muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/295, Karar No: 2013/295, Tarih: 11.06.2013

Olayın başlangıcında maktul ile park yeri meselesinden tartışma yaşayan tanık N. B. özetle; "gece saat 02.00 civarında kampın içinde dolaşırken yayalar için ayrılmış olan yoldan geçmekte olan 07 plakalı modelini tam olarak hatırlamıyorum ama ismini yeni öğrendiğim D.isimli şahsın kullandığı araç bu yoldan geçiyordu. Ş.A. bu sırada benim yanımdaydı. Bana bu aracı göstererek araçtakini uyar yaya yolundan geçiyor dedi. Ben de aracın şoförünü uyardım. Şahıs alkollü olsa gerekti çünkü araçtan hemen indi ve bana sen benim kim olduğumu biliyor musun şeklinde bağırmaya başladı. Bu esnada Y.T.geldi. Y. T. işletme müdürüdür. Ben olay büyümesin diye şahsa tamam hayırlı akşamlar geçebilirsin dedim. Araç çıkış kapısına doğru yöneldi. O sıra Y.T.çıkış kapısındaki güvenlik görevlisi S.G.i telefonla aradığını ve bu aracın dışarı çıkamayacağı talimatını verdiğini söyledi. Dışarı çıkamayan araç bir hışımla tekrar yanımıza geldi. Bizim bulunduğumuz yerle B.A. D. A.'in bulunduğu beach clup arasında yaklaşık 20 metre mesafe vardı. Bu siyah arabadaki şahısların tırları da bizim bulunduğumuz yere 5 metre mesafede idi. Tırın şoförü araçtaydı. Burhan bey tırın şoförüne benim işçime kimse bağıramaz dedi. B..bey tır şoförüne bağırdığı sırada toplam 7-8 kişiydik ve tırın yanındaydık. Ş., D., B., Y., ben ve beach clupta çalışan çocuklarda vardı. Burhan bey tırın şoförüne kapıyı aç dedi. Tır şoförü açmadı. Hatta B. kapıya yumrukla vurdu. Ancak kapı açılmadı. Bu sırada tır şoförünün telefonla konuşup konuşmadığını görmedim. Ancak B..bey tır şoförüne epey bir bağırdı. Bu sırada çıkış kapısına giden siyah araç da geri dönmüştü. Genç çocuk dışarıya çıktı. O da bağırıyordu. Biz gayri ihtiyari adama doğru yürüdük. Bu sırada B.la D.tartışıyordu. Araçta bulunan şahıs da arabadan indi. Daha sonra genç çocuk belinden silahını çıkarttı. Tabancasıyla yere doğru ateş etti. Ancak çok sayıda ateş etti. Fakat hiçbir şekilde kalabalığa doğru silahı doğrultmadı. Kalabalık dağılsın diye yahut da korkudan yere doğru ateş etti. Kimseyi yaralamayı düşündüğünü zannetmiyorum. Bu sırada yere doğru ateş ederken yerden seken kurşunlar beni yaraladı. Ben yere düştüm. Bunun üzerine B.bey tabancayı çocuğa doğru doğrulttu. Çocuğun yanındaki sakallı şahıs B.beyin üzerine atladı ve silahı B.'dan almak istedi. Ancak o sırada tabanca ateş aldı ve sakallı çocuk yaralandı. Hem B.hem de sakallı yere düştüler. Bu esnada B. da tabancayı D.a doğrultmuştu ve ateşledi. Ben bu olaylar üzerine sürünerek olay yerinden uzaklaştım. Ancak bacağım yaralandığı için gizlenerek boş odalardan birine girdim. D.yaralandıktan sonra B. beyin nereye gittiğini ya da silahı kime verdiğini görmedim. Çünkü ben D.'a ateş edildikten sonra olay yerinden kaçtım. Bu olay sırasında sadece B. da ve D.da silah vardı. Burhan’ın yanında D., Ş. Y. vardı. Ayrıca beach clupta çalışan çocuklarda vardı",

Tanık M. K. özetle; "D.beyle birlikte aracımızın park yerini güvenliğe gösterdim aracın park yerinde her hangi bir sorun olmayacağını söylediler. Daha sonra biz festival yerine geçtik güvenlik görevlilerden bir tanesi D.beyin yanına gitmiş ve aracın park yerinin uygun olmadığını söylemiş. D.bey beni aradı ve aracı uygun bir yere almamı söyledi, ben tekrar güvenliğin gösterdiği yere aracımı çektim. Aracı çekerken güvenlik sizin yüzünüzden bir sürü hakaret yedim yedi. Ben de bizim bir sucumuz yok, siz gösterdiniz bizde park ettik dedim. Saat 02.30 sıralarında D. bey beni arayarak L.beyle aracı getirmemi söyledi. Bu esnada aracı L.bey aldı. Güvenliğin Demokan beyle tartıştığını gördüm, güvenlik D. beye bağırıyordu. Ben yanlarına gittim güvenlikteki elemana aynı şekilde sizin gösterdiğiniz yere arabayı bıraktım dedim. O da bize tekrar aynı şeyleri söyledi. Daha sonra yanımıza otel bünyesinde çalışan 2 şahıs daha geldi. Onlarda aynı şekilde sizin bir özelliğiniz yok buraya neden park ettiniz dedi. Olay büyüdü, o esnada ben D. bey ile L.beyi arabalarına bindirdim onlar uzaklaştı, çalışanlardan birisi kapı güvenliğini aradı ve gelen aracı dışarı salmamasını söyledi. Ben de cep telefonumdan D.beyi arayarak sizi kapıdan dışarı çıkarmayacaklarmış diye söyledim. O da bana sana bir şey söylerlerse beni ara dedi. Ben de tırın yanına geldim. Kapıyı açtım araca binerken 7-8 kişinin hızla benim bulunduğum araca koşarak geldiklerini gördüm, bana kötü bir şey yapacaklarını anladım ve kapıyı kilitledim. Bu esnada B. isimli şahıs ve beraberindeki şahıslar geldi bana kapıyı açmamı söylediler, ben de açamam dedim, bizim suçumuz ne diye bağırdım. Bu esnada taşla araca saldırdılar, oradaki bulunan bir şahsın B.isimli şahsa sıkayım mı silahı abi dedi ve B.A.eline silahı aldı ve tekrar ateş etmekten vazgeçti, bu karışıklıkta ben hemen D.beyi aradım durumu bildirdim, kendisi geliyorum dedi. Olay şiddetlenerek devam ediyordu. Aç camı kapıyı aç diye bağırıyorlardı. O arada aracın aynasından bir ışığın geldiğini gördüm. Şahıslar ve B.o araca yöneldiler, yaklaşık 1 dk sonra silah patlama sesleri duydum. Araçdan hemen indim ve tırın arka kısmına geldiğimde B. ve diğer şahısların kaçın kaçın diyerek otele doğru gittiklerini gördüm ve D.beyin yanına yöneldim yanına geldiğimde yerde yatıyordu vurulduğunu anladım. Konser alanındaki diğer kişilerin geldiğini gördüm ve ilk yardımda bulundular, ben de yardım ettim. Daha sonra L.beyin de vurulduğunu gördüm. Durumu ağır değildi. D. beye yardım ettik, çok kan kaybettiği için başka bir araçla hastaneye götürüyorduk, yolda ambulans geldi ve hastayı ambulansa bindirdik ben de hastaneye ambulansla geldim",

