muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4957, Karar No: 2011/1814, Tarih: 31.03.2011

Ancak, somut olayda; davacı vekili, dava konusu taşınmazda pay sahibi bulunan Hüseyin’in kim olduğunun bilinmediğini ve vekil edeninin dava tarihinden geriye doğru an az 20 yıl süre ile bu taşınmazı tasarrufu altında bulundurduğunu ileri sürerek tespitten sonra devam eden hakka dayalı olarak da iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur. Kural olarak, tapulu bir taşınmazın veya tapuda kayıtlı bir payın kazandırıcı zamanaşımı ve zilyetlik yoluyla edinilmesi mümkün değildir. Ancak, kanunun açıkça izin verdiği ve düzenlediği ayrık durumlarda tapulu bir yerin veya tapuda kayıtlı bir payın koşulları oluştuğu takdirde kazandırıcı zamanaşımı ve zilyetlik yoluyla edinilmesi mümkün olabilir. Kanunun açıkça izin verdiği hallerden biri de MK.nun 713/2. maddesindeki düzenlemelerdir. Anılan maddede, “aynı koşullar altında, maliki tapu kütüğünden anlaşılmayan veya 20 yıl önce ölmüş, ya da hakkında gaiplik kararı verilmiş bir kimse adına kayıtlı bulunan taşınmazın tamamının veya bölünmesinde sakınca olmayan bir parçasının zilyedi de o taşınmazın tamamı, bir parçası veya bir payı üzerindeki mülkiyet hakkının tapu kütüğüne tesciline karar verilmesini isteyebilir” denilmiştir. Dava dilekçesindeki açıklamalar karşısında, davada TMK.nun 713/2 maddesinde düzenlenen nedenlerden “kayıt malikinin kim olduğunun bilinemediği” nedenine de dayanıldığını konusunda duraksamamak gerekir.

Dosya arasında bulunan kayıt ve belgelere göre; dava konusu taşınmazın ve Temmuz 312 tarih 122 sıra nolu tapu kaydına dayanılarak tespit ve tescil edildiği, taşınmazın tespitine dayanak oluşturan Temmuz 312 tarih 122 sıra nolu tapu kaydındaki açıklamalara göre; bu yerin ...Bey oğulları Osman Çavuş, Seyit Mehmet ve ...adına kayıtlı bulunduğu, ...ve Seyit Mehmet’in namı diğerlerinin Hoşevekli oğlu olduğu anlaşılmaktadır. Malikin tapu kütüğünden anlaşılamaması hali; taşınmaz malın sahibinin kim olduğunun bilinmesine yarayacak gerekli bilginin tapu sicilinden çıkarılmasının imkansız olmasıdır (HGK.nun 10.4.1991 tarih 1991/8-51 Esas, 194 Karar sayılı ilamı). Görülmekte olan davada dava konusu pay maliki Hüseyin’in ...bey oğlu namı diğeri Hoşevekli oğlu ...olduğu ve Osman Çavuş ve Seyit Mehmet isminde iki kardeşi bulunduğu tapu sicilinden anlaşılmaktadır. Bu nedenle de davanın reddi gerekir. Her ne kadar mahkemece; TMK.nun 713/2 maddesine dayalı istem hakkında herhangi bir değerlendirme yapılmadan yazılı biçimde davanın reddine karar verilmiş olması doğru değil ise de hüküm redde ilişkin olup sonucu itibariyle doğru olmaktadır.

Davacının tüm temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle reddi ile kısmen usul ve yasaya uygun kısmen de sonucu itibariyle doğru olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 17,15 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 1,25 TL’ nin temyiz edenden alınmasına 31.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5389, Karar No: 2018/9411, Tarih: 19.04.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/5389 E.  ,  2018/9411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.04.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1647, Karar No: 2016/2359, Tarih: 29.02.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/1647 E.  ,  2016/2359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :........Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı ......... nin müvekkiline borçlu olduğunu, ancak kendisine ait taşınmazı muvazaalı olarak diğer davalıya sattığını öne sürerek yapılan tasarrufun iptalini talep etmiştir.

