muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1115, Karar No: 2023/1467, Tarih: 21.02.2023

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61 inci maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62 inci maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanun'un 21 inci maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1 ve 4 üncü fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50 ve 51 inci maddeler (6098 sayılı Kanunun 61 inci ve 62 inci maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146 ıncı maddeye (6098 sayılı Kanunun 62 inci maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1 inci fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4 üncü fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

3.5510 sayılı Kanun'un 93/3 fıkrasında “Bu Kanuna dayanılarak Kurumca açılacak tazminat ve rücû davaları, on yıllık zamanaşımına tâbidir. Zamanaşımı tarihi; rücû konusu gelir ve aylıklar bakımından Kurum onay tarihinden, masraf ve ödemeler için ise masraf veya ödeme tarihinden itibaren başlar.” şeklinde düzenlenmiştir.

3. Değerlendirme

1. Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, ilk peşin sermaye değerli gelir yönünden, mahkemece verilecek hüküm 5510 sayılı Kanun'un 21/1 kapsamında, 3. kişilerin teselsül sorumluluğu 21/4 kapsamında ve yukarıda belirtilen Daire ilkelerine uygun olarak irdelenmeli, sonucuna göre karar verilmelidir.

2.Birleşen dava davalıları ... ve ...'un zamanaşımı itirazında bulundukları anlaşılmakla, yukarıda yapılan açıklamalar ışığında zamanaşımı defi’nin 5510 sayılı yasanın 93/3 üncü madde hükmü gözetilerek sonucuna göre karar verilmelidir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, gönderilmesine,

Temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine,

21.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2023/6708, Karar No: 2023/7623, Tarih: 19.06.2023

**5. Ceza Dairesi         2023/6708 E.  ,  2023/7623 K.**

**"İçtihat Metni"**

Koruyucu ve destekleyici tedbirin kaldırılması talebi üzerine yapılan inceleme sırasında; Eskişehir 1. Çocuk Mahkemesiyle Sakarya Çocuk Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 20.06.1960 tarih ve 1960/14 sayılı Kararıyla; "Hukuk ve ceza mahkemeleri arasında selbi vazife uyuşmazlığı çıktığı takdirde, dava konusu işin hukuka ait olması halinde hukuk dairesinin, cezaya ilişkin olduğu takdirde de ceza dairesinin mercii tayinine vazifeli olacağına" karar verilmiş olmasına, uyuşmazlık konusu olayda herhangi bir suç soruşturması bulunmaksızın korunmaya ihtiyacı olan çocuklar hakkında 5395 sayılı Kanun hükümleri uyarınca tedbirin kaldırılmasına ilişkin talepte bulunulmasına göre; Eskişehir 1. Çocuk Mahkemesiyle Sakarya Çocuk Mahkemesi arasında meydana gelen yetki uyuşmazlığını çözme görevi 6100 sayılı HMK'nin 21, 22 ve 23. maddeleri gereğince Yüksek 5. Hukuk Dairesine ait olduğundan Dairemizin oy birliğiyle GÖREVSİZLİĞİNE,Dava dosyasının ilgili Daireye gönderilmesine,19.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5670, Karar No: 2013/27710, Tarih: 03.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/5670 E.  ,  2013/27710 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL. Dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkumiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizinin mümkün olduğu, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL. Dahil) para cezalarının 5320 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu, 16.05.2012 tarihinde doğrudan hükmedilen 2240 TL. adli para cezasından ibaret mahkumiyet hükmüne karşı suç niteliğine ilişkin de herhangi bir temyiz istemi bulunmadığından sanığın temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE, 03/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1970, Karar No: 2012/2047, Tarih: 01.03.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/1970 E.  ,  2012/2047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 399 parsel sayılı 11926446 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kadim kullanım nedeni ile mera niteliği ile sınırlandırılmıştır. Davacı ... ve ... ...ile davacı ... ve müşterekleri tarafından Asliye Hukuk Mahkemesinde davalı ... Tüzel Kişiliği aleyhine ayrı ayrı açılan el atmanın önlenmesi davaları çekişmeli taşınmaz hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeni ile Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Kadastro tespitinden sonra davacı ... Kartı ve müşterekleri, tapu kayıtları ve vergi kaydına dayanarak taşınmazın sınırlarını belirttikleri bölümünün hisseleri oranında adlarına tescili istemi ile dava açmışlardır. Kadastro Mahkemesinde çekişmeli parsel tutanağı ile dava dosyaları birleştirilerek yapılan yargılama sırasında Hazine davaya dahil edilmiş, ... ., ..., ... , ... ve müşterekleri, ... , ... ... ve müşterekleri, ... ve ... tapu kayıtlarına, .... ve ... vergi kayıtlarına, ... Yaman ve müşterekleri ise tapu kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak sınırlarını belirttikleri bölümlerin hisseleri oranında adlarına tescili istemi ile davaya katılmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi mera niteliği ile Melicek Köyü Tüzel Kişiliği adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm bir kısım davacı ve müdahil davacılar vekili ile davacı Sadettin İnan mirasçısı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın mera niteliğinde olduğu ve meralar üzerinde sürdürülen zilyetliğe değer verilemeyeceği gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuş ise de; varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Dava konusu taşınmazın öncesinin mera olup olmadığı yönünde yapılan inceleme ve araştırma yetersiz olduğu gibi davacı ... Kartı ve paydaşları ile katılanların bir kısmı tapu kaydına dayandıkları halde tapu kayıtları gereği gibi uygulanmamıştır. Doğru sonuca ulaşılabilmesi için dayanılan tapu kayıtları malikleri ile davacı ve katılanlar arasındaki irs ilişkisi belirlenmeli, dayanak tapu kayıtlarının tesislerinden itibaren tüm tedavülleri, oluşum belgeleri ve varsa haritaları, taşınmazın bulunduğu yerde yapılan mera tahsisine ilişkin kararlar, ekleri ve haritaları ile çekişmeli .

