muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/51104, Karar No: 2013/8844, Tarih: 13.03.2013

İşçinin birden fazla alacağının söz konusu olması halinde, yapılan kısmi ödemenin hangi alacağa ilişkin olduğu işveren tarafından ödeme sırasında belirtilmemiş ve işçi tarafından da bu husus makbuzda gösterilmemiş ise, mahsup işlemi Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre yapılacaktır. İş Kanununda işçinin sözleşme ve kanundan doğan alacaklarının muacceliyet ve vade zamanları konusunda değişik hükümler öngörülmüştür.

4857 sayılı İş Kanununa göre ücret en geç ayda bir ödenir (m.32/5). İş hukuku mevzuatımızda Basın İş Kanununun 14 üncü maddesi hariç, ücretin peşin ödeneceğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu nedenle ücret, çalışılan ayı takip eden aybaşında muaccel hale gelmektedir. Fazla mesai, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin muacceliyet tarihleri normal aylık ücret gibidir. İşçinin ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti sözleşmenin feshi ile muaccel hale gelir.

1475 sayılı İş Kanununun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunun 120 nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

Buna göre örneğin, 5.000 TL ihbar tazminatı, 7.500 TL kıdem tazminatı, 2.500 TL ücret, 2.000 TL fazla mesai ve 500 TL yıllık izin ücreti alacağı olmak üzere takibe konu yapılmamış toplam 17.500 TL alacağı olan bir işçiye işveren tarafından yapılacak 15.000 TL lik bir kısmi ödeme, öncelikle muaccel olan normal aylık ücret ve fazla mesai alacağına ilişkin borçlarına mahsup edilmelidir. Kalan miktar ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti borcuna mahsup edilecektir. Anılan borçların muacceliyet tarihleri aynı olduğundan, temerrüt tarihi önce gerçekleşmiş olan borca yani kıdem tazminatına mahsup edilecektir. Kalan 3.000 TL lik ödemenin, ihbar ve izin ücreti borcuna mahsubu anılan borçların muacceliyet ve temerrüt tarihlerinin aynı olması nedeni ile miktarları ile orantılı olarak yapılacaktır. Kalan toplam borç 5.500 TL olup, ihbar tazminatının bu miktara oranı 5.000/5.500 = 10/11, izin ücretinin oranı 500/5.500 = 1/11 olmakla, 3.000 X 10/11 = 2.727 TL ihbar tazminatına, 3.000 X 1/11 = 273 TL izin alacağına mahsup edilecektir. Böylece işverenin 2.273 TL ihbar tazminatı, 227 TL izin ücreti olmak üzere toplam 2.500 TL borcu kalmış olacaktır.

Somut olayda; Davacı işçilik alacakları ile ilgi olarak kısmi dava açmış, daha sonra kıdem ve ihbar tazminatları ve işlemiş faizleriyle ilgili olarak icra takibi başlatmış ve işverence takip dosyasına muhtelif tarih ve miktarlarda ödeme yapıldığı görülmüştür.

Somut olayda; Davacı işçilik alacakları ile ilgi olarak kısmi dava açmış, daha sonra kıdem ve ihbar tazminatları ve işlemiş faizleriyle ilgili olarak icra takibi başlatmış ve işverence takip dosyasına muhtelif tarih ve miktarlarda ödeme yapıldığı görülmüştür.

Davacı, takip talebinden Borçlar Kanunu’nun 84. Maddesi uyarınca haklarını saklı tutmuş olup, yapılan ödemelerin önce varsa kıdem tazminatı ve varsa ihbar tazminatı için temerrüt olgusunun varlığı halinde tahakkuk eden faize sayılması gerektiği gözönüne alınarak

