muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5441, Karar No: 2022/6381, Tarih: 23.05.2022

4. 14.12.2003-20.05.2009 ve 12.08.2012-18.06.2014 tarihleri arasındaki çalışma dönemlerine ilişkin olarak ise taraflar arasında ayrı ayrı yurt dışı iş sözleşmeleri düzenlenmiştir. 07.10.2003 imza ve 14.12.2003 başlangıç tarihli yurt dışı iş sözleşmesinin 4 ve 6 ncı maddelerinde çalışma süreleri ve fazla çalışmalarda, 7 nci maddesinde yıllık ücretli izinde, 9 uncu maddesinde ise fesih durumunda ve diğer anlaşmazlıklarda Rusya hukukunun uygulanacağı kararlaştırılmıştır. 13.08.2012 tarihli yurt dışı iş sözleşmesinin 5 inci maddesi sözleşmenin süresi ve sona erdirilmesine, 8 inci maddesi çalışma süreleri ve fazla çalışmaya, 9 uncu maddesi hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağına, 10 uncu maddesi ise yıllık ücretli izin alacağına ilişkin olup sözleşmenin bu maddeleri ile 16 ncı maddesinde çalışılan ülke mevzuatında düzenleme varsa öncelikle çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağı kararlaştırılmıştır. Bu açıklamalara göre davacının 14.12.2003-20.05.2009 ve 12.08.2012-18.06.2014 tarihleri arasındaki çalışma dönemleri için tarafların iş sözleşmesi ile bir hukuk seçimi anlaşması yaptıkları kabul edilmelidir. Davacı, belirtilen çalışma dönemlerinde davalıya ait Rusya’da bulunan işyerinde çalışmış olup bu durumda ilgili dönemlerde mutad işyerinin de işçinin işini fiilen yaptığı Rusya olduğu sabittir.

5. Tüm bu hususlar dikkate alındığında; 5718 sayılı Kanun'un 27 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında, davacının 14.12.2003-20.05.2009 ve 12.08.2012-18.06.2014 tarihleri arasındaki çalışma dönemleri yönünden bir hukuk seçimi anlaşması bulunduğundan bu çalışma dönemleri hakkında Rusya hukukunun uygulanması gerekmektedir. Hâl böyle olunca, gerekirse Rusya hukukunda uzman bir bilirkişiden de rapor alınmak suretiyle, dava konusu uyuşmazlık bakımından değerlendirme yapılması ve dosya kapsamındaki delil durumu birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekmektedir. Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/72, Karar No: 2015/320, Tarih: 06.04.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/72 E.  ,  2015/320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluş ve dosya içeriğine göre, olay günü gece saatlerinde sanık ile hakkındaki hüküm temyiz edilmeksizin kesinleşen ...tarafından katılanın evinin alt katında bulunan garajın demir doğrama ve demir parmaklıklı kapısının kilidi bir aletle zorlanıp kilit dilinin yuvasından kurtarıldığı ve kapının açıldığı, içeri girilerek suça konu eşyaların çalındığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesi yerine yazılı şekilde uygulama yapılması, sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas oluşturan hükümlülüğü bulunduğu, aynı Yasanın 81/2-3. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, uyulan bozmaya, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 06.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3886, Karar No: 2009/3908, Tarih: 25.06.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/3886 E.  ,  2009/3908 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği (Tük.Mah.Sıfatıyla)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki ... Tüketici Finansman A.Ş. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden dolayı oluşan alacağın tahsiline ilişkindir.

4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkileri de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.2.2003 gün ve 2003/15-127 E., 2003/102 K. sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. Somut olayda taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, yerel mahkemece görevsizlik kararı verilerek dava değerine göre Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesi gerekirken, 4077 sayılı yasa uygulanarak Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılıp, esası hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre ... Tüketici Finansman A.Ş.’nin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden ... Finansman A.Ş.’ye geri verilmesine, 25.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26883, Karar No: 2015/11824, Tarih: 29.12.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/26883 E.  ,  2015/11824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

I-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre; 21/07/2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun'un 3-B maddesiyle değişik 1412 sayılı CMUK'nun 305/1. maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi olanaklı olmadığından sanık ...'ın temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, müşteki ...'in, park halinde bulunan aracının arka camını kırarak, koltuk üzerinde bulunan müşteki ...'in eşi olan müşteki ...'e ait kol çantası ile müşteki ...'a ait kol çantasını çalması şeklinde gerçekleşen eyleminde, tanık ...'ın beyanları da gözetildiğinde, sanığın, içinde ne olduğuna bakmadan suça konu çantaları çalarak olay yerinden ayrılıp gittiği, dolayısıyla çantaların birden fazla kişiye ait olduğunu bilebilecek durumda olmadığının anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin tek bir hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanığın çaldığı eşyaların farklı kişilere ait olduğunu bildiğine ilişkin kanıtların nelerden ibaret olduğu da karar yerinde tartışılmaksızın yazılı şekilde müşteki sayısınca iki ayrı hırsızlık suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-Sanığın tutuklulukta geçirdiği sürelerin TCK'nın 63. maddesi gereğince ceza mahkumiyetinden mahsubuna karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 29.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4792, Karar No: 2018/7993, Tarih: 14.11.2018

