muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1274, Karar No: 2023/431, Tarih: 10.05.2023

10. Bu itibarla İlk Derece Mahkemesince 27.10.2004-13.10.2005 ve 16.06.2006-29.06.2007 tarihleri arasındaki çalışma dönemlerinin davalı nezdinde geçen diğer hizmet süreleri ile birleştirilmesine ilişkin kabul yönünden Anayasal ve yasal düzenlemelere uygun gerekçe oluşturulması gerekmektedir.

11. Hâl böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

12. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

(1) numaralı uyuşmazlık yönünden davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi gereğince Özel Daire bozma kararında belirtilen gerekçe ve nedenlerden dolayı BOZULMASINA oy çokluğuyla,

(2) numaralı uyuşmazlık yönünden davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi gereğince Özel Daire bozma kararında belirtilen gerekçe ve nedenlerden dolayı BOZULMASINA oy birliğiyle,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Dosyanın 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,10.05.2023 tarihinde kesin olarak karar verildi.

"K A R Ş I O Y"

1. Temel uyuşmazlık "tarafları Türk uyruklu işçi ile Türkiye'de işyeri tescili bulunan ve Türk Hukukuna tâbi tüzel kişiliği olan işveren arasında işverenin üstlendiği yurt dışı işyerlerindeki çalışmalardan doğan işçilik alacaklarına ilişkin uyuşmazlıkta taraflarca seçilen hukukun uygulanıp uygulanmadığı" noktasında toplanmaktadır.

2. Hukuk Genel Kurulunun 10 Mayıs 2023 günü incelenen 2022/9-873, 892, 985, 1237 Esaslarında aynı tür uyuşmazlıkta yazılan karşı oylar gerekçesinde açıklandığı üzere;

3. İş Sözleşmesinin niteliği ve işçinin işverene hukuki ve kişisel olarak bağımlığı, zayıf konumda olması neden ile korunması gerektiği, genel işlem koşulları yönünden yabancı hukukun uygulanmasına dair sözleşmenin geçersizliği, 5718 sayılı MÖHUK'un 5 inci ve 6 ncı maddelerinde ön koşul olan kamu düzeni ve Türk İş Hukukunun doğrudan uygulanan kuralları, işverenin sözleşmede fiili olarak Türk Hukukun uygulaması gerekçelerine göre direnme kararı yerindedir.

4. 5718 sayılı MÖHUK'un 12.12.2007 tarihinde yürürlüğe girdikten sonra anılan kanunun 5 ve 6 ncı maddeleri kapsamında Türkiye'de kurulu bulunan işverenler ile Türk uyruklu işçilerin iş uyuşmazlılarına "Türk Hukukunun" uygulanmasını istikrarlı olarak uygulayan Yargıtayın uyuşmazlıklara bakan dairelerinin birleşmesi ve tek daire olmasından sonra görüş değiştirerek "seçilen yabancı hukukun" uygulanması görüşü benimsenmiştir. Bu görüş değişikliği hukuk güvenliği, sürpriz karar vermeme ilkelerine aykırı olmuştur.

5. Direnme kararı ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlıkta, Özel Dairenin istikrarlı içtihadından döndüğü ve görüş değiştirdiği açıktır. Direnme kararında hukuk güvenliği ilkesinden söz edilmiş, aynı işverenle ilgili bir çok kararın geçtiği belirtilmiştir. Görüş değişikliğinin de yukarıda açıklanan hukuki gerekçelerle yerinde olmadığı da açıktır.

6. Görüş değişikliği ile 5718 sayılı MÖHUK'un işçiyi koruyan hükümleri gözardı edilmiştir. Yabancı unsurlu iş uyuşmazlığında seçilen yabancı hukuk uygulanacak olsa da nispi emredici kurallar kapsamında lehe olan hükümleri dikkate alınmalı, asgari koruma ise Türk Hukukuna göre belirlenmeli idi.

