muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/16815, Karar No: 2023/3754, Tarih: 20.06.2023

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Katılanın iş yerinden koltuk takımı, laptop, mermer silim makinesi, 8 adet el taşlama makinesi, elektrikli su motoru, çay ocağı, enerji uzatma kablosunun çalınması olayı ile ilgili olarak yürütülen soruşturmada; kamera araştırmalarında 31.10.2022 günü saat 05.13 sıralarında 35 ... plakalı kamyonet kullanıcısı tarafından hırsızlığın gerçekleştirildiğinin tespit edildiği, söz konusu kamyonetin Zekiye Işık isimli şahsın adına kayıtlı olduğu, kamyonetin kullanıcısının ise sanık ... olduğunun teşhis ve tespit edildiği, sanığın aşamalardaki savunmalarında hırsızlık suçunu işlemediğini, tanık Y.U.'nun yönlendirmesi ile iki kişi ile birlikte dışarda bulunan eşyaları alıp götürüp tanığa teslim ettiğini, atılı suçu işlemediğini savunmuş ise de; tanığın sanığı yönlendirmediğine, sanığın kendisini arayarak iş karşılığı almış olduğu malzemeleri satmak istediğine, şüphelenmeden 10.000,00 TL karşılığında satın aldığına, aldığı eşyaların polis tarafından tespit edilmesi üzerine katılana teslim ettiğine, atılı eyleme iştirak etmediğine dair beyanları göz önünde bulundurulduğunda; katılanın, sanığın beyanlarını kabul etmediği, eşyaların olay günü iş yerinde kapıları kilitli vaziyette bulunduğu, eşyaların sanık ve diğer kişilerce kapının kırılarak iş yeri içerisine girilip çalındığı, eşyaların boyutu ve ağırlığı itibari ile tek başına taşınamayacağı ve eşyaların bir kısmının tanık Y.U.'dan elde edilip kollukça kendisine iade edildiği, fakat tüm eşyaların iade edilmediği beyanları göz önünde bulundurulduğunda; sanığın savunmalarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu değerlendirilerek itibar edilmemiş, sanığın suç tarihinde katılana ait iş yerinin kilitli olan kapı kilidini kırıp içeriye girip eşyaları aldıktan sonra bu eşyaların bir kısmının tanığa para karşılığında satarak üzerine atılı suçları işlediği Yerel Mahkemece sabit kabul edilmiştir.

Sanık üzerine atılı suçlamayı inkâr etmiştir. 24.11.2022 tarihli Olay, Görüntü İzleme, Tespit, Teşhis, Yakalama ve Teslim Tutanağı dava dosyasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, sanığın kovuşturma aşamasında katılanın bildirdiği zarar miktarını tamamen ödediğinin anlaşılması nedeniyle, sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesinin uygulandığı bölümden sonra gelmek üzere "Sanığın kovuşturma sırasında etkin pişmanlık göstererek katılanın bildirdiği zarar miktarını tamamen ödediği anlaşıldığından 5237 sayılı Kanun'un 168/2. maddesi uyarınca cezasından takdiren 1/2 oranında indirim yapılarak 4 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına" cümlesinin eklenmesine ve sanık hakkındaki sonuç cezanın 4 yıl 6 ay hapis olarak belirlenmesine, karar verilmek suretiyle düzeltilen husus dışında bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Dosya kapsamına göre katılana ait iş yerinden olay günü gece vakti sanığın annesi adına kayıtlı kamyonet ile hırsızlığın gerçekleştirildiğinin, sanık her ne kadar tanık Y.U.'nun yönlendirmesi ile suça konu eşyaların nakliyesini yaptığını beyan etmiş ise de, suçun kapı kilidi kırılarak işlenmiş olması ve suça konu eşyaların bir kısmının tanıkta ele geçmesi, tanığın da sanık beyanlarını doğrulamaması nedenleriyle sanığın savunmalarına itibar edilmeyerek mahkûmiyetine hükmedilmesinde; Yerel Mahkemece "sanık hakkında takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasını gerektirir neden dosya arasında bulunmadığı, sanık hakkında takdiri indirim hükümlerinin uygulanması halinde cezanın objektif ve subjektif etkisini göstermeyeceği" gerekçesi ile takdiri indirim maddesinin uygulanmamasında ve sonuç ceza miktarı dikkate alındığında, olanak bulunmadığından 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesinin uygulanmamasında herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 14.03.2023 tarihli ve 2023/1114 Esas, 2023/1267 Karar sayılı kararında sanık müdafîî tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İzmir 8. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1093, Karar No: 2020/1177, Tarih: 11.02.2020

**12. Hukuk Dairesi         2019/1093 E.  ,  2020/1177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Temyiz incelemesinin duruşmalı yapılmasına işin ivediliği ve niteliği nedeniyle 5311 Sayılı Kanunla değişik İİK'nin 366. maddesi hükmü uygun bulunmadığından bu yöndeki isteğin reddine oybirliği ile karar verildikten sonra işin esası incelendi:

