muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/519, Karar No: 2016/416, Tarih: 08.11.2016

**Ceza Genel Kurulu         2015/519 E.  ,  2016/416 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 13.02.2014

Sayısı : 101-22

Şikâyetçiler : 1-..., 2-...

Temyiz Edenler : Sanık ve müdafi

Sanık ...’nın konut dokunulmazlığının ihlali suçundan 5237 sayılı TCK'nun 116/4, 119/1-a-c ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, Yumurtalık Asliye Ceza Mahkemesince verilen 18.11.2008 gün ve 69-275 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 10.09.2013 gün ve 13930-8828 sayı ile;

"Sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıkların üzerine atılı konut dokunulmazlığını ihlal suçunun, takibi şikâyete bağlı olsun veya olmasın 06.12.2006 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun ile değişik CMK'nun 253/1-b-3. maddesine göre uzlaşma kapsamında kaldığı, uzlaşmanın ise bir kovuşturma şartı olduğu ve hem sanıkların hem de mağdurların uzlaşmak istediklerini ifade ettikleri nazara alınarak, 5271 sayılı Kanunun 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaştırma işlemi yapıldıktan sonra sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Adli sicil kayıtlarında tekerrüre esas mahkûmiyetleri bulunan sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçlarından hükmolunan hapis cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Sanıklar hakkında hükmolunan hapis cezalarının kanunî sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmemesi" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 13.02.2014 gün ve 101-22 sayı ile TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bozma nedenine uymuş, diğer bozma nedenlerine ise;

Sanıklar hakkında hükmolunan hapis cezalarının kanunî sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmemesi" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 13.02.2014 gün ve 101-22 sayı ile TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bozma nedenine uymuş, diğer bozma nedenlerine ise;

"Çağdaş ceza hukuku anlayışında her suçun ilk ve öncelikli mağduru kamudur. Bu kabule dayalı olarak işlenen suçlar nedeniyle kamu adına soruşturma ve kovuşturma yapılması asıl kuraldır. Suçtan zarar gören mağdurun iradesinin esas alınması, yani bir kısım suçların soruşturma ve kovuşturmasının şikâyet koşuluna bağlanması ise istisnadır. Herhangi bir suç açısından açık bir düzenlemeye yer verilmediği sürece soruşturma ve kovuşturmanın şarta bağlı olduğu kabul edilemez. Nitekim gündüzün konut dokunulmazlığını bozma suçu TCK'nun 116/1. maddesinde şikâyet koşuluna bağlanmış olmasına karşın, birden çok şahıs tarafından gerçekleştirilmesi ve TCK'nun 119/1-c maddesinde düzenlenen nitelikli halin oluşması durumunda soruşturma ve kovuşturmanın şikâyete bağlı olmadığı açıktır. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.09.2007 tarih ve 2007/6-189 E., 2007/188 K. sayılı kararında belirtildiği gibi uzlaşma kurumu düzenlenişi ve sonuçları bakımından, hem maddi hem de usul hukuku kurumu özelliklerini taşıyan karma nitelikli bir kurumdur. CMK'nun 253. maddesinde düzenlenen uzlaşma kurumu da, tüm suçlar açısından değil ayrıksı bazı suçlar açısından düzenlenmiştir ve uzlaşma açısından temel kural soruşturma ve kovuşturması şikâyete bağlı olan suçların uzlaşmaya tabi olduğudur. Şikâyete bağlı olup olmadığına bakılmaksızın belirli nitelikteki suçlar CMK'nun 253/1-b maddesinde 5 bend halinde sınırlayıcı sayma yöntemi ile sayılmış ve istisnai olarak düzenlenmiştir. İstisna olan hükümlerin dar yorumlanması gerektiği yorumun temel kurallarından biridir ve yorum yaparken yasa koyucunun kullanmış olduğu her sözcük ve yapmış olduğu düzenlemenin özel bir amacı ve anlamı olduğunu kabul etmek ve hükmü buna göre yorumlamak gerekmektedir. CMK'nun 253/1-b maddesinin konumuzla ilgili 3 nolu alt bendi incelendiğinde, konut dokunulmazlığını ihlali sözcüklerinin kullanılması ile yetinilmediği, açıkça (madde 116) hükmüne de yer verilmiş olduğu görülmektedir. Bu düzenlemenin ayrıksı bir düzenleme olduğu, bu nedenle dar yorumlanması gerektiği açıktır. Yasa koyucunun herhangi bir sözcüğe yer vermiş olmasını bir fazlalık olarak değerlendirmek mümkün değildir. Yasa koyucu tarafından ayrıksı hüküm düzenlenmesi yapılırken konut dokunulmazlığını bozmak sözcükleri ile yetinilmemiş ayrıca (madde 116) düzenlemesine de yer verilmiş olduğuna göre, bu eklemenin hangi amaçla yapıldığının belirlenmesi gerekmektedir. Bu düzenlemede yasa koyucu özel bir amaç gütmüştür. Bu amaç uzlaşmaya tabi olan konut dokunulmazlığını bozma fiillerinin sadece 116. madde kapsamı içerisinde kalan fiiller olduğunu ortaya koymaktır. Temel ceza 116. madde