**15. Ceza Dairesi         2016/4792 E.  ,  2018/7993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nun 158/1-a , 62/1 , 52/2-4 ve 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın oğlu olan 'ın çocukluğundan bu yana psikolojik sorunları bulunduğu için tavsiye üzerine çevrede olarak tanınan sanığa gittiği, sanıktan iki ay sonrasına randevu aldığı, Ocak 2013 tarihinde katılanın eşi olan tanık ... ve oğlu ile birlikte sanığın ikametine gittikleri, sanığın katılana "bu çocuğun iyi olabilmesi için kurban gözüküyor, kurban bedeli olarak 830 TL vermeniz gerekir, ayrıca bal, pekmez, sirke ve 7 camiden su getirmeniz gerekir" dediği, katılanın sanık tarafından söylenenleri tamamladıktan sonra kapalı zarf içerisinde kurban bedeli olarak sanığa 850 TL parayı verdiğinin iddia edildiği olayda; sanık savunması, katılan ve tanık beyanları ve dosya kapsamından; sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin mahkumiyet yönünde kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin eksik inceleme ile ve hatalı hüküm kurulduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA 14/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1533, Karar No: 2016/3551, Tarih: 11.04.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/1533 E.  ,  2016/3551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (iki kez ...), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (iki kez) ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (iki kez ...

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuk ... atılı suçtan (iki kez) mahkûmiyetine, suça sürüklenen çocuk ... ... hakkında müsnet suçlardan dolayı ceza verilmesine yer olmadığına

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuk ... ile müdafii, katılan mağdurlar vekili

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafii ile katılan mağdurlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suç tarihinde oniki-onbeş yaş grubunda olup işlediği fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneği yeterince gelişmediğinden bahisle hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilen suça sürüklenen çocuk hakkında, TCK'nın 32/2. maddesi yollaması ile 5395 sayılı Kanun uyarınca çocuklara özgü güvenlik tedbirlerine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, katılan mağdur vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14348, Karar No: 2012/19099, Tarih: 17.09.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/14348 E.  ,  2012/19099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın suç tarihinde yankesicilik suretiyle hırsızlık yapmak amacı ile mağdurun cebine iki kere elini sokması eyleminin aynı zaman dilimi içinde gerçekleşmesi nedeni ile zincirleme suçun oluşmadığı, mağdurun cebinden çalınan 150 TL'nin bulunamaması nedeni ile suçun tamamlandığının anlaşılması karşısında tamamlanmış tek hırsızlık suçundan hüküm kurulması yerine eylemin zincirleme olarak işlendiği kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-5237 sayılı Yasanın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 17/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10810, Karar No: 2025/2755, Tarih: 03.03.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/10810 E.  ,  2025/2755 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/120 Esas, 2024/179 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Adana 11. Asliye Hukuk Mahkemesinin 25.04.2024 Tarihli ve 2023/396 Esas, 2024/186 Karar Sayılı Kararı

Somut olayda davanın gayrimenkul satım sözleşmesine dayalı alacak davası olduğu, dava konusu alacağın gayri menkulün aynından kaynaklandığı, davaya konu taşınmazın Niğde ili ... ilçesinde bulunduğu ve keza davalının adresinin Niğde ili, ... ilçesi, ... Köyü ... mevkiinde olduğu, davanın 16.11.2023 tarihinde açıldığı, davanın dava açıldığı zaman ki şart ve koşullara göre değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.06.2024 Tarihli ve 2024/120 Esas, 2024/179 Karar Sayılı Kararı

Davalının, süresi içerisinde verdikleri cevap dilekçesinde yetki itirazında bulunmadığı, davanın, hukuki nitelendirmesi itibariyle harici satım kapsamında ödenen bedelden kaynaklanan tazminat davası olup eldeki davada tapu iptali ve tescil isteminde de bulunulmadığından özel bir yetki kuralı düzenlenmediği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, haricen taşınmaz satış sözleşmesinden kaynaklanan alacak davasında yetkili mahkemenin belirlenmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 6100 sayılı Kanun’un “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ncı maddesi şöyledir:

“Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.”

