muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2097, Karar No: 2024/5330, Tarih: 04.07.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/2097 E.  ,  2024/5330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2506 E., 2023/2238 K.

KARAR : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Samandağ 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2019/350 E., 2021/104 K.

Taraflar arasındaki çocukla kişisel ilişkinin kaldırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince kişisel ilişkinin sınırlandırılmasına karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı (anne) vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı baba vekili dava dilekçesinde özetle; davalının boşanma ilamı ile çocukları ile kurulan kişisel ilişki kurma hakkını hiç kullanmadığı, çocuklarını boşandıktan sonra hiç aramadığını, onlarla ilgilenmediği, davalının çocuklarına evlilik boyunca şiddet uyguladığını, çocuklarının annelerinin Engin isimli sevgilisinin evinde kaldığını, bir ot sarıp içtiğini belirterek ortak çocuklar ile kişisel ilişki tesisinin kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2. Davacı vekili 23.02.2021 tarihli ıslah dilekçesinde; kişisel ilişkinin kaldırılmasını aksi halde anne ile saatli kişisel ilişki tesisine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı anne süresinde cevap vermemiş, 05.11.2019 tarihli beyan dilekçesi ile açılan davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tarafların karşılıklı iddiaları, tanık anlatımları, ortak çocukların beyanları, sosyal inceleme raporları ve tüm dosya kapsamı hep birlikte değerlendirildiğinde davalı anneden kaynaklanan kişisel ilişkinin tamamen kaldırılmasını gerektirecek önemli bir sebep bulunmadığından davacının kişisel ilişkinin kaldırılması talebinin reddine, ancak iki sosyal hizmet uzmanı ve bir psikologtan oluşan üç kişilik bilirkişi gurubu tarafından düzenlenen sosyal inceleme raporu ile küçüklerin yaşları, ihtiyaçları, bedensel ve zihinsel gelişimi ile huzur ve menfaatleri de nazara alınarak davalı anne ile çocuklar arasındaki kişisel ilişkinin sınırlandırılması gerektiği sonucuna varılmakla ortak çocuklar ile davalı anne arasında her ayın 2. cumartesi günü saat 11.00 ile 15.00 arasında, dini bayramların ikinci günü saat 11.00 ile 15.00 arasında kişisel ilişki tesisine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı baba istinaf dilekçesinde özetle; anne ile kişisel ilişkinin tamamen kaldırılmasını gerektiğini belirterek davanın kısmen kabulü yönünden kararın kaldırılmasını istemiştir.

2.Davalı anne vekili istinaf dilekçesinde özetle; sabit ikametgah sahibi olduğunu, çocuklarını görmek için yaptığı icra takibinin görmezden gelindiğini, çocuklarına şiddet uygulamadığını, davanın reddi gerektiğini belirterek davanın kabulü yönünden kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılamanın, açılan dava hakkında verilen karar ve karar gerekçesinin, çocukların üstün yararına olduğu gerekçesiyle tarafların istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı anne vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı anne vekili özetle; istinaf sebeplerini tekrarla davanın kabulü yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı anne ile ortak çocuk arasında boşanma kararı ile kurulan kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesinin doğru olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanunun'un 323 üncü, 325 inci maddesi. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin 12 nci maddesi. Çocuk Haklarına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 3 üncü ve 6 ncı maddeleri. 6100 sayılı Kanun'un 370 inci ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı anne vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16353, Karar No: 2015/12637, Tarih: 22.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/16353 E.  ,  2015/12637 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalılara ait işyerinde tır şoförü olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalılar, davacının iş akdinin fabrikadan aldığı araçları bayiye götürürken üst geçide sürterek 3 araca zarar verdiği için haklı nedenle sonlandırıldığını, tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, zarar miktarı olan 9,500,00 TL'nın mahsubuna davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı .. aleyhine açılan davayı bu dava ile birleştirerek, davacının kusurlu davranışı ile 30 günlük maaşının brüt tutarını aşar şekilde işverene zarar vermesi nedeniyle haklı nedenle feshedildiği gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine, davalıların mahsup talebinin kabulüyle mahsup yapılarak diğer alacakların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının işverene verdiği zararın feshi haklı kılacak tutarda olup olmadığı konusu taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (ı) alt bendinde, işverenin malı olan veya eli altında bulunan makine, tesisat, eşya ya da maddelere otuz günlük ücreti tutarını aşacak şekilde zarar vermesi halinde, işverenin haklı fesih imkânının bulunduğu belirtilmiştir.

İşçinin kusursuz olduğunun ortaya çıkması durumunda, işverenin haklı fesih imkânı olmadığı gibi işçinin kusuru belli bir yüzde ya da belli bir oran olarak saptanmışsa; zararın miktarının bu kusur nispetinde azaltıldıktan sonra otuz günlük ücreti aşıp aşmadığına bakılmalıdır. Zararın işçinin kasıtlı davranışından ya da taksirli eyleminden kaynaklanmasının hukukî sonuca etkisi bulunmamaktadır. Örneğin işverene ait iş makinesi paletlerine kasten metal cisim sokmak suretiyle zarar veren veya trafik kazası sonucu işvereni zarara uğratan işçinin aynı şekilde iş sözleşmeleri haklı nedenle sona erdirilebilir. İşçinin kusuru ve zararı, ayrı ayrı uzman kişilerce belirlenmelidir. Zarar tutarı ile karşılaştırılacak olan işçinin otuz günlük ücretinin brüt ya da net olarak dikkate alınması gerektiği noktasında Yasada herhangi bir açıklık bulunmamakla birlikte, işçi lehine yorum ilkesi uyarınca brüt ücretin esas alınması gerekir. Otuz gün, bir aydan farklı bir kavramdır. Bu noktada işçiye aylık olarak ödenen ücret yerine, günlük yevmiyesinin otuz katı tutarı dikkate alınmalıdır.

Maddede sözü edilen ücret dar anlamda ücrettir. İkramiye, prim, fazla çalışma ücreti ve benzeri ödemeler bu maddede yer alan otuz günlük ücret içersinde değerlendirilmemelidir. Ancak, ücretin garanti ücret üzerine yapılan işe göre ilave ücret veya satış pirimi olarak belirlendiği hallerde, gerçek ücretin bu ödemelerin toplamı olarak değerlendirilmesi yerinde olur. Örneğin uygulamada uluslararası yük taşıyan tır şoförleri asgarî ücret ve sefer pirimi karşılığı çalışmaktadır. Sefer pirimi olarak adlandırılan kısım da dar anlamda ücrettir. Bu durumda maddenin uygulanması anlamında otuz günlük ücret, tır şoförleri yönünden her iki ödemenin toplamına göre belirlenmelidir .

Zararın otuz günlük ücreti aşması durumunda işverenin fesih hakkı doğar. İşçinin zararı derhal ödemiş ya da ödeyecek olması, işverenin bu hakkını ortadan kaldırmaz. İşverence zarar tutarının işçiden talep edilmemiş olması fesih hakkını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 26' ncı maddesi yönünden bir yıllık hak düşürücü süre, zarara neden olan olayın oluşumu tarihinden itibaren başlar. Ancak altı işgünlük ikinci süre, zarar miktarının belirlenmesinin ardından, bu durumun feshe yetkili makama iletilmesiyle işlemeye başlayacaktır. Zarar miktarının belirlenmesi bazen uzun zaman alabilir ve fesih hakkının kullanılması bakımından zarar miktarının belirlenmesi ve işçinin ücreti ile kıyaslanması zorunluluğu vardır.