açısından tayin edilse bile, 119. maddede düzenlenen suçun nitelikli hallerinden herhangi birinin gerçekleşmesi durumunda artık konut dokunulmazlığını bozmak suçunun uzlaşmaya tabi olduğunu kabul etmek mümkün değildir. Nitekim, Yargıtay Ceza Genel Kurulu da 22.01.2013 tarih, 2012/6-1142 Esas, 2013/17 Karar sayılı ilamında konut dokunulmazlığını ihlal suçunda 5237 Sayılı TCK'nun 116. maddesiyle birlikte 119. maddesinin de uygulanması gereken ahvalde, artık suçun uzlaşma kapsamında olmadığına hükmetmiştir.

...Her ne kadar koşulları oluşsa da, aleyhe hüküm verme yasağı gereğince sanıklar hakkında 5237 Sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına yer olmadığı” gerekçesi ile ilk hükümde direnilmesine karar vermiştir.

Bu hükmün de sanık ve müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.05.2014 gün ve 147604 sayılı "onama" istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanıklar ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ile sanık ... ....hakkında tehdit suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup temyizin ve direnmenin kapsamına göre inceleme, sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında uzlaşma ve tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesine ilişkin ise de, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, yerel mahkeme kararının yeni hüküm niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre, şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi;

a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

b) Bozma kararında tartışılması gereken hususları tartışmak,

c) Bozma sonrasında yapılan araştırma, inceleme ya da toplanan yeni delillere dayanmak,

d) İlk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni ve değişik gerekçelerle hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, özde direnme kararı olmayıp, bozmaya eylemli uyma sonucu verilen yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde ise incelemenin Yargıtay'ın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekir.

