muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3885, Karar No: 2015/4278, Tarih: 16.09.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/3885 E.  ,  2015/4278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Mala zarar verme suçu yönünden kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 sayılı CMUK’nun 305/1. maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafisinin temyiz isteğinin aynı kanunun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçu yönünden kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-)13.02.1994 doğumlu olup, suç tarihi olan 24.06.2008 itibariyle oniki yaşını doldurmuş olup da onbeş yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesi yerine, aynı Yasanın 31/3. maddesi ile uygulama yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

2-)İş yeri dokunulmazlığını ihlal suçunu, açık kimliği tespit edilemeyen ... isimli faili mechul kişi ile birlikte işlediğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğa verilen cezanın 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi ile artırılması gerektiğinin gözetilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 326/son maddesi gereğince ceza süresi bakımından kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 16/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7519, Karar No: 2011/8701, Tarih: 04.07.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/7519 E.  ,  2011/8701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.12.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydında kimlik bilgisi düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12.04.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 163, 202 ve 210 parsel sayılı taşınmazların tapu kaydında “... oğlu ... ...” şeklinde yazılı kimlik bilgilerinin “ ... oğlu ... ...” olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin isim, soyisim, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur. Bu tür davalarda kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir.

Kayıt düzeltme davalarında, mahkemece sağlıklı bir inceleme yapılmalı, kayıt maliki ile ismi düzeltilecek kişinin aynı kişi olduğu kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanmalıdır. Bu saptama yapılırken de aşağıda açıklanan yöntem izlenmelidir.

1-Düzeltilecek tapu kaydı tüm dayanakları ile birlikte getirtilmelidir.

2-Nüfus Müdürlüğünden, kayıtta geçen kişi ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişinin kaydının bulunup bulunmadığı sorulmalı, kaydı düzeltilecek kişinin nüfus kaydı, tapu ve dayanakları ile bağlantı oluşturacak şekilde incelenmeli, gerekirse kök kayıtlar da istenmelidir.

./..

2011/7519 - 8701 - 2 -

3-Taşınmazın bulunduğu mahalde kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan başka kişi bulunup bulunmadığı araştırılmalıdır.

4-İstem konusunda tanık dinlenmelidir.

5-Tüm bu araştırmalar sonucu hala kesin bir kanaat oluşmamış ise, tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri de taşınmaz başında dinlenerek keşif yapılmalıdır.

Açıklanan bu hususlar çerçevesinde yapılacak inceleme ve araştırma sonucu, tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığında davanın kabulü yoluna gidilmelidir.

3-Taşınmazın bulunduğu mahalde kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan başka kişi bulunup bulunmadığı araştırılmalıdır.

4-İstem konusunda tanık dinlenmelidir.

5-Tüm bu araştırmalar sonucu hala kesin bir kanaat oluşmamış ise, tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri de taşınmaz başında dinlenerek keşif yapılmalıdır.

Açıklanan bu hususlar çerçevesinde yapılacak inceleme ve araştırma sonucu, tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığında davanın kabulü yoluna gidilmelidir.

Eldeki davada, 202 parsel sayılı taşınmaza ilişkin tapulama tutanağında “Taşınmazın ... oğlu ...’ın ceddinden intikal ettiği, bu kişinin ölümü ile … ve kızı ...’nin kaldığı, ...’nin ölümü ile kocası ... ve evlatları ..., ... ve ...’nın kaldığı” yazılmıştır. Davacının murisine ait nüfus kayıtlarının incelenmesinden ise ... ...’in anne adının ... olduğu görülmekte ise de kardeşlerinin, ... ..., ..., ..., ... olduğu görüldüğünden tapulama tutanağındaki bilgiler ile nüfus kayıtlarının uyuşmadığı anlaşılmaktadır. Yine mahkemece nüfus müdürlüğünden yapılması istenilen araştırmaya verilen cevapta “... oğlu ... ...” isimli bir kişinin bulunup bulunmadığına dair bir bilgi verilmemiştir. Açıklanan bu hususlar gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Mahkemece, nüfus müdürlüğünden tapu kayıt maliki “... oğlu ... ...” isimli bir kişinin olup olmadığı sorulmalı, tapulama tutanağı ile nüfus kayıtlarındaki çelişki araştırılmalı belirtilen tüm bu araştırmalar sonucu hala kesin bir kanaat oluşmamış ise, taşınmaz başında keşif yapılarak tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri de taşınmaz başında dinlenmelidir. Açıklanan bu hususlar çerçevesinde yapılacak inceleme ve araştırma sonucu tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığında davanın kabulüne karar verilmelidir.

