muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4045, Karar No: 2021/186, Tarih: 21.01.2021

**16. Hukuk Dairesi         2019/4045 E.  ,  2021/186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu, ... İlçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan 102 ada 7, 9, 152 ada 6 ve 166 ada 88 parsel sayılı sırasıyla 23008.22-16741.41-3407.31-2588.62 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlardan, 102 ada 7 ve 9 parseller vergi kaydı, satış ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle, 152 ada 6 parsel vergi kaydı, irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ve 166 ada 88 parsel ise irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... adına; 152 ada 1 parsel sayılı 8249.33 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz vergi kaydı, irsen intikal, taksim, satış ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... adına; 102 ada 10 ve 13 parsel sayılı sırasıyla 30779.20 ve 3278.86 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlardan, 102 ada 10 parsel hibe ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle, 102 ada 13 parsel ise kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle 1/2’şer hisseyle ... ve ... adlarına tespit edilmiştir. Davacılar ..., ... ve ..., çekişmeli 102 ada 7, 9, 152 ada 1, 6 ve 166 ada 88 parsel sayılı taşınmazların murisleri ...’ten intikal ettiği iddiasıyla; davacı ... ve arkadaşları ise, 102 ada 10 ve 13 parsellerin müşterek muris ...’den intikal ettiği iddiasına dayanarak ayrı ayrı dava açmışlardır. Yargılama sırasında müdahil ..., çekişmeli 102 ada 7, 9, 152 ada 1, 6 ve 166 ada 88 parsel sayılı taşınmazlar yönünden, davacılar ..., ... ve ... ile aynı nedene dayanarak davaya katılmıştır. Davacı ... ve arkadaşları tarafından açılan davada verilen önceki tarihli hüküm, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 17.04.2006 tarih, 2006/1136 Esas, 2006/1171 Karar sayılı ilamı ile “yöntemince taksim araştırması yapılması” gereğine değinilerek bozulmuştur. Mahkemece, bozma ilamına uyularak ve bozma sonrası davaların birleştirilmesi suretiyle yapılan yargılama sonunda; davacı ... ve arkadaşlarının davasının reddine, çekişmeli 102 ada 10 ve 13 parsel sayılı taşınmazların tespit gibi tesciline; davacılar ..., ... ve ... ile müdahil ...' nın davalarının kabulüne, çekişmeli 102 ada 7, 9, 152 ada 1, 6 ve 166 ada 88 parsel sayılı taşınmazların tespitinin iptali ile 48/96 payın ... adına, 12/96’şar payın ..., ... ve ... adına ve 12/96 payın tespit malikleri adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ..., davalı ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava konusu 102 ada 10 ve 13 parsel sayılı taşınmazlar hakkında verilen hükmü temyiz eden davacı ...’na gerekçeli kararın tebliğ edildiği 24.07.2015 tarihi ile temyiz tarihi olan 26.04.2016 tarihleri arasında 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesi uyarınca karar tarihinde yürürlükte bulunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432/1. maddesinde öngörülen 15 günlük temyiz süresi geçmiş olduğundan, davacı ...' nun temyiz inceleme isteminin süre yönünden REDDİNE,

2- Dava konusu 102 ada 7, 9, 152 ada 6 ve 88 parsel sayılı taşınmazlar hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; davacı ... ve arkadaşları, çekişmeli taşınmazların muris ...’ten intikal ettiği iddiasına dayanarak dava açmışlar; müdahil ... da aynı nedene dayanarak davaya katılmıştır. Davalı ... ilk celsede, dava konusu yerlerin annesi ...’ten intikal ettiğini ve kendisinin kullandığını beyan ettikten sonra; adı geçen davalının vekili, aşamalardaki beyanlarında taşınmazların muristen intikal etmediğini, davalının taşınmazları hali araziden imar ihya edip kullandığını savunarak davanın reddini istemiştir. Mahkemece, çekişmeli taşınmazların muris ...’ten intikal ettiği, sağlığında muris tarafından kullanıldığı ve taksim edilmediği gerekçesiyle davanın kabulü ile yazılı şekilde karar verilmiş ise, de yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya elverişli bulunmamaktadır.

Şöyleki; gerek davalı asilin ilk celsede alınan beyanı, gerekse mahallinde yapılan keşifte dinlenen mahalli bilirkişi anlatımları ile dava konusu taşınmazların evveliyatının muris ...’e ait olduğu sabittir. Nüfus kayıtlarının incelenmesinde, murisin 1986 yılında öldüğü, geriye davacılar ... ve ... ile müdahil ...’nın annesi olan ve 1997 yılında ölen kızı ... ve davacı ...’in annesi olan ve murisle hükmen irsi bağı kurulan 2003 yılında ölen kızı ...’ın kaldığı anlaşılmaktadır. Davalı ... ise, nüfus kayıtlarında murisin 1945 yılında ölen gayri resmi eşi Hamza’nın, Meryem’den olma çocuğu olarak görülmekle birlikte, davalı tarafından, gerçek annesinin muris ... olduğu iddiasıyla Kadirli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2013/117 Esas sayılı dosyasında dava açtığı bildirilmiş olmasına rağmen, bu dosyanın sonucunun somut uyuşmazlığı etkileyeceği ve bu nedenle 6100 sayılı HMK’nın 165. maddesi gereğince bekletici mesele yapılması gerektiği düşünülmeden karar verilmiştir. UYAP’tan yapılan sorgulamada, Kadirli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 23.12.2019 tarih 2013/117 Esas, 2019/711 Karar sayılı ilamı ile, muris ...’in davalı ...’ın biyolojik annesi olduğunun tespitine ve nüfus kaydında anne adının ... olarak düzeltilerek aralarında kayden bağ kurulmasına karar verildiği ancak kararın henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır. Öte yandan, mahallinde yapılan keşifte dinlenen mahalli bilirkişiler, muris ...’in taşınmazlarının paylaşılıp paylaşılmadığını bilmediklerini, ölümünden öncede dava konusu taşınmazları ...’in kullandığını beyan ettikten sonra, ifadelerinin devamında dava konusu taşınmazları ...’in çocuğu Hamza’nın kullandığını ve bu kişinin bu yerlere ...’in sağlığından beri zilyet olduğunu beyan etmişlerdir. Bu haliyle mahalli bilirkişilerin zilyetlik konusundaki beyanları çelişkili olduğu halde söz konusu çelişki giderilmemiş, nüfus kayıtlarına göre muris ...’in, Hamza adında da bir çocuğu bulunmadığı halde beyanlarda bahsi geçen kişinin davalı ... olup olmadığı sorulup açıklığa kavuşturulmadığı gibi, mahalli bilirkişi beyanlarında Hamza olarak belirtilen kişi davalı ... ise ve muris ...’ in sağlığından beri taşınmazı kullanıyor ise, taşınmazları hangi hukuki sebebe dayanarak kullandığı üzerinde de durulmamıştır.

Hal böyle olunca; doğru sonuca ulaşılabilmesi için Mahkemece öncelikle, davalının anne adının düzeltilmesine ilişkin Kadirli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2013/117 Esas, 2019/711 Karar sayılı kararının kesinleşmesi ve nüfus kaydına işlenmesi beklenmeli, bundan sonra mahallinde, mümkünse önceki keşifte dinlenen mahalli bilirkişiler ve yeni seçilecek dava konusu taşınmazları iyi bilen, davada yararı bulunmayan, elverdiğince yaşlı yerel bilirkişilerle tespit bilirkişileri ve taraf tanıklarının katılımıyla keşif yapılarak, davalının annesinin ... olduğunun tespitine ilişkin mahkeme kararı kesinleştiği takdirde, muris ...’in taşınmazlarının ölümünden sonra mirasçıları arasında taksim edilip edilmediği, önceki keşifte murisin dava konusu taşınmazları kullandığı belirtilen oğlu Hamza ile kastedilen kişinin davalı ... olup olmadığı, eğer öyleyse dava konusu taşınmazları murisin ölümüne kadar murisin kendisinin mi yoksa davalı ...’in mi kullandığı, şayet Mehmet kullanıyorsa bu kullanımının hibe, satış gibi bir hukuki sebebe istinaden kendi adına mı yoksa muris adına mı olduğu sorularak maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, beyanlar arasında çelişki bulunması halinde yüzleştirme yapılmak suretiyle çelişkinin giderilmesine çalışılmalı, çelişkinin giderilmemesi halinde hangi beyana üstünlük tanındığının gerekçesi karar yerinde gösterilmeli; davalının annesinin ... olduğunun tespitine ilişkin kararın temyiz edilip aksi yönde bozulması ve bu şekilde kesinleşmesi halinde ise, davalı ..., ... terekesine göre üçüncü kişi durumunda bulunacağından, çekişmeli taşınmazların ne zamandan beri, kim tarafından ve ne şekilde kullanıldığı netleştirilerek 3402 sayılı Yasa’nın 14. maddesi gereğince zilyetlikle edinme koşullarının kimin lehine gerçekleştiği değerlendirilmeli ve belirtilen şekilde yapılan araştırma neticesinde elde edilen tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece belirtilen şekilde inceleme ve araştırma yapılmadan karar verilmiş olması isabetsiz olup, davalı ... vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA,

3- Dava konusu 152 ada 1 parsel sayılı taşınmaz hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; davacı ... ve arkadaşları, çekişmeli taşınmazların murisleri ...’ten intikal ettiği iddiasına dayanarak dava açmışlar; ... da aynı nedene dayanarak davaya katılmıştır. Davalı ..., dava konusu taşınmazı 01.10.1985 tarihli senetle ... isimli kişiden satın aldığını ve kendisinin kullandığını belirterek davanın reddini istemiştir. Mahkemece, çekişmeli taşınmazların muris ...’ten intikal ettiği, sağlığında muris tarafından kullanıldığı ve taksim edilmediği gerekçesiyle davanın kabulü ile yazılı şekilde karar verilmiş ise, yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya elverişli bulunmamaktadır.

Dava konusu taşınmazın kadastro tespiti, 30.12.1983 tarihli senetle ... tarafından ...’e yapılan satış, ... tarafından da 01.10.1985 tarihli senetle davalı ...’a yapılan satış ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine istinaden 2004 yılında yapılmıştır. Mahallinde yapılan keşifte dinlenen mahalli bilirkişiler, dava konusu taşınmazın davacıların murisi ...’e ait olduğunu, 1983 yılında davalının babası ... tarafından ...’e satıldığını, onun da 1985 yılında davalı ...’a sattığını ve davalıya ait senedin bu parsele ait olduğunu beyan etmişlerdir. Dava konusu taşınmazın tespitine esas davalının dayandığı senedin tarafı olan ve duruşmada tanık olarak dinlenen ... ise, dava konusu taşınmaz ...’ın zilyet ve tasarrufunda iken 1983 yılında taşınmazı satmak istediğini, oğlu ...’ın da almak istediğini, o tarihlerde babanın çocuğuna tarla satışının sıkıntılı olabileceği düşüncesi ile taşınmazın önce kendisine satıldığına ilişkin senet düzenlediklerini, yaklaşık 2 yıl sonra da kendisinin taşınmazı ...’a devrettiğini, kendisinin bu satış karşılığında ...’a her hangi bir bedel ödemediği gibi bu süre zarfında tarlayı da hiç kullanmadığını, tarlayı Bediran’ın kullanmaya devam ettiğini beyan etmiştir. Gerek ..., gerekse davalı ... davacıların murisi ...’in terekesine göre 3. kişi durumundadır. Beyanlardan dava konusu taşınmazın evveliyatının davacıların murisi ...’e ait olduğu, halen taşınmazın davalının zilyetliğinde bulunduğu, tanık ...’in beyanına göre de taşınmazın kendisi tarafından hiç kullanılmadığı anlaşılmakla birlikte, davalının taşınmazdaki zilyetliğinin tam olarak ne zaman başladığı, davalının taşınmaza 1983 yılından itibaren mi, 1985 yılından itibaren mi yoksa daha sonraki bir tarihten itibaren mi zilyet olduğu net olarak anlaşılamamaktadır. Bu haliyle davalı lehine zilyetlikle edinme koşullarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi mümkün bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca; doğru sonuca ulaşılabilmesi için Mahkemece, dava konusu taşınmazı iyi bilen, davada yararı bulunmayan, elverdiğince yaşlı yerel bilirkişiler ve tespit bilirkişileri ile taraf tanıklarının katılımıyla mahallinde yeniden keşif yapılarak, dava konusu taşınmazın ne zamandan beri, kim tarafından ve ne şekilde kullanıldığı hususunda maddi olaylara dayalı ayrıntılı beyanları alınmalı; beyanlar arasında çelişki bulunması halinde gerektiğinde yüzleştirme yapılmak suretiyle çelişkinin giderilmesine çalışılmalı, çelişkinin giderilememesi halinde hangi beyana üstünlük tanındığının gerekçesi karar yerinde açıklanmalı, buna göre öncesi davacıların murisi ...’e ait olduğu anlaşılan dava konusu taşınmazda terekeye göre 3. kişi durumunda bulunan davalı lehine zilyetlikle edinme koşullarının oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece belirtilen şekilde inceleme ve araştırma yapılmadan karar verilmiş olması isabetsiz olup, davalı ... vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.01.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5504, Karar No: 2021/3779, Tarih: 29.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/5504 E.  ,  2021/3779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6112 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1)Her ne kadar, sanıkların atılı suçtan beraatlerine karar verilmiş ise de 6112 sayılı Kanunun Geçici 4/1. maddesinin “Üst Kurulca sıralama ihalesi yapılıp, karasal yayın lisansları verilene kadar geçecek süre içerisinde, sadece 3984 sayılı Radyo ve Televizyonların Kuruluş ve Yayınları Hakkında Kanunun geçici 6 ncı maddesi uyarınca karasal ortamda yayında olan radyo ve televizyon kuruluşları, Üst Kurulca yayın yapmalarına müsaade edilmiş olan yerleşim yerleri ile sınırlı olmak kaydıyla, yayınlarına devam ederler. Bu kuruluşlardan, 41 inci maddenin birinci fıkrasının (b) bendinde belirtilen kanal ve frekans yıllık kullanım bedeli, bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren tahsil edilir. (…) veya karasal yayın lisansları için sıralama ihalesinin yapılmasının ardından tahsise hak kazanmayan kuruluşların karasal yayınları bir ay içinde Üst Kurulca durdurulur. Sıralama ihalesinde tahsise hak kazanan kuruluşların yayınları Üst Kurulca belirlenen takvimde, daha önce yayın yaptıkları kanal ve frekanslardan, tahsis edilen kanal, multipleks kapasitesi ve frekanslara taşınır.” şeklinde, aynı Kanun’un 33. maddesinin birinci fıkrasının “Üst Kuruldan yayın lisansı almadan veya yayınları Üst Kurul tarafından geçici olarak durdurulmasına ya da yayın lisansı iptal edilmesine rağmen yayın yapan gerçek kişiler ile tüzel kişilerin yönetim kurulu üyeleri ve genel müdürü, bir yıldan iki yıla kadar hapis ve bin günden beşbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır. Tüzel kişiler hakkında ayrıca 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 60 ıncı maddesindeki güvenlik tedbirleri uygulanır. İzinsiz olarak faaliyetine devam eden yayın cihaz ve tesisleri Üst Kurulca mühürlenerek kapatılır.”, ikinci fıkrasının ise “Yayın lisansı olmasına rağmen lisans tipi dışında yayın yapan ve izinsiz verici tesis eden medya hizmet sağlayıcılar Üst Kurulca uyarılır, yapılan uyarıya rağmen izinsiz yayına devam edenler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanır.” şeklinde olduğu, bu düzenlemelere göre sanıkların üzerine atılı 6112 sayılı Kanun'un 33. maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen suçun maddi unsurunun, lisans tipi dışında yayın yaptığı veya izinsiz verici tesis ettiği belirlenen yayıncının, Radyo Televizyon Üst Kurulunun uyarısına rağmen, bu fiilini devam ettirmesi olduğu,

Dosyanın tetkikinde ise sanıkların yöneticisi olduğu İmamoğlu RD ve TV İlet. Rek. San. ve Tic. A.Ş. ünvanlı şirketin 6112 sayılı Kanunun Geçici 4/1. maddesi çerçevesinde Adana ili İmamoğlu ilçesinde yayın hakkı bulunduğu, 03/06/2014 tarihinde şirketin Adana il merkezine yayın yaptığının tespit edilmesi üzerine, kurul tarafından uyarılmasına karar verilerek, izinsiz yayını sonlandırması için uyarı yazısının gönderildiği ve 02/09/2014 tarihinde sanıkların yöneticisi olduğu şirkete tebliğ edildiği, ancak uyarıya rağmen yayının sürdürülmesi nedeniyle 08/11/2014 tarihinde kolluk görevlileri tarafından yayının durdurulduğu anlaşılmakla, sanıkların üzerlerine atılı suçun unsurlarının oluştuğu gözetilmeden, yazılı şekilde yetersiz ve yerinde görülmeyen gerekçeyle, beraatlerine karar verilmesi,

2)Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “08/11/2014” yerine “10/11/2014” olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine 29/03/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18095, Karar No: 2014/18119, Tarih: 03.11.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/18095 E.  ,  2014/18119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

...- Müşteki ... adına hazine vekilinin temyizine göre yapılan incelemede,

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre sanığa atılı eylemin 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.fıkrası kapsamında kaldığı cihetle, suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ...'nin davaya katılma ve hükmü temyize yetkisinin bulunmadığı gibi katılmasına karar verilmesi de hükmü temyiz yetkisi vermeyeceğinden, ... adına hazine vekilinin vaki temyiz talebinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317.maddesi gereğince REDDİNE,

B- Sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde,

1-TCK.nun 53.maddesinin 3.fıkrası uyarınca, mahkum olduğu uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 1.fıkranın (c) bendinde yazılı hak yoksunluğunun, sanığın sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkileri açısından uygulanmamasına, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanığa doğrudan tayin olunan adli para cezasının 1 gününün 20 TL'den hesabı sırasında uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6 madde ve fıkrasına aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, sanık hakkında TCK.nun 53.maddesinin uygulanmasına ilişkin fıkraların hükümden çıkartılarak, yerine "sanığın cezası ertelendiğinden, 5237 sayılı TCK.nun 53/1.maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına, aynı Kanunun 53/1-c maddesinde yazılı kişisel hak yoksunluğunun, TCK.nun 53/3.maddesi uyarınca kendi altsoyu üzerindeki yetkileri bakımından uygulanmasına yer olmadığına" ifadesinin eklenmesi, hükmün sanık için tayin olunan adli para cezasının 20 TL'den adli para cezasına çevrildiği bölüme “TCK.nun 52/2.maddesi uyarınca” ibaresinin ilavesi ile hükmün diğer yönlerinin aynen bırakılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.11.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3047, Karar No: 2020/942, Tarih: 26.02.2020

**4. Hukuk Dairesi         2017/3047 E.  ,  2020/942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 25/08/2011 gününde verilen dilekçe ile kasten yaralama nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın maddi tazminat yönünden kabulüne, manevi tazminat yönünden kısmen kabulüne dair verilen 31/05/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, kasten yaralama nedeni ile maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın maddi tazminat talebi yönünden kabulüne, manevi tazminat talebi yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; müvekkilinin, davalı tarafından balta ile bacağından ve kalça-bel kısmından ağır şekilde yaralandığını, bu nedenle uzun süre tedavi gördüğünü, geri dönülemez şekilde bacağının işlevinin zayıfladığını ve çalışma gücünü kaybettiğini belirterek tedavi giderleri ile tedavi süresince çalışamamaktan kaynaklanan gelir kaybı, cismani zarar ve efor kaybı yönünden oluşan maddi kayıplarının ve manevi zararının ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili; dava konusu olayın, davacının haksız eylemi nedeniyle müvekkilinin kendisini savunmak istemesi sonucunda meydana geldiğini, davacının herhangi bir zararının olmadığını, talep edilen tazminat miktarının fahiş olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; kasten yaralama suçunun haksız fiil teşkil etmesi nedeniyle tam kusur ve asgari ücret üzerinden hesaplanan 29/08/2014 tarihli bilirkişi raporunun hüküm kurmaya elverişli olduğu kanaatine varılarak maddi tazminat talebi yönünden davanın kabulüne, haksız eylemin tahrik etkisi altında işlemesi nedeniyle manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 53. (TBK m. 74) maddesi gereği ceza mahkemesinde verilen beraat kararı hukuk hâkimini bağlamaz ise de, hukuk hâkiminin bu bağımsızlığı sınırsız olmayıp ceza mahkemesinin maddi vakıaların belirlenmesine ilişkin mahkûmiyet kararı hukuk hâkimi yönünden bağlayıcı, taraflar yönünden de kesin delil niteliğindedir.

818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 53. (TBK m. 74) maddesi gereği ceza mahkemesinde verilen beraat kararı hukuk hâkimini bağlamaz ise de, hukuk hâkiminin bu bağımsızlığı sınırsız olmayıp ceza mahkemesinin maddi vakıaların belirlenmesine ilişkin mahkûmiyet kararı hukuk hâkimi yönünden bağlayıcı, taraflar yönünden de kesin delil niteliğindedir.

Yargıtay 3. Ceza Dairesi tarafından onanarak kesinleşen Havza Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/179 Esas 2013/338 Karar sayılı dosyası incelendiğinde; davalının 25/04/2010 tarihinde silahtan sayılan balta ile davacıyı sağ bacağından ve kalça-bel kısmından yaraladığı, eylemin daha öncesinde davacıdan sadır olan kasten yaralama fiilinin husule getirdiği gazap neticesinde gerçekleştirildiği, yargılama sonucunda davalı hakkında Türk Ceza Kanunu’nun 29. maddesi uyarınca 2/4 oranında haksız tahrik indirimi uygulandığı görülmektedir.

Şu halde, davalının eylemini haksız tahrik altında gerçekleştirdiği maddi vakıa olarak kesinleşmiş ceza kararı ile subuta erdiğine, yani olayın meydana gelmesinde davacının da müterafik kusuru bulunduğu sabit olduğuna göre, mahkemece, maddi tazminat istemi yönünden olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK’nın 44/1 (TBK’nın 52/1) maddesi uyarınca hesaplanan zarardan davacının kusuru oranında indirim yapılması gerekirken, yazılı şekilde istemin tamamına hükmedilmesi doğru değildir. Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/02/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.