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel mahkemece "...Gerek şikayetçi ifadeleri ve gerekse sanık ...'nın tevil yollu ikrarı ile; sanıklar ... ve ...’in müştekiler Sibel ve ...’ın evine olay tarihinde gece sayılan saatlerde izinsiz olarak girdikleri, ...'nın birlikte yaşadığı ...’ı cinsel amaçlı olarak birlikte yaşadıkları Ankara iline götürmek istediği, bu sırada sese uyanan müşteki Vehbi’nin evinin balkonunda sanıklarla karşılaştığı, sanık ...'nın müşteki Vehbi'nin boynuna sarılarak onu eve sokmak istediği, müşteki Vehbi'nin bunu kabul etmemesi üzerine ...’in elinde bulunan ele geçirilemeyen bir silahı müştekiye doğrulttuğu, müşteki Vehbi'nin bağırarak yardım istemesi üzerine sanıkların koşarak olay yerinden uzaklaştıkları" gerekçesiyle verilen sanığın mahkûmiyetine ilişkin ilk hükmün Özel Dairece; sanığın üzerine atılı konut dokunulmazlığının ihlali suçundan uzlaşma işleminin yapılmaması ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması nedenleriyle bozulmasından sonra, yerel mahkemece söz konusu suçta uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağına dair açıklamalar yapılmış, uzlaşma hükümlerinin uygulanması ile ilgili Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararlarına değinilmiş, sanığın tekerrüre esas sabıkası bulunsa da aleyhe temyiz yokluğu nedeni ile tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağını belirtilip bu kez önceki kararda yer almayan "Çağdaş ceza hukuku anlayışında her suçun ilk ve öncelikli mağduru kamudur. Bu kabule dayalı olarak işlenen suçlar nedeniyle kamu adına soruşturma ve kovuşturma yapılması asıl kuraldır. Suçtan zarar gören mağdurun iradesinin esas alınması, yani bir kısım suçların soruşturma ve kovuşturmasının şikâyet koşuluna bağlanması ise istisnadır. Herhangi bir suç açısından açık bir düzenlemeye yer verilmediği sürece soruşturma ve kovuşturmanın şarta bağlı olduğu kabul edilemez. Nitekim gündüzün konut dokunulmazlığını bozma suçu TCK'nun 116/1. maddesinde şikâyet koşuluna bağlanmış olmasına karşın, birden çok şahıs tarafından gerçekleştirilmesi ve TCK'nun 119/1-c maddesinde düzenlenen nitelikli halin oluşması durumunda soruşturma ve kovuşturmanın şikâyete bağlı olmadığı açıktır. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.09.2007 tarih ve 2007/6-189 E. 2007/188 K. sayılı kararında belirtildiği gibi uzlaşma kurumu düzenlenişi ve sonuçları bakımından, hem maddi hem de usul hukuku kurumu özelliklerini taşıyan karma nitelikli bir kurumdur. CMK'nun 253. maddesinde düzenlenen uzlaşma kurumu da tüm suçlar açısından değil ayrıksı bazı suçlar açısından düzenlenmiştir ve uzlaşma açısından temel kural soruşturma ve kovuşturması şikâyete bağlı olan suçların uzlaşmaya tabi olduğudur. Şikâyete bağlı olup olmadığına bakılmaksızın belirli nitelikteki suçlar CMK'nun 253/1-b maddesinde 5 bend halinde sınırlayıcı sayma yöntemi ile sayılmış ve istisnai olarak düzenlenmiştir

. CMK'nun 253. maddesinde düzenlenen uzlaşma kurumu da tüm suçlar açısından değil ayrıksı bazı suçlar açısından düzenlenmiştir ve uzlaşma açısından temel kural soruşturma ve kovuşturması şikâyete bağlı olan suçların uzlaşmaya tabi olduğudur. Şikâyete bağlı olup olmadığına bakılmaksızın belirli nitelikteki suçlar CMK'nun 253/1-b maddesinde 5 bend halinde sınırlayıcı sayma yöntemi ile sayılmış ve istisnai olarak düzenlenmiştir. İstisna olan hükümlerin dar yorumlanması gerektiği yorumun temel kurallarından biridir ve yorum yaparken yasa koyucunun kullanmış olduğu her sözcük ve yapmış olduğu düzenlemenin özel bir amacı ve anlamı olduğunu kabul etmek ve hükmü buna göre yorumlamak gerekmektedir. CMK'nun 253/1-b maddesinin konumuzla ilgili 3 nolu alt bendi incelendiğinde, konut dokunulmazlığını ihlali sözcüklerinin kullanılması ile yetinilmediği, açıkça (madde 116) hükmüne de yer verilmiş olduğu görülmektedir. Bu düzenlemenin ayrıksı bir düzenleme olduğu, bu nedenle dar yorumlanması gerektiği açıktır. Yasa koyucunun herhangi bir sözcüğe yer vermiş olmasını bir fazlalık olarak değerlendirmek mümkün değildir. Yasa koyucu tarafından ayrıksı hüküm düzenlenmesi yapılırken konut dokunulmazlığını bozmak sözcükleri ile yetinilmemiş ayrıca (madde 116) düzenlemesine de yer verilmiş olduğuna göre, bu eklemenin hangi amaçla yapıldığının belirlenmesi gerekmektedir. Bu düzenlemede yasa koyucu özel bir amaç gütmüştür. Bu amaç uzlaşmaya tabi olan konut dokunulmazlığını bozma fiillerinin sadece 116. madde kapsamı içerisinde kalan fiiller olduğunu ortaya koymaktır. Temel ceza 116. madde açısından tayin edilse bile, 119. maddede düzenlenen suçun nitelikli hallerinden herhangi birinin gerçekleşmesi durumunda artık konut dokunulmazlığını bozmak suçunun uzlaşmaya tabi olduğunu kabul etmek mümkün değildir. Nitekim, Yargıtay Ceza Genel Kurulu da 22.01.2013 tarih, 2012/6-1142 Esas, 2013/17 Karar sayılı ilamında konut dokunulmazlığını ihlal suçunda 5237 Sayılı TCK'nun 116. maddesiyle birlikte 119. maddesinin de uygulanması gereken ahvalde, artık suçun uzlaşma kapsamında olmadığına hükmetmiştir.

