlantı bulunduğundan sözleşmeyle sağlanan devre tatil hakkının kullanımının sağlanmasını, aksi halde fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 15.000 Euro'luk zararının karar tarihindeki döviz kuru üzerinden, dava tarihinden itibaren başlayacak en yüksek ticari faizi ile davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, sözleşme gereğince ... ... Mahkemelerinin yetkili olduğunu savunarak yetki itirazında bulunmuştur.

Mahkemece, devre tatil sözleşmesinde yetkinin ... olarak belirlendiği, davalı şirketin şirket merkezinin ... olduğu gerekçesiyle ... Mahkemelerinin yetkili olduğuna karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

HUMK 10.maddesi genel yetkili mahkeme yanında sözleşmelerden doğan davalarda sözleşmenin icra olunacağı yer mahkemesini de yetkili mahkeme kabul etmiştir. Sözleşmenin yerine getirileceği yeri taraflar serbestçe

kararlaştırılabilirler. Şayet taraflar bu konuda bir kararlaştırma yapmamışlarsa akdin ifa edileceği yer BK. 73. maddesine göre saptanmalıdır. BK 73.maddesi “Borcun İfa edilmesi lazım gelen yer, iki tarafın sarih veya zımni arzusuna göre tayin edilir” hükmünü öngörmüştür. Somut olayda, taraflar arasında yapılan devre tatil sözleşmesinin ifa yeri ...'dur. Mahkemenin yetkisi hususunda yetki sözleşmesi yapılmış olması, genel yetkili mahkemenin yetkisini ortadan kaldırmaz. Hal böyle olunca mahkemece, yetki itirazının reddi ile işin esası incelenmeli ve ortaya çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 21.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4046, Karar No: 2012/776, Tarih: 13.02.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/4046 E.  ,  2012/776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve ... aralarındaki tescil davasının kabulüne dair Kahramanmaraş 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 15.03.2011 gün ve 381/144 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünldü:

KARAR

Davacı vekili, mevkii ve sınırları dava dilekçesinde yazılı taşınmazı 40 yılı aşkın zamandan beri malik sıfatıyla zilyetliği altında bulundurduğunu açıklayarak, bu yerin vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Hazine, dava konusu yerin Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu, davacı yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşmadığını açıklayarak davanın reddini savunmuştur. Davalı köy tüzel kişiliğine dava dilekçesi yöntemine uygun biçimde tebliğ edilmesine karşın, oturumlara katılmamış ve yanıt vermemiştir.

Mahkemece, davacı lehine zilyetlikle kazanma koşulları gerçekleştiğinden bahisle davanın kabulüne, 8.11.2010 havale tarihli fen bilirkişisi raporunda A harfiyle gösterilen 4539.61 m2' lik yerin davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Hüküm, süresi içerisinde Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacı lehine zilyetlikle kazanma koşulları gerçekleştiğinden bahisle davanın kabulüne, 8.11.2010 havale tarihli fen bilirkişisi raporunda A harfiyle gösterilen 4539.61 m2' lik yerin davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Hüküm, süresi içerisinde Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller, tüm dosya kapsamından; dava konusu yerin 1965 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğundan bahisle tescil harici bırakıldığı anlaşılmıştır. Keşifte dinlenen yerel bilirkişi, davacının bu yeri 1970’li yıllardan itibaren sahiplenmeye başladığını, ondan önce boş olan bu yerin köy hayvanlarının bırakıldığı ve otlatıldığı bir yer olduğunu, davacının bu yere ev yaptığını açıklamıştır. Davacı tanıkları özetle; davacının bu yere önce ahır yaptırdığını, sonra ev inşa ettiğini, yaklaşık 30 yılı aşkın zamandan beri kullanmakta olduğunu söylemişlerdir. Orman bilirkişi, dava konusu yerin orman sayılmayan yerlerden olduğunu rapor etmiştir. Fen bilirkişi, ölçekli kroki ve raporunu dosyaya sunmuştur. Ziraat bilirkişisi, dava konusu yerin tesviyesinin yapıldığını, bu kısmın ev ve avlusu olarak kullanıldığını, toprak derinliğinin 20-30 cm. civarında olduğunu, taşınmaz üzerinde keşif tarihi itibariyle 5-20 yaşlarında değişik meyve ağaçlarının ekili bulunduğunu rapor etmiştir. Açıklanan olgular tarafların ve mahkemenin bilgisi dahilindedir. Uyuşmazlık 766 sayılı Tapulama Kanunu çalışmaları sırasında 2. madde uyarınca tescil harici bırakılan bu yerde imar-ihya çalışmalarının hangi tarihte tamamlandığı, tamamlanma tarihi itibariyle dava tarihine kadar 20 yıllık kazandırıcı zamanaşımı süresinin aralıksız ve çekişmesiz olarak geçip geçmediğinde toplanmaktadır. Bilindiği üzere ve kural olarak; ev, müştemilat, ahır ve samanlık gibi yapı inşa edilmesi zilyetlikle kazanım için yeterli değildir. Bir başka anlatımla, ekonomik amaca uygun bir zilyetlik için; tescil harici bırakılan bir yerde imar – ihyanın emek ve para sarf edilerek tamamlanması, tamamlandığı tarihten itibaren yirmi yıl süre ile zilyetliğin davasız – aralıksız geçmesi gerekir.

