muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3196, Karar No: 2024/4815, Tarih: 12.09.2024

D. Karar Düzeltme

1. Karar Düzeltme Yoluna Başvuranlar

Yargıtay bozma kararına karşı süresi içerisinde davacı vekili tarafından karar düzeltme başvurusunda bulunulmuştur.

2. Kabul - Bozma Kararı

Dairemizin 29.09.2022 tarihli, 2022/4388 Esas, 2022/6236 Karar sayılı kararıyla; Kanunlarımızda dava hakkının devrini düzenleyen bir hüküm bulunmamakla birlikte satış ve devirle birlikte dava hakkının da devredilebileceğinin kabul edildiği, mahallinde yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve davacı tanıklarının beyanları, dosya arasına aldırılan bilirkişi raporları ve raporlara ekli uydu fotoğrafları ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, önceki maliklerin de zilyetliğine dayanarak eldeki davayı açan davacının, eski 278 parsel sayılı taşınmazı satın alırken, nizalı taşınmaza ilişkin dava hakkını da önceki malikinden satın aldığının kabulünün gerektiği, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713/4 ve 5. maddesi uyarınca yapılan yasal ilanlar üzerine, nizalı taşınmaza ilişkin dava açma hakkının davacıya devredilmediğine dair aksine bir bildirimde bulunan da olmadığı; öte yandan, keşif sırasındaki hakim gözlemi ile teknik bilirkişi raporlarına göre keşfin doğru yerde, nizalı taşınmaz başında yapıldığı anlaşıldığı halde ziraat mühendisi bilirkişi ile jeoloji mühendisi bilirkişinin raporlarından taşınmazın kullanım durumunun ve niteliğinin ne olduğuna ilişkin değerlendirmenin nizalı taşınmaz bölümü yerine, davacı adına kayıtlı bulunan dava dışı eski 278 parsel sayılı taşınmaza ilişkin olarak yapıldığı; yine, nizalı taşınmaza ilişkin dosya arasına yalnızca 1984 ve 2001 yıllarına ait tek hava fotoğrafı alındığı için harita mühendislerince hava fotoğrafları üzerinde streoskopik inceleme yerine monoskopik inceleme yapıldığı, bu haliyle Mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm vermek için yeterli bulunmadığı belirtilerek kararın açıklanan hususlarda araştırma ve inceleme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gereğine değinilmek suretiyle bozulmasına karar verilmesi gerekirken, sehven davanın reddine karar verilmesi gereğine değinilerek bozulduğu anlaşılmakla, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin açıklanan nedenlerle kabulü ile Dairenin 15.02.2022 tarihli, 2021/3882 Esas, 2022/1167 Karar sayılı bozma kararının ortadan kaldırılmasına ve hükmün açıklanan şekilde araştırma ve incelemeye dayalı olarak bozulmasına karar verilmiştir.

E. Mahkemece Bozma Kararına Uyularak Verilen Temyize Konu Karar

E. Mahkemece Bozma Kararına Uyularak Verilen Temyize Konu Karar

Mahkemenin 18.01.2024 tarihli, 2023/205 Esas, 2024/19 Karar sayılı kararıyla; hükmüne uyulan bozma ilamı uyarınca yapılan araştırma ve inceleme sonunda, bilirkişi raporlarından nizalı taşınmazın özel mülkiyete konu olmayı engelleyecek mera, yaylak, kışlak ve köy orta malı olarak kabul edilebilecek bir özelliğinin bulunmadığı ve 20 yıllık imar-ihya hususunun sağlandığı tespit edilmiş ise de bu taşınmazın davacı tarafça aralıksız olarak 20 yıldır kullanıldığı noktasında yeterli delil bulunmadığı, dinlenen tanık ve bilirkişi beyanlarından taşınmazın birden fazla kez el değiştirdiğinin sabit olduğu, davacının zilyetlik süresinin net olarak tespit edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkeme kararına karşı süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

B. Temyiz Nedenleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; Mahkemece yapılan yargılama sonunda verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, nizalı taşınmazın özel mülkiyete konu yerlerden olduğunun ve dava tarihinden geriye doğru 20 yıl önce imar-ihya edildiğinin Mahkemenin de kabulünde olduğunu ancak taşınmaz birden fazla kez el değiştirdiği için davanın reddine karar verildiğini, oysa eldeki davada eklemeli zilyetliğe dayandıklarını, mahallinde yapılan keşiflerde dinlenen yerel bilirkişi ve tanıkların, müvekkilinin nizalı taşınmazı eklemeli olarak 40 yıldır zilyet ettiğini beyan ettiklerini, dosya kapsamına göre iddialarını kanıtladıklarını ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava; tapusuz taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713/1 ve 996. maddeleri; 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14/1. ve 17. maddeleri

3. Değerlendirme

1. 1974 yılında Bitlis ili, Tatvan ilçesi, Örenlik köyünde yapılan kadastro çalışmaları sırasında dava konusu taşınmaz bölümü yol boşluğu olarak tescil harici bırakılmıştır.

