muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/19773, Karar No: 2012/37760, Tarih: 13.12.2012

.maddesinin gerekçesinde ise 10 uncu maddede yapılan değişiklikle birlikte, bilinen en son adrese çıkartılan tebligattan sonuç alınamazsa, adres kayıt sistemindeki adresin esas alınacağı, başkaca araştırma yapılmadan tebligatın o adrese yapılacağı açıklanmıştır.6099 Sayılı Yasanın genel gerekçesi ve madde gerekçeleri ile 7201 Sayılı Yasanın 10., 21. ve 35.maddelerinde yapılan değişiklikler birlikte değerlendirildiğinde, düzenlemenin amacının 5490 Sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu ile oluşturulan adrese dayalı kayıt sisteminden yararlanarak, tebligatların daha sağlıklı bir şekilde ve daha kısa bir sürede yapılması ve bunun sonucu olarak da yargılamaların gereksiz sürüncemede kalmasının önlenmesi olduğu anlaşılmaktadır.Hemen belirtmek gerekir ki, tebligat ile ilgili yasa ve tüzük(yönetmelik) hükümleri tamamen şeklidir. Değinilen işlemler bilgilendirme yanında belgelendirme özelliği de bulunan bir usul işlemi olmakla, gerek tebliğ işlemi ve gerekse tebliğ tarihi ancak yasa ve tüzükte(yönetmelikte) emredilen şekillerle tevsik ve dolayısıyla ispat olunabilir. Bu sebeple tebligatın usul yasaları ile ilişkisi de daima göz önünde tutulmalıdır.Buna göre tebligatın öncelikle muhatabın bilinen en son adresine yapılması, bu adrese tebligat yapılamaması halinde ise tebligatın muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adresine gönderilmesi gerekir. Muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adresinden başka bilinen bir adresi yok ise tebligatın anılan adrese gönderileceği tabiidir. Bu adrese çıkarılan tebligat evrakı üzerine tebliği çıkaran merciice tebligat çıkarılan adresin muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adresi olduğunun yazılması 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/8.maddesi uyarınca yasal zorunluluk olduğu gibi malumun da ilanıdır. Tebligat çıkarılan adresin muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adresi olduğu halde bu hususun tebligat evrakı üzerine yazılmamasının ise gerçeğin gizlenmesi olacağı kuşkusuzdur. Çoğunluk görüşünün aksine 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun ne 10. maddesinde ne 21.maddesinde ne de herhangi bir maddesinde, bilinen en son adrese tebligat yapılamaması halinde muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adrese önce tebligat çıkarılan adresin muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adresi olduğu yazılmaksızın, bir diğer ifade ile bu gerçeklik gizlenmek suretiyle tebligat çıkarılması gerektiğine, bu tebligatın yapılamaması halinde ikinci kez aynı adrese çıkarılacak tebligata adresin muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adresi olduğu açıklamasının yazılması gerektiğine ilişkin hiçbir düzenleme yoktur.Bilindiği üzere Anayasa’da kuvvetler ayrılığı sistemi kabul edilmiş olup, 7.maddede yasama yetkisinin Türkiye Büyük Millet Meclisine ait olduğu belirtilmiştir. Yargı organları ise Türkiye Büyük Millet Meclisi’nce yapılan yasal düzenlemelere uygun davranmak ve yasa hükümlerini aynen uygulamak durumundadır. Bir diğer ifade ile 7201 sayılı Yasanın 10. ve 21/2

