muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6516, Karar No: 2014/10935, Tarih: 30.09.2014

Mahkemece; çekişmeli taşınmazların K. ve Ç. Mevkili tapu kayıtlarının kapsamında kaldığı, çekişmeli taşınmazları kızı H.. Ç.. ile birlikte tasarruf eden muris Emine'nin paylarını torunları olan davalılara bağışladığı, muris Emine'nin bir kısım paylarının bağışı yönünden tapuda işlem yapıldığı halde bir kısım paylarının bağışı yönünden diğer çocuklarının işleme yanaşmamaları nedeniyle tapuda işlem yapılamadığı, çekişmeli taşınmazlarda davalılar Haldun ve İbrahim'in babaları Mikdat'tan da gelen paylarının bulunduğu ve çekişmeli taşınmazların bir bütün olarak kullanıldığı kabul edilerek karar verilmiş ise de; mahkemece yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar vermeye yeterli bulunmamaktadır. Taraflar arasında, çekişmeli taşınmazların dayanak tapu kayıtlarının kapsamında kaldığı hususunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bu husus, mahkemenin de kabulündedir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık; tutanakların ve komisyon tutanaklarının edinme sebepleri bölümünde açıklanan nedenler ve belirlenen payları oranında tespit edilen çekişmeli taşınmazlar üzerinde, miras payına dayanarak dava açan davacının payı bulunup bulunmadığı ile hangi oranda payı bulunduğu hususundadır. Mahkemece bu hususta alınan bilirkişi raporu denetime elverişli ve hükme yeterli bulunmamaktadır. Çekişmeli taşınmazlara uygulanan tapu kayıtları tesislerinden itibaren tüm tedavülleri ile dosya içine getirtilmemiş, taraflar arasındaki akdi ve ırsi ilişkiler değerlendirilerek tarafların çekişmeli taşınmazların üzerindeki payları denetime elverişli olarak belirlenmemiştir. Eksik araştırma ve inceleme ile karar verilemez. Doğru sonuca ulaşılabilmesi için; dayanak tapu kayıtları tesislerinden itibaren tüm tedavülleri ile dosya içine getirtildikten sonra; tapu işlerinden anlayan üç kişiden oluşacak bilirkişi kurulundan, yöntemince ve denetime uygun olarak düzenlenecek pay raporu alınmalıdır. Bu raporla, tarafların ortak murisleri Emine ve Ahmet ile davalıların murisi İbrahim oğlu Mikdat'ın çekişmeli taşınmazlar üzerindeki pay oranları denetime elverişli olarak belirlenmelidir. Yine; tutanak ve komisyon tutanaklarının edinme sebeplerinde bildirilen harici taksim, ifraz ve hisse bağışları gözetildiğinde ve diğer paydaşların payları bu nedenlerle dağıtıldığında, her bir taşınmazda tarafların ortak murisleri Emine ve Ahmet ile davalıların murisi İbrahim oğlu Mikdat'ın pay oranlarının neye ulaşacağının da belirlenmesine çalışılmalıdır. Bu şekilde yapılacak işlemlerle, tarafların ortak murislerinin pay oranları belirlendikten sonra, bu payların taraflar arasında iddia edilen işlemlerle kim veya kimlere hangi pay oranları ile intikal etmesi gerektiği üzerinde de durulmalıdır. Bu amaçla; taraflar arasında görülen diğer davalar ve bu davaların sonuçları ile kesinleşmelerine esas olan ilamlarda ulaşılan sonuçlar; aynı tapu kayıtları kapsamında kalan diğer taşınmazların kesinleşme durumları ile ortak murislerden intikalen taraflar adına yapılmış tespitler ve kesinleşme durumları da dikkate alınmalıdır

. Bu amaçla; taraflar arasında görülen diğer davalar ve bu davaların sonuçları ile kesinleşmelerine esas olan ilamlarda ulaşılan sonuçlar; aynı tapu kayıtları kapsamında kalan diğer taşınmazların kesinleşme durumları ile ortak murislerden intikalen taraflar adına yapılmış tespitler ve kesinleşme durumları da dikkate alınmalıdır. Bundan sonra, toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek ulaşılacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Davacı vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2907, Karar No: 2014/21536, Tarih: 04.11.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/2907 E.  ,  2014/21536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 04.11.2014 günü temyiz eden davalı ... vekili Av. ... ve Karşı taraf davacı ... vekili Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, duruşma için taktir olunan 1.100,00 TL. vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 119.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 04.11.2014 (Salı)

(Muhalif) (Muhalif)

KARŞI OY YAZISI

Aşağıdaki sebeplerle değerli çoğunluğun görüşüne katılamıyoruz.

