muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1309, Karar No: 2014/12102, Tarih: 04.11.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/1309 E.  ,  2014/12102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde

çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3747, Karar No: 2010/4865, Tarih: 29.04.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/3747 E.  ,  2010/4865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 18.01.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12.05.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

Nizalı taşınmazın Pozantı ilçesi Akçatekir Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında Beşoluk, Elmalı Boğazı, Nanelik, Topakardıç, Boyun, İladinli, Gedik, Büyük Kır ve Küçük Kır adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, nizalı yere yakın mesafede Huzur mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.01.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

Nizalı taşınmazın bulunduğu bölge herkezce bilinen maruf ve meşhur “Tekir yaylasıdır” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet

verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin kadim yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin kadim yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “Maruf ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu Tekir Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin Çukurovaya nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık yapı olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.

Mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırılık yoktur. Davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 03.06.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış

taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

09.03.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gereçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 29.04.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9322, Karar No: 2016/7955, Tarih: 20.09.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/9322 E.  ,  2016/7955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Havza Sulh Hukuk ve Büyükçekmece 3. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 18.04.2016 tarihli dilekçe ile; babasının öldüğünü belirterek babasına ait mirasçılık belgesinin düzenlenmesi istemiyle Havza Sulh Hukuk Mahkemesinde dava açmıştır.

Havza Sulh Hukuk Mahkemesi; "...mirasçılık belegesi verilmesi davasının çekişmesiz yargı işi olduğu, 6100 sayılı HMK'nın 384. maddesine göre Kanunda aksine hüküm bulunmadıkça, çekişmesiz yargı işleri için talepte bulunan kişinin veya ilgililerden birinin oturduğu yer mahkemesinin yetkili olduğunun belirtildiği, nüfus kaydına göre davacının mernis adresinin .../... olduğundan Büyükçekmece Sulh Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğu..." gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Büyükçekmece 3. Sulh Hukuk Mahkemesi ise; "...çekişmesiz yargı işlerinde yetki kuralının kesin yetki olmadığı resen dikkate alınamayacağı MERNİS kaydına göre resen yetkisizlik kararı verilemeyeceği,davanın ilk açıldığı Havza Sulh Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğu..." gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Mirasçılık belgesinin verilmesine ilişkin dava 6100 sayılı HMK'nın 382. maddesi uyarınca çekşmesiz yargı işlerinden olup, aynı Kanunun 384. maddesinde ise "Kanunda aksine hüküm bulunmadıkça, çekişmesiz yargı işleri için talepte bulunan kişinin veya ilgililerden birinin oturduğu yer mahkemesinin yetkili olduğu", HMK'nın 11/3. maddesinde ise "mirasçılık belgesinin iptali ve yeni mirasçılık belgesi verilmesine ilişkin davalarda, mirasçıların her birinin oturduğu yer mahkemesinin de yetkili bulunduğu" belirtilmiştir. Bu durumda mirasçılık belgesinin verilmesi davalarında kesin yetki kuralı olmayıp tarafların yetki itirazı da olmadığına göre davanın, açıldığı ilk mahkeme olan Havza Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince; Havza Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 20/09/2016 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/659, Karar No: 2016/2612, Tarih: 15.03.2016

**16. Hukuk Dairesi         2016/659 E.  ,  2016/2612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın onanmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi ... tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında.....Mahallesi 258 ada 33, 34, 46 ve 70, 272 ada 1, 285 ada 6 ve 7 parsel sayılı sırasıyla 1.849.24, 3.313.17, 2.750.21, 1.809.50, 344.93, 1.771.04 ve 897.17 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, ...Mahallesi 117 ada 14 ve 15, 120 ada 1, 2, 18 ve 59, 122 ada 3 ve 4 parsel sayılı sırasıyla 600.19, 424.65, 1.718.64, 1.952.82, 3.104.54, 3.285.48, 5.411.26 ve 4.170.60 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar vergi kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle Bey oğlu .... Bey Vakfı adına tespit edilmiştir. Davacı ..., irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Yargılama sırasında ..., vakıf mütevellisi olarak davaya katılmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazların kadastro tespitlerinin iptali ile davacı ... adına tescillerine karar verilmiş; hükmün, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi sonucunda onanmasına karar verilmiş, davalı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Mahkemece, vakıf mallarının zilyetlikle kazanılmasını engelleyen 903 sayılı Yasa'nın yürürlüğe girdiği 1967 yılından önce davacı taraf lehine zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. İl Özel İdaresi tarafından 68 Nolu Toprak Komisyonu tarafından düzenlenen harita örneği dosyaya gönderilmiş, davalı vekilinin delil dilekçesi ekinde sunulan tarihsiz belge başlığında da çekişmeli taşınmazların içinde bulunduğu Arıcak'ta toprak komisyonu tarafından 1957 yılında karar alındığının bildirildiği görülmüş, davacı vekili dahi 19.02.2013 tarihli dilekçesinde "bölgede 1957 yılında toprak tevzi çalışmalarının yapıldığını" bildirmiştir. Öte yandan davacı 19.02.2010 tarihli duruşmada alınan imzalı beyanında aynen" 1957 senesinde yapılmış olan toprak tevzi çalışmaları sırasında vakfa ait taşınmazların tespit edildiğini, dava edilen kısımların ise toprak tevzi sırasında işlenmemiş yerler olup toprak tevziden sonra buraları el emeği ile ihya edip kullanılabilir hale getirdiklerini, bu yerlerin vakıfla ilgisinin olmadığını, taşınmazların imar-ihya sonucu tarla haline getirildiğini" bildirmiştir. Davacı belirtilen bu beyanında bölgede 1957 yılında toprak tevzi çalışmaları yapıldığını kabul ettiği gibi, toprak tevzi çalışmalarının yapıldığı 1957 yılında taşınmazların işlenmediğini, kullanılmadığını, toprak tevzi çalışmalarından sonra taşınmazları imar ve ihya ettiğini kabul etmekte olup kural olarak tarafın kendi beyanları lehine olduğu kadar aleyhine de delil oluşturur. Bu beyana göre davacının zilyetliğinin başladığını bildirdiği 1957 yılından 903 sayılı Yasa'nın yürürlüğe girdiği 1967 yılına kadar kazanmayı sağlayan 20 yıllık zilyetlik süresi dolmamıştır. Hal böyle olunca; davanın reddine, çekişmeli taşınmazların tespit gibi tapuya tesciline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsiz olup, davalı ... vekilinin karar düzeltme istemleri belirtilen nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 21.10.2015 tarih 2015/8471-12398 Esas ve Karar sayılı onama kararının kaldırılarak hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı 1.833,15 TL peşin alınan harcın talep halinde ilgilisine iadesine, 15.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20301, Karar No: 2015/16277, Tarih: 21.10.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/20301 E.  ,  2015/16277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAKARYA 2. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/05/2014

NUMARASI : 2013/246-2014/310

Taraflar arasındaki ziynet eşyası alacağı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dilekçesinde; davalıdan Sakarya 1.Aile Mahkemesinin 2011/632 Esas 2012/150 Karar sayılı ile boşandıklarını, boşanmanın kesinleştiğini, davalı ile evlenirken beraberinde getirdiği ve Sakarya 1. Aile Mahkemesinin 2013/98 D.İş sayılı dosyasında yapılan tespitte belirlenen toplam 47.799,00 TL miktarındaki çeyiz eşyaları ile yine düğünde tarafına takılan ziynetler ile 600 TL nakit paranın değeri olan 47.996 TL'nin tarafına iade edilmediğini ileri sürerek, boşanmadan sonra tarafına teslim edilmeyen değeri 47.799,00 TL eşya bedeli ile, düğünde tarafına yapılan 47.996,00 TL takı bedelinin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, ayrıca 2000 TL yoksulluk nafakasına hükmedilmesini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında davacı vekili 12/11/2013 tarihli duruşmada, eşyaları müvekkili ile beraber teslim aldıklarını, bu nedenle eşya bedeli olarak talep ettikleri 47.799 TL lik bedel taleplerinden vazgeçtiklerini beyan etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; tarafların 7 yıl süren arkadaşlık/flört dönemi sonrasında nişanlandıklarını, 1 yıl nişanlı kaldıklarını, 7 yıl boyunca taraflar arasında mutlu bir beraberlik olduğunu ancak nişanlanmaları sonrasında davacının babasının olumsuz davranışları nedeniyle sorunlar çıktığını, davacının babasınının düğün gecesi takılan takıları almak istemesine varan hareketlerinin evliliğin daha başında sarsılmasına neden olduğunu, tarafların 70 gün süren müşterek yaşamdan sonra ayrıldıklarını, davacının babasının nişanlılık döneminde müvekkilinin babasından defalarca borç aldığını ve iade etmediğini, davacının babasının taraflar evlilik hazırlıkları yaparken ev eşyası ve ziynet eşyası alacakları sırada müvekkiline kendisinin paraya sıkışık olduğunu bu nedenle ev eşyaları ve ziynet için kullanacakları parayı kendisine vermelerini bunun yerine kendisinin çek verebileceğini belirtince müvekkilinin hiçbir kötü niyet taşımadan kayınpederine yardımcı olmak ve eşini üzmemek maksadı ile bunu kabul ettiğini, alışveriş sırasında davacının babasının temin ettiği