Somut olayda, davacının fabrikadan aldığı araçları bayiye teslim için götürürken yanlış yola girerek üst geçide sürtmek suretiyle 3 adet aracın hasar görmesine sebep olduğu dosya içeriği ile sabittir. İşverence davacının ücretinin 30 günlük brüt tutarını aşar şekilde zarar verdiğinden bahisle iş akdini haklı nedenle feshedildiği iddia edilmiş, mahkemece de bu gerekçe kabul edilerek kıdem ve ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir. Ancak hasarın miktarı konusunda alınan bilirkişi raporları hükme esas alınmak için yeterli değildir. Çünkü alınan ilk hasar raporu, sadece davalı iddialarının rapora yazımı suretiyle düzenlenmiş ve hasar konusunda dosyayı aydınlatma hususunda hiçbir açıklama getirilmemiştir. İkinci hasar raporu ise, davalıların hasarlı araçları satması nedeniyle yoksun kalınan kârı zarar olarak kabul etmemiş ve davalıların zararının tam olarak ne kadar olduğunu tespitte yetersiz kalmıştır. Yapılacak iş, makine mühendisi bilirkişiden yeni bir rapor alınarak, kaza nedeniyle alınan tüm faturalar ve diğer belgeler getirtildikten sonra, hasar gören aracın maliyeti, kaza sebebiyle oluşan zarar, araçlarda bu hasar nedeniyle meydana gelen kâr kaybı dahil işverenin uğradığı toplam zarar belirlenerek davacının sorumlu olduğu miktar belirlenerek, çıkacak rakama göre fesih hususunun yeniden değerlendirilerek bir karar vermektir.

Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup karar bozulmalıdır.

Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 22.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23596, Karar No: 2014/22451, Tarih: 12.11.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/23596 E.  ,  2014/22451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

VASİ :...

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (koca) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalının, 1998 yılında geçirdiği beyin ameliyatına bağlı olarak kısmi felç sebebiyle işlerini gerektiği gibi yönetemediğinden kendi talebiyle vesayet altına alındığının anlaşılmasına, vesayete ilişkin kararda kısıtlama sebebinin Türk Medeni Kanununun 408'nci maddesi yerine, aynı Yasanın 405. maddesi olarak gösterilmiş olmasının, kararın dayandığı resmi sağlık kurulu raporu karşısında sonuca etkili bulunmadığına, temyize konu işbu davada da, davalıda vesayeti gerektirir bir akıl hastalığının saptanmadığının resmi sağlık kurulu raporu ile tespit edilmiş bulunmasına göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 119.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.11.2014 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/7839, Karar No: 2020/2419, Tarih: 03.06.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/7839 E.  ,  2020/2419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun

nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden

yoksun bırakma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi çocuğun cinsel istismarı kabul edilerek bu suçtan mahkumiyet, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezanın nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

Suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Mağdurun amcasının işyerinde çalışan suça sürüklenen çocuğun, değişik zamanlarda işyerine gelen yedi yaşındaki mağduru oyun oynama bahanesiyle bodrum katına götürerek anal bölgesine cinsel organını sürttüğü tüm dosya içeriğinden anlaşıldığından mevcut haliyle eylemlerin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu da oluşturduğu gözetilerek suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı TCK'nın 109/2, 109/3-f, 109/5, 43/1. maddeleri gereğince cezalandırılması yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 03.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28478, Karar No: 2014/10543, Tarih: 14.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/28478 E.  ,  2014/10543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nun 1007. maddesi uyarınca tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nun 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden Sinop ili, Demirci köyünde bulunan ve davacının 20.03.2000 tarihinde satın almak suretiyle iktisap ettiği 243 parsel sayılı taşınmazın 2041,93 metrekarelik kısmının kıyı kenar çizgisinde kalması nedeniyle Sinop Asliye Hukuk Mahkemesi'nin kesinleşen 2009/123-2010/504 sayılı kararı ile tapu kaydının iptal edilmesi üzerine davacı tarafından tazminat istemli işbu davanın açıldığı anlaşılmıştır.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Tapu kaydı mahkeme kararı ile iptal edilen arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Mahkemece davacı lehine toplam 37.397,17-TL tazminata hükmedilip, bu miktarın 8.000,00-TL'lik kısmına dava tarihinden, bakiye 29.397,17-TL'lik kısmına ise ıslah tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesine karar verilmesi gerekirken, maddi hesap hatası sonucu ıslah tarihinden itibaren faiz işletilecek miktarın 31.928,00-TL olarak gösterilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinden (31.928,00) rakamlarının çıkartılmasına, yerine (29.397,17) rakamlarının yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14795, Karar No: 2014/9696, Tarih: 14.05.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/14795 E.  ,  2014/9696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, sigaraların müsaderesine, nakil aracının müsadere talebinin reddine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan vekili 26.05.2011 havale tarihli dilekçe ile temyizden vazgeçtiğinden sanıkların temyizlerine göre yapılan incelemede;