2. Temyizen incelenen karar; tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen sebepler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Harç peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

12.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2555, Karar No: 2014/1625, Tarih: 07.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/2555 E.  ,  2014/1625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Salihli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/10/2012

NUMARASI : 2010/210-2012/509

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ödenmeyen ücret alacakları istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-İşçi ücretlerinin ödenmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 37. maddesine göre, işçiye ücretinin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

4857 sayılı Kanun'un 5754 sayılı Kanunla değişik 32. maddesinde, “çalıştırılan işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının özel olarak açılan banka hesabına yatırılmak suretiyle ödenmesi hususunda; tabi olduğu vergi mükellefiyeti türü, işletme büyüklüğü, çalıştırdığı işçi sayısı, işyerinin bulunduğu il ve benzeri gibi unsurları dikkate alarak işverenleri veya üçüncü kişileri zorunlu tutmaya, banka hesabına yatırılacak ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının, brüt ya da kanuni kesintiler düşüldükten sonra kalan net miktar üzerinden olup olmayacağını belirlemeye Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ve Hazine Müsteşarlığından sorumlu Devlet Bakanlığı müştereken yetkilidir. Çalıştırdığı işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakını özel olarak açılan banka hesapları vasıtasıyla ödeme zorunluluğuna tabi tutulan işverenler veya üçüncü kişiler, işçilerinin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaklarını özel olarak açılan banka hesapları dışında ödeyemezler.” şeklinde kurala yer verilmiştir. Anılan hükme göre, belli koşulların varlığı halinde ödemeler işçi adına açılacak banka hesabına yatırılmalıdır.

Somut olayda, T. Garanti Bankası A.Ş. Salihli Şubesinin 27.11.2012 tarihli yazısı içeriğinden, davacının 2010 yılı Mart ayı ücretinin 05.04.2010 tarihinde ödendiği anlaşılmaktadır. Bu durumda, dava konusu ücret alacağı yargılama sırasında ödendiğinden, ücret alacağı talebi konusuz kalmıştır. Bu halde, ücret alacağı talebi konusuz kaldığından bir karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20468, Karar No: 2015/31267, Tarih: 10.12.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/20468 E.  ,  2015/31267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı banka tarafından borçlu aleyhinde 4 adet bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan takipte, borçlu tarafından, senetlerin bankaya ödendiği iddiası ile borca itiraz edildiği, mahkemece ödeme dekontları ve banka kayıtları üzerinde inceleme yaptırılarak itirazın reddine karar verildiği görülmektedir.

Borçlunun icra mahkemesine başvurusu, İİK'nun 169/a maddesine dayalı borca itiraz olup, İİK'nun 169/a-1 maddesi gereğince; borcun olmadığı veya itfa veya imhal edildiği resmî veya imzası ikrar edilmiş bir belge ile kanıtlandığı takdirde mahkemece itiraz kabul edilir. Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre de, borcun olmadığı, itfa veya imhal edildiğine dair belgenin, takip konusu borç sebebiyle verildiğinin kabul edilebilmesi için, belgede takip dayanağı senede açıkça atıfta bulunulması zorunludur.

Somut olayda, senetlerin tahsilatına ilişkin olarak borçlunun sunduğu dekontlarda, takip konusu senetlere açıkça atıf olduğu gibi, söz konusu dekontların düzenlendiği, alacaklı bankanın da kabulündedir. Her ne kadar banka tarafından, tahsilatların kanıtı olan dekontların banka görevlisinin hatası nedeni ile düzenlenmiş olduğu ve bunun üzerine tahsilatları gösterir dekontların iptal edildiği ileri sürülmüş ise de, bu iddia dar yetkili icra hukuk mahkemesince dinlenemeyeceği gibi, bankanın tek taraflı işlemine ilişkin olarak banka kayıtları üzerinde inceleme yaptırılarak da sonuca gidilemez.

O halde mahkemece, borçlunun borca itirazının kabulü ile takibin durdurulmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/25332, Karar No: 2022/787, Tarih: 26.01.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/25332 E.  ,  2022/787 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... ve müdafii, sanık ... müdafii

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükmedilen cezaların tür ve süreleri itibarıyla koşulları bulunmadığından sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesi uyarınca takdiren duruşmasız olarak, karar verilerek yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız bozulmasını istediği temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir." ve aynı Kanunun 301. maddesinin "Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının; salt çelişkili olan mağdur beyanlarına dayanarak mahkumiyet hükmü verilmiş olup şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanığın beraat etmesi gerektiğine, sanık ... ve müdafiinin temyiz itirazlarının; müştekiler ile sanıklar arasında husumet bulunmakta olup müşteki beyanlarına dayanarak mahkumiyet kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, olay yerini gösterir mobese kayıtlarının celp edilmediğine, dosya kapsamında mevcut CD kayıtlarının yeterli incelenmediğine, mağdurların yağma olayının gerçekleşmediğine ilişkin sonradan vermiş oldukları beyanlarının dikkate alınmadığına yönelik olduğu belirlenerek anılan sebebe yönelik yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluş ve dosya içeriğine göre, olay tarihinde gece vakti sanıkların iştirak halinde mağdurlar ... ve ...’yi zorla araca bindirdikleri, her ikisini darp ettikten sonra mağdurlara tüfek göstermek suretiyle mağdur ...'dan 50 TL, mağdur ...'ten ise 35 TL parayı zorla aldıkları olayda, sanıkların mağdurlara yönelik eylemleri hakkında TCK’nın 149/1-a-c-h, 62/1. maddeleri kapsamında mahkûmiyet hükümleri verilmiştir.

