muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9149, Karar No: 2014/2193, Tarih: 21.03.2014

Kararı, davalı B.. Ç.. vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir. Davacı kooperatifin, 19.06.2004 tarihli genel kurulunun 9. gündem maddesinde “ Parsel artıklarının kooperatif üzerine tapusunun çıkarılmasına ve ayrıca tapu işlemi tevhit ve ifraz işlemlerinin hızlı şekilde yapılabilmesi için ortaklar tarafından noter aracılığıyla vekalet verilmesi hususu” oy çokluğuyla karar altına alınmıştır. 02.12.1992 tarihli yönetim kurulu kararında ise davalı B.. Ç..'a 960 m² arsa tahsis edileceği düzenlenmiştir. 02.12.1992 tarihli karar mahkemenin tespitinin aksine yönetim kurulu kararı olup; bu yönetim kurulu kararının dayanağı olan bir genel kurul kararı bulunduğu ileri sürülmüştür. 19.06.2004 tarihli genel kurulda ise ortaklara tahsis edilecek arsaların miktarıyla ilgili hiçbir açıklık bulunmamaktadır. Ayrıca dava konusu taşınmaz, kooperatife ait iken; 26.11.2002 tarihinde kooperatif tarafından kurulan kat irtifakının şu anda tapuda yazılı miktar üzerinden kurulduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacı kooperatif vekilinden 02.12.1992 tarihli yönetim kurulu kararının dayanağı olan ve üyelere verilecek arsaların yüzölçümleriyle ilgili bir genel kurul kararı olup olmadığı sorularak varsa sunulmasının temini ve genel kurul kararı değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi, böyle bir genel kurul kararının varlığının ispat edilememesi halinde ise davanın kanıtlanamadığı gerekçesiyle reddine karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye ve yanılgılı gerekçeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

2-Kabule göre, mahkemece, ilgili belediye başkanlığından 138,27 m²'lik kısmın ifrazının imar mevzuatına uygun olup olmadığı sorulmaksızın belediye sınırları içinde bulunan 1058,73 m²'lik taşınmazın 138, 27 m²'lik kısmının ifrazı ile ayrı parsel numarası ile tapuya tesciline karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ:Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle, davalı B.. Ç.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, bu davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23576, Karar No: 2015/5121, Tarih: 07.07.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/23576 E.  ,  2015/5121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

I-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'in temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

17.02.2015 tarihli Görgü Tespit Tutanağına göre, suça konu tırın yakıt depo kapağının açık olduğu, kapağın, yakıt deposu üzerinde bulunduğu, yakıt deposunda ve kapağında her hangi bir hasar olmadığının tespit edildiği, tutanakta müştekinin de imzasının bulunduğu, sanığın, müştekiye ait ... plakalı tırın yakıt depo kapağını her hangi bir zorlama olmaksızın açarak 90 litre mazot çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin TCK'nın 142/1-e maddesinde yazılı bulunan suçu oluşturduğu, mahkemece de bu madde uygulanmak suretiyle hüküm tesis edildiğinin anlaşılması karşısında, müştekinin, depo kapağının kırıldığı yolundaki Görgü Tespit Tutanağı ile örtüşmeyen beyanına itibar edilmek suretiyle mala zarar verme suçundan sanığın beraati yerine yazılı olduğu şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

