muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/26193, Karar No: 2016/2937, Tarih: 04.04.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/26193 E.  ,  2016/2937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

Nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarından sanık ......'ın mahkumiyetine ilişkin hükümler sanık müdafii tarafından, nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ......'nın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

14/11/2016 tarihinde ..... Şubesi'ne başvuran sanık .....'ın, gerçekte 1.750 TL maaş almadığı halde, bu şekilde sahte bir bordro tanzim ederek ilgili bankadan 7.000 TL kredi çekip ödemediği,

25/12/2016 tarihinde .......Şubesi'ne başvuran temyiz dışı sanık ......'ın, gerçekte 2.050 TL maaş almadığı halde, sanık ......'ın bu kişiye bu şekilde sahte bir bordro tanzim ederek ilgili bankadan 8.000 TL kredi çektirtip ödemediği,

31/01/2007 tarihinde .....Şubesi'ne başvuran sanık ......'nın, gerçekte 1.150 TL maaş almadığı halde, sanık .....'ın bu kişiye bu şekilde sahte bir bordro tanzim ederek ilgili bankadan 7.500 TL kredi çektirtip ödemediği,

Böylece sanık .....'ın sahte belge ile üç defa kredi çekip ödememek suretiyle üç kere nitelikli dolandırıcılık ve üç kere özel belgede sahtecilik suçlarını, sanık .....'nın da aynı sahte belge ile kredi çekip ödememek suretiyle bir kez nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda,

1-Sanık ..... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Sanık, katılan ve tanık beyanları ile dosya kapsamına göre, suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Sanık ....'nın, ...... Mahkemesinde yargılandığı halde, savunmasının alınabilmesi için çıkarılan yakalama emri üzerine sorgusu, alt dereceli ..... Mahkemesi tarafından yapılmış ise de, sanığın yapılan sorguya bir itirazda bulunmayarak savunmaları yaptığı, yeniden savunmasının alınmasının sonuca bir etkisinin bulunmayacağı anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçesine dayanan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2-Sanık ...... hakkında verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

TCK'nın 158/1-j maddesinde düzenlenen nitelikli dolandırıcılık suçunun mağdurunun banka olduğu, sanığın, 14/11/2006, 25/12/2006, 31/01/2007 tarihlerinde, katılan bankanın aynı şubesine karşı ve aynı suç işleme kararıyla hareket ederek Kanun'un aynı hükmünü değişik zamanlarda birden fazla kez ihlal ettiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında, her iki suç açısından da, 5237 sayılı TCK'nın 43/1 maddesi kapsamında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, her bir kredi ile ilgili olarak ayrı hüküm kurulmak suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, hükmün BOZULMASINA, 04/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/634, Karar No: 2018/5997, Tarih: 25.06.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/634 E.  ,  2018/5997 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde asıl ve birleşen dava yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ile davalılardan ... ve ... Emlak Yatırım A.Ş. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı Kurum vekilinin tüm, davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Asıl dava ile 13.08.2009 tarihli iş kazası sonucu vefat eden kazalının hak sahiplerine bağlanan gelir ile cenaze yardımı, birleşen dava tedavi giderlerinin rücuan tahsili istemine ilişkin olup her iki davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanun'un 21. maddesidir.

5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere 1. fıkrada işverenin, 4. fıkrada üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bunlara dayanılarak açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir.

Söz konusu Kanunun 141 – 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı ... Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Mahkemece, davalı ... Emlak Yatırım A.Ş. % 35, ... Granit ve ... Malz. San. Tic. A.Ş. %30, ... %5, sigortalı % 30 kusurlu bulunmuş olup kusur oranları yerinde olmakla birlikte yukarıda belirtilen nedenlerle, yargılama ve inceleme konusu olayda, Mahkemece, bu kusur oranları nazara alınarak davalı asıl işveren ... Emlak Yatırım A.Ş. ile alt işveren ... ve ... Malz. San. Tic. A.Ş.'nin 5510 sayılı Yasanın 21/1 maddesine göre bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirin % 67,5 oranından sorumlu olduğu, 3. kişi konumundaki davalı ...’ın yine 5510 sayılı Yasanın 21/4. maddesine göre ilk peşin sermaye değerli gelirin yarısının davalıların toplam kusur oranı olan %70 oranından sorumlu olduğu gözetilmeli ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Mahkemece davacı tarafından talep edilen tedavi giderlerine ilişkin istem kabul edilmişse de dosyada mevcut tedavi giderlerine ilişkin belgelerden 44,15 TL'sinin mükerrer olduğu, hükmolunan tedavi giderlerine ilişkin meblağların hatalı belirlendiği anlaşılmakla; Mahkemece davacı kurum tarafından yapılan tedavi giderleri miktarının net olarak belirlenmesi ile sonuca göre hüküm kurulması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli kabul edilmeli ve bozma sonrası yürütülecek yargılamada, hükmü temyiz etmeyen davalı ... ve ... Malz. San. Tic. A.Ş. yönünden davacı Kurum lehine oluşan usuli kazanılmış hak durumu gözetilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... ve ... Emlak Yatırım A.Ş.'ye iadesine, 25/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16299, Karar No: 2014/3230, Tarih: 20.03.2014

