muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1827, Karar No: 2022/2772, Tarih: 02.03.2022

Yabancılık unsuru taşıyan iş sözleşmelerinde taraflar uygulanacak hukuku seçmemişlerse veya yapmış oldukları hukuk seçimi anlaşması herhangi bir sebepten geçerli değilse, işçinin işini mutad olarak yaptığı işyeri hukuku uygulanır. İşçinin işini geçici olarak başka bir ülkede yapması hâlinde, bu işyeri mutad işyeri sayılmaz (MÖHUK m. 27(2)). İşin birden fazla ülkede ifa edilmesinde de, mutad işyerinin tespitine çalışılmalıdır. Bu hâlde mutad işyeri, Avrupa Birliği Adalet Divanı kararlarında ve doktrinde belirtildiği üzere, işçinin işini ifa faaliyetlerini veya ifa faaliyetlerinin çoğunluğunu gerçekleştirdiği yer, işçinin esas olarak işverene karşı yükümlülüklerini yerine getirdiği yer, işçinin işini ifa etmek üzere hangi ülkede daha çok zaman geçirdiği, işin organize edildiği yer, işin esas kısmının ve ağırlıklı bölümünün yapıldığı yer gibi kriterlerden hareket edilebilir (Yargıtay 22. HD, E. 2016/9339 K. 2019/16564, T. 18.09.2019; AYGÜL/ÇOBAN, 1822-1824). Ancak işçinin işini belirli bir ülkede mutad olarak yapmayıp devamlı olarak birden fazla ülkede yapması hâlinde iş sözleşmesi, işverenin esas işyerinin bulunduğu ülke hukukuna tâbidir (MÖHUK m. 27(3)). Esas işyeri ile kastedilen, işverenin işyeri merkezinin bulunduğu ülkedir. Örneğin açık denizlerde görev alan gemi adamları bakımından esas işyerinin bulunduğu ülke hukuku önem taşır. Ancak hâlin bütün şartlarına göre iş sözleşmesiyle daha sıkı ilişkili bir hukukun bulunması hâlinde sözleşmeye mutad işyeri hukuku ve işverenin esas işyerinin bulunduğu ülke hukuku yerine bu hukuk uygulanabilir (MÖHUK m. 27(4)). Daha sıkı ilişkili hukukun uygulanmasındaki en önemli unsur, işçinin menfaatidir (ELÇİN, s. 147). Örneğin, işçinin sosyal çevresinin Türkiye’de bulunması, Türkiye’nin sosyal güvence sistemi içinde yer alması, ücretinin Türkiye’de ve Türk Lirası üzerinden ödenmesi, işverenin Türk olması, iş sözleşmesinin Türk hukukuna özgü kurumlar gözetilerek düzenlenmesi, Türk hukukuna tâbi daha önceki bir iş sözleşmesine gönderme yapılması, iş sözleşmesinin Türkçe kaleme alınması gibi unsurların tamamının ya da önemli bir bölümünün varlığı hâlinde, iş sözleşmesinin Türk hukuku ile sıkı ilişki içinde olduğu sonucuna varılabilir (ELÇİN, 152).

Sözleşmenin belirli süreli olarak yapılıp yapılamayacağı, sözleşmenin sona ermesi nedeniyle işçinin hak kazanacağı tazminatlar, fazla çalışma, yıllık izin, işverence yapılan uygulama ve ödemelerin niteliği, zamanaşımı gibi hususlar MÖHUK m. 27 uyarınca tayin edilen hukuka göre değerlendirilmelidir. Hafta tatili, dinî ve millî bayram günleri ve ücretlerini düzenleyen hükümler, doğrudan uygulanan kuraldır; ancak uygulama alanına giren iş ilişkilerine uygulanır. Örneğin tamamen yurt dışında ifa edilen bir iş ilişkisinde, dinî ve millî bayram günleri Türk hukukuna göre belirlenemez (AYGÜL, s. 528; ERDOĞAN, Ersin/ERDOĞAN, Canan, “Türkiye’den Yurt Dışına Götürülen İşçiler Hakkında Yargıtay Kararının Değerlendirilmesi”, İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, 2016, C. 13, S. 50, s. 971-972).

Somut uyuşmazlıkta; davacı taraf davalının yurt dışı inşaat projelerinde çalıştığını, ücretinin ABD Doları olarak ödendiğini ileri sürerek ödenmeyen işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiş, davalı işveren ise taraflar arasındaki iş sözleşmesinden doğan uyuşmazlığın çözümünde yabancı hukukun uygulanması gerektiğini savunmuştur. İlk Derece Mahkemesince, davalı vekilinin bu savunmasına değer verilmeksizin, uyuşmazlığa Türk hukuku uygulanmak suretiyle yargılama sonuçlandırılmış ve istinaf kanun yolu incelemesinde de davalının bu yöndeki istinaf başvurusu; somut olayda taraflar arasında yabancı ülke hukukunun uygulanacağı konusunda bir sözleşme bulunmadığı, davalının esas işyeri ve merkezinin Türkiye’de olması yine davacıya ücretinin Türk bankaları aracılığıyla ödeniyor olması nazara alındığında mevcut davada Türk Hukukunun ve 4857 sayılı Yasa hükümlerinin uygulanmasında bir isabetsizlik tespit edilmediği gerekçe gösterilerek reddedilmiş ise de varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemiştir.

Dosya kapsamına göre davacı işçi davalının yurt dışındaki işyerlerinde 19.08.2005-06.02.2014 tarihleri arasında 7 dönem fasılalı olarak çalışmıştır. Davacının tüm çalışma döneminde yabancılık unsuru mevcut olmakla birlikte taraflar arasında hukuk seçimi anlaşması yapıldığına dair iş sözleşmesi bulunmayan dönemlerde Türk hukukunun ve 4857 sayılı Yasa hükümlerinin uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, Bölge Adliye Mahkemesi karar gerekçesinde belirtilenin aksine taraflar arasında 17.08.2005, 18.10.2007 ve 18.03.2013 tarihli yurt dışı iş sözleşmelerinin imzalandığı, 17.08.2005 tarihli yurt dışı iş sözleşmesinin (...) tarafların iş ilişkisindeki hak ve yükümlüklerine ilişkin çalışma süresi, fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarına ilişkin maddelerinde çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağının belirtildiği, yine sözleşmenin 16. maddesinde de sözleşmede yer almayan hususlarla ilgili doğabilecek anlaşmazlıklarda Türk mevzuatının uygulanacağının ifade edildiği, 18.10.2007 tarihli yurt dışı iş sözleşmesinin (...) tarafların iş ilişkisindeki hak ve yükümlüklerine ilişkin çalışma süresi, fesih, fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarına ilişkin maddelerinde çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağının belirtildiği, yine sözleşmenin 16. maddesinde anlaşmazlık halinde uygulanacak mevzuata ilişkin ihtilaf durumunda sözleşme maddelerinde çalışılan ülke mevzuatının geçerli olduğunun belirtildiği hususlardaki ihtilafların çözümünde öncelikle çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağının ifade edildiği, 18.03.2013 tarihli yurt dışı iş sözleşmesinin (...) tarafların iş ilişkisindeki hak ve yükümlüklerine ilişkin çalışma süresi, fesih, fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarına ilişkin maddelerinde çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağının belirtildiği, yine sözleşmenin 16. maddesinde de anlaşmazlık halinde uygulanacak mevzuata ilişkin ihtilaf durumunda sözleşme maddelerinde çalışılan ülke mevzuatının geçerli olduğunun belirtildiği hususlardaki ihtilafların çözümünde öncelikle çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağının ifade edildiği görülmüştür. Buna göre, 19.08.2005-21.11.2005, 20.10.2007-11.11.2008 ve 17.03.2013-06.02.2014 tarihleri arasındaki çalışma dönemleri için tarafların iş sözleşmeleri ile bir hukuk seçimi anlaşması yaptıkları açıktır. Davacı, dava konusu alacakların ait olduğu söz konusu çalışma dönemlerinde davalıya ait ...’da bulunan işyerinde çalışmış olup, bu durumda ilgili dönemlerde mutad işyerinin de işçinin işini fiilen yaptığı ... olduğu sabittir.

