muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/2, Karar No: 2008/42, Tarih: 04.03.2008

Maktûle göğüs bölgesinden tek mermi ile vurulmuş olup, vücuttan dışarı çıkmayan bu çekirdek otopsi sırasında bulunduğu yerden alınmıştır. Yapılan incelemede ise maktûlenin vücudundan çıkartılan çekirdeğin, sanıklardan ele geçirilen tabanca ile atıldığı kesin olarak belirlenmiştir.

Olaydan sonra alınan svaplardan; hem N.......’ta, hem M.....’te hem de O....’da atış artıklarına rastlanmıştır. O.... bu durumu, maktûleye dokunmuş olmakla açıklamıştır.

Tüm bu deliller karşısında varabileceğimiz kesin sonuç; maktûlenin sanıklardan birinin kullandığı ve daha sonra ele geçirilen tabancadan atılan tek mermi ile vurulmuş ve ölmüş olduğudur. Bununla birlikte, sanıklardan hangisinin ateş ederek maktûleyi vurduğu, hangisinin ise ona yardımcı olduğu hususunda O.... Y..... ve onun tarafında ifade verenlere itibar etmek gerekmiş, bu nedenle de M..... Y.....’ın ateş ederek maktûleyi vurduğu, sanık N...... Y.....’ın ise ona yardımcı olduğu kabul edilmiştir. Zaten Yerel Mahkeme ile Özel Daire arasında bu hususa ilişen bir uyuşmazlık ta bulunmamaktadır.

Buna karşılık; maktûlenin taş atmak veya küfür etmek suretiyle sanıklara karşı bir eyleminin olup olmadığı ve maktûlenin eşi olanO.... Y.....’da silah bulunup bulunmadığı, dahası O....’ın silahla ateş edip etmediği hususları dosya kapsamından net olarak belirlenememektedir.

Öte yandan,O.... Y.....’ın ifadesi ile O....’ın ayakları üzerindeki yaralanmaları gösteren rapor birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların tabanca ile ateş etmeden önce O.... Y.....’a taş attıklarının kabul edilmesi gerekir.

Sonuç olarak, her iki sanık ta O.... Y.....’a taş atmışlardır, fakat bunlardan sadece M..... Y..... o yöne ateş etmiş ve maktûleyi vurmuştur.

Bu aşamada çözümlenmesi gereken asıl problem, Yerel Mahkeme ile Yüksek Daire arasındaki uyuşmazlığın da esasını teşkil etmekte olan; tahrikin bulunup bulunmadığına ilişkin problemdir.

Sonuç olarak, her iki sanık ta O.... Y.....’a taş atmışlardır, fakat bunlardan sadece M..... Y..... o yöne ateş etmiş ve maktûleyi vurmuştur.

Bu aşamada çözümlenmesi gereken asıl problem, Yerel Mahkeme ile Yüksek Daire arasındaki uyuşmazlığın da esasını teşkil etmekte olan; tahrikin bulunup bulunmadığına ilişkin problemdir.

Tüm dosya ve delillerden de anlaşıldığı üzere asıl olay M..... ve N....... ile O.... arasında geçmiştir. Bunun dışında maktûlenin, olaya sanıkların karşısında ve O....’ın yanında yer alacak şekilde taş atma veya küfür etme şeklinde aktif olarak katıldığının delilleri dosyada bulunmamaktadır. Bir başka deyişle, maktûle olaya katılmamış olmakla birlikte, olayı engellemek amacıyla ya da merak saikiyle olay yerine gelerek, keşif sırasında düzenlenen krokide de gösterildiği gibiO.... Y.....’a yaklaşmıştır. Bu durumda, O....’ın yakınında ya da onunla aynı yönde olduğunda kuşku bulunmayan maktûlenin, o tarafa yönelik olarak ateş eden M..... tarafından vurulması eyleminde ne hedefte sapma, ne de olası kast oluşmaz. Zira, M..... Y..... O....’ı ve tam yanında olmasa bile o taraflarda gezinmekte olan maktûleyi görerek ve ateş etmesi halinde maktûlenin vurulacağını bilip, bu sonucu isteyerek ateş etmiştir. Bu husus sanık tarafından açıkça ifade edilmese dahi oluştan anlaşılmaktadır. Nitekim hiçbir tanık M.....’in ateş ederken O....’a ya da belli bir hedefe yöneldiğini ifade etmemektedir. Bu durumda, ateş eden M..... açısından merminin O....’a isabet etmesiyle, Z.....’e isabet etmesi arasında fark olmadığı ve M.....’in “

“kim vurulursa ona karşı”

” öldürmeye yönelen doğrudan kastla hareket ettiği ortadadır.

