muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/5315, Karar No: 2010/1111, Tarih: 02.02.2010

Öte yandan, adi ortakların tümünü ilgilendiren böyle bir davada, dava dışı diğer iki ortağın davada taraf olarak yer almadan uyuşmazlığın çözümlenmesi de mümkün değildir. (Bkz. 13. H.D. 15.12.1983 tarih, 1983/7910-8956 sayılı kararı) Nitekim, Borçlar Kanununun 540. maddesinde de adi ortaklıkta tasfiyenin bütün ortaklarca birlikte yapılması gerektiği açıkça belirtilmiştir. Bu nedenle eldeki davanın, dava dışı diğer iki ortağa da yöneltilmesi zorunlu olduğundan, dava dışı ortaklar İlhamı ve Nazmi Namık'ın, yöntemine uygun olarak davaya dahil edilmeleri sağlandıktan sonra bütün ortakların katılımı iie birlikte tasfiyeye karar verilmesi gereklidir. Sözleşmede hüküm bulunması halinde tasfiyenin öncelikle bu hükümlere göre yapılması gerekli olduğundan, somut olay itibariyle, dava dilekçesinde de davanın dayanağı olarak gösterilen, taraflar arasındaki sözleşmenin 6. maddesinde bulunan, "Bu sözleşmenin Sıtkı veya varisleri tarafından tek taraflı iptal edilmesi, Erden ve Nazmi Namık'a işlerin takibi için verilen vekaletleri iptal etmesi söz konusu olduğunda Sıtkı ve tarafı bu yatırım miktarına uğraş ve emek payı da yüzde yüz ilave edilmek kaydıyla Dolar bazında ödemeyi şimdiden taahhüt ve kabul ederler." Şeklindeki tasfiyeye ilişkin özel düzenleme de göz önünde bulundurulup değerlendirilmek suretiyle, Borçlar Kanununun 538. maddesi ve devamı hükümlerine göre ortaklığın tasfiyesine karar verilmesi gerekirken, davanın ispat edilemediğinden bahisle yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz edilen hükmün temyiz eden davacı yararına (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 02.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/713, Karar No: 2016/3874, Tarih: 25.04.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/713 E.  ,  2016/3874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, başkasına ait kimlik bilgilerinin kullanılması suretiyle iftira

HÜKÜM : a-TCK'nın 158/1-a, 62, 52/2-4, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

b-TCK'nın 268/1 delaletiyle aynı Kanun'un 267/1, 62, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve başkasına ait kimlik bilgilerinin kullanılması suretiyle iftira suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53.maddesinin (1), (2), ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin verdiği 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kısmi iptal kararının, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği dikkate alınarak, bu hususun, koşullarının oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