...Her ne kadar koşulları oluşsa da, aleyhe hüküm verme yasağı gereğince sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiştir" şeklindeki yeni ve değişik gerekçeyle hüküm kurulmuştur.

Bu itibarla, yerel mahkemenin son uygulaması direnme kararı niteliğinde olmayıp, ilk hükümde yer almayan yeni ve değişik gerekçelerle hüküm kurulmuş olması nedeniyle yeni hüküm niteliğindedir. Özel Daire denetiminden geçmemiş olan bu yeni hükmün doğrudan ve ilk kez Ceza Genel Kurulunca incelenmesi mümkün olmadığından, dosyanın temyiz incelemesi için Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Yumurtalık Asliye Ceza Mahkemesince verilen 13.02.2014 gün ve 101-22 sayılı karar yeni hüküm niteliğinde olduğundan, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.11.2016 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10623, Karar No: 2018/750, Tarih: 22.01.2018

**10. Ceza Dairesi         2014/10623 E.  ,  2018/750 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”, Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 22/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14819, Karar No: 2019/5170, Tarih: 25.09.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/14819 E.  ,  2019/5170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı Hazine ve dahili davalı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Hükme esas alınan 30.05.2016 havale tarihli fen bilirkişi raporuna ekli krokide (A) harfiyle gösterilen çekişmeli taşınmazın içinde yer aldığı ....mahallesi 102 ada 1 parsel nolu taşınmazın güncel tapu kaydının ilgili tapu müdürlüğünden getirtilerek,

2) Yine çekişmeli (A) harfli taşınmaza komşu bulunan taşınmazların kadastro tespit tutanaklarının, var ise dayanak belgelerinin, itirazsız veya hükmen kesinleşmiş iseler kadastro veya hükmen oluşan tapu kayıtlarının, davalı iseler dava dosyalarının ilgili kadastro ve tapu müdürlüklerinden istenerek,

3) Hükme esas alınan 31.05.2016 havale tarihli orman bilirkişi kurulu tarafından tanzim edilen raporun ekinde yer alan ve çekişmeli taşınmazın 1949 ve 1993 tarihli memleket haritaları, 1950 tarihli hava fotoğrafı ve amenajman planındaki konumlarını gösterir fotoğraflar siyah-beyaz olduğundan taşınmazın niteliği kesin olarak belirlenememiştir. Bu nedenle bilirkişi kurulunca incelenen belgelerin renkli görüntülerinin bilirkişilerden sorularak temin edilmesi, olmadığı takdirde söz konusu belgeler üzerinde yeniden inceleme yapılarak bu hava fotoğrafı ile memleket haritalarının ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritaları ve hava fotoğrafı ölçeğine 1/5000 ölçekte bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın çevre parsellerle birlikte memleket haritaları ve hava fotoğrafı üzerinde gösterilmesi, hava fotoğrafının stereoskop vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmaz üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurların tek tek sayı olarak tarif edildiği, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, dağılım oranı, hakim ağaç türü, kullanım şekli ve niteliğinin detaylı olarak incelendiği müşterek imzalı, krokili ek rapor alınıp bu dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 25/09/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8960, Karar No: 2015/1618, Tarih: 17.03.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/8960 E.  ,  2015/1618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ...... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