Tüm bu hususlar dikkate alındığında, MÖHUK’un 27/1. hükmü kapsamında taraflar arasında davacının 19.08.2005 - 21.11.2005, 20.10.2007 - 11.11.2008 ve 17.03.2013 - 06.02.2014 tarihleri arasındaki çalışma dönemleri yönünden bir hukuk seçimi anlaşması bulunduğundan, dava konusu alacakların ait olduğu söz konusu çalışma dönemleri hakkında ... Hukuku’nun uygulanması gerekmektedir. Hal böyle olunca, gerekirse ... Hukuku’nda uzman bir bilirkişiden de rapor alınmak suretiyle, dava konusu uyuşmazlık bakımından değerlendirme yapılması ve dosya kapsamındaki delil durumu birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekmektedir. Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebepten dolayı sair yönler incelenmeksizin BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.03.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1132, Karar No: 2010/3632, Tarih: 01.04.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/1132 E.  ,  2010/3632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 11.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15.11.2007 tarih ve 2006/358 - 2007/665 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 30.03.2010 gününde davacılar avukatı ... ile davalı avukatı Kerem Hasbakkal gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı anonim şirketin ortakları olup, 29.05.2006 tarihinde yapılan genel kurulda sermayenin artırılmasına karar verildiğini, müvekkillerinin payını küçültme amacını taşıyan kararın objektif iyiniyet kurallarına aykırı olduğunu ileri sürerek, 29.05.2006 tarihli genel kurulda alınan sermaye artırım kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, usulünce yapılan çağrıya rağmen toplantıya asaleten veya vekaleten katılmayan davacı ...’in iptal davası açma hakkı bulunmadığını, alınan sermaye artırım kararının ortaklığın çıkarları ve ihtiyacından kaynaklandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, usulünce yapılan çağrıya rağmen toplantıya asaleten veya vekaleten katılmayan davacı ...’in iptal davası açma hakkı bulunmadığını, alınan sermaye artırım kararının ortaklığın çıkarları ve ihtiyacından kaynaklandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalı anonim şirketin 29.05.2006 tarihli genel kurulunda gündemin 8. maddesinde şirket sermayesinin 50.000 YTL’den 3.350.000 YTL artırılarak 3.400.000 YTL’na çıkarılmasına karar verildiği, kararın 805 kabul, 194 ret oyu ile alındığı, toplantıya ...’in asaleten katıldığı, davacı ...’in ise asaleten veya vekaleten katılmadığı, davalı şirketin sermaye artırımını yönetim kurulunun 09.03.2006 tarihli kararına istinaden imzalanan 14.03.2006 tarihli inşaat yüklenim sözleşmesi çerçevesinde yaptığı, bu sözleşmenin imzalandığı tarih ile genel kurul toplantısının yapıldığı tarihte şirketin amaç ve konusu içinde inşaat işleri bulunmadığı, davalı şirketin dava tarihinden sonra 07.11.2006 tarihli genel kurul toplantısında şirket unvanı ve iştigal konusunda anasözleşmede değişiklik yaparak inşaat işlerini şirket anasözleşmesinin konu ve amaç kenar başlıklı 3. maddesine dahil ettiği, anasözleşme değişikliğinden önce davalı şirketin yaptığı işlemlerin, şirket amaç ve konusu kapsamında olmayan işlemler olup, TTK’nun 137. maddesi gereğince baştan itibaren yok hükmünde olduğu, anasözleşme değişikliğinden önce şirketin faaliyet kapsamında olmayan bir amaca yönelik olarak almış olduğu sermaye artırım kararının kanun ve anasözleşmeye, iyiniyet kurallarına uygun olmadığı gerekçesiyle, davacı ...’in açtığı davanın reddine, davacı ...’in açtığı davanın kabulü ile davalı anonim şirketin 29.05.2006 tarihli genel kurulun gündemin 8. maddesi ile şirket sermayesinin artırılmasına dair alınan kararın iptaline karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, anonim şirket sermayesinin artırılmasına dair 29.05.2006 tarihli genel kurul kararının TTK'nun 381.maddesi gereğince iptali istemine ilişkindir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, anonim şirket sermayesinin artırılmasına dair 29.05.2006 tarihli genel kurul kararının TTK'nun 381.maddesi gereğince iptali istemine ilişkindir.

