muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1818, Karar No: 2018/1025, Tarih: 09.05.2018

Bir davanın kısmi dava mı, yoksa tam dava mı olduğu, özellikle dava dilekçesinin istem sonucu bölümünde, “fazlaya ilişkin hakların saklı tutulup tutulmadığı” ile ilgilidir. Davacı bu ya da benzeri ifadeleri kullanmışsa “kısmi dava” açtığı sonucuna varılır. Davacının bu yolda bir beyanda bulunmaksızın açtığı dava ise bir “tam dava”dır. Fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmaması hâlinde, geriye kalan haktan zımnen feragat edilmiş sayılır.

Islah yoluyla dava konusunun artırılması hususunun, Anayasa Mahkemesinin 20.07.1999 tarih ve 1/33 sayılı kararından sonra ortaya çıkan durumun tartışılmasına gelince; bilindiği gibi kısmi dava müessesinin hukuk yargılama sistemimizde kabul edilen ve özellikleri bulunan bir dava çeşidi olduğu belirgindir. Kısmi davanın kabulüne dair karar ek davada kesin delil teşkil eder. Anayasa Mahkemesi’nin anılan kararında kısmi dava ile ilgili herhangi bir açıklama yer almamaktadır. Anayasa Mahkemesi kararından sonra “fazlaya ilişkin hakkını saklı tutmamış” bulunan yani ek dava açma olanağı bulunmayan kimseler bakımından uygulama olanağı var mıdır. Buna olumlu yanıt verme olanağı bulunmamaktadır. Çünkü kısmi dava açmamış (fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmamış) bulunan davacı fazlaya ilişkin haklarından zımnen feragat etmiş demektir ve ıslahla bu feragat veya başka bir görüşe göre kesin hüküm sonucunu ortadan kaldırabilmek mümkün değildir. Anayasa Mahkemesi HUMK’nın 87/son cümleyi iptal ederken yerleşik kuralları yani kısmi dava, hakların saklı tutulması kurallarını irdelememiş, kanun hükmünü sadece “itiraz konusu kural, davacıyı ikinci kez dava açmaya zorlaması nedeniyle hak arama özgürlüğünü sınırlandırdığı için” iptal etmiştir. HUMK’nın 87/son cümlesi iptal edilmiş olmakla, dava konusunun ıslah yoluyla artırılabilmesi ancak davacının kısmi dava açmış bulunmasına ve haklarını saklı tutmuş olmasına bağlıdır. Yeni oluşan durumda da eğer kısmi dava açılmamışsa, ıslah yolu ile dava konusunu artırabilmeye olanak yoktur (Bkz. Prof. Dr. Ejder Yılmaz, Islah Yoluyla Dava Konusunun Arttırılması, Anayasa Mahkemesinin 20.07.1999 tarihli ve 1/33 sayılı kararının değerlendirilmesi Banka ve Ticaret Hukuk Araştırma Enstitüsü, Özel Hukuk ve Anayasa Mahkemesi Kararları Sempozyumu 11 Mayıs 2001 s.105 vd, YHGK’nın 08.10.2003 gün 2003/9-510-55 ve 2004/4-200-227 sayılı kararları).

Yukarıdaki açıklamalar ışığında davacı dava dilekçesinde talep konusu alacaklardan fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmadığı gibi davayı da kısmi dava olarak açmamıştır. Bu durumda davacının dava konusu yapmadığı ve saklı tutmadığı kısımlardan zımnen vazgeçmiş sayılacağından ıslah ile maddi tazminat miktarının arttırılması mümkün değildir.

Davacının ıslah ile maddi ve manevi tazminat miktarını arttıramayacağına karar verildikten sonra karar düzeltme isteminin incelenmesine geçilmiştir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında davacı dava dilekçesinde talep konusu alacaklardan fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmadığı gibi davayı da kısmi dava olarak açmamıştır. Bu durumda davacının dava konusu yapmadığı ve saklı tutmadığı kısımlardan zımnen vazgeçmiş sayılacağından ıslah ile maddi tazminat miktarının arttırılması mümkün değildir.

Davacının ıslah ile maddi ve manevi tazminat miktarını arttıramayacağına karar verildikten sonra karar düzeltme isteminin incelenmesine geçilmiştir.

6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesindeki parasal sınır, 5236 sayılı Kanunun 19. maddesi ile HUMK’a eklenen Ek-madde 4’te öngörülen yeniden değerlendirme oranları dikkate alındığında 2016 yılı için 13.390,00 TL'dir.

