muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2112, Karar No: 2023/2328, Tarih: 13.06.2023

II. CEVAP

Dahili davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkilinin ...'nun mirasçılarından biri olduğunu, davacı tarafından açılan davayı kabul etmediklerini, zira davacı ile diğer davalı ... İnşaat Sanayi ve Ticaret Ltd.Şti. ticari bir ilişki içerisinde oldukları mizansenini yaratarak, birbirleriyle adeta husumet altında olduklan izlenimi yaratarak, halk diliyle adeta "danışıklı dövüş" içerisinde bulunduklarını, müvekkillinin babası ... ile diğer davalı ... İnşaat arasında dava dilekçesinde de belirtildiği gibi Ankara 50. Noterliğinin 10/04/2012 gün ve 6415 yevmiye numaralı gayrimenkul satış vaadi ve kat karalığı inşaat sözleşmesi imzaladığını, fakat bu sözleşmeye istinaden inşaatın henüz tamamlanmadığını, davacı yanın gayrimenkul satış vaadine dayanarak satın aldığı daire sözleşmesinin müteahhide yüklediği edimlerin yerine getirilip getirilmediği hususunda müvekkillerine herhangi bir yazılı başvurusunun olmadığını, alıcı olarak üzerine düşen alıcı yükümlülüklerin de bu şekilde yerine getirmediğinden bahis ile davacı tarafından haksız ve yersiz açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Diğer davalılar tarafından yasal süre içerisinde dava dilekçesine karşı cevap dilekçesi ibraz edilmemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında yüklenici davalı ... İnşaat Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti'nin edimini sözleşme kapsamında yerine getirmediği, iskanın alınamadığının sabit olduğu, yüklenici davalı ... İnşaat Sanayi ve Ticaret ... İnşaat Sanayi Ve Ticaret Ltd.Şti.'nin arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesine dayanarak isteyebileceği hakkı olmadığından şahsi hakkını harici sözleşme ile ondan bağımsız bölüm satın alan üçüncü kişi konumundaki davacılara temlik etmesinin de ona bir hak sağlamadığı, ayrıca, harici sözleşme ile yükleniciden bağımsız bölüm satın alan üçüncü kişi davacılar ile arsa sahibi davalılar arasında herhangi bir sözleşme ilişkisi bulunmadığı, yükleniciden bağımsız bölüm satın alan davacılar, arsa sahibi olan davalılardan sözleşme hukuki ilişkisine dayalı olarak bir istekle bulunamayacağı, davalı arsa sahiplerinin davacılara karşı bir sebepsiz zenginleşmesinin de bulunmadığı, arsa sahibinin bir sebepsiz zenginleşmesi varsa ancak yüklenici akidine karşı olabileceği, bu durumda davada arsa sahiplerine husumet yöneltilemeyeceği, davacılar ödedikleri satış bedelini ancak akitleri olan yükleniciden isteyebileceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve Davalı ... İnşaat Sanayi Ve Ticaret Ltd.Şti. istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve Davalı ... İnşaat Sanayi Ve Ticaret Ltd.Şti. istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; önceki beyanlarını tekrarla, mahkeme gerekçesinin ferağa icbar davasını ortadan kaldıran bir gerekçe olup kabulünün mümkün olmadığını, yapılan keşifte inşaatın tamamen yapılmış olduğunun görüldüğünü, yerel mahkemece bu durumun değerlendirilmediğini, keşfe katılan arsa sahiplerinin de binanın tamamen bitirildiğini belirttiğini, mahkemece inşaat hiç yapılmamış gibi değerlendirme yapıldığını, yerel mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

2.Davalı ... İnş. San. Ve Tic. Ltd. Şti. yetkilisi ... istinaf başvuru dilekçesinde özetle; mahkeme gerekçesinin ferağa icbar davasını ortadan kaldıran bir gerekçe olup kabulünün mümkün olmadığını, yapılan keşifte inşaatın tamamen yapılmış olduğunun görüldüğünü, yerel mahkemece bu durumun değerlendirilmediğini, keşfe katılan arsa sahiplerinin de binanın tamamen bitirildiğini belirttiğini, mahkemece inşaat hiç yapılmamış gibi değerlendirme yapıldığını, yerel mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında, " davacının ancak sözleşme yaptığı yüklenici şirketin diğer davalı arsa sahibine karşı edimini yerine getirdikten sonra temlik yoluyla sahip olduğu kişisel hakkını arsa sahibine karşı ileri sürebilecek olmasına rağmen, yerel mahkemece yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporu ile tamamlanma seviyesinin %75 olarak belirlenmiş olmasına ve bu haliyle Ankara 50. Noterliğinin 10/04/2012 gün ve 06415 yevmiye sayılı işlemine konu davalıların arasındaki Düzenleme Şeklinde Gayrimenkul Satış Vaadi ve Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesi hükümlerine uygun olarak yüklenici şirketin arsa sahibine karşı edimini tam olarak yerine getirmemiş olması sebebiyle, kademeli ferağ olanağı sunan sözleşmede belirtilen kademeye göre yüklenicinin veya yükleniciden temlik alan üçüncü kişinin tescil isteyebilmesi için sözleşmede belirtilen bitim süresinin geçmemiş olmasının gerekmesine, başka bir deyişle; davalıların arasındaki sözleşmenin 8. maddesine göre yüklenicinin edimini yerine getireceği tarihte, yüklenicinin henüz inşaatı sözleşmeye, fen ve sanat kurallarına uygun yerine getirememişse sözleşmenin kademeli ferağ olanağı tanıdığından söz edilerek tescil talebinde bulunulamayacak olması da nazara alındığında, davacının temlik yoluyla kişisel hakkını arsa sahibine karşı ileri sürmesinin yasal olarak mümkün bulunmamasına ve gerekçe içeriğine göre, ilk derece mahkemesi kararında davanın esasıyla ilgili hükme etki edecek tüm delillerin toplandığı, kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, ihtilafın doğru olarak tanımlandığı, bu nedenle inceleme konusu kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığından" gerekçesiyle davacı vekili ve davalı ... İnş. San. Ve Tic. Ltd. Şti. Yetkilisi ...'nın yerinde bulunmayan istinaf başvurularının ayrı ayrı 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde belirttiği itirazları temyiz dilekçesinde de yinelemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, yükleniciden harici satış ile alınan bağımsız bölümün tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 371 inci maddesi,

Türk Borçlar Kanunu’nun 184 üncü maddesi,

30.09.1988 tarihli ve 1987/2 1988/2 sayılı Yargıtay İBBGK Kararı.

3. Değerlendirme

Dava temliken tescil talebine ilişkindir.Davacı,davalı yüklenici ... İnş. San. Ve Tic. Ltd. Şti.’nden haricen satın aldığı bağımsız bölümün tapusunun iptali talebi ile eldeki davayı açmıştır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 371 inci maddesi,

Türk Borçlar Kanunu’nun 184 üncü maddesi,

30.09.1988 tarihli ve 1987/2 1988/2 sayılı Yargıtay İBBGK Kararı.

3. Değerlendirme

Dava temliken tescil talebine ilişkindir.Davacı,davalı yüklenici ... İnş. San. Ve Tic. Ltd. Şti.’nden haricen satın aldığı bağımsız bölümün tapusunun iptali talebi ile eldeki davayı açmıştır.

Davacının arsa sahibi ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü yükleniciden temlik alması halinde arsa sahibini ifaya zorlayabilmesi için bazı koşulların varlığı gerekir. Türk Borçlar Kanununun 188. maddesine göre; “Borçlu, devri öğrendiği sırada devredene karşı sahip olduğu savunmaları, devralana karşı da ileri sürebilir.” Buna göre temliki öğrenen arsa sahibi, temlik olmasaydı önceki alacaklıya (yükleniciye ) karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan davacıya ) karşı da ileri sürebilir. Temlikin konusu, yüklenicinin arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden kazanmadığı hakkı üçüncü kişiye temlik etmesinin arsa sahibi bakımından bir önemi bulunmamaktadır. Diğer taraftan, yüklenici arsa sahibine karşı edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye (davacıya ) temlik etmişse, üçüncü kişi (davacı ) Türk Borçlar Kanununun 97. maddesi hükmünden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Somut olayda Mahkemece 26/02/2020 tarihli kök ve 24/07/2020 tarihli ek rapor alınmış ve raporlarda inşaatın fiziki oranının %75 olarak belirlendiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de dosya kapsamına göre yargılama sırasında inşaatın durdurulmasına ilişkin mahkemece verilmiş bir tedbir kararının bulunmadığı, mahkemenin hükme esas aldığı bilirkişi raporunun Fatsa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi 2017/86 D.iş sayılı 13/06/2017 tarihli tespit raporuna atıf yapılarak oluşturulduğu, tespit raporu incelendiğinde ise, 21/01/2014 Tarihli Belediyece düzenlenen tutanak esas alınarak düzenlendiği, belediye tespitinden sonra inşaatta herhangi bir imalat yapılıp yapılmadığı, belirlenen %75'lik fiziki oranın değişip değişmediği konusunda değerlendirme yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda Mahkemece yapılacak iş; mahallinde keşif yapılarak bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle inşaatın sözleşmeye göre fiziki oranın tespiti ile , bina tamamlanmış ve imar mevzuatına uygun ise yüklenici ve arsa sahipleri arasında düzenlenen sözleşmede, binanın yüklenici tarafından anahtar teslimi tamamlanacağı kararlaştırıldığından, davacı tarafından varsa eksik iş bedelinin davalı arsa sahiplerine ödenmek üzere depo edilmesi, ondan sonra davacının tapu iptali ve tescil isteğinin değerlendirilmesi, binanın imar mevzuatına uygun olmayıp yasal hale gelme imkanı da bulunmuyorsa şimdiki gibi davanın reddine karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın reddedilmesi doğru olmamıştır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye

Mahkemesine gönderilmesine,

13/06/2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13946, Karar No: 2012/11869, Tarih: 26.03.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/13946 E.  ,  2012/11869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Sanığın aşamalarda değişmeyen savunmasında katılan ...'un evinin önünden geçerken çocuklarına kötü davranması nedeniyle kendisini uyardığından küfür etmeye başlaması ve balta ile kendisine saldırdığını savunması, sanığın adli raporunda yaralanmasının tespit edilmesi, katılanın da sanığın evinin önüne geçtiği sırada oğluna küfürlerini üzerine alınıp kendisine saldırdığını beyan etmesi, 21.09.2006 tarihli kolluk tutanağında katılanın oğlu Sabri'nin zihinsel özürlü olduğu için tanık olarak beyanının alınamadığının bildirilmesi karşısında sanığın yaralama eylemini haksız tahrik altında gerçekleştirmesine rağmen koşullarının oluşmadığı şeklindeki yetersiz gerekçe ile sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanmamasına karar verilmesi,

2- 5237 sayılı TCK'nun 52/4. maddesi uyarınca sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrileceğinin kararda gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 26.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22288, Karar No: 2013/21166, Tarih: 12.09.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/22288 E.  ,  2013/21166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

KARAR

Dava, su aboneliği yapılması sırasında istenen kanal katılım ve şebeke bedelinden kaynaklanan uyuşmazlığa ilişkindir.

9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 günlü ve 2013/1 sayılı kararı uyarınca işbu davada temyizen incelenme görevi 1.2.2013 tarihinden itibaren Yargıtay 3.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 2.9.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/18400, Karar No: 2011/44138, Tarih: 17.10.2011

**6. Ceza Dairesi         2007/18400 E.  ,  2011/44138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Yasal süre içinde temyiz başvurusunda bulunmayan Üst Cumhuriyet Savcısının bu konudaki isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 317.maddesi gereğince REDDİNE,

II-Sanıklar savunmanının temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK’nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının,765 sayılı TCK’nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu,Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi,olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle,daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak,yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden,bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

2-Kasten işlemiş olduğu suç için hapis cezasıyla mahkûmiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nin 53/1.maddesinin (c) bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, yalnızca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-5237 sayılı TCK.nun 58/7. maddesinin uygulama koşullarının değerlendirilebilmesi için, sanığın tekerrüre esas alınan önceki mahkumiyet hükmünün denetim olanağı verecek biçimde karar yerinde gösterilmemesi ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmemesi ,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 17.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4244, Karar No: 2019/5466, Tarih: 02.10.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/4244 E.  ,  2019/5466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada.....Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kısıtlı ... Mahkemesinin 24.03.2011 tarih ve 2010/910 esas, 2011/306 karar sayılı kararı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi, 18.03.2019 havale tarihli dilekçesi ile kısıtlının Manisa’ya taşındığını belirterek kısıtlının yerleşim yerini değiştirmek için izin verilmesini talep etmiş, mahkemenin 02.04.2019 tarihli ek kararı ile kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

....Mahkemesince, kısıtlının yerleşim yeri adresinin....” olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK'nın 412. maddesinde ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Kısıtlı, ....Mahkemesinin 24.03.2011 tarih ve 2010/910 E. - 2011/306 K. sayılı kararı ile vesayet altına alınmış ve vasinin talebi üzerine kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine izin verilmişse de dosya kapsamından, kısıtlının halen.... adresinde ikamet ettiğinin anlaşılması nedeniyle vesayet dosyasının takibinde....k Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince....k Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 02/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10198, Karar No: 2020/7911, Tarih: 23.06.2020

**18. Ceza Dairesi         2019/10198 E.  ,  2020/7911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın hakaret eylemlerini kısa zaman dilimi içerisinde ve aynı eylemin devamı niteliğindeki sözlerle, birden fazla müştekiye karşı gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında belirlenecek temel cezanın TCK'nın 43/2. maddesi gereğince artırılması gerektiği gözetilmeden, ayrı ayrı iki kez cezalandırılmasına karar verilmesi,

2- Hakaret suçunun aleni olan polis merkezi önü ve bahçesinde işlenmesine rağmen TCK’nın 125/4. maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı ve sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca cezayı aleyhe değiştirme yasağının gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 23/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6482, Karar No: 2020/4500, Tarih: 29.09.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/6482 E.  ,  2020/4500 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BAKIRKÖY 35. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesi'nin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişiklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesi'nin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre;

2-Suç tarihinde yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi ile hüküm tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191. maddesi hükümlerinin ayrı ayrı değerlendirilip karşılaştırma yapılması, sonucuna göre lehe Kanun tespit edilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, belirtilen nitelikte karşılaştırma yapılmadan hüküm kurulması,