2-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 Sayılı Kanun ile değişik İİK'nin 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 Sayılı HMK'nin 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA, alınması gereken 54,40 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, 11/02/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18858, Karar No: 2013/10763, Tarih: 22.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/18858 E.  ,  2013/10763 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, Üst Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Üst Cumhuriyet Savcısının temyizinin aleyhe olduğu saptanmakla yapılan incelemede;

Tanık Alim Aslan'ın keşif beyanı ile sanığın kolluk, Mahkeme ve keşif beyanları birbiriyle uyumlu olduğundan bozma öneren (1) nolu, olay yeri krokisi hazırlanırken yer gösteren tanık ...'ın kolluk beyanı yeterli görülmekle yeniden dinlenilmesinin sonuca etkisi olmayacağından bozma öneren (2) nolu görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, Üst Cumhuriyet Savcısının eksik inceleme yapıldığına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Oluş ve dosya içeriğine göre, transit minibüsü ile köylere züccaciye eşya satan sanığın iki yönlü cezaevi yolunun sağında park halinde iken aracın sağ ön tarafında yol üzerinde namaz kılmaya başlayan müştekiye, aracın yanına döndüğünde aracı çalıştırıp hareket ettirerek çarpması sonucu yaşamını tehlikeye sokacak ve vücudunda hayat fonksiyonlarına etkisi orta (3) derecede kemik kırıkları oluşturacak nitelikte yaraladığı olayda, sanığın aracını etrafını kontrol etmeden hareket ettirmesi nedeniyle olayın meydana gelmesinde tali kusurlu bulunduğu gözetilmeksizin müştekinin ibadetini oturarak yaptığı, sürücü koltuğundan müşteki görülemediğinden sanığın kusursuz olduğunu bildiren eksik ve hatalı bilirkişi raporu esas alınarak, sanığın mahkumiyeti yerine beraatine dair yazılı şekilde hüküm kurulması;

Kanuna aykırı olup, Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 22.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9899, Karar No: 2012/3658, Tarih: 13.03.2012

**20. Hukuk Dairesi         2011/9899 E.  ,  2012/3658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda kurulan 19.10.2009 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi ...vekili Avukat ... tarafından istenilmekle, tayin olunan 13.03.2012 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden ...vekili Avukat ... ve ... ile diğer taraftan temyiz eden Hazine vekili Avukat ..., Orman Yönetimi vekili Avukat ...geldiler, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

