muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3329, Karar No: 2015/4503, Tarih: 09.03.2015

Bu durumda; davadaki talep konusunun miktarı taraflar arasında “tartışmasız” ise veya taraflar arasında miktar veya parasal tutar bakımından bir tartışma olmakla beraber, tarafların anlaşmasına gerek kalmaksızın, objektif olarak talep konusunun miktarı herkes tarafından anlaşılabilecek şekilde “belirli” ise o talep konusunun sadece bir kısmı dava edilemeyecektir. Örneğin, satım sözleşmesinde alıcının ödemesi gereken bedel, sözleşmede tereddüte yer bırakmayacak biçimde, açıkça yazılı ise kısmi dava caiz değildir. (Pekcanıtez H./Atalay M./Özekes M, age s.328; Kuru/Arslan/Yılmaz, age s.286).

Doktrinde; talep konusunun miktarının, tarafların anlaşmasına gerek kalmaksızın objektif olarak belirlenebilmesinde, İİK m. 67 hükmünde öngörülen icra inkâr tazminatına ilişkin “likit alacak” kavramının yol gösterici olabileceği ileri sürülmüştür.(Kuru/Budak, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun Getirdiği Başlıca Yenilikler, ... Barosu Dergisi, Cilt 85, Sayı, 2011/5, s. 11; Yılmaz Ejder, Hukuk Muhakemeleri Kanunu Şerhi, ... 2012 s.737 vd.).

Genel bir kavram olarak, “likid (ligiude) alacak”; “tutarı belli (muayyen), bilinebilir, hesaplanabilir alacaktır” Likit bir alacaktan söz edilebilmesi için; ya, alacağın gerçek miktarının belli ve sabit olması, ya da, borçlusu tarafından belirlenebilmesi için bütün unsurların bilinmesi veya bilinmesinin gerekmekte olması; böylece, borçlunun borç tutarını tahkik ve tayin etmesinin mümkün bulunması; başka bir ifadeyle, borçlunun yalnız başına ne kadar borçlu olduğunu tespit edebilecek durumda olması gerekir. Bu koşullar yoksa, likit  bir alacaktan söz edilemez (YHGK 17.10,2012 gün ve 2012/9-838-715 sayılı ilamı).

Somut olayda, davacı, kesinleşen mahkeme kararına istinaden bağlanan yaşlılık aylıklarına ilişkin yapılan birikmiş ödemede yasal faiz ödenmediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak şimdilik 100,00TL faiz alacağı isteminde bulunmuş, Mahkemece, faiz alacağının tam ve kesin olarak tespit edilebilir olduğu, ne tespit, ne belirsiz alacak ve tespit, ne de kısmi dava şartlarının oluşmadığı, davacının hukuki yararının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Oysa ki, yukarıda açıklandığı üzere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 107/2. fıkrasında "Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir." ve 109/2. fıkrasındaki "Talep konusunun miktarı, taraflar arasında tartışmasız veya açıkça belirli ise kısmi dava açılamaz." şeklindeki amir hükümler gözetildiğinde, davacının, aylık miktarlarını ve ödenme tarihlerini davalı Kurumdan celbetmeden tespit etmesinin mümkün olmadığı gibi, dava konusu faiz alacağının miktarının gerekirse bilirkişi incelemesiyle tek tek hesaplanarak tespit edilmesi gerektiğinden, alacak miktarının davacı yönünden belirli olduğu söylenemez. Bu durumda, davanın belirsiz alacak davası olduğu gözetilerek, davacının, kısmi dava açmakta hukuki yararı bulunduğundan, esasa girilerek ortaya çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hukuki yarar yokluğundan davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

09.03.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13892, Karar No: 2021/14418, Tarih: 15.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/13892 E.  ,  2021/14418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça konu motosikletin çalındığı yere ilişkin olarak, 16.05.2015 tarihli tutanakta ‘yol kenarında park halinde’ şeklinde bir anlatım bulunduğu, 31.10.2014 tarihli olay yeri inceleme tespit tutanağında ‘motosikletini caminin bahçesine park eden müştekinin namaz kıldığı esnada çalındığı anlaşılmıştır.’ şeklinde bir anlatım olduğu, dosya içinde bulunan krokide suça konu motosikletin yerleştirildiği yerin caminin eklentisi sayılabilecek bahçe içi gibi görünen bir yerde olduğu izlenimini veren deliller karşısında motosikletin eklentiden çalınıp çalınmadığı hususu açıklığa kavuşturulup sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği halde eksik kovuşturma ile yazılı şekilde TCK 142/1-e maddesi uyarınca ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 15.09.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12973, Karar No: 2018/7629, Tarih: 25.04.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/12973 E.  ,  2018/7629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyetlerine dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanığın adli sicil kaydındaki mahkumiyetlerinin 18 yaşından küçükken işlediği suçlara ilişkin olduğu anlaşılmakla, hangi hükmün tekerrüre esas alındığının hükümde gösterilmemesi ve 5237 sayılı TCK'nin 58/5 maddesi gereğince bu hükümlerin tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi,

2) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerle 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7040, Karar No: 2021/4046, Tarih: 08.03.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/7040 E.  ,  2021/4046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, mala zarar verme, konut dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesi neticesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, bu suç bakımından sanık ve suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazlarının CMUK'nın 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II- Sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesi neticesinde;

28.06.2014 tarihli 6545 sayılı Yasa ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nın 150/3 ve 196/2. maddeleri uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, sanık müdafinin hazır bulunmadığı duruşmada savunmasının alınarak aynı Kanunun 188/1 ve 289/1-e maddesine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen tüm hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 08/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15126, Karar No: 2012/30866, Tarih: 16.10.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/15126 E.  ,  2012/30866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa yüklenen suçun; işlenme yöntemi, olay tarihi ve temel şekli itibariyle gerektirdiği cezanın süresine göre, hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun Geçici 1. maddesi kapsamında kaldığı ve anılan maddenin birinci fıkrasının “b” bendinde yer alan “kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine karar verilir” şeklindeki düzenleme gözetilerek; hükmün sair yönleri incelenmeksizin öncelikle bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 16.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4799, Karar No: 2016/7784, Tarih: 19.10.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/4799 E.  ,  2016/7784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin (1), (2) ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin verdiği 08.10.2015 tarihli ve E.2014/140, K.2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiğinden koşulları oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın yargılama sürecinde ölen ve hakkında ek takipsizlik kararı verilen ... ile birlikte müştekinin yanına geldikleri ve bal satın almak istedikleri,kendilerini müştekinin arkadaşı tanık ...’in gönderdiğini söyleyerek müştekide güven oluşturdukları, ödemeyi Euro ile yapmak istedikleri, müştekinin kabul etmesi üzerine sanığın parayı verdiği, ancak Euro diyerek müştekiye verdiği paranın tedavülde olmayan Peru parası olduğunun iddia edildiği olayda, sanığın dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın bir sebebe dayanmayan sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine rağmen, adli para cezasının belirlenmesi sırasında, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeye dayanarak tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılanmayı gerektirmeyen bu hususlarda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasından adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla “100 gün” ve “2000 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla “5 gün” ve “100 TL” adli para cezası ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19/10/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3138, Karar No: 2018/4277, Tarih: 23.10.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/3138 E.  ,  2018/4277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

S.S.ÇOCUK : ...

ÖLDÜRÜLEN : ...

SUÇ : Canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme

HÜKÜM :TCK'nun 82/1-b, 31/3, 62. ve 63. maddeleri gereğince 20 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

12/09/2005 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 18/09/2014 olarak yanlış yazılmasının mahallinde düzeltilmesi mümkün olan yazım hatası olduğu kabul edilmiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, suça sürüklenen çocuk ...’ın maktul ...’ye karşı nitelikli kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, kusurluluğu etkileyen nedenlerden yaş küçüklüğünün nitelik ve derecesi ile takdiri indirim nedenlerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 23/10/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7374, Karar No: 2022/11703, Tarih: 12.09.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/7374 E.  ,  2022/11703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Manisa 1. Aile ve ... Aile Mahkemeleri’nce ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemeleri’nin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesi’nin yargı çevresinde kalan Mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri Hukuk Dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan Adlî Yargı İlk Derece Hukuk Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, sağlık tedbir kararının uygulanması istemine ilişkindir.

Manisa 1. Aile Mahkemesi’nce, küçük ...'ın ikamet adresini "... Mahallesi, Gazi Mu. ... Sokak, No:26/1 .../ ..." adresi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Aile Mahkemesi’nce, hakkında koruma kararı istenen çocuk ...'ın yapılan adres araştırmasında adresinin "... Mahallesi, 5034 Sokak, No:5 Yunusemre/Manisa" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun geçici 1. maddesinin dördüncü fıkrasındaki düzenleme ile Çocuk Koruma Kanunu’na göre verilen koruyucu ve destekleyici tedbir kararlarının Uygulanması Hakkında Yönetmeliğin 8. maddesi hükmü gözetildiğinde Çocuk Koruma Kanunu’nun 5. maddesi uyarınca hükmolunacak tedbir kararlarının Çocuk Mahkemesi veya Hakimince , Çocuk Mahkemesi olmayan yerlerde ise Aile Mahkemesi veya yoksa Asliye Hukuk Mahkemesi’nce karar verilmesi gerektiği sonucuna ulaşılmaktadır.

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 8.maddesi gereğince korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında koruyucu ve destekleyici tedbirler, çocuğun menfaatleri bakımından kendisinin, ana, baba, vasisi veya birlikte yaşadığı kimselerin bulunduğu yerdeki Çocuk Hâkimi’nce alınır. Tedbir kararlarının uygulanması, kararı veren hakim veya mahkemece belirli sürelerle incelettirilir. Hâkim veya mahkeme, uygulanan tedbirin sonuçlarını inceleyerek kaldırabilir, süresini uzatabilir veya değiştirebilir.