Davalılar ...... Mahkemelerinin yetkili olduğunu ileri sürerek yetki itirazı ile birlikte davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece yetkisizlik nedeniyle davanın reddine, talep halinde dosyanın ...... Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava İİK'nın 277. ve devamı maddeleri gereğince açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkindir. Bu tür davalar ayni değil, şahsi davalardır. Bu nedenle tasarrufun iptali davaları genel yetki kurallarına göre davalının ikametgahı mahkemesinde görülür. (HMK 6.md) Davalılar birden fazla ise dava davalılardan birinin yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesinde açılabilir. Bu durumda davacı, davalılar aynı yerde oturuyorlarsa davasını orada, ayrı ayrı yerlerde oturuyorsa seçimlik hakkını kullanarak dilerse borçlunun, dilerse borçlu ile hukuki işlemde bulunan 3.şahsın yerleşim yeri mahkemesinde davasını açabilir.

Alacaklı ile borçlunun tacir olması halinde ve aralarında yazılı yetki sözleşmesi varsa sözleşmede yetkili gösterilen yer mahkemesi de HMK 17. maddesine göre yetkilidir. Somut olayda davacı alacaklı ile davalı borçlu ........ arasında aynı zamanda alacağın kaynağı olan 10.12.2013 tarihli sözleşmenin 18. maddesinde doğacak ihtilafların çözümünde Hayrabolu mahkemelerinin yetkili olduğu açıkça belirtilmiştir. Davalılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı olup yetki sözleşmesi her iki davalıyı da bağlamaktadır. Bu durumda davacı davasını yetkili mahkemede açmış olduğundan davalıların yetki itirazlarının reddi ile işin esasına girilerek taraf delillerinin toplanması ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme sonucu davanın yetkisizlik nedeniyle reddine karar verilmiş olması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 29/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/36750, Karar No: 2013/33449, Tarih: 24.12.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/36750 E.  ,  2013/33449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yaralama, hakaret, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1-Sanık ... Albayrak'a yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; böylece olaylara ilişkin sorunlarda gerekçenin yeterli bulunduğu,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı.

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak;

Tekerüre esas alınan mahkumiyetin, doğrudan verilen adli para cezasına ilişkin ve kesin nitelikte olduğu, sanığın adli sicil kaydında, başka mahkumiyetinin de bulunmadığı gözetilmeden, TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ... Albayrak'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası, tebliğnameye aykırı olarak, TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına dair kısım, karardan çıkarılmak suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında kurulan hükümlerin temyizine gelince; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

a)Sanık sabıkasız olduğu halde, “sanığın daha önce sabıkası bulunduğundan” şeklindeki kanuni ve yerinde olmayan gerekçe ile yaralama ve hakaret suçlarında CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmaması,

b)Sanığın sabıkasız olması ve yeniden suç işlemeyeceği kanaatine varılarak cezasının ertelenmesi karşısında, "sanığa verilen ceza ertelenmiş olduğundan, hakkında CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına" biçimindeki kanuni ve yerinde olmayan gerekçeyle, konut dokunulmazlığının ihlali suçuna ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddi ile, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 24/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8692, Karar No: 2024/10848, Tarih: 23.10.2024

**5. Ceza Dairesi         2024/8692 E.  ,  2024/10848 K.**

**"İçtihat Metni"**

Koruyucu ve destekleyici tedbir talebi üzerine yapılan inceleme sırasında; Antalya 2. Çocuk Mahkemesiyle Hatay Çocuk Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile Daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun, 20.06.1960 tarihli ve 1960/14 sayılı Kararıyla; "Hukuk ve ceza mahkemeleri arasında selbi vazife uyuşmazlığı çıktığı takdirde, dava konusu işin hukuka ait olması halinde hukuk dairesinin, cezaya ilişkin olduğu takdirde de ceza dairesinin merci tayinine vazifeli olacağına" karar verilmiş olmasına ve uyuşmazlık konusu olayda herhangi bir suç soruşturması bulunmaksızın korunmaya ihtiyacı olan çocuk hakkında 5395 sayılı Kanun hükümleri uyarınca danışmanlık tedbiri uygulanmasına ilişkin talepte bulunulmasına göre; Antalya 2. Çocuk Mahkemesiyle Hatay Çocuk Mahkemesi arasında meydana gelen yetki uyuşmazlığını çözme görevi 6100 sayılı HMK'nın 21, 22 ve 23. maddeleri gereğince Yargıtay 5. Hukuk Dairesine ait olduğundan Dairemizin oy birliğiyle GÖREVSİZLİĞİNE,

