muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17064, Karar No: 2014/5734, Tarih: 13.03.2014

Yapılan açıklamalar çerçevesinde somut olayda; İstanbul Anadolu 5Ağır Ceza Mahkemesinin 19.02.2013 günlü yazısına göre, davacı sanık hakkında verilen kararın, temyiz safhasında zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılarak aynı tarih itibarıyla kesinleştiği belirtilmiş ise de; yazı ekinde yer aldığı belirtilen Yargıtay 11.Ceza Dairesinin ilgili ilamı dava dosyası içerisinde yer almamaktadır. Bu halde öncelikle, anılan 11.Ceza Dairesinin 1801/3858 sayılı ilamı getirtilmeli, ilamın davacıya ilişkin kısmı incelenerek, 1.Ordu Sıkıyönetim Komutanlığı 2 No’lu Askeri Mahkemesi’nin 1991/2 Esas ve 1993/1 no’lu kararı ile davacı hakkında verilen beraat kararının kesinleşip kesinleşmediği, keza mahkumiyet hükmünün zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılıp kaldırılmadığı ve her iki suça ilişkin mahkeme hükmünün kesinleşme durumu ayrı ayrı belirlenmelidir. Bu belirlemeler yapıldıktan sonra, kesinleşen beraat kararına konu suçlar nedeniyle gözaltında veya tutuklulukta geçirilen süreler saptanarak 5510 sayılı Yasanın geçici 36’ıncı maddesi kapsamında borçlanabileceği dikkate alınmalıdır.

Aynı şekilde yapılacak araştırma neticesi, hakkında verilen mahkumiyet hükmü kesinleşmeyerek, zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldığının anlaşılması halinde davacının, olması gerektiği sonucuna ulaşılan suçsuzluk halinin hukuki nitelik olarak, sosyal güvenlik ilkeleri ışığında, yukarıda belirtilen 5510 sayılı Kanunun geçici 36’ıncı maddesinde belirtilen "beraat" hükmü kapsamanda değerlendirilmeli ve buna göre anılan suç nedeniyle gözaltında veya tutuklulukta geçen süreler de (çakışma olmamak kaydıyla) usulünce belirlenerek, aynı yasa maddesi kapsamında borçlanabileceğine karar verilmelidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 13.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2831, Karar No: 2019/12603, Tarih: 16.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/2831 E.  ,  2019/12603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın çaldığı malzemelerin değeri tespit edilerek sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılıp yapılmaması gerektiğinin tartışılmaması,

2-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 16/10/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15813, Karar No: 2015/20733, Tarih: 26.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/15813 E.  ,  2015/20733 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Karabük İş Mahkemesi

Tarihi : 15.04.2014

No : 2012/218-2014/101

Dava, iş kazası tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalılar avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle; davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 13. maddesinde iş kazası,

a) Sigortalının işyerinde bulunduğu sırada,

b) İşveren tarafından yürütülmekte olan iş nedeniyle, …meydana gelen ve sigortalıyı hemen veya sonradan bedenen ya da ruhen engelli hâle getiren olay olarak tanımlanmış olup iş kazası saptamasında işyeri çalışma koşullarının unsur/etken olmadığının, bu kapsamda davacıların murisi konumundaki sigortalının işyerinde çalışırken geçirdiği beyin kanaması sonucu ölümünün, anılan madde çerçevesinde iş kazası olduğunun belirgin bulunmasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı K... D... Ç... San. ve Tic. A.Ş.'den alınmasına, 26.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3941, Karar No: 2019/2665, Tarih: 08.04.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/3941 E.  ,  2019/2665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici nedenlere, temyiz kapsam ve nedenlerine göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, 07/01/2013 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahibi eş, baba, kardeş ve çocuklarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davacı eş Betül lehine 195.631,13 TL maddi, 70.000,00 TL manevi, Davacı çocuk ...... lehine 29.194,46 TL maddi, 40.000,00 TL manevi, Davacı çocuk ...... lehine 69.282,65 TL maddi, 40.000,00 TL manevi, Davacı çocuk ...... lehine 133.258,49 TL maddi, 40.000,00 TL manevi, davacı baba Hüsamettin’in maddi tazminat talebinin reddi ile 10.000 TL manevi, Davacı kardeşler.........’ın her biri lehine ayrı ayrı 4.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, Mahkemenin 24/11/2015 tarihli ilk kararının, Dairemizin 18/09/2017 tarih ve 2016/3449 esas, 2017/6418 karar sayılı ilamıyla maddi tazminat hesabında ilk peşin sermaye değerinin rücuya kabil kısmını tenzil eden seçeneğin hükme esas alınması ve davacı eş ve çocukların her biri lehine takdir edilen manevi tazminatın ayrı ayrı az olduğu dikkate alınarak, davacı eş ve çocuklar lehine adalete uygun manevi tazminat takdir edilmesi yönünden bozulduğu, bozmaya uyularak yapılan yargılamada yukarıda açıklandığı üzere davacı eş ve çocuklar lehine hakkaiyete uygun miktarda manevi tazminata karar verildiği, ancak maddi tazminat yönünden bozmada işaret edilen hesap seçeneği yerine, hesap bilirkişiden alınan 31/01/2018 tarihli rapora itibar edilerek karar verildiği anlaşılmıştır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 06/03/2002 tarih ve 1/119-135 sayılı kararında da belirtildiği üzere; bozma kararına uyması ile Mahkemenin bozma kararı doğrultusunda işlem yapma yükümlüğü doğar. Bu ilke Usul Kanunun dayandığı ana esaslardan olup kamu düzeni ile ilgilidir. Yargıtayın bozma kararına uymuş olan Mahkemenin, bozma gereğince değerlendirme yaparak yeni hükmünü tesis etme zorunluluğu vardır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 06/03/2002 tarih ve 1/119-135 sayılı kararında da belirtildiği üzere; bozma kararına uyması ile Mahkemenin bozma kararı doğrultusunda işlem yapma yükümlüğü doğar. Bu ilke Usul Kanunun dayandığı ana esaslardan olup kamu düzeni ile ilgilidir. Yargıtayın bozma kararına uymuş olan Mahkemenin, bozma gereğince değerlendirme yaparak yeni hükmünü tesis etme zorunluluğu vardır.