5237 sayılı TCK'nın 53.maddesinin (1), (2), ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin verdiği 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kısmi iptal kararının, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği dikkate alınarak, bu hususun, koşullarının oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Müşteki ve komşularının evlerinin önünde oturdukları sırada, sanığın gelerek kızının hasta olduğunu, yardıma muhtaç olduğunu belirterek yardım istediği, müştekinin de yardım ettiği, bu sırada sanığın müştekinin yanına oturarak, fal baktığını, dertlere deva olduğunu söylediği, müştekinin de nişanlı olan kızının rahatsızlığından bahsettiği, sanığın, müştekiyle yalnız kalmak için orda bulunan müştekinin komşularına, ''siz eve gidin namaz kılın gelin'' dediği, daha sonra kızının bileziklerinden iki tanesini okuması için getirmesini istediği, müştekinin getirdiği bilezikleri alarak “sen içerde git namaz kıl, ben de camide gidip abdest alıp geleyim ve bu altınları okuyayım” diyerek altınları alıp gittiği, sanığın beş dakika sonra altınlarla birlikte geri geldiği, altınlara okuduğunu söylediği, tekrar geri gelmesi nedeniyle müştekide güven oluşturduğu, bu sefer diğer altınları ve varsa parayı da getirmesini istediği, paraları da okuyarak çoğaltacağını, sıkıntıların geçeceğini belirttiği, müştekinin üç bilezik, set, bir çift küpe ve 1.000 TL parayı getirip sanığa verdiği, sanığın, “sen namaz kıl, ben bunları okuyup, çoğaltıp saat 17:00'da geleceğim,” dediği, müşteki ilk ifadesinde, sanığın sadece parayı götürdüğünü sandığını, ama sanığın kendisinin namaz kılarken altınlarını da aldığını sonradan anladığını söylediği, daha sonraki ifadesinde ise sanığın kendi getirdiği sudan kendisine içirdikten sonra sonra etrafa boş boş baktığını, bu arada altın ve paraların da gittiğini belirttiği, on beş gün sonra yine fal bakarken görülen sanığın yakalanarak müşteki tarafından kesin olarak teşhis edildiği, yakalanınca kendi adı yerine kardeşi olduğunu söylediği ...'nın kimlik bilgilerini verdiği, yapılan parmak izi incelemesi sonucunda sanığın gerçek kimliğinin tespit edildiği, böylece sanığın nitelikli dolandırıcılık ve başkasına ait kimlik bilgilerinin kullanılması suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık, katılan ve tanık beyanları ile dosya kapsamına göre, suçların sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Sanığın, 18/08/2006 tarihinde yakalandığı, başkasına ait kimlik bilgilerini kullandığı, 19/08/2006 tarihinde yapılan parmak izi incelemesinde, sanığın başkasına ait kimlik bilgilerini kullandığının tespit edildiği, bu tespitten sonra sanık alınan ifadesinde suçunu ikrar etmek zorunda kaldığı, buna göre, sanığın kendiliğinden etkin pişmanlık göstermediği dikkate alınarak TCK'nın 267/2 maddesindeki koşulların oluşmadığının anlaşılması karşısında tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık ve müdafiinin herhangi bir gerekçeye dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 25/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7506, Karar No: 2015/11419, Tarih: 22.12.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/7506 E.  ,  2015/11419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Olay nedeniyle düzenlenen 31/08/2007 tarihli tutanağa göre, mağaza görevlisi ... ...'ın sanığın hırsızlık yaptığından şüphelenerek sanık henüz işyerinde iken kolluk görevlilerine durumu bildirdiği, sanığın bu sırada çaldığı kotları üzerine giymiş şekilde işyerinden dışarıya çıktığı, bir süre sonra kolluk görevlilerince durdurularak yakalandığının anlaşılması karşısında; eşyaların sanığın hakimiyet alanına geçip geçmediği, takibin kesintisiz olup olmadığı hususları sorgulanmadan, gerekçede bu husus tartışılmadan sanık hakkında yazılı biçimde tamamlanmış suçtan hüküm kurulması,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın suç tarihinde 45 TL değerinde 3 adet kot aldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ... ve müdafinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 22.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11846, Karar No: 2012/2982, Tarih: 01.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/11846 E.  ,  2012/2982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 8.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24.02.2010 tarih ve 2005/565 - 2010/68 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin dava dışı ...Ltd. Şti. tarafından alınan kristal toz şekerlerin Bursa’ya nakliyesi işini üstlendiğini, müvekkili şirketin şekerlerin nakliyesi için davalılarla anlaştığını, davalılardan ...’e ait ...plakalı TIR kamyon ile davalılardan ...’a ait ......., plakalı dorseye 560 çuval şekerin yüklendiğini, ancak yüklenen şeker çuvallarının Bursa Cola İçecekleri A.Ş.’ye teslim edilmediğini, davalı sürücü ...’in beyanına göre, tır ve dorseyi Ankara Mamak’taki evinin önüne çektiğini, ancak tır ve dorsenin kaybolduğunu belirttiğini, müvekkili şirketin dava dışı Özaltın Ltd.Şti.’ne 560 çuval şeker karşılığını nakden ödediğini ileri sürerek 41.440.000.000.-TL şeker bedelinin, 1.090.000.000.-TL nakliye bedelinin, 1.000.000.000.- TL kâr mahrumiyetinin ticari faiziyle birlikte ve 2.000.000.000.-TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin taşıma işiyle bir ilgisinin bulunmadığını, ...plakalı çekiciyi davalı ...’a sattığını, ancak noterde resmen devretmediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, müvekkiline ait davalı ...’in kullandığı aracın 3.kişiler tarafından çalındığını, müvekkilinin kusurunun bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., davaya yazılı olarak cevap vermemiş, 05/07/2007 tarihli duruşmada dosyadaki mal teslim belgesi, nakliye bedel faturası ve taşıt gönderme pusulası altındaki imzaların kendisine ait olduğunu bildirmiştir.

Mahkemece, davacı ile davalı ... arasında herhangi bir ilişki bulunmaması nedeniyle bu davalıya karşı açılan davanın reddine, davalılar ...’nun taşıyıcı olması ve davalı ...’in de aracın şoförü olması nedeniyle, bu davalılara karşı açılan davanın kısmen kabulü ile dava dışı .....Ltd.Şti.'ne ödenen 41.440,00 TL şeker bedeli ile 1.090,00 TL nakliye bedeli toplamı 42.530,00 TL’nın davalılardan tahsiline, kâr mahrumiyeti hakkındaki dava ispatlanamadığından ve manevi tazminat şartları oluşmadığından bu talepler bakımından davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacının aşağıdaki (2) numaralı bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, taşıma sözleşmesinden doğan tazminat davası olup, davacı vekili davalıların alt taşıyıcıları ve sürücüsü olduklarını, dava dışı gönderene ait malın davalıların sürücüsü ve maliki oldukları araçta taşındığını iddia ederek dava açmıştır. Mahkemece, davalılardan ...’ün taşıyıcı olmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir. Ancak dosyadaki mevcut trafik kaydına göre davalı ... malın taşındığı TIR’ın maliki olup, ayrıca dava konusu malın navlun faturası da “Nakliyeci ...” tarafından kesilmiştir. Her ne kadar bu fatura, davalı ...’ün ticari defterlerine kayıtlı değilse de, faturanın deftere kayıtlı olmaması davalıyı sorumluluktan kurtarmamaktadır. Mahkemece, dava konusu taşımanın navlun faturasının “Nakliyeci ...” firması tarafından düzenlendiği ve davalı ...’ün de dava konusu malın taşındığı aracın kayıtlı maliki olduğu gözetilerek, bu faturanın davalının iddia ettiği gibi sahte olup olmadığının ilgili vergi dairesinden veya maliyeden sorulmak suretiyle tespiti ve ayrıca davalıdan bu konudaki delilleri de sorulup toplanarak, davalı ...’ün sorumlu olup olmayacağının belirlenmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 01.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10517, Karar No: 2014/25764, Tarih: 17.09.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/10517 E.  ,  2014/25764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-)Suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün incelenmesinde,

Suça sürüklenen çocuğa işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan sonuç olarak verilen adli para cezası CMUK'nun 305.maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğundan, temyiz talebinin CMUK'nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

II-)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,17/09//2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8578, Karar No: 2014/6241, Tarih: 02.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/8578 E.  ,  2014/6241 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 11.03.2014 gün ve 2013/4719-17660 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 24.03.2014 gün ve KYB.2014/8578 sayılı ihbarnamesi ile;

Hizmet nedeniyle görevi kötüye kullanma, nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet, suçtan kaynaklanan mal varlığı değerlerini aklama ve suç işlemek amacıyla örgüt kurma suçlarından şüpheliler ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonucunda, Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 15/03/2013 tarihli ve 2012/10319 soruşturma, 2013/3751 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına yönelik müştekiler vekilleri tarafından yapılan itirazın reddine ilişkin, mercii Bakırköy 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/04/2013 tarihli ve 2013/336 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

