muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/6108, Karar No: 2024/13753, Tarih: 07.10.2024

Somut olayda, sanığın inceleme dışı sanık ... ile iştirak hâlinde işledikleri mala zarar verme eylemi sebebiyle katılanın zararının inceleme dışı sanık tarafından kovuşturma başladıktan sonra fakat hüküm verilmeden önce tamamen giderildiği cihetle, hükmolunan cezadan 5237 sayılı Kanun'un 168/2. maddesi uyarınca indirim uygulanması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168. maddesinde yer alan “(1) Hırsızlık, mala zarar verme, güveni kötüye kullanma, dolandırıcılık, hileli iflâs, taksirli iflâs (…)(1) suçları tamamlandıktan sonra ve fakat bu nedenle hakkında kovuşturma başlamadan önce, failin, azmettirenin veya yardım edenin bizzat pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı aynen geri verme veya tazmin suretiyle tamamen gidermesi halinde, verilecek cezanın üçte ikisine kadarı indirilir. (2) Etkin pişmanlığın kovuşturma başladıktan sonra ve fakat hüküm verilmezden önce gösterilmesi halinde, verilecek cezanın yarısına kadarı indirilir.” şeklindeki düzenleme dikkate alındığında, somut olayda, şikâyetçinin kovuşturma aşamasında, 22.09.2020 tarihli dilekçe ile, zararının inceleme dışı sanık Alaaddin Aktaş tarafından giderildiğini beyan etmesi karşısında, zarar giderimine karşı duruşu bulunmayan sanık ... hakkında hükmolunan cezadan aynı Kanun'un 168/2. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiği gözetilmeyerek fazla ceza tayin edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Diyarbakır 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.11.2020 tarihli ve 2020/315 Esas, 2020/525 Karar sayılı istinaf edilmemekle kesinleşen kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiyle; sanık hakkında mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun’un 151/1 maddesi uyarınca belirlenen 120 gün adlî para cezasından, aynı Kanun'un168/2. maddesi uyarınca 1/2 oranında indirim yapılarak 60 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına, devamında aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 50 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52/2 maddesi uyarınca günlüğü 20,00 TL’den 1.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu ceza miktarı üzerinden yapılmasına, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, dava dosyasının Yerel Mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7265, Karar No: 2011/4430, Tarih: 28.06.2011

**7. Hukuk Dairesi         2010/7265 E.  ,  2011/4430 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, mirasçılık belgesi verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve soruşturma, toplanan deliller hüküm vermeye yeterli değildir.

Açılan bir davada sağlıklı bir sonuca ulaşılabilmesi için taraflarca dayanılan ve neticeye etkisi bulunan tüm delillerin eksiksiz toplanması, resmi mercilerde bulunan ve hüküm verilebilmesi için gerekli olan tüm belgelerin getirtilmesi zorunludur.

HUMK'nun 1. maddesi hükmüne göre de, mahkemelerin görevi kanunla belirlenir. Görev kamu düzenine ilişkin olduğundan taraflarca öne sürülmese bile mahkemelerce kendiliğinden dikkate alınması gerekir. Hiçbir mahkeme kendi görevini aşan bir davaya bakıp sonuçlandıramaz. Bu kural davada ön sorun oluşturan konularda da uygulanır. Bir mahkemenin kendi görevine giren bir davayı sonuçlandırabilmesi başka bir mahkemede görülmesi gereken uyuşmazlığın çözümüne bağlı olması halinde mahkemenin bu uyuşmazlığı ön sorun yapması, bu konuda görevli mahkemede dava açması için ilgili tarafa yetki ve süre vermesi, açılacak davanın sonucunu beklemesi ve ön sorun çözüme kavuşturulup kesin hükme bağlandıktan sonra bunun sonucuna göre önündeki davayı sonuçlandırması gerekir.

Somut olaya gelince, toplanan delillere göre, İstanbul İli, ... ilçesi, ... köyü, köy içi mevkiinde bulunan 6 pafta, 1102 ada 1 ve 2 parsel sayılı taşınmazların 28.09.1959 günü tapulama suretiyle “... Mirasçıları” adına tescil gördüğü, tescile dayanak 13 Teşrini evvel 1334 tarihli tapu kaydında da taşınmazın malikinin Sultan Beyazit Veli Han Vakfından mazbut Devleti Aliye'den Kaimmakam ... Bey Bin ... Efendi göründüğü, bu taşınmazın ... 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 1988/465-1990/575 E.K. ilamı uyarınca mahlulen “Sultan Beyazıt Vakfı” adına tescil edildiği anlaşılmaktadır.

Davacılar, sözü edilen taşınmazların kayıt maliki ... oğlu Kaymakam ...'nin miras bırakanları olduğunu öne sürerek bu kişinin mirasçılık belgesinin verilmesini istemişlerdir. Mahkemece, davacının iddia ettiği ve uyuşmazlık konusu olmayan ... ilçesi, ... köyü, köy içi mevkiinde bulunan 6 pafta, 1102 ada 1 ve 2 parsel sayılı taşınmazların Osmanlıca kök kayıtlarının tercümesi uzman bilirkişiye yaptırıldıktan sonra bu taşınmazların malikinin Kaimmakam ... Bey Bin ... Efendi olduğu, taşınmazların maliki ...'nin davacıları miras bıraktığı yönündeki bilirkişi raporu benimsenerek dava kabul edilmiştir. Uyuşmazlığa konu taşınmazların kayıtlarında malikin ... olarak göründüğü, nüfus kayıtlarında davacının miras bırakanının ise ... ... Paşa olduğu gözetildiğinde, davacıların mirasçı olduklarının kabul edilebilmesi için davacıların murisi ile kayıt malikinin aynı kişi olduklarının tespiti gerektiği kuşkusuzdur. Ne var ki bu husus ancak Asliye Hukuk Mahkemesinde açılabilecek bir dava ile kanıtlanabileceğinden bu uyuşmazlığın dar yetkili Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi mümkün değildir.

Hal böyle olunca az yukarıda açıklanan hukuksal olgu da gözetilerek mahkemece öncelikle bu konu ön sorun yapılmalı, ön sorunun çözümü için görevli Asliye Hukuk Mahkemesinde dava açmak üzere davacılara yetki ve kesin süre verilmeli, dava açıldığı taktirde sonucu ve verilecek kararın kesinleşmesi beklenmeli, daha sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece açıklanan bu olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve soruşturma ile yazılı şekilde hüküm verilmesi isabetsiz, davalı ... Bölge Müdürlüğü'nün temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kararın BOZULMASINA, peşin ödenen harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 28.06.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8054, Karar No: 2012/22746, Tarih: 11.10.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/8054 E.  ,  2012/22746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile nişanlı olduğu dönemde kendisine borç para verdiğini, ayrılınca borcunu ödeyeceğine ilişkin belge düzenleyip verdiğini ancak ödemediğini yapılan takibe de haksız itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile % 40 inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, ikametgahı olan ... Mahkemesi'nin yetkili olduğunu, kaldı ki davacının da ikametgahının aynı yer olup, ifa yerinin de ... olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, yetkili mahkemenin davalının ikametgahı mahkemesi olduğu bu nedenle takibin yetkisiz icra dairesinde yapıldığından davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı sözleşmeye dayalı para alacağının tahsili istemiyle bu davayı açmıştır. Kural olarak HUMK 9.maddesi gereği her dava ve icra takibi açıldığı tarihteki davalının ikametgahı mahkeme ve icra dairesinde açılmalıdır. Ancak HUMK 10. maddesi gereğince sözleşmeden doğan dava ve takiplerde akdin ifa edileceği yer mahkeme ve icra dairesi de açılacak dava ve icra takibinde yetkilidir. Aynı kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edildiği veya davalı ya da vekilinin dava tarihinde orada bulunması kaydıyla, sözleşmenin yapıldığı yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Bu bağlamda B.K. 73.maddesine göre para

2012/8054-22746

alacağı aksi kararlaştırılmamış ise alacaklının ikametgahında ödenmesi gerekir. Dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir. O halde HUMK 10 ve BK 73/1 maddesine göre alacaklının ikametgahındaki icra dairesinde takip yapılıp, dava açılabileceğine göre, işin esasına girilerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 21.15 TL temyiz harcın istek halinde iadesine, 11.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2171, Karar No: 2013/4017, Tarih: 21.02.2013