7. Yukarıda açıklandığı üzere;

1) Genel işlem koşulları karşısında sözleşmede seçilen hukuk düzenlemesinin geçersizliği,

2) Eylemli olarak taraflarca iş ilişkisinde Türk Hukukunun uygulanması,

3) 5718 sayılı MÖHUK'un 5 ve 6 ncı maddeleri kapsamında davacı işçisi Türk, işvereni Türk Hukuk Mevzuatına tâbi olan uyuşmazlıkta Türk İş Hukukunun doğrudan uygulanan kurallar olması karşısında direnme kararı isabetli olup, sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2012/30854, Karar No: 2013/24645, Tarih: 09.10.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/30854 E.  ,  2013/24645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre sanıkların yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaına dair bir düzenleme bulunmadığı gözetilmeden, hapisten çevrilen para cezaları ile doğrudan verilen para cezalarının toplanması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fık- ralarından hapis cezasından çevrilen ve doğrudan verilen para cezalarının içtimaına ilişkin bölümün çıkarılması ve hükme ''sonuç cezanın 3000 ve 80 TL olarak belirlenmesi'' ibaresi yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin (DÜZELTİ- LEREK ONANMASINA), 09.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8810, Karar No: 2018/9035, Tarih: 07.11.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/8810 E.  ,  2018/9035 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 17.02.2008 tarihinde geçirdiği trafik- iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir nedeniyle uğranılan Kurum zararının 506 sayılı Yasa'nın 26. maddeleri uyarınca teselsülen tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara toplanan delillere göre, davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

İnceleme konusu davada; Dosyada alınan 25.08.2014 tarihli kusur raporu ile davalı işveren ... kusursuz, sigortalı sürücü Tamer Başol %60, diğer sürücü ... %40 oranında kusurlu bulunduğu, kusur raporu esas alınarak hüküm kurulduğu, ancak dosyadaki gelir tablosundan 506 sayılı yasanın 92. maddesi uygulaması yapıldığı, mahkemece bu husus değerlendirilmeden gelir miktarı üzerinden hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi, “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir.” düzenlemesini içermektedir.

Kurumun, sigortalıya bağladığı ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi; bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin, yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda; Kurumun ödemediği veya ödemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönü de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır.

Dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi (5510 sayılı Yasa’nın 54. madde) uyarınca indirildiğinin anlaşılması halinde; davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarının; gelirin başladığı tarih itibariyle 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi (5510 sayılı Yasa’nın 54. madde) uyarınca indirilmiş hâli üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına, indirme tarihine kadar yapılan fiili ödeme miktarının yarısı da eklenmesi suretiyle belirlenmelidir.

Eldeki davada öncelikle sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelire 506 sayılı Kanunun 92. maddesinin uygulanıp uygulanmadığı, 92. madde uygulanmış ise gelirin başladığı tarih itibariyle 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi uyarınca indirilmiş hâli üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarları ve indirme tarihine kadar yapılan fiili ödeme miktarları kurumdan sorulmalı, bütün eksik hususlar tamamlandıktan sonra yukarıda belirtildiği üzere değerlendirme yapılarak hasıl olacak sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki esaslar göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı ... vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'ya iadesine, 07.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13976, Karar No: 2012/6811, Tarih: 10.04.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/13976 E.  ,  2012/6811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 22/12/2010

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin geçerli sebep olmaksızın feshedildiğini belirterek, feshin geçersizliğine, müvekkilinin işe iadesine ve kanuni haklarının belirlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, yetki itirazında bulunmuş, esastan da feshin haklı sebebe dayandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, işe iadeye karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre, yetkili mahkemenin hangi iş mahkemesi olduğu uyuşmazlık konusudur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesinde iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemelerini belirlemiştir. Buna göre, "iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz."

İş mahkemesine açılan dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli mahkemede açılmalıdır.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan davalı tarafça süresinde yapılmasa da hakim tarafından kendiliğinden bu husus göz önünde bulundurmalıdır. Bir başka anlatımla hakim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de re'sen yetkisizlik kararı verebilir.

Somut uyuşmazlıkta, sunulan işyeri kayıt ve belgelerine göre, davalı şirketin merkezi ve davacının çalıştığı yerin ....Esenler/İstanbul adresinde bulunduğu, bu yerin Bakırköy ilçe sınırları dahilinde yer aldığı ve Bakırköy mahkemelerinin yetkili olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece 5521 sayılı Kanun'un belirtilen hükmü gereği yetkisizlik kararı verilerek dosyanın yetkili Bakırköy mahkemesine gönderilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeple temyiz olunan kararın BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7656, Karar No: 2023/4748, Tarih: 05.07.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/7656 E.  ,  2023/4748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama sonucunda ölüme neden olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.03.2020 tarihli ve 2019/491 Esas, 2020/100 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama sonucunda ölüme neden olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza

Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 87 nci maddesinin dördüncü fıkrasının birinci cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mahsuba karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 16.09.2020 tarihli ve 2020/903 Esas, 2020/946 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun, 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; meşru savunmaya ve haksız tahrik indiriminin en üst sınırdan uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Olay günü sanık ...'in sevk ve idaresindeki aracı ile trafik akışının ters yönü istikametinde ilerlediği sırada karşıdan karşıya geçmekte olan maktul ...'a korna çaldığı, maktulün tepki göstermesi üzerine çıkan tartışmada sanığın aracından indiği ve maktulün yüzüne yumrukla vurması üzerine maktulün sırt üstü yere düşerek kafasını sert zemine çarpması neticesinde kafatasında oluşan kırık, beyin kanaması ve beyin doku harabiyeti nedeniyle yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olacak şekilde yaralandığı ve dört gün sonra hayatını kaybettiği, maktulün yaralanması ile ölümü arasında illiyet bağının bulunduğunun tespit edildiği anlaşılmıştır.

2. Sanık savunması, tanık anlatımları, kamera kayıtları, CD izleme tutanağı, nüfus ve adlî sicil kayıtları, tutanaklar ile diğer tüm deliller dava dosyasında mevcuttur.

3. Maktul hakkında Adlî Tıp Kurumu Birinci Adlî Tıp İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen, 30.09.2019 tarihli rapora göre;

2. Sanık savunması, tanık anlatımları, kamera kayıtları, CD izleme tutanağı, nüfus ve adlî sicil kayıtları, tutanaklar ile diğer tüm deliller dava dosyasında mevcuttur.

3. Maktul hakkında Adlî Tıp Kurumu Birinci Adlî Tıp İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen, 30.09.2019 tarihli rapora göre;

"Kişinin ölümünün; künt kafa travmasına bağlı kafatası kemik kırığıyla birlikte; beyin kanaması, beyin doku harabiyeti ve gelişen komplikasyonları sonucu meydana gelmiş olduğu,

Kişinin 02.06.2019 tarihinde künt kafa travmasına bağlı yaralanması ile 06.06.2019 tarihinde ölümü arasında illiyet bağı bulunduğun oy birliği ile mütalaa olunduğu," görülmüştür.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık müdafiinin; meşru savunmaya ve haksız tahrik indiriminin en üst sınırdan uygulanması gerektiğine yönelen temyiz sebepleri yönünden;

Dairemizce de izlenen olay anını gösteren kamera kayıtları ve sanığın da ikrarına göre, ilk haksız