Somut olayda, davacı vekilince karar düzeltme isteğinde bulunulmuş ise de dava dilekçesinde açık bir şekilde 7.000,00 TL maddi ve 3.000,00 TL manevi tazminat talebinde bulunulmuş, mahkemece de davanın reddine karar verilmiştir.

Görüldüğü üzere karar düzeltmeye konu edilen davanın değeri 13.390,00 TL’lik miktarın altındadır.

Bu durumda 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun değişik 440/III-1. maddesindeki karar düzeltme ile ilgili parasal sınırın altında olan davalara ait hükümlere ilişkin Yargıtay kararları hakkında karar düzeltme yoluna başvurulamayacağından, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin reddi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme isteminin miktardan REDDİNE, aynı Kanunun 442/3. ve 4421 sayılı Kanunun 4/b-1. maddeleri gereğince takdiren 300,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine; Harçlar Kanunu uyarınca eksik yatırılan 14,00 TL ilam harcının karar düzeltme talep edenden alınmasına, 09.05.2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12913, Karar No: 2018/12770, Tarih: 17.10.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/12913 E.  ,  2018/12770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Suç tarihinde UYAP sistemi üzerinden yapılan incelemede güneşin 16.57’de battığı, suç saatinin ise 17.00 civarında olduğu anlaşılmakla, eylemin gündüz vaktine rastlayan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabul edilmesi gerekirken 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesindeki artırım hükmünün uygulanması suretiyle fazla cezaya hükmolunması,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın türbeye ait pencere demirini çalmaktan ibaret eylemi nedeni ile demirin değeri tespit edilerek sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; sanığın türbeye ait pencere demirini çalmaktan ibaret eylemi nedeni ile demirin değeri tespit edilerek sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 17.10.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2657, Karar No: 2016/8438, Tarih: 09.11.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/2657 E.  ,  2016/8438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dolandırıcılık suçundan sanıklar hakkında verilen beraat hükmü katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Dosya kapsamında adı geçen SGK mensubu hastalardan....isimli hastaların suç tarihlerinde ... Hastanesi'ne akciğer filmi çektirmek üzere diyaliz merkezinin aracıyla gittikleri ve muayene olmadıkları halde ...Hastanesi'nde dahiliye uzmanı olarak görev yapan şüpheliler ... ve ... tarafından muayene edilmiş gibi gösterilerek müşteki kuruma kişi başı 27'şer TL muayane ücretleri fatura edildiği, bu şekilde müşteki kurumun zarara uğratıldığı iddia olunan olayda; tanık....'un beyanı ve sanıkların savunmalarından sanıkların... hastanesinde maaşlı çalışan doktor oldukları, kendi başlarına hasta kaydetmeyip gişeden sistem üzerinden kendilerine gönderilen hastaların muayenelerini yaptıkları, bu kapsamda muayene yapmadan tetkik istemelerinin olağan dışı olduğu ve sanıkların dolandırıcılık kastı ile hareket ettikleri yönünde cezalandırılmalarına yeter delil bulunmadığı anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, 09.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8058, Karar No: 2013/5947, Tarih: 26.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/8058 E.  ,  2013/5947 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin tüm, davacı Kurum vekilinin, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan peşin sermaye değerli gelir ile, yapılan ödemelerden oluşan sosyal sigorta yardımlarının davalıdan rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Davanın yasal dayanağı, 506 sayılı Yasanın 10 ve 26. maddeleridir.

Somut olayda; 506 sayılı Yasanın 26.madde koşullarının gerçekleşmiş olduğu sübuta ermiş ise de, 9 ve 10. madde koşullarının oluşup oluşmadığı araştırılıp incelenmemiştir. Davanın, her iki madde hükmüne dayanılarak açılması halinde, Dairemizin yerleşmiş görüşüne göre, 10.maddenin uygulama önceliği bulunmaktadır.

506 sayılı Yasanın 10. maddesinde, “Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tespit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Ancak, yukarıki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ilerde yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa, bu gelirlerin 22 nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesabedilecek sermaye değerleri tutarı, 26 ncı maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir.” hükmü öngörülmüştür.

./..

