muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/18350, Karar No: 2009/18498, Tarih: 14.12.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/18350 E.  ,  2009/18498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sırasında davacı taraf vekili 07/07/2009 günlü dilekçesiyle reddi hakim yoluna başvurmuştur.

Bu konuda verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkeme hükmü davacı vekiline 15.09.2009 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi ise, H.Y.U.Y.'nın 36/A-II maddesinde öngörülen 7 günlük yasal süre geçirildikten sonra davacı vekili tarafından 23.09.2009 tarihinde verilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz işlemleri hakkında mahkeme bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 gün ve 3/4 Sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay'ca da bu yolda karar verilebileceğinden, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden REDDİNE, istek halinde peşin alınan harcın temyiz edenlere geri verilmesine 14/12/2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/294, Karar No: 2017/314, Tarih: 26.12.2017

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2017/294 E.  ,  2017/314 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevsizlik Kararı Veren

Yargıtay Daireleri : 15 ve 2. Ceza

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 10.05.2010

Sayısı : 938-524

Sanığın kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nun 142/1-b maddesi uyarınca cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasında Küçükçekmece 9. Asliye Ceza Mahkemesince 10.05.2010 gün ve 938-524 sayı ile; sanığın aynı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

Hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 15. Ceza Dairesince 12.01.2015 gün ve 63-112 sayı ile;

"İddianamedeki anlatım, nitelendirme, sevk maddesi, mahkemenin 10.05.2010 tarihli mahkûmiyet kararındaki nitelendirme ve Yargıtay Kanunu'nun Değişik 14. maddesi gereğince temyiz incelemesinin Yüksek 2. Ceza Dairesi’nin görevi dâhilinde olduğu",

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 2. Ceza Dairesince de 04.07.2017 gün ve 936-7203 sayı ile;

"Dosya kapsamına göre 'Sanığın 40 evden 40 bez parçası toplama bahanesiyle katılanların evine girdiği, sohbet esnasında sanığın katılanlardan ...'a 'abdest al, 2 rekat da namaz kıl gel, okuyup üfleyim' dediği, katılan ... namaz kılarken sanığın ise bu kez diğer katılan ...'e 'sende büyü var diyerek kolundaki ve içerdeki altınları getir bohçaya koy' dediği, katılanların ziynet eşyalarını beze sarıp bohçaya koymasından bir süre sonra sanığın evden ayrıldığı, katılanların bohçaya baktıklarında altınların olmadığını görmeleri' şeklindeki iddianame anlatımına, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesine, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 09.02.2012 tarihli ve 2012/1 sayılı iş bölümü kararına göre, sanığa yüklenen eylemin TCK'nın 158/1-a maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunu oluşturabileceği ve bu suç bakımından temyiz incelemesinin, tebliğnamenin düzenlendiği tarihe göre Yargıtay 15. Ceza Dairesinin görevine dâhil olduğu"

Gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 15 ve 2. Ceza Daireleri arasındaki uyuşmazlık, temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun Ceza Dairelerinin görevini düzenleyen, tebliğname tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 6110 sayılı Kanunla değişik 14. maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinde; "Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda açıklamaya itibar edilir" hükmüne yer verilmiştir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun Ceza Dairelerinin görevini düzenleyen, tebliğname tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 6110 sayılı Kanunla değişik 14. maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinde; "Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda açıklamaya itibar edilir" hükmüne yer verilmiştir.

21.11.2012 olan tebliğname tarihi itibarıyla ceza dairelerinin görevinin belirlenmesinde esas alınması gereken iddianamede sanık hakkında sevk maddesi olarak 5237 sayılı TCK'nun 142/1-b maddesi gösterilmiş ise de eylemin; "...Şüpheli ...'in olay tarihinde açık kimliği tespit edilemeyen faili meçhul şüpheli ile birlikte müştekilerin evine gelerek, evlerinde ve kendilerinde büyü olduğunu söyleyerek müştekilerden ziynet eşyalarını getirmelerini istedikleri ve şüpheliler el çabukluğu ile müştekilere ait para ve ziynet eşyalarını beze sararak kendilerinde önceden hazırladıkları bezle yer değiştirmek suretiyle müştekilerin ziynet eşyalarını çaldıkları ve şüphelilerden ... hakkında başka bir suçtan dolayı İstanbul İl Emniyet Müdürlüğünde de tahkikat olduğunun, müştekiler tarafından duyulması üzerine İl Emniyet Müdürlüğüne giderek teşhis ettikleri" şeklinde anlatılması karşısında sanık hakkında TCK'nun 158/1-a maddesinde düzenlenen nitelikli dolandırıcılık suçundan kamu davası açıldığı kabul edilmelidir. İddianamede anlatılan eylemin gerçekte hangi suçu oluşturacağı ise temyiz incelemesi sonucu belirlenecektir.

Bu itibarla, Yargıtay 2. Ceza Dairesinin görevsizlik kararı isabetli olduğundan, Yargıtay 15. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere 15. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 12.01.2015 gün ve 63-112 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın, Yargıtay 15. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 26.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/81, Karar No: 2010/4355, Tarih: 09.06.2010

**1. Ceza Dairesi         2009/81 E.  ,  2010/4355 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'u canavarca hisle ve eziyet çektirerek öldürmekten sanık ...'un yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (...) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30/05/2008 gün ve 221/141 sayılı hüküm re'sen temyize tabi olmakla beraber Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından da istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Anayasa’nın 40/2, 1412 sayılı CMUK’nun halen yürürlükte olan 310. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nun 34/2, 231 ve 234. maddelerine aykırı şekilde hüküm fıkrasında yasa yoluna başvuru şeklinin gösterilmediği görülmekle;

Müdahil ... vekiline CMK’nun 291. maddesi uyarınca hükmün tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe verilmesi veya zabıt katibine beyanda bulunulması suretiyle temyiz isteminde bulunulabileceğini gösteren meşruhatla birlikte gerekçeli kararın tebliği ile tebligatı gösteren belge ve verilirse temyiz dilekçesi ile bu durumda düzenlenecek ek tebliğname ile birlikte dosyanın Dairemize iadesi için incelenmeksizin mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na TEVDİİNE, 09/06/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1877, Karar No: 2022/5217, Tarih: 28.06.2022

**12. Ceza Dairesi         2022/1877 E.  ,  2022/5217 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 22/3, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi yeniden düzenlenmiş olan “Basit Yargılama Usulü” başlıklı 251. maddenin 1. fıkrasında yer alan “Asliye Ceza Mahkemesince iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı 2 yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye göre basit yargılama usulünün uygulanıp uygulanmama takdirinin mahkemeye bırakıldığı, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada yerel mahkemece genel hükümlere göre yargılamaya devam edilmesine karar verildiği anlaşılmakla yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre; olay günü gece vakti aydınlatmalı, meskun mahal içi, 8.50 metre genişliğindeki sokakta sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile 0.66 promil alkollü olarak seyri sırasında sağda yer alan sokağa giriş yaptığı sırada sol tarafta kaldırım kenarında bulunan katılan yayaya çarpması neticesinde katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda,

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, açıklanan gerekçeye göre, sanığın sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Olay sonrası kolluk tarafından yapılan alkol ölçümünde sanığın 0.66 promil alkollü olduğu anlaşılmış ise de, Dairemizin yerleşik içtihatları göz önünde bulundurularak kaza esnasında 1,00 promil altında bir miktarda alkollü olan sanık hakkında TCK'nın 22/3. maddesinde tanımlı bilinçli taksir hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi;

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi yerine 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesinin uygulanması;

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321.maddesi gereğince, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA; 28/06/2022 tarihinde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3925, Karar No: 2019/747, Tarih: 14.01.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/3925 E.  ,  2019/747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı binada görevli olarak çalışırken iş akdinin işverence haksız nedenle feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili, yıllık izin ve ödenmeyen aylık ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle fazla mesai, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili ücret alacaklarının reddi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin kısmi süreli iş sözleşmesine dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 13. maddesinde, işçinin normal haftalık çalışma süresinin tam süreli çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az olarak belirlendiği iş sözleşmesi, kısmi süreli iş sözleşmesi olarak tanımlanmıştır. Normal haftalık çalışma süresi ise aynı Yasanın 63. maddesinde, haftalık en çok 45 saat olarak açıklanmıştır. 4857 sayılı İş Kanununun 13. maddesinde emsal işçiden söz edilmiş olmakla, kısmi süreli iş sözleşmesinin belirlenmesinde esas alınacak haftalık normal çalışma süresi tam süreli iş sözleşmesi ile çalışan emsal işçiye göre belirlenecektir. Kanunun 63. maddesinde yazılı olan haftalık iş süresi azamidir. Buna göre o işkolunda emsal bir işçinin ortalama haftalık çalışma süresi, haftalık 45 saati aşmamak şartıyla belirlenmeli ve bunun önemli ölçüde azaltılmış olup olmadığına bakılmalıdır.

4857 sayılı İş Kanununun 63. maddesi kapsamında çıkarılan İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 6. maddesinde, “İşyerinde tam süreli iş sözleşmesi ile yapılan emsal çalışmanın üçte ikisi oranına kadar yapılan çalışma kısmi süreli çalışmadır”. Gerekçede “üçte ikisinden az” olan çalışma ifadesi kullanılmışken, yönetmelikte üçte iki oranına kadar yapılan çalışmalar kısmi çalışma sayılmıştır. Bu durumda emsal işçiye göre 45 saat olarak belirlenen normal çalışmanın taraflarca 30 saat ve daha altında kararlaştırılması halinde, kısmi süreli iş sözleşmesinin varlığından söz edilir.

Kısmi süreli iş sözleşmesiyle çalışan işçinin ücreti ve paraya ilişkin bölünebilir menfaatleri tam süreli emsal işçiye göre çalıştığı süre ile orantılı olarak ödenir.

Kısmi süreli hizmet aktiyle çalışan işçiye ayrımı haklı kılan bir neden bulunmadıkça salt bu nedenle farklı bir işlem yapılamayacağı Kanunda öngörülmüştür. İşçinin, ücretinin veya diğer parasal haklarının tam süreli emsal işçinin çalışma süresi ve ücretine göre oranlanmak suretiyle belirlenecek olan haklarını talep etmesi mümkündür. Bundan başka 4857 sayılı İş Kanununun 5. maddesinde bu yönde ayrım açık biçimde yaptırıma tabi tutulmuş olmakla eşit davranma borcuna aykırılık tazminatının talep edilmesi de olanaklıdır. Ayrımın sonuçları para veya para ile ölçülebilen menfaatlere dair değilse, sadece eşit davranma borcuna aykırılık tazminatının ödetilmesi söz konusu olur.

Kısmi çalışma Kanunda yer almasına rağmen kıdemin nasıl belirleneceği ihbar izin gibi haklardan nasıl yararlanacağı, bu haklarla ilgili hesap şekli yine normatif olarak düzenlenmiş değildir. Konu, Yargı kararlarıyla çözüme kavuşturulmaktadır. Buna göre, kısmi çalışma ister haftanın bir veya bazı günleri çalışma şeklinde gerçekleşsin, ister her gün birkaç saat şeklinde olsun, işçinin işyerinde çalışmaya başladığı tarihten itibaren bir yıl geçince kıdem tazminatı hakkının doğabileceği ve izne hak kazanacağı Dairemizce kabul edilmiştir. Hesaplamada esas alınacak ücret ise işçinin kısmi çalışma karşılığı aldığı ücret olmalıdır.

Somut olayda; davacı taraf apartman görevlisi olduğunu sabah 8 den akşam 12 ye kadar haftanın 7 günü asgari ücretli olarak çalıştığını iddia etmiş, davalı taraf ise davacının çalışmasının kısmi süreli çalışma olduğunu binada çöp toplama ile haftada 1 olmak üzere paspas yaptığını, apartmanda kombi sistemi olduğunu, ortak bahçenin 40 metre kare olup 6 ağaçtan başka bitki bulunmadığını ve binanın zemin artı 10 katlı olduğunu belirtmiştir. Davacı iş yerinde 01.03.2009 tarihinden itibaren çalışmakta olup bu tarihten itibaren işverence tutulan ve davacı tarafça imzalı puantaj kayıtlarına göre davacının çalışma saatlerinin 08.00-09.00 olarak belirtildiği ve dosyaya taraflar arasında imzalanmış 14/01/2014 tarihli kısa süreli (part-time) iş sözleşmesinin sunulduğu görülmekte olup bu sözleşmede haftalık çalışma saatinin 6 saat, ücretinin asgari ücret üzerinden belirlenen ücrete göre aylık çalıştığı süre ile orantılı olacağı , yapılacak işin ise temizlik olarak belirlendiği görülmektedir. Ayrıca dosya içerisinde yer alan 02.03.2009 tarihli Sosyal Güvenlik Kurumu İş Yeri Durum Tespit Tutanağında davacının günlük çöp toplama ve haftada bir apartmanın genel temizliğini yapma karşılığında kira vermeksizin kapıcı dairesinde oturduğunu ifade ettiği, 21.03.2014 tarihli Sosyal Güvenlik Kurumu İş Yeri Durum Tespit Tutanağında da davacının apartmanda çöp toplama yıkama temizlik ve bazı sakinlerin isteği üzerine ekmek almak gibi işler ile bahçe bakımı işlerini yaptığını ifade ettiği görülmüştür.

Dinlenen davacı tanıklarından ... un davacının akrabası olduğu, ... ve ... ’ın apartman sakini olmaması karşısında beyanlarına ihtiyatla yaklaşılması gerektiği, davacı tarafından imza itirazına uğramayan ve zorla imzalatıldığı ispatlanamayan yazılı delil niteliği taşıyan puantaj kayıtlarının varlığı, iş yeri durum tespit tutanaklarındaki ifadeler, davacının çalışmalarının Sosyal Güvenlik Kurumu Kayıtlarında kısmi süreli olarak bildirilmesi, taraflar arasında kısmi süreli iş sözleşmesi olması ve tüm dosya kapsamına göre davacının davalı işyerinde yalnızca çöp toplama ve haftada bir apartman temizliği işlerini yaptığı ve arada bir apartman sakinleri tarafından talep edildiğinde servise çıktığı, apartmanda kombi sistemi bulunması ile dosya içerisinde yer alan apartmanın dış çevresini gösteren fotoğraflar incelendiğinde bahçe olarak tabir edilen bölümün apartman girişinde yer alan birkaç ağaçtan ibaret olduğu görüldüğünden yapılan işin niteliği itibariyle davacının yaptığı işin kısmi süreli olduğu anlaşılmakta olup Mahkemece tam süreli çalışma şeklinde değerlendirilmesi yerinde değildir.

Davacının kısmi süreli olarak çalıştığı anlaşıldığından mahkemece öncelikle dosya kapsamına göre günlük çalışma süresi belirlenmeli ve asgari ücretin bu süreye karşılığı belirlenip aylık ücret miktarı tespit edildikten sonra tüm hesaplamalar bulunan bu ücret üzerinden yapılmalıdır. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiye iadesine, 14/01/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8403, Karar No: 2017/5493, Tarih: 13.09.2017

**11. Ceza Dairesi         2015/8403 E.  ,  2017/5493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Sanığın, UYAP kanalıyla MERNİS üzerinden temin edilen nüfus kaydında, hükümden sonra 07.12.2016 tarihinde vefat ettiği belirtildiğinden, öldüğünün tespiti halinde 5237 sayılı TCK'nın 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.09.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11504, Karar No: 2018/3898, Tarih: 23.05.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/11504 E.  ,  2018/3898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 06/04/2016 tarih ve 2012/248-2016/347 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılardan ... ve ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, gemi siciline kayıtlı olmayan ve yapımı tamamlanan Balık Adam isimli geminin su tankerine çevrilerek, kurulan .... Su İkmal Taahhüt Ticaret ve Acentalık Ltd. Şti.'ye ... - S adı ile tescil edildiğini, şirkete müvekkili ile davalı ...'ın yarı yarıya ortak olduklarını, bir süre sonra davalı ...'ın ... S gemisine el koyduğunu, diğer davalılar olan kardeşleriyle birlikte işlettiklerini, davalıların haksız el koymadan dolayı kazanç elde ettiklerini ileri sürerek şimdilik 50.000,00 TL'nin faiziyle davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ..., davacıya geminin kendisine düşen 1/2'sini sattığını, ancak satış bedelini almadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, satıldığı iddia edilen geminin, iştirak halinde miras hükümlerine tabi olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, Cemal Yalıncan ve Fatma Yalıncan yönünden açılan davanın vaki feragat sebebiyle reddine, davacının davalı hissesine göre 116.854,35 YTL alacaklı olduğu ancak taleple bağlı kalınmak kaydı ile davacının dava dilekçesinde talep ettiği 50.000,00 TL alacağının dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte gemiyi kullanıp kazanç sağlayan davalılardan ... ve ...'dan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalılardan ... ve ... vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılardan ... ve ... vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılardan ... ve ... vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2.561,60 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ... ve ...'dan alınmasına, 23/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17300, Karar No: 2020/13097, Tarih: 22.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/17300 E.  ,  2020/13097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 01/04/2002 tarihinde davalı Bakanlığa bağlı ... Devlet Hastanesi'nde taşeron şirketler nezdinde temizlik işçisi olarak çalıştığını, 09/09/2011 tarihinde ise emeklilik nedeniyle işten ayrılmak zorunda kaldığını, davacının ayda 4-5 nöbet tuttuğunu, nöbette 24 saat çalıştığını, normalde 07:00-17:00 saatleri arasında çalıştığını, davacının dini bayramlarda bir gün çalıştığını, ulusal bayram ve genel tatillerin hepsinde çalıştığını, davalıların alacaklarından birlikte sorumlu olduğunu ileri sürerek davacının emekliye ayrılması ile hak kazandığı kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, davacı ile davalı idare arasında doğrudan ilişki kurulmasının mümkün olmadığını, işçiler ile ilişkisinin yüklenici şirketler aracılığı kamu ihale mevzuatına dayandığını, davacının emeklilik şartlarını yerine getirdiğine ilişkin SGK yazısı ve buna dayalı fesih ihbarnamesinin sunulmadığını, husumet yönünden davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... Tem. Ltd. Şti. vekili, davacının, davalı ... ile davalı şirketin ortaklık içinde olduğu ... Temizlik Ltd. Şti. - ... Temizlik Ltd. Şti. Ortaklığında imzalanan hizmet alım sözleşmesi gereğince 01/01/2000 - 31/12/2011 tarihleri arasında çalışmak üzere belirli süreli iş sözleşmesi imzaladığını, iş sözleşmesinin süresi sona ermeden 09/09/2011 tarihinde kendi rızası ile iş sözleşmesini feshettiğini, resmi, dini bayramlar ve hafta sonu tatil günlerinde çalışma yapmadığını, 3 vardiya şeklinde çalıştığını, haftada 1 gün tatil yapıldığını, çalışma yapıldığında karşılığının ödendiğini, alacakların zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... tarafından cevap dilekçesi sunulmamıştır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucu toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar yasal süresi içinde taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalıların aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında ıslaha karşı zamanaşımı def’inin dikkate alınıp alınamayacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.