muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/671, Karar No: 2020/2844, Tarih: 22.10.2020

**15. Hukuk Dairesi         2020/671 E.  ,  2020/2844 K.**

**"İçtihat Metni"**

Birleşen 2000/176 Esas sayılı dosyada davacı ... ile davalılar 1-... 2-... 3-... 4-... 5-..., birleşen 1998/512 Esas sayılı dosyada davacı ... ile davalılar 1-... 2-... 3-... 4-... 5-... arasındaki davadan dolayı Ankara 6. Tüketici Mahkemesince verilen 25.10.2017 tarih ve 2017/200 E.-2017/718 K. sayılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki birleşen dosya davalısı ... vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacılar vekili gelmedi. Birleşen dosya davacısı Yüksel Çalışkan vekili Avukat ... ile davalı ... vekili Avukat ... ve davalılar ..., ... ve ... vekili Avukat ... geldi. Diğer birleşen dosya davacısı vekili ile diğer davalı vekili ve fer'i müdahil vekili gelmedi. Hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmiş ise de;

1-7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun “Adres Değiştirmenin Bildirilmesi Mecburiyeti” başlıklı 35. maddesi “Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza mercine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen adrese yapılır. Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır. Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır. Daha önce tebligat yapılmamış olsa bile, tüzel kişiler bakımından resmî kayıtlardaki adresleri esas alınır ve bu madde hükümleri uygulanır....”

Bu maddeye karşılık gelen Yönetmeliğin 57. maddesi de “Muhataba veya adresinde bu Yönetmeliğin gösterdiği usullere göre onun yerine tebellüğ edebilecek birine tebligat yapılmasından veya 31 inci madde gereğince işlem yapılmasından sonra muhatap bu adresini değiştirirse, yeni adresini hemen tebliği yaptırmış olan kâza mercine bildirmek zorundadır. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler, bildirilen yeni adrese yapılır. Adresini değiştiren kişi yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, adres araştırması yapılmasına gerek kalmaksızın ek-1'de yer alan (6) numaralı örneğe göre düzenlenecek tebliğ evrakının bir nüshası eski adresin kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır. Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır.

Tüm bu anlatımlar çerçevesinde somut olay incelendiğinde; 22.03.2000 tarihli karar ile Ankara 20. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 1998/512 Esas sayılı dosyasının, Ankara 22. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 1994/549 Esas sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verildiği ve dosyaların yargılamasının birlikte yürütüldüğü anlaşılmıştır. Ana dosya olan Ankara 22. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 1994/549 Esas sayılı dosyasında, davalı ...’nın “Yeni Etlik Cad. 115/20 Ankara” adresinde dava dilekçesinin tebliğ edildiği, daha sonra aynı adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi üzerine davalı adına avukatının sunduğu vekaletnamedeki “Etlik Caddesi 108/13 Etlik/Ankara” adresine yeniden tebligat yapıldığı ve bu tebligatın da bila ikmal gelmesi sonucunda bundan sonraki tüm tebligatların Tebligat Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca “Etlik Caddesi 108/13 Etlik/Ankara” adresine yapıldığı anlaşılmıştır.

Yine, birleşen Ankara 20. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 1998/512 Esas sayılı dosyasında yapılan incelemede; birleştirme kararından önce davalı ...’nın “Sinan Mahallesi 160. Sokak No:1/9 Antalya” adresine birleşen dosyanın dava dilekçesinin tebliğ edildiği ve davalının cevap dilekçesi sunduğu, cevap dilekçesinde ise adresini “Sinan Mahallesi 160. Sokak No:1/9 Antalya” olarak belirttiği anlaşılmıştır. Bu durumda davalı ..., yeni adresini cevap dilekçesi ile mahkemeye bildirmiş olup bildirdiği Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine göre "bilinen en son adrese tebligat yapılır" ilkesi gereği yeni adresine tebligatların yapılması gerekirken asıl dosya üzerinden eski adresine şartları oluşmadan 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca tebligat yapılması doğru olmamıştır.

