muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3166, Karar No: 2018/7947, Tarih: 25.06.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/3166 E.  ,  2018/7947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, oluşa ve dosya kapsamına göre sanığın mağdurun sokak üzerine park ettiği motosikleti çalması şeklinde gerçekleşen eylemin, TCK’nın 142/1-e maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekirken, suç vasfının belirlenmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun’un 141. maddesi gereği hüküm kurulması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 25.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8620, Karar No: 2015/2571, Tarih: 10.03.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/8620 E.  ,  2015/2571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 10.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5905, Karar No: 2013/7247, Tarih: 20.11.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/5905 E.  ,  2013/7247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen alacak davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 10.05.2013 gün ve 2013/768 esas, 2013/3106 karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacılar vekili, taraflar arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince davalı yüklenicinin binayı eksik bıraktığını ve süresinde teslim etmediğini ileri sürerek, üç adet daire için kira zararının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davacının, nama ifaya izin için açtığı davadan önce binayı fiilen teslim aldığını, fiilen teslim aldığı döneme kadar oluşan kira bedelinin de yine önceki davada hüküm altına alındığını bu nedenlerle artık tazminat talep edemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, nama ifaya izin ve tazminat davasında yapılan ıslah talebinde davacının fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmadığı, bu nedenle ilk davadaki hadiseye dayanarak ek dava açamayacağı, eldeki dosyanın da ek dava olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar davacı vekili tarafından temyiz istemi üzerine Dairemizin 10.05.2013 tarih ve 2013/768-2013/3106 E-K sayılı ilamıyla bozulmuştur.

Bu kez, davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Sincan 2. Asliye Hukuk mahkemesi’nin 2009/467 esas sayılı davasında davacı arsa sahibince taraflar arasındaki 07.02.2006 günlü arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine göre işin teslimi gereken 01.04.2007 tarihinden itibaren gecikme tazminatı (kira) alacağının tahsili istenmiş, mahkemece alınan 22.12.2009 havale tarihli bilirkişi raporunda sözleşmede sadece 6 aylık gecikme tazminatı talep edilebileceği belirtilerek buna uygun şekilde hesap yapılmış, mahkemece de bu hususta anılan rapor aynen benimsenerek hüküm yerinde 01.04.2007-01.10.2007 dönemine ilişkin gecikme tazminatının tahsiline karar verilmiştir.Bu karar arsa sahipleri vekilince temyiz edilmemiş, yüklenici vekilinin temyizi üzerine onanmış ve 08.10.2012 tarihinde kesinleşmiştir. Bu suretle, arsa sahiplerinin sözleşmedeki gecikme tazminatına ilişkin hüküm sebebiyle ancak 6 aylık dönem için talepte bulunabileceklerini kabul ettikleri anlaşılmaktadır.Mevcut davada ise, 01.10.2007- 10.02.2011 tarihleri arası dönem için gecikme tazminatı istenmektedir. Şu halde, az yukarıda izah edildiği üzere

mahkeme kararı ve arsa sahipleri vekilinin benimsemesi karşısında kesin hüküm varlığı nedeni ile davanın reddi gerekirken, önceki davada fazlaya ilişkin hakkın saklı tutulmadığından bahisle red kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

mahkeme kararı ve arsa sahipleri vekilinin benimsemesi karşısında kesin hüküm varlığı nedeni ile davanın reddi gerekirken, önceki davada fazlaya ilişkin hakkın saklı tutulmadığından bahisle red kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Ne var ki, mahkemece davanın reddine karar verildiğinden sonuç itibarıyla doğru olan kararın belirtilen değişik gerekçe ile onanması gerekirken Dairemizce sehven bozulduğu anlaşıldığından davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile sonucu itibariyle doğru olan kararın HUMK'nın 438/son maddesi gereğince değişik gerekçe ile onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile sonucu itibariyle doğru olan mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle gerekçesi değiştirilerek ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 20.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9988, Karar No: 2020/5608, Tarih: 16.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/9988 E.  ,  2020/5608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun çalmış olduğu 8 litre benzinin değer tespit tutanağına göre 38,00 TL değerinde olduğunun belirlenmesi karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nun 145. maddesi hükümlerinin tartışılmaması,

