muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5159, Karar No: 2024/2236, Tarih: 07.03.2024

**12. Hukuk Dairesi         2023/5159 E.  ,  2024/2236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı/alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değilse de;

Alacaklı tarafından borçlu hakkında genel haciz yolu ile ilamsız icra takibine başlandığı, örnek (7) numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine borçlunun yasal sürede icra müdürlüğüne verdiği dilekçe ile borca itirazı üzerine, duran takibin devamını sağlamak amacıyla alacaklının itirazın kaldırılması istemiyle İcra Mahkemesine yaptığı başvuruda İlk Derece Mahkemesince; davanın zaman aşımı nedeni ile reddine karar verildiği, alacaklı tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılarak, şikayetin reddine karar verildiği görülmektedir.

İİK'nın 68/1. maddesi gereğince borca itiraz halinde alacaklı itirazın kendisine tebliği tarihinden itibaren altı ay içinde İcra Mahkemesinden itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Alacaklının İcra Mahkemesine başvurusu, icra müdürlüğü işlemini şikayet niteliğinde olmayıp, İİK'nın 68. maddesine dayalı itirazın kesin kaldırılması talebine ilişkindir.

O halde Bölge Adliye Mahkemesince; takip talebinde istenen USD cinsi alacağın TL karşılığı gösterilmiş ise de, ödeme emrinde bu kayda yer verilmediği, bu durumda usulüne uygun olarak düzenlenmiş bir ödeme emri olmadığı gerekçesiyle alacaklının İİK'nın 68. maddesine dayalı itirazın kesin kaldırılması talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile şikayetin reddine karar verilmesi isabetsiz olup anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesinin 13.04.2023 tarih ve 2022/678 E.-2023/836 K. sayılı kararının, hüküm bölümünün A) 1-nolu bendinde yazılan şikayetin reddine ibaresinin tamamen silinerek karar metninden çıkarılmasına, yerine “alacaklının itirazın kaldırılması talebinin reddine,” cümlesinin yazılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca ONANMASINA, karar düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 07.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8147, Karar No: 2019/8836, Tarih: 11.06.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/8147 E.  ,  2019/8836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Zamanaşımı süresi içerisinde iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan dava açılması olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın, müştekinin sorumluluğunda bulunan okul yönetimine ait kantinden 70,00 TL parayı çaldığının anlaşılması karşısında; sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2)T.C. Anayasa Mahkemesi’nin hükümden önce 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının kapsam ve içerik itibarıyla değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2)T.C. Anayasa Mahkemesi’nin hükümden önce 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının kapsam ve içerik itibarıyla değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 11/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12991, Karar No: 2017/4262, Tarih: 24.05.2017

**12. Ceza Dairesi         2015/12991 E.  ,  2017/4262 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suçlar : Tehdit, özel hayatın gizliliğini ihlal

Hükümler : 1- Sanığın katılan ...'a yönelik tehdit suçundan dolayı CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

2- Sanığın katılan ...'a yönelik özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan dolayı TCK'nın 134/1, 62/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Tehdit suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan ..., özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise mernis adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından, tebligata, Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerekir.

Ayrıca, gerçek kişiler yönünden Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ yapılabilmesi için, muhatabın adres kayıt sisteminde bir adresinin bulunmaması ve daha önce kendisine veya adresine Kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olması zorunludur.

Ayrıca, gerçek kişiler yönünden Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ yapılabilmesi için, muhatabın adres kayıt sisteminde bir adresinin bulunmaması ve daha önce kendisine veya adresine Kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olması zorunludur.

İncelenen dosyada; katılan ...'a yokluğunda verilen 13.05.2014 tarihli kararın tebliği için adı geçenin bilinen en son adresi esas alınarak çıkarılan tebligatın adresten taşındığı gerekçesiyle bila tebliğ iade edilmesi üzerine, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilip bu adrese tebligat yapılması gerektiği gözetilmeksizin, daha önce usulüne uygun olarak tebliğ yapılmayan aynı adrese Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan tebliğin usulsüz olmasından dolayı katılan ...'a gerekçeli kararın başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak tebliğ edilip, buna ilişkin belgeler ile verilmesi halinde temyiz dilekçesinin eklenmesi ve ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesinin temini için mahalline gönderilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16201, Karar No: 2015/5266, Tarih: 08.07.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/16201 E.  ,  2015/5266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun, gündüz sayılan zaman dilimi içinde arkadaşının kız kardeşinin kaçırıldığını söyleyip aldığı ve yüzleştirmeden kaçmamasını sağlamak bahanesiyle vermediği mağdura ait cep telefonuyla uzaklaşması şeklindeki eyleme uyan ve 5237 sayılı TCK’nın 141/1, 31/3. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık genel dava zamanaşımının, suç tarihi olan 16.03.2007 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 08.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8653, Karar No: 2010/10120, Tarih: 08.10.2010

**14. Hukuk Dairesi         2010/8653 E.  ,  2010/10120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.10.2000 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; subut bulmayan davanın reddine dair verilen 15.01.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temlik işlemine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalı yüklenici davaya cevap vermemiş, diğer davalı arsa sahipleri davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istek kanıtlanmadığından bahisle dava reddedilmiştir.

Hükmü davacı temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden yüklenici ile davalılardan ...’in 19.6.1995 tarihinde 3155 ada 12 parsel sayılı taşınmaz üzerine bina yapmak üzere sözleşme yaptıkları anlaşılmaktadır. Davacı yüklenici ...’tan binanın 1.kat güney doğu cephesinde bulunan 4 numaralı bağımsız bölümü 20.5.1999 tarihinde temlik aldığını ileri sürerek bu bağımsız bölümün adına tescilini istemiştir. Tapu kayıt örneğinden taşınmazın 1/2’şer paylı olmak üzere davalı ... ve ... adına kayıtlı olduğu yapılan keşifte de inşaatta imalat eksikliklerin bulunmadığının saptandığı görülmektedir. Ne var ki, davacı eldeki uyuşmazlıkta arsa sahibi olduğunu ileri sürdüğü ... ...’in yüklenici ile arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunduğunu kanıtlayamamıştır.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2- Davacının, davalı ...'e yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Bu davalının davalılardan yüklenici ... ile 3155 ada 12 sayılı parsel üzerine inşaat yapmak üzere 19.06.1995 tarihinde sözleşmesi bulunduğu, bu sözleşme ile yapıdaki 1. kat 4 numaralı bağımsız bölümünün yükleniciye verilmesinin kararlaştırıldığı anlaşılmaktadır. Yüklenici eserin tesliminde kazanacağı şahsi hakkını (eserin bedeli olan arsa payını) doğrudan arsa sahibinden talep edebileceği gibi bu hakkı Borçlar Kanununun 162.maddesi uyarınca yazılı olmak koşuluyla üçüncü bir kişiye de temlik edebilir.

Davada davacının dayandığı 20.5.1999 tarihli taşınmaz satış vaadi sözleşmesi aslında bir alacağın temliki sözleşmesidir. Böylelikle davacı, davalı yüklenici ...’a karşı alacağın temlikinin varlığını diğer davalı arsa sahibi ...’e karşı da temlik edilen şahsi hak nedeniyle alacağa (arsa payının devrini talebi) hak kazandığını kanıtlamıştır. Bu nedenle mahkemece 4 numaralı bağımsız bölümün ... adına olan tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmesi gerekirken istemin bütünü ile reddi doğru olmamıştır.

Karar açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

Karar açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının reddine hükmüm 2 bent gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 08.10.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19830, Karar No: 2015/2591, Tarih: 13.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/19830 E.  ,  2015/2591 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Temyiz isteminin reddi

Taksirle öldürme suçundan sanık müdafiinin temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen hükmün sanığın yurtiçi ikamet adresine 08.07.2008 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, sanık müdafiinin vekaletname sunarak hükmü CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 03.09.2014 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında, sanık müdafiinin temyiz isteminin reddine ilişkin, .... 4. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 04.09.2014 tarih ve 2007/282 E. 2008/616 K sayılı ek kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından, sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle, ek kararın isteme uygun olarak ONANMASINA, 13.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10936, Karar No: 2022/14771, Tarih: 27.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/10936 E.  ,  2022/14771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A- Antalya 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 03.09.2013 Tarihli ve 2013/484 Esas, 2013/979 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve mahkemenin 30.03.2017 tarihli ek kararı ile kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi, 06.04.2021 tarihli dilekçesi ile görevine son verilerek kısıtlıya ...’ın vasi olarak atanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

B- Kuşadası Sulh Hukuk Mahkemesinin 10.12.2021 Tarihli ve 2021/1381 Esas, 2021/1251 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine ilişkin usulünce verilmiş bir izin kararı olmadığından bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının vasisinin değiştirilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukukî dayanağı, 6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun'un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun'un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun'un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez.

Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlının, Antalya 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 03.09.2013 tarihli ve 2013/484 Esas, 2013/979 Karar sayılı kararı ile vesayet altına alındığı, kısıtlı ya da vasisinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi olmadan Antalya 1. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ve dosyanın Kuşadası Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmakla vasinin talebi ile ilgili karar vermekte Antalya 1. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle; 6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Antalya 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle; 6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Antalya 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

27.10.2022 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18592, Karar No: 2017/90, Tarih: 10.01.2017

**2. Ceza Dairesi         2016/18592 E.  ,  2017/90 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suç tarihinde 12-15 yaş arasında olup, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneği yeterince gelişmemesi sebebi ile hakkında ceza verilmeyip tedbire hükmedilen suça sürüklenen çocuğun kardeşi Mahsun ile şikayetçinin aracının yanına gelip, Mahsun'un camdan içeri girdiği ve teybi aldığı, bu esnada suça sürüklenen çocuk ...'ın etrafı gözetlediği ve akabinde her ikisinin birlikte olay yerinden kaçtıkları olayda, 6. Ceza Dairesi'nin bozma ilamında belirtildiği gibi 5237 sayılı Kanun'un 37/2. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı gözetilmeden belirtilen madde uyarınca artırım yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15014, Karar No: 2014/36246, Tarih: 18.12.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/15014 E.  ,  2014/36246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkuimyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar vermek suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanunkoyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; 22 Tl para çalan suça sürüklenen çocuk hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; 22 Tl para çalan suça sürüklenen çocuk hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 18/12/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.