yukarıdaki ilkeler doğrultusunda hesaplama yapılıp, takibe konu kıdem ve ihbar tazminatlarının tamamının ödenip ödenmediği bu yöntemle belirlendikten sonra, varsa bakiyelerinin kısmi davadaki talepleri de gözetilerek, hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6317, Karar No: 2022/9304, Tarih: 08.12.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/6317 E.  ,  2022/9304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen itirazın iptali davasının kabulüne dair verilen hüküm hakkında, bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; Kırklareli İli ... İlçesi ... Beldesinde kain ve mülkiyeti Hazineye ait dört adet taşınmazın satışından elde edilen gelirin %30'unun 4706 sayılı Kanun'un 5/5 maddesi gereğince davalının hesabına aktarıldığını, ancak bundan sonra taşınmazların satışına ilişkin işlemin Maliye Bakanlığı Milli Emlak Genel Müdürlüğünün 04/12/2009 tarihli ve 998 sayılı makam onayı ile iptal edildiğini, taşınmazların satışı sebebiyle ödenen 689.182,93TL'nin talep edilmesine rağmen iade edilmemesi üzerine söz konusu alacağın tahsili için takibe davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, haksız itirazın iptali ile icra takibinin devamına, davalı aleyhine icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince; davanın kabulü ile icra takibine itirazın 688.649,75 TL asıl alacak, 409.057,95 TL 04/09/2010 tarihinden takip tarihi olan 10/04/2017 tarihine kadar işlemiş faiz olmak üzere toplam 1.097.707,70 TL üzerinden devamına, asıl alacak olan 688.649,75 TL’ye takip tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasına, İİK'nin 67/2 maddesi gereğince kabul edilen 688.649,75 TL asıl alacağın % 20'si üzerinden hesaplanan 137.729,95 TL icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince; ilk derece mahkemesince verilen kararın usul ve esas yönünden kanuna uygun olduğu gerekçesiyle, davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1)Bir hak üzerinde uyuşmazlığa düşmüş olan iki tarafın anlaşarak, bu uyuşmazlığın çözümlenmesini özel kişi veya kişilere bırakmalarına ve uyuşmazlığın bu özel kişi veya kişiler tarafından incelenip karara bağlanmasına tahkim denir.

Kural olarak taraflar bir uyuşmazlığın çözümlenmesi için hakeme başvurmaya mecbur değildirler. Ancak, bazı hallerde bir uyuşmazlığın çözümlenmesi için hakeme başvurmak zorunludur ki; buna zorunlu tahkim denir.

Tahkimin hangi hallerde zorunlu olduğu, özel bir kanun hükmü ile belirlenir.

Kural olarak taraflar bir uyuşmazlığın çözümlenmesi için hakeme başvurmaya mecbur değildirler. Ancak, bazı hallerde bir uyuşmazlığın çözümlenmesi için hakeme başvurmak zorunludur ki; buna zorunlu tahkim denir.

Tahkimin hangi hallerde zorunlu olduğu, özel bir kanun hükmü ile belirlenir.

Mecburi tahkim hallerinden birinin düzenlendiği 3533 sayılı Kanun'un 1. maddesi gereğince; genel, katma ve özel bütçelerle yönetilen daireler ve belediyelerle, sermayesinin tamamı devlete veya belediyelere yahut özel idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan uyuşmazlıklardan adalet mahkemelerinin görevi içinde bulunanlar o kanunda yazılı tahkim usulüne göre çözümlenir.

Bu bağlamda eldeki davada taraflar, 3533 Sayılı Kanunun 1. maddesinde gösterilen kuruluşlardan olup, uyuşmazlığın "Hakem" sıfatı ile çözümlenmesi gerekmektedir.

O halde ilk derece mahkemesince, tarafların sıfatı gözetilerek sözü edilen kanun hükmü uyarınca uyuşmazlığın hakem sıfatı ile çözümlenmesi gerektiği gözetilerek uyuşmazlığın hakem sıfatıyla çözülmesi gerekirken, genel hükümlere göre uyuşmazlığın incelenerek yazılı şekilde karar verilmiş olması, doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, işbu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

2)Bozma nedenine göre, davalının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ :Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nin 373. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 08/12/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12469, Karar No: 2018/1581, Tarih: 22.02.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/12469 E.  ,  2018/1581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, belirlenecek olan zararın yani hesap edilecek peşin sermaye değerinin ilk tahsisin yapıldığı andan itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre hukuki yararı olmadığından davalı kurumun tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacının temyizine gelince;