Mahkemece, davalı ...’nın “Sinan Mahallesi 160. Sokak No:1/9 Antalya” adresine gerekçeli karar ve davacı ...’ın temyiz dilekçesinin tebliğ edilerek gerekli temyiz sürelerinin de beklemesi, tebligatın bila tebliğ gelmesi durumunda davalının mernis adresinin de bulunmadığı dikkate alınarak “Sinan Mahallesi 160. Sokak No:1/9 Antalya” adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca gerekçeli kararın ve davacının temyiz dilekçesinin tebliğ edilmesi ve gerekli temyiz sürelerinin beklenmesi,

2-Dairemize temyiz incelemesi için gönderilen mahkemenizin 2017/200 Esas sayılı dosyasında, bu dosyadaki temyiz taleplerinden farklı olarak mahkemenizin (bozmadan önceki esas) 2011/337 Esas sayılı dosyasında verilen 19.06.2017 tarihli ek karara yönelik yapılan temyiz itirazının da incelenmesi için gönderildiği anlaşılmıştır. Dairemizce, (bozmadan önceki esas) 2011/337 Esas sayılı dosyasındaki 19.06.2017 tarihli ek karara yönelik olarak yapılan temyiz itirazlarının incelemesi sonucunda, 22.10.2020 tarih, 2020/2788 Esas, 2020/2845 Karar sayılı ilam ile yargılamanın yenilenmesi taleplerinin istinafa tabi olması nedeni ile dosyanın inceleme yapılmak üzere ilgili bölge adliye mahkemesine gönderilmek üzere mahkemenize gönderilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Bu durumda mahkemece; (bozmadan önceki esas) 2011/337 Esas sayılı dosyada verilen 19.06.2017 tarihli ek karara yönelik itirazların incelenmesi için ilgili dosyaların fotokopisinin çekilerek ayrı bir dosya oluşturulup ilgili bölge adliye mahkemesine gönderilmesi ve 1 nolu bentteki eksik hususlar tamamlandıktan sonra bir bütün halinde Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.10.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4507, Karar No: 2022/5806, Tarih: 11.05.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/4507 E.  ,  2022/5806 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 29. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 11. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesinin 14.03.2018 tarihli ve 2015/1116 Esas, 2018/60 Karar sayılı kararıyla davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı ve davalılar tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 08.04.2021 tarihli ve 2020/966 Esas, 2021/799 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için mahkemesine iadesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı ve davalılar tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ve davalılar tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının otuz yılı aşkın süredir boya ustası olarak çalıştığını, yurt dışı iş sözleşmesi ile davalı şirketlerin Rusya'da bulunan şantiyelerinde 11.07.2003-17.02.2011 tarihleri arasında 2.000,00 USD ücretle çalıştığını, iş sözleşmesinin davalılar tarafından haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ve hafta tatili ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; husumet itirazında ve zamanaşımı definde bulunduklarını, davacının iş sözleşmesiyle davalı işveren ...Şirketi bünyesinde belirli süreli olarak istihdam edildiğini, proje kapsamında belirli süreli iş sözleşmesiyle çalışan davacının iş sözleşmesinin projenin sona ermesi nedeniyle kendiliğinden sona erdiğini, işçilik alacaklarının Rusya hukukuna tabi olduğunu, davacının...Holding A.Ş. bünyesinde çalışmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının aralarında organik bağ bulunan davalı şirketler nezdinde 13.07.2003-17.02.2011 tarihleri arasında çalıştığı, iş sözleşmesinin davacının istifası veya işveren tarafından haklı nedenle sonlandırıldığı davalı işverenler tarafından kanıtlanamadığından davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, davacının fazla çalışma ve hafta tatili alacaklarının bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ile davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ile davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle davaya süresinde cevap verilmemesi veya cevap dilekçesiyle zamanaşımı itirazında bulunulması hâlinde ıslaha karşı zamanaşımı itirazında bulunulmasının ancak davacının açık muvafakatı ile mümkün olduğunu, bu nedenle ıslaha karşı yapılan zamanaşımı definin dikkate alınmasının doğru olmadığını, ücret tespitinin hatalı olduğunu, bordroların gerçeği yansıtmadığını ileri sürerek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle davacı işçinin davalı ...Ş. çalışanı olmadığını, bu sebeple davada...Holding A.Ş.’ye husumet yönetilemeyecek olmasına rağmen organik bağ kavramından yola çıkılarak tesis edilen hükmün hukuka aykırı olduğunu, iş bu davada Türk hukukunun uygulanmasına ilişkin itirazlarının hükmün gerekçesinde hiçbir suretle değerlendirilmediğini, davacının proje bazlı ve belirli süreli iş sözleşmesi ile çalıştığını, sözleşmenin feshi olgusunun bulunmadığını, iş sözleşmesinin işin sona ermesini müteakip kendiliğinden sona erdiğinin dosya kapsamında yer alan tüm bilgi ve belgelerle ispatlandığını, üç öğün yemek ve barınma bedeli olarak 150,00 USD’nin hükme esas alınması gerektiğini, bilirkişi raporunda bu tutarın 150,00 EURO olarak belirlenmesinin hatalı olduğunu, tanık beyanlarının hükme esas alınamaz nitelikte olduğunu, tanık beyanına göre yapılan alacak hesaplamasında % 30 indiriminin az olduğunu savunarak kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı ... Şirketinin Türkiye adresinin davalı ...Ş.’nin merkez adresi olduğu, ...Şirketinin Rusya işyeri adresi olarak belirtilen adreslerin davalı ...Ş.’nin WEB sayfasında belirtilen...Holdinge ait Moskova ve St. Petersburg işyerleri olduğu, davalı şirketler arasında organik bağ bulunduğu ve davacının bu işyerindeki çalışmalarından kaynaklanan işçilik alacaklarının ödenmesinden davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarının Yargıtayın emsal kararlarında belirlendiği, diğer taraftan davacı ile davalı ... Şirketi arasında imzalanan 14.05.2010-14.11.2010 tarihlerini kapsayan bireysel iş sözleşmesi ve tüm dosya içeriği dikkate alındığında Türk hukukunun uygulanmasının usul ve kanuna uygun olduğu, boya ustası olarak çalışan davacının görevinin amacı ve işinin niteliğine göre iş sözleşmesinin belirli süreli olarak yapılmasını gerektirecek objektif nedenlerin varlığının işveren tarafından ispatlanamadığı, yurt dışı çalışmalarda işveren tarafından sağlanan üç öğün yemek ve barınma giderinin 150,00 EURO olarak alınmasının yerinde olduğu, hüküm altına alınan fazla çalışma ücreti ile hafta tatili ücreti alacaklarının yapılan işin niteliği, tanık beyanları ile dosya kapsamındaki tüm bilgi ve belgeler esas alınarak ve davalı tarafın usulüne uygun yapılan ıslah zamanaşımı defi de dikkate alınarak hesaplandığı, öte yandan ıslah tarihi itibarıyla zamanaşımından dolayı İlk Derece Mahkemesince sadece dava dilekçesindeki taleplerin hüküm altına alınması nedeniyle bu alacaklardan yapılan indirim oranının da davanın sonucuna etkisinin bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle tarafların istinaf başvurularının ayrı ayrı esas yönünden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ile davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili; davalıların süresinde sunmadığı zamanaşımı definin reddi gerektiğini, ücret tespitinin hatalı olduğunu, ücret bordrolarının gerçeği yansıtmadığını, bordrolarda işçiye o dönem için belirlenen aylık sabit ücretin ödeneceği şekilde tahakkuk yapılmış olduğu için hafta tatili, fazla çalışma veya ulusal bayram ve genel tatil çalışması karşılığı ücret ödendiğinin kabulünün mümkün olmadığını ileri sürerek kararı temyiz etmiştir.

2. Davalılar vekili; istinaf dilekçelerinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, iş sözleşmesine uygulanacak hukuk noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun'un (5718 sayılı Kanun) 27 nci maddesi şöyledir :

2. Davalılar vekili; istinaf dilekçelerinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, iş sözleşmesine uygulanacak hukuk noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun'un (5718 sayılı Kanun) 27 nci maddesi şöyledir :

" (1) İş sözleşmeleri, işçinin mutad işyeri hukukunun emredici hükümleri uyarınca sahip olacağı asgarî koruma saklı kalmak kaydıyla, tarafların seçtikleri hukuka tâbidir.

(2) Tarafların hukuk seçimi yapmamış olmaları hâlinde iş sözleşmesine, işçinin işini mutad olarak yaptığı işyeri hukuku uygulanır. İşçinin işini geçici olarak başka bir ülkede yapması hâlinde, bu işyeri mutad işyeri sayılmaz.

(3) İşçinin işini belirli bir ülkede mutad olarak yapmayıp devamlı olarak birden fazla ülkede yapması hâlinde iş sözleşmesi, işverenin esas işyerinin bulunduğu ülke hukukuna tâbidir.

(4) Ancak hâlin bütün şartlarına göre iş sözleşmesiyle daha sıkı ilişkili bir hukukun bulunması hâlinde sözleşmeye ikinci ve üçüncü fıkra hükümleri yerine bu hukuk uygulanabilir."

3. Değerlendirme

1. Yabancılık unsuru, bir hukukî işlemi veya ilişkiyi ya da olayı birden fazla devletin hukuku ile irtibatlı hâle getiren unsurdur. İşçinin veya işverenin yabancı olması, işverenin işletme merkezinin yabancı bir ülkede bulunması, işçinin kendi işini mutad olarak yabancı bir ülkede yapması veya iş ilişkisinin yabancı bir ülke ile sıkı irtibatlı olduğunun durumun genelinden anlaşılması gibi hâllerde iş sözleşmesinde yabancılık unsurunun bulunduğundan söz edilir.

2. 5718 sayılı Kanun’un 40 ıncı maddesine göre, Türk mahkemelerinin milletlerarası yetkisini, iç hukukun yer itibariyle yetki kuralları belirler. Aynı Kanun’un 44 üncü maddesi ise, bireysel iş sözleşmesinden veya iş ilişkisinden doğan uyuşmazlıklarda Türk mahkemelerinin milletlerarası yetkisini tayin eden özel bir yetki kuralı getirmiştir. Buna göre, bireysel iş sözleşmesinden veya iş ilişkisinden doğan uyuşmazlıklarda işçinin işini mutaden yaptığı işyerinin Türkiye’de bulunduğu yer mahkemesi yetkilidir. İşçinin, işverene karşı açtığı davalarda işverenin yerleşim yeri, işçinin yerleşim yeri veya mutad meskeninin bulunduğu Türk mahkemeleri de yetkilidir.

3. 5718 sayılı Kanun'un 2 nci maddesinin birinci fıkrasında hâkimin, Türk kanunlar ihtilâfı kurallarını ve yetkili olan yabancı hukuku re’sen uygulayacağı ve yetkili yabancı hukukun içeriğinin tespitinde taraflardan yardım isteyebileceği belirtilmiştir. Yabancı hukukun içeriğinin tespiti, özel ve teknik bir bilgiyi gerektirdiğinden, hâkim gerekirse bilirkişi incelemesine de gidebilir. Aynı maddenin ikinci fıkrasına uyarınca, yabancı hukukun olaya ilişkin hükümlerinin tüm araştırmalara rağmen tespit edilememesi hâlinde, Türk hukuku uygulanır.

4. 5718 sayılı Kanun'un 5 inci maddesine göre, yetkili yabancı hukukun belirli bir olaya uygulanan hükmünün Türk kamu düzenine açıkça aykırı olması hâlinde, bu hüküm uygulanmaz; gerekli görülen hâllerde, Türk hukuku uygulanır. Kamu düzeni müdahalesi sınırlı ve istisnaî niteliktedir. Türk kamu düzeninin ihlâlini gerektirecek hâller, çoğunlukla emredici bir hükmün açıkça ihlâli halinde düşünülecektir. Fakat her emredici hükmün ihlâli halinde veya her emredici hükmü ihlâl eden bir yabancı kararın Türk kamu düzenine aykırı bulunduğunu söylemek olanaklı değildir. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu, 10.02.2012 tarihli ve 2010/1 Esas, 2012/1 Karar sayılı kararı). Örneğin, ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, hafta ve genel tatil alacaklarına ilişkin hükümler iç hukukumuz bakımından emredici nitelikte olmakla birlikte, bunlara dair yabancı hukukun farklı düzenlenmeleri, sırf farklılıkları nedeniyle somut uyuşmazlıkta ortaya çıkan durum değerlendirilmeden 5718 sayılı Kanun'un 5 inci maddesi uyarınca kamu düzeni müdahalesine neden olmaz. Keza uygulanması gereken yabancı hukukun işçiye Türk hukukundan daha az koruma getirmesi de tek başına kamu düzeni müdahalesi için yeterli bir sebep değildir. Kanunlar ihtilâfı hukukundaki kamu düzeni anlayışı, iç hukukun kamu düzeni anlayışından farklı ve daha dar kapsamlıdır.

5. Bir yabancı hukuk kuralı Türk hukukunun temel değerlerine, Türk genel adap ve ahlâk anlayışına, Türk kanunlarının dayandığı temel adalet anlayışına ve hukuk siyasetine, Anayasa’da yer alan temel hak ve özgürlüklere milletlerarası alanda geçerli ortak ve kabul görmüş hukuk prensiplerine, ikili anlaşmalara, gelişmiş toplumların ortak benimsedikleri ahlak ve adalet anlayışına, medeniyet seviyesine siyasi ve ekonomik rejimine aykırı olması halinde kamu düzenimize aykırılığı söz konusu olabilir (YİBBGK, 2010/1 E., 2012/1 K.). Örneğin yabancı hukukun, küçük çocukların çalışmasına ya da ücret ve diğer haklarda ırka dayalı ayrımcılık yapılmasına izin vermesi kamu düzenimize aykırıdır.

6. Yabancı hukukun uygulanmasını engelleyen diğer bir durum ise, doğrudan uygulanan kurallardır. Müdahaleci normlar olarak adlandırılan bu kurallar, taraflardan ziyade, devlet organizasyonunun sosyal, ekonomik ve politik menfaatlerini gerçekleştirmeyi amaçlar. Bu açıdan vatandaş yabancı ayrımı gözetilmeden, yabancılık unsuru taşısın taşımasın, hukuk seçimi yapılsın yapılmasın, uygulama alanına giren her ilgili olay ve hukukî ilişkide mutlaka uygulanması gereken kurallardır (ŞANLI, Cemal/ESEN, Emre/ATAMAN-FİGANMEŞE, İnci, Milletlerarası Özel Hukuk, ... 2019, s. 7; ÇELİKEL, Aysel/ERDEM, B. Bahadır, Milletlerarası Özel Hukuk, ... 2020, s. 155). İş hukukunda işçiyi koruyan her emredici kural, doğrudan uygulanan kural olarak nitelendirilmez; ayrıca devlet organizasyonunun sosyal, ekonomik ve politik menfaatlerini de koruması gerekir. Bununla birlikte, emredici hükümler ile doğrudan uygulanan kuralların ayırt edilmesi hem kolay değildir, hem de tartışmalı bir husustur. Doğrudan uygulanan kurallara, kamu hukuku nitelikli iş güvenliği hükümleri, özel işçi gruplarını koruyucu hükümler ve yasal greve ilişkin hükümler ve asgarî ücrete ilişkin düzenlemeler örnek olarak gösterilebilir (ELÇİN, Doğa, Milletlerarası Unsurlu Bireysel ve Toplu İş Sözleşmelerine Uygulanacak Hukuk, ... 2012, s. 189-195). Devlet organizasyonun korunması, çoğu olayda ülke ile belirli bir şekilde irtibatlı ya da ülkede gerçekleştirilen iş sözleşmelerinde söz konusu olur. Örneğin, tamamen yurt dışından ifa edilen bir iş ilişkisinde Türk hukukundaki asgarî ücrete ilişkin kuralın uygulama alanına giren bir olay ya da ihtilâf söz konusu olmaz (AYGÜL, Musa, “Yabancı Unsurlu İş Hukuku İhtilâfları ile İlgili Yargıtay Kararlarının Değerlendirilmesi”, (Editörler, TANRIBİLİR, Feriha Bilge/GÜMÜŞLÜ TUNÇAĞI) Gülce, 10. Yılında Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun, ... 2017, s. 525-526; VURAL ÇELENK, Belkıs, “Yabancı Unsurlu İş Sözleşmelerinde For Devletinin Doğrudan Uygulanan Kurallarının Tespiti ve Uygulaması”, Yıldırım Beyazıt Hukuk Dergisi, 2017/1, s. 286).

7. 5718 sayılı Kanun'un 27 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca iş sözleşmesinin tarafları, sözleşme ile irtibatlı olsun olmasın diledikleri bir ülkenin hukukunu seçebilirler. Ancak tarafların seçmiş oldukları bu hukuk düzeninin, işçinin mutad işyeri hukukunun emredici hükümleri uyarınca sahip olacağı asgarî korumanın altında kalması hâlinde mutad işyeri hukuku uygulanır. Bu durumda, seçilen hukuk ile mutad işyeri hukuku arasında bir yararlılık karşılaştırması yapılmalıdır (DOĞAN, Vahit, “5718 Sayılı Kanununa Göre İş Akdine Uygulanacak Hukukun Tespiti”, Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. XI, 2007, S. 1-2, s. 153; BÜYÜKALP SARIÖZ, A. İpek, “Mutad İşyeri Kavramı ve MÖHUK m.27/f.3’ün Uygulanması Sorunu”, Hacettepe Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 8, 2018, S. 2, s. 211-212; ELÇİN, s. 89-100). Mutad işyeri, işin zaman ve içerik olarak ağırlıklı ifa edildiği işyeridir. Başka bir anlatımla, mutad işyeri, işçinin işini fiilen yaptığı yerdir. İşçinin ücretinin ne şekilde ve hangi para biriminden ödendiği mutad işyerinin belirlenmesi açısından belirleyici değildir. İşçinin işini geçici olarak başka bir ülkede yapması, örneğin montaj için yurt dışında görevlendirilmesi durumunda, bu işyeri mutad işyeri sayılmayacaktır. Geçici çalışmanın ne kadar olacağı her olayın özelliğine göre hâkim tarafından belirlenmelidir. İşçi sadece yabancı ülkede çalışmak için işe alınmışsa ya da işveren çalışmak üzere yabancı ülkeye gönderdiği işçisini geri alma niyetinden veya işçi geri dönme niyetinden vazgeçerse, yabancı ülkeye gönderilen işçinin fiilen çalıştığı yer, mutad işyeri hâline gelir (AYGÜL, Musa/ÇOBAN, Nazlı, “Birden Fazla Ülkede İfa Edilen İş Sözleşmelerinde Mutad İşyerinin Tespiti”, Terazi Hukuk Dergisi, 2020, S. 169, s. 1822-1824; ELÇİN, s. 118-137; BÜYÜKALP SARIÖZ, s. 217).