I-Sanık ...’in temyizine göre yapılan incelemede;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4 fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Açılan davanın niteliğine göre, suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücreti hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hükümden gümrük idaresi lehine vekalet ücreti verilmesine ilişkin fıkranın çıkartılmasına ve diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanık ...'in temyizine göre yapılan incelemede;

1-Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4 fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Mahkemece, suçta kullanılan aracın "suç tarihindeki değeri taşıma kapasitesi ile suça konu kaçak eşyaların gerek hacim gerekse ağırlık olarak, nakil aracının kullanılması zorunlu ve şart olmadığı" gerekçesiyle müsaderesine yer olmadığına karar verilmiş ise de;

Sanık ...'in haricen sahip olduğu dava konusu nakil aracında dosyada mevcut olay tutanağı ve sanıkların hazırlık beyanlarına göre, zula tabir edilen gizli bölme bulunduğu gözetilerek, mahkemece suça konu aracın müsaderesi için 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 13/a maddesinde belirtilen müsadere şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin değerlendirilmesinden sonra şartların oluştuğunun kabul edilmesi halinde 5237 sayılı TCK.nun 54/3.maddesince müsaderenin hakkaniyete uygun olup olmadığı da tartışılarak sonucuna göre aracın müsadere edilip edilmeyeceğine karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi,

3-Açılan davanın niteliğine göre, suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücreti hükmedilmesi,

3-Açılan davanın niteliğine göre, suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücreti hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, cezada kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 14.05.2014 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5819, Karar No: 2019/9694, Tarih: 31.10.2019

**8. Hukuk Dairesi         2019/5819 E.  ,  2019/9694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

İLGİLİ VAKIF : Kadı İlyas Bey Vakfı

DAVA TÜRÜ : 5737 Sayılı Yasanın 17.Maddesine Dayalı Olarak Taşınmazın Vakfa Aidiyetinin Tespiti İle Kamulaştırma Bedelinin Tahsili İstemli

DOSYANIN DAİREYE GELİŞ TARİHİ: 21.10.2019

K A R A R

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 17.maddesine dayalı olarak taşınmazın vakfa aidiyetinin tespiti ile kamulaştırma bedelinin tahsili isteğine ilişkindir. Yargıtay Başkanlar Kurulunun 11.01.2019 tarihli ve 1 sayılı kararı ile hazırlanan, 30.01.2019 tarihli ve 2019/1 sayılı Yargıtay Büyük Genel Kurulunca kabul edilip, 31.01.2019 tarihli ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak 01.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (1.) Hukuk Dairesinin görevi cümlesinden bulunmakla, dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 31.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3882, Karar No: 2012/5989, Tarih: 12.10.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/3882 E.  ,  2012/5989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 09.02.2012 tarih ve 2012/1 sayılı Kararı'nın dayanağı olan 2797 sayılı Yargıtay Yasası'nın 14.maddesini değiştiren 6110 sayılı Yasa'nın 8.maddesinde, daireler arası iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirmenin esas alınacağı öngörülmüştür. Mahkemenin nitelendirmesine göre, uyuşmazlık; kooperatif ile kooperatif ortağı olmayan davalı arasında imzalanan satış vaadi ön sözleşmesine göre ödenen bedelin istirdadı istemine ilişkin olup, kooperatif hukukunu ilgilendiren bir yönüde bulunmadığından, hükmün temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın, temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 13. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 12.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.