Dava, davacının prime esas kazancının davalı işveren tarafından eksik bildirilmesi sebebi ile hesap edilecek peşin sermaye değerinin ilk tahsisin yapıldığı tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, dava dilekçesinde davacının prime esas kazancının eksik bildirilmesi ile oluşan zararının yani hesap edilecek peşin sermaye değerinin yasal faizi ile tahsilini talep ettiğini beyan etmişse de dava dilekçesinden ve daha sonra verdiği dilekçelerinden davacının, prime esas kazancının davalı işveren tarafından davalı Kuruma eksik bildirilmesi sebebi ile yaşlılık aylığının da eksik hesaplandığını ve ödendiğini, işe giriş tarihinden itibaren eksik yatırılan primlerin davalı Kuruma ödenmesi ile yaşlılık aylığının yeniden hesaplanmasını ve fark tutarın yasal faizi ile tahsilini istediği dolayısıyla davacının işbu davadaki talebinin prime esas kazancının belirlenmesi ve nihayetinde tahsis edilen yaşlılık aylığında fark meydana gelecekse bunun tahsili istemine ilişkin olduğu açıktır. Bunun yanı sıra davacı vekilinin mahkemede tekrar ettiği dilekçesi ile davalı işveren tarafından düzenlenen ek aylık prim ve hizmet belgelerinin davalı Kurumca işleme alındığını, yaşlılık aylığındaki artışların davacıya ödendiğini bu sebeple davanın konusuz kaldığını beyan ettiği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, davacının davalı Belediyeden hizmetinin bildirilmeye başlandığı tarihten itibaren tüm çalışma dönemine ilişkin olarak ek aylık prim ve hizmet belgelerinin verilip verilmediğini araştırarak prime esas kazancın gerçek tutarı üzerinden davalı Kuruma bildirilip bildirilmediğinin belirlenmesi ile eğer tüm çalışma dönemine ilişkin olarak eksiklik giderilmiş ise bu hususta davacının beyanı da alınarak davanın konusuz kalıp kalmayacağı göz önünde bulundurulduktan sonra sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Kabule göre de işbu davada ret sebebi ortak olduğundan davalılar yararına tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmiş olması da hatalıdır.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 22.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5317, Karar No: 2012/19115, Tarih: 06.11.2012

**6. Ceza Dairesi         2012/5317 E.  ,  2012/19115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, yakınanın kilitleyerek sokak üzerine park ettiği minibüsünün sürgülü camını zorlayarak açıp, araç teybini çaldığının anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/1-b maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilmeden TCK'nın 142/1-e maddesi ile yazılı şekilde karar verilmesi, hükme etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; sanık ...'ın temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 06.11.2012 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3798, Karar No: 2022/4400, Tarih: 14.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/3798 E.  ,  2022/4400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada İzmir 6. Tüketici ile Denizli Tüketici Mahkemeleri'nce ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

İzmir 6. Tüketici Mahkemesi'nce, davanın para borcuna ilişkin olup götürülecek borçlardan olduğu, davacının yerleşim yerinde ve/veya genel yetki kuralları kapsamında davalı tüketicinin yerleşim yerinde iş bu davanın açabileceği, bu kapsamda davacının yerleşim yerinin Bursa ve Ankara olarak bildirildiği, davalının yerleşim yerinin ise Denizli olduğu, böylece davacının itirazın iptali davasını açarken, yetkili mahkemelerden birini tercih etmeksizin yetkisiz yerde iş bu davayı açtığı, böylece yetkili mahkemeyi seçme hakkının davalı borçluya geçtiği, borçlu davalının süresinde ve usulüne uygun olarak yaptığı yetki itirazında, yerleşim yeri mahkemesi olan Denizli Mahkemelerini seçtiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Denizli Tüketici Mahkemesi'nce ise, davacının davaya konu para alacağının tahsili için mevcut olan seçimlik yetki bakımından seçimlik hakkını kendi ikametinin bulunduğu yetkili yer mahkemesi olan İzmir ilinden yana kullandığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Somut olayda, davacı vekili dava dilekçesi ile birlikte, müvekkili şirket tarafından işletilen köprü ve otoyoldan, davalıya ait 20 ABG 334 plakalı araç ile gerçekleştirilen ihlalli geçiş nedeniyle doğan ve yasal süresi içerisinde ödenmeyen geçiş tutarı ve yasadan kaynaklı para cezasının tahsili amacıyla İzmir 13. İcra Müdürlüğünün 2019/5068 Esas sayılı dosyası ile davalı hakkında başlatılan icra takibine davalının itiraz ettiğini, takibin durduğunu bu nedenle itirazının iptali ile alacağın yasal faizi ve diğer tüm ferileri ile birlikte tahsili için takibin devamına ve borçlu aleyhine %20'den az olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un 73. maddesinin beşinci fıkrasında "Tüketici davaları, tüketicinin yerleşim yerinin bulunduğu yerdeki tüketici mahkemesinde de açılabilir." denilmekte ise de bu kural 6100 sayılı HMK’nın yetkiye ilişkin kurallarının yanında bir ek yetki kuralıdır.

