muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/29, Karar No: 2023/329, Tarih: 07.06.2023

Kesin hüküm otoritesini sarsmamak için dar kapsamlı ve istisnai bir yol olarak kabul edilip olağan değil olağanüstü kanun yolu kabul edilerek bu yola başvurulabilmelidir.

Aksi takdirde sıradanlaşır. Olağan yasa yolu halini alır ki bu da kanun koyucunun amacına ters düşer. Öyle olsaydı kanun koyucu olağan kanun yolu başlığında düzenler. Olağanüstü kanun yolu adı altında düzenlenmezdi.

Yukarıda arz etmeye çalıştığımız görüşler çerçevesinde;

Belirtilen uygulama yanılgısının kanun yararına bozma yasa yoluyla incelenmesinin, toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi ve ülke sathında uygulama birliğine ulaşma amaçlarına erişme yönünde herhangi bir katkı sağlamayacağı; başka bir deyişle, anılan hukuka aykırılığın kanun yararına bozma yoluyla incelenmesinin topluma yani sanık haricinde hiç kimseyi bir yarar veya hukuk alemine herhangi bir yenilik getirmeyeceği anlaşıldığından Özel Daire tarafından bu hususla ilgili olarak kanun yararına bozma isteminin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmesi düşüncesiyle yüksek çoğunluğun görüşüne iştirak etmemekteyiz." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi de; itirazın reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle,

Karşı oy kullanmışlardır.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 20.03.2018 tarihli ve 1394-3124 sayılı kanun yararına bozma isteminin reddine ilişkin kararının KALDIRILMASINA,

3- Kanun yararına bozma konusunda bir karar verilmek üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.06.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12812, Karar No: 2012/11688, Tarih: 31.05.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/12812 E.  ,  2012/11688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK nın 145 maddesi gereğince sanıklara ceza vermekten vazgeçilmesine,

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde:

Sanığa yüklenen ve 5237 Sayılı TCK.nın 142/1-b maddesine uyan hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1-e,66/2. maddesinde öngörülen 5 yıl 4 aylık zamanaşımının, sanığın sorgusunun yapıldığı 27.04.2006 tarihi ile inceleme tarihi arasında geçtiği ve bu süre içerisinde zamanaşımını kesen herhangi bir işlem yapılmadığının anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

II-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde:

Şikayeti devam eden yakınana ait işyerinin camını kırarak içeri girip atılı suçu işleyen sanık hakkında, hırsızlık suçunun yanı sıra mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını bozma eylemleri ile ilgili zamanaşımı içinde yerinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Somut olarak sanığın 100 lirayı aldığının anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK.nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nın 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek, değer az kabul edilip ceza vermekten vazgeçilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 31/05/2012 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14829, Karar No: 2007/8500, Tarih: 21.05.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/14829 E.  ,  2007/8500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Alacak-Tazminat

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle \* hükmün, Türk Medeni Kanunu 236 ncı madde koşulları dikkate alınarak verildiğinin anlaşılmasına göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine peşin alınan harcın mahsubuna, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 21.05.2007

(Davacılardan)

(Davalılardan)

KARŞI OY YAZISI

Eşlerin arasında edinilmiş mallara katılma rejiminin geçerli olduğu anlaşılmaktadır.

Her eşin mirasçıları, diğer eşe ait artık değerin yarısı üzerinde hak sahibi olurlar. (TMK m. 236 f. I) Artık değer, eklenmeden ve denkleştirmeden elde edilen miktarlar da dahil olmak üzere her eşin edinilmiş mallarının toplam değerinden bu mallara ilişkin borçlar çıkarıldıktan sonra kalan miktardır. (TMK m. 231) (GENÇCAN-TMK-2, s. 1927)

Davacılar ölen kızlarının mirasçısı olarak katılma alacaklarını istemektedirler. Yerel mahkeme artık değere ilişkin hiçbir hesaplama yapmadan doğrudan diğer eşin (=kocanın) edinilmiş malı olarak kabul ettiği kooperatif hissesinin yarı bedelinin davacı mirasçılara ödenmesine karar vermiştir.

Değerli çoğunluk TMK m. 236 koşullarının gerçekleştiği kanısındadır.