Şeklinde beyanda bulunmuşlar,

Şeklinde beyanda bulunmuşlar,

Tanık S.G.özetle; sanığın sahibi olduğu kampta güvenlik görevlisi olduğunu, gece saat 02.30 sıralarında Y.T.'nin kendisini arayıp yukarıda tartışma çıktığını, gelen araca bakmasını söylediğini, bacak bacak üstüne atmış bir şekilde pencerenin yanında otururken aracın yanına geldiğini, aracı kullanan şahsın kendisine "bana bak lan sen benim kim olduğumu biliyor musun? Ayağını indir bakalım" dediğini, sonrasında küfür edip arabadan inerek yanına geldiğini, belindeki silahı doğrulttuğunu, kafasına üç kez yumrukla vurduktan sonra yanında bulunan diğer kişinin araya girip engellediğini, daha sonra aracın kamptan çıkarak uzaklaştığını, kampın sahibi olan sanık B.'ı arayarak olayı kendisine bildirdiğini, kısa süre sonra kamptan ayrılan aracın tekrar geldiğini, olay nasıl olduğunu görmediğini dile getirmiş,

Sanığın yeğenleri olan tanıklar H.A.ve D.D.A. ile sanığın işyerinde çalışan tanık A. Y.; önce maktulün ateş ettiğini, sanığın orada bulunanları ve kendisini korumak için ateş etmek zorunda kaldığını belirtmişler,

Sanık ise tüm aşamalarda suçsuz olduğunu, önce maktulün ateş ederek işyerinde çalışan N.ve D.un ve kendisinin yaralanmasına neden olduğunu, kendisini ve yanında bulunanları korumak amacıyla maktule doğru ateş ettiğini, kesinlikle maktulü öldürme niyetinin olmadığını, kendini ve yanındakileri korumak amacıyla ateş ettiğini savunmuştur.

Meşru savunma 5237 sayılı TCK’nun 25/1. maddesinde; "Gerek kendisine ve gerek başkasına ait bir hakka yönelmiş, gerçekleşen, gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı o anda hal ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde defetmek zorunluluğu ile işlenen fiillerden dolayı faile ceza verilmez" şeklinde düzenlenmiştir. 765 sayılı TCK sadece "nefs ve ırz"ı savunmaya değecek nitelikte değerler olarak kabul ederken, 5237 sayılı TCK kişinin kendisinin veya başkasının kanuni savunma ile korunabilecek her türlü hakkını bu kapsama dahil etmiştir.

Gerek öğretide, gerekse yerleşmiş yargısal kararlarda vurgulandığı üzere; 765 sayılı TCK’nun 49/2. ve 5237 sayılı TCKnun 25/1. maddelerinde düzenlenen ve hukuka uygunluk nedenlerinden birini oluşturan meşru savunma, hukuka aykırılığı ortadan kaldırmakta ve bu nedenle de eylemi suç olmaktan çıkarmaktadır.

Meşru savunmanın oluştuğunun kabul edilebilmesi için saldırıya ve savunmaya ilişkin şartların birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

1- Saldırıya ilişkin şartlar:

a) Bir saldırı bulunmalıdır. Saldırının var olmasını geniş olarak anlamak, başlayacağı muhakkak olan ve başladığı takdirde savunmayı olanaksız kılacak veya güç hale getirecek bir saldırıyı başlamış, keza bitmiş olmasına rağmen tekrarından korkulan bir saldırıyı da henüz sona ermemiş saymak zorunludur.

b) Bu saldırı haksız olmalıdır.

c) Saldırı meşru savunma ile korunabilecek bir hakka yönelik olmalıdır. Bu hakkın, kişinin kendisine veya bir başkasına ait olması arasında fark yoktur.

d) Saldırı ile savunma eşzamanlı bulunmalıdır.

5237 sayılı TCK’nun 27. maddesinin 2. fıkrasında, hukuka uygunluk nedenlerinden sadece meşru savunma için sınırın aşılmasına ilişkin özel bir düzenleme öngörülmüştür. Buna göre bu hükmün uygulanabilmesi için;

1- Meşru savunma ile korunabilecek bir hakkın bulunması,

2- Saldırıya ilişkin şartların var olması,

3- Savunmaya ilişkin şartlardan "ölçülülük ya da orantılılık" şartının, savunma lehine ihlal edilmesi suretiyle sınırın aşılması,

4- Sınırın aşılmasının mazur görülebilecek bir heyecan, korku veya telaştan ileri gelmesi gerekmektedir.