2-Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20/11/2018 tarih, 2016/6-986 Esas ve 2018/554 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; suçu işlediği tarihte 15-18 yaş aralığında bulunan suça sürüklenen çocuk ... hakkında 5395 sayılı Yasa'nın 35. maddesi gereğince sosyal inceleme raporu alınması gerektiği, alınmaması halinde ise gerekçesinin gösterilmesi gerektiği halde, sosyal inceleme raporu alınmaması ve alınmama gerekçesinin de yazılmaması,

2-Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20/11/2018 tarih, 2016/6-986 Esas ve 2018/554 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; suçu işlediği tarihte 15-18 yaş aralığında bulunan suça sürüklenen çocuk ... hakkında 5395 sayılı Yasa'nın 35. maddesi gereğince sosyal inceleme raporu alınması gerektiği, alınmaması halinde ise gerekçesinin gösterilmesi gerektiği halde, sosyal inceleme raporu alınmaması ve alınmama gerekçesinin de yazılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 16/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2999, Karar No: 2016/1007, Tarih: 07.03.2016

**1. Ceza Dairesi         2015/2999 E.  ,  2016/1007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tasarlayarak öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık . maktul . tasarlayarak kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, Cumhuriyet Savcısının TCK'nun 82/1-b maddesinin ayrıca uygulanmamasının usul ve yasaya aykırı olduğuna, katılanlar vekilinin sanığın canavarca hisle hareket ettiğine, haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, TCK'nun 62. maddesinin uygulanmasının dosya içeriği ile çeliştiğine, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede suçun tasarlanarak işlenmediğine, haksız tahrikin derecesine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

1- Kendilerini aynı vekille temsil ettiren katılanlar lehine tek bir vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi ve,

2- 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu maddeyle yaptığı uygulamanın hukuka aykırı olduğu anlaşılmakta ise de;

Bu hususlar yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında yer alan vekalet ücretine ilişkin bölümdeki "3000'er" ibaresinin "3000", 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün ise "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 07.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

07/03/2016 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı . huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık . müdafii Avukat . yokluğunda 17/03/2016 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/13199, Karar No: 2013/12119, Tarih: 04.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/13199 E.  ,  2013/12119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, suç eşyasını satın almak

HÜKÜM : Mahkumiyet

UYAP kanalı ile mernis üzerinden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın hükümden sonra 17.10.2011 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK.nun 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04/09/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21848, Karar No: 2014/22960, Tarih: 02.07.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/21848 E.  ,  2014/22960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MARMARİS 1. ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 31/01/2012

NUMARASI : 2010/535-2012/58

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, bayram tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdini davalı işverenin haksız feshettiğini, fazla çalışma yapmasına rağmen ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma , bayram tatili ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının kendi isteği ile ayrıldığını, iş akdini davacının sona erdirdiğini, fazla çalışma yapmadığını, ulusal bayram izinlerini kısmen kullandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak,davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık,yurt içi tır şöförü olarak çalışan davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, ulusal bayramlarda çalışıp çalışmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Yurt içi tır şoförleri bakımından fazla çalışmalar her türlü delille ispatlanabilir ise de takometre kayıtları bulunması halinde inceleme bu kayıtlar üzerinden yapılmalıdır (Yargıtay 9.H.D. 30.01.2013 gün, 2010/ 39450 E, 2013/ 3675 K.). Yurt içinde çalışan tır şoförünün hafta tatili ile bayram ve genel tatillerde çalıştığını her türlü yazılı delil veya tanıklarla kanıtlaması mümkündür. Ancak ulusal trafik kurallarına göre günde belli bir saat araç kullanma zorunluluğu sebebiyle fazla çalışma yapıldığının inandırıcı delillerle ispatı gerekir (Yargıtay 22.H.D. 24.06.2013 gün, 2012/ 25400 E, 2013/ 15235 K.). Takometre kayıtlarının sunulması halinde konunun uzmanı bilirkişi marifetiyle inceleme yapılarak kayıtlara üstünlük tanınmalıdır (Yargıtay 9.H.D. 13.06.2013 gün, 2011/ 17536 E, 2013/ 18349 K. ; Yargıtay 22. H.D. 21.05.2013 gün, 2013/ 10623 E, 2013/ 11943 K.).