Sanığın, 14.04.2015 tarihli oturumda, müştekinin zararını karşılamak istediği yolunda beyanda bulunması karşısında, müştekinin suç nedeniyle oluşan zararının mahkemece belirlenerek, gerektiğinde ödeme yeri de gösterilmek suretiyle makul bir süre içerisinde tazmin imkanı sağlanıp, sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 168. maddesinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 07.07.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4609, Karar No: 2018/1138, Tarih: 13.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4609 E.  ,  2018/1138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanık hakkında “2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından açılan kamu davasında, sanığın, suça konu faturaları kendisinin bastırmadığını, işyerini ... isimli kişiye devrettiğini, ... ve...’in suça konu faturaları düzenlemiş olabileceklerini savunması, temyiz dilekçesinde işyerini...’e noterden devrettiğini belirtmesi, ...Özel Güvenlik ve Eğitim Hizmetleri A.Ş. hakkında yapılan karşıt inceleme sonucu ele geçirilen faturaların, sanık tarafından matbaada basımı yaptırılan faturalar olmadığının, Vergi Mükellefleri Tarafından Kullanılan Belgelerin Basım ve Dağıtımı Hakkında Yönetmelik hükümlerine aykırı olarak, sanığın mükellefiyet bilgileri kullanılmak suretiyle bastırılan faturalar olduklarının, içeriğindeki malların, sanığın faaliyet alanı olan ambalajlama işi ile örtüşmediğinin anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından; suça konu faturaları kullandığı belirlenen... Özel Güvenlik ve Eğitim Hizmetleri A.Ş. dışındaki şirketler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin araştırılması, düzenlendiğinin tespiti halinde şirket yetkilisi hakkında dava açılmış ise bu dava dosyalarının getirtilip incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya intikal ettirilmesi, gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, suça konu faturaların, bizzat sanık tarafından düzenlenip düzenlenmediğinin belirlenmesi bakımından da savunmasında adı geçen ... ve ...’in, CMK'nın 48. maddesine göre kendileri aleyhine tanıklıktan çekinme hakları hatırlatılmak suretiyle tanık sıfatıyla dinlenerek beyanlarının tespit edilmesi, faturalardaki imza ve yazıların sanığa aidiyeti yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi, yasaya aykırı;

2-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15161, Karar No: 2010/2344, Tarih: 10.03.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/15161 E.  ,  2010/2344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Ceza verilmesinden vazgeçilmesine,

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışıhm^hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK.nun 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı ve 5237 sayılı TCK.nun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK.nun 492/2. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu gözetilip; sanığın konutunda bulunan mühürlü elektrik sayacına film şeridi takarak diski durdurmak suretiyle kaçak elektrik kullanması biçimindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK.nun 142/1-f. maddesine uyan hırsızlığın yanı sıra, aynı Yasanın 203/1. maddesinde düzenlenen mührün konuluş amacına aykırı hareket etme suçunu da oluşturduğu gözetilip, bu suçla ilgili bir hüküm kurulmadan; 5237 sayılı Yasanın 145. maddesindeki "malın değerinin azlığı" kavramının, 765 sayılı Yasanın 522/1. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliğinin bulunmadığı, "değerin azlığı"nın 5237 sayılı Yasaya özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu; bunun daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma durumunda olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilip yasal ve yeterli gerekçeleri de gösterilerek uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda uygulama koşulları da bulunmadığı halde değer az kabul edilerek ceza verilmesinden vazgeçilmesine karar verilmesi;

2-Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCY.nın 492/2, 522/1. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın aynı suça uyan 142/1-f, 168/2; 203/1. maddelerinde öngörülen cezanın türü, alt ve üst sınırları bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında uygulama yapılarak sanık yararına olan yasanın yeniden belirlenmesi gerekliliği;

3-Hükmolunacak sonuç cezaya göre; hükümden sonra 8.2.2008 tarihinde yürürlüğe giren, 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231/5. maddesi uyarınca yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekili ile o yer C.Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğname gibi BOZULMASINA, 10.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/13068, Karar No: 2022/11102, Tarih: 08.12.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/13068 E.  ,  2022/11102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Oluşa uygun kabule göre olay tarihinde on beş-on sekiz yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği konut dokunulmazlığının ihlali suçunun 5237 sayılı TCK’nın 116/1. maddesinde düzenlenip, öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 5 yıl 4 aylık olağan dava zamanaşımına tabi bulunduğu ve zamanaşımını en son kesen işlem olan 18.02.2014 tarihli mahkumiyet kararı ile inceleme günü arasında bu sürenin geçtiği anlaşıldığından, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince bu suçtan görülen kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Suça sürüklenen çocuk hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı suçundan kurulan hüküm yönünden yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Cinsel saldırı suçunun işlendiği sırada ve eylemle sınırlı süre ile mağdurenin iradesiyle hareket edebilme imkanının ortadan kaldırılmasının kişiyi hürriyetinden yoksun suçunu oluşturmayacağı ve kişinin vücudunun suçun konusu olması nedeniyle mağdurenin hareket edebilme özgürlüğü ortadan kaldırılmadan bu suçun işlenemeyeceği nazara alındığında, suça sürüklenen çocuğun mağdureye cinsel saldırı eyleminde bulunması dışında hürriyetini kısıtlayan başkaca harekette bulunmaması nedeniyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun kanuni unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 08.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8796, Karar No: 2023/828, Tarih: 14.02.2023