-2-

Anılan maddeye göre, işverenin sorumluluğu kusursuz sorumluluk ilkesine dayanmakta olup, zararlandırıcı sigorta olayında, işverenin hiç kusuru olmasa bile; şayet, sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca, yapılan sosyal sigorta yardımlarından, 10.maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

Mahkemece; Hukuk Genel Kurulu’nun 19.03.2008 tarih 2008/10-254 E, 266 K sayılı kararlarında da açıklanan bu yön öncelikle araştırılarak, koşulların oluştuğunun anlaşılması halinde, tarafların kusur oranı gözetilmeksizin belirlenen ilk peşin sermaye değerinden, dava tarihinde yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 43-44. maddeleri (6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 51-52. maddeleri ) uyarınca sigortalının kusurunun %50'sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak, davalının sorumlu olduğu miktar belirlendikten sonra, rücu alacağına hükmedilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2006/12383, Karar No: 2007/3124, Tarih: 01.03.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/12383 E.  ,  2007/3124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Antalya 3.S.H.

TARİHİ        :24.5.2006

Vesayet altındaki kişilerin yerleşim yeri, bağlı oldukları vesayet makamının bulunduğu yerdir. (TMK.m.21/2)

Vesayet kararı verilmekle vesayet altına alınan kısıtlının yerleşim yeri artık ilk kararı veren vesayet makamının bulunduğu yer olan Kırşehir olmuştur. Kırşehir vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. (TMk.m.412/1)

Kısıtlının yerleşim yerinin değiştirildiğine ilişkin Kırşehir vesayet makamının herhangi bir izni de bulunmamaktadır.

Vesayet işlerinde yetki kısıtlanın yerleşim yeri olan Kırşehir Vesayet Dairelerine ait olmakla (TMK.m.411) davaya bakma görevi Kırşehir vesayet makamına aittir.

Dava dilekçesinin yetki sebebiyle reddi yerine davaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine diğer yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına,  oybirliğiyle karar verildi. 01.03.2007 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2012/24191, Karar No: 2014/9741, Tarih: 20.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/24191 E.  ,  2014/9741 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/128158

MAHKEMESİ : Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/12/2010

NUMARASI : 2010/104 (E) ve 2010/423 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Sanığın UYAP kanalıyla mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 29.03.2011 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, kamu davasının 5237 sayılı TCK.nun 64. maddesi uyarınca düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7792, Karar No: 2012/6905, Tarih: 26.09.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/7792 E.  ,  2012/6905 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1/B - 2011/239418

MAHKEMESİ : Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ ve NO : 16/03/2011, 2010/226 (E) ve 2011/110 (K)

SUÇ : Canavarca bir hisle annesini öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, takdiri indirim nedeninin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1- Sanığın nüfus ve adli sicil kayıtlarının getirtilmesi, duruşmada okunup sanıktan diyeceğinin sorulması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle CMK'nun 209 ve 215. maddelerine aykırı davranılması,

2- Sanık hakkında Adana Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi tarafından düzenlenen 22/06/2010 tarihli sanıkta şizofren tanısı konularak cezai ehliyetinin bulunmadığının belirtildiği rapor ile, sanığın cezai ehliyetinin tam olduğuna ilişkin Adli Tıp Kurumu Gözlem İhtisas Dairesinin 31/12/2010 tarihli ve Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulu'nun 11/02/2011 tarihli raporları arasında çelişki bulundugu halde, dosyası ile birlikte Adli Tıp Kurumu Genel Kuruluna gönderilerek, muayenesi yapılarak, suç tarihi itibariyle cezai ehliyeti konusunda rapor aldırılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması,

3- Gerekçeli kararda sanığın eyleminin TCK.nun 82/l-b-d maddesine uyduğu belirtildiği halde, hüküm fıkrasında TCK'nun 81/1-b-d olarak gösterilmesi suretiyle hükümde karışıklığa neden olunması,

