muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/10802, Karar No: 2018/19030, Tarih: 18.09.2018

Somut olayda Mahkemece dosya bilirkişiye verilmiş ve bilirkişi... tarafından tanzim edilen asıl rapora göre davacı davasını ıslah etmiştir. Davalı tarafından geçmişe yönelik ücret farklarının ödendiği beyan edilerek fark ücret bordroları ve ödeme belgeleri dosyaya sunulmuştur. Bu belgelerin bilirkişi tarafından değerlendirilmesi için aynı bilirkişiden ek rapor aldırılmıştır. Ek raporda cüzi bir miktar alacak tespit edilmiştir. Ancak tarafların itirazı üzerine resen yeni bilirkişi ..... seçilerek bu bilirkişi tarafından rapor tanzim edilmiştir. Bu raporda ödemeler mahsup edildiği halde önceki bilirkişinin hesap miktarının oldukça üzerinde hesaplama yapılmıştır. Raporun temyiz sırasında incelenmesinde derece ve kademe ilerleme sürelerine dikkat edilmediği, ayrıca fark ücret gün hesaplarında hatalı (ücret dönemi ve gün açısından örneğin 15.03.2011-16.04.2011 ücret dönemi karşılığı 32 gün denilip sonraki ay 15.04.2011-16.05.2011 ücret dönemi 31 gün şeklinde mükerrer gün) hesaplama yapıldığı ve ödeme belgesi olarak ileri sürülen bazı miktarların (söz gelimi Bünyamin Keçeci isimli davacıya yargılama sırasında ıslah tarihinden önce geçmişe yönelik ... farkı ödemesi olarak gözüken 4.093.37 TL ödemenin de) mahsubunun yapılmadığı anlaşılmıştır. Hesap raporları arasında çelişki olduğu anlaşıldığından dosyanın konusunda uzman bir bilirkişiye verilerek davalı idarece sunulan tüm ücret fark bordroları ve fark ücret ödemeleri (en okunaklı halinden) ay karşılığı olarak gösterilerek , idarece yapılan 2013'teki intibak cetvelleri ve ... hükümleri dikkate alınarak her iki bilirkişi raporu arasındaki çelişkiler de saptanarak ortaya konulmalı ve fark ücret alacağının bulunup bulunmadığı konusunda denetime elverişli rapor alınmalıdır.

Bu sebeple Mahkemece, davacının, dava konusu alacaklarının başlangıcı tarihi açısından Toplu ... Sözleşmesinin 98. ve 99. maddeleri dikkate alınarak kademe ilerlemesi ile derece terfine esas teşkil eden dönemlerden itibaren hesaplanması ve ödemelerin mahsubu ile varsa fark ücret alacağının hüküm altına alınması gerekirken iki rapor arasındaki çelişki giderilmeksizin hatalı rapora itibarla İlk Derece Mahkemesince yazılı şekilde karar verilmesi ve Bölge Adliye Mahkemesi tarafından davalı başvurusunun esastan reddi kararı hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.09.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/975, Karar No: 2023/3070, Tarih: 11.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/975 E.  ,  2023/3070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1153 E., 2022/1465 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Burhaniye 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.02.2022 tarihli ve 2021/445 Esas, 2022/62 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında Çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 24.10.2022 tarihli ve 2022/1153 Esas, 2022/1465 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.01.2023 Tarih 2022/158368 Sayılı temyiz ret istemli Tebliğnamesiyle dosya Başkanlığımıza gönderilmiştir .

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sübutun gerçekleşmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

3.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.01.2023 Tarih 2022/158368 Sayılı temyiz ret istemli Tebliğnamesiyle dosya Başkanlığımıza gönderilmiştir .