3. 6100 sayılı Kanun’un “Sözleşmeden doğan davalarda yetki” başlıklı 10 uncu maddesinin şöyledir: “Sözleşmeden doğan davalar, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de açılabilir.”

4. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) “İfa yeri” başlıklı 89 uncu maddesi şöyledir:

“Borcun ifa yeri, tarafların açık veya örtülü iradelerine göre belirlenir. Aksine bir anlaşma yoksa, aşağıdaki hükümler uygulanır;

1. Para borçları, alacaklının ödeme zamanındaki yerleşim yerinde,

2. Parça borçları, sözleşmenin kurulduğu sırada borç konusunun bulunduğu yerde,

3. Bunların dışındaki bütün borçlar, doğumları sırasında borçlunun yerleşim yerinde, ifa edilir.

Alacaklının yerleşim yerinde ifası gereken bir borcun doğumundan sonra alacaklının yerleşim yerini değiştirmesi sebebiyle ifa önemli ölçüde güçleşmişse borç, alacaklının önceki yerleşim yerinde ifa edilebilir.”

C. Değerlendirme

1. Para borçları, alacaklının ödeme zamanındaki yerleşim yerinde,

2. Parça borçları, sözleşmenin kurulduğu sırada borç konusunun bulunduğu yerde,

3. Bunların dışındaki bütün borçlar, doğumları sırasında borçlunun yerleşim yerinde, ifa edilir.

Alacaklının yerleşim yerinde ifası gereken bir borcun doğumundan sonra alacaklının yerleşim yerini değiştirmesi sebebiyle ifa önemli ölçüde güçleşmişse borç, alacaklının önceki yerleşim yerinde ifa edilebilir.”

C. Değerlendirme

1. 6100 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı Kanun'un 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Ayrıca 6098 Kanun'un 89 uncu maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcu alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir.

2. Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

3. Dosya kapsamından taraflar arasındaki uyuşmazlıkta kesin yetki durumu bulunmadığı ve davalı tarafça cevap dilekçesi ile birlikte süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunulmadığı anlaşıldığından, uyuşmazlığın davanın ilk açıldığı Adana 11. Asliye Hukuk Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Adana 11. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/602, Karar No: 2016/8158, Tarih: 03.05.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/602 E.  ,  2016/8158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı borçlu aleyhine 10.02.2012 tanzim, 30.05.2012 vade tarihli ve 4.000,00 TL bedelli bonoya dayanılarak ilamsız icra takibi başlatıldığını, davalı tarafın ödeme emrine haksız şekilde itirazı sonucu icra takibinin durdurulmasına karar verildiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, takibe konu bononun teminat amaçlı verildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacı tarafından icra takibine dayanak gösterilen 10.02.2012 tanzim, 30.05.2012 vade tarihli ve 4.000,00 TL bedelli bononun teminat senedi olduğu hususunun... İcra Hukuk Mahkemesi'nin kararıyla sübut bulduğu, bunun aksinin davacı tarafından ispat edilemediği ve yemin deliline de dayanılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, bonoya dayanılarak başlatılan ilamsız icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. İcra hukuk mahkemeleri dar yetkili mahkemeler olup kural olarak bu mahkemelerden verilen kararlar, maddi anlamda kesin hüküm teşkil etmezler. Öte yandan bononun sol tarafında "teminat senedi" ibaresine yer verilmiş ise de, bononun açıkça neyin teminatı olarak verildiği hususunda herhangi bir açıklama bulunmadığından, bu durumda söz konusu bononun neyin teminatı olarak verildiğini ispat yükü davalıdadır. Mahkemece ispat yükünün tayininde hataya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 03/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2024/4713, Karar No: 2024/7852, Tarih: 06.05.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/4713 E.  ,  2024/7852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 51. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2318 E., 2024/49 K.

KARAR : İstinaf başvurularının kabulü ile davanın kısmen kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 25. İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/487 E., 2019/748 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin merkez laboratuvar kalite kontrol teknikeri olarak davalıya ait yurt dışı projelerde 27.07.2010 tarihinden iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiği 11.09.2017 tarihine kadar çalıştığını, davacının bu çalışması esnasında toplam 136 gün ücretsiz izinli olarak Türkiye'de bulunduğunu, davacının 07.00-18.00 saatleri arasında çalıştığını, iş durumuna göre haftanın iki günü 19.00-20.00'ye kadar çalıştığını, ayda iki kez hafta tatili izni kullandığını, davacının arefe günleri ve dinî bayramların birinci günleri dışında çalıştığını belirterek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davacı ile imzalanan iş sözleşmesinden doğan uyuşmazlığa yabancı hukukun uygulanması gerektiğini, tüm ücretlerin banka kanalıyla ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI