muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15842, Karar No: 2019/1268, Tarih: 18.02.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/15842 E.  ,  2019/1268 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan ve işverenin iş kazası veya meslek hastalığından sorumluluğunu düzenleyen 5510 sayılı Kanunun 21/1’inci maddesinde; sigortalıya veya hak sahiplerine yapılan ya da ileride yapılması gereken harcama ve ödemeler yönünden herhangi bir sınır öngörülmemişken; bağlanan gelirler yönünden, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamına, sigortalı veya hak sahibinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere hükmedilebileceği öngörülmüştür. Bunun bir gerçek zarar hesabını gerektireceği açıktır. Gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalıdır. Sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar hesabı, ölüm halinde ise destekten yoksun kalma tazminatı (818 sayılı Borçlar Kanununun 45 ve 46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54 ve 55’inci maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Dosyada gerçek zarar hesabı yapılmadan karar verilmiştir.

Dosyada gerçek zarar hesabı yapılmadan karar verilmiştir.

Uygulamada, sigortalının veya hak sahibinin bakiye ömürleri 1931 tarihli “PMF (Population Masculine et Feminine)” Fransız yaşam tablosundan yararlanılmakta ise de; Başkanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, ....Danışmanlık, ... Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tabloların uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda, Ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH 2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde nazara alınmalıdır.

Aktif devre 60 yaşı kadar, pasif devre 60 yaşından bakiye ömür sonuna kadar olan devredir. Aktif dönemden amaçlanan “iş görebilirlik çağı”dır. Yani; sigortalının, olağan olarak işinde çalışabilme gücünün devam süresidir ki, bu da Yargıtay’ca benimsenen görüşe göre, kural olarak “60” yaşa kadar sürer. Sosyal Güvenlik Yasalarında, sosyal amaç ya da istihdam politikaları gözetilerek değişik yaşlar ile tanınan emeklilik yaşının, aktif dönem sonu olarak ele alınması uygun değildir. Öte yandan, meslekte kazanma güç kaybı oranının % 60’ın altında kaldığı durumlarda ise, işgöremezlik oranına bağlı olarak emsallerine göre fazla efor harcamak suretiyle de olsa, çalışmasını sürdürüp yaşlılık aylığına hak kazanması mümkün bulunduğundan, 60 yaş sonrası pasif dönem için zarar hesabı yapılmasına olanak bulunmamaktadır. “Malul Sayılma” başlıklı 5510 sayılı Kanunun 25. maddesinin “iş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünün en az % 60’ını kaybeden sigortalıların malül sayılması” gereğine ilişkin hükmü gözetildiğinde sigorta kolu farklı da olsa, iş kazası sonucu sigortalıda oluşan sürekli iş göremezlik oranı % 60 veya daha üstünde ise; artık sigortalının ileride çalışmasını sürdürmeyeceğinin kabulü ile, aktif dönemle birlikte pasif döneminde maddi zarar hesabına dahil edilmesi gerekir. Sigortalı yaşlılık aylığı alıyor ise pasif devre zarar hesabı yapılmamalıdır. Bununla birlikte, tazminatların peşin olarak hesaplanması, oysa gelirlerin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminattan her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre; önceki uygulamalardaki gibi % 10 iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları da nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak % 5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar kapsamında; gerçek zarar hesabı yaptırılmalı, sonucuna göre karar verilmelidir.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar kapsamında; gerçek zarar hesabı yaptırılmalı, sonucuna göre karar verilmelidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 18/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14849, Karar No: 2013/2303, Tarih: 06.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/14849 E.  ,  2013/2303 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'ün yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetine dair Balıkesir 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 10.05.2011 gün ve 2009/194 Esas, 2011/112 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Adli Tıp Kurumu Kanununun 7/1. maddesinde ihtisas kurullarının bir başkan ve adli tıp uzmanı iki üye ile birlikte, her ihtisas kurulları için ayrıca sayılan uzmanların katılımı ile oluşacağı, bu duruma göre altıncı ihtisas kurulunun bir başkan ve dokuz üyeden ibaret olduğu genel olarak belirtilmekle birlikte, Adli Tıp Genel Kurulu ve İhtisas Kurullarının çalışması başlıklı 23/B maddesi gereğince ihtisas kurullarının işin niteliğine göre bir başkan ve en az dört üye ile toplanacağı açıklandıktan sonra, incelenecek konunun uzmanı olan üyenin hazır bulunmasının zorunlu olacağının ifade edilmesi karşısında; söz konusu ihtisas kurulunun bir adli tıp uzmanı ile toplanarak rapor düzenlenmesinde kanuna aykırılık görülmediğinden tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 06.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9635, Karar No: 2014/10149, Tarih: 28.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/9635 E.  ,  2014/10149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2013

