muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4353, Karar No: 2019/1170, Tarih: 21.03.2019

S. 2

dönmeleridir. Kısaca söylemek gerekirse geriye etkili fesihte yükleniciye inşaatın fesih tarihindeki fiziki durumuna uygun bağımsız bölüm verilmez. Feshin geriye etkili olacağı konusunda taraf iradelerinin uyuşmaması halinde mahkemece ileriye etkili feshin koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılmalıdır. Fesih ileriye etkili sonuçlar yaratacak şekilde yapılmış veya bunun koşulları oluşmuş ise feshin doğal sonucu olarak yapılacak tasfiye işleminde yüklenici eserin getirildiği fiziki seviyeye uygun bağımsız bölüm tapusunun devrini isteyebilir. Feshin geriye etkili olması durumunda sözleşme hiç yapılmamış (yok) farzedilerek hüküm doğuracağından taraflar karşılıklı olarak birbirlerine verdiklerini sebepsiz zenginleşme hükümlerince geri alabilir. Örneğin avans niteliğinde bir miktar arsa payı devredilmiş ise arsa payının adına tescili arsa sahibince yasaya uygun bir kısım imalât gerçekleşmiş ise bunun bedeli de yüklenici tarafça istenebilir. Oysa, ileriye etkili fesihte sonuç farklıdır. Burada arsa sahibi, yüklenicinin gerçekleştirdiği inşaat oranında arsa payını devretmekle yükümlü olmakla beraber yüklenicinin kusuru nedeniyle uğradığı zararların ödenmesini de isteyebilir. Diğer bir anlatımla, ileriye etkili fesih, yüklenicinin yaptığı imalatın oranına göre bedel alması anlamına gelmektedir.

Somut olayda, taraflar arasında 31.08.1994 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiği, yüklenicinin sözleşmede kararlaştırılan sürede edimini tümüyle ifa etmediği, toplam imalat seviyesinin %47,66 olduğu, sözleşmeye konu parselde kat irtifakının tesis edildiği ve sözleşme uyarınca davalı yükleniciye isabet eden B blok 6 ve 7 nolu dairelerin, yüklenici tarafından dava dışı üçüncü kişilere devredildiği, daha önce arsa sahiplerince bu kişiler aleyhine açılan tapu iptal tescil davasının da reddedildiği anlaşılmıştır. Bu itibarla, yüklenicinin kendisine isabet eden bağımsız bölümlerden iki adetinin tapusunu devralmış olduğu uyuşmazlık dışıdır.

Davacı taraf dava dilekçesinin talep sonucu kısmında, inşaatın gerçekleşme oranının ve davalının bu orana göre sahip olabileceği payının tespitini ve sözleşmenin haklı nedenlerle fesh edildiğinin tespitini istemiştir.

Mahkemece sözleşmenin feshine karar verilmiş ise de, dava dilekçesinin talep sonucu kısmında belirsizlik bulunduğu gibi, mahkemenin gerekçeli kararında feshin ileriye etkili mi yoksa geriye etkili mi olduğu hususunda bir açıklık bulunmamaktadır.

Bu durumda mahkemece, asıl davada davacı vekilinden ileriye mi yoksa geriye mi etkili fesih istediği hususunda açıklama alınarak, asıl ve birleşen davalarda sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma nedenine göre, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

Bu durumda mahkemece, asıl davada davacı vekilinden ileriye mi yoksa geriye mi etkili fesih istediği hususunda açıklama alınarak, asıl ve birleşen davalarda sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma nedenine göre, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün asıl davada davalı-birleşen davada davacı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 21.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7584, Karar No: 2006/9682, Tarih: 22.09.2006

14. Hukuk Dairesi 2006/7584 E., 2006/9682 K.

**14. Hukuk Dairesi 2006/7584 E., 2006/9682 K.**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 10 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 31.12.2003 gününde verilen dilekçe ile kira tespiti istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; mahkemenin yetkisizliğine Ankara Mahkemelerinin yetkili olduğuna dair verilen 10.2.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

Dava yanlar arasındaki 10.5.2002 günlü hâsılat kira sözleşmesinden kaynaklanmıştır.