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sübutun gerçekleşmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın suç tarihi olan 14.08.2020 günü; parkta arkadaşı ile birlikte oturan daha önceden de tanıdığı on iki yaşından büyük on beş yaşından küçük mağdur çocuğun yanına gittiği, mağdurun elinden tutup sokakta bir süre gezdirdiği, böylece mağdurun arkadaşının yanından ayrılmasını sağladığı, daha sonra bir parka giderek bankta mağdurla oturdukları, daha sonra mağdurun yanağından, çenesinden, boynundan öptüğü, bacaklarının ön kısmını eliyle okşadığı, elbisesinin üzerinden sırtını okşadığı, mağdurun elbisesinin içerisine elini sokarak sırtını okşadığı, daha sonra mağdurun karın bölgesini ve göğüslerini okşadığı, bu sırada mağdurun cuma namazı kılmak üzere ayrılmak istediği, sanığın mağdura namazdan sonra tekrar yanına gelmesini söylediği, mağdurun namaz kılmaya gittiği, namaz kıldıktan sonra tekrar aynı yere sanığın yanına geldiği, sanığın yine aynı şekilde mağdurun elbisesinin içinden sırtını, karnını, göğsünü okşadığı, mağduru öptüğü, böylece sanığın eylemini değişik zamanlarda aynı mağdura karşı birden fazla kez işlediği, mağdurun sanığı olay tarihinden bir-iki ay önce ... köyünde tanıdığı, mağdurun o sırada ... köyünde kaldığı, köyde kaldığı dönem içinde de sanık ile sekiz-dokuz defa görüştüğü, görüştüklerinde de her defasında sanığın aynı şekilde mağdurun yanağından, çenesinden, boynundan öptüğü, mağdurun elbisesinin içinden sırtını okşadığı, parmakları ile mağdurun dudakları ile oynadığı ve parmağını mağdurun ağzının içine soktuğu, eli ile ön baldır kısmını okşadığı olayda; sanığın üzerine atılı çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği, gerekçesiyle sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir .

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularla, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden istinaf başvurusu esastan reddedilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanık hakkında kurulan hükümde, herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Temyiz talebinin gerekçeli olduğu anlaşılmakla; temyiz dilekçesi gerekçe içermediğinden reddi gerektiğine dair Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir .

V. KARAR

Temyiz talebinin gerekçeli olduğu anlaşılmakla; temyiz dilekçesi gerekçe içermediğinden reddi gerektiğine dair Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir .

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 24.10.2022 tarihli ve 2022/1153 Esas, 2022/1465 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Burhaniye 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.05.2023 tarihinde karar verildi.

Hükme iştirak eden üye ...'un karar yazımından önce 28.07.2023 tarihinde vefat etmesi nedeniyle imza eksikliğinin giderilemediğine dair 5271 sayılı CMK'nın 232/5. maddesine istinaden düşülen iş bu şerhin altı imzalanmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2019/11775, Karar No: 2020/1260, Tarih: 23.01.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/11775 E.  ,  2020/1260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın çaldığı malzemelerin tespit edilen 72,00 TL değerine göre, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılıp yapılmaması gerektiğinin tartışılmaması,

2-Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda TCK’nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 23.01.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6885, Karar No: 2014/9650, Tarih: 19.11.2014

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2014/6885 E.  ,  2014/9650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yörede 2008 yılında yapılan kadastro sırasında Arısı Köyü, 108 ada 1 parsel sayılı 1070 hektar 5575,32 m² yüzölçümündeki taşınmaz, orman niteliğiyle davalı Hazine adına tesbit edilmiştir.

Davacılar, 18.06.2008 tarihli dilekçeleriyle, kendilerine ait taşınmazların orman parseli içinde bırakıldığı iddiasıyla irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmışlardır.

