muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/615, Karar No: 2014/65, Tarih: 11.02.2014

3- Katılana yönelik özgürlüğü kısıtlama suçunu cinsel amaçlı işlemeyen A.. Y.. hakkında TCY'nın 109/5. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiş,

Daire Üyesi M. K. yerel mahkeme hükmünün onanması gerektiği görüşüyle karşı oy kullanmıştır.

Bolvadin Ağır Ceza Mahkemesi ise 30.03.2011 gün ve 46-33 sayı ile; "Sanık A..R.. ve Abdullah'ın katılanın evine gelme amaçlarının sadece yağma kastı ile olmayıp sanık A.. R..'nın savunmasında da açıkça ifade edildiği üzere, yağma suçundan önce katılana karşı organ sokmak sureti ile cinsel saldırı suçunu işlemeyi amaçladığı, bu durumu Abdullah'ın bildiği, bu kapsamda sanıkların katılanın evine gelip hile ile kapıyı açtırdıktan sonra A.R.'nın içeriye girerek katılanı etkisiz hale getirmek için üzerine saldırdığı, yere yatırıp kolundan tutarak sürüklemek suretiyle yan taraftaki yatak odasına götürdüğü, katılanın üzerindeki giysileri çıkartıp, kendisinin de üzerindeki giysileri çıkarttıktan sonra katılana karşı organ sokmak suretiyle cinsel saldırı suçunu işlediği, bu suçtan sonra çıplak vaziyetteki katılanın kolundaki bilezikleri, boynundaki altınları görüp bunları da zorla aldığı, bu şekilde yağmanın ancak cinsel saldırı suçu işlendikten sonra gerçekleştirildiği, Abdullah'ın eylem sırasında dış kapısının önünde bekleyerek etrafı gözetlediği, evin odalarındaki pencerelerin demir parmaklıklı olması nedeniyle bu yerlerden kaçma olanağı olmayan katılanın tek kaçış yolu olan dış kapıda bekleyerek dışarı çıkmasını engellediği, sanığın mevcut eyleme olan katkısının, katılanın sanık A..R..'ya karşı kaçarak veya karşı koyarak yapabileceği aktif ve pasif savunmaları engellediği, bu durumun olayda hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak şekilde iki sanık arasındaki iştirak iradesinin varlığını ortaya koyduğu, sanıklar arasında anlaşma ve görev taksimi gereği, Abdullah'ın kapıda beklediği, A. .'nın ise A. eyleminden aldığı güçle katılana karşı eylemini rahatça gerçekleştirdiği, dolayısıyla A., gerek cinsel saldırı, gerek nitelikli yağma, gerekse kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarına müşterek fail olarak katıldığı, bu şekilde fiil üzerinde müşterek hâkimiyet kurdukları" gerekçesiyle direnerek, sanıkların ilk hükümde olduğu gibi cezalandırılmalarına karar vermiştir.

. Bu hükmün de sanıklar ve müdafilerince temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.01.2013 gün ve 311246 sayılı "kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden onama, nitelikli cinsel saldırı suçu bakımından ise bozma" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

İnceleme, sanıklar A.. R..ve Abdullah hakkında nitelikli cinsel saldırı ile sanık Abdullah hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmıştır.

İnceleme, sanıklar A.. R..ve Abdullah hakkında nitelikli cinsel saldırı ile sanık Abdullah hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık A.. Y..'ın nitelikli cinsel saldırı suçuna iştirak eyleminin sabit olup olmadığı ve buna bağlı olarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hakkında TCK'nun 109/5. maddesi ile sanık A.. Ö.. hakkında 102/3-d maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesine ilişkin ise de, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca yerel mahkemenin son kararının direnme hükmü niteliğinde olup olmadığının öncelikle değerlendirilmesi gerekmektedir.