Öte yandan bu aşamada usuli kazanılmış hak kavramına değinmenin faydalı olacağı açıktır. Usuli kazanılmış hak kavramı, davaların uzamasını önlemek, hukuki alanda istikrar sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez ana ilkelerinden biri haline gelmiştir. Anlam itibariyle, bir davada mahkemenin ya da tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan hakkı ifade etmektedir.

Usuli kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için; bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir.( HGK.nun 12.07.2006 T., 2006/4-519 E, 2006/527 K, 03.12.2008 T., 2008/10-730 E., 2008/732 K.) Usuli kazanılmış hak ilkesi kamu düzeniyle ilgilidir. (09.05.1960 T., 21/9; 04.02.1959 gün 13/5 sayılı İçtihadı Birleştirme kararı)

Bu açıklamalar doğrultusunda somut olayda, manevi tazminata ilişkin bozmaya uygun karar verilmesi yerinde ise de; madi tazminat yönünden bozma kararında 26/08/2015 tarihli hesap raporunda ilk peşin sermaye değerinin rücuya kabil kısmını tenzil eden seçeneğin hükme esas alınmasına işaret edildiği, mahkemece bu bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada davalı lehine oluşan usuli kazanılmış hak da dikkate alınarak, işaret olunan hesap raporu seçeneğine göre davacı eşin maddi tazminat isteminin gelirle karşılanması nedeniyle reddine, davacı çocuk ...... lehine 70,87 TL, davacı çocuk ...... lehine 14.634,00 TL, davacı çocuk ...... lehine ise 42.949,64 TL maddi tazminata hükmedilmesi gerekirken, hesap bilirkişiden yeniden rapor alarak alınan bu rapora itibarla maddi tazminata hükmedilmesi hatalı olmuştur.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı tarafa iadesine, 08/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7341, Karar No: 2011/2423, Tarih: 21.04.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/7341 E.  ,  2011/2423 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği (Tük.Mah.Sıf.)

Yukarıda tarih ve sayılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davacı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde taraf vekilleri yapılan tebligata rağmen gelmediklerinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan sonra dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden dolayı oluşan alacağın tahsiline ilişkindir.

4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkileri de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.2.2003 gün ve 2003/15-127 E., 2003/102 K. sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. Somut olayda taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, yerel mahkemece görevsizlik kararı verilerek davaya Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, 4077 sayılı yasa uygulanarak Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılıp, esası hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, taraflar Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunmadıklarından yaralarına vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 21.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24482, Karar No: 2014/9257, Tarih: 02.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/24482 E.  ,  2014/9257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/06/2013

NUMARASI : 2012/393-2013/533

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Kanununun 15/son maddesi uyarınca değerlendirmenin, idarece belgelerin mahkemeye verildiği gün olan dava tarihi esas alınmak suretiyle yapılması gerekir.

