muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4311, Karar No: 2012/5043, Tarih: 30.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/4311 E.  ,  2012/5043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/12/2009 tarih ve 2009/61-2009/451 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ile katılma yolu ile davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 30/03/2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av.... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Essen Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından verilen 09.05.2007 tarihli 18 O 353/06 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre tenfizi istenen kararın 1965 tarihli Adli Yardımlaşmaya İlişkin ... Sözleşmesi'nde belirtilen usulde tebliğ edilmediği, doğrudan posta yolu ile tebligatın yapıldığı, bu itibarla kesinleşmiş bir kararın mevcut olmadığı, ayrıca tenfize konu kararın kamu düzenini ilgilendiren TTK’nın 329. ve 405/2. maddelerine de açıkça aykırı olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve katılma yolu ile davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına yabancı mahkeme kararının tenfiz edilebilmesi için kararın ... Sözleşmesi hükümleri uyarınca kesinleşmesinin gerekmesine, somut olayda ise tenfizi talep edilen kararın ... Sözleşmesi uyarınca yetkili makamlar aracılığıyla tebliğ edilmeyip, posta yoluyla tebliğ edilmesi nedeniyle kesinleşmediğinden mahkemece sırf bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, ayrıca yerinde bulunmayan diğer gerekçelerin de davanın reddine dayanak yapılması doğru değil ise de yukarıda da belirtildiği üzere usulünce kesinleştirilmiş bir karar bulunmadığından yerinde olan bu gerekçeye göre taraf vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddi ile sonucu itibariyle doğru olan hükmün gerekçesi değiştirilerek ONANMASINA, takdir olunan 900,00 TL vekalet ücretinin her bir yandan alınarak yek diğerine verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan ve davalıdan alınmasına, 30/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24444, Karar No: 2013/1122, Tarih: 04.02.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/24444 E.  ,  2013/1122 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, murisinin 01.05.1994-04.10.1995 tarihleri arasında Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı olan 2926 sayılı Kanunun “Sigortalılığın başlangıcı ve zorunlu oluşu” başlığını taşıyan 5. maddesinin birinci fıkrasında, “2. madde kapsamına girenler, on sekiz yaşını doldurdukları tarihi takip eden yıl başından itibaren sigortalı sayılırlar. Ancak, 7. maddede belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülükleri kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden ay başından itibaren başlar.”, anılan Kanunun 36. maddesi gereği olarak da, Kurumun prim alacaklarını Bakanlar Kurulu kararıyla ürün bedellerinden tevkif suretiyle tahsili olanaklı kılınmıştır. İşte bu bağlamda, sigorta primlerinin ürün bedellerinden Bağ-Kur adına tevkif suretiyle tahsili halinde, kişinin yukarıda izah edilen 5. maddede yer alan anlamda sigorta başlangıcı olarak; bu tevkifatın, kamu kuruluşlarına yapılan ürün tesliminde yapılmış olması durumunda tevkifat tarihini takip eden aybaşı; özel kuruluşlara yapılan ürün tesliminde yapılmış olması

durumunda tevkifatın Kuruma havale edilmiş olması şartıyla tevkifatın yapıldığı tarihi takip eden aybaşı esas alınır.

Eldeki davada; davacının ürün satışından Temmuz 1994 tarihinde yapılan tevkifatı takip eden aybaşı olan 01.08.1994 tarihinden itibaren sigortalılığın başlatılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olması, isabetsizdir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. bendindeki “01.05.1994” rakamlarının silinerek yerine “01/08/1994” rakamlarının yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1457, Karar No: 2015/652, Tarih: 20.01.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/1457 E.  ,  2015/652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

.