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre, şeklen ısrar kararı verilmiş olsa dahi;

a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

b) Bozma kararında tartışılması gereken hususları tartışmak,

c) Bozma sonrasında yapılan araştırma, inceleme ya da toplanan yeni delillere dayanmak,

d) İlk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, özde direnme kararı olmayıp, bozmaya eylemli uyma sonucunda verilen yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi durumunda ise incelemenin Yargıtay'ın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairece ilk hüküm, sanık A.. Y..'ın, sanık A.. Ö..'in nitelikli cinsel saldırı eylemine katıldığının sabit olmadığı, bu nedenle beraatına karar verilmesi gerektiği, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan da hakkında TCK'nun 109/5. maddesinin uygulanamayacağı, buna bağlı olarak sanık A.. R.. hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan aynı kanunun 102/3-d maddesinin uygulanma imkanı bulunmadığı isabetsizliğinden bozulmuş, yerel mahkemece önceki hükümde yer almayan; "A.. R.. ve Abdullah'ın katılanın evine gelme amaçlarının sadece yağma kastı ile olmayıp sanık A.. R..'nın savunmasında da açıkça ifade edildiği üzere, yağma suçundan önce katılana karşı organ sokmak sureti ile cinsel saldırı suçunu işlemeyi amaçladığı, bu durumu Abdullah'ın bildiği, bu kapsamda sanıkların katılanın evine gelip hile ile kapıyı açtırdıktan sonra A.. R..'nın hemen içeri girerek katılanı etkisiz hale getirmek için üzerine saldırdığı ve yere yatırıp kolundan tutarak sürüklemek suretiyle yan taraftaki yatak odasına götürdüğü, katılanın üzerindeki giysileri çıkartıp, kendisinin de üzerindeki giysileri çıkarttıktan sonra katılana karşı organ sokmak sureti ile cinsel saldırı suçunu işlediği, bu suçtan sonra çıplak vaziyette olan katılanın kolundaki bilezikleri ve boynundaki altınları görüp bunları da zorla aldığı, bu şekilde yağmanın ancak cinsel saldırı suçu işlendikten sonra gerçekleştirildiği, sanık Abdullah'ın eylem sırasında katılanın dış kapısının önünde bekleyerek etrafı gözetlediği, evinin odalarındaki pencerelerin demir parmaklıklı olması nedeniyle bu yerlerden kaçma olanağı bulunmayan katılanın tek kaçış yolu olan dış kapıda bekleyerek dışarıya çıkmasını engellediği, sanığın mevcut eyleme olan katkısının, katılanın sanık A.. R..'ya karşı kaçarak veya karşı koyarak yapabileceği aktif ve pasif savunmaları engellediği, bu durumun olayda hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak şekilde iki sanık arasındaki iştirak iradesinin varlığını ortaya koyduğu, sanıklar arasındaki anlaşma ve görev taksimi gereği, Abdullah'ın kapıda beklediği, sanık A.. R..'nın ise, Abdullah'ın bu eyleminden aldığı güçle katılana karşı eylemini rahatça gerçekleştirdiği, dolayısıyla sanık Abdullah'ın, sanık A.. R..'nın gerek cinsel saldırı, gerek nitelikli yağma, gerekse kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarına müşterek fail olarak katıldığı, bu şekilde fiil üzerinde müşterek hâkimiyet kurdukları anlaşılmış, Yargıtay 6. Ceza Dairesince her iki sanıkla ilgili yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından, eylemin birlikte işlendiği yönündeki artırım uygulanması kararı onanmak sureti ile eylemlerin müşterek fail olarak iki sanık tarafından birlikte işlediğinin kabul edilmesine karşın, eylem bütünlüğü içinde gerçekleştirilen cinsel saldırı fiilinin sadece A.. R.

. Ceza Dairesince her iki sanıkla ilgili yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından, eylemin birlikte işlendiği yönündeki artırım uygulanması kararı onanmak sureti ile eylemlerin müşterek fail olarak iki sanık tarafından birlikte işlediğinin kabul edilmesine karşın, eylem bütünlüğü içinde gerçekleştirilen cinsel saldırı fiilinin sadece A.. R.. tarafından işlendiğinin kabulünün müşterek faillikle ilgili düzenlemelere, yargısal kararlara ve öğretiye uygun olmadığı" şeklindeki yeni ve değişik gerekçeyle direnilerek, sanıkların ilk hükümde olduğu gibi mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

Bu nedenle, yerel mahkemenin son uygulaması direnme kararı niteliğinde olmayıp, ilk hükümde yer almayan yeni ve değişik gerekçeyle hüküm kurulmuş olması nedeniyle yeni hüküm niteliğindedir. Özel Daire denetiminden geçmemiş olan bu yeni ve değişik gerekçelerin doğrudan ilk kez Ceza Genel Kurulunca incelenmesi mümkün görülmediğinden, hükmün Özel Dairece incelenmesi gerekmektedir.

Bu itibarla, yerel mahkemenin son uygulaması direnme kararı olmayıp, yeni hüküm niteliğinde bulunduğundan, dosyanın temyiz incelemesi için Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Bolvadin Ağır Ceza Mahkemesince verilen 30.03.2011 gün ve 46-33 sayılı karar direnme hükmü niteliğinde olmayıp yeni bir hüküm olduğundan, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.02.2014 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/26298, Karar No: 2012/15809, Tarih: 02.07.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/26298 E.  ,  2012/15809 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan şüpheliler ... ve ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Çerkezköy Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 03/12/2008 tarihli ve 2008/3246 soruşturma, 2008/2374 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı müşteki ... tarafından yapılan itirazın kabulüne, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 173/3. maddesi uyarınca soruşturmanın genişletilmesine ilişkin ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 18/03/2009 tarihli ve 2009/105 değişik iş sayılı kararını müteakip, hâkimlerle ilgili görevlerinden kaynaklanan iddia konusu fiilden dolayı Cumhuriyet Başsavcılığının doğrudan soruşturma yapma görev ve yetkisinin bulunmadığı, adı geçen müştekinin şikâyetini içeren dilekçe ve evrakların anılan Cumhuriyet Başsavcılığının 16/06/2009 tarihli ve 2009/419 bakanlık muhabere sayılı yazısı ile Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'ne gönderildiği ve soruşturma açılıp açılmayacağına Ceza işleri Genel Müdürlüğü'nce karar verileceği gerekçesiyle aynı yer Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 19/06/2009 tarihli ve 2009/1230 soruşturma, 2009/1323 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara itirazın kabulüne, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına ilişkin ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/08/2009 tarihli ve 2009/960 değişik iş sayılı kararının Adalet Bakanlığınca 29/09/2009 gün ve 54595 sayılı yazı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09/10/2009 gün ve 225142 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında “Tüm dosya kapsamına göre, hâkim ve Cumhuriyet savcılarının görevleriyle ilgili eylemleri sebebiyle Cumhuriyet Başsavcılıklarının doğrudan soruşturma yapma görev ve yetkilerinin bulunmadığı gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir” denilmektedir.

Gereği görüşüldü;

İstem yazısında “Tüm dosya kapsamına göre, hâkim ve Cumhuriyet savcılarının görevleriyle ilgili eylemleri sebebiyle Cumhuriyet Başsavcılıklarının doğrudan soruşturma yapma görev ve yetkilerinin bulunmadığı gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir” denilmektedir.

Gereği görüşüldü;

2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanununun 82/1 maddesinde "Hakim ve savcıların görevden doğan veya görev sırasında işlenen suçları, sıfat ve görevleri gereğine uymayan tutum ve davranışları nedeniyle, haklarında inceleme ve soruşturma yapılması Adalet Bakanlığının iznine bağlıdır...." hükmüne yer verilmiştir. 11/12/2010 tarihli ve 6087 sayılı Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu Kanununun 4/1-c maddesi gereği hakim ve savcıların görev sırasında veya görevlerinden dolayı işledikleri suçlarla ilgili inceleme ve soruşturma işlemlerini yürütmek Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'na aittir. 6087 sayılı Kanunun 6/2-4. maddesi gereği soruşturma izni Kurul Başkanı tarafından, kovuşturma izni ise ise aynı kanunun 9/2. maddesi uyarınca Kurul 2. Dairesi tarafından verilir. Anılan yasal düzenleme uyarınca görevinden dolayı bir suç işlediği iddia edilen hakim hakkında Cumhuriyet Savcılarının re'sen soruşturma yapma ya da sona erdirme yetkileri bulunmamaktadır. Belirtilen yasa hükümlerine göre, soruşturmanın başlaması izin verilmesi koşuluna bağlıdır. İzin, soruşturma şartı niteliğindedir. Somut olayda işlem tarihine göre Adalet Bakanlığı izin vermedikçe soruşturma aşamasına geçilemeyeceğinden, şüpheli kişi veya kişiler hakkında Cumhuriyet Savcılığınca kovuşturmaya yer olmadığına kararı verilmesi de olanaklı değildir.

İncelenen dosyada; müşteki ...'in şikayet dilekçesinde Çerkezköy 1.Asliye Hukuk Mahkemesine açılan tapu iptali ve tescil davasına bakan hakimlerin yıllardır dosyayı sürüncemede bırakıp bir karar vermeyerek görevlerini ihmal ettiklerini ileri sürdüğü görülmektedir. Çerkezköy Cumhuriyet Başsavcılığının 3.12.2008 tarihli takipsizlik kararında şikayetin ilgili mahkemesine yapılması gerektiği ve bu konuda savcılığın bir görevi bulunmadığı belirtilmiştir. Bu karara karşı yapılan itirazı inceleyen ... 1. Ağır Ceza Mahkemesi 18.3.2009 tarihli kararıyla müştekinin itirazını kabul edip yasal gereğinin Çerkezköy Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yerine getirilmesini istemiştir. İtiraz merciinin bu kararı üzerine anılan yer Cumhuriyet Başsavcılığı müştekinin şikayet dilekçesi ve ekindeki belgeleri Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Çorlu Cumhuriyet Başsavcılığına göndermesine ve henüz ... bir soruşturma da bulunmamasına karşın, 19.6.2009 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair hukuki değerden yoksun bir karar vermiştir. Bu karara karşı müşteki tarafından yapılan itirazı inceleyen ... 2. Ağır Ceza Mahkemesi ise hukuken geçerli olmayan bir karara yönelik itirazı reddetmesi gerekirken esastan inceleyerek itirazı kabul etmiştir. Çerkezköy Cumhuriyet Başsavcılığının, 2802 sayılı Kanun hükümlerini dikkate almadan verdiği 19.6.2009 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararı ile anılan karara yönelik itirazı inceleyen ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 3.8.2009 tarihli kararı hukuka aykırıdır.

Açıklanan nedenlerle, istem yerinde bulunduğundan, görevi ihmal suçundan şüpheli/şüpheliler Çerkezköy 1. Asliye Hukuk Mahkemesi hakimi/hakimleri hakkında ... 2. Ağır Ceza Mahkemesince 3.8.2009 tarih ve 2009/960 D.İş sayı ile itiraz üzerine verilen kararın, CMK'nun 309. maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, aynı yasa maddesinin 4-a fıkrası gereğince sonraki işlemlerin, itiraz mercii tarafından yerinde tamamlanmasına, 2.7.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2378, Karar No: 2012/8671, Tarih: 23.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/2378 E.  ,  2012/8671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Aydın 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/12/2010 tarih ve 2010/328-2010/378 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili dava dışı şirkete ait B grubu hisse senetlerinin kanuna aykırı ve muvazaalı olarak davalı ... tarafından davalı ...’a satıldığını iddia ederek, dava konusu hisseler üzerine ihtiyati tedbir konulmasını ve hisse devir sözleşmesinin geçersizliğinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, Ankara mahkemelerinin yetkili olduğunu ayrıca davacının hukuki yararının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, Ankara mahkemelerinin yetkili olduğunu ayrıca hisse devrinin muvazaalı olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, dava konusu hisselerin Aydın 1. İcra Müdürlüğü’nün 2009/7134 sayılı takip dosyası ile satıldığı, davacının dava tarihinde şirket ortağı olmadığı, HUMK'nun 17. maddesine göre yetkili mahkemenin belirlenemeyeceği, Ankara’da ikamet eden davalıların yetki itirazlarında haklı oldukları gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilerek Ankara Asliye Ticaret Mahkemeleri'nin görevli ve yetkili olduğuna karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece her ne kadar yazılı gerekçeyle yetki yönünden davanın reddine karar verilmişse de karar gününde yürürlükte olan HUMK madde 17 uyarınca şirketlerin ortakları aleyhine ve ortakların da bu sıfatla diğer ortaklar aleyhine açtığı davalarda yetkili mahkeme şirketin ikametgahının bulunduğu mahkeme olduğundan, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle yerel mahkeme kararının davacı lehine BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 23/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4254, Karar No: 2015/7824, Tarih: 08.12.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/4254 E.  ,  2015/7824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın katılana kendisini polis olarak tanıtıp, katılanın üstünü aradığı, üzerinden çıkan 550 TL'yi alıp, bu parayı camiye hayır olarak vermesi gerektiğini söylediği, katılanı camide namaz kılmaya ikna ettiği, katılanın camide namaz kıldığı esnada söz konusu parayı alıp ortadan kaybolduğu anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 53/1 maddesinde düzenlenen ve dairece düzeltilen husus dışındaki hak yoksunluklarının uygulanması bakımından Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarih, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 08.12.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5036, Karar No: 2012/26012, Tarih: 21.11.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/5036 E.  ,  2012/26012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti ve yıllık izin ücretinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 01.09.2006 tarihinde davalı yanında işe başladığını, balık dağıtım ve pazarlama işi yaptığını, 2.750,00 TL maaşla çalıştığını, 31.08.2009 tarihinde maaşının düşürülmesinin teklif edildiği ve bunun kabul edilmemesi üzerine de işten kovularak iş sözleşmesinin feshedildiğini, haftanın yedi günü 04.00-17.00 arası çalıştığını, fazla mesai ücreti ödenmediğini, haftanın beş günü günlük onüç saat çalışması ile haftalık oniki buçuk saat fazla mesai yaptığını, hafta tatili olan cumartesi ve pazarda ayın şekilde çalıştığını, iki günlük yirmiüç saat çalışması olduğunu, milli ve dini bayramların ilk günü hariç çalıştığı halde ücretinin ödenmediğini, hiç izin kullandırılmadığını ve bedelinin ödenmediğini ... sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti ve yıllık izin ücretinin davalıdan faizleriyle birlikte tahsilini istemiş, 19.12.2011 tarihli ıslah dilekçesi ile taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda artırmıştır.