K A R A R

Kadastro sırasında ... köyü Nalderesi mevkii 671 parsel sayılı 16358,64 m2 yüzölçümündeki kargir ev ve tarla nitelikli taşınmaz, ... oğlu ... 'in atalarından gelmekle zilyetliğindeyken 1983 yılında ... oğlu ...'a sattığı, onun da parsele 1984 yılında kargir ev yaptığı, halen onun zilyetliğindeyse de, asliye hukuk mahkemesinin 1983/119 sayılı dosyasında dava konusu edildiğinden söz edilerek, malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir. Asliye hukuk mahkemesinin 1983/119 esasında davacı ...tarafından Hazine, Orman Yönetimi ve ... köyü tüzel kişiliği aleyhine, 01.08.1983 tarihli dava dilekçesinde sınırları bildirilen ... köyü Malderesi-Tatlısu mevkiinde bulunan ... , B: Orman yolu, ... , ... tarlası çevrili 7 dekar yüzölçümündeki taşınmazın Medeni Yasanın 713. (eski Yasa 639) maddesi gereğince adına tescili için açtığı davaya, ... Efendi Mahdumları tereke mümessili ... ’nün taşınmazın Şubat 1962 tarih 1 sıra numaralı tapu kaydı ile terekelerine ait olduğu, ... Efendi Mahdumları mirasçıları adına tapuya tescili istemiyle davaya katılmıştır. Asliye hukuk mahkemesinin 04.12.1989 gün ve 1983/119-301 sayılı kararı ile dava dosyası kadastro mahkemesine devredilmiştir. Orman Yönetimi, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu, tapu kaydının iptali ve orman olarak tescili; ...ve ...ise, tapu malikleri mirasçılarından ... , ... , ... ve bunların mirasçısı ... 'nin payını 1991 ilâ 1994 yılları arasında düzenlenen dört adet noter satım vaadi sözleşmesiyle satın aldığı, sözü edilen kişilere düşecek payın ½ şer adlarına tapuya tescili, ... (Orak) 15.08.2002 tarihinde parselin kendinin zilyetliğinde olduğu, eklemeli olarak yararına zilyetlikle edinme koşullarının oluştuğu, adına tapuya tescili istemiyle davaya katılmıştır. Mahkemece; ... ve arkadaşlarının davalarının feragat nedeniyle reddine, diğer davaların esastan reddine, katılan ... Yönetiminin davasının kabulüne, çekişmeli ... köyü 671 sayılı parselin orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline, ... ve ... 'ın davalarında görevsizliğe karar verilmiş, hüküm Hazine vekili Avukat ... tarafından, taşınmazın orman niteliğinde olmadığı halde, bu niteliğiyle tescilinin doğru olmadığı, orman niteliğiyle ilgili bölümünün bozulması, davacı ...vekili Avukat ... tarafından ise, yararlarına imar-ihya ve zilyetlikle edinme koşullarının oluştuğu, mahkemece yeniden keşif yapılması ve üç kişilik su ürünleri mühendisi bilirkişiden görüş alınması, kıyı kenar çizgisinin yöntemince uygulanması gerektiğine değinilerek temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde Gelibolu serisi olarak, 1967 yılında yapılıp tespit tarihinden önce kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 22 numaralı Orman Kadastro Komisyonunca 1981 yılında yapılıp 24.07.1981 tarihinde ilan edilerek 24.07.1982 tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 1744 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 2. madde uygulaması ile 1988 ilâ 1990 yıllarında yapılıp 08.07.1991 tarihinde ilan edilerek dava tarihinden önce kesinleşmemiş olan aplikasyon, sınırlandırması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 2896 ve 3302 sayılı yasalar ile değişik 2/B uygulaması vardır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve kesinleşmiş orman kadastro tutanak ve haritalarının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporuyla çekişmeli parselin yörede 1967 yılında yapılıp kesinleşen orman tahdidi dışında bırakılsa da, fen bilirkişi krokisinde (B) ile gösterilen bölümünün üzerinde tarım yapma olanağı bulunmayan kıyı kenar çizgisi içinde ve deniz etki alanı içinde yer alan bataklık olduğu, bir bölümüne balık havuzu süsü verilmişse de, balık üretimi dahil hiç tarımda kullanılmadığı, zilyetlikle edinilecek yerlerden olmadığı, kadastro dışı bırakılması gereken yerlerden olduğu halde orman niteliğiyle Hazine adına tesciline karar verilmişse de, kararı bu tür yerlerde tasarruf hakkına sahip olan Devleti temsilen Hazinenin temyiz etmediği, çekişmeli parselin (A) ile gösterilen diğer bölümünün ise kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları dışında bırakılmışsa da, yerel bilirkişi tarafından bu yerin davacı tarafından satın alındığı 1983 yılında sonra meyve ağaçları ve süs bitkileri dikilmek, bahçe olarak kullanılmak suretiyle kullanıldığı, daha önce tarımda kullanılmadığı ifade edildiği gibi, bu yerin etrafının orman olarak tesciline karar verilen (B) bölümü ve diğer yönlerden de devlet ormanı ile çevrili, 6831 sayılı Yasanın 17/2. maddesi hükmüne göre orman içi açıklığı niteliğinde olduğu, 15.07.2007 günlü Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastrosunun Uygulanması Hakkındaki Yönetmeliğin 26/a maddesi gereğince orman olarak sınırlandırılmasının zorunlu bulunduğu, H.G.K.'nun 10.12.1997 gün ve 1997/20-830-1034, 17.12.1997 gün ve 1997/20-808-1039, 22.10.2003 gün ve 2003/20-665-614 ve 11.10.2004 gün ve 2004/7-531-581 sayılı kararlarında da açıklandığı gibi bu tür yerler kesinleşen orman kadastro sınırları dışında bulunsa bile devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması nedeniyle zilyetlikle kazanılamayacağından özel mülk olarak kişiler adına tescil edilemeyeceğine, orman niteliğiyle tesciline karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı gerçek kişinin ve davalı Hazinenin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden gerçek kişiye yükletilmesine, Hazinden harç alınmasına yer olmadığına, bozma nedeninin Orman Yönetimi ve Hazine açısından ortak olması nedeniyle, Yargıtaydaki duruşma tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifesine göre takdir edilen 750.00.-TL. avukatlık ücretinin, davacı gerçek kişiden alınarak, duruşmada kendilerine avukat ile temsil ettiren Orman Yönetimi ve Hazineye eşit paylar ile verilmesine 13/03/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10294, Karar No: -, Tarih: 24.10.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/10294 E.  ,  213/24150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bakırköy 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :06.12.2012
Yargıtay — Esas No: 2018/4405, Karar No: 2020/1368, Tarih: 19.02.2020

**10. Hukuk Dairesi         2018/4405 E.  ,  2020/1368 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davalı ... vekilinin temyiz istemi yönünden;

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8’inci maddesi gereğince, iş mahkemesinin nihai kararları sekiz gün içinde temyiz edilebilmektedir.

İnceleme konusu davada, davalı vekiline 19.12.2017 günü gerekçeli kararın tebliğ edildiği, karara karşı yasal sekiz günlük süre geçirildikten sonra 03.01.2018 tarihinde temyiz yoluna gidildiği belirgin olup, davalı vekilinin kararın tebliğ tarihinden itibaren yasal 8 günlük temyiz süresini geçirdiği anlaşıldığından, temyiz isteminin süre aşımı nedeniyle reddine karar verilmiştir.

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Davacı Kurum, 27.10.2013 tarihinde meydana gelen trafik-iş kazası sonucu vefat eden kazalının hak sahiplerine bağlanan gelirden oluşan kurum zararının rücuan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere 1. fıkrada işverenin, 4. fıkrada üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bunlara dayanılarak açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir.

Söz konusu Kanunun 141 – 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.