Yukarıda belirtilen şekilde inceleme ve araştırma yapıldıktan sonra neticesine göre bir karar vermek gerektiği halde mülkiyet nakli oluşturacak şekilde tesis edilen hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 04.07.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2156, Karar No: 2012/26781, Tarih: 30.10.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/2156 E.  ,  2012/26781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4926 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne, iadeye, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Katılan Ersin Kirişçi vekilinin yasal temyiz süresi geçtikten sonra hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından, temyiz talebinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK'nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

II-UYAP aracılığıyla elektronik ortamda MERNİS'ten alınan nüfus kayıt örneğine göre sanık ...'in hükümden sonra, 03.08.2009 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, müsaderesi talep edilen eşyanın bulunduğu da gözetilerek, sanığın yasal mirasçıları adına usulüne uygun karar tebliği yapılıp, kararın temyiz edilmesi halinde bu temyize ilişkin ek-tebliğname de düzenlendikten sonra iadesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 30.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11646, Karar No: 2013/8684, Tarih: 22.04.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/11646 E.  ,  2013/8684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Alt sınırı beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektiren suçtan yargılanan sanığın, duruşmada bizzat hazır edilip sorgu ve savunmasının saptanması gerekirken, yokluğunda yargılama yapılarak hüküm kurulması suretiyle CMK'nın 193 ve 196. maddelerine aykırı davranılması,

2-5271 sayılı CMK’nun 150/3, 188/1. maddeleri uyarınca hükmün açıklandığı 13.03.2007 günlü oturumda zorunlu olarak savunman bulundurulması gerektiği gözetilmeyerek savunmanın yokluğunda karar verilmek suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

3-Suç 5237 sayılı TCY'nın 149. maddesinin 1. fıkrasının (h) bendine aykırı biçimde geceleyin işlendiği halde, sanık hakkında 5237 sayılı TCY'nın 148/1. maddesiyle uygulama yapılması,

4-5237 sayılı TCY'nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki "malın değerinin azlığı" kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki "hafif" veya "pek hafif" ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, "değerin azlığının 5237 sayılı Yasa'ya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa

koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, koşulu bulunmadığı halde, 150. maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek, sanığın cezasından indirim yapılması,

5-Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin "a,b,c,d,e" bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 22.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5101, Karar No: 2018/2614, Tarih: 03.04.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/5101 E.  ,  2018/2614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanıklar ... ve ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Oluşa ve dosya içeriğine göre, daha önce de iki kez aynı amaçla gelmiş olan sanık ...’nun, arkadaşı sanık ... da yanında olduğu halde, yakınanlar ...le ...'in çalıştıkları işletmeye gelip, işyerinin eski sahibi ...... isimli şahsı sorduğu, mağdur ...’in, gelenlerin kimi kastettiklerini anladığı halde, vazgeçip giderler düşüncesiyle konuyu anlamazlıktan gelip, patronları olan ... ...’in olmadığını söylediği, bunun üzerine sanık ...’ın, onu sormadıklarını belirtmesinin ardından, mağdurun tekrar kimi görmeye geldiklerini sorduğu, sanık ...’ın “ben cezaevinden yeni çıktım, benimle kafa mı buluyorsun?” dediği, mağdurun bu sefer meseleyi anladığını, işyerini devreden ... Bey’i kast ettiklerini söylediği, daha önce işyerine gelmemiş olan sanık ...’ın “biz buraya kaç kere geldik, ...’ı tanımıyor musunuz” dediği, ... Bey’in telefon numarasının kendisinde olmadığını, ancak patronu ... ...’i arayacağını söyleyen mağdurun, cep telefonu ile patronunu arayıp, sanıkların geldiğini ve ... beyi sorduklarını söylediği, sanık ...’ın bu sırada, mağdurun elindeki cep telefonunu alıp, ... bey ile konuşmaya başladığı, muhatabına “bize para gönderecekti, göndermedi, ne yapacağız?, abicim senin alakan nasıl olmaz, senin alakan olmazsa bizim de seninle senin mağazanla alakamız olmaz, ona göre..” deyip telefonu kapatarak mağdura geri verdiği;.

