muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/17816, Karar No: 2014/18157, Tarih: 03.11.2014

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı Kanun'un “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir... Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez."

Şeklindeki açıklamalar dikkate alındığında somut olayda Yeşilırmak Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin suç tarihi olan 08/08/2012 tarihinde özelleştirilip özelleştirilmediğinin araştırılmadan, yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

Şeklindeki açıklamalar dikkate alındığında somut olayda Yeşilırmak Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin suç tarihi olan 08/08/2012 tarihinde özelleştirilip özelleştirilmediğinin araştırılmadan, yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; 08.08.2012 tarihli mühür bozma tutanağına konu 02.08.2011 tarihli mühürleme işlemini gerçekleştiren katılan Yeşilırmak Elektrik Dağıtım Anonim Şirketi'nin mühürleme tarihinden önce 29.12.2010 tarihinde özelleştirilmesi nedeniyle, lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan bu mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurlarının oluşmayacağı anlaşılmakla; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki istem yerinde görüldüğünden, Samsun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.10.2013 gün ve 2013/207 Esas, 2013/740 sayılı kararının CMK'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca karar verilmesi mümkün görüldüğünden, yüklenen suç unsurları itibariyle oluşmadığından sanığın beraatine, cezanın çektirilmemesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14990, Karar No: 2012/1173, Tarih: 02.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/14990 E.  ,  2012/1173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11/09/2008 gün ve 2006/47-2008/344 sayılı kararı bozan Daire’nin 08.11.2010 gün ve 2009/5304-2010/11471 sayılı kararı aleyhinde taraf vekilleri tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkil sigorta şirketine nakliyat sigorta poliçesiyle sigortalı matbaa makinesinin, davalıya ait kamyonla taşınması sırasında hasara uğradığını, hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini, kazanın oluşumunda araça sürücüsünün tam kusurlu olduğunu ileri sürerek, 308.902 YTL'nın ödeme tarihi olan 21.10.2005 tarihinden itibaren avans faiziyle davalıdan tahsilinin talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın kaza sonucu oluşmadığını, kaza sonrası eksper tarafından yaptırılan kurtarma çalışmaları sırasında, vinç halatının koparak makinenin hasar görmesine neden olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, sigorta konusu hasara trafik kazası ve sonrasında yapılan kurtarma çalışmaları sırasındaki hatalı halat bağlanmasının neden olduğu, bu nedenle davacının %75, davalının ise %25 kusurlu bulunduğu, onarım masrafının makinenin değerinin %25'i kadar olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 19.902,15 YTL'nın 21.12.2005 tarihinden itibaren avans faiziyle davalıdan tahsiline dair verilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizin 08.11.2010 tarihli kararı ile bozulmuştur.

Bu kez taraf vekilleri karar düzeltme isteminde bulunmuşlardır

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 5,70'ar TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 203,00'ar TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen taraflardan ayrı ayrı alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 02.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Taraflardan ayrı ayrı

43,90'ar TL KDH

38,20'ar TL KDPH

05,70'ar TL KDBH

203,00'ar TL Ceza 03.02.2012 HŞ
Yargıtay — Esas No: 2009/23510, Karar No: 2010/29669, Tarih: 26.10.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/23510 E.  ,  2010/29669 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/195323