taşınmaza komşu parsellerin onaylı tutanak suretleriyle dayanağı olan belgeler getirtilip dosya ikmal edildikten sonra mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen komşu köylerde ikamet edip davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek üç kişilik yerel bilirkişi ve aynı yöntemle belirlenecek taraf tanıkları ve tüm tespit bilirkişileri huzuruyla yeniden keşif yapılmalıdır. Keşif sırasında tapu kayıtları okunarak, sınırları mahalli bilirkişilere tek tek sorularak, gösterecekleri sınırlar teknik bilirkişiye işaretlettirilmeli, bilirkişilerin gösteremediği hudutların tespiti için taraflara tanık dinletme imkanı sağlanmalı, tapu kayıtlarının taşınmazı kapsayıp kapsamadığı kesin olarak belirlenmeli, tapu kayıtlarının mülkiyet belgesi olması nedeniyle kayıtların kapsamında kalan bölümlerin kayıt malikleri adına tescili gerekeceği düşünülmelidir. Taşınmazın kısmen ya da tamamen tapu kayıtlarının kapsamı dışında kaldığının belirlenmesi halinde, yörede Toprak Tevzi çalışması sonucu yapılan mera tahsisine ilişkin tahsis kararı ve haritaları uygulanıp kapsamları belirlenmeli, taşınmazın geçmişte ne durumda bulunduğu, kime ait olduğu, kimden nasıl intikal ettiği, kim tarafından, ne zamandan beri ne suretle kullanıldığı, taşınmazın öncesinin mera, yaylak veya kışlak olup olmadığı yerel bilirkişiler ve taraf tanıklarından sorulup saptanmalı, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olması halinde imar ve ihyaya konu edilip edilmediği, imar ve ihyaya konu edilmiş ise, ihyanın hangi tarihte başlayıp, ne zaman bitirildiği, zaman içinde sınırlarında genişleme olup olmadığı hususunda yerel bilirkişi ve tanıklardan maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, yerel bilirkişi ve tanık sözleri komşu parsel tutanakları ve dayanakları ile denetlenmeli, yerel bilirkişi ve tanık sözlerinin tutanaktaki beyanlara aykırı düşmesi halinde tespit bilirkişileri tanık sıfatıyla dinlenilerek beyanlar arasındaki çelişkiler gerektiğinde yüzleştirme yapılmak suretiyle giderilmeli, 3 kişilik ziraat mühendislerinden oluşan bilirkişi kurulundan çekişmeli taşınmazın tarımsal niteliğini bildirir, komşu parsellerle karşılaştırmalı, çekişmeli taşınmazın toprak yapısı, eğimi, bitki deseni ve diğer yönlerden komşu parsellerden nasıl ayrıldığını açıklar nitelikte, çekişmeli taşınmazın değişik yönlerden çekilmiş fotoğrafları ile desteklenmiş ayrıntılı rapor alınmalı, çekişmeli taşınmazın niteliği kesin olarak belirlenmeli, fen bilirkişisine keşif ve uygulamayı denetlemeye elverişli, ayrıntılı rapor ve harita düzenlettirilmeli, mahkemece yapılacak gözlem tutanağa geçirilmelidir. Bundan sonra taşınmazın öncesi mera ise mera tahsisi dışında kalmış olsa bile tahsis tarihi ile kadastro tespit tarihi arasında 20 yıllık süre dolmadığından zilyetlikle iktisap koşullarının gerçekleşmeyeceği göz önüne alınarak, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece bu yönler gözetilmeksizin hüküm kurulması isabetsiz olduğu gibi, ..

