muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11143, Karar No: 2015/1934, Tarih: 26.03.2015

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, gayrimenkul satış vaadi ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi talebine ilişkindir. 28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı kanunun 3. maddesi (I) bendinde "gerçek veya tüzel kişilerle tüketiciler arasında kurulan eser sözleşmelerini tüketici işlemi kapsamına almıştır. Kanunun 73/1. maddesi ise tüketici işlemlerinden doğan davalarda tüketici mahkemelerinin görevli olduğu belirlenmiştir.

6502 sayılı kanunun 3. maddesi gerekçesinde eser sözleşmelerinin kanun kapsamına alınmasına herhangi bir açıklama getirilmemiştir. Ancak kanunun sistematiği nazara alındığında kanunda zikredilen eser sözleşmelerinden kastın; ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçları için kullanma ve tüketme amacıyla gerçek ve tüzel kişi ile tüketici arasında yapılan eser sözleşmeleri olduğu anlaşılmaktadır. Arsa payı karışlığı inşaat sözleşmeleri 818 sayılı B.K.'nun 155 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerin bir tarafı arsa sahibi diğer tarafı yüklenicidir. Bu tür sözleşmelerde arsa sahibinin Tüketici Kanununun 3/k maddesindeki tüketici tanımına uymadığı anlaşılmaktadır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amaç kullanmak için konut edinmek değil arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin 6502 sayılı yasada tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerine konu işin üst düzey teknolojiyi gerektirmesi, sözleşme kapsamında taşınmaz satış vaadi ve inşaat sözleşmelerinin de bulunduğu nazara alındığında 6502 sayılı Kanunda kanun koyucunun salt kullanma ve tüketme amacına yönelik mutfak, dolap yaptırmak araç tamiri yapmak gibi dar kapsamlı eser sözleşmelerini kastettiği, arsa karşılığı inşaat sözleşmelerinin ise bu kapsamda olmadığının kabulü gerekir.

Bu durumda eldeki davada uyuşmazlık 6502 sayılı Kanuna göre tüketici mahkemelerinde değil genel hükümlere göre çözümlenmesi gerekirken yanılgılı gerekçe ile göreve ilişkin dava şartı yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2- Kabule göre de, karar tarihinde yürürlükte olan HMK'nın 115/2. maddesi uyarınca, mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir. Bu durumda mahkemece, HMK'nın 114/1-c ve115/2 madde hükümleri gereğince anılan yasal düzenleme gözönünde bulundurularak, göreve ilişkin dava şartı noksanlığı bulunduğu gerekçesiyle, davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, karar tarihinde yürürlükte olmayan ve göreve ilişkin dava şartı öngörmeyen HUMK'nın göreve ilişkin 7 ve 27. madde hükümlerine uygun olarak hüküm fıkrasında "mahkememizin görevsizliğine" ibarelerine yer verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12397, Karar No: 2020/2082, Tarih: 13.02.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/12397 E.  ,  2020/2082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın çaldığı malzemelerin değerine göre, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılıp yapılmaması gerektiğinin tartışılmaması,

2-Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda TCK’nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ...’in temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 13/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/25343, Karar No: 2008/12180, Tarih: 14.07.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/25343 E.  ,  2008/12180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Afyonkarahisar İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/10/2007

Davacı, 1.11.1987 tarihinden itibaren SSK sigortalılığı dışında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun ve 5458 sayılı Yasa'dan yararlanması gerektiğinin tespitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 01.11.1987 tarihinden itibaren   SSK lı hizmetleri dışında kalan sürede,  tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davanın,  yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre,  sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır. Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan  resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır.

Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre, kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Somut olayda, davacının Ziraat Odasına, Tarım Kredi Kooperatifine üyeliğinin bulunmadığı ancak Tarım Bağ-Kur sigortasına 01.11.1987 tarihinde tescil edildiği, 02.06.1995 tarihinde verdiği İBF’na dayanarak sigortalılığının sona erdirildigi,mahkemenin 1.11.1987-2.6.1995 tarihleri arasında davacıyı sigortalı sayması doğru ise de davacının temyiz dilekçesine eklediği bir kısım tevkifata dayalı prim kesintilerinin bulunduğu görülmekle Anayasal Sosyal Güvenlik hakkı gereğince,tüm kesintileri araştırılıp varsa kesintilerine göre yukarıda açıklandığı şekilde yeniden tescilinin mümkün olup olmadığı araştırılmadan yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olarak karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine,  14.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18639, Karar No: 2012/21018, Tarih: 10.10.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/18639 E.  ,  2012/21018 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Müşteki olan cami imamı ...'ın kovuşturma aşamasında 14.07.2006 tarihli celsede verdiği ifadesinde, saat 4:00 sıralarında namazı kıldırdıktan sonra tekrar caminin kapısını açık bırakarak eve döndüğünü, öğle namazı için camiye geldiğinde 2 adet halı ve elektrik süpürgesinin çalınmış olduğunu farkettiğini beyan etmesi karşısında; eylemin geceleyin işlendiğine ilişkin kanıtların neler olduğu, karar yerinde açıklanıp gösterilmeden, yazılı şekilde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/711, Karar No: 2017/5294, Tarih: 26.12.2017

**1. Ceza Dairesi         2017/711 E.  ,  2017/5294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

ÖLDÜRÜLEN : ...

KATILANLAR : ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...

SUÇ : Kasten öldürme, yaralama, tehdit, hırsızlık, suç delillerini gizleme ve yok etme

HÜKÜM : 1- Sanık ... hakkında:

a- Sanığın ...'yi öldürmek suçundan 5237 sayılı TCK 81/1, 62, 53/1-a-b-c-d-e,2-3, 63 maddeler uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına

b- Sanığın hırsızlık suçundan eylemine uyan TCK 142/2-a, 62, 53/1-a-b-c-d-e,2-3, 63 maddeler uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına

c- Sanığın ...'a yönelik kasten yaralama suçundan beraat,

d- Sanığın ...'a yönelik tehdit suçundan beraat,

e- Sanık hakkında TCK'nun 281/1 maddesi gereğince suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme suçundan, TCK'nun 281/1-son cümle gereği ve CMK'nun 223/4-d maddesi uyarınca bu suçtan ceza verilmesine yer olmadığına,

2- Sanıklar ..., ..., ... hakkında :

a- Suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme suçundan TCK.nun 281/1, 62, 50/1-a, 52 maddeleri uyarınca 3000 TL adli para cezası,

b- Sanıklar hakkında canavarca hisle veya eziyekt çektirerek öldürme suçundan TCK'nun 82/1-b , 37. maddeleri uyarınca ayrı ayrı beraat.

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar müdafileri, katılan ... vekili, katılan ..., ... vekili, kısmen re'sen.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Katılanlar...,...., sanıklar ...,....,... hakkında suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme suçundan kurulan hükümleri temyize hak ve yetkisi bulunmadığından katılan ... vekili ile katılanlar ...,....vekilinin bu suçtan kurulan hükümlere yönelik temyiz taleplerinin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verildi.

2- Temyiz dilekçelerinin kapsamına göre, sanık ... İbrahim hakkında maktul ...'i kasten öldürme ve hırsızlık, sanıklar Mustafa, Selime ve Celal hakkında suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanık ... İbrahim hakkında mağdur ...'yı kasten yaralama ve tehdit, sanıklar ...,....,.... hakkında maktul ...'i canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme suçlarından kurulan beraat hükümleri ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