TMK m. 236 hükmüne göre her eş veya mirasçıları, diğer eşe ait artık değerin yarısı üzerinde hak sahibi olurlar. Alacaklar takas edilir. Zina veya hayata kast nedeniyle boşanma hâlinde hâkim, kusurlu eşin artık değerdeki pay oranının hakkaniyete uygun olarak azaltılmasına veya kaldırılmasına karar verebilir. (GENÇCAN-TMK-2, s. 1944-1945)

Artık değer belirlenmediği gibi ortada ne takas edilecek bir alacak vardır ne de zina veya hayata kast nedeniyle verilmiş bir boşanma kararı bulunmadığından TMK m. 236 koşullarının gerçekleştiğine ilişkin kabul dosya ile bağdaşmamaktadır.

Mahkemece yapılacak iş: TMK m. 235/1, 231, 236/1 uyarınca inceleme yaparak sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

Bu sebeplerle değerli çoğunluğun “farklı görüşüne” katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2018/982, Karar No: 2021/6635, Tarih: 07.10.2021

**12. Ceza Dairesi         2018/982 E.  ,  2021/6635 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 65/1, TCK’nın 62/1, 52/2, 51/1-3-7. maddeleri gereğince mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

05/11/2014 tarihli olay yeri görgü tespit tutanağı ile, sanığın 1. derece arkeolojik sit alanı içerisinde kalan yerde sulama borusu döşemek üzere kanal kazdığının tespit edildiği ve tutanak içeriğine göre; sanığa eylemini bu hali ile durdurması gerektiği hususunun anlatıldığı, tutanağın altında sanığın da imzasının olduğu ayrıca bahse konu eyleme ilişkin olarak 06/11/2014 tarihinde kollukta şüpheli sıfatıyla ifadesinin alındığı, 11/11/2014 tarihli olay yeri görgü tespit tutanağı ile ise; sanığın 05/11/2014 tarihinde açtığı tespit edilen kanala borular döşemek suretiyle kapattığının tespit edildiği, sanığın da 11/11/2014 tarihli kolluk beyanında, hakkında adli işlemlere başlandığını ancak müteakip günlerde kazmış olduğu alana sulama ve damlama borusu döşediğini kabul ettiği dosya kapsamında, her ne kadar sanık aşamalardaki savunmalarında dava konusu yerin sit alanı olduğunu bilmediğini ileri sürmüş ise de; 05/11/2014 tarihli tespitte eyleminin sit alanına izinsiz müdahale niteliğinde olduğunu öğrenmesine rağmen eylemine devam ettiği, bu sebeple devam eden eylemler açısından artık dava konusu alanın sit alanı olduğunu bildiğinin sabit olduğu, mahkemece mahallinde icra edilen keşif neticesinde alınan arkeolog bilirkişi raporu ile, sanığın 1. derece arkeolojik sit alanı içerisine izinsiz olarak, mevsimlik tarım kapsamında değerlendirilmesi mümkün olmayacak şekilde, 1200-1500 m uzunluğunda, 40-50 cm genişliğinde, 50-60 cm derinliğinde kanal açarak boru döşediğinin tespit edildiği, bu hali ile sanığın eyleminin 2863 sayılı Kanunun 65/1. maddesindeki suçu oluşturduğu anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Hakkında tayin edilen hapis cezası ertelenen sanığın, TCK’nın 51/8. maddesi uyarınca, denetim süresi iyi halli olarak geçirildiği takdirde, cezanın infaz edilmiş sayılacağı hususunun kararda gösterilmemesi,

2- Katılan kurum lehine vekalet ücretine hükmedilirken, vekalet ücretinin sanıktan tahsili ile katılan kuruma verilmesine karar verilmesi gerekirken, “sanıktan tahsili ile hazineye gelir kaydına” şeklinde karar verilmesi,

1-Hakkında tayin edilen hapis cezası ertelenen sanığın, TCK’nın 51/8. maddesi uyarınca, denetim süresi iyi halli olarak geçirildiği takdirde, cezanın infaz edilmiş sayılacağı hususunun kararda gösterilmemesi,