NUMARASI : 2012/370-2013/165

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 12.03.2012 tarihinde iş sözleşmesini emeklilik sebebi ile feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı O.. R.., ihale makamı olduklarını ve kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı M. Temizlik İnşaat Gıda ve Kargo Dağıtım Hizmetleri Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti., davacının asıl ve gerçek işvereninin davalı Üniversite olduğunu, davacının iş sözleşmesinin 13.03.2013-16.03.2013 tarihleri arasında izinsiz ve mazeretsiz olarak işe gelmemesi sebebiyle haklı olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini emeklilik sebebi ile feshettiği ve kıdem tazminatına hak kazandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin iş sözleşmesinin kıdem tazminatına hak kazandıracak şekilde sona erip ermediği hususu taraflar arasında uyuşmalık konusudur.

Somut olayda, davalı işveren işyerinde 28.03.2003-12.03.2012 tarihleri arasında temizlik işçisi olarak çalışmış olan davacının 01.11.2006 tarihinde emekli olduğu ve emekli olduktan sonra da kesintisiz olarak aynı işyerinde çalışmasını sürdürdüğü, 13.03.2012 tarihinde ise davalılara ihtar çekerek emekli olduktan sonra da çalışmaya devam ettiğini, ancak artık emeklilik hayatı yaşamak istediğini ve emeklilik sebebi ile iş sözleşmesini feshettiğini belirttiği anlaşılmaktadır. Mahkemece davacının tüm çalışma dönemi için kıdem tazminatı hesaplanıp hüküm altına alınmışsa da, 01.11.2006 tarihinde emekli olan ve aynı işyerinde çalışmaya devam eden bir işçinin yaklaşık 5,5 yıl sonra emeklilik sebebi ile iş sözleşmesini feshettiğinin kabulü mümkün değildir. Davacının kıdem tazminatı emekli olduğu tarihe kadar olan çalışma dönemi için hesaplanıp hüküm altına alınmalı emeklilik sonrası dönem çalışmasının ise, davacının haklı bir sebep olmadan işyerinden ayrılması ve izinsiz ve mazeretsiz olarak devamsızlık yapması sebebi ile işverence haklı olarak feshedilmesi ile son bulduğu anlaşıldığından, bu dönem yönünden kıdem tazminatı talebi reddedilmelidir. Mahkemece davacının emekli olduğu tarihe kadar olan dönem için kıdem tazminatı alacağının hesaplanarak hüküm altına alınması gerekirken, tüm çalışma dönemi için kıdem tazminatına hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29045, Karar No: 2014/26299, Tarih: 22.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/29045 E.  ,  2014/26299 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/36407

Mahkemesi : Balıkesir 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 09/11/2012

Numarası : 2011/26 - 2012/771

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanık Ç.. S.. ve diğer sanıklar müdafilerii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık H.. B.. müdafinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmedilen cezanın on yıl hapis cezasından aşağı olması nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

