muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19173, Karar No: 2015/23136, Tarih: 24.12.2015

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu

müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin müteselsil sorumluların toplam kusuruna düşeninden işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, davalı işveren ... ... Tic. ve San. A.Ş ile üçüncü kişi

konumundaki davalı ...’in sorumluluklarının anılan maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak, öngörülen ilkeler çerçevesinde belirlenmesi gerekirken, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, özellikle değinilen 4. fıkra hükmü göz ardı edilerek karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, temyiz yoluna başvuran taraflar vekillerinin bu yönleri amaçlayan itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davalı .... ve San. A.Ş’ye geri verilmesine, 24.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11401, Karar No: 2013/17214, Tarih: 19.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/11401 E.  ,  2013/17214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın, UYAP kanalıyla mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 12.09.2010 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1023, Karar No: 2024/7527, Tarih: 19.11.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/1023 E.  ,  2024/7527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1307 E., 2021/2443 K.

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1 ve 286/2-g maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.03.2021 tarihli ve 2019/385 Esas, 2021/95 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında olası kastla öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 21/2, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 16 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 22.12.2021 tarihli ve 2021/1307 Esas, 2021/2443 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Kurum vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Mahkeme tarafından olay yerinde keşif yapıldığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişliği olduğu, dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği anlaşıldığından, Tebliğnamedeki eksik incelemeye ilişkin bozma görüşüne iştirak olunmamıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, sanığa yüklenen kasten öldürme suçundan mahkumiyetine yeterli, açık ve kesin delil bulunamadığı gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınarak sanık hakkında verilen beraat kararında herhangi bir isabetsizlik görülmediği anlaşıldığından, katılan Kurum vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 22.12.2021 tarihli ve 2021/1307 Esas, 2021/2443 Karar sayılı kararında katılan Kurum vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1 maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1 maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1 maddesi uyarınca Adana 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.11.2024 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Adana Cumhuriyet Başsavcılığı 2017/3843 Esas no'lu 23.02.2017 tarihinde düzenlemiş olduğu İddianamesiyle; Sanık ... hakkında maktul ...'yı kasten öldürme suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davasını açmıştır.

Adana 7. Ağır Ceza Mahkemesi 15.01.2019 tarihli ve 2017/88 Esas, 2019/19 Karar, sayılı kararı ile sanık ...'in TCK 81/1, 21/2 maddesiyle cezalandırılmasına karar vermiştir. Karar, katılan Kurum vekili ve sanık ... müdafileri tarafından istinaf edilmiştir.

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi 22.12.2021 tarihli ve 2021/1307 Esas, 2021/2443 Karar sayılı Kararı ile İstinaf Başvurusunu kabul ederek sanığın Beraatine karar vermiştir.

Katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı kararı temyiz etmiştir.

Dairemiz, kararın oy çokluğuyla onanmasına karar vermiştir.

Dairemizin onama yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.

Sanık ...'in suç tarihinde saat 12:00 sıralarında ... Mahallesi 1141 Sokaktaki metruk binada av tüfeğiyle havaya ateş ederek deneme atışı yaptığı, bu sırada müşteki ...'nın ...'e "engelli çocuklarım var, korkuyorlar" demesi üzerine tartışmanın başladığı, kavga sırasında tarafların birbirine yumrukla vurduğu ve olay yerinden ayrıldıkları, 15 dakika kadar sonra ..., ..., ... ve ...'nın tekrar olay yerine geldikleri ve dördünün ...'ya yumruklarla vurdukları, ...'nın BTM ile giderilebilir şekilde yaralandığı, bir süre sonra ... ve ...'ün olay yerine gelip ellerindeki av tüfekleriyle sokakta bulunan ...'ya doğru ateş ettikleri, bu sırada ...'nında av tüfeğiyle ateş eden bu kişilerden kurtulmak amacıyla çevresine doğru av tüfeğiyle ateş ettiği, ...'in kasten ateş etmesi sonucu sokakta bulunan ...'nın öldüğü olayda;

Müşteki ... 27.12.2016 tarihinde Emniyette alınan ifadesinde olayı bütün ayrıntısıyla anlattığı ve özetle; Olay günü sanıklar ... ve ...'in ellerinde tüfekle geldiklerini, kendisine tüfeği doğrultuklarını kendisinin kaçarak sokakta bulunan ...'in evinin avlusuna girdiğini arkasından çok sayıda ateş edildiğini, bu esnada sokak içerisinde nenesi ... ve eşi ...'nın olduğunu bunların ateş etmeleri sonucu eşinin yaralandığını, nenesininde öldüğünü belirtmiştir.