2- Katılan kurum lehine vekalet ücretine hükmedilirken, vekalet ücretinin sanıktan tahsili ile katılan kuruma verilmesine karar verilmesi gerekirken, “sanıktan tahsili ile hazineye gelir kaydına” şeklinde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 9 nolu paragrafının devamına “TCK’nın 51/8. maddesi uyarınca, denetim süresi iyi halli olarak geçirildiği takdirde, cezanın infaz edilmiş sayılacağı hususlarının sanığa ihtarına” cümlesinin eklenmesi, hükmün 11 nolu “Katılan kurum kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ye göre 1500,00 TL vekalet ücretinin sanıktan tahsili ile hazineye gelir kaydına,” paragrafının hükümden çıkartılması ve yerine “Katılan kurum kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT' ye göre 1500,00 TL vekalet ücretinin sanıktan tahsili ile katılan kuruma verilmesi,” cümlesinin eklenmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07/10/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13878, Karar No: 2016/2515, Tarih: 07.03.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/13878 E.  ,  2016/2515 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, davacının 04.10.2000-31.03.2014 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun ile 5510 sayılı Kanunun 4/1-b maddesi kapsamında sigortalılığının tespiti ve yaşlılık aylığı tahsisi istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Gelir Vergisi Kanununun 52. maddesinde “Zirai faaliyetten doğan kazanç zirai kazançtır. Zirai faaliyeti arazide, deniz, göl ve nehirlerde, ekim, dikim, bakım, üretme, yetiştirme ve ıslah yollariyle veyahut doğrudan doğruya tabiattan istifade etmek suretiyle nebat, orman, hayvan, balık ve bunların mahsullerinin istihsalini, avlanmasını, avcıları ve yetiştiricileri tarafından muhafazasını, taşınmasını, satılmasını veya bu mahsullerden sair bir şekilde faydalanılmasını ifade eder.” hükmüne yer verilmiş, 2926 sayılı Kanunun “Tanımlar” başlığını taşıyan 3. maddesinin (b) bendinde tarımsal faaliyette bulunanlar, “… Kendi mülkünde, ortaklık veya kiralamak suretiyle başkalarının mülkünde, kamuya mahsus mahallerde ekim dikim, bakım, üretim, yetiştirme ve ıslah yollarıyla veya doğrudan doğruya tabiattan istifade etmek suretiyle bitki, orman, hayvan ve su ürünlerinin üretimini, avlanmasını, avcılar ve yetiştiriciler tarafından muhafazasını, taşınmasını sağlayanları veya bu ürünlerden sair bir şekilde faydalanmak suretiyle kendi adına ve hesabına faaliyette bulunanlar” olarak tanımlanmıştır. Eldeki dava dosyasına konu olayda, davacının vergi kaydının dayanağı faaliyetin balık avcılığı ve avlanan balıkların satışı olduğu hususunda taraflar arasında ihtilaf bulunmamaktadır. Bu halde anılan yasal düzenlemeler çerçevesinde, davacının faaliyeti zirai faaliyet olup kendi nam ve hesabına ticari faaliyete dayalı olarak 1479 sayılı Kanun ile 5510 sayılı Kanunun 4/1-b maddesi kapsamında sigortalılık şartlarının davacı yönünden gerçekleştiğinden bahsedilemeyeceğinden, Mahkemenin bu yöndeki kabulünde isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, 2926 sayılı Kanunun 2. maddesinde, Kanunla veya kanunların verdiği yetkiye dayanılarak kurulan sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalan ve herhangi bir işverene hizmet akdiyle bağlı olmaksızın, 3.maddenin (b) bendinde tanımlanan tarımsal faaliyette bulunanların Tarım Bağ-Kur sigortalısı sayılacakları belirtilmiştir.

Ancak, 2926 sayılı Kanunun 2. maddesinde, Kanunla veya kanunların verdiği yetkiye dayanılarak kurulan sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalan ve herhangi bir işverene hizmet akdiyle bağlı olmaksızın, 3.maddenin (b) bendinde tanımlanan tarımsal faaliyette bulunanların Tarım Bağ-Kur sigortalısı sayılacakları belirtilmiştir.

