muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5239, Karar No: 2016/4899, Tarih: 29.11.2016

**15. Hukuk Dairesi         2016/5239 E.  ,  2016/4899 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Tüketici Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı iş sahibi, yöneticisi bulunduğu binada yer alan asansörlerin ayıplı olması sebebiyle bedelin iadesini istemiş, mahkemece tüketici mahkemesi olarak davaya bakılarak feragat nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz olunmuştur.

Davanın açıldığı 08/02/2013 tarihi itibariyle 4822 sayılı Yasayla değişik 4077 sayılı Yasa yürürlükte olup uyuşmazlık bu yasa kapsamına girmemektedir. 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı Yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da tüketici mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre eser sözleşmesinden doğan ilişkilerde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.02.2003 gün ve 2003/15-127 Esas, 2003/102 Karar sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. Somut olayda taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, davada asliye hukuk mahkemesinin görevli olması nedeniyle yerel mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken feragat nedeniyle ret kararı verilmesi yerinde görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.Bozma sebebine göre diğer temyiz itirazları incelenmemiştir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 29.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28702, Karar No: 2014/25371, Tarih: 11.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/28702 E.  ,  2014/25371 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK' nın 85/2, 62/1, 50/1-a,4, 53/6 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Meskun mahal dışındaki, 7 m. genişliğinde, iki yönlü düz yolda, gündüz vakti, sanığın sevk ve idaresindeki tır ile takograf kaydına göre 90 km hızla seyrederken, ölen idaresindeki motosikleti sollamak üzere sol şeride geçtiği sırada, yolun soluna dönmek üzere sola manevra yapan motosiklete, tırın ön tarafı ile çarpıp sürüklendiğini, motosiklet sürücüsünün öldüğü, yolcusunun ise 6. derecede kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı olayda, sanık tali kusurlu ise de, neticenin ağırlığı nazara alındığında, mahkemece tayin edilen ceza miktarında isabetsizlik bulunmadığından, asgari hadden ceza tayin edilmesi gerektiği gerekçesi ile bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusura, ceza miktarına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine; katılanlar vekilinin ise, sanığın asli kusurlu olduğuna, takdiri indirim nedeni uygulanamayacağına ve cezanın paraya çevrilmemesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 11/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1499, Karar No: 2024/5498, Tarih: 20.05.2024

**7. Ceza Dairesi         2024/1499 E.  ,  2024/5498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/74 E., 2023/1083 K.

SUÇ : 5188 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiin temyiz sebepleri; tanık A. ile firma arasında işçi-işveren ilişkisi kapsamında husumet olduğuna, beyanına itibar edilemeyeceğine, ayrıca tanığın beyanlarının doğruluğunun da araştırılmadığına, güvenlik hizmeti verilmeyip danışmanlık sözleşmesi ile hizmet verilen projede uygulamalı gösterim yapılması amacıyla güvenlik kıyafetleri teslim edildiğine, suçun unsurlarının oluşmadığına ve sair nedenlere ilişkindir.

II. GEREKÇE

Dosya kapsamına göre, ihbar üzerine yapılan denetimde özel güvenlik çalışma izin belgesi olmayan personelinin özel güvenlik olarak çalıştırdığı belirlenerek sanık hakkında 5188 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmalarında, personelin bulunduğu projede danışma ve gözetim hizmet sözleşmesi kapsamında hizmet verdiklerini, şahsın özel güvenlik olarak görev yapmadığını, özel güvenlik kıyafetlerini numune olarak verdiklerini, bilgileri dışında personele giydirildiğini beyan etmiştir.

Tüm dosya kapsamına ve tutanağa göre, sanığın özel güvenlik çalışma izni olmayan kişiyi özel güvenlik olarak çalıştırdığı anlaşıldığından, sanığın atılı suçu işlediğinin sabit kabul edilip hakkında 5188 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, sanık hakkında zincirleme suç hükümleri uyarınca gerekli artırım ve takdiri indirim nedenleri uygulandıktan sonra kesinleşen cezanın mahsubuna karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, söz konusu cezanın netice cezadan düşülmesi, bu yapılırken de sanık hakkında belirlenen ceza 1.860,00 TL adlî para cezası ve kesinleşen ceza da 1.500,00 TL adlî para cezası olmasına rağmen hesap hatası sonucu, sonuç olarak sanık hakkında ek ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasının dokuzuncu paragrafındaki "çıkarılarak neticeten EK CEZA VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA" ibaresi çıkartılıp, yerine "MAHSUBUNA," ibaresi eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14337, Karar No: 2016/14419, Tarih: 01.12.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/14337 E.  ,  2016/14419 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, geçirdiği iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerden oluşan kurum zararının, 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca tahsili istemine ilişkindir. Mahkeme davayı kısmen kabul ederek, 17.119,91 TL kurum alacağının gelirin onay tarihi olan 24/01/2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı şirketlerden müştereken müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, karar vermiştir.