1-Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusuru bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır.

Açıklanan ilkeler gözetildiğinde davacı kadın yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı, ölçülülük ilkesine uygun olmayıp fazla bulunmuştur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesinde yer alan hakkaniyet ilkesi gözetilerek daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

Farklı düşünüyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2014/26429, Karar No: 2015/8977, Tarih: 07.05.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/26429 E.  ,  2015/8977 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, ödeme emri iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312. maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 91 ila 94. maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usul hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hakim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel

Kurulunun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 2.6.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.4.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

Bu itibarla; somut olayda davadan feragat edildiği açıkça ve koşulsuz olarak bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17276, Karar No: 2016/10426, Tarih: 10.10.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/17276 E.  ,  2016/10426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

I-Sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanması sırasında aynı maddenin birinci, ikinci ve dördüncü fıkralarındaki bazı sözcüklerin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının anılan Kanun maddesinin 1. fıkrasındaki ''hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak'' hükmü gereğince infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'nın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın değer tespit tutanağına göre 50,00 TL değerindeki eşya çalması karşısında hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 10.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21895, Karar No: 2015/3714, Tarih: 09.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/21895 E.  ,  2015/3714 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine;

2-Davacı, davalı işyerinde büro elemanı olarak çalıştığını, davalı işyerinde yetkili olan Hizmet-İş Sendikasına üye olduğunu, davalı işyerinde yürürlükte bulunan TİS.in 3.maddesinin 3.bendinde büro elemanlarının sözleşme kapsamı dışında olduğunun belirtildiğini, ancak bu hükmün işyerinde genel olarak uygulanmadığını, davalı işyerinde fiilen büro işçisi olarak çalışmasına rağmen TİS'ten yararlanan çok sayıda işçi bulunduğunu, dolayısıyla davalı işverenin bu hükme dayanarak keyfi uygulamaya gittiğini ve eşit konumdaki işçilere farklı muamelelerde bulunduğunu, kendisi ile aynı durumda/statüde olan işçilerin TİS' ten yararlandığını ancak kendisinin bu haklardan hukuksuz olarak mahrum bırakıldığını, ayrıca bu tür düzenlemelerin Anayasa'ya, Sendikalar Kanununa ve evrensel hukuk normlarına da aykırı olduğunu, TİS'nin 3/3.bendindeki büro işçilerinin kapsam dışı sayılması hükmünün işyerinde genel olarak uygulanmaması, işverenin keyfi tutumu nedeniyle aynı konumdaki bazı büro işçilerinin TİS.'ten faydalandırılarak eşit durumdaki işçiler arasında ayrımcılık yapılması nedeniyle bu keyfi uygulamaların hukuk düzenince korunamayacağını, bu nedenlerle de kendisinin de diğer birçok büro işçisi gibi TİS.'ten yararlanmasının gerektiğini, zira 15/03/2011 tarihi itibariyle yürürlüğe giren TİS.'te kapsam dışı uygulamasının kaldırıldığını, açılan emsal davalarda da iddiaları doğrultusunda kabul kararları verildiğini iddia ederek, TİS gereği kendisine ödenmeyen bazı işçilik alacaklarının ve eşit işlem borcuna aykırılık nedeniyle eşit davranmama tazminatının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, dava süresinde açılmadığı için zamanaşımına uğradığını, davacının iddialarının gerçek dışı olduğunu, davacının masa başında memurlarla birlikte çalıştığını, yapılan uygulamaların kanun ve TİS.lere uygun olduğunu, eşitsizliğin bulunmadığını, 2011-2013 dönemi TİS.inde de memur-işçi ayrımının kaldırıldığını, talep edilen bedellerin de çok yüksek olduğunu, faiz taleplerinin de kabul edilemez olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı, dava süresinde açılmadığı için zamanaşımına uğradığını, davacının iddialarının gerçek dışı olduğunu, davacının masa başında memurlarla birlikte çalıştığını, yapılan uygulamaların kanun ve TİS.lere uygun olduğunu, eşitsizliğin bulunmadığını, 2011-2013 dönemi TİS.inde de memur-işçi ayrımının kaldırıldığını, talep edilen bedellerin de çok yüksek olduğunu, faiz taleplerinin de kabul edilemez olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, işverenin davacı ile aynı yerde çalışıp aynı işi yapan bir kısım personeli TİS hükümlerinden faydalandırdığı halde davacıyı faydalandırmamış, faydalandırmama nedenlerini de objektif ölçütler çerçevesinde ispatlayamamış, işverenin eşit davranma ilkesine de aykırı davrandığı anlaşılmıştır. Ayrıca işveren ile yetkili sendika arasında 2011 yılında imzalanan yeni TİS'de, büro işçilerinin kapsam dışı olduğuna ilişkin maddenin kaldırılarak tüm işçilerin TİS ile getirilen tüm haklardan yararlandırılmalarına başlandığı görülmekte olup bu uygulamanın dahi işverenin başlangıçta yaptığı yanlış uygulamadan döndüğü anlaşıldığından dava konusu yapılan sendikal haklardan davacının yararlandırılması gerektiği sonucuna varıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Takdiri indirim nedeniyle reddedilen miktarın, yargılama gideri ve avukatlık ücreti tespitinde dikkate alınıp alınmayacağı konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Borçlar hukuku kapsamında, mahkemenin alacaktan takdiri indirim yapma hakkı bulunan durumlarda, mahkemenin işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden; Dairemizce, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık verilmesinin adaletsizliğe yol açacağı gözetilerek yapılan takdiri indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği, bu kısmın yargılama giderinin belirlenmesinde göz önünde tutulmayacağı kabul edilmiştir.