Anılan Kanunun 3. maddesinin (b) bendinde tarımsal faaliyette bulunanlar tanımlanmış, 5. maddesinde, sigortalı olmanın zorunlu olduğu, sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçilemeyeceği ve kaçınılamayacağı, 6.maddesinde ise, diğer sosyal güvenlik kuruluşları kapsamına tabi bir işte çalışanların, çalışmaya başladıkları tarihten bir gün önce, sigortalılıklarının sona ereceği hüküm altına alınmıştır. Ayrıca aynı Kanunun 9. maddesi Kuruma re'sen tescil yükümlülüğü yüklemiştir.

Anılan Kanunun 10.maddesine göre ise, kayıt ve tescil işlemlerinde valilik, kaymakamlık, özel idare, belediye, muhtarlık ve nüfus idareleri kayıtları ile, diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifleri ve birliklerinin T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde de, köy ve mahalle muhtarları ile hizmet akdine bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan tarımsal faaliyette bulunanların sigortalı olacakları, anılan Kanunun 3. maddesinde ise tarımsal faaliyetin, “Kendi mülkünde, ortaklık veya kiralamak suretiyle başkalarının mülkünde veya kamuya mahsus mahallerde; ekim, dikim, bakım, üretme, yetiştirme ve ıslah yoluyla yahut doğrudan doğruya tabiattan istifade etmek suretiyle bitki, orman, hayvan ve su ürünleri elde edilmesini ve/veya bu ürünlerin yetiştiricileri tarafından; muhafazasını, taşınmasını veya pazarlanmasını,” ifade edeceği belirtilmiştir.

Tarım Bağ-Kur sigortalılığının yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Kanunda, bildirimsiz kalan sigortalılar için 506 sayılı Kanunun 79 ve 5510 sayılı Kanunun 86. maddesinde öngörülen "hizmet tespiti" davasına koşut bir düzenlemeye yer verilmemiştir. Anılan düzenlemede, kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takiben başlayacağının hükme bağlanmış olması karşısında, kayıt ve tescil, yada tescil yerine geçen iradi prim ödemesi veya prim tevkifatı öncesine isabet eden tarımsal faaliyet ve buna dayalı "Tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespiti" söz konusu olamayacaktır.