. Bundan sonra taşınmazın öncesi mera ise mera tahsisi dışında kalmış olsa bile tahsis tarihi ile kadastro tespit tarihi arasında 20 yıllık süre dolmadığından zilyetlikle iktisap koşullarının gerçekleşmeyeceği göz önüne alınarak, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece bu yönler gözetilmeksizin hüküm kurulması isabetsiz olduğu gibi, ... Kuzucu, ... Konar ve ... Koçyiğit davaya katıldıkları halde karar başlığında gösterilmemeleri de isabetsiz olup, kabule göre de; taşınmazın mera olarak sınırlandırılmasına karar verilmesi gerekirken, Köy Tüzel Kişiliği adına tesciline karar verilmesi de isabetsiz, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 01.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8797, Karar No: 2009/9981, Tarih: 29.09.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/8797 E.  ,  2009/9981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 29.04.2008 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve eski hale iade istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.03.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, maliki olduğu 1164 parsel sayılı taşınmazda davalının kanal açarak tecavüz ettiğini ileri sürerek, elatmanın önlenmesini ve davacı taşınmazının eski hale iadesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilerek, davaya konu 1164 parsel sayılı taşınmazın tamamının keşifte saptanan değeri üzerinden hesaplanan nispi harç ve vekalet ücretine hükmedilmiştir.

Davacının açtığı elatmanın önlenmesi davası, davalının, davacının 1164parsel sayılı taşınmazında kanal açtığı kısma ilişkindir. Davacı vekil ile temsil edilmiştir. Yargılama sırasında yapılan keşif sonrası sunulan Ziraat Mühendisi bilirkişinin 22.1.2009 tarihli raporuna göre davacı parselinin metrekare değeri "1,351 YTL"dir. Davalının 42,64m2 yerden el çekmesine hüküm verildiğine göre; dava değerinin 57,60YTL olduğu belirlenmiştir ve bu yönde hüküm kurulmuştur. Dava konusu uyuşmazlığın niteliğine göre elatmanın önlenmesine karar verilen toplam alanın değeri esas alınarak harç ve davacı yararına hükmedilecek avukatlık ücretinin maktu avukatlık ücretinden az olamayacağı da gözetilerek hüküm kurulması gerekir. Mahkemece taşınmazın tamamının değeri esas alınarak harç ve avukatlık ücretine hükmedilmesi yanlış ise de yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK’nun 438. maddesi gereğince kararın düzeltilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle yerel mahkeme kararının hüküm fıkrasının 2. fıkrasının iptal edilerek yerine “Alınması gerekli 15,60 TL harcın peşin alınan 27,00 YTL harçtan mahsubu ile bakiye harcın istek halinde davacıya iadesine” sözcük dizisinin eklenmesine; 3.fıkrasında yer alan “35,90 TL” rakamının çıkarılarak yerine “24,50 TL” rakamı yazılmasına; 4.fıkrasında yer alan “1.119,04 TL” rakamının çıkarılarak yerine “310,00 TL” rakamı yazılmak suretiyle hükmün düzeltilmesine ve DÜZELTİLMİŞ bu şekli ile ONANMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 29.9.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2134, Karar No: 2018/4822, Tarih: 18.10.2018

