muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/24373, Karar No: 2017/30313, Tarih: 20.12.2017

Somut olayda, davacı CNC operatörü olarak net 1.250,00 TL ücretle çalıştığını, maaşının 900,00 TL olarak gösterildiğini, aylık 250,00 TL de fazla mesai ücreti ödeniyormuş gibi gösterilmek suretiyle 1.150,00 TL üzerinden bordro düzenlendiğini, kalan 100,00 TL'nin ise elden ödendiğini iddia etmiş, davalı ise iş sözleşmesinde aylık net ücretinin 846,00 TL olarak yazılı olduğunu, maaşının son günlerde 900,00 TL olup buna 250,00 TL fazla mesai ilave edilerek ödeme yapıldığını savunmuştur.

Davalı tanıklarının aylık ücretin miktarı konusunda bilgilerinin olmadığı görülmüş iken, davacı tanıklarından ...'un davacıdan önce işyerinden ayrıldığı anlaşılmış, bir diğer davacı tanığı ... ise yeminli beyanında " davacı bildiğim kadarıyla en son 1.250,00 TL maaş alırdı, maaşlarımız banka kanalıyla ödenirdi, iş yerinde fazla mesai ödemesi yapılmazdı" demek suretiyle davacı iddiasını destekler mahiyette beyanda bulunmuştur.

Kayseri Sanayi Odasına yazılan emsal ücret araştırması neticesinde gelen cevabi yazıda; davacının ücreti konusunda fesih tarihi itibari ile brüt 1.225,00 TL alabileceğinin belirtildiği anlaşılmış, mahkemece de davacının brüt 1.225,00 TL maaş aldığı kabul edilmiştir. Fakat yapılan emsal ücret araştırması yetersiz olup, davacının meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek değişik işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği sorulmalı ve dosya kapsamındaki tüm deliller bir arada değerlendirilerek, aylık ücret miktarı noktasındaki uyuşmazlık çözümlenmelidir.

2-Diğer bir uyuşmazlık konusu ise, davacı işçinin gün içinde yaptığı çalışmalarda kullandığı ara dinlenme süresine ilişkindir.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68.maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63.maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68.maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporu, çalışma saatine göre yasal ara dinlenme süresi düşülerek hesaplama yapmışken, davacı tanıkları ile davalı tanıkları öğlen yarım saat yemek arası ile sabah 10'da 15 dakika çay molası kullandıklarını ifade ederek, ara dinlenme konusunda birbirini doğrular nitelikte beyanda bulunmuşlardır. Hal böyleyken, taraf tanık beyanları doğrultusunda ara dinlenme süresi gözetilerek hesaplama yapılması gerekirken, yasal ara dinlenme süresinin düşülerek hesaplamaya gidilmesi hatalı olmuştur.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 20.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3079, Karar No: 2011/3208, Tarih: 10.05.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/3079 E.  ,  2011/3208 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 136 ada 17, 18, 19, 20, 21 parsel sayılı sırasıyla 463 m2, 1377 m2, 223 m2, 1938 m2 ve 584,90 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar miras yoluyla gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak yine sırasıyla ...,...,...,...... adlarına tespit edilmiş, hükmen dava konusu taşınmazların yayla niteliği ile sınırlandırılmasına karar verilerek sicil oluşturulmuştur. Davacı ... taşınmazın ”.... oğlu, ... bey oğlu ..... Vakfiyesi" sınırları içerisinde kaldığını öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece davacının davasının reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere ve hüküm yerinde gösterilen gerekçelere ve her ne kadar dava konusu taşınmazlar geniş kapsamlı vakfiye sınırları içerisinde ise de, vasfının vakıf olmayıp, kadim yaylak olarak belirlenmiş olmasına göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı ...'nün yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan ilam harcının mahsubu ile geriye kalan 15.01 TL harcın davacı taraftan alınmasına, 10.05.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1332, Karar No: 2019/9106, Tarih: 26.11.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/1332 E.  ,  2019/9106 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı yasanın 21.maddesi olup, davacının maddi zarar olarak davalıdan dış zarar tavanı içinde talep edebileceği tutarın toplamda 58.893,33 TL ödenen İlk Peşin Sermaye Değerine onay tarihi olan 24/02/2010 dan itibaren tedavi ve reçete giderinin 1.727,45 TL olduğu ve bu tutara 05/07/2009 tarihinden itibaren faiz işletilmesi karar verilmiştir. davacının talebinin kısmen kabul, kısmen reddine karar vermiştir. 58.893,33 TL ödenen İlk Peşin Sermaye Değerine onay tarihini 24/02/2010 olarak belirtmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.Bu nedenle davacı vekilinin bu yöndeki temyiz itirazının kabulü, davalı vekilinini temyiz itirazının reddi gerekir.

Ne var ki, bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi gereğince halen yürürlükte bulunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince düzelterek onanmalıdır.

SONUÇ: 1- Hükmün 1. fıkrasınındaki "24/02/2010" ibaresinin silinmesine; 29.01.2010 yazılmasına; hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9859, Karar No: 2013/6301, Tarih: 10.06.2013

**5. Ceza Dairesi         2013/9859 E.  ,  2013/6301 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ... hakkında canavarca hisle ve bir suçu gizlemek veya başka bir suçun delillerini gizlemek ya da yakalanmamak amacıyla öldürme suçundan Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinde görülmekte olan 2013/51 Esas sayılı kamu davasının CMK'nın 19/2. maddesi uyarınca kamu güvenliği gerekçesi ile başka bir yer ağır ceza mahkemesine nakli istemini içeren Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 23/05/2013 günlü ve 75723908-104-0435-2013/ 2143/30879 sayılı yazısı ve ekindeki evrak Yargıtay C.Başsavcılığının 03/06/2013 günlü ve ND/2013-190956 sayılı yazısı ile Dairemize gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Davanın başka bir yere naklinin uygun olacağı yolundaki görüş ve Adalet Bakanlığının bu husustaki istemi nazara alınarak kamu güvenliği gerekçesiyle CMK'nın 19/2. maddesi uyarınca Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/51 Esasında kayıtlı kamu davasının Mersin Ağır Ceza Mahkemesine NAKLİNE, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 10/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2204, Karar No: 2009/4324, Tarih: 16.06.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/2204 E.  ,  2009/4324 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Gıyabi hükmün, davalı 3.kişi ...’a ve borçluların vekili Avukat ....’a yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek ve davacı alacaklının son oturumda ibraz ettiğini belirttiği Develi İcra Müdürlüğünün 2006/200 esas sayılı takip dosyasına dosya içerisinde rastlanmadığından, anılan dosyanın ilgili icra müdürlüğünden istenilerek eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9236, Karar No: 2016/9133, Tarih: 17.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/9236 E.  ,  2016/9133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kısıtlı ..., ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 01.10.2009 tarih ve 2009/166 E. - 2009/219 K. sayılı ilamı ile kısıtlanmış, mahkemenin 23.10.2014 tarihli ek kararı ile de kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasinin 23.01.2015 tarihli dilekçe ile vasiliğine son verilmesini talep etmesi üzerine Mahkemece 01.04.2015 tarihli ek karar ile kısıtlının MERNİS adresinin “... Mah. ... Sok. No: 153 .../...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince dosyada kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesine izin verildiğine ilişkin bir karar olmadığı gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK'nın 412. maddesinde ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Dosya kapsamından, kısıtlının daha önce ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 01.10.2009 tarih ve 2009/166 E. - 2009/219 K. sayılı ilâmı ile vesayet altına alındığı ve vesayetin bu mahkemece takip edildiği, bakımevine konulmanın da yeni yerleşim yeri edinme sonucu doğurmayacağı anlaşıldığından kısıtlının vefat etmiş olması da dikkate alınarak vasinin talebi ile ilgili karar vermekte ... Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17/10/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/33586, Karar No: 2021/269, Tarih: 14.01.2021

**15. Ceza Dairesi         2017/33586 E.  ,  2021/269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : CMK’nın 223/2-c-e maddeleri uyarınca beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan, sanığın beraatine ilişkin hüküm, O yer Cumhuriyet savcısı ile katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Sanığın katılanın yetkilisi olduğu .... Gıda Turizm şirketinde tır şoförü olarak çalıştığı, firmaya ait yük ile birlikte Almanya'ya gönderildiği, yük teslimi karşılığı tahsil ettiği 3.514 Euro'yu Almanya'da metroda çaldırdığını belirterek katılana ödemediği, böylece üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunan somut olayda; sanığın savunmasında, Almanya'ya götürdüğü malın bedelini bizzat elden teslim aldıktan sonra, şirket yetkililerinin talimatı ile tırın boş olarak geri dönmemesi için Almanya'dan Türkiye'ye getirilmek üzere yük çıkmasını beklediğini ve yaklaşık 15-20 gün kadar Almanya'da kaldığını, bu arada götürdüğü yük bedeli olarak tahsil ettiği 3.514 Euro’yu yanında taşımak durumunda kaldığını ve suça konu parayı Almanya'da metroda çaldırdığını ve müracatına rağmen herhangi bir tutanak tutulup işlemde yapılmadığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın üzerine atılı, hükümden sonra 24/10/2019 tarih ve 30928 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma kapsamına alınan hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun sabit olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet savcısının ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.01.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13738, Karar No: 2014/19775, Tarih: 15.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/13738 E.  ,  2014/19775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04/03/2014 tarih ve 2013/690-2014/50 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankanın Rahmanlar Şubesi nezdindeki ...nolu döviz mevduat hesabının internet bankacılığına açık olduğunu ve internet üzerinden işlem yapılması için, şifre oluşturma anahtarı bulunduğunu ve her işlem yapıldığında ayrı işlem şifresi üretmekte olduğunu ve oluşturulan yeni şifre ile işlem yapıldığını, ancak banka tarafından müvekkilinin bilgisi dışında hesabındaki EURO cinsi paranın 15/03/2013 tarihinde bozdurulduğunu, akabinde paranın yine internet aracılığı ile... Bankası... Şubesi nezdinde, bir kişi adına aktarıldığını, hesabın EFT ile aktarılmasında müvekkilinin şifre anahtarı ve bilgisayarının kullanılmadığını, davalı bankanın güvenilir internet bankacılığı ortamında hizmet vermekle yükümlü olduğunu, ancak davalı bankanın hesaplarının güvenirliği konusunda yeterli özeni göstermediğini ve bu tür olaylara karşı önleyici tedbirleri almadığını ileri sürerek, müvekkilinin izni olmaksızın EFT yapılan 44.400,00 TL'nin ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, duruşmalara katılmamış ve savunmada bulunmamıştır.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; asıl alacak yönünden, davalı bankanın sorumluluktan kurtulabilmek için, EFT işlemlerinin davacı tarafından internet ortamında bizzat yapıldığını veya kendisinin alması gereken önleyici tedbirleri aldığı ve yeterli özeni gösterdiğini ispat etmesi gerektiği, davalı bankanın savunmada bulunmadığı gibi, davacının talebine konu alacağı, dava açıldıktan sonra ve hiçbir gerekçe göstermeksizin ödediği, bu haliyle asıl alacak yönünden; davanın konusuz kaldığı gerekçesiyle, davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, faiz talebi yönünden ise; davalının ödeme yaptığı tarihlerde nazara alınarak, EFT işleminin yapıldığı 15/03/2013 tarihinden bankaca davacıya ödendiği tarihe kadar işleyecek -davalı bankanın 1 yıl vadeli mevduata uyguladığı en yüksek vadeli mevduat faizi üzerinden hesaplanacak- faizinin davalıdan alınarak, davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davalıdan temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 15.12.2014. tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21088, Karar No: 2014/10718, Tarih: 02.06.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/21088 E.  ,  2014/10718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 16. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/07/2013

NUMARASI : 2010/314-2013/494

DAVACI : K.. B..

DAVALI : F.. P..

DAVA TÜRÜ : ECRİMİSİL

Yanlar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi .. raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanlarına ait 3023 ada 13 parsel sayılı taşınmazda 6 mesken ve 1 dükkan olmak üzere 7 bağımsız bölüm bulunduğunu, 1 dairenin kendi kullanımında olduğunu, diğer bağımsız bölümlerin davalı ve dava dışı mirasçılar tarafından kullanıldığını, dükkanın da yıllardır davalı tarafından kiraya verildiğini ileri sürerek 3.9.2005-3.9.2010 tarihleri arasındaki dönemde dükkan için alınan kira bedellerinden payına düşen ecrimisilin davalıdan tahsilini istemiş; davalı ise, dava konusu dükkan niteliğindeki taşınmazı mirasçılar arasından yapılan sözlü paylaşım gereğince kullandığını, intifadan men koşulunun gerçekleşmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taraflar arasında fiili paylaşım yapıldığı iddiasının kanıtlanamadığı, davacının ecrimisil istemekte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, çekişme konusu tarla vasfındaki 3023 ada 13 parsel sayılı taşınmazın tarafların mirasbırakanı Z.P.. adına kayıtlı olduğu, üzerinde 4 katlı bina bulunduğu, binada bulunan 3 numaralı daireyi davacının, 2 numaralı daire ile dava konusu dükkan niteliğindeki taşınmazı davalının, diğer 4 meskeni dava dışı mirasçıların kullandıkları, Eyüp 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2001/1016 E-2002/786 K sayılı ortaklığın giderilmesi davası neticesinde ortaklığın satış suretiyle giderilmesine hükmedildiği ve karar 2.1.2003 tarihinde kesinleştiği halde ilamın infaz edilmediği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren ya da (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Somut olaya yukarıdaki ilkeler uyarınca bakıldığında, dinlenen tanık beyanlarına göre çekişmeli taşınmazda paydaşlar arasında tüm paydaşları bağlayan fiili kullanma biçiminin oluştuğu kanıtlanamamıştır. Bu durumda olayda müşterek mülkiyet hükümlerinin uygulanması gerekeceği, davacının taşınmazda çekişmesiz olarak kullandığı bir yer bulunduğu, payından az yer kullandığını ileri süren davacının açtığı ecrimisil davasının dinlenemeyeceği açıktır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 02.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.