Bu açıklamalar kapsamında, davacının Kurumca iptal edilen 1479 sayılı Kanuna tabi sigortalılığının 07.03.2003 tarihli giriş bildirgesi ile başlatıldığı da gözetilerek, aynı Kurum bünyesinde verilen bu giriş bildirgesinin 2926 sayılı Kanun kapsamında verilen giriş bildirgesi olarak da kabulünün mümkün olduğu nazara alınarak, davacı asil HMK’nın 31. Maddesi kapsamında isticvap edilip bu yönde talebinin bulunup bulunmadığı belirlenerek, varlığı halinde, anılan giriş bildirgesi sonrası devam eden kesintisiz zirai vergi kaydı ve prim ödemeleri gözetilerek, tarımsal faaliyete dayalı olarak 07.03.2003 tarihiden itibaren 2926 sayılı Kanun ve 5510 sayılı Kanunun 4/1-b maddesi kapsamında sigortalılık şartlarının varlığı ve bu çerçevede yaşlılık aylığı tahsisi şartlarının varlığı irdelenerek, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem hâlinde davacıya iadesine, 07.03.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17420, Karar No: 2016/11725, Tarih: 20.12.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/17420 E.  ,  2016/11725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili davalı borçlu ...’in alacaklılarından mal kaçırmak amacıyla ... Ltd.Şti’ndeki 2250 hissesini 25.3.2010 tarihinde davalı ...’e,... Tic AŞ.’deki 500 hissesini 20.5.2010 tarihinde davalı ...’a devrettiğini belirterek davalılar arasındaki tasarrufların iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı borçlu ... vekili,iptal koşullarının oluşmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, hisselerin rayiç bedelle alındığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, borçlunun anılan şirkete %5 ortak olmak için sermaye taahhüdünde bulunduğunu karşılığında da 10 adet toplam 100.000 TL’lik çek verdiğini çeklerden 10.000 TL’si ödendiğini bakiye borç ödenmediği için dava konusu hisselerin alındığını müvekkilinin de davalı borçlu hakkında tasarrufun iptali davası açtığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia,savunma, toplanan delillere göre, borçlunun davalı ...’e yaptığı hisse devri yönünden İİK’nun 278/1-2 madde kapsamında edimler arasında misli fark bulunması,borçlunun davalı ...’a yaptığı hisse devri yönünden davalı ...’in borçlunun durumunun ve amacının bilebilecek kişilerden olması nedeniyle dava konusu tasarrufun İİK’nun 280/1 madde gereğince iptale tabi olması nedeniyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava İİK’nun 277 ve devamı maddeleri gereğince açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına takip konusu borcun 7.3.2008 ve 4.1.2010 tarihli kredi sözleşmelerinden doğmuş olmasına, davalı ...’un borçlunun durumunun ve amacının bilebilecek kişilerden olması nedeniyle dava konusu tasarrufun İİK’nun 280/1 madde gereğince iptale tabi bulunmasına göre davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına takip konusu borcun 7.3.2008 ve 4.1.2010 tarihli kredi sözleşmelerinden doğmuş olmasına, davalı ...’un borçlunun durumunun ve amacının bilebilecek kişilerden olması nedeniyle dava konusu tasarrufun İİK’nun 280/1 madde gereğince iptale tabi bulunmasına göre davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Tasarrufun iptali davalarında harç ve vekalet ücreti takip konusu alacak miktarı ile (kat’i aciz belgesi düzenlenmiş ise kat’i aciz belgesindeki miktar)iptali istenen tasarrufun tasarruf tarihindeki değeri karşılaştırılarak düşük olan değer üzerinden hesaplanması gerekir.Somut olayda dava dilekçesinde dava değeri 325.000 TL olarak belirtilmiş harç ve vekalet ücreti bu miktar üzerinden hesaplanarak davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.Oysa 2010/3231 sayılı takip dosyasındaki alacak miktarı 225.000 TL ,2010/2612 sayılı takip dosyasındaki alacak miktarı ise 210.074 TL olup toplam alacak miktarı 435.074 TL; iptali istenen tasarrufların tasarruf tarihindeki değeri ise davalı ... yönünden 1.141,62 TL, davalı ... yönünden ise 105.580 TL ‘dir.Karar ilam harcı kamu düzenine ilişkin olduğundan daha düşük olan 435,074 TL üzerinden ve oranlama yapılarak;yine yargılama giderlerinde oranlama üzerinden; vekalet ücretinin ise temyiz edenin sıfatına göre 325.000 TL üzerinden ve yine oranlama yapılarak tahsiline karar verilmesi gerekirken harç miktarının dava değeri üzerinden ve müteselsilen, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin de müteselsilen olacak şekilde hüküm altına alınması doğru değil bozma nedeni ise de yapılan yanlışlığın giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2 maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi gereğince DÜZELTİLEREK ONANMASI gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle adı geçen davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 5.bendindeki “22.200,75 TL karar ilam harcının davalılardan müteselsilen alınmasına” ibaresinin çıkarılarak yerine “29.710.90 TL karar ilam harcının 2.516.22 TL’sinin davalılar ... ve ...’den, 27.194,68 TL’sinin davalılar ... ve ...’ten müştereken ve müteselsilen tahsili ile Hazineye irat kaydına“ ibaresinin yazılarak; hükmün, 6 bendindeki “751,25 TL’nin davalılardan müteselsilen alınarak davacıya verilmesine“ ibaresinin çıkarılarak yerine “751.25 TL yargılama giderinden 8.92 TL’sinin davalılar ... ve ... ’den, 742,33 TL’nin davalılar ... ve ...’ten müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine“ ibaresinin yazılarak; hükmün, 7 bendindeki “24.700 TL vekalet ücretinin davalılardan müteselsiline alınarak davacıya verilmesi“ ibaresinin çıkarılarak yerine “24.700 TL vekalet ücretininin 2.079 TL’sinin davalılar ... ve ...’tan, 22.621 TL’sinin davalılar ... ve ...’ten müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine” ibaresinin yazılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'a geri verilmesine 20/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.