Davacı murisi, ...'ın 23/11/2007 tarihinde beyin kanaması geçirmesi ve sonucunda hayatını kaybetmesi olayının iş kazası olarak tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar vekillerinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılardan ....'ne yükletilmesine, 20/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2018/8936, Karar No: 2019/23443, Tarih: 17.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2018/8936 E.  ,  2019/23443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : 8. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 17.12.2019 tarihinde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12163, Karar No: 2012/12264, Tarih: 06.11.2012

**9. Ceza Dairesi         2011/12163 E.  ,  2012/12264 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme

Hüküm : TCK'nın 152/1-c, 62/1, 51/1-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyada mevcut ... Kaymakamlığının 09.01.2006 tarihli ve 2006/1 sayılı kararı ile; 3091 sayılı Kanun uyarınca ... İlçesi, ... Köyü, ... mevkiinde bulunan ve üzerinde zeytin fideleri dikili olan yerden katılanın tecavüzünün men'ine, yerin zilyedi bulunan sanığa teslimine karar verildiği, 20.01.2006 tarihinde de kararın infazı bakımından katılanın tecavüzü men edilip yerin sanığa teslim edildiği anlaşılmış olup, sanığın da aşamalarda değişmeyen savunmasında yerin kendisine tesliminden sonra aynı gün zeytin fidelerini söktüğünü ileri sürmesi karşısında; sanığa yerin teslimini yapan infaz memuru ...'ın dinlenmesi, keşfe iştirak eden teknik bilirkişiden ek rapor alınması ve gerekli görülmesi halinde olay yerinde yeniden keşif icrası suretiyle sanık tarafından sökülen zeytin fidanlarının bulunduğu yerin Kaymakamlık kararı ile sanığa teslim edilen yer olup olmadığının kesin biçimde belirlenmesinden sonra sanığın suç kastı da değerlendirilerek hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerekirken, eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 06.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10719, Karar No: 2018/1165, Tarih: 06.02.2018

**10. Ceza Dairesi         2014/10719 E.  ,  2018/1165 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; öncelikle, sanığın bu suçu, hakkında bu suç tarihinden önce, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı açılmış, diğer davalar nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği kesin olarak belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesinde,

b) Sanık hakkında aynı suçtan dolayı bu suç tarihinden önce, açılmış başka bir dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulandıktan sonra yükümlülüklerini ihlal eden sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla TCK’nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde,

Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 06.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5029, Karar No: 2013/26686, Tarih: 25.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/5029 E.  ,  2013/26686 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal etme

Hüküm : Beraat

Özel hayatın gizliliğini ihlal etme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Özel hayat kavramı; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerir. Bu nedenle, kamuya açık alanda bulunulması, bu alandaki her görüntü veya sesin dinlenilmesine, izlenilmesine, kaydedilmesine, sürekli ve izinsiz olarak elde bulundurulmasına rıza gösterildiği anlamına gelmez. Kamuya açık alanda bulunulduğunda dahi, “kalabalığın içinde dikkat çekmezlik, tanınmazlık, bilinmezlik” prensibi geçerli olup, kamuya açık alandaki kişinin, gün içerisinde yapıkları, gittiği yerler, kiminle niçin, nasıl, nerede ve ne zaman görüştüğü gibi hususları tespit etmek amacıyla sürekli denetim ve gözetim altına alınması sonucu elde edilmiş bilgileri ya da onun başkalarınca görülmesi ve bilinmesini istemeyeceği, özel yaşam alanına girdiğinde şüphe bulunmayan faaliyetleri özel hayat kavramı kapsamına dahildir; ancak, süreklilik içermeyen ve özel yaşam alanına dahil olmayan olay ve bilgiler ise bu kapsamda değerlendirilemez. Sonuç olarak, bir olay ya da bilginin, özel hayat kavramı kapsamına girip girmediği belirlenirken, sadece içinde bulunulan fiziki çevrenin özelliklerine bakılmamalı, kişinin toplum içindeki konumu, mesleği, görevi, kamuoyu tarafından tanınıp tanınmadığı, dışa yansıyan davranışları, rıza ve öngörüleri, sosyal ilişkileri, müdahalenin derecesi gibi ölçütler de göz önüne alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya kapsamına göre;

1- Olay günü, okul kıyafetli mağdurenin durakta otobüs beklediği sırada, arkasında bulunan sanığın, kamera sistemi çalışır taşınabilir telefonunu, katılanın eteğinin altına tutarak arkasından gizlice çekim yaptığı sırada çevrede bulunanlar tarafından fark edilmesi üzerine kolluk görevlileri tarafından yakalanarak hakkında adli soruşturma başlatılması şeklinde gelişen olayda;