çeklerin kullanıldığını, ve nakit paranın davacının babasına verildiğini, davacının babasının düğünde takılan takıları ve paraları almak istediğini, müvekkili ve eşini rahatsız ettiğini ve düğün yerinde tatsızlık çıkarttığını, kızını düğün gecesi müvekkilinin yanından almak ve götürmek istediğini, ancak amacına ulaşamadığını, ziynet eşyalarının davacı tarafından evden ayrılırken yanında götürüldüğünü, bu konuda müvekkilinin yemin etmeye hazır olduğunu, bu nedenle ziynet eşyaları talebinin reddinin gerektiğini, davacı giderken ne varsa alıp gittiğini, müvekkilinin tespite konu kişisel eşyalarını davacıya teslim etmeye hazır olduğunu, davacının dava açıldığında Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğünde çalıştığını ve gelirinin olduğunu, yoksulluk nafakası talebinin de reddinin gerektiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; çeyiz eşyalarına yönelik talebin davacı vekili tarafından yargılama sırasında vazgeçilmesi nedeniyle reddine, ziynet eşyalarına ilişkin talebin ise kısmen kabulüne, yoksulluk nafakası talebinin ise yasal şartları oluşmadığından reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından ziynet eşyası alacağına yönelik temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi uyarınca; kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay İçtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan, ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimsenin iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Hayat deneylerine göre olağan olanın ziynet eşyalarının kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla, bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz. Diğer taraftan, ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle, evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden yanında götürmesi gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir. Aksini ispat yükü davacı kadındadır.

Somut olayda, mahkemece, davacının dava konusu ziynet eşyalarını evi terkederken götüremediği, daha önce götürme fırsatı elde edemediğini davacı tanıklarının beyanları esas alınmak suretiyle kabul edilerek, ziynet eşyalarına yönelik talebin yazılı şekilde kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının iddiasını ispat için dinlettiği ve mahkemece itibar edilen tanıklar anne, baba, hala gibi davacının yakın akrabalarıdır.

Somut olayda, mahkemece, davacının dava konusu ziynet eşyalarını evi terkederken götüremediği, daha önce götürme fırsatı elde edemediğini davacı tanıklarının beyanları esas alınmak suretiyle kabul edilerek, ziynet eşyalarına yönelik talebin yazılı şekilde kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının iddiasını ispat için dinlettiği ve mahkemece itibar edilen tanıklar anne, baba, hala gibi davacının yakın akrabalarıdır.

Bunun yanında, taraflarla yakın akrabalık bağı olmayan, tarafsız davalı tanıklarından Z.. A.. ve N.. K.. yeminli beyanlarında, davacının evi terkettiği sırada evden iki çanta ile evden çıktığını, daha sonra tekrar eve çıkarak bir çanta ve kol çantası ile birlikte yanında babası da olmak üzere evden çıktığını gördüklerini beyan etmişlerdir. Tanık N.. K.. taraflar arasındaki boşanma davasındaki beyanlarında da benzer anlatımda bulunmuştur.

Ayrıca, dosya içerisindeki fotoğraflardan, dava konusu ziynet eşyalarının evlilik sırasında davacının üzerinde ve zilyetliğinde olduğu da açıktır.

Davacının müşterek evden ayrılırken kendisine müdahale edilmediği, evden ayrılırken iki çanta ile birlikte çıktığı, daha sonra tekrar eve çıkarak bir çanta ve kol çantası ile birlikte evden ayrıldığı dosya içerisindeki tarafsız davalı tanıklarının beyanlarından anlaşılmaktadır.

Buna göre, davacı taraf, rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden olan dava konusu ziynet eşyalarının müşterek evden ayrılırken götürülmesine engel olduğunu ispatlayamamıştır.

O halde mahkemece; davacı vekilinin delil listesinde açıkça yemin deliline de başvurmadığı göz önünde bulundurularak, ziynet eşyalarına yönelik davanın ispat edilememesi nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve yakın akraba olan davacı tanık beyanlarına itibar edilmek suretiyle, yazılı şekilde kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.