muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6440, Karar No: 2024/2558, Tarih: 28.03.2024

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde, "Sultan" ibareli seri ve tanınmış markaları bulunduğunu, davalının, bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki “HAFSA SULTAN+şekil” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere başvurduğunu, 2017/122934 kod numarasını alan başvurunun, Resmi Marka Bülteninde ilanı üzerine müvekkili tarafından Markalar Dairesi Başkanlığına itiraz edildiğini, ancak itirazın yerinde görülmeyerek reddedildiğini, bu kararın yeniden incelenmesi talebinin de nihai olarak YİDK tarafından reddedildiğini, oysa müvekkillerinin işbu davayı, “SULTAN” ibareli 40’tan fazla marka üzerinde hak sahibi olması, söz konusu iptali istenen başvuruya esas “HAFSA SULTAN” ibaresinin tescil edilmesi halinde, adına kayıtlı markaların hukuki ve ticari anlamda zarar göreceğinin muhakkak olması nedeniyle ikame ettiğini, müvekkili ...’nın, Sultan Et ve Gıda Üretim Tic. ve Paz. Ltd. Şti.’nin en büyük hissedarı ve yönetim kurulu başkanı olduğunu, itiraza konu markaların kullanım haklarının Sultan Et ve Gıda Üretim Tic. ve Paz. Ltd. Şti.’ye lisans sözleşmesi ile verildiğini, Sultan Et’in, lisans sahibi sıfatıyla müvekkillerine ait markaları Türkiye genelinde çok ciddi ve yoğun bir şekilde kullanmakta olduğunu, TÜRKPATENT'de müvekkillerinin hak sahibi olduğu 63 adet marka tescilinin bulunduğunu, söz konusu “HAFSA SULTAN” ibaresinin tescil edilmesi halinde, mevcut markaları ile iltibas oluşacağından, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci ve beşinci fıkrası gereği başvurunun Kurum tarafından reddedilmesi gerekirken, tüm itirazlarının reddedilmesinin açıkça hukuka aykırı bulunduğunu, davalının bu tescilinin, haksız ve kötü niyetli olduğunu ileri sürerek YİDK'nın 2019-M-22157 sayılı kararın iptali ile dava konusu 2017/122934 başvuru numaralı “HAFSA SULTAN+şekil” ibareli marka tescil başvurusunun 29. sınıftaki “Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri” emtiaları yönünden reddine, tescil edilmiş ise markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... cevap dilekçesinde, dava konusu marka ile itiraz sahibinin markası arasında benzerlik bulunmayıp iltibas tehlikesinin mevcut olmadığını, tanınmışlık iddiasının yerinde olmadığını, kötü niyet iddiasının tamamen asılsız bir iddia olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı ... vekili, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... cevap dilekçesinde, dava konusu marka ile itiraz sahibinin markası arasında benzerlik bulunmayıp iltibas tehlikesinin mevcut olmadığını, tanınmışlık iddiasının yerinde olmadığını, kötü niyet iddiasının tamamen asılsız bir iddia olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı ... vekili, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvuru kapsamında dava konusunu oluşturan 29. sınıftaki “Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri” malların, itiraza dayanak markaların kapsamındaki mal ve hizmetlerle aynı/benzer oldukları, davaya konu markada her ne kadar “SULTAN” ibaresi bütün içinde kaybolmadan bulunmakta ise de, davalı başvuru sahibine ait “HAFSA SULTAN” ibareli dava konusu markada oluşturulan kelime bütününün yarattığı algı da dikkate alındığında markalar arasında düşük dereceli görsel benzerlik bulunduğu, davalının “HAFSA SULTAN” ibareli markasının “haf-sa-sul-tan” sesleriyle okunacağı, söz konusu fonetiğin özellikle başlangıç sesinde oluşan farklılığın davacının “SULTAN” ibareli markaları ile fonetik benzerliği ortadan kaldırdığı, dava konusu markada geçen “HAFSA SULTAN”ın Osmanlı Padişahı I. Selim'in 1494'te Trabzon'da evlendiği ikinci eşi, Kanuni Sultan Süleyman'ın annesi olduğu, davaya konu markada doğrudan tarihi bir kişiliğin isminin bulunması karşısında taraf markaları arasında kavramsal benzerlik olmadığı, davacı yan her ne kadar “SULTAN” ibaresine çeşitli kelime yahut harfler ekleyerek birden fazla marka tescil ettirmişse de, bir tarihi figure refere etmesi, “SULTAN” ibareli çok sayıda marka tescili olması, bu ibarenin yaygın bilinen bir ibare olması karşısında seri marka imajı içine girmeyeceği, her somut olayın kendi koşullarında incelenmesi gereği “HAFSA SULTAN” ibaresinin bir bütün olarak esas unsur teşkil eden, tarihi bir karakterin ismi olması ve ayırt ediciliği düşük olan “SULTAN” ibaresiyle karşılaşan ortalama tüketicinin görmüş olduğu her “SULTAN” kelimesini aynı marka ile çağrıştırmayacağı, davalı şahsın kötü niyetli olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle, SULTAN ibareli markaların, daha önce tescil edilmeye çalışılan "BAĞ SULTAN", “MİR SULTAN”, "SULTANBEYLİ ET&BALIK" , "SULTANELİ" , "İPEK SULTAN" ve "SULTAN BOHÇASI" ibareli marka başvurularına karşı şimdiye kadar hep korunduğunu, mahkemenin hükme esas aldığı bilirkişi raporunun kendi içinde çelişkili olduğunu, bilirkişi heyeti "SULTAN" markası için bir yandan tanınmışlık tespiti yaparken raporun ilerleyen kısımlarında “SULTAN” markası için "herkesçe bilinen" ve "ayırt edici gücü düşük" tespitleri yapmak suretiyle raporu kendi içinde çelişkili hale getirdiklerini, “SULTAN” ibareli markaların Türkiye'nin hemen hemen her ilinde, çok eski tarihlerden bu yana ciddi ve yoğun bir şekilde kullanıldığını, davalının tescilini istediği marka ile müvekkiline ait markalar arasında, görsel, işitsel, anlamsal açıdan benzerlik bulunduğunu, seri marka olarak algılanacağını, davaya konu markalar 29. sınıftaki malları kapsamakta olup bu sınıftaki ürünler fazla zaman ayırmadan alalade bir inceleme satın alındığını, orta düzeyde bir tüketicinin alalade bir inceleme ile davalının “HAFSA SULTAN” markası ile müvekkile ait markaların farklı olduğunu anlayabilmesinin mümkün olmadığını ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını, davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davacı tarafın itirazına mesnet "SULTAN" ibareli markaları ile davalının başvurusuna konu "HAFSA SULTAN" ibareli marka arasında, bir bütün olarak fonetik, kavramsal anlamda benzerlik olmadığı, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında iltibas bulunmadığı, dava konusu başvurunun kötü niyetli olmadığı anlaşılmakla, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirtilen nedenlerle kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası

3. Değerlendirme

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirtilen nedenlerle kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/37291, Karar No: 2014/3786, Tarih: 10.02.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/37291 E.  ,  2014/3786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : 6136 sayılı Kanuna muhalefet, hakaret, tehdit, yaralama

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan doğrudan zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece Kanuna aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, şikayetçi ...'e bu niteliği ve dolayısıyla Kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca şikayetçi ... vekilinin tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2-Katılan ...'e yönelik hakaret ve tehdit suçlarından kurulan beraat hükümleri ile mağdur ...'a yönelik yaralama ve tehdit suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyize gelince,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

a-Sanığa yükletilen mağdur ...'a yönelik yaralama ve tehdit eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

b-Katılan ...'e yönelik hakaret ve tehdit suçlarından kurulan beraat hükümlerinin de usul ve Kanuna uygun olduğu,

Anlaşıldığından sanık ... ve katılan ... vekilinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 10.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/25882, Karar No: 2018/1214, Tarih: 25.01.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/25882 E.  ,  2018/1214 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile izin ücreti, fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı .... işletmesine ait ..... 18/05/2004 tarihinden işten çıkartıldığı 31/12/2012 tarihine kadar iç hatlar terminal binası temizlik işçisi olarak haftanın 6 günü 23.00-07.00 arasında çalıştığını, en son ücretinin yemek ve yol dahil 890,00 TL. olduğunu, davacının asıl işveren D.H.M.İ bünyesinde değişik alt işverenlerde çalıştığını ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ......vekili, davacının müvekkiline ait taşeron şirkette 01/05/2010-31/12/2012 tarihleri arasında çalıştığını, ancak davacının asıl işveren bünyesinde faaliyet gösteren çeşitli taşeron şirketlerde çalışmasının da bulunduğunu, bu dönem dışında ve kıdem-ihbar tazminatı dışında müvekkil şirketlerinin bir sorumluluğu bulunmadığını, davanın asıl işveren olan....e açılması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

......Genel Müdürlüğü vekili, hizmet binası ile işletmekte olduğu hava limanı/meydanlardaki temizlik hizmetlerinin ihale ile piyasaya yaptırıldığını, davacının işten ayrıldığı dönemde temizlik hizmetlerinin diğer davalı şirket tarafından yürütüldüğünü, davacının hizmet akdinin diğer davalı taraf ile imzalandığını, kendilerinin sorumluluğunda olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalıların iş sözleşmesini fesihte haksız oldukları, asıl ve alt işveren olarak alacaklardan sorumlu oldukları gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalılar tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizce bozulmuştur.

Bozma ilamında özetle; “Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının aylık çıplak brüt ücretinin 1.177,06 TL. olduğu tespit edilmesine rağmen fazla mesai, genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının brüt 1.242,14 TL. üzerinden hesaplanması çelişkili olup, hatalıdır.

Somut uyuşmazlıkta; davacı, davalı işyerinde 18/05/2004-31/12/2012 tarihleri arasında temizlik görevlisi olarak haftanın 6 günü 23.00-07.00 saatleri arasında çalıştığını iddia ederek fazla mesai ücreti talebinde bulunmuştur.

Somut uyuşmazlıkta; davacı, davalı işyerinde 18/05/2004-31/12/2012 tarihleri arasında temizlik görevlisi olarak haftanın 6 günü 23.00-07.00 saatleri arasında çalıştığını iddia ederek fazla mesai ücreti talebinde bulunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının çalışma sistemi ve vardiyaları konusunda tanık beyanlarına itibarla soyut ve varsayımsal şekilde davacının tüm çalışma dönemi için haftalık 3 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Davacının çalıştığı işyeri havaalanı olup giriş çıkışlar güvenlik nedeniyle kart sistemi ile yapılmaktadır. Davalı asıl işveren delilleri arasında bu kayıtlara dayanmış, diğer davalı alt işveren ise bilirkişi raporuna itirazında ilgili kayıtların celbini talep etmiş, mahkemece kayıtlar istenmemiştir.

Yukarıdaki ilke kararda açıklandığı üzere, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Mahkemece işyerine giriş ve çıkışları gösteren kayıtlar getirtilmeli, gerekirse ek rapor alınarak bu kayıtlara göre tam olarak günlük çalışma saatleri belirlenerek fazla mesai ücreti hesaplatılmalıdır. Kayıtların olmadığı dönemler için ise, tanık beyanlarına göre ve davacının işyerinde çalıştığı dönemlerdeki çalışma saatleri ile vardiyaları somutlaştırılarak fazla mesai talebi değerlendirilmelidir. Eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

Davacı davalı işyerinde 2004-2007 yılları arasında yıllık izinlerini kullanmadığını iddia ederek bu yıllara ilişkin yıllık ücretli izin alacağı talebinde bulunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının hiç yıllık izin kullanmadığını beyan ettiğinden bahisle tüm çalışma dönemi dikkate alınarak yıllık izin ücreti hesaplanmıştır.

Mahkemece HMK’nın 26. maddesindeki taleple bağlılık kuralı ihlal edilerek yıllık izin ücretinin hüküm altına alınması usul ve yasaya aykırıdır.” gerekçeleri belirtilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyulmuş ve yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Bozmadan sonra verilen karar davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Vermiş olduğu bir hüküm Yargıtay tarafından bozulan ve Yargıtay'ın bu bozma kararına gerek iradi ve gerekse kanuni şekilde uymuş olan yerel mahkeme, bozma kararı doğrultusunda inceleme yapmak ve hüküm kurmak zorundadır. Mahkeme uyma kararını kaldırarak, direnme kararı veremeyeceği gibi, hükmünün bozma kararının kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan bölümleri hakkında da farklı bir karar vermeden yeniden hükümde karar vermek zorundadır.

2-Vermiş olduğu bir hüküm Yargıtay tarafından bozulan ve Yargıtay'ın bu bozma kararına gerek iradi ve gerekse kanuni şekilde uymuş olan yerel mahkeme, bozma kararı doğrultusunda inceleme yapmak ve hüküm kurmak zorundadır. Mahkeme uyma kararını kaldırarak, direnme kararı veremeyeceği gibi, hükmünün bozma kararının kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan bölümleri hakkında da farklı bir karar vermeden yeniden hükümde karar vermek zorundadır.

Somut uyuşmazlıkta, Yerel Mahkemece bozma ilamına uyulmasına rağmen bozma ilamının 2. bendi yerine getirilmemiştir. Buna göre, davacının aylık çıplak brüt ücretinin 1.177,06 TL. olduğu tespit edilmesine rağmen fazla mesai, genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının brüt 1.242,14 TL. üzerinden hesaplatılarak hüküm altına alınması çelişkili olup, hatalıdır.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 63. maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde on bir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41. maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63. madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Davacı, işyerinde temizlik görevlisi olarak haftanın 6 günü 23.00-07.00 saatleri arasında çalıştığını iddia etmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, fazla mesai konusunda dinlenen davacı tanıklarının davacının işyerinde 3’lü vardiya sistemi ile molasız çalıştığını beyan ettikleri görülmüştür. Dinlenen tanıklar 3'lü vardiyayı açıklamakla birlikte ara dinlenmesi olmadığını söylediklerinden Mahkemece itibar edilen bilirkişi raporunda haftada 3 saat fazla mesai yapıldığı kabul edilerek alacak hesaplandığı anlaşılmıştır.

Somut uyuşmazlıkta, fazla mesai konusunda dinlenen davacı tanıklarının davacının işyerinde 3’lü vardiya sistemi ile molasız çalıştığını beyan ettikleri görülmüştür. Dinlenen tanıklar 3'lü vardiyayı açıklamakla birlikte ara dinlenmesi olmadığını söylediklerinden Mahkemece itibar edilen bilirkişi raporunda haftada 3 saat fazla mesai yapıldığı kabul edilerek alacak hesaplandığı anlaşılmıştır.

İşyerinde 3'lü vardiya ile çalışılması halinde kural fazla çalışma yapılmadığıdır. Dava dilekçesinde davacı işçi tarafından dahi işyerinde ara dinlenme yapıldığının beyan edildiği dikkate alındığında, işyerinde ara dinlenmesi olmadan çalışıldığını söyleyen davacı tanıklarının beyanlarına ihtiyatla yaklaşılması gerekmektedir. Bu beyanlar dışında delil olarak dosyaya bir kısım dönemi kapsayan turnike kayıtları sunulmuş ise de, 6100 sayılı HMK'nın 25. maddesi uyarınca maddi vakıayla bağlılık kuralı gereğince dava dilekçesindeki çalışma saatleri ve şekline ilişkin açıklamalar nazara alındığında işyerinde ara dinlenmesi yapıldığı kabul edilerek davacının haftada 6 gün süre ile günlük 7 saat çalışma yaptığı ve toplam haftalık çalışmasının 42 saat olduğu kabul edilerek fazla çalışma alacağına yönelik talebin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

....