Değer biçmede esas alınan münavebe ürünlerinin sulu arazide 2012 yılı dekar başına ortalama verim miktarları ile hasat dönemindeki ortalama kilogram satış fiyatları ve üretim masrafları Gıda, Tarım ve Hayvancılık İl Müdürlüğünden getirtilip bilirkişi kurulu raporu denetlenmeden hüküm kurulması,

2-Taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların yaş ve cinsi dikkate alındığında fen bilirkişi rapor ve krokisinde gösterilen 1.367 m2 lik bölüme kapama karışık meyve bahçesi , kalan bölüme ise arazi olarak değer biçilmesi gerekirken yazılı şekilde taşınmazın tamamı arazi kabul edilerek taşınmazda bulunan ağaçlara da maktuen değer biçilmesi,

3- Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda beklenmeyen giderin masrafa dahil edilmesi neticesi az bedele hükmedilmesi,

4-Dosyadaki bilgi ve belgelere göre taşınmazda bulunduğu analışlan iki adet kuyuya bedel biçilmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

5-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi'nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. Bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline 01.12.2012 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 02.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3459, Karar No: 2025/1891, Tarih: 18.03.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/3459 E.  ,  2025/1891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/127 Esas, 2024/548 Karar

HÜKÜM : Davanın kısmen kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sakarya Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/450 E., 2022/1459 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının %25 pay sahibi olduğu ... Otomotiv Makine Sanayi ve Ticaret Limited Şirketinin 17.12.2021 tarihli genel kurul toplantısının çağrı usullerine uyulmadan icra edildiğini, 17.12.2021 tarihinde saat 17.00'da yapılması öngörülen toplantının saatinden önce başladığını, davacının şans eseri toplantıya katılabildiğini, toplantı esnasında diğer ortakların tehdit içerikli sert tavırları sebebiyle davacının toplantıyı terk ettiğini, bu sebeple toplantıda karar alınıp alınmadığını bilmediğini, ancak imzalaması için önüne konulan kağıda şerh düşerek imzaladığını, bu belgenin içeriğine göre sermaye arttırımına ilişkin karar alınmak istendiğini ve şirketin en önemli taşınmazının satışı hususunda yetki verilmek istendiğini, tescil edilmiş bir genel kurulu kararın olmadığını ileri sürerek 17.12.2021 tarihinde alınmış bir kararın tespit edilmesi halinde kararın usul ve yasaya aykırı olması nedeniyle iptaline, mümkün görülmezse yokluğuna, mümkün görülmezse butlanının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; toplantının usul ve yasaya uygun yapıldığını, davacının toplantıya katılarak tutanağı imzaladığını, iptal davası açılması için yasal 3 aylık hak düşürücü sürenin geçirildiğini, genel kurul kararlarının yokluk ya da butlan şartlarının oluşmadığının, iptal sebeplerinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davacının, dava konusu genel kurul toplantısında 4, 5, 6 numaralı kararlara red oyu kullandığı, davacının genel kurula katılmış ve oy kullanmış olması itibariyle çağrıda usulsüzlük iddiasında bulunamayacağı, genel kurul kararına karşı eldeki davanın üç aylık hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığı, kararların toplantı ve karar nisaplarına uygun alındığı, dolayısıyla alınan kararlar yönüyle yokluk ve butlan hallerinin de gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, yönetim kurulunun ibrasına dair 5 numaralı kararın ve taşınmaz satışına ilişkin 6 numaralı kararın toplantı ve karar nisabına uygun olarak alındığı, genel kurulun 5 ve 6 numaralı kararlarının bu kararları almaya yetkili genel kurul tarafından ve gerekli nisaplara göre alındığı, kararların yok hükmünde olmadıkları, genel kurulun 4 numaralı kararında ise aynen "Şirket kârından Kanun ve Esas Sözleşme gereği yapılması gereken sermaye artırımına %75 kabul oyu, %25 ret oyu ile karar verilmiştir." şeklinde karar verildiği, bu kararın sermaye artırım kararı mı yoksa yedek akçe ayrılması kararı mı olduğunun belirlenmesi gerektiği, sermayenin artırılmasının ancak ana sözleşme değişikliği ile olabileceği, buna genel kurulun 4. maddesinin bir sermaye artırım kararı niteliklerini taşımadığı, bu kararda, genel kurulda şirket kârından yedek akçelerin ayrılmasına karar verilmeye çalışıldığı izlenimi oluştuğu, bu varsayımda ise şirketin ne kadar kâr ettiği, ne kadarın kanuni yedek akçe olarak ayrıldığı, ne kadarının dağıtılabilir kâr olduğu ve dağıtılabilir kârın ne olacağı şeklinde açıklama bulunmadığı, dolayısıyla usulüne uygun bir yedek akçe ayrılması ve kâr payı dağıtım kararı olduğunun söylenemeyeceği, bu nedenlerle yalnızca genel kurulun 4. maddesinin iptalinin gerektiği gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmasına, davanın kısmen kabulüne, davalı şirketin 17.12.2021 tarihli genel kurulunda alınan 4 numaralı kararın iptaline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, genel kurul kararının iptali istemine ilişkin olup; uyuşmazlık 17.12.2021 tarihli genel kurul toplantısında alınan 4, 5 ve 6 numaralı kararların yokluk, butlan ya da iptali şartlarının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1.İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369/1 hükmü ve 371. maddesinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Bölge adliye mahkemesince, genel kurul toplantısında alınan 4 numaralı kararın usulüne uygun bir yedek akçe ayrılması ve kar dağıtım kararı olduğunun söylenemeyeceği gerekçesiyle alınan bu kararın iptaline karar verilmiştir.