.Bilindiği üzere Anayasa’da kuvvetler ayrılığı sistemi kabul edilmiş olup, 7.maddede yasama yetkisinin Türkiye Büyük Millet Meclisine ait olduğu belirtilmiştir. Yargı organları ise Türkiye Büyük Millet Meclisi’nce yapılan yasal düzenlemelere uygun davranmak ve yasa hükümlerini aynen uygulamak durumundadır. Bir diğer ifade ile 7201 sayılı Yasanın 10. ve 21/2.maddelerinin yasa koyucunun iradesi doğrultusunda uygulanması halinde hak kayıplarının olabileceği endişesiyle yasa hükümleri göz ardı edilmesi düşünülemez.Yine çoğunluk görüşüne göre yapılacak uygulama 7201 sayılı Yasanın 35.maddesinin 6099 Sayılı Yasa ile değiştirilmeden önceki hali ile neredeyse aynıdır. 7201 Sayılı Tebligat Kanunu’nun 6099 Sayılı Yasa ile değiştirilmeden önceki 35/son maddesi hükmüne göre “...kamu kurum ve kuruluşları ve kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarına ve ticaret sicillerine...” bildirilen adreslere gönderilen tebliğ işlemlerinin yapılamaması halinde, değiştirilen adres bu yerlere bildirilmediği takdirde muhataba doğrudan 35. madde uygulanarak tebligat yapılabilmekte idi. Buna göre nüfus müdürlüğü de kamu kurumu olduğuna göre muhatabın nüfus müdürlüğüne bildirdiği adresine çıkarılan tebligatın yapılamaması halinde aynı adrese bu maddeye göre tebligatın yapılabilmesi mümkündü. Buna göre de yasa koyucunun amacı adrese dayalı kayıt sistemindeki adrese önce bir tebligat çıkarılıp, bunun yapılamaması halinde ikincinin çıkarılması olsa idi zaten yasanın 35/son maddesi bu işlevi gördüğünden böyle bir düzenlemeye gitmesi gerekmezdi. Yasa koyucunun bu durumu bilmemesi, bir diğer ifade ile abesle iştigal etmesi düşünülemeyeceğine göre ve düzenlemenin gerekçesi birlikte değerlendirildiğinde, çoğunluk görüşüne katılmak mümkün olmamıştır. Yukarıda belirtildiği üzere değişiklik öncesi Yasanın 35/son maddesi uyarınca gerçek kişilerin kamu kurum ve kuruluşları ve kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarına ve ticaret sicillerine (nüfus müdürlükleri, tapu sicil müdürlükleri, trafik tescil müdürlükleri, ticaret sicili, kamu bankaları vs. gibi birçok yer) bildirdikleri yerlere tebligatlar yapılabilmekte ve bu durum hak kayıplarına yol açmakta idi. Pek çok kamu kurum ya da kuruluşuna değişik vesilelerle adres bildiren bir kişinin adresini değiştirdiğinde bu değişikliği aynı yerlere bildirmesini beklemenin hayatın gerçeklerine ne kadar uyacağı izahtan varestedir. İşte yapılan bu düzenleme ile kişinin, adrese dayalı kayıt sistemindeki adresi, resmi tebligat adresi kabul edilmiş ve ona sadece bu adresini takip etme ve değişiklikleri bildirme mükellefiyeti yüklenmiştir. Kişiler aleyhine olumsuz sonuçlar doğurması kuvvetle muhtemel olan 35.maddenin son fıkrası yürürlükten kaldırılarak anılan düzenlemeler yapılmıştır.Şu hale göre 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun hem 10. maddesi hem de 21/2.maddesi son derece açıktır