Önceki bozma ilamında; "506 sayılı Yasanın 92. maddesi, “malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir.” düzenlemesini içermektedir.

Kurumun, sigortalı veya haksahiplerine bağladığı ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi; bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin, yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda; Kurumun ödemediği veya ödemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönü de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır.

Dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Yasanın 92. maddesi uyarınca indirildiğinin anlaşılması halinde; davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarının; gelirin başladığı tarih itibariyle 506 sayılı Yasanın 92. maddesi uyarınca indirilmiş hali üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına, indirme tarihine kadar yapılan fark fiili ödeme miktarının da eklenmesi suretiyle belirlenecek değere davalının kusur oranı uygulanmak suretiyle belirlenmesi..." gerektiği belirtildiği ve bozma ilamına uyulduğu halde; bozma ilamının gerekleri yerine getirilmeyerek yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 01.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11403, Karar No: 2015/6768, Tarih: 16.02.2015

**9. Hukuk Dairesi         2013/11403 E.  ,  2015/6768 K.**

**"İçtihat Metni"**

İŞ MAHKEMESİ

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde otopark görevlisi olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti ile diğer işçilik alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, hizmet sunulan ... tarafından yapılan denetimlerde yaptığı usulsüzlüklerden dolayı davacı hakkında tutanaklar tutulduğunu, bu ihlaller nedeniyle fesih yapılmaksızın sözleşme hükümlerine göre işverenin değişiklik hakkı bulunduğundan davacıya proje değişikliği ihtar edildiğini, davacının imzadan imtina ettiğini, kendisine bildirilen projede işbaşı yapmadığını, gösterilen işe gitmeyen davacının hizmet aktinin 4857 Sayılı İş Kanunu'nun 25/II-g maddesi uyarınca haklı olarak fesh edildiğini, fazla çalışma ücretinin ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş akdinin fiili olarak sonlandırılıp ardından görev yeri değişikliği ve buna bağlı fesih işleminin yapıldığı buna göre davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, haftalık çalışma süresini aşan fazla çalışma ve bir kısım tatil çalışmaları da yaptığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı, davalı işyerinde 12/03/2006 tarihinde işe başladığını ileri sürüp alacak talebinde bulunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan raporda sigorta kayıtlarına itibarla işe giriş tarihi 12/03/2007 kabul edilmiş ise de, dosyadaki belgeler ve yapılan araştırma yeterli değildir.

Dosyada mevcut hizmet döküm belgesi ve diğer SGK evraklarına göre davacının 12/03/2007 tarihinde davalı işyerine giriş yaptığı kayıtlıdır ancak 18/01/2006-06/04/2006 tarihleri arasında farklı sicil numaralı işyerinden davacı adına çalışma bildirildiği görülmüş ise de bu işverenin kim olduğu davalı ile bağlantısının bulunup bulunmadığına yönelik olarak dosya kapsamından bir belirleme yapılamamaktadır.

Mahkemece, çekişmeli olan dönem içinde davacı adına çalışma bildirilen işverene ait SGK tescil bilgileri, ünvan, faaliyet adresi, Yasa kapsamına alınma ve varsa çıkarılma tarihlerine ilişkin bilgiler ilgili Sosyal Güvenlik Kurumundan sorulmalı, bu işyerinin davalı ile bağlantısı araştırılmalı ve çıkan sonaca göre davalının sorumlu olduğu süre belirlenmelidir. Hizmet süresine yönelik eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

Mahkemece, çekişmeli olan dönem içinde davacı adına çalışma bildirilen işverene ait SGK tescil bilgileri, ünvan, faaliyet adresi, Yasa kapsamına alınma ve varsa çıkarılma tarihlerine ilişkin bilgiler ilgili Sosyal Güvenlik Kurumundan sorulmalı, bu işyerinin davalı ile bağlantısı araştırılmalı ve çıkan sonaca göre davalının sorumlu olduğu süre belirlenmelidir. Hizmet süresine yönelik eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

3-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanları dikkate alınarak davacının haftanın 6 günü günde 08.00/19.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilmiş olup, yukarıdaki ilke kararında açıklandığı üzere 11 saatlik çalışmada 1 saat ara dinlenme süresinin düşülmesi gerekirken 1,5 saatlik ara dinlenme kabul edilmesi isabetsizdir.