**7. Ceza Dairesi         2011/2171 E.  ,  2013/4017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat ve iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

l- Malen sorumlu Vekilinin temyizine göre yapılan incelemede,

06.04.2010 tarihinde yüzüne karşı verilen hükmü yasal süresinden sonra 31.05.2010 tarihinde temyiz etmiş bulunan malen sorumlu vekilinin temyiz talebinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Katılan Vekilinin temyizine gelince,

Sanık, 18/12/2009 tarihli görevli muayene memurlarına verdiği beyanda yurt dışından Tır içerisinde başka eşyalar ile birlikte Türkiye üzerinden transit olarak Irak'a kamyon götürmek üzere gönderici ile anlaştığını belirttiği gibi, söz konusu kamyonunda Tır aracında bulunduğunu da söylemesi karşısında; sanığın beyanda belirttiği görevli muayene memurları ile 17.12.2009 tarihli arama tutanağını düzenleyen tutanak mümzilerinin tanık sıfatıyla olayla ilgili bilgi ve görgüleri sorularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tesbit ve tayini gerekirken eksik soruşturmaya dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılan gümrük idaresi vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.02.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10715, Karar No: 2018/2464, Tarih: 02.04.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/10715 E.  ,  2018/2464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraza ilişkin davadan dolayı yerel mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairenin 04/.../2017 gün 2016/1284 E. - 2017/7284 K. sayılı ilâmıyla onanmasına karar verilmiş, süresi içinde davacı gerçek kişi vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Karar düzeltme incelemesi yapılabilmesi için;

Yapılan keşifte 1976 ile 1995 yıllarına ait hava fotoğraflarının uygulandığı bildirilmiş ise de dosya kapsamında dava konusu taşınmazın bulunduğu yeri kapsayan 1976 ila 1995 yılları arasındaki (1980 ila 1990'lı) yıllara ait hava fotoğrafları ve bunlardan elde edilen memleket haritalarının incelenmesi gerekli olup belirtilen bu belgeler bulunduğu yerden getirtilerek dosya içine konulduktan sonra dava dosyası, fen ve orman bilirkişilerine verilerek getirtilen hava fotoğrafları ve memleket haritalarının ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ve hava fotoğrafı ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, dava konusu taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, dava konusu taşınmazın o tarihlerde hava fotoğraflarında ne şekilde gözüktüğü, niteliğinin ne olduğu, üzerinde varsa bulunan bitki örtüsü, ağaçların cinsi, yaşı, sayısı, dağılımı, kapalılık oranı ile kullanım durumu ve yine, fotogrametri yöntemiyle düzenlenen topoğrafik harita veya standart harita üzerinde ayrıca inceleme yapılarak, bu harita üzerinde dava konusu taşınmazın konumu gösterilerek bu haritada mülkiyet sınırının belirgin olarak görülüp görülmediği, tasarruf edilen yerlerden olup olmadığı hususlarında, memleket haritalarındaki özel işaretlerin sebebi ve bu özel işareti oluşturan unsurlar ile memleket haritası ve hava fotoğrafında taşınmazların niteliği hususunda çelişki olması halinde bu çelişkinin nedeninin ayrıntılı anlatımını içeren müşterek imzalı ek rapor alınması, rapor ekine renkli haritaların tarihleri ile birlikte eklenmesi, düzenlenen ek raporun bu dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun 302/.... maddesi ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin .... maddesi uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 02/04/2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6694, Karar No: 2017/13184, Tarih: 21.11.2017

**13. Ceza Dairesi         2016/6694 E.  ,  2017/13184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yaşı büyük olduğu için soruşturma dosyası tefrik edilerek UYAP üzerinden yapılan incelemede, Konya 7. Asliye Ceza mahkemesi'nin 24.03.2015 tarih, 2014/425 Esas ve 2015/202 Karar sayılı ilamı ile hakkında beraat kararı verilen ve bu kararın da 05.05.2015 tarihinde temyiz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılan sanık ...'ın, amcasının oğlu olan suça sürüklenen çocuk ...'ın yönetimindeki araca katılanın işyerindeki malzemeleri yükleyip birlikte çaldıkları iddia edilen olayda; sanık ...'ın savunmasında malzemeleri ... isimli firma sahibi olan ...'den aldığını söylediği, yargılandığı dosyanın gerekçesinde de “çaldığı iddia edilen yağı fatura karşılığında aldığını söyleyen sanığın bununla ilgili olarak dosyaya fatura ibraz ettiği, bu nedenle beraatine karar verildiği” nin belirtildiği, ancak katılanın hazırlık aşamasında alınan ifadesinde olay günü Cuma namazı için işyerinden ayrıldığı sırada sanık ... tarafından işyerinden malzemelerin çıkartılarak beyaz Tofaş marka araca yüklenip götürüldüğünün yan komşusu tarafından kendisine söylendiğini belirtmesi karşısında; sanığın savunmasında ismi geçen ... ile katılanın yan komşusunun tanık olarak beyanlarının alınması ile yan komşusundan özellikle sanık ... tarafından malzemelerin yüklendiği araç plakasının olay günü suça sürüklenen çocuğun kullanımında olan ... plakalı araç olup olmadığının sorulması, yine sanık ...'ın ibraz ettiği faturaların bulunduğu Konya 7. Asliye Ceza mahkemesi'nin 24.03.2015 tarih, 2014/425 Esas ve 2015/202 Karar sayılı ilam dosyasının onaylı suretinin de dosyaya eklenerek bu dosyada bulunan anılan faturaların da incelenmesi ile toplanan ve toplanacak tüm deliller çerçevesinde suça sürüklenen çocuğun hukuksal durumunun değerlendirilmesi gerekirken, bu konularda kovuşturma genişletilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun kısmen aykırı olarak BOZULMASINA, 21.11.2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27061, Karar No: 2020/2010, Tarih: 29.01.2020

**4. Ceza Dairesi         2015/27061 E.  ,  2020/2010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler,gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 20. ve 22. maddelerinde, kişilerin özel yaşamlarının ve haberleşmenin gizliliği ilkeleri güvence altına alınmış, 38/6. maddesinde, kanuna aykırı olarak elde edilen bulguların delil olarak kabul edilemeyeceği ifade edilmiş, öte yandan uluslar arası metinlerden Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 8. maddesinde özel yaşamın gizliliği korunmuş, 6. maddesinde de adil yargılanma hakkı düzenlenmiştir. Yine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin içtihatlarında, özel yaşamın gizliliği ilkesine aykırı olarak elde edilen hukuka aykırı delillerin anılan Sözleşme hükümlerine aykırılık teşkil edeceği kabul edilmiştir. (bkz. 6. madde yönünden 12.7.1988 tarihli Shenk-İsviçre kararı, prg. 30-48; Dr. Sibel İnceoğlu, Adil Yargılanma Hakkı, 3.B. 2008, s. 291; 8. madde yönünden 26. 4. 1985 tarihli Malone-İngiltere ve 24.4.1990 tarihli Fransa-Kruslin/Huoin kararı vd., Prof. Dr. Durmuş Tezcan-M.R.Erdem-O.Sancaktar, Türkiye’nin İnsan Hakları Sorunu, 2004, s. 387). İç hukukumuzdaki düzenlemeye gelince, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 206/2-a ve 217/2. maddelerinde, yasa ve hukuka aykırı delillerin hükme esas alınamayacağı açıklanmıştır.

Öte yandan, önceden yürürlükte bulunan ve ceza yargılamasını düzenleyen 1412 sayılı CMUK'nın 18.11.1992 tarihli ve 3842 sayılı Kanun ile değişik 254/2. maddesinde de, “soruşturma ve kovuşturma organlarının hukuka aykırı şekilde elde ettikleri delillerin hükme esas alınamayacağı” belirtilmiştir.

Anılan Kanun döneminde özel kişilerin elde ettiği deliller hakkında Anayasa Mahkemesinin 22.6.2001 tarihli ve 1999/2 esas, SPK 2001/2 sayılı kararında ise şu saptamalar yapılmıştır: CMUK'nın 254/2. maddesinde yasaklanan deliller hukuka aykırı şekilde elde edilen delillerdir. Hukuka aykırılıktan kasıt ise, tüm pozitif hukuk kuralları ile birlikte hukukun kabul edilmiş evrensel ilkelerine aykırılıktır. Bu anlamıyla yasadışılıktan daha geniş bir içeriğe sahiptir.( …)Anayasal haklara ağır bir müdahale söz konusu ise, özel kişiler tarafından hukuka aykırı bir şekilde elde edilen delillerin de delil yasakları kapsamına girmesi gerekir. Çünkü delil yasaklarının asıl amacı, temel insan hak ve özgürlüklerini korumaktır.( …)Buna aksi bir görüşü savunmak, özel kişilere bireylerin temel hak ve özgürlüklerini ihlal etme imkanı verir ki, bu bir hukuk devletinde kabul edilemez. …İnsan hakları çiğnenerek elde edilen delillerin mahkemeler tarafından dikkate alınması CMUK 254/2 hükmü nedeniyle mümkün değildir.

Özel konuşmaları kaydedilen kişilerin en temel hakları ihlal edilmiştir. Çünkü Anayasanın 20. maddesinde özel hayatın gizliliğine dokunulamaz, 22. maddesinde ise haberleşmenin gizliliği esastır’ kuralı yer almaktadır. Bu yol bir kez açılacak olursa, hukuk devletinin temel kurallarından birisi olan ve varlığını Anayasanın 2. maddesindeki ‘hukuk devleti ilkesinden alan delil yasaklarına ilişkin kanun maddesi tüm etkisini yitirecektir. Usul hukukumuzdaki ilkelerden olan 'dürüst işlem ilkesi' de bu şekilde elde edilen bir delilin kullanılmasına olanak vermez. İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesinin 6. maddesinde düzenlenen adil/dürüst yargılanma hakkı, kişilerin hukuk devletinin kuralları çerçevesinde yargılanmalarını öngörür. Bu kurala aykırılık, işlemin adil olmasını ve dürüst işlem ilkesini ihlal edecektir.”

Açıklanan kanuni düzenlemeler ve yargısal içtihatlar karşısında, kişilerin yalnızca hukuka ve yöntemine uygun biçimde kaydedilen ses ve görüntü kayıtlarının delil niteliği bulunmaktadır. Buna karşın bir kişinin yaptığı görüşmenin gizlice kaydedilmesi hukuka aykırı olduğundan, delil olarak değerlendirilmesi olanaklı değildir. Ancak Dairemizce benimsenen YCGK'nın 21.05.2013 tarih ve 2012/5 esas 2013/248 sayılı kararında da belirtildiği üzere, kişinin kendisine karşı işlenmekte olan bir suçla ilgili olarak, bir daha kanıt elde etme olanağının bulunmadığı ve yetkili makamlara başvurma imkanının olmadığı ani gelişen durumlarda karşı tarafla yaptığı konuşmaları kayda alması halinin hukuka uygun olduğunun kabulü zorunludur. Aksi takdirde kanıtların kaybolması ve bir daha elde edilememesi söz konusudur.

Bu itibarla somut olayda; taraflar arasında ailevi geçimsizlik olup, çocuklara bakım konusunda sorunlar olduğu, aralarında çok sayıda telefon görüşmesi bulunduğu, telefon görüşmesi dışında da tehditlerde bulunduğunun belirtilmesi, telefon görüşmelerinin önceden bir plan yapılmadan ve sanığı böyle bir görüşme ve konuşmaya yöneltmeyen katılan tarafından gizlice kaydedilmesi, kanıtların kaybolması ve bir daha elde edilememesi tehlikesini ortadan kaldırmaya yönelik zorunlu bir önlem niteliğinde olup, telefon görüşmesinin, sanık tarafından da doğrulanması, konuşmayı tahrik altında yaptığını savunması, aramanın sabit olması karşısında, hukuka uygun biçimde elde edildiği saptanan bu ses kaydının delil olarak kabulü ile sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 29.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23003, Karar No: 2021/17056, Tarih: 03.11.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/23003 E.  ,  2021/17056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğa bozmadan sonra 05/12/2019 tarihli duruşmada alınan ifadesinde savunmasını kendisinin yapacağını beyan ettiği gibi, 18 yaşını doldurmuş olması nedeniyle zorunlu müdafii atanmasının da gerekli olmadığı halde, bozmadan önce kovuşturma sırasında zorunlu olarak atanan müdafinin yokluğunda, suça sürüklenen çocuğun yüzüne karşı tefhim edilen 08.09.2020 tarihli kararı, müdafii temyiz etmiş ise de, anılan müdafiinin suça sürüklenen çocuk hakkında verilen mahkumiyet hükmünü temyize yetkisi bulunmadığı nazara alındığında temyize hakkı olmayan suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazının 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, 03/11/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.