. İşte yapılan bu düzenleme ile kişinin, adrese dayalı kayıt sistemindeki adresi, resmi tebligat adresi kabul edilmiş ve ona sadece bu adresini takip etme ve değişiklikleri bildirme mükellefiyeti yüklenmiştir. Kişiler aleyhine olumsuz sonuçlar doğurması kuvvetle muhtemel olan 35.maddenin son fıkrası yürürlükten kaldırılarak anılan düzenlemeler yapılmıştır.Şu hale göre 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun hem 10. maddesi hem de 21/2.maddesi son derece açıktır. Muhatabın bilinen adresine tebligat yapılamaması ya da bilinen adresinin bulunmaması halinde tebligat, adrese dayalı kayıt sistemindeki adresine, adresin “muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adresi” olduğu, tebligat evrakı üzerine yazılmak suretiyle çıkarılmalıdır. Çıkarılan bu tebligatın ise öncelikle adresin niteliğine göre 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 14, 16, 17, 18 ve 20.maddelerine göre yapılması gerekir. Kendisine tebligat yapılacak kimse veya tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse tebliğ işlemi aynı kanunun 21.maddesinin 1.fıkrasına, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış ise 2.fıkrasına göre yapılmalıdır. O halde tebligat çıkarılan adresin muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adresi olması halinde, muhatap ya da muhatap yerine tebligatı alabilecek kimselerden birisi var ise tebligatın onlara yapılması, muhatap geçici ayrılmış ise 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 21.maddesinin 1.fıkrasına göre tebliğ işleminin yapılması, muhatabın o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olduğunun belirlenmesi durumunda ise 2.fıkraya göre tebligatın yapılmasıgerekir. Kısacası çoğunluğun muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adresine önce adresin muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adresi olduğu belirtilmeksizin bir tebligat çıkarılıp, bu tebligatın yapılamaması halinde bu kez aynı adrese, adresin muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adresi olduğu şerhi verilmek suretiyle tebligat çıkarılması gerektiği görüşüne katılmıyoruz. Muhatabın bilinen adresine tebligat yapılamaması ya da bilinen adresinin olmaması halinde tebligat çıkarılan adresin muhatabın adrese dayalı kayıt sistemindeki adresi olması durumunda bu şerhin verilmek suretiyle tebligatın çıkarılması gerektiğini düşünüyoruz.Somut olayda icra takip dosyasında borçluların bilinen adresleri olmasına rağmen bu adreslere herhangi bir tebligat çıkarılmaksızın doğrudan adrese dayalı kayıt sistemindeki adreslerine tebligat yapıldığı görülmekte olup, anılan tebliğ işlemleri 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 10.maddesine aykırı olduğundan, usulsüz olup, şikayetin reddine dair icra mahkemesi kararının çoğunluk görüşünün aksine yukarıda açıklanan gerekçe ile bozulması gerektiği görüşündeyiz. 13.12.2012
Yargıtay — Esas No: 2016/20981, Karar No: 2016/18851, Tarih: 31.10.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/20981 E.  ,  2016/18851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ilave tediye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- HMK.nun 107. maddesinin gerekçesine göre belirsiz alacak davasının, kısmen eda davasıyla birlikte külli tespit davası olarak da açılabilmesi imkân dâhilindedir. O halde belirsiz alacak davasında bir miktarın tahsili yanında, kalan tutarın tespiti istenebilecek ve yargılama sırasında belirlendiğinde kalan miktar da talep edilebilecektir.

Bunun tam eda davasından farkı, belirlenebilen miktarın talebi yerine, kısmi bir miktarın istenebilmesidir. Örneğin belirsiz bir alacak için alacaklı tarafından belirsiz alacak davası açıldığında ve 100,00 TL için tahsil, kalan miktarı için ise alacağın tespiti istendiğinde kısmi eda külli tespit davasından söz edilir. Zira alacaklı işveren veya resmi kurum kayıtlarında geçen belirleyebildiği miktarı davaya konu etmek yerine, farazi bir miktar için talepte bulunmuştur. Sözü edilen davanın kısmi davadan farkı ise, alacaklının kısmi dava açtığını belirtmeksizin belirsiz alacak davasından söz ederek taleplerde bulunmasına dayanır. Yukarıda açıklandığı üzere belirsiz bir alacak için alacaklının açıkça kısmi dava açtığını belirterek talepte bulunması veya belirsiz alacaktan söz edilmeksizin kısmi taleplerde bulunulması halinde davanın kısmi dava olarak açıldığı kabul edilir.

Kısmi eda külli tespit davasının açıldığı anda alacağın tamamı için zamanaşımı kesilir. Yargılama sırasındaki işleminden veya hâkimin her kararından sonra yeniden işlemeye başlayacağından yargılama sırasında alacağın zamanaşımına uğradığından söz edilemez. Bu nedenle yargılama sırasında arttırılan taleplere karşı yapılan zamanaşımı defi sonuca etkili değildir. Ancak faiz başlangıcı açısından tahsil amaçlı belirsiz alacak davasından farklı bir durum vardır. Davaya konu edilen miktar bakımından faiz başlangıcı olarak dava tarihi kabul edilmelidir. Alacağın kalan kısmın sadece tespiti istenmiş olmakla, belirlenen bakiye alacak miktarının ilerde talep edildiği tarihten itibaren faize karar verilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, dava, niteliği itibariyle külli tespit kısmi eda istemli belirsiz alacak davasıdır. Bu nedenle davacının alacaklarına işletilecek faizlerin başlangıç tarihlerinin dava ve ıslah tarihleri olarak ayrı ayrı belirtilmesi gerekirken talep edilen tüm alacağa dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi ve hükmedilen miktarın netmi, yoksa brüt mü olduğunun belirtilmemesinin infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi, hatalı olup bozma sebebi ise de, söz konusu hatanın giderilmesi yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK’nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç:

Hüküm fıkrasının 1 numaralı bendinin çıkartılarak, yerine;

“ 1- 15.458,72 TL. net ilave tediye alacağından;

1.000,00 TL. sinin dava tarihi olan 24.09.2014 tarihinden itibaren,

14.458,72 TL. sinin ıslah tarihi olan 01.09.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizleri ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine “ bendinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin davalıya yükletilmesine, 31.10.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15720, Karar No: 2019/13323, Tarih: 18.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/15720 E.  ,  2019/13323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ..., ... Temizlik Ltd. Şti, Metafor İnş. Taah. Mad. Tem. Nak. Oto. Teks. San. Tic. Ltd. Şti vekilleri ve ...tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti :

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, müvekkilinin davalı işyerinde çalıştığını, iş akdini emeklilik nedeniyle haklı olarak feshettiğini, ancak yasal haklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin alacağı, hafta tatili alacağı, fazla çalışma alacağı, genel tatil alacakalaının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevabının Özeti :

Davalı ... cevap dilekçesinde özetle, temizlik işlerinin ihale yolu ile yüklenici firmalar tarafından yapılmakta olduğunu, ihaleyi alan şirkete işçilerin maaşları ve diğer alacakları hakedişlerinin zamanında ödendiğini, dolayısıyla yüklenici şirketlerin bu davanın asıl sorumlu tarafı olduğunu, belediyenin davada taraf olmaması sebebiyle öncelikle davanın husumet nedeniyle, kabul edilmediği taktirde esastan reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ...vekili cevap dilekçesinde özetle, müvekkili şirketin alt işveren konumunda olduğunu, alt işverenler değiştiği halde davacının hep aynı işi yaptığını ve davalı belediyenin işçisi olduğunu, alt işverenlerin işçiler üzerindeki yönetim hakkının asıl işveren tarafından kullanıldığı dolayısıyla davalı işyerinin davacı ile ilgili sorumluluğu bulunmadığı davacının izinlerinin kullanıldığını, fazla çalışmaların karşılığının ise ödendiği, kıdem tazminatının da ödendiği ihbar tazminatına davacının hak kazanamadığını ayrıca husumet ve zamanaşımı itirazları ile davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... İnş. Taah. Mad. Tem. Nak. Oto Teks. San. Ve Tic. Ltd. Şti. ve davalı ... Elekrik İnşaat Müh. Müşav. Sos. Hizm. Ltd. Şti. ise cevap dilekçelerinde, davacının davasının reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

Mahkeme Kararının Özeti :

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda toplanan delillere, tanık beyanlarına ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz :

Kararı davalılardan ..., ... Temizlik Ltd. Şti, Metafor İnş. Taah. Mad. Tem. Nak. Oto. Teks. San. Tic. Ltd. Şti vekilleri ve ...temyiz etmişlerdir.

Davalıla... Belediye Başkanlığı, .. Temizlik Ltd. Şti. ve Metafor İnş. Taah. Mad. Tem. Nak. Oto Teks. San. Ve Tic. Ltd. Şti.temyizi yönünden;

Gerekçe :

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Temyiz :

Kararı davalılardan ..., ... Temizlik Ltd. Şti, Metafor İnş. Taah. Mad. Tem. Nak. Oto. Teks. San. Tic. Ltd. Şti vekilleri ve ...temyiz etmişlerdir.

Davalıla... Belediye Başkanlığı, .. Temizlik Ltd. Şti. ve Metafor İnş. Taah. Mad. Tem. Nak. Oto Teks. San. Ve Tic. Ltd. Şti.temyizi yönünden;

Gerekçe :

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Kıdem tazminatı faiz başlangıcı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 120 maddesi hükmü uyarınca kıdem tazminatını düzenleyen 1475 sayılı yasanın 14. maddesi halen yürürlüktedir. Anılan 14. maddenin 11. fıkrası hükmüne göre kıdem tazminatının gününde ödenmemesi durumunda mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilmelidir.

Kıdem tazminatının zamanında ödenmemesi halinde bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faiziyle birlikte ödenmesi gerektiği 1475 sayılı Kanunun 14/11. maddesinde öngörülmüştür. O halde faiz başlangıcı fesih tarihi olmalıdır. Bu noktada, iş sözleşmesinin ölüm ya da diğer nedenlerle son bulması faiz başlangıcını değiştirmez. Ancak, yaşlılık, malullük aylığı ya da toptan ödeme almak için işyerinden ayrılma halinde 1475 sayılı yasanın 14/3. maddesine göre işçinin bağlı bulunduğu kurum ya da sandığa başvurduğunu belgelemesi şarttır. Bu halde faiz başlangıcı da anılan belgenin işverene verildiği tarih olmalıdır.

Emekliliğe hak kazanma belgesi işverene bildirilmemişse faiz başlangıcı, davanın açıldığı ya da icra takibinin başladığı tarihtir.

Somut olayda, davacı işçi işyerinden emeklilik nedeni ile ayrıldığını iddia etmiş, Mahkemece emeklilik sebebi ile ayrılan davacının haklı nedenle iş akdini feshettiğininm kabulü ile kıdem tazminatı alacağına fesih tarihi olan 17.01.2014 tarihinden itibaren faiz yürütülmesine karar vermiş ise de bu kabul, dosya kapsamına uygun düşmediği gibi Dairemiz içtihatları ile de örtüşmemektedir. Davacının Sosyal Güvenlik Kurumuna emeklilik hususunda yazılı bir başvurusunun olup olmadığı, yazının işverene tebliğ edilip edilmediği dosya içeriğinden anlaşılamamaktadır. Tahsis yazısının işverene bildirildiği tarih tespit edilerek kıdem tazminatı için sözü edilen tarihten, aksi halde dava tarihinden itibaren faize karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile davacının işten ayrıldığı 17.01.2014 tarihinden itibaren faiz yürütülmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Dosyada bulunan sigortalı hizmet dökümü cetvelinden, davacının davalılardan ... Tem. Ltd. Şti. nezdinde 01.01.2007 tarihinde çalışmaya başladığı ve 30.06.2013 de ayrıldığı, anlaşılmaktadır. Anılan davalı son alt işveren değildir. Bu durumda, davalı ... Tem. Ltd. Şti.’nin dava konusu işçilik alacaklarından sorumluluğunun, davacının çalışmaya başladığı 01.01.2007 tarihinden itibaren başlatılarak ve sadece davacının bu şirketteki çalışma süresi ve dönemsel ücreti ile sınırlı olarak belirlenmesi gerekirken, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek, 01.04.1995-30.06.2013 tarihleri arasındaki dönem için sorumlu tutulması hatalı olup ayrı bir bozma sebebidir.

Davalı ... Elekrik İnşaat Müh. Müşav. Sos. Hizm. Ltd. Şti Şti. temyizi yönünden ise,

Kararın, davalı şirket vekiline 19.04.2016 tarihinde tebliğ edildiği, davalı vekilinin temyiz sebeplerini yasal 8 günlük süre geçtikten sonra 06.05.2016 tarihli dilekçe ile bildirdiği, temyiz sebeplerinin süresinde sunulmamasına göre, temyiz incelemesinin hukuki denetimle sınırlı yapılması gerektiği, bu kapsamda yapılan inceleme neticesinde temyiz olunan kararda uygulanması gereken hukuk kurallarına göre bir aykırılığın bulunmadığı anlaşıldığından, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, yerinde bulunmayan ve süresinde verilmeyen gerekçeli temyiz dilekçesinde belirtilen hususlar değerlendirilmeksizin sebepleri bildirilmiş olmayan bozma isteğinin reddine karar verilmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 18.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi. verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/7748, Karar No: 2006/1180, Tarih: 02.03.2006

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2005/7748 E.  ,  2006/1180 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalılar ... ... ve ... ... tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edildikten sonra gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle davalılardan ... ... adına tapuda kayıt bulunmadığından bununla ilgili mahkemenin iptâl kararının bağlayıcı bulunmamasına, hükme esas alınan bilirkişi raporu ve dosya kapsamından yüklenicinin işi ikmal etmeden terk ettiği, satın ... kişilerin kendilerine ait bağımsız bölümleri tamamladıkları, davacıya ait yerlerin halen ikmâl edilmediği, bu durumda yüklenici namına işin ifa edildiğinden de söz edilemeyeceğine göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 58,00 YTL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılar ... ve ...’ten alınmasına, 2.3.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1245, Karar No: 2017/2562, Tarih: 12.06.2017

**5. Ceza Dairesi         2017/1245 E.  ,  2017/2562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma, nitelikli dolandırıcılık, güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Eylemlerin kül halinde görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu kabul edilerek mahkumiyet, nitelikli dolandırıcılık ve güveni kötüye kullanma suçlarından karar verilmesine yer olmadığına

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

... Barosuna bağlı olarak avukatlık yapan sanığın, katılanlar vekili olarak vekalet aldığı 15/07/2005 tarihinden azledildiği 18/08/2005 tarihine kadar kısa süre içerisinde borçlu aleyhine önce ilamsız daha sonra ise kambiyo senetlerine özgü icra takibi yapması ve ihtiyati haciz talebinde bulunması, haciz esnasında da haczi kabil malların haczedildiğinin haciz tutanağında belirtilmiş olması karşısında sanık tarafından yapılan bu işlemlerde bir hukuka aykırılık bulunmamakla birlikte ihtiyati haciz için katılanlardan alarak icra dosyasına yatırdığı 9000 TL'lik teminatı haciz esnasında borçlunun muvafakatı ile icra dosyasından çekip katılanlara iade etmediği, yine damga vergisi olarak maliyeye 450 TL yatırmasına rağmen katılanlardan bu masraf için 4500 TL alıp aradaki farkı uhdesinde tuttuğu, bu şekilde katılanlardan aldığı bu paraları kendi yararına olarak, zilyedliğin devri amacı dışında kullandığının icra dosyası, tanık ...'ın beyanı ve tüm dosya kapsamından anlaşıldığı, bu eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 155/2, 43/1. maddesinde düzenlenen zincirleme biçimde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

18/08/2005 tarihi ve öncesi olan suç tarihinin karar başlığında 15/07/2005 olarak gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/2-c maddesine muhalefet edilmesi,

Hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK'nın 53/3. maddesi gereğince sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından 53/1-c maddesi gereğince hak yoksunluğuna hükmedilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması,

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve E. 2014/140; K. 2015/85 sayılı Kararının 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53/1. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-e maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesinin uygulanması sırasında bu bentteki hak ve yetkilerin tamamını kullanmaktan yasaklanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı biçimde sınırlı uygulama yapılması,