Müşteki ... 27.12.2016 tarihinde Emniyette alınan ifadesinde olayı bütün ayrıntısıyla anlattığı ve özetle; Olay günü sanıklar ... ve ...'in ellerinde tüfekle geldiklerini, kendisine tüfeği doğrultuklarını kendisinin kaçarak sokakta bulunan ...'in evinin avlusuna girdiğini arkasından çok sayıda ateş edildiğini, bu esnada sokak içerisinde nenesi ... ve eşi ...'nın olduğunu bunların ateş etmeleri sonucu eşinin yaralandığını, nenesininde öldüğünü belirtmiştir.

Sanık ... savunmasında özetle; suçlamayı kabul etmediğini 1-2 el havaya ateş ettiğini, ...'de silah olmadığını belirtmiştir.

... savunmasında; Nenesi ...'nın karşı tarafın ateş etmesi sonucu öldüğünü belirtmiştir.

Adli Tıp Kurumu, Adana Adli Tıp Grup Başkanlığı Adana Morg İhtisas Dairesi 09.02.2017 tarih ve 2016/7311/2480 sayılı raporunda; Kişinin vücudunda uygun pozisyonda tek atışla husulü mümkün av tüfeği şavrotin saçma tanesi giriş yaraları olduğu, haricen 2, 3, 4 ve 5 no ile tarif edilen av tüfeği şavrotin yaralarının her birinin ayrı ayrı müstakilen öldürücü nitelikte olduğu, haricen 1 no ile tarif edilen av tüfeği şavrotin saçma tanesi yarasının öldürücü nitelikte olmadığı, Kişinin vücuduna isabet eden av tüfeği şavrotin saçma tanelerinin cilt, cilt altı ve dağılım özellikleri birlikte değerlendirildiğinde; uzak atış mesafesi içerisinde olduğu belirtilmiştir.

Tanık ...: Beyanında maktul ...'yı ... tarafından vurulduğunu beyan etmiştir. Ancak müştekilerin ve sanıkların beyanlarıyla sabit olduğu üzere tanığı olay yerinde göstermediklerini belirtmişlerdir.

Ayrıca tanık beyanının maktul ... ile sanık ... arasında en fazla 6-7 metre mesafe olduğunu belirtmiştir. Ancak maktulün uzak atış mesafesi içerisinde öldüğü Adli Tıp raporuyla sabittir.

Tanık ... beyanında, ...'in kuzeni ... isimli kişinin talebi üzerine tanıklık yaptığını belirtmiştir. Olayın oluş şekline uygun düşmeyen beyanlarına kesinlikle itibar edilmemesi gerektiği kanaatindeyiz.

Olay yerinde toplam 24 adet kartuş bulunduğu bu kartışlardan 15 adet kartuşun sanık ...'de ele geçen silahtan atıldığı sabittir.

Maktul ...'nın kim tarafından vurulduğu ihtilaf konusudur.

Müştekilerin olaydan hemen sonra alınan ifadeleri, diğer sanıkların savunmaları, bir kısım tanık beyanları, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; Maktulün, sanık ...'in av tüfeği ile yaptığı atışlar sonucunda öldüğü kanaatine varılmıştır. Şöyle ki; sanık ... olay günü kendisinde silah olduğunu arkadaşı olan ...'de silah bulunmadığını belirtmiştir. ...'nın hemen yakınında maktulün vurulduğu, ancak maktulün uzak atış sonucu öldüğü Adli Tıp raporuyla sabittir.

Sanığın TCK'nın 81/1, 21/2. maddeleri uyarınca cezalandırılması gerektiği görüşündeyiz.

Bu nedenle sayın çoğunluğun onama yönündeki görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2010/8059, Karar No: 2011/9446, Tarih: 22.09.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/8059 E.  ,  2011/9446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 11/03/2008 gününde verilen dilekçe ile esnaf siciline kayıt ve tescil istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24/07/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, 5362 sayılı yasa gereğince, davalının resen esnaf siciline kayıt ve tescil istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istem kabul edilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı vekili, 5362 sayılı Kanun'un 3. maddesi gereğince esnaf vasıflarına haiz olan davalının kaydını davacı kuruma yaptırmadığını iddia ederek davalının davacı kuruma resen tescilini ve para cezası ile cezalandırılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili yazılı cevabında, yasanın amir hükmüne göre bir kişinin esnaf ve sanatkar olmasının kabulu için koordinasyon kurulunca belirlenen meslek kollarından birinde faaliyet göstermesi gerektiğini, müvekkilinin esnaf ve sanatkar kapsamında bulunmadığını, dolayısı ile yasanın kendisi hakkında uygulanmasının mümkün olmadığını, dava konusu talebin yasaya aykırı olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Yerel mahkemece, davalının esnaf vasıflarına haiz olup kaydını yaptırmadığı gerekçesi ile davanın kabulune karar verilmiştir.

Davalı genelev işletmeciliği yapmaktadır. 5362 sayılı yasanın 3 maddesinde Esnaf ve sanatkar, ister gezici ister sabit bir mekanda bulunsun, Esnaf ve Sanatkar ile Tacir ve Sanayiciyi Belirleme Koordinasyon Kurulunca belirlenen esnaf ve sanatkar meslek kollarına dahil olup, ekonomik faaliyetini sermayesi ile birlikte bedeni çalışmasına dayandıran ve kazancı tacir veya sanayici niteliğini kazandırmayacak miktarda olan, basit usulde vergilendirilenler ve işletme hesabı esasına göre deftere tabi olanlar ile vergiden muaf bulunan meslek ve sanat sahibi kimseler olarak tanımlanmıştır. Koordinasyon Kurulunun belirlediği meslek kolları 13/06/2007 tarih 26551 sayılı resmi gazetede yayınlanmıştır. Bunlar arasında genelev işletmeciliği yoktur, genişletmeye müsait açıklık bırakılmamıştır. Genelevler, Genel Kadınlar ve Genelevlerin Tabi Olacakları Hükümler ve Fuhuş Yüzünden Bulaşan Zührevi Hastalıklarla Mücadele Tüzüğü ile özel düzenleme altına alınmıştır. Bu yönler gözetilerek mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/09/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14180, Karar No: 2014/2908, Tarih: 18.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/14180 E.  ,  2014/2908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur.Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder.Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır.Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; mağdur ile aynı binada oturan sanığın alkol alıp bina sakinlerini rahatsız ettiği, bu nedenle uyarılması üzerine sinirlenerek mağdur’un kapısına elindeki balta ile vurarak zarar verdiği, ayrıca mağdur'u basit tıbbi müdahale ile iyileşebilecek derecede yaraladığı anlaşılmakla, atılı suçların sübut bulduğuna yönelik kabul ve uygulamada bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 18.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13651, Karar No: 2016/5354, Tarih: 13.04.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/13651 E.  ,  2016/5354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun yaşı büyük suç arkadaşı Sezer Balık’ın müştekinin iş yerinden çalınan eşyalardan olan televizyonu, sakladığı yeri göstermek suretiyle iade ettiği, ancak somut olayda suça sürüklenen çocuğun müştekinin zararlarını giderme yönünde herhangi bir girişimde bulunmayıp etkin pişmanlık iradesi ile hareket etmediğinin anlaşılması karşısında; tebliğnamede hırsızlık ve mala zarar verme suçları bakımından; TCK'nın 168. maddesinin uygulanması gerektiği düşüncesi ile bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye kısmen uygun olarak ONANMASINA, 13.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4699, Karar No: 2008/5748, Tarih: 26.09.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/4699 E.  ,  2008/5748 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava BK.nun 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanmıştır. Mahkemece davanın Tüketici Mahkemesinde görülmesi gerektiği görüşüyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Karar davalı tarafından temyiz olunmuştur.

4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde, tüketici “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlayama göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Başka bir deyişle, yasada dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri kapsama alınmıştır. Aksinin düşünülmesi halinde üst düzey teknolojiyle gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi yasa kapsamında kaldığının ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıkların da –yasanın amacına rağmen- Tüketici Mahkemelerinde bakılması gerekeceğinin kabulü icap eder. Bundan dolayı somut olayda olduğu gibi istisna(eser) sözleşmesinden doğan ilişkilerde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim aynı husus Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 26.2.2003 gün ve 2003/15-127 E., 2003/102 K. sayılı kararında da açıklanmış bulunmaktadır.

Açıklanan bütün bu nedenlerle davanın esasının incelenerek sonucuna uygun bir karar verilmesi yerine, özel hükümler uyarınca Tüketici Mahkemesinde bakılması gerektiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmesi doğru olmamış, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 26.09.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.