1- 213 sayılı Kanun'a muhalefet suçu yönünden zarar gördüğü ve açık bir hakkının zedelendiğine ilişkin delil bulunmayan şikayetçilerin şüpheliler hakkında bu suç yönünden de verilen kovuşturmaya yer olmadığı kararına karşı vaki itirazının sıfat yokluğu nedeniyle usulden reddine yerine işin esasına girişilerek itirazın reddine karar verilmesinde,

1- 213 sayılı Kanun'a muhalefet suçu yönünden zarar gördüğü ve açık bir hakkının zedelendiğine ilişkin delil bulunmayan şikayetçilerin şüpheliler hakkında bu suç yönünden de verilen kovuşturmaya yer olmadığı kararına karşı vaki itirazının sıfat yokluğu nedeniyle usulden reddine yerine işin esasına girişilerek itirazın reddine karar verilmesinde,

2- Kabule göre de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 160. maddesinde yer alan “Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.” şeklindeki düzenleme karşısında, Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmak zorunda olduğu, mercii kararında Vergi Usul Kanunu'na muhalefet suçu açısından da kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği belirtilip, özel soruşturma usulüne tabi olup soruşturma koşulu gerçekleşmeden kovuşturmaya yer olmadığına dair kararda adı geçmesinin madden kesin hüküm oluşturmadığı belirtilmek suretiyle itirazın reddine karar verilmiş ise de, Vergi Usul Kanunu'na muhalefet suçu açısından kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesinin yeterli olduğu ve madden kesin hüküm oluşturduğu düşünüldüğünden, şüphelilerin vergi kaçırdıkları iddiasına ilişkin herhangi bir inceleme ya da soruşturma yapılmaksızın kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, ortada 5271 sayılı Kanun’a uygun bir soruşturmanın bulunmadığı bir durumda, anılan Kanun’un 160. maddesi ve diğer, maddeleri uyarınca soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

Olağanüstü temyiz de denilen “Kanun yararına bozma” müessesesi, 5271 sayılı CMK’nun 309. maddesinde düzenlenmiş olup, anılan maddenin birinci fıkrasında; “Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir” hükmü yer almakta olup, aynı maddenin ikinci fıkrası ise “Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtay'ın ilgili ceza dairesine verir” biçimindedir. Bu düzenlemelere göre; Adalet Bakanlığının, kanun yararına bozma istemini yazılı olarak alan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının, CMK’nın 309. maddesinin 2. fıkrası uyarınca bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtay’ın ilgili ceza dairesine vermesi gerekmektedir.

İncelenen dosya içeriğine göre; Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 30.09.2013gün ve 2013/14894/59862 sayılı kanun yararına bozma istemi üzerine Dairemizin 08.01.2014 gün ve 2013/26671 esas, 2014/209 sayılı kararıyla “213 sayılı Vergi Usul Kanununa muhalefet suçu yönünden zarar gördüğü ve açık bir hakkının zedelendiğine ilişkin delil bulunmayan şikâyetçilerin şüpheliler hakkında bu suç yönünden de verilen kovuşturmaya yer olmadığı kararına karşı vaki itirazının sıfat yokluğu nedeniyle usulden reddi yerine işin esasına girişilerek itirazın reddine karar verilmesinin isabetsiz olduğu” gerekçesiyle Adalet Bakanlığınca bu yönden de kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdir ve ifası için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine karar verilmesini müteakip, Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünce düzenlenen 11.03.2014 gün ve 2013/5719/17660 sayılı kanun yararına bozma istemi üzerine CMK’nun 309. maddesinin 2. fıkrasına aykırı olarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yeniden ihbarname düzenlenmediği anlaşılmakla; anılan eksikliğin giderilerek, dosyanın kanun yararına bozma isteminin incelenmesi için iadesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.