Dosya kapsamından, Manisa 1.Aile Mahkemesi’nce 30/04/2021 tarihli, 2021/245 E., 2021/252 K. sayılı kararıyla korunmaya ihtiyacı olan çocuk hakkında 5395 sayılı Kanunun 5/1-d bendi gereğince sağlık tedbiri uygulanmasına karar verildiği anlaşılmakla, uyuşmazlığın yetkili ve görevli Manisa 1.Aile Mahkemesi’nde görülerek sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince Manisa 1.Aile Mahkemesi’nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 12/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2650, Karar No: 2022/3721, Tarih: 17.03.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/2650 E.  ,  2022/3721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde taşeron firmalar nezdinde 09.08.1982 yılından beri temizlik elemanı olarak çalıştığını, 31.12.2010 tarihinde emeklilik nedeni ile iş akdini sonlandırdığını, ancak tazminat ve işçilik alacaklarının kendisine ödenmediğini, çalıştığı süre boyunca sabah 07:00 akşam 16:00-17:00 saatleri arasında mesai yaptığını, 15 günde 2 gün izin kullandırıldığını, haftanın altı günü çalıştığını, ulusal ve dini bayramlarda da çalıştırıldığını, ilk 15 yıllık kıdemi boyunca kendisine 5'er gün sonraki dönemlerde 14'er gün yıllık izin kullandırıldığını, emeklilik nedeni ile işten ayrılmış olduğundan kıdem tazminatına hak kazandığını, ücretine ek olarak yemek, giyecek ve yol yardımı verildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ve yıllık ücretli izin alacağının davalı ... Temizlik Yemekhane ve Personel Hizm. İnş. Nak. Turizm Tic. Ltd. Şti.'den tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Trabzon 1. İş Mahkemesi'nin 21.05.2015 tarih, 2014/685 Esas ve 2015/202 sayılı kararı ile bu dava ile birleştirilmesine karar verilen dava dosyasında; davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde taşeron firmalar nezdinde 09.08.1982 yılından beri temizlik elemanı olarak çalıştığını, 31.12.2010 tarihinde emeklilik nedeni ile iş akdini sonlandırdığını, ancak tazminat ve işçilik alacaklarının kendisine ödenmediğini, çalıştığı süre boyunca sabah 07:00 akşam 16:00-17:00 saatleri arasında mesai yaptığını, 15 günde 2 gün izin kullandırıldığını, haftanın altı günü çalıştığını, ulusal ve dini bayramlarda da çalıştırıldığını, ilk 15 yıllık kıdemi boyunca kendisine 5'er gün sonraki dönemlerde de 14'er gün yıllık izin kullandırıldığını, emeklilik nedeni ile işten ayrılmış olduğundan kıdem tazminatına hak kazandığını, ücretine ek olarak yemek, giyecek ve yol yardımı verildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ve yıllık ücretli izin alacağının davalı ...'ndan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı ... Temizlik Yemekhane ve Personel Hizm. İnş. Nak. Turizm Tic. Ltd. Şti. vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı ... Temizlik Yemekhane ve Personel Hizm. İnş. Nak. Turizm Tic. Ltd. Şti. vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Trabzon 1. İş Mahkemesinin 21.05.2015 tarih, 2014/685 Esas ve 2015/202 sayılı kararı ile iş bu dava ile birleştirilmesine karar verilen dava dosyasında; davalı ... vekili husumetin müvekkil idareye yöneltilmesinin hukuka aykırı olduğunu, davacının da aralarında bulunduğu firma işçileri ile davalı idare arasında karşılıklı olarak imzalanmış herhangi bir iş akdi ya da sözleşme söz konusu olmadığını, davacıya çalışmış olduğu süre boyunca yıllık izinleri kullandırılmış olduğundan, herhangi bir yıllık izin ücreti alacağı bulunmadığını, ayrıca davacı gün ve saatlere uygun çalıştırılmış olup bunun dışında çalışmadığından fazla mesai alacağı olmadığını, davacının konu olan işçilik alacağı taleplerine mevduata uygulanan en yüksek faiz isteğini de kabul etmediklerini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen 2014/216 esas – 2016/216 karar sayılı ilk karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairemizin 07.10.2020 tarihli, 2017/16512 esas – 2020/10844 karar sayılı ilamı ile davalı ...'nın sair temyiz itirazlarının reddine karar verilerek mahkeme kararı özetle ; “2-....Somut olayda davalı ... bakımından sadece kıdem tazminatı ıslah edilmiş olup ...'nın; yıllık izin ücreti bakımından bir ıslah bulunmadığından dava dilekçesinde talep edilen 100,00 TL üzerinden ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti bakımından da bir ıslah bulunmadığından dava dilekçesinde talep edilen 100,00 TL üzerinden sorumlu tutulması gerekirken talep aşılarak daha fazla miktara hükmedilmesi hatalıdır. 3- Fazla çalışma ücretinin, ulusal bayram ve genel tatil ücretinin ve yıllık izin ücretinin brütten nete çevrilmesi sırasında hesaplamadan işsizlik ve sigorta primi kesilmesi gerekirken yasal kesintilerin usulüne uygun olarak yapılmaması hatalıdır. 4- ... harçtan muaf olduğu halde ... aleyhine harca hükmedilmesi de hatalıdır” gerekçeleri ile bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak devam edilen yargılama sonunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Mahkemece bozmaya uyularak devam edilen yargılama sonunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dairemizin 07.10.2020 tarihli, 2017/16512 esas – 2020/10844 karar sayılı ilamı ile fazla çalışma ücretinin, ulusal bayram ve genel tatil ücretinin ve yıllık izin ücretinin brütten nete çevrilmesi sırasında hesaplamadan işsizlik ve sigorta primi kesilmesi gerekirken yasal kesintilerin usulüne uygun olarak yapılmamasının hatalı olduğu belirtilerek karar bu yönden bozulmuştur. Mahkemece , gerekçede fazla çalışma ücreti ulusal bayram ve genel tatil ücreti ve yıllık izin ücretlerinin re’sen net tutara çevrildiği belirtilmiştir. Ne var ki, mahkemece re’sen yapıldığı belirtilen hesaplama sonucu hüküm altına alınan tutarlar incelendiğinde söz konusu alacak kalemlerinin brüt tutarlarından kesilmesi gereken işsizlik primi (%1) ve sigorta primi (%14) toplamının hatalı olduğu anlaşılmaktadır. Kaldı ki, mahkemece re’sen yapılan hesaplamada hesap yöntemi belirtilmemiş olup denetlenememektedir.

Mahkemece bozmaya uygun şekilde belirtilen kesintilerin usulünce denetime elverişli şekilde yapılması için kararın tekrar bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 17.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.