4-Davacının hak kazandığı fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti hesaplanırken brüt tutarlardan sadece damga ve gelir vergisi kesintisi yapılarak net rakamlar belirlenmiş olup, bu alacaklardan 5510 sayılı Yasa gereği SSK ve işsizlik pirimlerinin de kesilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hatalıdır.

5- Hükmedilen alacakların net mi yoksa brüt mü olduğunun belirtilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 16/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8131, Karar No: 2019/6496, Tarih: 02.04.2019

**18. Ceza Dairesi         2018/8131 E.  ,  2019/6496 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

İmar kirliliğine neden olmak suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'nca düzenlenen 29/06/2018 tarihli ve 2017/165037 soruşturma, 2018/24199 esas, 2018/17099 sayılı iddianamenin iadesine dair İstanbul 10. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16/07/2018 tarihli ve 2018/274 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin İstanbul 15. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 03/08/2018 tarihli ve 2018/926 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 10/12/2018 gün ve 2018/98578 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında “3194 sayılı İmar Kanunu'na 7143 sayılı Kanun'un 16. maddesi ile eklenen geçici 16. maddesinde yer alan, "Afet risklerine hazırlık kapsamında ruhsatsız veya ruhsat ve eklerine aykırı yapıların kayıt altına alınması ve imar barışının sağlanması amacıyla, 31/12/2017 tarihinden önce yapılmış yapılar için Çevre ve Şehircilik Bakanlığı ve yetkilendireceği kurum ve kuruluşlara 31/10/2018 tarihine kadar başvurulması, bu maddedeki şartların yerine getirilmesi ve 31/12/2018 tarihine kadar kayıt bedelinin ödenmesi halinde Yapı Kayıt Belgesi verilebilir... Yapı Kayıt Belgesi yapının kullanım amacına yöneliktir. Yapı Kayıt Belgesi alan yapılara, talep halinde ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak geçici olarak su, elektrik ve doğalgaz bağlanabilir. Yapı Kayıt Belgesi verilen yapılarla ilgili bu Kanun uyarınca alınmış yıkım kararları ile tahsil edilemeyen idari para cezaları iptal edilir... Yapı Kayıt Belgesi, yapının yeniden yapılmasına veya kentsel dönüşüm uygulamasına kadar geçerlidir. Yapı Kayıt Belgesi düzenlenen yapıların yenilenmesi durumunda yürürlükte olan imar mevzuatı hükümleri uygulanır. Yapının depreme dayanıklılığı hususu malikin sorumluluğundadır." şeklindeki düzenleme değerlendirildiğinde şüpheliye 7143 sayılı Kanun gereği yapı kayıt belgesi verilmiş olmasının idari yaptırımlar bakımından bazı muafiyetler sağlamasına mukabil ceza sorumluluğunu etkileyen bir ciheti bulunmadığı, yapı kayıt belgesinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 184. maddesi anlamında yapı ruhsatiyesi olarak mütalaa edilemeyeceği, ayrıca bu belgenin fiili suç olmaktan da çıkarmadığı, sonuç olarak yapı kayıt belgesinin bulunup bulunmadığı hususunun iade sebepleri arasında değerlendirilemeyeceği kanaatiyle, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 174/1. maddesinde; "Mahkeme tarafından, iddianamenin ve soruşturma evrakının verildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde soruşturma evresine ilişkin bütün belgeler incelendikten sonra, eksik veya hatalı noktalar belirtilmek suretiyle;

a) 170. maddeye aykırı olarak düzenlenen,

Hukuksal Değerlendirme;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 174/1. maddesinde; "Mahkeme tarafından, iddianamenin ve soruşturma evrakının verildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde soruşturma evresine ilişkin bütün belgeler incelendikten sonra, eksik veya hatalı noktalar belirtilmek suretiyle;

a) 170. maddeye aykırı olarak düzenlenen,

b) Suçun sübutuna etki edeceği mutlak sayılan mevcut delil toplanmadan düzenlenen,

c) Önödemeye veya uzlaşmaya tabi olduğu soruşturma dosyasından açıkça anlaşılan işlerde önödeme veya uzlaşma usulü uygulanmaksızın düzenlenen iddianamenin Cumhuriyet Başsavcılığı'na iadesine karar verilir."

