muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16019, Karar No: 2018/2711, Tarih: 07.03.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/16019 E.  ,  2018/2711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun müştekinin beyanına göre iş yerinden 40-50 TL bozuk para çaldığı olayda ,suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olan ve suçu işlediği tarihte 18 yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından hükmedilen kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı cezalarının 5237 sayılı TCK’nın 50/3. maddesi gereğince aynı maddenin 1. fıkrasındaki seçenek yaptırımlara çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olan ve suçu işlediği tarihte 18 yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından hükmedilen kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı cezalarının 5237 sayılı TCK’nın 50/3. maddesi gereğince aynı maddenin 1. fıkrasındaki seçenek yaptırımlara çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 07.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28642, Karar No: 2013/881, Tarih: 21.01.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/28642 E.  ,  2013/881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişilerin huzur ve sükununu bozma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Şehirlerarası otobüste yolculuk yapan sanığın, uzun süre mağdureyi bakışları ile rahatsız ettikten sonra arkasındaki koltuğa oturarak önce koltuğu sarstığı, sonra da cam kenarından kolunu uzatarak mağdurenin koluna temas ettiği, daha sonra da "seni tanımak isterim, sizde isterseniz 535 498 01 17" yazılı kağıdı vermeye çalıştığı, sanığın suçlamaları kabul etmemekle birlikte kağıtta yazılı telefon numarasının kendisine ait olduğunu ve yazıyı da kendisinin yazdığını ikrar ettiği anlaşılmakla; mağdurun, daha önce tanımadığı ve ilk defa otobüste gördüğü sanığa iftira atmasını gerektirecek bir neden olmadığı gibi dosya içinde sanığın el yazısı ile yazılmış nota göre mağdurun anlatımlarının olaya ve kanıtlara uygun olduğu gözetilmeden iddianamedeki anlatım da dikkate alınarak sanığın 5237 sayılı TCK'nın 123 ve 105/1, 43 maddesine göre cezalandırılması yerine suçtan kurtulmaya yönelik savunmaya itibar edilerek yasal olmayan ve dosyadaki kanıtlara uygun düşmeyen gerekçelerle beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4229, Karar No: 2021/8299, Tarih: 03.06.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/4229 E.  ,  2021/8299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 9. Sulh Hukuk ve ... 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

... 9. Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün cezaevine girmeden önceki adresinin “...Merkez/...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 27.02.2014 tarih ve 2013/1397 esas, 2014/188 karar sayılı ilamı ile ..., TMK'nın 407. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi, 25.06.2014 tarihli dilekçesi ile görevine son verilmesini talep etmiştir.

... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince, 23.09.2014 tarihli karar kısıtlının yerleşim yeri adresinin ".../..." olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. "Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca "Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir." TMK m.412'de ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce TMK m.412/1'e göre verilmiş bir izin kararı olmadığından vasinin talebi ile ilgili karar vermekte ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 03/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12699, Karar No: 2014/18649, Tarih: 09.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/12699 E.  ,  2014/18649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAYSERİ 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/02/2012

NUMARASI : 2007/1083-2012/89

DAVA :Davacı, kıdem ve ihbar tazminatlarının farkı ile fazla çalışma ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ve kısmen tazminatlarının ödendiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatlarının farkı ile fazla çalışma ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdine işçinin sona erdirdiğini ancak davacıya iyiniyetle tazminatlarının ödediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre taraf vekillerinin aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, davacının haftanın altı günü 08:30-22:00 saatleri arasında çalıştığı anlaşıldığından günde birbuçuk saat ara dinlenme süresi düşülerek fazla çalışma süresinin tespit edilmesi gerekirken bir saat ara dinlenme süresi düşülerek fiili çalışmayı tespit eden bilirkişi raporuna itibar edilmesi hatalıdır.

3- Somut olayda; davacı işçinin fazla çalışma ücreti isteklerinin kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilinemeyeceğinden, Dairemizce 2011 yılı itibarıyla maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Mahkemece hakkaniyet indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesi isabetsizdir.

4-Hükmedilen tazminat ve ücretlerin net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin infazında tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10926, Karar No: 2023/13211, Tarih: 25.12.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/10926 E.  ,  2023/13211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/341 Esas, 2023/1027 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Pınarbaşı (Kayseri) Sulh Hukuk Mahkemesinin 25.03.2021 Tarihli ve 2021/49 Esas, 2021/62 Karar ... Kararı

Vasi atanması istenilen küçüğün adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi 90908. Sokak No:2C Ereğli/Konya olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Ereğli (Konya) Sulh Hukuk Mahkemesinin 16.02.2023 Tarihli ve 2022/1566 Esas, 2023/416 Karar ... Kararı

Yapılan kolluk araştırması sonucunda küçüğün yerleşim yeri adresinin Belen Mahallesi ... Mevkii Küme Evleri No:64 Körfez/Kocaeli olduğunun bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