Somut olayda, davacı dava dilekçesi ile 200,00 TL Ücret zammı ve fark alacakları, 50,00 TL ilave tediye, 50,00 TL sorumluluk zammı, 1.000,00 TL aile yardımı 50,00 TL ikramiye, 50,00 TL hizmet yılı primi, 1.000,00 TL çocuk yardımı, 500,00 TL hafta tatili ve akdi tatil alacağı ve 8.000,00 TL eşit davranmama tazminatı alacağı talep etmiştir. Bilirkişi raporundan sonra hizmet yılı prim farkı alacağı, sorumluluk zammı ve eşit davranmama tazminatı dışında kalan alacaklara yönelik talebini artırmıştır. Davacının reddedilen talebi sadece 50,00 TL sorumluluk zammı ile 50,00 TL hizmet yılı prim alacağı olmak üzere 100,00 TL’dir. Eşitsizlik tazminatının takdiri indirim nedeniyle reddedilen kısmının avukatlık ücreti ve yargılama gideri tespiti yönünden kabul ve ret oranı belirlenirken dikkate alınmaması gerekirken reddedilen bu bölüm de dikkate alınarak davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi ve yargılama giderlerinin belirlenmesi hatalı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün 10 ve 11 nolu bentlerinin silinerek yerine;

“Karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan AAÜT gereğince 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan tahsili ile davacıya, reddedilen miktar üzerinden 100,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

Davacı tarafından yapılan, 25,20 TL başvurma harcı, 186,15 TL peşin harç ve 102,10 TL ıslah harcı toplamı olan 313,45 TL’nin davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, davacı tarafından yapılan toplamda 533,00 TL yargılama giderinden, davanın kabul ve reddedilen miktarları da göz önünde bulundurulmak sureti ile 532,00 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, bakiye miktarın davacı üzerinde bırakılmasına,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, 09.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14823, Karar No: 2013/16813, Tarih: 31.10.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/14823 E.  ,  2013/16813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı itirazın iptali talebinin yetki yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemece, mahkemenin yetkisizliğine dair verilen kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 17/09/2012 tarih 2012/5509 E. 2012/12984 K. sayılı kararı ile “İtirazın iptali davalarında hem icra dairesinin yetkisine, hem de mahkemenin yetkisine itiraz edilmiş olması durumunda, İİK.nun 50. maddesi uyarınca mahkemece öncelikle icra dairesinin yetkisine yönelik itirazın incelenmesi gerekmektedir. Zira bu yön itirazın iptali davasının koşullarından biridir. Somut olayda icra dairesinin yetkisine de itiraz edilmiş olduğu halde mahkemece icra dairesine yönelik yetki itirazı incelenmeden mahkemenin yetkisi yönünden inceleme yapılarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda toplanan delillere göre davacı alacaklının Iğdır İcra Müdürlüğü'nün 2010/1609 Esas sayılı dosyası ile davalı borçlu aleyhine takip başlattığı, borçlunun süresinde borca ve icra dairesinin yetkisine itiraz ettiği, öncelikle icra dairesinin yetkisinin incelenmesi gerektiği, icra takibine konu alacağın fatura alacağı olduğu, dolayısıyla yetkili icra dairesinin borçlunun yerleşim yerindeki icra dairesi olduğu nazara alınarak itirazın iptali talebinin yetki yönünden reddine, icra müdürlüğü dosyasının süresinde başvuru yapılması halinde yetkili Elazığ Nöbetçi İcra Müdürlüğü'ne gönderilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava faturaya dayalı alacağın tahsili amacıyla başlatılan takibe itiraz üzerine açılan itirazın iptali davasıdır.