30.12.1983 tarihli Ticaret Sicil Gazetesi'nde yayınlanan davalı anonim şirket anasözleşmesinin “amaç ve konu” başlıklı 3.maddesinde “inşaat yatırımları ve taahhüt faaliyetlerinde bulunmak, devre mülk inşaat işletmeciliği yapmak” bulunmamaktadır. Davalı anonim şirket ile dava dışı Arka Yapı A.Ş. arasında imzalanan 14.03.2006 tarihli “İnşaat Yüklenim Sözleşmesi” ile davalı anonim şirket, yüklenici sıfatı ile İstanbul ili Gaziosmanpaşa ilçesi, Küçükköy mevkinde kain taşınmaz üzerinde sosyal ve teknik alt yapısı, çevre düzenlemesi ve peyzajı ile birlikte inşaat yapma taahhüdünde bulunmuştur. Anasözleşmesinde inşaat yapma yetkisi bulunmadığı halde eser sözleşmesi imzalayan davalı anonim şirketinin 07.11.2006 tarihli genel kurulunda anasözleşmesinin değiştirilmesine karar verilerek, “Her türlü inşaat yatırımları ve taahhüt faaliyetlerinde bulunmak, devre mülk inşaat işletmeciliği yapmak” faaliyetinin de şirketin amaçları arasına eklendiği tarafların kabulündedir.

Dava dışı ...Yapı A.Ş. ile davalı şirket arasında imzalanan sözleşmenin geçersizliği iddiasının ...Yapı A.Ş.’nin taraf olmadığı davada tartışılması mümkün değildir. Davalı vekili, 14.03.2006 tarihli sözleşmenin yok hükmünde olduğunun tespiti istemi ile İstanbul 7.Asliye Ticaret Mahkemesi'nde 2007/332 Esas numarası ile dava açıldığını savunmuştur. Ayrıca, anasözleşme değişikliğine dair 07.11.2006 tarihli genel kurul kararının iptali istemi ile de İstanbul 14.Asliye Ticaret Mahkemesi'nde 2006/689 Esas numarası ile dava açıldığı anlaşılmaktadır.

Anonim şirket sermayesinin artırılmasına dair 29.05.2006 tarihli genel kurul kararının yoklukla malul olduğuna dair bir neden bulunmamaktadır. Davacı taraf da genel kurul kararının yasa ve objektif iyiniyet kurallarına aykırı olduğunu iddia ederek, iptalini istemiştir. Mahkemece, “anasözleşmesinde inşaat alanında faaliyette bulunma yetkisi bulunmayan davalı anonim şirket tarafından imzalanan eser sözleşmesinin yok hükmünde olduğu, bu amaçla alınan sermeye artırımın kararının da yasa ve anasözleşmeye aykırı olduğu” gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de, eser sözleşmesinin yok hükmünde olduğuna dair iddianın ...Yapı A.Ş.’nin de davalısı olduğu İstanbul 7.Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2007/332 Esas sayılı davada verilecek karar ile belirlenmesi gerekmektedir. Mahkemece, işbu davaya konu sermaye artırım kararının, İstanbul 7.Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2007/332 Esas sayılı davası ile anasözleşme değişikliğine dair 07.11.2006 tarihli genel kurul kararının iptali istemi ile İstanbul 14.Asliye Ticaret Mahkemesi'nde 2006/689 Esas numarası ile açılan davada verilecek kararın birlikte değerlendirilerek, sermaye artırım kararının yasa ve objektif iyiniyet kurallarına aykırı olup olmadığının belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve yazılı gerekçeyle davanın kabulü doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 750,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 01.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1869, Karar No: 2021/5670, Tarih: 30.03.2021

**8. Ceza Dairesi         2021/1869 E.  ,  2021/5670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dairemizin 2020/2463 Esas sayılı dosyasında 01.10.2020 tarihli kararla, somut norm denetimi yoluyla iptal istemli başvuru üzerine Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 gün ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununa 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanunun 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddesinin "01.01.2020 tarihi itibariyle... hükme bağlanmış ve kesinleşmiş dosyalarda .... basit yargılama usulü uygulanmaz" bölümündeki "hükme bağlanmış" ibaresinin Anayasanın 38. maddesine aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiştir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 38. maddesinde suçun kanuniliği ve cezanın kanuniliği güvence altına alınmıştır. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 7/1. maddesinde de aynı güvencelere yer verilerek "lehe kanunun uygulanması ilkesi" benimsenmiştir.

Maddi ceza hukukuna ilişkin hükümler içeren basit yargılama usulünün "hükme bağlanmış dosyalarda" uygulanmasını engelleyen 5271 sayılı CMK.nın geçici 5. maddesinin (d) bendindeki "hükme bağlanmış" ibaresinin basit yargılama usulü yönünden Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi nedeniyle temyiz davasına konu dosyalarda lehe hükümler içeren CMK.nın 251/3. maddesinin uygulanması imkanının doğması ve bu konuda mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3907, Karar No: 2017/7049, Tarih: 19.12.2017

**10. Ceza Dairesi         2014/3907 E.  ,  2017/7049 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 19/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4714, Karar No: 2019/2319, Tarih: 24.05.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/4714 E.  ,  2019/2319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı ve dava dışı bir kısım arsa sahipleri arasında 03.07.2012 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, müvekkili yüklenicinin edimlerini yerine getirmesine rağmen davalı arsa sahiplerinin müvekkile ait bağımsız bölümlerin satış yetkisini vermediğini, bu nedenle müvekkilinin zararlarının oluştuğunu ileri sürerek müvekkilinin uğradığı zararlardan noter ihtar masrafı, sözleşme masrafı, cezai şart tazminatı ve 3 adet dairenin rayiç kira fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 53.000,00 TL'nin ticari faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Bir kısım davalılar davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacı tarafın davalı arsa sahiplerine vermesi gereken konutları kusurlu ve noksan imalatlar ile teslim ettiğini yapı kullanma izin belgesinin dava açıldıktan sonra alındığını, kendi edimini yerine getirmeyen davacı yüklenicinin arsa sahiplerinin edimini talep edemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 24.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12353, Karar No: 2006/11842, Tarih: 19.10.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/12353 E.  ,  2006/11842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 30.11.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 5.7.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadastro sırasında davalı adına tahdit ve tescil edilen 488 ada 17 parsel sayılı taşınmazın öncesinin yayla niteliğinde olduğu iddiası ile açılmış tapu kayıt iptali ve özel sicile yazılması istemine ilişkindir.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan 488 ada 17 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında malikin ... olduğu görülmektedir. Davacı Hazine dilekçesinde davalı olarak bu kişiyi değil, Necati ... isimli kişiyi hasım göstermiş, dava dilekçesi ve duruşma gününü bildirir davetiye Necati ... isimli kişiye tebliğ edilmiştir. ... ile kayıt maliki olarak ismi yazılı ... aynı kişi değillerse davanın gerçek hasmın yokluğunda sonuçlandırıldığı ortadadır.

Gerçekten, HUMK.nun 73. maddesi uyarınca hakimin her iki tarafı usulen davet edip iddia ve savunmalarını almadan karar vermesi olanaklı değildir. O yüzden mahkemece dava dilekçesinde hasım olarak ismi yazılan ... ile kayıt maliki ...’un aynı kişiler olup olmadığı, davada yer alması zorunlu ...’a dava dilekçesinin gönderilip gönderilmediğinin araştırılması, aksinin saptanması halinde davanın gerçek hasım ...’a yöneltilmesi, yargılamanın onun huzuru ile yapılması gerekir. Taraf teşkilinde kuşku yaratılarak çekişmenin esasının incelenmesi doğru olmadığından hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde yatırana iadesine, 19.10.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.