Usule ve yasaya aykırı ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen ve resen de temyize tabi hükmün, öncelikle bu nedenlerle, tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak CMUK'nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), bozma nedenleri ve tutuklulukta kalınan süre nazara alınarak sanığın tahliye talebinin reddine 26.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11593, Karar No: 2014/6822, Tarih: 07.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/11593 E.  ,  2014/6822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... .... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07/02/2013 tarih ve 2011/548-2013/75 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin yiyecek ve içecek sağlanması hizmetlerinde faaliyet gösterdiğini, "...", "... Restaurant" ibareli markaları adına tescil ettirdiğini, markaların kısa zamanda bilinir hale geldiğini, davalının da 2007/15143 sayılı "... Liman Restaurant+Şekil" ibareli markayı tescil ettirdiğini, aynı hizmetleri kapsayan markaların ayırdedilemeyecek kadar birbirlerine benzediğini, bu durumun iltibasa sebep verdiğini, seri marka intibaını oluşturduğunu ileri sürerek davalı adına tescilli 2007/15143 sayılı markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin 1987, davacının 2002 yılında kurulduğunu, davacının muvafakat ve zımni izin anlamına gelecek şekilde uzun süre müvekkilinin marka kullanımına ses çıkarmadığını, müvekkilinin markasında ayırdediciliği sağlayan "Liman" ibaresinin de bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davalıya ait markanın kapsadığı hizmetlerden, "yiyecek içecek sağlanması hizmetlerinin" davacı markalarından 2004/17107 sayılı markanın hizmetleri ile aynı olduğu, taraf markalarının bütünsel olarak benzerliğinin bulunduğunu, davacı markasındaki bazı harflerin yazım, renk farklılığı ve davalı markasındaki "Liman" ibaresinin karıştırılma tehlikesini gidermediği, "..." ibaresinin Mudanya ilçesine bağlı bir beldenin adı olmasının taraf markaları arasındaki iltibas tehlikesini önlemediği, bir bütün olarak değerlendirildiğinde hükümsüzlüğü istenen markanın davacı markasının özelliklerini taşıdığı, oval şekil, üstte yer alan balık figürü, beyaz yazı karakteri ve beyaz çerçevenin her iki taraf markasında da ortak olduğu, ortalama niteliklerine sahip bir restaurant müşterisinin markaları veya sahipleri arasında bağlantı kurabileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, ...’de davalı adına müseccel 2007/15143 nolu “... + ŞEKİL” markasının 556 sayılı KHK'nın 42'inci

maddesi gereğince 43.01 emtia grubundaki “yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri" açısından kısmen hükümsüzlüğüne, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

maddesi gereğince 43.01 emtia grubundaki “yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri" açısından kısmen hükümsüzlüğüne, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 07/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8028, Karar No: 2015/9913, Tarih: 05.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/8028 E.  ,  2015/9913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 5. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/03/2015

NUMARASI : 2014/537-2015/154

Taraflar arasında görülen davada Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13/03/2015 tarih ve 2014/537-2015/154 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili olan Medikal ve Tıbbi malzeme alım satımı yapan şirketin 2012 yılında Samsun 19 Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi'nin medikal malzeme temini işini ihale ile aldığını, anılan hastanede yatan bir hastanın acil pelvis ameliyatında kullanılmak üzere taşınması için pelvis setini davalı şirketin Ankara A. M. Kargo Şirketi'ne 24/04/2012 gününde koli halinde teslim ettiğini, davalı şirket şubesinin pelvis setini S. Otogarına gelişi güzel boşaltarak ayrıldığını, ihbar olunan U. Turizm ve Seyahat A.Ş'ye ait otobüsün geri manevra yaptığı sırada pelvis setinin üzerinden geçerek hasar verdiğini, davalılara Ankara 25. Noterliği'nin 18/07/2013 tarihli 22195 yevmiye numaralı ihtarname çekerek 21.616,20 TL'lik maddi tazminat ödemesi istendiğini, ancak bedelin ödenmediğini öne sürerek 21.616,20 TL maddi zararın 24/07/2012 olay tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili istemi ile dava açmıştır.

Davalı M. Kargo Taşımacılık Şirket vekili, müvekkili M. Kargo Taşımacılık ve Lojistik Hizmetleri A.Ş'nin adresinin B./İ., diğer davalı olarak gösterilen M. Kargo Taşımacılık ve Lojistik Hizmetleri A.Ş'nin İlkadım Şubesi'nin Samsun olduğu, hasarın da Samsun'da gerçekleştiğini, İstanbul Mahkemelerinin yetkili olduğunu, TTK 855/2 ye göre zamanaşımı süresinin 1 yıl olduğunu ve davanın 2 yıl sonra açılması nedeniyle zamanaşımının dolduğunu, dava konusu olayda müvekkilinin kusuru olmadığını, kusurun dava konusu eşyaya arabasıyla geri geri gelerek hasar veren U. Firması şoförunde olduğunu,iddia olunan zararın fahiş olduğunu belirtmiş ve bu nedenlerle davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İhbar olunan U.. A.. vekili, olayla bir ilgilerinin olmadığını, pasif husumet ehliyetlerinin bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre;davalıların adresinin İ. ve S. illerinde bulunduğu, taşımaya konu pelvis setinin Samsun'da zarar gördüğü, davalı şirket vekilinin yetkili mahkemenin İstanbul Mahkemeleri olduğunu bildirdiği ve bu nedenle İstanbul Nöbetçi Ticaret Mahkemesinin yetkili olduğu anlaşıldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.