Mahkemece yetkisizlik kararı verilmiş, hükmü davacı şirket temyiz etmiştir.

Gerçekten 10.05.2002 günlü sözleşmede yetki kaydı bulunmakta olup taraflarca Ankara Mahkemelerinin yetkisi kabul edilmiştir. Uyuşmazlık ayni bir haktan ortaya çıkmadığından tarafların yetkili mahkemenin tayini konusunda yaptıkları bu sözleşme geçerlidir.

Ancak; yetki sözleşmesiyle yasanın yetkili kıldığı genel ve özel yetkili mahkemelerin yetkilerinin kaldırılması söz konusu olamaz.

Somut olayda; uyuşmazlık sözleşmeden kaynaklandığından ve sözleşmenin ifa (icra) yeri Şişli Mahkemelerinin yetkisi dahilinde bulunan Maslak Mevkii olduğundan dava Şişli Mahkemelerinde de görülebilir.

Mahkemece HUMK.nun 10. maddesinde düzenlenen bu olgu gözetilerek çekişmenin esası incelenmesi yerine yasaya uygun düşmeyen nedenlerle yetkisizlik kararı verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 22.09.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13994, Karar No: 2013/13854, Tarih: 21.10.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/13994 E.  ,  2013/13854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Korkuteli Sulh Hukuk ve Antalya 3. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kısıtlıya ait taşınmaz hissesinin satışı için vasiye izin verilmesi istemine ilişkindir.

Korkuteli Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlının nüfus kaydında gösterilen adresine göre yetkisizlik kararı verilmiştir.

Antalya 3. Sulh Hukuk Mahkemesi ise, vesayet kararı Korkuteli Sulh Hukuk Mahkemesince verildiğinden ve vesayet makamı olan Korkuteli Sulh Hukuk Mahkemesince yerleşim yerinin değiştirilmesi hakkında izin verilmediğini belirterek yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda, ..., Korkuteli Sulh Hukuk Mahkemesinin 2003/236 esas, 2003/652 karar sayılı ilamıyla kısıtlanmış ve kendisine kardeşi ... vasi olarak atanmış, 04.10.2011 günlü kararla da vasilik görevi uzatılmıştır.

Vesayet kararı verilmekle kısıtlının yerleşim yeri artık karar veren vesayet makamının bulunduğu yer olur. (TMK.md.21/2) Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. (TMK. md.412/1) Kısıtlının yerleşim yerinin değiştirildiğine ilişkin vesayet makamı olan Korkuteli Sulh Hukuk Mahkemesinin herhangi bir izni bulunmamaktadır. Böyle bir izin alınmaksızın kısıtlının vesayet makamının bağlı bulunduğu yer dışına gitmiş olması veya başka bir yerde oturuyor olması o yeri yetkili kılmaz. TMK'nun 462/1 maddesi gereğince taşınmazların alımı, satımı, rehnedilmesi ve bunlar üzerinde başka bir ayni hak kurulması vesayet makamının iznine tabi olduğundan ve taşınmazların başka yerlerde olması vesayet makamının yetkisini etkilemeyeceğinden uyuşmazlığın vesayet makamı olan Korkuteli Sulh Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince Korkuteli Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 21.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14932, Karar No: 2015/17756, Tarih: 26.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/14932 E.  ,  2015/17756 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının sigortalı eşinin ölümü ile sonuçlanan olayın iş kazası olduğunun ve sigortalı eşi üzerinden ölüm geliri bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalılar vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, 25.02.2011 tarihinde sigortalının ölümüyle sonuçlanan olayın iş kazası olduğunun tespiti ile, aynı iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahibine iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortası kolundan ölüm geliri bağlanması istemine ilişkin olup; Mahkemece, iş kazası sonucu ölen sigortalının davacı hak sahibine, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortası kolundan ölüm geliri bağlanmasına karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüte sebebiyet verecek şekilde “...ölüm aylığı bağlanmasına,” şeklinde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hükmün "3" numaralı bendindeki "aylığı" sözcüğü silinerek yerine "geliri" sözcüğü yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan 77 İnş. Taah. Ltd. Şti.'den alınmasına, 26.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9173, Karar No: 2011/11519, Tarih: 05.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/9173 E.  ,  2011/11519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.02.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 04.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadastro tespiti sırasında tapu kaydına dayalı olarak davalı ... adına harmanyeri cinsi ile tespit ve tescil edilen 552 ada 1 parsel sayılı taşınmazın imar uygulaması yapılması ile oluşan ve yine davalı ... adına tescil edilen 4121 ada 5, 6, 7, 8, 9 ve 10 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile davacı adına tescili istemine ilişkindir.

Davalı, hak düşürücü sürenin geçmesi nedeniyle davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3. fıkrasındaki on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

25.02.2009 tarihinde kabul edilerek 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” şeklinde ekleme yapılmıştır.

Aynı Kanunun 3. maddesi ile 3402 sayılı Kadastro Kanununa eklenen geçici 10. madde ise “Bu Kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” kuralını getirmiştir.

Ancak, 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile; 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına eklenen “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” cümlesinde yer alan "...iddia ve taşınmazın niteliğine" ibaresi ve 3. madde ile 3402 sayılı Kanuna eklenen “Geçici 10. madde” Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 günlü ve E.2009/31, K.2011/77 sayılı kararı ile iptal edildiğinden Hazine’nin "harmanyeri" iddiasıyla açtığı iptal ve sınırlandırma davaları on yıllık hak düşürücü sürenin dışında kalmıştır.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesinin yukarıda belirtilen iptal kararı göz önüne alınarak çekişmenin esasının incelenmesi gerekirken, davanın hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8910, Karar No: 2014/11982, Tarih: 05.11.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/8910 E.  ,  2014/11982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2014

NUMARASI : 2014/657-2014/819

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davası hakkında yargılamanın yenilenmesi sonucunda verilen karar, davalılar tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş, ancak uyuşmazlık kesinleşmiş tahliye davasına ilişkin yargılamanın yenilenmesi isteminden ibaret olup davada alacak talebi bulunmadığından duruşma isteğinin reddine karar verildikten sonradosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, taraflar arasında görülüp hükme bağlanan kira akdinin imkansızlık nedeniyle sözleşmenin feshi ve kiralananın tahliyesi davası nedeniyle yargılamanın iadesi istemine ilişkindir. Mahkemece, yargılamanın iadesi talebinin kabulüne ve kiralananın tahliyesine karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili , kiracısı olan davalı hakkında daha önce mahkemenin 2011/931 E. sayılı dosyası ile açılan tahliye davası ile kiralananın tahliyesini talep ettiklerini, tahliye taleplerinin mahkemece reddediliğini, taraflar arasındaki uyuşmazlığın sözleşmenin feshinin haklı nedene dayanıp dayanamadığına ilişkin olduğunu, kira sözleşmesine konu taşınmazda halen faaliyette bulunan hastanenin açılmasına ilişkin ön izinin müvekkili tarafından alındığını, davadan sonra öğrendiklerine göre Sağlık Bakanlığı tarafından Özel Hastaneler Yönetmeliğinde yapılan değişiklikle hastane açılmadan alınan ön izinin devredilmesinin mümkün olmadığını, Yönetmelik değişikliğine sonradan vakıf olduklarından yargılama aşamasında ileri süremediklerini, ayrıca taraflar arasındaki kira sözleşmesinin 10. maddesinde sözleşmenin garantörü olan A.. O..'nun kiracı şirketteki ortaklık hissenin %51'in altına düşmesinin sözleşmenin haklı nedenle feshi sebebi olarak kararlaştırıldığını, yargılamadan sonra öğrendiklerine göre A.. O..'nun kiracı şirketteki ortaklık hisselerinin %51 in altına düştüğünü, bu nedenle müvekkilinin sözleşmenin 10. maddesi gereğince sözleşmeyi haklı nedenle fesih hakkının bulunduğunu, bu nedenle yaptıkları fesih ihtarının doğru olduğundan yargılamanın iadesine karar verilmesini talep etmiştir. Davalılar vekili, taraflar arasında daha önce görülen ve kesinleşen davanın taraflar arasındaki kira sözleşmesi ifa imkansızlığı nedeniyle feshedildiğinden, kiracının hastaneyi faaliyete geçirme ve ruhsat alma edimlerini yerine getirmediğinden ve fiilen mecuru terk ettiğinden bahisle kiralananın tahliyesi istemi olduğunu, Davacının HMK'nun 375 maddesinde belirtilen sebeplerle yargılamanın iadesi talep edebileceğini, davacının yargılamanın iadesi talebinde ileri sürdüğü sebeplerin ilk dava sebepleri ile ilgisi bulunmadığını, daha önce müvekkili hakkında kira sözleşmesinin 10. maddesinden açılan bir davanın olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yargılamanın iadesi şartları bulunduğundan bahisle yeniden yapılan yargılama neticesinde sözleşmeyi garantör olarak imzalayan A.. O..'nun kiracı şirkette hissesinin %51 in altına düştüğü, bu durumun sözleşmenin 10. maddesinde kiraya verene sözleşmeyi haklı nedenle fesih etme hakkı verdiği, ayrıca Özel Hastaneler Yönetmeliğinin 9. maddesinde hastane açma ön izninin devredilemeyeceğinin düzenlendiğinin anlaşıldığı, bu durumun davacının elinde olmayan nedenlerle elde edilemeyen bir belgenin, kararın verilmesinden sonra ele geçirilmiş olması niteliğinde olduğu gerekçesiyle yargılamanın iadesi talebinin kabulü ile kiralanın tahliyesine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, 6100 Sayılı HMK'nun geçici 3. maddesi gereğince 1086 sayılı HUMK'nun 445/1 (HMK'nun 375/ç) maddesi uyarınca yargılamanın yenilenmesi sebebinin gerçekleşip gerçekleşmediği, noktasında toplanmaktadır.Hemen belirtmek gerekir ki; kesin hükme bağlanmış olan bir davaya yeniden bakılamayacağına ilişkin kuralın en önemli istisnası yargılamanın iadesi yoludur.

Buna göre, yargılamanın iadesi, bazı ağır yargılama hatalarından ve noksanlarından dolayı, maddi anlamda kesin hükmün sona ermesini ve daha önce kesin hükme bağlanmış olan bir dava hakkında yeniden yargılama ve inceleme yapılmasını sağlayan, olağanüstü bir kanun yoludur. Yargılamanın iadesi sebepleri, HUMK m.455 de (HMK m 375) sınırlı olarak sayılmıştır. Bunun dışındaki bir sebepten dolayı, yargılamanın iadesi yoluna gidilemez.

Somut olayda, davacı Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleşen davada; Davalının kira sözleşmesinin imzalanmasından sonra Kalp ve Göz Hastanesi olarak kullanmak için kiraladığı taşınmazda, işletme ruhsatı alamadığını ve hastaneyi faaliyete geçiremediğini, bu nedenle dal hastanesi açma imkanı kalmadığını sözleşmenin ifasının imkansız olduğunu ve davalının fiilen hastaneyi de terk ettiğini, müvekkillerinin de kendi adına Sağlık Bakanlığından ön izin aldığını belirterek, kiralananda bulunan davalılara ait tıbbi cihazların hastaneden çıkartılmasına ve tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Yargılamanın iadesi talebinde ise kesinleşen davada ileri sürmedikleri yeni vakalar ileri sürerek, kira sözleşmesini garantör olarak imzalayan davalılardan A.. O..'nun davalı kiracı şirketteki hisselerinin bir kısmını devrettiği ve hisselerinin %51 altına düştüğünü bunun da taraflar arasındaki kira sözleşmesinin 10. Maddesine aykırılık oluşturduğunu, bu durumu da daha sonra öğrendiklerini ve yine kendileri tarafından alınan Sağlık Bakanlığından Hastane açılması için alınan "ön izinin" devrinin, davada mahkemece karar verildikten sonra Yönetmeliğin 9. Maddesinde yapılan değişiklikle yasaklandığını belirterek yargılamanın iadesini ve kiralananın tahliyesini istemiştir.

Yargılamanın iadesini talep eden davacı, ancak yargılanmanın iadesini talep ettiği o davadaki vakalar çerçevesinde yargılamanın iadesini mahkemeden isteyebilir. O davada dayanmadığı, tahliye sebebi olarak ileri sürmediği yeni vakaları sonradan öğrenmiş olsa bile bu durum yargılamanın iadesi sebebi oluşturmaz. Kaldı ki hastane açma ön izin belgesinin devredilemeyeceğine ilişkin Yönetmeliğin 9. maddesinin 5. fıkrası da o davada mahkemece karar verildikten sonra ve henüz karar kesinleşmeden önce 11.07.2013 tarihinde resmi gazete de yayınlamış olup, yönetmelik değişikliğinden sonra karar temyiz incelemesinden geçerek kesinleşmiştir.

Bu durum dava tarihinden sonra ortaya çıkan bir durum olduğu gibi, Resmi Gazete'de yayınlanan yönetmeliğin sonradan ele geçen belge olarak değerlendirilmesi de mümkün değildir. İlk dava ile konu edilmeyen, ancak sözleşmeye aykırılık olarak görülen sonradan öğrenildiği iddia edilen hususlar veya sonradan ortaya çıkan durumlar açılabilecek yeni bir dava ile ileri sürülebilir. Bu nedenle davacının yargılamanın iadesi sebebi olarak belirttiği hususlar 6100 Sayılı HMK'nun Geçici 3. Maddesi gereğince yargılamanın iadesinde uygulanması gereken HMUK'nun 445.maddesinden sayılan sebeplerden hiç birisine girmediğinden, koşulları oluşmayan yargılamanın iadesi talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile yargılamanın iadesi talebi kabul edilerek, davanın esası hakkında karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenler davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 05.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/27543, Karar No: 2020/2663, Tarih: 17.02.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/27543 E.  ,  2020/2663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Taraflar arasında fazla çalışma ve hafta tatili alacağı uyuşmazlık konusudur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda benimsenen hesaplama yöntemi hatalı olduğu gibi daha önce Yargıtay incelemesine tabi tutulan pek çok emsale de aykırıdır. (Örneğin 2017/2014, 1967, 6369 esas sayılı dosyalar). Bilirkişi raporunda davalı işyerinde haftanın 5 gününün iş günü olduğu ve Cumartesi ve Pazar günleri çalışıldığında bu çalışmanın hafta tatili çalışması olduğu kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Dosya içeriği ve Dairemizden geçen emsal dosyalar birlikte değerlendirildiğinde, işyerinde normalde Cumartesi günleri çalışılması veya çalışılmaması işverenin yönetim hakkından kaynaklanmakta olup eğer bireysel veya toplu iş sözleşmesinde cumartesi gününün açıkça hafta tatili(akdi tatil) olduğu düzenlenmemişse o gününün işgünü sayılması gerektiği, davalı işyerinde ise haftanın 6 gününün iş günü, 1 gününün hafta tatili olduğunun kabulü gerektiği sonucuna varılmıştır. Bu nedenle Mahkemece cumartesi ve pazar gününün hafta tatili olarak kabul edilmesi hatalıdır.

Hafta tatili izni kesintisiz en az yirmidört saattir. Bunun altında bir süre haftalık izin verilmesi durumunda, usulüne uygun şekilde hafta tatili izni kullandığından söz edilemez. Hafta tatili bölünerek kullandırılamaz. Buna göre hafta tatilinin yirmidört saatten az olarak kullandırılması halinde hafta tatili hiç kullandırılmamış sayılır. Davacının 7 gün kesintisiz çalışıp çalışmadığı hafta içinde hafta tatili iznini kullanıp kullanmadığı belirlenmeden hafta tatili alacağının hesaplanması yerinde bulunmamıştır.