O....’a yönelik ikinci bir atışın yapıldığı ispat edilemediğinden, tebliğnamedeki düşüncenin aksine O....’a karşı işlenmiş ikinci bir suçun bulunduğundan bahsedilemez.

Şu durumda, sanık M..... tarafından işlenmiş tek bir suç bulunmaktadır, o da Z.....’e karşı işlenmiş bulunan kasten öldürme suçudur.

Bu nedenle;O.... Y.....’dan kaynaklanan haksız hareketler nedeniyle Z..... Y.....’ın öldürülmesi olayında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması mümkün değildir. Haksız tahrik nedeniyle indirim yapılabilmesi için, haksız hareketin bizzat maktulden gelmesi ve bizzat sanığa ya da etkileneceği bir yakınına yönelmesi gereklidir. Olayımız açısından bakıldığında; eğer Z.....’in tam bir eylem birliği içerisinde O....’ın yanında yer aldığı ve karşı tarafa yönelik taarruzda bulunduğu ispatlanabilse idi, o takdirde O....’ın ya da Z.....’in içinde bulunduğu grubun toplu hareketleri nedeniyle sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması mümkün olabilirdi. Oysa dosya kapsamı, maktûle Z.....’in ne O....’la birlikte, ne de müstakilen sanıklara karşı olay öncesinde veya olay sırasında haksız bir eylemde bulunduğunu kabule müsait değildir.

Bu itibarla, hedefte sapmadan söz edilemeyecek olayda, maktûleden kaynaklanan ve sanıklara yönelen her hangi bir haksız hareket tespit edilemediğinden, sanıklar M..... ve N....... hakkında haksız tahrik nedeniyle indirim yapılmaksızın 765 ve 5237 sayılı Türk Ceza Yasalarından en lehe sonuç doğuranı ile hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde uygulama yapılması hukuka aykırı bulunduğundan, temyiz itirazlarının kısmen red ve kısmen kabulüyle, direnme hükmünün bozulmasına kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi karar verilmelidir.

Kabul ve uygulamaya göre ise, sanıklar hakkında hüküm verilirken, 5237 sayılı Yasanın 53. maddesi gereğince yapılan uygulama sırasında, 53. maddenin 1. fıkrasının c bendindeki kısıtlamanın cezanın infazı tamamlanıncaya kadar değil, koşullu salıvermeye kadar uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi yasaya aykırı görülmüştür.

SONUÇ:Açıklanan nedenlerle,

1-Sivas 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.03.2007 gün ve 8-43 sayılı hükmünün BOZULMASINA,

2-Dosyanın Sivas 1. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 04.03.2008 günü yapılan müzakerede, kısmen tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13683, Karar No: 2017/14697, Tarih: 31.05.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/13683 E.  ,  2017/14697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş ise de; Dava değerinin 22.400-TL'nin altında olduğundan duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arsa niteliğindeki Beyler Köyü 120 ada 4 parsel sayılı taşınmaz ile emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak zeminine; resmi birim fiyatları esas alınarak, üzerindeki yapıya; yaş, cins ve verim durumu dikkate alınmak suretiyle ağaçlara değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 31/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16130, Karar No: 2015/19049, Tarih: 10.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/16130 E.  ,  2015/19049 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Konya 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 13.03.2014

No : 2011/96-2014/159

Dava, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin 5510 sayılı Kanunun 21. maddesincelerince tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere göre sair temyiz itirazlarının reddine,

2-506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun “İşverenin sorumluluğu” başlığını taşıyan 26. maddesinin birinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca sigortalıya ve hak sahibi kimselerine yapılan veya ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin tutarları ile gelir bağlanırsa bu gelirlerinin hesaplanacak sermaye değerleri toplamının, sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere Kurumca işverene ödettirileceği belirtilmiş iken, maddede yer alan “sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere” ibareleri, 21.03.2007 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 23.11.2006 gün ve 2003/10 Esas - 2006/106 Karar sayılı Anayasa Mahkemesi kararı ile iptal edilmiş, buna göre, sigortalı veya hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (gerçek zarar = dış tavan) tutarı ile sınırlı olan Kurumun rücu alacağı, iptal sonrasında, kanundan doğan, kendine özgü, sigortalı veya hak sahiplerinin hakkından bağımsız, basit rücu hakkına dönüşmüştür.

Şu durumda anılan madde kapsamında teselsül hükümlerine göre açılan rücu davalarında, gelirlerde oluşan artışlar istenilememeli, maddi zarar hesabı yapılmamalı, tazmin sorumlularının toplam kusur oranı, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerlerine uygulanarak hüküm kurulmalı, sorumluların sigortalıya veya hak sahiplerine yaptığı ödemelerin rücu alacağından düşülmesine olanak bulunmadığı gözetilmelidir.