Hal böyle olunca; dava tarihinden itibaren 20-30 yıl öncesine ve iki ayrı zamana ait hava fotoğraflarının merciinden getirtilerek işin uzmanı jeodezi ve fotoğrametri ünvanlı harita mühendisine uygulattırılması, bu yerde imar – ihyanın tamamlanıp tamamlanmadığı, tamamlanmış ise, zilyetlikte kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği, bilimsel içerikli raporla tevsik edilmesi, daha önce götürülmeyen ve yeniden görevlendirilecek başka bir ziraat mühendisinden 22.10.2010 tarihli ziraat bilirkişi raporundaki belirlemelere göre, ağaçların yaşlarının dava tarihi dikkate alınarak tespit edilmeye çalışılması taşınmazın su – kuru niteliği ile sınıfının belirlenerek bir rapor haline getirilmesi, yerel bilirkişi ve tanıklardan taşınmazın önceki ve sonraki durumu hakkında ayrıntılı ve görgüye dayalı beyanlarının alınması ve hasıl olacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturmayla yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları tüm bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3.maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

UA.
Yargıtay — Esas No: 2016/2759, Karar No: 2017/932, Tarih: 27.03.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/2759 E.  ,  2017/932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm, asıl davada davalılar-karşı davada davacılar vekilince, mahkemenin 19.12.2016 tarihli ek kararı süresi içinde asıl davada davacı-karşı davada davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalılar ile aralarındaki kat karşılığı inşaat sözleşmesinin ... 22. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce feshedildiğini ve kararın kesinleştiğini, davalıların, taşınmaz üzerine yapmış olduğu inşaat bedeli kadar sebepsiz zenginleştiklerini, fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla, davacı şirketin yapmış olduğu inşaatın kıymeti, seviye itibari ile arzın çıplak mülkiyetini geçiyorsa davalılar adına tescilli olan arzın bedelinin belirlenerek işbu arzın bedeli mukabilinde davacı adına tesciline, aksi takdirde dava tarihi itibari ile imalat bedelinin işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı-karşı davacılar vekili, davanın bir yıllık zamanaşımı süresi geçtikten sonra açıldığını, ileri sürülen meblağın fahiş olduğunu savunarak, asıl davanın reddini, karşı davada ise, yüklenicinin 30.07.2009 tarihinden itibaren arsa sahiplerinin dairelerinin her biri için 44 ay kira ödemekle yükümlü ve borçlu olduğunu, şimdilik her bir davacı için 1.000,00 TL olmak üzere toplam 11.000,00 TL'nin sözleşme tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte karşı davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki sözleşmenin feshedildiği, dava tarihine göre yapılan hesaplamalarda yüklenicinin yaptığı toplam imalatın 696.004,43 TL olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili, alacağın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline şeklinde kararın tavzih edilmesine karar verilmesini talep etmiş. Mahkemece, tavzih talebinin reddine karar verilmiştir.

Asıl Kararı, Davalılar-karşı davacılar vekili Ek Kararı, davacı-karşı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin ek karara ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Asıl karara gelince dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar-karşı davacılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi halinde taraflar sözleşme hükümlerine göre karşılıklı verdiklerini geri alırlar.

2-Asıl karara gelince dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar-karşı davacılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi halinde taraflar sözleşme hükümlerine göre karşılıklı verdiklerini geri alırlar.

Bu nedenle yapılan imalatın arsa sahibinin yararına olması kaydıyla yüklenici yaptığı imalat bedelini, arsa sahiplerinden talep edebilecektir. Somut olayda taraflar arasındaki sözleşmenin mahkeme kararı ile feshine karar verlidiğine göre, imalat bedelinin arsa sahiplerinin yararına olan kısmını talep edebilecektir. Ancak dava konusu taşınmazda davalılardan başka arsa sahiplerinin bulunduğu ve bu imalatın onlarında yararına olduğu göz önünde bulundurularak, imalat bedelinin tamamının davacılarca istenmesi mümkün değildir. Ayrıca yapılan inşaatın arsa sahiplerinin yararına olup olmadığıda belirlenmemiştir. Bu nedenlerle yerinde keşif yapılarak yapılan işaatın arsa sahiplerinin yararına olup olmadığı tesbit edilip, davacı arsa sahiplerinin talep edebilecekleri miktar belirlenerek bu miktarın hüküm altına alınması gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, tavzih talebinde bulunan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle mahkemenin usul ve kanuna uygun bulunan 19.12.2016 tarih ve 2014/181 E., 2015/515 K. sayılı ek kararın ONANMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalılar-karşı davacılar vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddine, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar karşı davacılar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalılar-karşı davacılar yararına BOZULMASINA, ek karara yönelik alınması gereken harç peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, asıl davada davalılar-karşı davada davacılardan peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/408, Karar No: 2021/2994, Tarih: 22.06.2021

**5. Ceza Dairesi         2021/408 E.  ,  2021/2994 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

5395 sayılı Yasa gereğince tedbir istemi hakkında yapılan yargılama sırasında; Konya 1. Çocuk Mahkemesiyle İzmir 4. Çocuk Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 20/06/1960 tarih ve 1960/14 sayılı Kararıyla; "Hukuk ve ceza mahkemeleri arasında selbi vazife uyuşmazlığı çıktığı takdirde, dava konusu işin hukuka ait olması halinde hukuk dairesinin, cezaya ilişkin olduğu takdirde de ceza dairesinin mercii tayinine vazifeli olacağına" karar verilmiş olmasına, uyuşmazlık konusu olayda herhangi bir suç soruşturması bulunmaksızın korunmaya ihtiyacı olan çocuk hakkında 5395 sayılı Kanun hükümleri uyarınca bakım tedbiri uygulanmasına ve acil koruma kararının kaldırılmasına ilişkin talepte bulunulmasına göre; Konya 1. Çocuk Mahkemesiyle İzmir 4. Çocuk Mahkemesi arasında meydana gelen yetki uyuşmazlığını çözme görevi 6100 sayılı HMK'nın 21, 22 ve 23. maddeleri gereğince Yüksek 16. Hukuk Dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye GÖNDERİLMESİNE 22/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2016/1618, Karar No: 2016/1259, Tarih: 08.02.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/1618 E.  ,  2016/1259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :........Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Dosya içeriğine göre dava, davacı kuruma bağlı hastaneye piyasa fiyatlarının üzerinde temizlik malzemeleri alımı yapılmak suretiyle gerçekleştiği iddia olunan kamu zararının davalı kamu görevlilerinden tahsili istemine ilişkindir.

Buna göre; temyiz inceleme görevi 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesi ile Başkanlar Kurulu’nun 19.01.2015 gün ve 8 sayılı kararı uyarınca Dairemiz görev alanı dışındadır. Dosyanın inceleme yerinin belirlenmesi için 11 Nisan 2015 Tarihli ve 29323 Sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6644 sayılı Kanun’un 2. maddesi ile değişik Yargıtay Kanununun 60/II. fıkrası uyarınca dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 08.02.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.