Aynı Kanun’un 170/3. maddesinde; "Görevli ve yetkili mahkemeye hitaben düzenlenen iddianamede;

a) Şüphelinin kimliği,

b) Müdafii,

c) Maktul, mağdur veya suçtan zarar görenin kimliği,

d) Mağdurun veya suçtan zarar görenin vekili veya kanuni temsilcisi,

e) Açıklanmasında sakınca bulunmaması halinde ihbarda bulunan kişinin kimliği,

f) Şikayette bulunan kişinin kimliği,

g) Şikayetin yapıldığı tarih,

h) Yüklenen suç ve uygulanması gereken kanun maddeleri,

i) Yüklenen suçun işlendiği yer, tarih ve zaman dilimi,

j) Suçun delilleri,

k) Şüphelinin tutuklu olup olmadığı, tutuklanmış ise, gözaltına alma ve tutuklama tarihleri ile bunların süreleri, gösterilir." hükümleri yer almaktadır.

Somut olayda, şüpheli hakkında İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'nca 29/06/2018 tarihli ve 2017/165037 soruşturma, 2018/24199 esas, 2018/17099 sayılı iddianameyle imar kirliliğine neden olma suçundan kamu davası açıldığı, İstanbul 10. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16/07/2018 tarihli ve 2018/274 sayılı kararıyla "11/05/2018 tarih 7143 sayılı Kanun'un geçici 16.maddesi uyarınca İmar Affı Yasası gereği şüphelinin Belediyeye başvurup vurmadığı, başvurmuş ise sonucunun beklenmesi ve bu durumun dava şartı olduğu, yine dava konusu yerle ilgili ilgili Tapu Müdürlüğünden, tüm geldi ve gittileriyle birlikte tapu kaydı, İstanbul Kadastro Müdürlüğü'nden, son halini gösterir kroki, Büyükşehir Belediyesinden imar işlem dosyasının getirtilmesi gerektiği" şeklindeki gerekçeyle iddianamenin iadesine karar verildiği, bu karara yönelik yapılan itiraz üzerine İstanbul 15. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 03/08/2018 tarihli ve 2018/926 değişik iş sayılı kararıyla itirazın reddine karar verilmiştir.

3194 sayılı İmar Yasası'nın 21. maddesi hükmü uyarınca, bazı istisnalar dışında, bütün yapılar için belediye veya valiliklerden yapı ruhsatı alınması zorunludur.

Aynı Kanun'un 32. maddesi hükmü gereğince, "Bu Kanun hükümlerine göre ruhsat alınmadan yapılabilecek yapılar hariç; ruhsat alınmadan yapıya başlandığı veya ruhsat ve eklerine aykırı yapı yapıldığı ilgili idarece tespiti, fenni mesulce (...) tespiti ve ihbarı veya herhangi bir şekilde bu duruma muttali olunması üzerine, belediye veya valiliklerce o andaki inşaat durumu tespit edilir. Yapı mühürlenerek inşaat derhal durdurulur.

Aynı Kanun'un 32. maddesi hükmü gereğince, "Bu Kanun hükümlerine göre ruhsat alınmadan yapılabilecek yapılar hariç; ruhsat alınmadan yapıya başlandığı veya ruhsat ve eklerine aykırı yapı yapıldığı ilgili idarece tespiti, fenni mesulce (...) tespiti ve ihbarı veya herhangi bir şekilde bu duruma muttali olunması üzerine, belediye veya valiliklerce o andaki inşaat durumu tespit edilir. Yapı mühürlenerek inşaat derhal durdurulur.

Durdurma, yapı tatil zaptının yapı yerine asılmasıyla yapı sahibine tebliğ edilmiş sayılır. Bu tebligatın bir nüshası da muhtara bırakılır.

Bu tarihten itibaren en çok bir ay içinde yapı sahibi, yapısını ruhsata uygun hale getirerek veya ruhsat alarak, belediyeden veya valilikten mühürün kaldırılmasını ister.

Ruhsata aykırılık olan yapıda, bu aykırılığın giderilmiş olduğu veya ruhsat alındığı ve yapının bu ruhsata uygunluğu, inceleme sonunda anlaşılırsa, mühür, belediye veya valilikçe kaldırılır ve inşaatın devamına izin verilir.

Aksi takdirde, ruhsat iptal edilir, ruhsata aykırı veya ruhsatsız yapılan bina, belediye encümeni veya il idare kurulu kararını müteakip, belediye veya valilikçe yıktırılır ve masrafı yapı sahibinden tahsil edilir." hükümlerine yer verilmiştir.