MAHKEMESİ : Çamlıhemşin Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2007

NUMARASI : 2007/8 Karar - 2006/3 Esas

SUÇ : Kasten yaralamaya teşebbüs

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Kendisine odun getirmeyen mağdura sinirlenen sanığın elindeki küçük balta ile mağduru yaralamak için üzerine yürümesi ancak orada bulunanlar tarafından baltanın alınarak mağdura vurmasının engellenmesi şeklinde gerçekleşen olayda mahkemece eylem sabit kabul edilerek suç aletinin ele geçirilememiş ve üzerinde bilirkişi incelemesi yapılamamış olması nedeniyle 5237 Sayılı TCK'nın 6/1-f maddesi anlamında silah sayılıp sayılmayacağı tespit edilemediğinden eylem TCK'nın 86/2. maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçu kapsamında kabul edilerek şikayet yokluğu nedeniyle düşme kararı verilmişse de küçük baltanın fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli olduğunun herkes tarafından bilineceği, bunun için özelliklerinin ayrıca incelenmesine ve bilirkişi incelemesi yaptırılmasına gerek olmadığı anlaşılmakla tüm dosya kapsamı karşısında; sanığın suçta kullandığı küçük baltayı silah sayıp sabit olan suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde düşme kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 26/10/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13644, Karar No: 2010/10248, Tarih: 14.10.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/13644 E.  ,  2010/10248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12.06.2008 tarih ve 2007/483 - 2008/205 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak taraf vekilleri tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 12.10.2010 gününde davacı avukatı ... ile davalı avukatı Serdar Bayburt gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili,davalı şirketin müvekkili şirketten tahsil ettiği parayı geri ödemediğini, müvekkilince davalı şirket aleyhine Essen Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan davanın davacı lehine sonuçlandığını,yabancı mahkeme kararının 11.01.2007 tarihinde kesinleştiğini ileri sürerek Almanya Essen Asliye Hukuk Mahkemesinin 18 0 222/05 numaralı kararının ve masraflara ilişkin ek kararının tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yabancı mahkemenin davalıya usulüne uygun olarak dava dilekçesini tebliğ etmediği ve kanunlara aykırı biçimde gıyap kararı tesis ettiği, müvekkilinin savunma hakkının ihlal edildiği, mahkeme kararının davalıya tebliğ edilmediğinden kesinleşmediği, davacının müvekkili şirketin ortağı olup kararın TTK’nun 329.ve 405.maddelerine aykırı olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, yurt dışı tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanununun 25-28 ve Tebligat Tüzüğünün 36-47..maddeleri uyarınca ikili veya çok taraflı sözleşmeler ile Uluslararası Adli Yardımlaşma Kurallarına göre yapıldığı, 7201 sayılı Kanunun 25/3, Tebligat Tüzüğünün 36/1.maddeleri uyarınca evrakın tebligatı çıkaran merciin bağlı bulunduğu Bakanlık aracılığı ile Dışişleri Bakanlığına, oradan da o yerdeki Türkiye Büyükelçiliğine veya Başkonsolosluğuna gönderilmek suretiyle yapılacağının öngörüldüğü, 1965 tarihli Lahey Sözleşmesine Türkiye ve Almanya’nın taraf olup Türkiye yönünden bu sözleşmenin 28.04.1972 tarihinde yürürlüğe girdiği, doğrudan posta yoluyla tebligata ilişkin sözleşmenin 10.maddesine Türkiye’nin çekince koyması nedeniyle Türkiye açısından doğrudan posta yolu ile tebligat hükmünün uygulanamayacağı, Alman Mahkemesinin gıyapta verdiği dava ve tenfize konu kararın doğrudan posta yoluyla tebliğ yoluyla gidilmesinin davalının savunma hakkını kısıtladığı ,esasen MÖHUK’un 38-c maddesi gereğince kamu düzenine aykırı da olduğu, kaldı ki MÖHUK’un 34.maddesi gereğince ortada kesinleşmiş bir karar olduğundan söz edilemeyeceği sonucuna varılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, tenfiz davalarının eda davası değil tespit davası niteliğinde bulunması sebebiyle maktu harç ve ücreti vekaletle hükmedilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına ve bir yabancı mahkeme kararının tenfiz edilebilmesi için kararın Lahey Sözleşmesi hükümleri uyarınca kesinleşmesinin gerekmesine ve dava konusu olayda tenfizi istenen kararın Lahey Sözleşmesi uyarınca yetkili makamlar aracılığı ile tebliğ edilmeyip posta yolu ile tebliğ edilmesi nedeniyle kesinleşmediğinin anlaşılmış olmasına göre taraf vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 14.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8590, Karar No: 2022/13022, Tarih: 29.09.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/8590 E.  ,  2022/13022 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

1- KDZ. Ereğli 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 15.02.2018 tarihli ve 2017/867 Esas, 2018/188 Karar sayılı kararı ile;

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun 408 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

KDZ. Ereğli 1. Asliye Ceza Mahkemesince kısıtlının vasisinin değiştirilmesi ihbarında bulunulmuştur.

Mahkemece, 08.03.2021 tarihli karar ile kısıtlının yerleşim yeri adresinin ... Mah. ... Sok. No:3 .../.. olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

2- Gediz Sulh Hukuk Mahkemesinin 06.10.2021 tarihli ve 2021/807 Esas, 2021/959 Karar sayılı kararı ile;

Kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine ilişkin usulünce verilmiş bir izin kararı olmadığından bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, TMK’nın 408 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının vasisinin değiştirilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukukî dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. TMK’nın “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. TMK’nın “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. TMK’nın “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez.

Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan KDZ. Ereğli 1. Sulh Hukuk Mahkemesince TMK’nın 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olmadığından ihbar ile ilgili karar vermekte KDZ. Ereğli 1. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle; HMK’nın 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince KDZ. Ereğli 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 29.09.2022 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23217, Karar No: 2011/8981, Tarih: 21.11.2011

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/23217 E.  ,  2011/8981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık ve iftira

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında kurulan beraet hükmünün temyiz edilmediği, incelemenin sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüyle sınırlı olduğunun kabulü ile yapılan incelemede,