Somut olayda, hükme esas alınan bilirişi raporunda; takometre kayıtlarını inceleyen trafik bilirkişi tarafından düzenlenen rapor ve tanık beyanları da dikkate alarak, şöförlük işinin fazla çalışma yapılmasını gerektirdiği kanaatiyle davacının günlük mesaisinin, 15 saat olduğu kabul edilerek haftada 36 saat fazla çalışma yaptığı, dini bayramlarda 2 gün hariç, genel tatillerin tamamında çalıştığı, kabul edilerek fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti hesaplanmıştır.

Takoğraf kayıtları 9.6.2007- 29.6.2010 tarihleri aralığında incelenmiş ve sadece işe başlama ve işi bırakma saati olarak günde 12 saatten fazla olan günler gösterilmiştir.

Takoğraf kayıtları ve tanık beyanları değerlendirildiğinde davacının her gün ( günlük) bilirkişi tarafından kabul edilen, günlük 15 saatlik çalışma yapıldığı sonucuna varılamamaktadır. Zira kayıtlar sadece günlük çalışma süresinin 12 saati aştığı günler itibariyle gösterilmiştir. On iki saatin altındaki çalışma süreleri ve günleri tespit edilmemiştir.Tanık beyanlarıda günlük çalışma süresinin tespitine elverişli değildir.

Bu sebeple öncelikle tüm çalışma dönemine ilişkin takoğraf kayıtları getirtilmeli, bilirkişi tarafından günlük ( her gün için ) çalışma süresi belirlenmeli, teknik bilirkişiden bu yönde rapor alındıktan sonra hukukçu bilirkişiden alınacak rapor ile takoğraf kayıtları dosyadaki tüm delillerle birlikte bir değerlendirmeye tabi tutularak varsa fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücretleri hesaplanmalıdır. Yazılı şekilde eksik ve yanılgılı değerlendirme ile sonuca gidilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6493, Karar No: 2014/6468, Tarih: 08.04.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/6493 E.  ,  2014/6468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında yağma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

Sanık ... savunmanının yüzüne karşı verilen hükümde; yasa yolunun, "Talebe uygun, kararın tefhim veya tebliğinden itibaren 7 gün içinde mahkememize verilecek dilekçe veya zabıt katibine tutturulacak tutanak ile Yargıtay nezdinde temyiz edilmek üzere, sanıkların yokluğunda, sanıklar müdafiilerinin yüzüne karşı, C.Savcısı Halil İbrahim Başer'in huzurunda oy birliği ile verilen karar açıkça okundu ve anlatıldı." şeklinde belirtildiği; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 13.12.2011 gün ve 247/261 sayılı kararı ışığında, mesleği avukatlık olanın temyiz süresinin başlangıç tarihini bilecek konumda olması karşısında, 06.10.2010 tarihinde tefhim edilen hükmü, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 02.11.2010 havale tarihli dilekçe ile temyiz eden sanık ... savunmanı Av....'un temyiz isteminin aynı Kanunun 317. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE,

II-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında yağma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar savunmanlarının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından, “Aşağıda müfredatı yazılı (2.606,95) TL yargılama giderinden (614,95) TL'nin sanık ...'den, (765,00) TL'nin sanık ...'den, (611,00) TL'nin sanık ...'den, (616,00) TL'nin sanık ...'den tahsiline” cümlesinden, “(2.606,95) TL yargılama giderinden (614,95) TL'nin sanık ...'den, (765,00) TL'nin sanık ...'den, (616,00) TL'nin sanık ...'den tahsiline” bölümü çıkarılarak, “ Yargılama gideri olarak (3,95) TL'nin sanık ...'den, (5,00) TL'nin sanık ...'ten, (5,00)TL'nin sanık ...'ten alınarak hazineye gelir kaydına” tümcesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19177, Karar No: 2014/26598, Tarih: 12.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/19177 E.  ,  2014/26598 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Manisa 3. İş Mahkemesi

Tarihi :17.06.2014

No :2014/40-2014/316

Dava, 3201 sayılı Yasa uyarınca tespit istemine ilişkindir.

Hükmün, temyiz edilmesi üzerine, Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312. maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 91 ila 94. maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usul hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hakim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel Kurulunun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 2.6.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.4.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

Bu itibarla; somut olayda davadan feragat edildiği açıkça ve koşulsuz olarak bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.