Mahkemece, her ne kadar çekişmeli taşınmazın tutanağı kadastro mahkemesinde davalı olması nedeniyle kesinleşmemiş ise de, davacıların 10 yıllık süre içinde zilyetlik hukukî sebebine dayanarak dava açamayacakları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişiler tarafından temyiz edilmekle Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 08/05/2012 tarih ve 2012/754 - 6818 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; ''Davacıların dava ettiği ve fen bilirkişinin raporuna ekli krokide (A, B, C ve D) harfleri ile gösterilen taşınmazların 108 ada 1 sayılı orman parseli içinde kaldıkları anlaşılmaktadır. Davacılar, orman niteliği ile Hazine adına tespit edilen taşınmazın bir bölümü üzerinde zilyetliğe dayanarak tapu iptali ve adlarına tescili istemi ile dava açmışlardır. Ne var ki; mahkemenin gerekçesinde de belirtildiği gibi ve dosya arasında bulunan kadastro müdürlüğünün 08.08.2008 tarihli yazısından, çekişmeli 108 ada 1 sayılı parselin dava açıldığı tarihte kadastro mahkemesinde dava konusu olduğu anlaşılmıştır. Somut olayda, eldeki davanın açıldığı tarihte aynı parsel hakkında kadastro mahkemesinde görülmekte olan bir dava (derdest) bulunduğuna göre, eldeki bu dava, 3402 sayılı Kanunun 26/D maddesi anlamında derdest davaya katılmadır. 3402 sayılı Kanunun 26/D maddesi gereğince tespitten önceki haklara dayanılarak aslî müdahil olarak davaya katılan kişilerle ilgili olarak uyuşmazlıkları çözümleme görevi kadastro mahkemelerine aittir. Görev konusu kamu düzeniyle ilgili olduğundan, yargılamanın her aşamasında mahkemece re'sen nazara alınması gerekir. Bu durumda; mahkemece, dava dilekçesinin görev yönünden reddine, dosyanın görevli kadastro mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere işin esası hakkında kesin hüküm oluşturacak biçimde karar verilmesinin doğru olmadığı''na değinilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra; görevsizlik kararı verilerek dosya kadastro mahkemesine gönderilmiş, mahkemece; davanın kabulü ile Tokat İli, Almus İlçesi, Arısu Köyü, Alankol-İnkaya Mevki 108 ada 1 parsel sayılı taşınmazın uzman bilirkişi ... tarafından hazırlanan ve mahkememize sunulan 14.05.2013 havale tarihli raporuna ekli haritasında; (A) ve (B) harfleri ile gösterilen 4072.04 m2 yüzölçüme sahip bölümünün adanın son parsel numarası ile tarla niteliğiyle davacı ... adına, (C) harfi ile gösterilen 2943.14 m2 yüzölçüme sahip bölümünün adanın son parsel numarası ile tarla niteliğiyle davacı ... adına, (D) harfi ile gösterilen 3973.68 m2 yüzölçüme sahip bölümünün adanın son parsel numarası ile tarla niteliğiyle davacı ... adına, tapuya kayıt ve tesciline, kalan bölümün ise tespit gibi orman niteliğiyle Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş hüküm davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu, 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı içinde bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve adına tescil kararı verilen kişiler yararına 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, dava kadastro tesbitine itiraz davası olduğu halde mahkemece, 108 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptaline karar verilmeden hüküm kurulmuş olması doğru değil ise de; bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu nedenle; hüküm fıkrasının bir numaralı bendinde “Davanın kabulü ile” ibaresinden sonra gelmek üzere “108 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro tesbitinin iptaline” ibaresinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK.’nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 19/11/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/27730, Karar No: 2012/2886, Tarih: 02.02.2012