**23. Hukuk Dairesi         2018/2134 E.  ,  2018/4822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesi

-KARAR-

Davacı vekili, borcu batık durumdaki müvekkili şirketin, iflasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İlk derece mahkemesince, davacı şirketin adresinin değiştirilmesine ilişkin alınan genel kurul kararının, dava tarihinden sonra ticaret sicil gazetesinde ilan edildiği, yetkili mahkemenin ilan tarihine göre belirlenmesi gerektiği, bu itibarla davada ... Asliye Ticaret Mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle, HMK’nın 114/...-ç ve 115/.... maddeleri uyarınca yetkiye ilişkin dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiş, davacı ... asli müdahil .... vekilinin istinaf istemi, ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesinin ....06.2018 tarih ve 2018/167 E. 2018/1063 K. sayılı ilamıyla esastan reddedilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

HMK'nın 353/...- a/.... maddesinde; "Mahkemenin görevli ve yetkili olmasına rağmen görevsizlik veya yetkisizlik kararı vermiş olması veya mahkemenin görevli ya da yetkili olmamasına rağmen davaya bakmış bulunması halinde bölge adliye mahkemesinin esası incelemeden kararın kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren mahkemeye veya kendi yargı çevresinde uygun göreceği başka bir yer mahkemesine ya da görevli ve yetkili mahkemeye gönderilmesine duruşma yapmadan kesin olarak karar vereceği", 362/...-c maddede ise; "Yargı çevresi içinde bulunan ilk derece mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek için verilen kararlar ile merci tayinine ilişkin kararların temyiz edilemeyeceği" düzenlenmiştir.

Anılan yasal düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde, Bölge Adliye Mahkemesine kendi yargı çevresinde bulunan mahkemeler arasındaki görev ve yetkiye ilişkin uyuşmazlıklarını kesin olarak giderme yetkisi tanındığı, bu uyuşmazlıkların en geç Bölge Adliye Mahkemesi kararıyla çözümlenmesi sisteminin benimsendiği anlaşılmaktadır. Bu itibarla, ilk derece mahkemesinin görev ve yetkiye ilişkin kararını istinaf başvurusu üzerine inceleyen Bölge Adliye Mahkemesi kararı kesin nitelikte olup, bu karara karşı temyiz yoluna

başvurulmasının mümkün olmadığı anlaşılmakla davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davacı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine,........2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5320, Karar No: 2011/16280, Tarih: 02.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/5320 E.  ,  2011/16280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Mersin 4. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/12/2009 tarih ve 2008/292-2009/1402 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket nezdinde sigortalı olan inşaat boyalarının davalı tarafından ifa edilen İstanbul-Özbekistan arası taşıma sırasında hasarlandığını, hasar bedeli olarak müvekkili tarafından sigorta ettirene 4.394,02 TL ödendiğini, ödenen bedelin davalıdan tahsili amacıyla başlatılan icra takibine karşı davalının itirazda bulunduğunu, davalının itirazının haksız ve kötüniyetli olduğunu ileri sürerek, davalının takibe vaki haksız itirazının iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin taşımaya konu malları sağlam olarak varma yerinde alıcıya teslim ettiğini, teslimin hasarsız olarak gerçekleştiğinin CMR ve Tır karnesinden anlaşıldığını, yükleme, istifleme, ambalaj ve mal kalitesinden kaynaklanan zararlardan taşıyıcının sorumlu olmadığı konusunda davacının sigortalısı ile müvekkilinin anlaşmış olduğunu, bu sebeplerle müvekkilinin meydana gelen hasardan sorumlu olmayacağını, reeskont faiz talep edilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı tarafından malın teslim edildiğini, teslim sırasında hasara ilişkin ne varış gümrüğü tarafından tır karnesine, ne de alıcı tarafından CMR belgesine herhangi bir kaydın konulmadığını, malın teslimi sırasında hasarlı olması durumunda araç sürücüsü huzurunda bir raporun tutulması ve karşılıklı imzalanarak bir suretinin sürücüye verilmesi gerekirken Cargo Survey raporunun malın tesliminden 4 gün sonra düzenlendiği ve durumdan taşıyıcının bilgilendirilmediği, istiflemeden kaynaklanan yük kayması ile ilgili hasarların gönderenin sorumluluğunda olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınmadığı anlaşılan 18,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 02/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.