**5. Ceza Dairesi         2012/16299 E.  ,  2014/3230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde "temyiz talebinin, hükmün tefhiminden bir hafta içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe verilmesi veya zabıt katibine yapılacak beyanla olacağı..."nın hüküm altına alındığı, ilgili maddede yer alan "tefhim" ibaresinin "anlatma, bildirme" (Türk Dil Kurumu Büyük Türkçe Sözlük) anlamına geldiği, kararda kanun yolu bildiriminde "bu günden itibaren yedi gün içinde..." ibaresine yer verildiği, yasa maddesinde geçen tefhim ibaresinin birebir karşılığının kullanılmamasının karışıklık olarak değerlendirilemeyeceği; bu nedenle 08/07/2011 tarihli ek kararın hukuki dayanaktan yoksun olup hükmü temyize yetki vermeyeceği, sanığın yüzüne karşı 07/02/2007 günü tefhim olunan hükmü yasal süre geçtikten sonra ve ek karar uyarınca yapılan tebliğ üzerine 19/07/2011 tarihli dilekçe ile temyiz ettiği anlaşıldığından, temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 20/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4398, Karar No: 2014/20372, Tarih: 24.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/4398 E.  ,  2014/20372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ..... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/06/2013 tarih ve 2012/195-2013/224 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ve davalı arasında 2009 yılında meydana gelen ticari ilişki ile müvekkili tarafından davalıya muhtelif tarihli çekler ile ödeme yapıldığını, bu çekler zımmında verilen 28.000 USD bedelli son çekten ötürü davalı ile müvekkili arasındaki cari hesapta davalı lehine, müvekkili aleyhine 10.240,30 USD'lik fazla ödeme bulunduğunu, bu miktarın iadesi ileri sürerek, bu tutarın dava tarihinden itibaren işleyecek temerrüd faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının talebi üzerine müvekkili tarafından verilen taşıma hizmetinin karşılığı olan navlun bedelinin ödenmemesi üzerine başlatılan takibe davalı tarafça itiraz edildiğini, sonrasında davalı taraf ile yapılan görüşmeler neticesinde dosya borcunun üç adet çek ile müvekkiline ödendiğini, kabul anlamına gelmemek kaydıyla taraflar arasındaki cari hesapta davacının 1.176,79 USD alacaklı olduğunu, bu bedelin kendisine ödeneceğinin davacıya bildirildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının icra takibine istinaden dava tarihinden önce ödemeler yapması ile borcu kabul ettiği, taraflar arasında davalının vekalet ücreti, takip dosyası masrafları ve faizden vazgeçtiğine ilişkin herhangi bir kaydın bulunmadığı, davacının yapmış olduğu ödemelerden sonra kalan ödenmemiş borcun 1.176,79 USD olduğu ve bu tutarın davalının da kabulünde bulunduğu gerekçesi ile 1.176,79 USD’nin 3095 sayılı Yasa'nın 4/a maddesi gereğince devlet bankalarınca ABD doları cinsi üzerinden açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı uygulanarak fiili ödeme günündeki döviz satış kuru üzerinden TL karşılığının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 24/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1340, Karar No: 2010/1604, Tarih: 11.02.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/1340 E.  ,  2010/1604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen muhtıranın iptali davası sırasında davalı taraf vekili 04/09/2009 günlü dilekçesiyle reddi hakim yoluna başvurmuştur.

Bu konuda verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkeme hükmü, davalı tarafa önce; 06.11.2009, sonra; 02.12.2009 gününde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi ise, H.Y.U.Y.’nın 36/A-II maddesinde öngörülen 7 günlük yasal süre geçirildikten sonra davalı vekili tarafından 10.12.2009 tarihinde verilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 gün ve 3/4 Sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtayca da bu yolda karar verilebileceğinden, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden REDDİNE, istek halinde peşin harcın temyiz edenlere geri verilmesine 11.02.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18099, Karar No: 2016/10024, Tarih: 20.10.2016

**7. Ceza Dairesi         2015/18099 E.  ,  2016/10024 K.**

**"İçtihat Metni"**

5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu’nun 3/8, 3/11 ve 4/2. maddelerine aykırı davranmaktan dolayı kabahatli ... hakkında 5.304.690,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair ... Cumhuriyet Başsavcılığının 09/02/2012 tarihli ve 2012/250 kabahat, 2012/270 sayılı idari yaptırım kararına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin ... 6. Sulh Ceza Mahkemesinin 09/11/2012 tarihli ve 2012/245 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair ... Asliye Ceza Mahkemesinin 15/03/2013 tarihli ve 2013/55 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 17.06.2015 gün ve 39962 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.07.2015 gün ve KYB. 2015-227618 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 15/3. fıkrası “Bir fiil hem kabahat hem de suç olarak tanımlanmış ise, sadece suçtan dolayı yaptırım uygulanabilir. Ancak, suçtan dolayı yaptırım uygulanamayan hallerde kabahat dolayısıyla yaptırım uygulanır.” hükmü gereğince bir eylemin hem kabahat, hem de suç olduğu hallerde sadece suçtan cezalandırılması gerektiği, kabahat nedeniyle yaptırım uygulanamayacağı, somut olayda, kabahatlinin aynı eylem nedeniyle resmi belgede sahtecilik ve kaçakçılık suçlarından yargılandığı ... Ağır Ceza Mahkemesinin 21/05/2013 tarihli ve 2012/132 esas, 2013/131 sayılı kararı ile 1 yıl 8 ay hapis, 1 yıl 3 ay hapis ve 100,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın temyiz aşamasında olduğu dosya kapsamından anlaşılmış olmakla, kabahatli hakkında ayrıca idari yaptırım kararına hükmedilmesi hatalı olup, itirazın bu yönden kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;