hareketin ters yönde araç kullanmak ve bu sırada karşıdan karşıya geçen maktule korna çalmak suretiyle sanıktan geldiği, maktulün el kol hareketleri ile buna tepki göstermesi üzerine tartışma çıktığı, kamera kayıtlarına göre maktulün araç içerisindeki sanığa fiili bir saldırısı bulunmadığı halde sanığın araçtan inerek maktule saldırdığı da gözetildiğinde, meşru savunma ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 16.09.2020 tarihli ve 2020/903 Esas, 2020/946 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1225, Karar No: 2007/4905, Tarih: 29.05.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/1225 E.  ,  2007/4905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz mal üzerinde irtifak hakkı tesisi ile idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan İl Tarım Müdürlüğü veri cetvelinde kullanılan verilerin kuru tarım arazilerine ait olup olmadığı açıklanmamıştır. Bilirkişilerin değerlendirmesine göre dava konusu taşınmazın kuru tarım arazisi olduğu saptandığından, İl Tarım Müdürlüğünden münavebeye alınan ve hükme esas teşkil eden bilirkişi raporundaki ürünlerin (Buğday, Kuru Soğan ve ... Lahana) kuru şartlarda dekara ortalama üretim miktarı, kg başına toptan satış fiyatının ve dekar başına üretim giderinin bildirilmesi için ilgili müdürlüğe müzekkere yazılıp alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.5.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11800, Karar No: 2012/18375, Tarih: 04.12.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/11800 E.  ,  2012/18375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirketin, davalı şirketten satın alacağı emtia/temizlik ürünlerine karşılık 06.12.2007 tarihinde Milli Savunma Bakanlığı ... İç Tedarik Bölge 2 nolu İhale Komisyonu Başkanlığından olan alacağından 25.000.00.TL'sini ... 15. Noterliği'nin temliknamesi ile davalıya temlik ettiğini, davalının müvekkili şirketten temlik aldığı 25.000,00 TL tutarı Milli Savunma Bakanlığından tahsil ettiğini, davalı yanın 25.000,00 TL temlik bedelini aldıktan sonra müvekkili şirkete sadece 18.000,00 TL tutarında temizlik ürünü satarak faturasını keşide ettiğini, davalının müvekkili şirkete 7.000,00 TL bedelli daha mal vermesi gerekirken mal vermediğini, parayı da iade etmediğini belirterek, 7.000.TL'nin 06.12.2007 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir. Davalı vekili, davacı firma ile müvekkili şirket arasında yapılan ticari ... gereği taraflar arasında her hangi bir borç ve alacak ilişkisinin kalmadığını, davacının iddia ettiği şekilde müvekkilinin 7.000,00 TL borcu bulunmadığını, davacı yana talep edilen tutarın karşılığı olarak bir takım mal ve hizmetler verildiğini, ayrıca danışmanlık hizmeti verildiğini, bu hususun müvekkili tarafından 06.05.2009 tarihinde davacı yana fatura edildiğini, şirket defter ve kayıtları incelendiğinde müvekkilinin davacı yana borcunun bulunmadığının görüleceğini bildirerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.Mahkemece, Mali müşavir bilirkişi İleri Akıncı tarafından hazırlanan 15.02.2011 havale tarihli bilirkişi raporu esas alınmak sureti ile, davacının davalı yana temlik ettiği 25.000,00 TL bedelden dolayı davalıdan 6.999,10 TL alacaklı olduğu, davalının söz konusu alacağa karşın kesmiş olduğu 06.05.2009 tarihli 7.000,00 TL tutarlı fatura içeriği mal ve hizmeti davacıya verdiğini kanıtlayamadığı, bu faturanın davacı tarafa tebliğ edilmediği, davacı tarafın ticari defter ve kayıtlarında da yer almadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, mahkeme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 04.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5587, Karar No: 2016/771, Tarih: 03.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/5587 E.  ,  2016/771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : 1- 765 sayılı TCK'nın 503/1, 80, 522, 59/2, 647 sayılı Kanunun 5, 6 maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay 16 gün hapis ve "12.377 TL adli para cezası, adli para cezasının taksitlendirilmesi, cezanın ertelenmesi.

2- 5237 sayılı TCK'nın 157/1, 62/1, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri uyarınca 6.000 TL ve 3.320 TL adli para cezası, taksitlendirme.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, 2004 yılının Ağustos ayının başlarında bir tarihte katılanlar ..., ve ...'in bir arada bulunduğu bir ortamda bu katılanları Ankara ilinde yüksek makamlarda tanıdıkları olduğunu, devlet kurumlarında katılanlara iş bulabileceğini söyleyerek bu katılanları inandırıp kandırdığı, Ankara ilindeki tanıdığının yanına gidebilmek için yol parası ve benzeri giderleri karşılamak için katılan ...'tan 4.000,00 TL, katılan ... 'tan 3.500,00 TL, katılan ...'ten 4.000,00 TL parayı aynı anda aldığı, yine sanık ...'in katılan ...'in kardeşi olan katılan ...'i de aynı şekilde devlet kurumlarında iş bulabileceğini söyleyerek inandırıp kandırdığı yine yol parası ve benzeri giderler için 2005 yılı Ağustos ayında sanığın katılan ...'ten 4.000,00 TL parayı aldığı, sanığın katılanlardan almış oldukları paraları iade etmediği, sanığın soruşturma aşamasında katılanları işe sokmak için para alarak dolandırmadığını, katılanlardan 15.500,00 TL borç para aldığını beyan etttiği, kovuşturma aşamasında ise, katılanlardan borç para almadığını, para alma olayının olmadığını savunduğu anlaşıldığından dolandırıcılık suçlarının oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

1-Sanık hakkında katılan ... aleyhine dolandırıcılık suçundan verilen hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanık hakkında katılanlar, ... ve ... aleyhine dolandırıcılık suçundan verilen hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde:

Sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunun Ağustos 2004 olan suç tarihinden temyiz inceleme gününe kadar 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık kesintili dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 03/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.