Çekimi yapılan katılana ait görüntülerin özelliği dikkate alındığında, katılanın fiziksel mahremiyetini içeren görüntülerini kaydeden sanığın eyleminde özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun yasal unsurlarının oluştuğu; ayrıca, sanığın, katılanın onur ve namusunu ilgilendiren bir konuda ve onun vücut dokunulmazlığını ihlal etmeden, cinsel arzu ve isteklerini tatmin maksadına yönelik eylemiyle cinsel taciz suçunu da işlediği, bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına neden olan sanığın, TCK'nın 44. maddesi gereğince, daha ağır cezayı gerektiren özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan cezalandırılması gerektiği;

Dosya içeriğine göre, olaydan sonra polis merkezine sevkedilen sanığın karakolda alınan ayrıntılı savunmasında “Mağdurenin yüz tipi ve bacakları çok hoşuma gittiğinden ben cep telefonumu elime aldım ve Kübra'nın arkasında durarak bu şahsın sadece bacaklarının üç poz

resminini çektim. Kübra'nın arkası bana dönük olduğundan benim fotoğrafını çektiğimi görmedi, bu esnada bana daha önceden tanımadığım şu anda da görsem tanıyamayacağım iki erkek şahıs yanıma gelerek bana "Sen neden bu kızın fotoğrafını çektin, bu fotoğrafları sil" deyince ben de hemen cep telefonumundan Kübra'nın fotoğraflarını sildim. Bu esnada Polisler de gelerek beni buradan alıp Karakola getirdiler.” şeklinde üzerine atılı suçlamayı kabul ve ikrar ettiği; mağdurenin gerek karakolda, gerekse duruşmada verdiği ayrıntılı beyanında, durakta cama yaslanmış vaziyette otobüs beklediği sırada arkasında bir kargaşa olduğunu, çevreden gelenlerin sanığa fotoğrafları silmesini söylediklerini, sanığın da tamam sildim dediğini, daha sonra yanına gelen kişilerin sanığın, arkadan fotoğrafını çektiğini söylediklerini ve şikayetçi olduğunu beyan ettiği; olay sırasında katılanla birlikte otobüs durağında bekleyen tanık ...'nun, gerek hazırlık gerekse de duruşmadaki sırasında, sanığın çevreden gelenler tarafından yakalandığı sırada etrafındakilere "üzgünüm, yaptım bir eşeklik" dediğini beyan ettiği; yine katılanın arkadaşı olan tanık ...'ın karakolda, sanığın elinde bulunan büyük bir telefonla mağdurenin eteğinin altına doğru tuttuğunu söylediği ve aynı tanığın gerek karakolda gerekse duruşmada verdiği beyanlarında, durakta beklerken arkalarında bulunan bir şahsın etrafta bulunanlar tarafından yakalandığını, olay yerine gelen polislerin bu şahsı götürdüklerini beyan ettiği; olay yerine gelen motorize ekiplerin tuttuğu ve sanık tarafından da imzalanan 22.04.2011 tarihli tutanakta, sanığın karakola götürüldüğü sırada kolluk görevlilerine hitaben “Bu hareketi şeytana uyarak gerçekleştirdim, çevredekilerin fark etmesi üzerine sildim” dediğinin belirtildiği halde, oluşa, mevcut delil durumuna, mağdurenin aşamalı anlatımına, tanık beyanlarına, sanık tarafından aralarında bir husumet bulunduğuna ilişkin bir iddiada bulunulmayan ve dosya kapsamına göre, sanık hakkında gerçeğe aykırı işlem yapmaları için bir neden bulunmayan kolluk görevlilerinin tanzim ettikleri tutanaklara göre, sanığın katılan mağdureye yönelik özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği halde, sanığın ceza almaktan kurtulmaya yönelik ve hayatın olağan akışına aykırı olan “Ben karakolda ifade vermek içim saat 23.00'e kadar bekledim, beklediğim sürede değişik polisler olayı bana sordu, ben şimdi anlattığım gibi anlattım, saat 23.00 sıralarında ifadeyi yazacak olan polis geldi, eğer olayı şimdi anlattığım gibi anlatırsam beni savcılığa sevk edeceklerini ve tutuklayacaklarını söyledi, bunun üzerine ne yapmam gerektiğini sordum, ben onun yazacağı şekilde ifadeyi kabul edeceğimi söyledim, bu şekilde ifadeyi imzaladım.” şeklindeki duruşmadaki savunmasına itibar edilerek, oluşa ve dosya kapsamına uygun olmayan gerekçeler ile yazılı şekilde sanığın mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi kanuna aykırı,