Suç tarihi olan 12.11.2002'ten inceleme tarihine kadar 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; diğer yönleri incelenmeksizin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; aynı yasanın 322. maddelerinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 20.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14859, Karar No: 2011/7548, Tarih: 21.06.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/14859 E.  ,  2011/7548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10/09/2009 tarih ve 2008/262-2009/222 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin “İSKENDER” asıl unsurlu çok sayıda tanınmış markaların sahibi olduklarını, davalının ise müvekkillerinin bu tanınmışlığından yararlanmak için “... MEŞHUR İSKENDER + şekil” ibareli markayı kendi adına tescil ettirdiğini, bu durumun müvekkilinin marka hakkına tecavüz ve haksız rekabete neden olduğunu ileri sürerek, davalıya ait anılan markanın hükümsüzlüğünü, markaya tecavüz ve haksız rekabetin men’ini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalıya ait marka ile davacılara ait markalar arasında iltibasa neden olacak şekilde benzerlik bulunmadığı, davacıya ait "İSKENDER" markasının uzun yıllardır kullanılmasına karşın, zaman içerisinde sunulan hizmetin konusu olan döner kebap ürününün çeşidini tanımlamaya yönelik bir sözcüğe dönüştüğünü bu nedenle de "İSKENDER" ibaresinin vasıf bildirici biçimde dava konusu markada, yardımcı unsur olarak kullanılmasına mümkün olduğu, davalıya ait markada yer alan ... ibaresinin asıl unsur olduğu ve iltibas tehlikesini ortadan kaldırdığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava, davalıya ait markanın davacılara ait “İSKENDER” ibareli tanınmış marka ile iltibasa neden olacak şekilde benzer olduğu iddiasına dayalı, marka hakkına tecavüz ve haksız rekabetin tesbit ile meni ve davalı markasının hükümsüzlüğü istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, yukarıda yazılı olduğu üzere davalıya ait markanın davacılara ait marka ile benzer olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, davacılara ait markaların tek esaslı unsuru “İSKENDER” ibaresi olup, davalıya ait marka ise “... MEŞHUR İSKENDER + şekil” ibaresinden oluşmaktadır.

Mahkemece, yukarıda yazılı olduğu üzere davalıya ait markanın davacılara ait marka ile benzer olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, davacılara ait markaların tek esaslı unsuru “İSKENDER” ibaresi olup, davalıya ait marka ise “... MEŞHUR İSKENDER + şekil” ibaresinden oluşmaktadır.

Davacılar adına tescilli markaların kapsadığı 43. sınıf hizmetin konusu olan döner kebap emtiası bakımından 556 sayılı KHK'nin 42/1- (d) bendi uyarınca markanın yaygın bir ad haline geldiğinden bahisle kesinleşmiş bir mahkeme kararı bulunmadığı gibi, mahkemece kabul edildiği biçimde söz konusu “İSKENDER” ibaresinin yaygın bir ad (jenerik)hale gelmesi halinde 556 sayılı KHK'nin 12. maddesi uyarınca koşulların varlığı halinde üçüncü kişiler tarafından kullanılmaları marka sahibince engellenemeyecek olmakla birlikte; somut uyuşmazlıkta dava konusu 2006/38556 sayılı markada yer alan “MEŞHUR İSKENDER” ibaresinin markanın yardımcı unsuru olmaktan ziyade davacının tanınmış “İSKENDER” markasıyla iltibas tehlikesi yaratacak şekilde kullanıldığı anlaşıldığından 556 sayılı KHK'nin 12.maddesine uygun bir kullanımdan söz edilmesi de mümkün değildir.

O halde, davacılar adına tescilli ve “İSKENDER” asıl unsurlu markalar ile dava konusu markada yer alan “İSKENDER” ibaresinin 556 sayılı KHK'nin 8/1- (b) bendi anlamında iltibas tehlikesi oluşturacağı dikkate alınarak hükümsüzlük davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davacılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 21.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3165, Karar No: 2018/1584, Tarih: 26.03.2018

**20. Ceza Dairesi         2017/3165 E.  ,  2018/1584 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ..... Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Beraat

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Olay tarihinde saat 21.15 sıralarında devriye görevini ifa eden kolluk görevlilerinin “seyir halinde bulunan .... plaka sayılı aracı durdurmak istedikleri esnada aracın ön sağ yolcu koltuğunda oturan sanığın eğilerek aracın sağ ön camından bir madde yere attığının görevli polis memuru .... tarafından görüldüğü ve yere atılan maddenin suça konu esrar” olduğunun tutanağa bağlanması ve sanığın inkâra yönelik savunması karşısında; olay tutanağında imzası bulunan tutanak tanığı ....’in usulünce duruşmaya çağrılarak olayla ilgili beyanlarının alınması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 26/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3598, Karar No: 2021/19863, Tarih: 21.12.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/3598 E.  ,  2021/19863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın tüm aşamalardaki savunmalarında atılı suçlamayı kabul etmediği, müştekiye ait hırsızlık suçuna konu 1 adet flash bellek ile Çince elektronik sözlüğün ...'nın ikametinde bulunduğu, ...’nın yakalanan söz konusu suç eşyalarını sanıktan satın aldığına yönelik atfı cürüm mahiyetindeki beyanından başka; hükümlülüğüne yeterli hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 21.12.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.