**7. Hukuk Dairesi         2021/8796 E.  ,  2023/828 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliğinin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalılar ..., ... ve ...'a tebliğine dair belgelerin ve dava konusu taşınmaz ile satış vaadi sözleşmelerine konu taşınmazın geldi-gitti kayıtları denetlenebilir tapu kütük sayfaları ile tedavüllü tapu kayıtlarının dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda yer almadığı belirlenmiştir.

I.Bu itibarla Bölge Adliye Mahkemesi kararının;

1. Adı geçen davalılar ..., ... ve ...'a tebliğ edilip edilmediğinin araştırılarak,

a) Tebliğ edilmiş ise tebliğ belgesinin eklenmesi,

b) Tebliğ belgesi yok ise dayanak kayıtlar getirtilerek tebliğ tarihinin saptanması,

2. Karar tebliğ edilmemiş ise tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesi,

II.Dava konusu ... Mahallesi 137 ada 4 parsel sayılı taşınmaz ile satış vaadi sözleşmelerine konu ...Köyü 10 ada 120 parsel sayılı taşınmazın geldi-gitti kayıtları denetlenebilir tapu kütük sayfaları ile tedavüllü tapu kayıtlarının ilgli tapu müdürlüğünden getirtilmesi suretiyle, belirtilen usuli işlemler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

14.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8963, Karar No: 2018/11264, Tarih: 11.10.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/8963 E.  ,  2018/11264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere,gerekçeye,hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğindeki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca daha önce hapis cezasına mahkûm edilmeyen ve fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından hükmolunan kısa süreli hapis cezalarının aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin yasal bir zorunluluk olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1935, Karar No: 2011/2075, Tarih: 05.04.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2011/1935 E.  ,  2011/2075 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili ile davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava BK’nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanmıştır. Mahkemece davanın Tüketici Mahkemesinde görülmesi gerektiği görüşüyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Karar davacı ile davalı ... tarafından temyiz olunmuştur.

4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde, tüketici “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlayama göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Başka bir deyişle, yasada dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri kapsama alınmıştır. Aksinin düşünülmesi halinde üst düzey teknolojiyle gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi yasa kapsamında kaldığının ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıkların da –yasanın amacına rağmen- Tüketici Mahkemelerinde bakılması gerekeceğinin kabulü icap eder. Bundan dolayı somut olayda olduğu gibi istisna(eser) sözleşmesinden doğan ilişkilerde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim aynı husus Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 26.2.2003 gün ve 2003/15-127 E., 2003/102 K. sayılı kararında da açıklanmış bulunmaktadır.

Açıklanan bütün bu nedenlerle davanın esasının incelenerek sonucuna uygun bir karar verilmesi yerine, özel hükümler uyarınca Tüketici Mahkemesinde bakılması gerektiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmesi doğru olmamış, hükmün bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; 25.04.1945 tarih ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca görevsizlik kararı veren mahkemece harç, yargılama gideri ve vekâlet ücreti konusunda karar verilmesi gerekirken bu hususların görevli mahkemece hüküm altına alınacağından bahisle kararlaştırılmamış olması da doğru olmamıştır.

SONUÇ;Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ile davalı ...’nun temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin ve Yargıtay başvurma harcının istek halinde temyiz eden davacıya, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı ...’ya geri verilmesine, 05.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3820, Karar No: 2024/6863, Tarih: 20.05.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/3820 E.  ,  2024/6863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2022/5681 Değişik iş

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddi

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının 22.09.2022 tarihli ve 2022/52001 Soruşturma, 2022/26283 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Kayseri 3. Sulh Ceza Hakimliğinin 14.11.2022 tarihli ve 2022/5681 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 271 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 14.11.2022’de kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 2023/2583 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.07.2023 tarihli ve KYB-2023/61976 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.07.2023 tarihli ve KYB-2023/61976 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,