Tüm bu şartların birlikte gerçekleşmesi halinde, meşru savunmada sınırı aşan faile CMK’nun 223/3-c maddesi uyarınca ceza verilmeyecektir. Bu durumda, kişinin, maruz kaldığı saldırı karşısında içine düştüğü heyecan, korku veya telaş dolayısıyla davranışlarını yönlendirme yeteneğinin ortadan kalkması söz konusu olacağından, meşru savunmada sınırın aşılmasından dolayı kusurlu sayılmayacağı kabul edilir. Dolayısıyla, belirleyici olan maruz kalınan saldırının kişiyi içine düşürdüğü psikolojik durumdur. Zira kişi sırf maruz kaldığı saldırının etkisiyle, "heyecan, korku veya telaşa" kapılarak meşru savunmanın sınırlarını aştığında bu maddeden yararlanabilecek, buna karşılık saldırının etkisinin yanında, saldırıdan kaynaklanmış olsa bile, öfke gibi nedenlerle sınır aşıldığında ise aynı korumadan faydalanılması söz konusu olmayacaktır. Başka bir deyişle, failin amacı, saldırının defedilmesinden çok kin duygusunu tatmine yönelik ise meşru savunmada sınırın aşılması değil, ancak haksız tahrik söz konusu olabilecektir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın sahibi bulunduğu kampta, babasının sponsor olduğu festivale katılan maktulün, kamptan ayrılırken aracının park edildiği yer nedeniyle işyeri çalışanları N. ve S. ile tartışma yaşadığı, hatta güvenlik görevlisi olan S.'ı tehdit edip, darp ettiği, maktulün arkadaşı katılan L.'in araya girmesi sonrasında olay sona erip, maktulün kamptan ayrıldığı göz önüne alındığında bu olay nedeniyle sanık hakkında meşru savunma şartlarının oluştuğundan söz edilemeyecektir. Zira haksız olduğu düşünülen saldırı sona erdiğinden, savunmanın saldırı ile eş zamanlı olması şartı gerçekleşmemiştir.

Kamptan ayrıldıktan kısa süre sonra, babasına ait tıra ve tırın şoförüne saldırıldığı bilgisi üzerine tekrar kampa gelen maktulün, olay sırasında sanık ve yanındakilere doğru ateş etmesi, hatta yerden seken kurşunlar nedeniyle sanık ile tanıklar N.ve D.D.'ın yaralanmış olması nedeniyle, sanığın kendisini ve yanındakileri korumak amacıyla maktule ateş ettiği, dolayısıyla meşru savunma şartlarının gerçekleştiği düşünülebilir ise de, maktulün meşru savunmayı gerektirecek şekilde haksız bir saldırıda bulunmadığı, aksine sanık ve adamlarının kendisine doğru yöneldiğini görünce, kendisine ve arkadaşı L.'e zarar vereceklerini düşünerek, kendisini ve arkadaşını korumak ve sanık ile yanındaki kalabalık grubu uzak tutmak amacıyla üzerinde taşıdığı ruhsatlı silahını çıkarıp yere doğru ateş ettiği, bu durumun sanığın işyerinde çalışan ve önceki olayda maktül ile tartışma yaşayan tanık N. tarafından, "...Fakat hiçbir şekilde kalabalığa doğru silahı doğrultmadı. Kalabalık dağılsın diye yahut ta korkudan yere doğru ateş etti. Kimseyi yaralamayı düşündüğünü zannetmiyorum. Bu sırada yere doğru ateş ederken yerden seken kurşunlar beni yaraladı" şeklindeki anlatımla da doğrulandığı anlaşılmakla; sanık ve yanındaki grubun kendisine ve arkadaşına zarar vereceği düşüncesiyle, kendisi ve arkadaşını korumak amacıyla üzerlerine doğru gelen ve içlerinden sanığın da bulunduğu grubu doğrudan hedef olarak ateş etmesi imkan dahilinde iken yere doğru ateş eden maktülü, savunmayı gerektirecek bir saldırı olmaksızın kasten öldüren sanık hakkında meşru savunma şartları oluşmadığı gibi, meşru savunma kapsamında değerlendirilebilecek bir savunmanın varlığından söz edilemeyeceğinden, TCK'nun 27/2. maddesi kapsamında meşru savunmada sınırın aşılması hali de söz konusu edilemez.