24/05/2002 doğumlu B.. K..’in, 30/06/2009 günü akşam saatlerinde bisikletini merdivenlerden çıkardığı sırada, bisikleti ile birlikte merdivenden düştüğü, önceleri önemli bir sorunu yokken aradan bir süre geçtikten sonra ilk kez kustuğu, ateşinin de biraz yüksek olduğu fark edilince annesi tarafından geceleyin Sındırgı Devlet Hastanesi Acil Kliniğine götürüldüğü, Sındırgı Devlet Hastanesi Acil Kliniğinde sanık doktor Y.. E.. tarafından yapılan muayenede, ateşinin dışında önemli bir rahatsızlık tespit edilemediği, anamnezinde kafa travması, bulantı, kusma olması nedeniyle hastanın Balıkesir’e götürülerek beyin cerrahı tarafından görülmesinin tavsiye edildiği, Balıkesir Atatürk Devlet Hastanesine götürülen ve acil klinikte görevli doktor T.. Ö.. tarafından muayene edilen hastanın lokositinin 25.000 olduğu, kafa grafisinde patoloji görülmediği, acil servis doktorunun, beyin Cerrahi Uzmanı olan sanık Ç.. S.. ile yaptığı telefon görüşmesinden sonra “Tonsilit” tanısı ile reçete düzenlenerek hastayı evine gönderdiği, Sındırgı'daki evine döndükten sonra hastanın rahatsızlığının arttığı, gece sabaha kadar hiç uyumadığı ve sıkça kustuğu, 01/07/2009 günü sabahı tekrar Sındırgı Devlet Hastanesine götürülen hastanın burada Genel Cerrahi Uzmanı olan sanık Z.. A.. tarafından muayene edildikten sonra ambulansla tekrar Balıkesir’e sevk edildiği, Ambulans Balıkesir’e hareket ettikten yarım saat sonra hastanın önce çenesinin kasıldığı, 1-2 dakika sonra solunumun durduğu, görevli doktor ve sağlık memuru tarafından hemen entübe edildiği, kısa süre sonra nabzının da gittiği ve CPR uygulamasına başlandığı, yaklaşık 10-15 dakika sonra Balıkesir Atatürk Devlet Hastanesi aciline varıldığı, burada hastaya acilde görevli doktor olan sanık H. B.. tarafından müdahale edildiği, CPR uygulamasına devam edildiği halde sonuç alınamaması sonucu hastanın öldüğü olayla ilgili, hükme esas alındığı belirtilen ön inceleme sırasında düzenlenen 28.08.2009 tarihli bilirkişi raporunda, otopsi raporu ile hastanın ölüm nedenin tespit edilmemesi nedeni ile sanıklara kusur verilmediğinin belirtildiği, Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu'nun 28.07.2009 tarihli raporunda ise; sanıklar Ç.. S.. ve H.. B.. yönünden inceleme yapılmadığı, sanık Y.. E.

. B.. tarafından müdahale edildiği, CPR uygulamasına devam edildiği halde sonuç alınamaması sonucu hastanın öldüğü olayla ilgili, hükme esas alındığı belirtilen ön inceleme sırasında düzenlenen 28.08.2009 tarihli bilirkişi raporunda, otopsi raporu ile hastanın ölüm nedenin tespit edilmemesi nedeni ile sanıklara kusur verilmediğinin belirtildiği, Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu'nun 28.07.2009 tarihli raporunda ise; sanıklar Ç.. S.. ve H.. B.. yönünden inceleme yapılmadığı, sanık Y.. E.. yönünden ise sanığın hastane imkanları doğrultusunda genel beden travması açısından gerekli konsültasyonları ve tetkikleri istememesinin bir eksiklik olduğu, ancak hastanın travma sonrası ilk 4 saat içerisinde başvurmuş olduğu ve bu nedenle konsültasyonlar istense dahi hastada akut batın kliniğinin tam oturmamış olabileceği ve bu nedenle de hastanın Beyin Cerrahi Uzmanı olan bir yere sevk edilmesinin ölümün üzerine etkisinin olup olmadığının bilinemeyeceğinin belirtilmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi açısından Adli Tıp Genel Kurulundan olayda sanıkların kusuru bulunup bulunmadığına ve ölüm ile sanıkların eylemleri arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığına ilişkin rapor alınmasından sonra hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

İsabetsiz olup, sanık Ç.. S.. ve diğer sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince kısmen isteme uygun olarak BOZULMASINA, 22/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5962, Karar No: 2020/6782, Tarih: 04.11.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/5962 E.  ,  2020/6782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi Ve Kal

K A R A R

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, mülkiyet hakkına dayalı elatmanın önlenmesi iken davacının yargılama esnasında davasını tamamen ıslah etmesi nedeniyle davanın niteliği genel su kaynağına vaki müdahalenin önlenmesi olduğu, bu nedenle Yargıtay Başkanlar Kurulunun 10.01.2020 tarihli ve 1 sayılı kararı ile hazırlanan, 23.01.2020 tarihli ve 2020/1 sayılı kararı ile Yargıtay Büyük Genel Kurulunca kabul edilen, 28.01.2020 tarihli ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak 01.02.2020 tarihinde yürürlüğe giren Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesinin görevi cümlesinden bulunmakla, dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 04.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11025, Karar No: 2009/14610, Tarih: 13.10.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/11025 E.  ,  2009/14610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Dosya kapsamına, sav ve savunmaya, mahkemece saptanan hukuki niteliğe göre uyuşmazlık, gerçek kişi ile D.S.İ. Arasındaki D.S.İ. Sulama kanallarının bakımsızlığından dolayı oluşan zararın tazmini isteminden kaynaklanmaktadır. 2797 Sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay Yüksek 3. Hukuk Dairesine ait olup, Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 13/10//2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9883, Karar No: 2023/1222, Tarih: 16.02.2023