1977 yılında 766 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp kesinleşen kadastro sırasında ......... Köyü 318 ve 319 parsel sayılı sırasıyla 4.560 m² ve 14.200 m² yüzölçümündeki taşınmazlar, 180 yazım numaralı vergi kaydı uygulanarak tarla niteliği ile davalıların mirasbırakanı ........ adına tesbit ve tescil edilmişler, beyanlar hanesine "318 sayılı parselin 4.560 m² yüzölçümlü kesiminin 2/B alanında, 484.04 m² yüzölçümlü bölümünün tahdit içinde olduğu, 319 sayılı parselin ise tamamının 2/B alanında kaldığı" şerhleri yazılmıştır. 318 sayılı parselin 132,76 m² yüzölçümlü kesimi hükmen ifraz edilerek 1656 parsel numarasıyla orman niteliği ile ...... adına tapuya tescil edilmiştir.

Davacı ......; 318 ve 319 parsel sayılı taşınmazların 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulamasıyla ...... adına orman rejimi dışına çıkarılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece; davanın kısmen kabulüne yönelik verilen karar ......nin temyizi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 24.02.2010 tarih ve 2009/9057 E. - 2010/2280 K. sayılı kararıyla bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle “ ..Kesinleşmiş orman tahdit haritası ve orman rejimi dışına çıkarma haritasının yöntemine uygun olarak uygulanması sonucuna göre hüküm kurulması" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra çekişmeli taşınmazların kesinleşen orman tahdidi içinde iken, 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulamasıyla ...... adına orman sınırları dışına çıkarıldıkları, ancak, tapuda kişiler adlarına kayıtlı olduğu, 6292 sayılı Kanunun 7. maddesi uyarınca ......nin bu yerler hakkında dava açamayacağı, açılmış davalardan da vazgeçileceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ...... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kesinleşen 2/B madde uygulamasına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 24.10.1948 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu, daha sonra 27.11.1978 tarihinde ilân edilerek kesinleşen 1744 sayılı Kanun hükümlerince yapılan aplikasyon ve 2. madde uygulaması, 18.10.1990 tarihinde ilân edilerek kesinleşen 3302 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan aplikasyon ve 2/B madde uygulaması vardır.

Dava, kesinleşen 2/B madde uygulamasına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 24.10.1948 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu, daha sonra 27.11.1978 tarihinde ilân edilerek kesinleşen 1744 sayılı Kanun hükümlerince yapılan aplikasyon ve 2. madde uygulaması, 18.10.1990 tarihinde ilân edilerek kesinleşen 3302 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan aplikasyon ve 2/B madde uygulaması vardır.

Somut uyuşmazlıkta, davaya etkisi ve uyuşmazlığı sona erdirecek nihaî karar şeklinin belirlenmesi bakımından, 26/04/2012 tarihli ve 28275 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak, aynı tarihte yürürlüğe giren 19/4/2012 tarihli ve 6292 sayılı “Orman Köylülerinin Kalkınmalarının Desteklenmesi ve ...... Adına Orman Sınırları Dışına Çıkarılan Yerlerin Değerlendirilmesi İle ......ye Ait Tarım Arazilerinin Satışı Hakkında Kanun” hükümlerinin değerlendirilmesi gerekmektedir.

19/4/2012 tarihli ve 6292 sayılı Kanunun 2/1-b maddesi uyarınca, bu Kanun uygulamasında “2/B alanları”; 6831 sayılı Kanunun 20/6/1973 tarihli ve 1744 sayılı Kanunla değişik 2. maddesi ile 23/9/1983 tarihli ve 2896 sayılı, 5/6/1986 tarihli ve 3302 sayılı Kanunlarla değişik 2. maddesinin birinci fıkrasının (B) bendine veya kesinleşmiş mahkeme kararlarına göre ...... adına orman sınırları dışına çıkarılan ve çıkarılacak yerleri ifade etmektedir.