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un 73. maddesinin beşinci fıkrasında "Tüketici davaları, tüketicinin yerleşim yerinin bulunduğu yerdeki tüketici mahkemesinde de açılabilir." denilmekte ise de bu kural 6100 sayılı HMK’nın yetkiye ilişkin kurallarının yanında bir ek yetki kuralıdır.

Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

Dosya kapsamından, davacı şirketin merkezinin Çankaya/Ankara olduğu, davalının yerleşim yerinin ise Pamukkale/Denizli olduğu, tüketici mahkemesinde görülen davalarda yetki kesin olmadığından ve birden çok mahkemenin yetkili olduğu ve kesin yetki kuralının bulunmadığı bu davada, davacının yetkisiz olan İzmir 6. Tüketici Mahkemesinde davayı açtığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca seçme hakkı davalıya geçmiş ve davalı tarafça süresinde ve usulüne uygun olarak Denizli Mahkemelerinin yetkili olduğuna ilişkin yetki itirazında bulunduğu anlaşılmaktadır.Bu durumda davanın Denizli Tüketici Mahkemesi'nde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36/3. maddesi gereğince Denizli Tüketici Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 14/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6988, Karar No: 2014/9587, Tarih: 16.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/6988 E.  ,  2014/9587 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/306989

MAHKEMESİ : Bilecik Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/10/2012

NUMARASI : 2011/290 (E) ve 2012/519 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, dolandırıcılık

Sanığın, UYAP kanalıyla mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 27.01.2013 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11521, Karar No: 2024/2914, Tarih: 29.04.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/11521 E.  ,  2024/2914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1316 E., 2021/1418 K.

SUÇ : Kasten yaralama neticesinde ölüme neden olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık hakkında hükmolunan ceza miktarına göre sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.02.2021 tarihli ve 2019/41 Esas, 2021/57 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında maktule karşı neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama sonucu ölüme neden olma

suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1. maddesi delaletiyle 87/4-1. cümle, 62, 53. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 15.06.2021 tarihli ve 2021/1316 Esas, 2021/1418 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar vekili ile sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; eksik inceleme ile karar verildiğine, sanığın eyleminin canavarca hisle öldürme kapsamında kaldığına, sanığın cezasının daha ağır olması gerektiğine ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın eylemi ile ölüm arasında illiyet bağı bulunmadığına, adlî raporun yetersiz olduğuna, alt sınırdan uzaklaşılmaması ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; eksik inceleme ile karar verildiğine, sanığın eyleminin canavarca hisle öldürme kapsamında kaldığına, sanığın cezasının daha ağır olması gerektiğine ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın eylemi ile ölüm arasında illiyet bağı bulunmadığına, adlî raporun yetersiz olduğuna, alt sınırdan uzaklaşılmaması ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık ile inceleme dışı mağdurlar annesi ..., kardeşi ... ve babası ... arasında yatalak olan dedesi Ahmet'in bakımı konusunda çıkan tartışmanın kavgaya dönüştüğü, ...'in nişanlısı olan maktulün sanığa engel olmak istediği, sanığın maktulün kafasını kolunun altına alıp göğüs bölgesine birkaç defa yumruk vurduğu, maktulün baygınlık geçirip yere düşerken kafasını duvara çarptığı, kaldırıldığı hastanede ölen maktulün otopsi raporunda; kronik kalp hastalığı belirlenerek kişinin ölümünün aterosklerotik kalp hastalığı sonucu gelmiş olduğu, Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulunca maktulde tespit edilen yaralanmanın basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte olup tek başına başına ölüm meydana getirecek nitelikte olmadığı, kronik kalp damar hastalığı bulunan kişinin ölümünün maruz kaldığı tartışma olayının efor ve stresinin tetiklediği, ani kardiyak ölüm sonucu meydana gelmiş olduğu, olayla ölüm arasında tıbben illiyet bağı bulunduğu kanaatinin bildirildiği olayda;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eksik araştırmanın bulunmadığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından kastın aşılması suretiyle gerçekleştirildiğinin saptandığı, kasten ve canavarca hisle öldürme koşullarının oluşmadığı, sanığın eylemi ile ölüm olay arasından illiyet bağının bulunduğu, hükme esas alınan adlî raporların yeterli olduğu, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, ilk haksız hareketin sanık tarafından gerçekleştirilmesi nedeniyle haksız tahrik hükmünün uygulanma koşulunun bulunmadığı anlaşıldığından, katılanlar vekilinin ve sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR