muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7914, Karar No: 2018/3844, Tarih: 25.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/7914 E.  ,  2018/3844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Resmi belgede sahtecilik suçundan; beraat

Dolandırıcılık suçundan; mahkumiyet

Sanıkların gerçekte hiç bir ticari faaliyeti olmayan ...Konfeksiyon isimli işyeri adına sahte işe giriş bildirgeleri vermek suretiyle resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarını işledikleri iddia edilen kamu davasında; sanıkların atılı suçlamaları kabul etmedikleri, idari soruşturma aşamasında dinlenen sigortalı gösterilen şahısların kendilerini çalışan olarak gösteren kişinin açık kimliğini bilmedikleri "... bey" olduğunu beyan ettikleri, sanık ...'ın mahkeme huzurundeki beyanında kayınpederi ...'in kendisini ... isimli kişi ile tanıştırdığı ve bu kişinin para karşılığı kendileri adına şirket kurduğunu iddia ettiği anlaşılmakla gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından adlarına sahte işe giriş bildirgeleri düzenlenen şahıslar ve ... ile açık kimliklerinin tespit edilmesi halinde... ve... isimli şahıslar tanık olarak dinlenilip, ticaret sicilinden sanık ...'in şirket ile ortaklık veya vekalet ilişkisi olup olmadığı tespit edilip, suça konu işe giriş bildirgelerinin verilmesinde sanıkların iştirakinin olduğunun tespiti halinde sanıkların sahte e-bildirge vermek şeklinde gerçekleşen eylemlerinde, sahte oluşturulmuş maddi varlığı haiz somut bir belge olmadığı, eylemin bu hali ile TCK'nın 244/2-3. maddelerinde düzenlenen sisteme veri yerleştirme suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin eksik araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet ve beraat hükümleri verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafii, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24803, Karar No: 2014/13462, Tarih: 15.05.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/24803 E.  ,  2014/13462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mala zarar verme suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddede, Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle, hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin 1412 sayılı Yasanın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 15/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/680, Karar No: 2012/11630, Tarih: 02.07.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/680 E.  ,  2012/11630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Hasımsız olarak görülen davada Ankara 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22/09/2011 tarih ve 2009/414-2011/339 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin işyeri küçük olduğundan şirketin ticari defter ve kayıtlarının şirket yetkilisi İsmail Taşçıoğlu’nun Dikmen/Ankara adresindeki evinin sığınak kısmında muhafaza edildiğini, ancak burada 18.06.2009 tarihinde meydana gelen su baskınında 2001 ila 2008 yıllarına ait olan tüm defter, fatura ve sair belgelerin zayi olduğunu ileri sürerek zayi belgesi verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, toplanan deliller ve dosya kapsamına göre, davacı şirketin işyerinin dar olması nedeniyle ticari defter ve kayıtlarının şirket yetkilisinin ikamet adresindeki depoda saklandığı, şirkete ait ticari defterlerden 2001-2002-2005 ve 2006 yıllarına ait yevmiye defteri, defteri kebir ve envanter defterleri ile 2003-2004-2007 ve 2008 yıllarına ait yevmiye ve envanter defterlerinin noter tasdik kayıtlarının bulunduğu, fatura ve sevk irsaliyelerinin davacı şirketçe kısmen veya tamamen kullanılma olgusunun kanıtlanamadığı, boş fatura ve irsaliyeler hakkında TTK’nun 68. Madde hükmünün uygulanmasının mümkün olmadığı, diğer kaybı bildirilen belgeler açısından da aynı yasa hükmü gereği yasal koşulların oluşmadığı anlaşıldığından, davanın kısmen kabulü ile davacı şirkete ait 2001-2002-2005-2006 yıllarına ait yevmiye defteri, defter-i kebir ve envanter defterinin, 2003-2004-2007-2008 yıllarına ait yevmiye ve envanter defterlerinin zayi olduğunun tespitine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 02/07/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/24033, Karar No: 2017/21000, Tarih: 05.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/24033 E.  ,  2017/21000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.10.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4272, Karar No: 2012/5690, Tarih: 17.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/4272 E.  ,  2012/5690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar dava dilekçesinde, oğulları Enes'in adının başına "Muhammed" isminin eklenmesini istemişlerdir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar dava dilekçesinde, oğulları Enes'in adının başına "Muhammed" isminin eklenerek "Muhammed Enes" olarak değiştirilmesini istemişlerdir.

Mardin Asliye Hukuk Mahkemesinin 11.12.2007 gün 2007/553-477 esas ve karar sayılı mahkeme kararı ile Enes'in adı "Samet Enes" iken "Enes" olarak değiştirildiği anlaşılmaktadır.