Davalı vekili, davacının işten kendi isteğiyle ayrıldığını, kıdem ve ihbar tazminatı talep edemeyeceğini ve hizmet süresi ile ücrete ilişkin iddialarının ise yerinde olmadığını, diğer talep ve iddialarının da yerinde olmadığını bildirerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin işverence haksız olarak fesh edildiği gerekçesiyle, 24.10.2011 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda, raporda belirtilen miktarlar üzerinden kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yılık izin ücreti alacağının kabulune, fazla mesai ve genel tatil ücreti yönünden %50 hakkaniyet indirimi yapılarak kalan miktar üzerinden kabulune, fazlaya ait taleblerin reddine karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde taraflar temyiz etmiştir.

Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Kararı kanuni süresi içinde taraflar temyiz etmiştir.

Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Çalışma hayatında daha az vergi ya da sigorta primi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, davacının Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre davalıya ait işyerinde 11.04.2007-31.08.2009 tarihleri arasında balık dağıtım ve pazarlama işi yaptığı, davacının 2.750,00 TL ücretle çalıştığını, davalının ise asgari ücretle çalıştığını ... sürdükleri, imzalı ücret bordrolarında ücretin ... 705,00 TL olarak görüldüğü, taraf tanıklarının tarafları doğruladıkları, 15.05.2008 tarihli ilgili makama verilmek üzere yazılan işveren yazısında, davacının satış sorumlusu olarak 2.750,00 TL maaş aldığının belirtildiği, mahkemece, davacının 15.05.2008 tarihli belgeye göre 2008-2009 yıllarında 2.750,00 TL ücretle, 2006-2007 yıllarında 705,00 TL ücretle çalıştığı kabul edilerek hüküm kurulduğu anlaşılmış olup, tarafların ücret konusunda anlaşamadıkları, ücretin 2.750,00 TL olduğunun belirtildiği belge olmasına karşın imzalı ücret bordrolarındaki ücretin 705,00 TL olması karşısında, işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılarak bir sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ile sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Öte yandan, davacı 01.09.2006-31.08.2009 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını ... sürmüş, davacının kardeşi ve kendi işe giriş tarihini bile hatırlayamayan tanıklar bu iddiayı doğrulamış iselerde davacının Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarında görülen 11.04.2007-31.08.2009 tarihleri arası süre dışındaki çalışma iddiası yeterli delillerle ıspatlanamamıştır. Bu durumda Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre hesap yapılması gerekirken davacı beyanına göre hesaplama yapılarak hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.11.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.