Şu durumda anılan madde kapsamında teselsül hükümlerine göre açılan rücu davalarında, gelirlerde oluşan artışlar istenilememeli, maddi zarar hesabı yapılmamalı, tazmin sorumlularının toplam kusur oranı, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerlerine uygulanarak hüküm kurulmalı, sorumluların sigortalıya veya hak sahiplerine yaptığı ödemelerin rücu alacağından düşülmesine olanak bulunmadığı gözetilmelidir.

Diğer taraftan 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlığını taşıyan 21. maddesinin birinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği açıklanmıştır. Anlaşılacağı üzere, Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilen 506 sayılı Kanunun 26. maddesindeki ibareler, kanun koyucu tarafından 21. maddeye aynen yerleştirilmekle, buna göre, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerleri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak maddi zarar karşılaştırması yapılıp, düşük (az) olan tutar, sorumluların kusur oranı toplamına uygulanarak hüküm kurulması gerekmektedir.

506 ve 5510 sayılı Kanunlardaki farklı düzenlemeler karşısında, rücuan tazminat davalarının öncelikle yasal dayanağının saptanması zorunlu olup, bunun için de anılan 26. ve 21. maddelerin zaman bakımından uygulanması konusu irdelenmelidir. Kanunların geriye yürümesi veya yürümemesine ilişkin mevzuatımızda genel bir hüküm bulunmamakta ise de, toplum barışının temel dayanağı olan hukuka ve kanunlara karşı güveni sağlamak, kanun koyucunun keyfi davranış ve tasarruflarını önlemek için, öğretide kanunların geriye yürümemesi esası kabul edilmiştir. Buna göre özellikle hukuk güvenliği dikkate alındığında, Özel Hukuk ve Kamu Hukuku alanında kural olarak her kanun, ancak yürürlüğe girdiği tarihten sonraki zamanda meydana gelen olaylara ve ilişkilere uygulanır, o tarihten önceki zamana rastlayan olaylara ve ilişkilere uygulanmaz. Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralının istisnalarından birini, beklenen (ileride kazanılacağı umulan) haklar oluşturmaktadır. Kamu düzeni ve genel ahlaka ilişkin kurallar yönünden de kanunların geriye yürümesi söz konusudur. Yargılama hukukunu düzenleyen kanunlar da, ilke olarak geçmişe etkilidir. Şu durumda rücuan tazminat davaları bakımından; 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 01.10.2008 tarihi öncesinde gerçekleşen kaza ve olaylara uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı gibi, maddenin, yukarıda sıralanan istisnai durumlar kapsamında değerlendirilemeyeceği de açık olduğundan, 01.10.2008 gününden önce meydana gelen kaza ve olaylara 506 sayılı Kanunun 26. maddesi, anılan tarihten itibaren gerçekleşen kaza ve olaylara ise 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi uygulanmalıdır.

Anılan yasal düzenlemeler ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde; 09.9.2009 tarihinde gerçekleşen iş kazası sonucu yaşamını yitiren sigortalının hak sahibine yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan zararın davalı işverenden rücuan alınması için açılan davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi olup, yöntemince gerçek zarar hesabı yaptırılıp yukarıdaki ilkeler kapsamında elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu, anılan gereklilik yerine getirilmeksizin, ilk peşin sermaye değeri esas alınarak karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, taraflar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıdan alınmasına, 10.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3675, Karar No: 2024/6609, Tarih: 19.09.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/3675 E.  ,  2024/6609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Asliye Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2019/213 Esas - 2019/270 Karar

HÜKÜM : Kısmen kabul

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davacı vekili ile davalılar ... ve Kahramanlar Turizm Oto Taş. Pet. R. ve Odun Kömür Paz. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacıya nakliyat abonman sigorta poliçesi ve yurt içi sorumluluk sigorta poliçesi ile sigortalı olan Park Teknik Elektrik Madencilik A.Ş.'ye ait bir adet Siemens marka tahrik ünitesi ve aksesuarları emtiasının Samandıra İstanbul'dan Afşin Elbistan Santrali Kahramanmaraş'a nakliyesinin davalı Devrezoğlu Nak. Ltd. Şti. tarafından tedarik edilen Kahramanlar Turizm Ltd. Şti'ne ait ve sürücüsü ... olan çekici ve römork ile nakledildiği sırada hasarlandığını, sigortalı emtiada yaptırılan ekspertiz sonucu 159.619,00 TL hasar tespit edildiğini ve davacı şirket tarafından sigortalısına 18.07.2011 tarihinde ibraname ve temlikname karşılığında ödendiğini ileri sürerek 159.619,00 TL nin ödeme tarihi olan 18.07.2011 tarihinden itibaren işleyecek olan avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kahramanlar Turizm Oto Taş. Pet. R. ve Odun Kömür Paz. San. ve Tic. Ltd. Şti. ve ... vekili cevap dilekçesinde; dava dilekçesinde aleyhe olan hususları kabul etmediklerini, söz konusu olaydan dolayı müvekkili ...'in bir suçu olmadığını, yüklemeden kaynaklı kusurdan dolayı zararın meydana geldiğini, tespit tutanağında her ne kadar yükleme yapan ... gibi gösterilmiş ise de yüklemeyi müvekkillerinin yapmadığını, araç sürücüsü ... olduğu için polisler tarafından yazılıp geçildiğini, yüklemeyi yapanın TLS Lojistik A.Ş. olduğunu ve kusurun yüklemeyi yapan şirkete ait olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