29.04.2006 günlü, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Yasası'nın 36. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine göre; "Aynı konuya ilişkin olarak nüfus kaydının düzeltilmesi davası ancak bir kere açılabilir" hükmü karşısında davanın reddi gerekirken yukarıda belirtilen Yasa hükmüne aykırı şekilde davanın kabulü doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 17.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6412, Karar No: 2022/454, Tarih: 20.01.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/6412 E.  ,  2022/454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 9. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Mersin 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 04.05.2018 tarih ve 2017/329 E- 2018/389 K. sayılı kararın davacı vekili ve davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin kabulüne dair Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nce verilen 03.03.2020 tarih ve 2018/1224 E- 2020/229 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davalı şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, 6100 sayılı Kanun'un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının Mersin ilinde sebze ve meyve ürünlerinin yetiştiriciliği pazarlanması ihracatı konusunda iştigal eden tanınmış bir firma olduğunu, "EREN" markası ile yurt içi ve yurt dışında tanınmış olduğunu, davalı şirketin de davacı şirket ile aynı sektörde bulunduğunu, davalı şirket tarafından davacıya keşide edilen ihtarname ile “...” ticari markası ve özgün logosunun TPMK nezdinde 2011/64795 kod nosu ile tescilli olduğunu, ticari markasını aynı tür ticari emtialarda kullanarak ihracat yapılması durumunda markanın kendisine ait olması sebebiyle buna ilişkin kanuni yollara başvuracağını beyan ettiklerini, ancak "..." ibaresinin kayısının bir çeşidi olan "Şekerpare" olarak adlandırılan kayısı cinsinin İngilizce karşılığı olduğunu, şekerpare kayısının yurtdışında tanınan isminin "..." olmasından dolayı marka olarak tescil edilemeyeceğini, söz konusu tescilin kötü niyetli olduğunu ve haksız rekabete neden olacağını savunarak davalı adına tescilli 2011/64795 kod nolu markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili, davanın hükümsüzlük davası olduğunu, davalı sıfatı ile gösterilen TPMK'nın bir kusurunun bulunmadığını savunarak davanın öncelikle pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, ... marka ve logosunun kayısı emtiası için değil 31. sınıfta yer alan emtia ve ürünler için tescilli olduğunu, ... kelimelerinin ulusal ve uluslararası piyasalarda şekerpare olarak tanınan kayısının İngilizcedeki işareti olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, ... marka ve logosunun kayısı emtiası için değil 31. sınıfta yer alan emtia ve ürünler için tescilli olduğunu, ... kelimelerinin ulusal ve uluslararası piyasalarda şekerpare olarak tanınan kayısının İngilizcedeki işareti olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının 2011/64795 sayı ile tescilli "..." markasının yasal mevzuat hükümleri uyarınca şekerpare olarak kayısı çeşidi biçiminde değerlendirilemeyeceği ve mutlak ret nedenleri kapsamında değerlendirilebilecek bir işaret olmadığı, anılan markanın kötü niyetli tescil edildiği yönündeki davacı iddiasının ıspatlanamadığı gerekçesiyle davanın sübut bulmadığından reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili ve davalı TPMK vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı kurumca verilmiş bir YİDK kararının bulunmadığı, davalı kurumun taraf sıfatının olmadığı, davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle red kararı verilmesi gerekirken esas bakımından red kararı verilmesinin doğru görülmediği, sugar kelimesi İngiliz dilinde şeker, apricot kelimesi de kayısı anlamında olup, İngilizcede... diye bir kelime bulunmadığı, dava konusu markanın tanımlayıcı unsurunun sugar olduğu, gerek apricot gerekse sugar kelimelerinin gıda emtiası için vasıf bildiren kelimeler oldukları, özellikle sugar kelimesinin birçok kişi tarafından anlamı bilinen bir kelime olduğu, sugar ve apricot kelimelerinin gıda emtiası için tür bildiren kelimeler olmaları nedeniyle tek başlarına tescil edilemeyeceği, ...'un şeker kayısı olarak çevirisinin yapılabileceği ve bu kelimenin ortalama tüketici nezdinde şekerpare kayısı çeşidini çağrıştıracağı, davalı markanın gıda ürünlerinin vasıf ve kalitesini belirlemede tanımlayıcı kelime ve logo olması nedeniyle davacının davasının kısmen kabulü ile söz konusu markanın tescil edildiği gıda alanlarına ilişkin hükümsüzlüğüne karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle davalı TPMK vekili ve davacı vekilinin istinaf başvurularının kabulüne, Mersin 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin (Fikri ve Sınai Haklar Mahkemesi Sıfatıyla) 2017/329-2018/389 EK sayılı kararının kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına; davalı TPMK hakkında açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, davalı Aksun Tarımsal Ürünler A.Ş. hakkında açılan davanın kısmen kabulüne, davalı adına TPMK’de kayıtlı 2011/64795 tescil nolu ‘...’ markasının tarım ürünleri, bahçecilik ürünleri ve tohumlar, canlı ve kurutulmuş bitkiler ve otlar için hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine, marka kapsamındaki diğer hizmetler bakımından talebin reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı şirket vekilinin temyiz isteminin istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı şirketten alınmasına, 20/01/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.