C. Körfez Sulh Hukuk Mahkemesinin 20.09.2023 Tarihli ve 2023/341 Esas, 2023/1027 Karar ... Kararı

Vasi atanması istenilen küçüğün dava tarihi itibariyle yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi 90908. Sokak No:2C Ereğli/Konya olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 ... ... Medenî Kanunu’nun (4721 ... Kanun) 404 üncü maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukukî dayanağı, 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 ... Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 ... Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 ... Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 ... Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 ... Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, kısıtlı adayı küçüğün dava tarihi itibarıyla yerleşim yeri adresinin Ereğli/Konya olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Ereğli (Konya) Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 ... Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 ... Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Ereğli (Konya) Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

25.12.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8634, Karar No: 2019/3907, Tarih: 17.04.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/8634 E.  ,  2019/3907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK’nın 155/2, 62, 50/1-a, 52/2-4, maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Suç tarihinde sanığın katılan şirkette tır şoförü olarak çalıştığı, 16/12/2010 tarihinde şirkete ait tır aracı ile üzerinde bulunan yükü Almanya'ya götürmek üzere görevlendirildiği, sefere çıkmadan önce 2000 Euro avans ile yolda kullanacağı alet ve edevatın kendisine teslim edildiği ayrıca seferde kullanmak üzere temin edilen Shengen vizesinin de kendisine verildiği, ancak sanığın sefere çıkmasından sonra aracı Avusturya ülkesinde üzerinde yük olduğu halde bırakarak terk ettiği, durumun şirket yetkililerince öğrenilmesi üzerine 27/12/2010 tarihinde konuya ilişkin tutanak düzenlendiği, aynı gün itibariyle katılan şirket tarafından Kartal 2.Noterliği'nin 27/12/2010 tarih ve 47140 nolu ihtarnamenin sanığa gönderilerek aracı Avusturya Suben'de terk ettiği ve kendisine araçla birlikte teslim edilen alet ve edevat ile toplam 2367 Euro paranın şirkete iade edilmesi yine pasaportta bulunan ve şirket tarafından iptali gereken Shengen vizesinin de iadesi hususunda ihtar çekildiği ancak sanığın ihtara rağmen kendisine verilen para ve diğer alet, edevat ile Shengen vizesini şirkete iade etmediği, bu şekilde üzerine atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda, dosya kapsamına göre sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, 17/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3276, Karar No: 2017/6353, Tarih: 20.12.2017

**6. Ceza Dairesi         2017/3276 E.  ,  2017/6353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine

Silivri Ağır Ceza Mahkemesi'nin 15.12.2016 gün, 2016/222 Esas ve 2016/373 Karar sayılı ilamı ile nitelikli yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve özel hayata ilişkin görüntüleri ifşa suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine karşı, sanık ... ve ... savunmanlarının, CMK.nın 272 ve müteakip maddeleri uyarınca İstinaf kanun yoluna başvurması üzerine; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu verilen 15.02.2017 gün, 2017/209 Esas ve 2017/194 Karar sayılı nitelikli yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesi’nin başkan ve üyelerinin isim ve soyisimlerinin karar başlığında gösterilmemesi yerinde eklenerek giderilmesi olanaklı maddi yazım hatası olarak kabul edilmekle anılan mahkemenin, istinaf başvurusunun esastan reddine dair karara karşı sanıklar savunmanlarınca usulüne uygun olarak açılan temyiz davası üzerine, temyiz dilekçesinde ileri sürülen hukuka aykırılıklar CMK'nın 288 ve 289. maddeleri kapsamında incelenip görüşüldü;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; sanık hakkında kurulan hükmün usul ve mevzuata uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf isteminin esastan reddine dair verilen kararda hukuka aykırılık bulunmadığından, sanık ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazlarının CMK'nın 302/1. maddesi gereğince reddiyle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 15.02.2017 gün, 2017/209 Esas ve 2017/194 Karar sayılı esastan red hükmünün tebliğnameye uygun olarak, ONANMASINA, 20.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9178, Karar No: 2011/11522, Tarih: 05.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/9178 E.  ,  2011/11522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.06.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 04.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadastro tespiti sırasında 1580 sayılı yasanın 159 ve 160. maddeleri yarınca davalı ... adına harmanyeri cinsi ile tespit ve tescil edilen 584 ada 19 parsel sayılı taşınmazda imar uygulaması yapılması ile oluşan ve yine davalı ... adına tescil edilen 3726 ada 8 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı adına tescili istemine ilişkindir.

Davalı, hak düşürücü sürenin geçmesi nedeniyle davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3. fıkrasındaki on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

25.02.2009 tarihinde kabul edilerek 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” şeklinde ekleme yapılmıştır.

Aynı Kanunun 3. maddesi ile 3402 Sayılı Kadastro Kanununa eklenen Geçici 10. madde ise “Bu Kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” kuralını getirmiştir.

Ancak, 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile; 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına eklenen “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” cümlesinde yer alan "...iddia ve taşınmazın niteliğine" ibaresi ve 3. madde ile 3402 sayılı Kanuna eklenen “Geçici 10. madde” Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 günlü ve E.2009/31, K. 2011/77 sayılı kararı ile iptal edildiğinden Hazine’nin mera (yayla) iddiasıyla açtığı iptal ve sınırlandırma davaları on yıllık hak düşürücü sürenin dışında kalmıştır.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesinin yukarıda belirtilen iptal kararı göz önüne alınarak çekişmenin esasının incelenmesi gerekirken, davanın hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.