Ancak;

Oluş ve dosya içeriğine göre, olay tarihinde gece vakti sanıkların iştirak halinde mağdurlar ... ve ...’yi zorla araca bindirdikleri, her ikisini darp ettikten sonra mağdurlara tüfek göstermek suretiyle mağdur ...'dan 50 TL, mağdur ...'ten ise 35 TL parayı zorla aldıkları olayda, sanıkların mağdurlara yönelik eylemleri hakkında TCK’nın 149/1-a-c-h, 62/1. maddeleri kapsamında mahkûmiyet hükümleri verilmiştir.

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar indirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır.

Ancak;

Her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hakime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bunun gibi kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi hallerinde değer azlığı indiriminin yapılmaması hukuka, vicdana ve adalete de uygun olacaktır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, mağdurlardan alınan paraların suç tarihi olan 01.08.2020 itibariyle paranın satın alma gücü ve günün ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, sanıklara verilen cezalarda değer azlığı indiriminin yapılması gerekir.

Açıklanan nedenlerle;

5237 sayılı TCK’nın 150/2. maddesiyle sanıklara verilen cezalardan değer azlığı nedeniyle indirim yapılması hususunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafii ile sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesi uyarınca yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın ... 11. Ağır Ceza Mahkemesi'ne gönderilmesine, 26.01.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13915, Karar No: 2015/615, Tarih: 20.01.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/13915 E.  ,  2015/615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Aleyhine hüküm kurulan davalı ... Şti.'nin eski adresine yargılama süresince çıkarılan tebligatların tebligat memuru tarafından "adresten ayrıldığı" gerekçesiyle tespit edilen "... Mahallesi, ... Sokak, No: .../.." adresine sevk edildiği, ancak durum fark edilmeksizin tebligatların eski adrese çıkarılmaya devam edildiği, en son bilirkişi raporu ve gerekçeli kararın yeni adresi bilindiği halde Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre eski adrese tebliğ edildiği, tebligatın usulsüz olduğu anlaşılmaktadır.

Bu itibarla, adı geçen şirketin dosya kapsamında yer alan yeni iş yeri adresine kararın usulüne uygun şekilde tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.01.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3093, Karar No: 2016/3757, Tarih: 03.03.2016

**18. Hukuk Dairesi         2016/3093 E.  ,  2016/3757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi .... Köyü 123 ada 2 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de, gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki;

1-Mahkemece verilen ilk karar Dairemizce, bilirkişi kurulu raporunda yapılan hesaplamaların denetime olanak verecek şekilde ürün adı, verim miktarı, toptan satış fiyatı, maliyeti, net geliri biçiminde bir çizelge halinde gösterilmesi gerekirken, karışık sebze ve karışık meyve gösterilmek suretiyle ve hiçbir hesaplamaya dayanmayan bilirkişi kurulu raporu hükme esas alınmak suretiyle karar verilmesi nedeniyle bozulmuştur. Mahkemece, bozmaya uyulduğuna göre bozma gerekleri yerine getirilmeli ve bozma ilamında belirtilen hususları karşılar nitelikte bilirkişi raporu düzenlenmelidir.

Kamulaştırma Yasası’nın 4650 Sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin 1. fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (dava) tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Dava konusu taşınmazın açık tarım arazisi olarak kabul edilip, bölgede sulu tarım arazilerinde ekilmesi mutad ürünlerin neler olduğu saptanıp, ürünlerin değerlendirme yılı (2009) itibariyle dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg başına ortalama satış fiyatını gösteren resmi veriler gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek bu verilere göre getireceği net gelirin hesaplanması ve kamulaştırma bedelinin saptanması gerekirken bozma ilamına aykırı olarak bozma öncesi bilirkişi kurulu raporunda değerlendirildiği gibi yine münavebe karışık meyve ve sebze bahçesi gösterilmek suretiyle değer tespiti yapan bilirkişi kurulu raporu hükme esas alınmak suretiyle karar verilmesi,

2-Bozma ilamında taşınmaz üzerinde bulunan meyve ağaçlarının sayısı, cinsi ve yaşına göre gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden 2009 yılı rayiç değerleri sorularak maktu değer verilmesi gerektiği belirtildiği halde bu yönteme uyulmadan değer tespiti yapılması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.