III.MAHKEME KARARI

2.Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

III.MAHKEME KARARI

Mahkemece bozma ilamına uyularak dava dışı Siemens firmasının sattığı dava konusu sigortalı makinenin alıcısı olan Park Teknik El. Mad. Tur. San. Tic. A.Ş.'ye gönderildiği, bu taşımaya ilişkin taşıma irsaliyesinin dava dışı Tırsan Lojistik Hiz. Tic. A.Ş. tarafından düzenlendiği, taşıyan Tırsan Lojistik Hiz. Tic. A.Ş.'nın bu emtiayı yaptığı alt taşıma sözleşmeleri ile davalılara taşıttığı ve dava konusu hasarın da davalılar tarafından gerçekleştirilen taşıma sırasında gerçekleştiği, meydana gelen zararın alıcı Park Teknik El. Mad. Tur. San. Tic. A.Ş.'nın sigortacısı olan dava dışı Halk Sigorta A.Ş. tarafından karşılandığı, Halk Sigorta AŞ'nin de bu miktarı taşıyan Tırsan Lojistik Hiz. Tic. A.Ş.'nin sigortacısı olan davacıdan tahsil ettiği, davacı ile sigorta ettiren Tırsan Lojistik Hiz. Tic. A.Ş. arasında düzenlenen nakliyat abonman sigorta poliçesinde sigortacının Tırsan Nakliyata ve ... Taşımacılık firmalarına ait olmayan kiralık araçlarla ve alt taşıyıcılarla yapılan taşımalarda meydana gelen hasarlarda, kiralık araç sahibi ve/veya şoför ile sair kişilere ve alt taşıyıcılara rücu hakkının saklı olduğu hükmünü düzenlediği, davacı tarafından Park Teknik El. Mad. Tur. San. Tic. A.Ş.nin sigortacısı Halk Sigorta A.Ş. ye ödeme yapılması sonrasında alınan ibraname ve temlikname ile Halk Sigorta A.Ş. tarafından üçüncü kişilere karşı olan talep ve dava haklarının gösterilen tazminat miktarı kadar kısmının davacıya devir ve temlik edildiği, davalı alt taşıyıcıların işbu sigorta rücu ilişkisinde üçüncü kişi sayılamayacağı, mahkemenin 28.05.2015 tarihli ilamıyla davanın kısmen kabulüne, 47.885,70 TL'nin ödeme tarihi olan 18.07.2011 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilip, bu hükmün davacı vekilince temyiz edildiği, bu nedenle usuli kazanılmış hakkın gözetileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 47.885,70 TL'nin ödeme tarihi olan 18.07.2011 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya ödenmesine, fazla talebin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile davalılar ... ve ...vekilince temyiz edilmiştir.

IV. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, nakliyat sigorta poliçesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 875 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar ... ve Kahramanlar Turizm Oto Taş. Pet. R. ve Odun Kömür Paz. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. İlgili Hukuk

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 875 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar ... ve Kahramanlar Turizm Oto Taş. Pet. R. ve Odun Kömür Paz. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Mahkemece verilen ilk kararda davanın tümüyle kabulüne, 159.619,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir. Kararı, davacı vekili ile davalılar ... ve Kahramanlar Turizm Oto. Taş. Pet. R. ve Odun Kömür Paz. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili temyiz etmiştir. Bu durumda davalı Tasfiye Halinde Devrezoğlu Nak.Oto. San. Tic. Ltd. Şti. bakımından kurulan tam kabul hükmü kesinleşmiştir. Dairemizce verilen 2017/3901 E., 2019/2624 K. sayılı bozma ilamımızda davacı yararına kazanılan usuli müktesep haklar gözetilerek karar verilmesi gerektiğine vurgu yapılmasına rağmen anılan davalı bakımından da davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, hükmün bu gerekçe ile bozulması gerekmiştir.

V.SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar ... ve Kahramanlar Turizm Oto Taş. Pet. R. ve Odun Kömür Paz. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin tüm, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bend uyarınca Mahkeme kararının BOZULMASINA, dosyanın Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalılar Kahramanlar Ltd. Şti. ve ...'a yükletilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde davacıya iadesine, 19.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.