2- Hükümlerden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun 81. maddesi ile TCK'nın 134/1. maddesinde yapılan değişikliğe göre hapis cezasının üst sınırı itibariyle 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 11. maddesi uyarınca davaya bakma görevinin Asliye Ceza Mahkemesine ait olması nedeniyle görevsizlik kararı verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 25.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6786, Karar No: 2015/7454, Tarih: 20.11.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/6786 E.  ,  2015/7454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında imzalanan 11.12.2007 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca davalı yüklenicinin 30.08.2008 tarihinde teslim etmesi gereken bağımsız bölümleri müvekkiline teslim etmediği gibi 30.09.2008 tarihinde alınması gereken iskân ruhsatını almadığını ileri sürerek, sözleşmenin 32. maddesi gereği müvekkilinin payına isabet eden 6.250,00 TL cezai şart alacağı ile sözleşmenin 34. maddesi uyarınca da davacıya isabet eden iki adet bağımsız bölüm için 51 aylık yoksun kalınan kira bedeli 35.700,00 TL'nin 30.08.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının alacak talebinin zamanaşımına uğradığını, müvekkilinin inşaatı fiziken tamamladığını ancak davacı tarafın yükleniciye isabet eden dairelerin ferağını vermekten kaçındığını, davacı dışındaki arsa sahipleriyle bir uyuşmazlığının olmadığını, savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; taraflar arasında düzenlenen inşaat sözleşmesinin imzalandığı tarihte sözleşmeye konu arsada paydaş olan iki kişinin imzalarının bulunmadığından sözleşmenin geçersiz olduğu, davacının geçersiz sözleşmeye dayanarak cezai şart ve kira alacağı talep edemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı mahrum kalınan kira alacağı ve cezai şart istemlerine ilişkindir.

Mahkemece arsa maliklerinden ikisinin sözleşmeye katılmadığından bahisle sözleşmenin geçersiz olduğu sonucuna varılarak dava reddedilmiş ise de dosyada bulunan delillerden bu maliklerin bağımsız bölüm edindikleri anlaşılmaktadır. Bu maliklerin sözleşmeye dayanarak bağımsız bölüm edinmiş olmaları halinde bu husus sözleşmeye muvafakat vermiş olmaları sonucunu doğuracağından artık sözleşmenin geçersizliğinden bahsedilemeyecektir.

Bu durumda mahkemece gerekli inceleme yapılarak sözleşmede imzası bulunmayan arsa maliklerinin sözleşmeye dayanarak bağımsız bölüm almış olmalarının tespiti halinde sözleşme geçerli hale geleceğinden, takipler değerlendirilerek bir karar verilmeli, aksi halde dava şimdiki gibi reddedilmelidir. Anılan husus nazara alınmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir. Kat irtifakı ile nazara alındığında artık sözleşmenin geçersizliğinden bahsetmek mümkün değildir.

Bu durumda mahkemece gerekli inceleme yapılarak sözleşmede imzası bulunmayan arsa maliklerinin sözleşmeye dayanarak bağımsız bölüm almış olmalarının tespiti halinde sözleşme geçerli hale geleceğinden, takipler değerlendirilerek bir karar verilmeli, aksi halde dava şimdiki gibi reddedilmelidir. Anılan husus nazara alınmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir. Kat irtifakı ile nazara alındığında artık sözleşmenin geçersizliğinden bahsetmek mümkün değildir.

Mahkemece sözleşmenin geçerli olduğunun kabulü ile işin esasına girilerek taraf delilleri de toplanmak suretiyle, davacının kira talep ettiği 11 numaralı dairenin 2006 yılında davacı tarafından üçüncü şahsa satıldığı da nazara alınarak oluşacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.