2- Temyiz dilekçelerinin kapsamına göre, sanık ... İbrahim hakkında maktul ...'i kasten öldürme ve hırsızlık, sanıklar Mustafa, Selime ve Celal hakkında suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanık ... İbrahim hakkında mağdur ...'yı kasten yaralama ve tehdit, sanıklar ...,....,.... hakkında maktul ...'i canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme suçlarından kurulan beraat hükümleri ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ........, maktul ...'i kasten öldürme ve hırsızlık, sanıklar ...,....., suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanıklar ....,.....hakkında maktul ...'i canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme, sanık ... İbrahim hakkında mağdur ...'yı tehdit suçlarından kurulan hükümlerin hükümlülüklerine yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme ve bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... İbrahim müdafiinin duruşmalı incelemede ve temyiz dilekçesinde eksik incelemeye, sübuta, haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiğine, sanık ... müdafiinin sübuta, sanık ... müdafiinin eksik incelemeye, sübuta, sanık ... müdafiinin sübuta, katılan ... vekili ile katılanlar Onur ve Aşkın vekilinin sanık ... İbrahim yönünden suç niteliğine, takdiri indirim hükmünün uygulanmasının isabetsizliğine, sanıklar .....,.... asli fail olarak cezalandırılmaları gerektiğine, Cumhuriyet savcısının sanık ... İbrahim yönünden suç niteliğine, tehdit suçunda sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A- Sanık ...hakkında maktul ...'i kasten öldürme ve hırsızlık suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanık ... İbrahim hakkında mağdur ...'yı tehdit, sanıklar ...,....,...hakkında maktul ...'i canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme suçlarından verilen beraat hükümleri yönünden;

a- Sanık ... hakkında TCK'nun 81. maddesi uyarınca hüküm kurulurken suç adının kasten öldürme yerine maddi hata sonucu tasarlayarak kasten öldürme olarak gösterilmesi,

b- 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

a- Sanık ... hakkında TCK'nun 81. maddesi uyarınca hüküm kurulurken suç adının kasten öldürme yerine maddi hata sonucu tasarlayarak kasten öldürme olarak gösterilmesi,

b- 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, ancak; bu hususlar yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık ... İbrahim hakkında maktul ...'i kasten öldürme suçundan kurulan hükmün 1-A fıkrasından "tasarlayarak" ibaresinin çıkarılmasına, yine 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN kısmen re’sen de temyize tabi bulunan sanık ...hakkında maktul ...'i kasten öldürme ve hırsızlık suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanık ... İbrahim hakkında mağdur ...'yı tehdit, sanıklar ...,...,....hakkında maktul ...'i canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme suçlarından verilen beraat hükümlerinin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

B- Sanık ... hakkında mağdur ...'yı kasten yaralama suçundan verilen beraat hükmü ile sanıklar...,....,....hakkında suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden;

a- Sanık .. 23/12/2011 tarihli savunması, mağdur ...'nın 23/12/2011 tarihli beyanı, mağdur ... hakkında düzenlenen 23/12/2011 tarihli genel adli muayene raporu ve tüm dosya içeriğine göre, sanık ... İbrahim'in, maktul ...'e bıçak salladığını gören mağdur ...'nın sanığı engellemek için hamle yaptığı sırada aldığı bıçak darbesiyle yaralandığı olayda, sanık ... İbrahim'in mağdur ...'yı silahla ve olası kastla yaralama suçundan cezalandırılması yerine, yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

b- 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesi uyarınca, sanıklar...,....,...'nin hukuki durumlarının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c- 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ... müdafiinin, sanık ... müdafiinin, sanık ... müdafiinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 26/12/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.

26/12/2017 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet savcıs....... huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'nun yokluğunda 28/12/2017 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2023/21371, Karar No: 2023/5599, Tarih: 17.10.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/21371 E.  ,  2023/5599 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/75 E., 2023/191 K.

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı, güvenlik tedbiri uygulanması

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzelterek onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Urla Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.01.2014 tarihli ve 2014/47 Esas No.lu iddianamesi ile, suça sürüklenen çocuk hakkında, 10.12.2013 ve 12.12.2013 tarihlerinde şikâyetçiye ait İmren Manav adlı iş yerinden haklarında beraat ve düşme kararları verilmiş bulunan suça sürüklenen çocuklarla birlikte bozuk para çalması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 37/1, 142/1-b, 143, 43/1 ve 31/3. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Urla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.04.2016 tarihli ve 2014/95 Esas, 2016/359 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 143/1, 43/1, 31/3 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 10 ay 6 ... hapis cezası ile cezalandırılmasına ve bu cezanın aynı Kanun'un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verilmiştir.

3. Anılan kararın suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 27.03.2019 tarihli ve 2017/4723 Esas, 2019/5931 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun ceza ehliyetinin bulunup bulunmadığı konusunda rapor alınması gerektiğinden bahisle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, Urla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.11.2020 tarihli ve 2019/268 Esas, 2020/433 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 223/3-a maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.