Mağdurun yardımcı olmak için, ... isimli şahsın telefon numarası varsa kendisinin arayabileceğini söyleyip, sanıklardan öğrendiği numarayı kendi cep telefonu ile aradığı, karşı taraf telefonu açtığı anda, daha konuşmaya fırsat bulamadan, sanık ...’ın telefonu elinden çekip aldığı ve konuşarak işyerinden dışarı çıktığı, işyeri içinde bulunan sanık ...’ın ise, mağdura hitaben sürekli, “cezaevinden yeni çıktığını, İzmit’ten geldiklerini...” vb. şeyler söylediği, konuşmasının bitimini müteakip tekrar içeri giren sanık ...’ın mağdur ...’e “ablacım, sen bize 100 TL. ver, biz gidelim” deyip cep telefonunu geri verdiği, mağdurun, para olmadığını, yan taraftan alıp geleceğini söyleyip işyerinden çıkmak istediği, sanık ...’ın “ablacım, sen o telefonu bana ver, biz sana güveniyoruz, sen 100 TL. yi al gel” dediği, diğer sanık ...’ın da “ bacım biz sizi seni çok sevdik, sen onu 200 TL. yap gel” dediği, korkan mağdurun cep telefonunu sanık ...’a verip, yan taraftaki işyerine gittiği, bir süre korkudan dışarı çıkamadığı ... isimli işyeri sahibinin polisi aradığı, aynı sıralarda, sanıkların yanında bulunan mağdur ...’in, sinirlendikleri anlaşılan sanıkları savmak için, yan mağazanın sahibinden 100 TL. para alıp, sanık ...’a verdiği, parayı alan sanıkların işletmeden ayrıldıkları olayda;

Sanıkların, “... ...” isimli işletmenin, önceki sahibi tanık ... ile alakasının kalmadığını bilmelerine rağmen, onun adını ileri sürüp, zorla mağdurlardan 100 TL parayı almak istedikleri, korkuya kapılan ve işletmenin hesabında para bulunmaması nedeniyle komşu işyerine para temin etmek için gitmek istediğini söyleyen mağdur ...’in cep telefonunu rehin gibi yedinde tuttuktan sonra, kendileriyle yalnız kalan mağdur ...’in, işyerine zarar vereceklerine yönelik söylemleri karşısında korkup, işyeri komşusundan borç olarak aldığı 100 TL.yi sanıklara verdiğinin anlaşılması karşısında, sanıkların eylemlerinin bir bütün halinde tek bir yağma suçunu oluşturduğu düşünülmeden, yerinde yeterli olmayan gerekçe ile, sanıklar hakkında yazılı şekilde karar verilmesi;

2-) Uygulamaya göre de;

Mahkumiyet hükmünün yasal sonucu olan 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinde öngörülen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerinin, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 gün, 2014/140- 2015/85 Esas ve Karar sayılı kararına göre yapılan değişikliğin karar yerinde yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanı ile sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 03/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/496, Karar No: 2015/208, Tarih: 14.01.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2014/496 E.  ,  2015/208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 30. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2013

NUMARASI : 2013/937-2013/251

Hukuk Genel Kurulu’nca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonunda gereği görüşüldü:

Mahkemece verilen hüküm, temyiz edilmesi üzerine yukarıda başlıkta belirtilen karar ile bozulmuştur. Bozma üzerine mahkemece ilk kararda direnilmiş, direnme kararı davalı T.Temizlik Hiz. San. ve Dış Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İş mahkemeleri kararlarına karşı temyiz süresi 30/1/1950 tarih ve 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 2/3/2005 tarih ve 5308 sayılı Kanunla değişmeden önceki 8. maddesine göre belirlenmekte ise de, temyiz usul ve işlemlerinde 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’nın hükümleri uygulanmaktadır.

Her ne kadar uygulamada iş mahkemesinde karşı temyiz yolu ile temyiz hakkı tanınmamakta ise de gerek iş hukuku mevzuatında gerekse de HUMK’nun temyize ait hükümlerinde bunu engelleyen bir hüküm bulunmadığı açıktır. Bu nedenle 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfiyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 433/1. maddesi gereğince temyiz dilekçesinin hüküm veren mahkeme aracılığı ile karşı tarafa tebliğ edilmesi ve karşı tarafa temyiz dilekçesine karşı cevap verme ve karşı temyiz isteminde bulunmak hakkının tanınması gereklidir.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda yapılan incelemede;

Davalı T. Temizlik Hiz. San. ve Dış Tic. Ltd.. Şti. vekiline ait temyiz dilekçesinin davacı tarafa tebliğ edilmediği anlaşılmaktadır. Temyiz eden davalı T. Temizlik Hiz. San. ve Dış Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nu “Geçici madde 3” atfiyla uygulanmakta olan HUMK’nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline Tebligat Kanunu ve ilgili mevzuat dikkate alınarak tebliğ edilmeli ve yasal süre beklenildikten sonra Hukuk Genel Kurulu Başkanlığına gönderilmelidir.

Açıklanan nedenle eksiklik giderildikten sonra Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Başkanlığı’na gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

S 0 N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/01/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31934, Karar No: 2015/17027, Tarih: 03.06.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/31934 E.  ,  2015/17027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 Sayılı kanuna muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Olay tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre, olay günü, Bulgaristan'dan gelerek Türkiye üzerinden transit olarak Irak'a gitmek üzere ... TIR Gümrük Sahası'na gelen sanığın sevk ve idaresindeki aracın polis giriş ve gümrük tescilde evrak incelemesi esnasında gümrük sahasında bulunan kantar tartımı ile evraklarında belirtilen tonajın farklı olması sebebiyle X-ray tarama cihazına sevk edildiği, yapılan taramada aracın kontrolüne karar verildiği, aracın memur refakatinde arama hangarına alındığı, tırın mührü açılarak yapılan sayım ve tespitinde TIR karnesi muhteviyatı eşya dışında, gümrük işlemlerine tabi tutulmaksızın yurda sokulmak istenen ticari miktar ve mahiyette dava konusu eşyanın ele geçirildiği gözetilerek, sanığın sübut bulan atılı suçtan cezalandırılması yerine, delillerin takdirinde yanılgıya düşülmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı olup, katılan gümrük müdürlüğü vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 03.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6553, Karar No: 2014/5079, Tarih: 19.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/6553 E.  ,  2014/5079 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB- 2014/33447

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 20/01/2014 gün ve 2013/1568/4575 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 30/01/2014 gün ve KYB/2014/33447 sayılı ihbarnamesi ile;

Mühür bozma suçundan sanık M. C., 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 203/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.600,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Samsun 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/10/2013 tarihli ve 2013/285 Esas, 2013/857 sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 30/10/2013 tarihli ve 2012/22539 Esas, 2013/15593 sayılı ilamında belirtildiği üzere; "Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı Kanun’un “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir. 5237 sayılı Kanun'un "Kamu güvenine karşı suçlar” bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur. Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de bunların dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir. 24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.” 5237 sayılı Kanun'un “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir... Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.