muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/162, Karar No: 2024/11089, Tarih: 23.10.2024

Yukarıda açıklanan nedenle Antalya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin kararıyla ilgili katılanlar vekili ve sanıklar müdafiilerinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 5271 sayılı Kanun'un 302. maddesi gereğince Tebliğname'ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava Dosyasının mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

23.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12003, Karar No: 2011/12908, Tarih: 27.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/12003 E.  ,  2011/12908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.01.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine bozmaya uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 25.04.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı temsilcisi tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

Nizalı taşınmazın ... ilçesi ... Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında ... adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, nizalı yere yakın mesafede Huzur mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.1.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

Nizalı taşınmazın bulunduğu bölge herkezce bilinen maruf ve meşhur “...” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu

uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin kadim yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “Maruf ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu Tekir Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin Çukurovaya nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık yapı olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.

Mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırılık yoktur. Davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 3.6.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gereçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 27.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3919, Karar No: 2016/4041, Tarih: 16.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/3919 E.  ,  2016/4041 K.**

**"İçtihat Metni"**

##########

MAHKEMESİ :##########TÜKETİCİ MAHKEMESİ

##########

##########

##########

##########

Taraflar arasındaki kanal katılım ve şebeke hisse bedelinin tespiti davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 16.03.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1547, Karar No: 2024/909, Tarih: 06.02.2024

**8. Ceza Dairesi         2022/1547 E.  ,  2024/909 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2521 E., 2021/159 K.

SUÇ : Hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manisa Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 12.02.2014 tarihli iddianamesiyle suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.12.2014 tarihli kararı ile sanık hakkında evi terk eden çocuğu, ailesini veya yetkili makamları durumdan haberdar etmeksizin yanında tutmak suçundan 1 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve bu karar 30.01.2015 tarihinde kesinleşmiştir.

3. Suça sürüklenen çocuk hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrası gereğince uygulanan 5 yıllık denetim süresi içerisinde, kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.07.2018 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hüküm açıklanarak, evi terk eden çocuğu, ailesini veya yetkili makamları durumdan haberdar etmeksizin yanında tutmak suçundan 1.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 01.02.2021 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin istinaf başvurusu kabul edilerek suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; suçun sabit olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; katılan ...'un suç tarihi öncesinde evden kaçması üzerine suça sürüklenen çocuk ... ile temyiz dışı suça sürüklenen çocuk Rıza aracılığıyla tanıştığı, suça sürüklenen çocuk ...'ın çalıştığı işyerine gittikleri ve mağdur ...'in bu işyerinde bir kaç gece kaldığı iddiasına ilişkindir.

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; suçun sabit olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; katılan ...'un suç tarihi öncesinde evden kaçması üzerine suça sürüklenen çocuk ... ile temyiz dışı suça sürüklenen çocuk Rıza aracılığıyla tanıştığı, suça sürüklenen çocuk ...'ın çalıştığı işyerine gittikleri ve mağdur ...'in bu işyerinde bir kaç gece kaldığı iddiasına ilişkindir.

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Suça sürüklenen çocuk ...'ın, mağdurun hürriyetini kısıtlama amacı ile hareket etmediğinden dolayı hürriyeti yoksun bırakma suçunun yasal unsurlarının olayda oluşmadığı, ancak olay günü 15 yaşından küçük olan ve evinden kaçan mağduru ailesinin rızası olmadığı halde yanında bulundurduğu ve eyleminin çocuğun alıkonulması suçuna uyduğu anlaşıldığından suça sürüklenen çocuk ...'ın bu suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Suça sürüklenen çocuk ...'ın, mağduru çalıştığı iş yerinde kalmasına izin verdiği olayda;15 yaşından küçük mağdureyi kendi rızası dahilinde alıkoyan suça sürüklenen çocuğun eylemiyle ilgili olarak mağdurenin rızasının üzerinde mutlak suretle tasarruf edilebileceği bir hakka ilişkin olmadığından, hukuka uygunluk nedeni olarak kabul edilemeyeceği bu nedenle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşabileceği ancak, suça sürüklenen çocuğun mağdura yönelik herhangi bir zorlaması olmadan, gidecek yeri olmadığından yardım etmek kastıyla hareket ettiği anlaşılmakla; suçun unsurları oluşmadığından suça sürüklenen çocuğun beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Suça sürüklenen çocuk ...'ın, olay tarihinde evden kaçan ve suç tarihinde 13 yaşında olan mağdur ...'u kalacak yeri olmadığı için, kendisinin de çalıştığı abisine ait iş yerinde kalmasına izin vermesi şeklinde gelişen eyleminin, şeklen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu kabul edilse bile, sanığın mağdureye onu ailesine teslim edebileceğini söylemesine rağmen, mağdurenin bunu kabul etmediğinin, mağdurenin ilk ifadelerinden anlaşıldığı, bunun üzerine suça sürüklenen çocuğun mağdura yönelik herhangi bir zorlaması olmadan, gidecek yeri olmadığını söyleyen mağdurun ortada kalmaması ve başına kötü bir şey gelmemesi için ve yine mağdura yönelik herhangi bir cinsel davranışta bulunmadan, iyi niyetli bir şekilde kalacak yer temin ettiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğun olayda suç kastının bulunmadığı, bu nedenle suçun unsurlarının da oluşmadığı anlaşıldığından suça sürüklenen çocuk ...'ın beraati yönünde kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 01.02.2021 tarihli ve 2018/2521 Esas, 2021/159 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12714, Karar No: 2017/9599, Tarih: 11.09.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/12714 E.  ,  2017/9599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden kurulan hükmün yapılan temyiz incelemesinde;

İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK' nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Hırsızlık suçu yönünden kurulan hükmün yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin iş yerinden 10,00 TL değerindeki hurda metal parçaları almaya teşebbüs eden suça sürüklenen çocuk hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 11/09/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6579, Karar No: 2016/4802, Tarih: 30.05.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/6579 E.  ,  2016/4802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : Beraat

İddianamede, suç duyurusunda bulunan sıfatıyla yer alan..... Tic. Ltd. Şirketi vekili Av. ...'e 21.08.2013 günü tebligat yapılarak duruşmadan haberdar edilmiş ise de, adı geçen avukatın anılan kurumun vekilliğinden çekildiğine dair 28.08.2013 havale tarihli dilekçeyi dosyaya ibraz etmesi sonucunda, suçtan doğrudan zarar görme ihtimali bulunan şirkete duruşma gününün usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmediği anlaşılmakla, kamu davasına katılma hakkı bulunan şikayetçi şirket temsilcisine duruşma günü usulen bildirilip davaya katılma olanağı sağlanmadan yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 234/1-b ve 237/2. maddelerine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, şikayetçi şirket temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 30.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12891, Karar No: 2013/14586, Tarih: 10.07.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/12891 E.  ,  2013/14586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Sulh Hukuk (Kartal 1. Sulh Hukuk) Mahkemesi’nce verilen 27.12.2011 tarih ve 2009/985-2011/1763 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya taşıma hizmeti verdiğini, yüklemesini yaptığı emtianın boşaltılacağı Almanya’daki deposunda yangın çıkması nedeniyle uzun süre aracının bekletildiğini, bu sürede çalışmadığını, kazanç kaybına ilişkin düzenlenen fatura bedelinin ödenmediğini, tahsili için yapılan icra takibinin itirazla durduğunu ileri sürerek, itirazın iptaline, takibin devamına ve %40 inkar tazminatı hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemiz bozma ilamına uyularak, dosya kapsamına göre; taşıma sırasında meydana gelen gecikmenin, davalı tarafın talimatı ile gerçekleştiğinin davacı tarafça ispatlanamadığı, takibin kötü niyetle yapıldığı kanaatine varıldığı gerekçesiyle, davanın reddine, davacı tarafın dava miktarının %40'ı oranında kötü niyet tazminatına mahkum edilmesine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, CMR konvansiyonundan kaynaklanan, bekleme ücreti alacağının tahsiline yönelik yapılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkin olup, yukarıdaki özetten de anlaşılacağı üzere mahkemece, taşıma sırasında meydana gelen gecikmenin, davalı tarafın talimatı ile gerçekleştiğinin davacı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, 29/09/2011 tarihli bilirkişi raporunda, dava dosyasına delil olarak sunulan XF44547846 sayılı TIR karnesi koçanında 34 KGT 02 plakalı aracın varış yeri gümrük idaresine hangi tarihte intikal ettiği belli olmadığından, aracın yük altında fuzulen kaç gün beklemiş olduğu hususunun denetime elverişli XF44547846 sayılı TIR karnesi koçanının varış yeri gümrüğünce onaylı suretinin ibrazı suretiyle kanıtlanması halinde davacının “20 günlük” araç bekleme ücretini talep etmesinin mümkün olabileceği bildirilmiş;

davacı vekilince tır karnesinin sureti ibraz edilerek, bilirkişi heyetinden ek rapor alınması istenmiştir. Mahkemece ise, gerekçe gösterilmeksizin ibraz edilen belgeler üzerinde inceleme yapılmak üzere ek rapor alınmadan karar verilmiştir. Bu suretle, mahkemece malların davacı tarafından teslim edildiği ve davalı tarafından malların teslim yerine itiraz edilmediği hususları da nazara alınarak, ibraz edilen belgeler üzerinde inceleme yapılması için ek bilirkişi raporu alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.