Dava dosyasının ilgili Daireye GÖNDERİLMESİNE,

23.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1320, Karar No: 2015/1418, Tarih: 29.04.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/1320 E.  ,  2015/1418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Ceza verilmesinden vazgeçilmesine

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

1-İddianame anlatımına göre müşteki ...'a yönelik hırsızlık, müşteki ...'a yönelik hırsızlığa teşebbüs suçundan dava açılmış olup sevk maddesine yalnızca TCK 142/1.e, 53/1 a,b,c,d,e, 63 maddelerinin yazılmış olması nedeniyle, müşteki ...'a yönelik hırsızlık suçundan TCK 142/1-a, müşteki ...'a yönelik hırsızlığa teşebbüs suçundan TCK 142/1-a, 35 maddelerinin uygulanma ihtimaline göre sanığa ek savunma verilerek müşteki sayısınca iki ayrı suçtan hüküm kurulması gerekirken tek bir suçtan hüküm kurulması,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın suç tarihinde camiden müşteki ...'un ayakkabısını çaldığı, diğer müşteki ...'a ait ayakkabıyı çalarken yakalandığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması halinde TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, üst Cumhuriyet savcısının temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca bu sebeplerden dolayı tebliğnamaye uygun olarak BOZULMASINA, 29.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10637, Karar No: 2013/14726, Tarih: 23.09.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/10637 E.  ,  2013/14726 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... vdl. aleyhine 06/11/2007 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalılardan ... yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden davanın kabulüne dair verilen 12/02/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalılardan ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Davacının temyizi yönünden; dava maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davalılardan ... yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden ise; davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ile davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, emlak işiyle uğraştığını, davalılardan ...'i davalılardan ...'a ait emlak ofisinde tanıdığını, ...'in kendisine satılık bir taşınmazdan bahsettiğini, taşınmazı görüp beğendiğini ancak ...'in vekaletnamenin ...arafından düzenlenebileceğini beyan etmesi üzerine .... giderek kendisini arsa sahibi olarak tanıtan şahıstan vekaletname aldığını ve anlaştıkları şekilde 340.000 TL'yi arsa bedeli olarak verdiğini, ertesi gün tapuya gittiğinde vekaletnamedeki kimlik bilgileri ile tapu malikine ait kimlik bilgilerinin tutmaması nedeniyle işlem yapamadığını, kendisine vekalet veren şahsın arsa maliki olmadığını ve dolandırıldığını bu şekilde anladığını, davalılardan ... ve ...'in ceza davası sonucu resmi evrakta sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından cezalandırıldıklarını, noterin ise; sahte kimlik belgesindeki ....bağlı olmadığını bilmesi gerektiğini belirterek maddi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılardan ..., işlem sırasında herhangi bir şüpheli durum görülmediğini, .... bağlı bütün köylerin adını bilemeyeceğini, davacının tapuda yapılacak devir sonrası değil de vekaletname karşılığı arsa bedelini ödemesinin akıl ve mantığa aykırı olduğunu ayrıca aldatma kabiliyeti bulunan sahte kimliğin kullanılması nedeniyle illiyet bağının kesildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı notere vekaletname işlemi için sunulan sahte kimliğin aldatma yeteneğinin bulunduğu ve davacının da gerekli özeni göstermeksizin vekaletname karşılığı arsa bedelini ödediği, zararlandırıcı eylem ile sahte kimliğe dayalı vekaletname düzenlenmesi arasında illiyet bağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

...