**9. Hukuk Dairesi         2009/27730 E.  ,  2012/2886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde davalı kuruma ait DSİ 9. Bölge Müdürlüğünde işçi olarak çalışan davacının TİS'den yararlandığını, işyerindeki çalışma saatlerinin 1.vardiyada 07.30-15.30, 2.vardiyada 15.30-23.30, 3.vardiyada 23.30-07.30 aralarında toplam 8' er saatten üçlü vardiya şeklinde olduğunu, taraflar arasında uygulanan TİS'nin 60.maddesinde günlük ve haftalık iş sürelerinin düzenlendiğini,maddeye göre vardiyalı ve vardiyasız işçilerin normal çalışma sürelerinin günde 7,5 saat ve haftada 45 saat olacağının hükme bağlandığını, 4.bölümün çalışma şartları"başlığını taşıyan kısmında 70,71,72,73 ve 74.maddelerde vardiyalı çalışmaya ilişkin hükümlerin yer aldığını, 73.maddede vardiyalı çalışanların hafta tatillerinin vardiya periyotlarına göre 32.saatten az olmamak üzere işverence düzenleneceğinin ifade edildiğini, davacı işçi dahil vardiyalı işçilerin haftalık çalışma saati toplamının 45 saat, aylık ise 180 saat olması gerekirken gerek vardiya sürelerinde, gerekse hafta tatillerinde ve ara dinlenmesi olan saatlerde fazla mesai yaptırıldığını, ayrıca ücretinin ödenmediğini, bu konudaki belge ve kayıtlar toplandığında ve tanıklar dinlendiğinde durumun ortaya çıkacağını, ayrıca Elazığ İş Mahkemesinin bu konuda Yargıtay incelenesinden de geçen ve kesinleşen emsal kararları bulunduğunu beyanla fazla mesai, hafta tatili ücretlerinin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle, 14.03.2007 tarihinden itibaren ara dinlenmesi saatlerinin çizelgelerinde gösterildiğini, belge altında sendika temsilcisinin imzasının olduğunu,davacının kurumlarında bekçi olarak çalıştığını, bekçilerin kurumlarında kapı girişlerindeki kulübelerde yapıldığını, işçilerin sadece araçların içeri giriş ve çıkışlarında düğmeye basmak olduğunu, bekçilerin kulübede çalışırken ara dinlenmesi yapmaları için yeterli mefruşat olduğunu beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davalı işyerinde işçi olarak çalışan davacının ara dinlenme süresi içerisinde işverenin emir ve talimatlarına karşı hazır konumda beklediği, dolayısı ile ara dinlenme süresi içerisinde çalıştığı, bir saatlik ara dinlenmedeki sürenin yarım saatinin emek ve diğer zorunlu ihtiyaçlar için harcandığı, kalan yarım saatlik sürede ise işyerini terketmeden işverenin emir ve talimatı altında kalmaya devam ettiği, fazla çalışma yönetmeliği gereğince yarım saate kadar olan bu çalışmanın bir saat olarak kabul edilmesi

gerektiği, dolayısı ile davacının fazla mesai yaptığı, fazla mesai ücretinin ise ödenmediği, aynı mahiyette açılıp kabul edilen ve temyiz incelemesinden geçen kararlar olduğu gerekçesi ile fazla mesai ücretinden %80 oranında hakkaniyet indirimi yapılarak bu talebin kısmen kabulüne, hafta tatili talebinin ise reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

A- Davacının temyizine ilişkin olmak üzere;

Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

B-Davalının temyizine gelince;

Her ne kadar mahkemece daha önce aynı istemle açılan ve kabul edilen davalara ilişkin olmak üzere verilen Dairemize ait onama kararlarına istinaden davanın fazla mesai ücreti açısından kısmen kabulüne karar verilmiş ise de her dava kendisine ait koşullar içinde değerlendirilir ve mevcut delillerine göre karara bağlanır.

Temyize konu kararda davacının ara dinlenme süresi içinde işverenin emir ve talimatlarına karşı hazır konumda beklediği gerekçesi ile fazla mesai ücreti hüküm altına alınmıştır. Ancak Hukuk Genel Kurulunun 14.11.2007 tarih ve 2007/9-815 Esas 2007/842 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere davacının ara dinlenmesi nedeni ile fazla mesai ücretine hak kazanabilmesi için ara dinlenmelerde fiilen çalıştığını ispat etmesi gerekmektedir.

Somut olayda davacı ara dinlenmesi süresi içinde fiilen çalıştığını ispat edememiştir. Esasında hesap edilen fazla mesai ücretinden %80 oranında hakkaniyet indiriminin gerekçelerine bakıldığında bu hususun mahkemenin de kabulünde olduğu anlaşılmaktadır. O halde davacının fazla mesai ücret talebinin de reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.