Kendisine ve yanında bulunanlara yönelmiş bir saldırı olmaksızın eylemini gerçekleştiren sanığın, işyeri çalışanları N.ve S.ile tartışan ve akabinde S.'ı tehdit edip, darp eden maktüle karşı önceki olay nedeniyle duyduğu öfke ve kızgınlık ile haksız tahrik altında eylemi gerçekleştirdiğinin kabulü gerekmektedir.

Bu nedenle, sanığın haksız tahrik altında kasten öldürme suçundan cezalandırılmasına ilişkin yerel mahkeme hükmü usul ve kanuna uygun olup, bu hükmü onayan Özel Daire kararında da bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.06.2013 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10982, Karar No: 2013/16626, Tarih: 12.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/10982 E.  ,  2013/16626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 203/1, 43, 62. maddeleri gereğince 4500 TL adli para cezası

1-Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü süreçte, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin

yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin

yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında, özelleştirme uygulamaları neticesi elektrik dağıtım ve satışının katılan ... Elektrik Dağıtım A.Ş.ne hangi tarihte devredildiği araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

a) 5271 sayılı CMK'nun 5728 sayılı Yasa ile değişik 231/5. maddesi uyarınca 2 yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için, sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunması, mahkemece sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması ve suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerekmektedir. İncelenen dosyada sanığa yüklenen "mühür bozma" suçu neticesinde meydana gelen somut bir zarar bulunmadığı da gözetilerek, suç tarihi itibarıyla engel sabıkası da bulunmayan sanığın hukuksal durumunun belirtilen yasal ölçütlere göre değerlendirilmesi yerine "sanığın katılan idarenin zararını gidermediği ve şartları oluşmadığından" bahisle yazılı şekilde yetersiz gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

b) Hüküm fıkrasında 5237 sayılı Yasanın 43. maddesi gereğince belirlenen cezadan 1/4 oranında artırım yapılırken ''225 gün karşılığı adli para cezası yerine yanlış hesaplama sonucu ''270 gün karşılığı adli para cezasına" hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3841, Karar No: 2011/5401, Tarih: 27.05.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/3841 E.  ,  2011/5401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi ( Tüketici Mahkemesi )

Taraflar arasındaki alacak hukukuna ilişkin davada Denizli 3. Sulh Hukuk Mahkemesi ve Denizli 1.Asliye Hukuk (Tüketici Mahkemesi) Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, davalı ... tarafından dar gelirlilere konut üretme ve gecekondu önleme amaçlı olarak başlatılan sosyal konut projesi kapsamında yapılan konutun satışı nedeniyle mükerrer olarak tahsil edildiği bildirilen arsa bedelinin geri ödenmesi istemine ilişkindir.

4822 sayılı yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun Amaç başlıklı 1.maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2.maddesinde “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiştir. Yasanın 3.maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişiyi ifade eder şeklinde tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir. Somut

uyuşmazlıkta ise, davalı ..., ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan tüzel kişi olarak kabul edilemeyeceğinden, anılan yasada tanımlanan “satıcı” tanımına uymadığı gibi, olayda 4077 sayılı kanun hükümlerinin uygulanması da mümkün değildir. Bu durumda dava konusu uyuşmazlığın Denizli 3. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Denizli 3.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 27.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.