**5. Ceza Dairesi         2022/9883 E.  ,  2023/1222 K.**

**"İçtihat Metni"**

5395 sayılı Yasa gereğince tedbir istemi hakkında yapılan yargılama sırasında; ... Çocuk Mahkemesiyle Konya 1. Çocuk Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 20.06.1960 tarih ve 1960/14 sayılı Kararıyla; "Hukuk ve ceza mahkemeleri arasında selbi vazife uyuşmazlığı çıktığı takdirde, dava konusu işin hukuka ait olması halinde hukuk dairesinin, cezaya ilişkin olduğu takdirde de ceza dairesinin mercii tayinine vazifeli olacağına" karar verilmiş olmasına, uyuşmazlık konusu olayda herhangi bir suç soruşturması bulunmaksızın korunmaya ihtiyacı olan çocuk hakkında 5395 sayılı Kanun hükümleri uyarınca tedbir uygulanmasına ilişkin talepte bulunulmasına göre; ... Çocuk Mahkemesiyle Konya 1. Çocuk Mahkemesi arasında meydana gelen yetki uyuşmazlığını çözme görevi 6100 sayılı HMK'nin 21,22 ve 23. maddeleri gereğince Yüksek 5. Hukuk Dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE,

Dava dosyasının ilgili Daireye gönderilmesine,

16.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/38380, Karar No: 2017/5780, Tarih: 18.05.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/38380 E.  ,  2017/5780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı,5271 sayılı CMK’nın 324/4 maddesinde atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 106.maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20 TL’den az olduğu halde ayrı ayrı (10,60) yargılama giderinin suça sürüklenen çocuklar ... ve ...’ten tahsiline karar verilmiş ise de, toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte suça sürüklenen çocuklardan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin edilmesi gereken miktardan az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya,toplanan delillere,gerekçeye,hakimin kanaat ve taktirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,18.05.2017 gününde oybirliğiyle karar veridi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18092, Karar No: 2017/2826, Tarih: 06.04.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/18092 E.  ,  2017/2826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.04.2003 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve mera olarak sınırlandırılması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.05.2003 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, dava konusu 149 ada 3 parsel sayılı taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiyle dava açmıştır.

Davalı .... Belediyesi vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın davacı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden dava konusu taşınmazın toprak tevzi komisyonunu 2159 mera parselinin kadastro tespiti sırasında 1465 no'lu mera olarak tespit edildiği ve bu parselinde imar uygulaması ve parselasyon sonucu 149 ada 3 nolu parselin oluştuğu anlaşılmaktadır.

Davacı tarafın dayandığı Hakem dosyasında yapılan keşif sonucu alınan fen bilirkişi raporunda 149 ada 3 no'lu parselin toprak tevzi komisyonunun 2159 nolu mera parseli içerisinde kaldığı belirtilmiştir.

Görülüyor ki dava konusu taşınmaz 2159 sayılı mera parselinden gelmektedir. İmar planı içindeki meraların planın onayıyla birlikte hukuki bakımdan mera niteliğini yitireceğinden, bu yerlerden genel hizmete ayrılanların (yol, park, yeşil saha gibi) belediye veya özel idareye bedelsiz terkini gerekir. İmar planında genel hizmetler dışında özel mülkiyete konu olabilecek konut, sanayi ve ticaret alanı olarak belirlenmiş alanlarda kalan meralar bu vasıflarını yitirmeleri halinde Hazine adına tescili gerekir. (Danıştay 1. Dairesinin 1988/328 E, 1989/19 K. sayılı mütalaası) Belediye adına tescili gerekmeyen yerler belediye veya gerçek ve özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş ise "Yolsuz Tescil" olacağından Hazine her zaman bu iddia ile dava açabilir. Ne var ki, başlangıçtaki tescil işlemi yolsuz tescil olsa da 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü koşulların oluşması halinde tescilin belediye veya gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına devam etmesi olanağı sağladığından, artık burada 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi şartları üzerinde durulması gerekir.

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle Belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra Belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.