muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1447, Karar No: 2022/137, Tarih: 12.01.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/1447 E.  ,  2022/137 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal

Görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı ve sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanununun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise mernis adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanununun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanunun 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından, tebligata, Tebligat Kanununun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerekir.

Ayrıca, gerçek kişiler yönünden Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ yapılabilmesi için, muhatabın adres kayıt sisteminde bir adresinin bulunmaması ve daha önce kendisine veya adresine Kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olması zorunludur.

İncelenen dosyada; katılan ...’a yokluğunda verilen 13.05.2016 tarihli kararın tebliği için, adı geçenin bilinen en son adresi esas alınarak çıkarılan tebligatın tanınmadığı gerekçesiyle bila tebliğ iade edilmesi üzerine, katılanın adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi olup olmadığı araştırılmaksızın, aynı adrese doğrudan Tebligat Kanununun 35. maddesi gereğince yapılan tebliğin usule aykırı olmasından dolayı katılan ...’a gerekçeli kararın başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle mahalli Cumhuriyet savcısının ve sanığın temyiz dilekçeleri ile birlikte yöntemine uygun olarak tebliğ edilip, tebellüğ belgesi ile verilmesi halinde temyiz dilekçesinin eklenmesi ve bu konuda ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesinin temini için mahalline gönderilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.01.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2175, Karar No: 2018/6640, Tarih: 06.06.2018

**13. Hukuk Dairesi         2017/2175 E.  ,  2018/6640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının 1999 yılında askeri liseye kaydolduğunu, 2003 yılında okuldan mezun olduğunu, 2003 yılında ...harp okuluna kaydolduğunu, 2007 yılında bu okuldan da mezun olduğunu, 6.1.2012 tarihinde de Türk Silahlı Kuvvetlerinden ilişiğinin kesildiğini, davalı idare tarafından 10.05.2012 tarihli yazıyla eğitim masrafı olarak 141.277,38 TL' nin ödenmesi talebinin davacıya iletildiğini, talep edilen miktarın haksız ve fahiş olduğunu beyanla fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000,00 TL' sinden dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının davayı açmakta hukuki yararı olmadığından bahisle davanın usulden reddine karar verilmiş, verilen karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 109. maddesinin 1. fıkrasında talep konusun niteliği itibarıyla bölünebilir olduğu durumlarda, sadece bir kısmının dava yoluyla ileri sürelebileceği, talep konusun miktarı taraflar arasında tartışmasız veya açıkça belirli ise kısmi dava açılamayacağı düzenlemesine yer verilmiştir. Bir davanın kısmi dava olarak nitelendirilebilmesi için alacağın tümünün aynı hukuki ilişkiden doğmuş olması ve alacağın belirli bir kesiminin dava edilmesi gerekir. Yani bir alacakta daha fazla bir miktar için tam dava açma imkanı bulunmasına rağmen alacağın bir kesimi için açılan dava kısmi davadır. Alacak bir senede veya sözleşmeye bağlanmış veya taraflar arasında uyuşmazlığın değeri konusunda tartışma bulunmadığı durumlarda kısmi dava açmakta hukuki yarar bulunmamaktadır. Ancak, değeri belirlemek için hesaplama veya değerlendirme yapmak gerekiyorsa, bölünebilir nitelikte bu uyuşmazlık kısmi davaya konu edilebilir. Kanun koyucunun kısmi davayı ihdas etmekteki amacı hak aramayı sınırlandırmak değil, hakkın kötüye kullanılmasına engel olmaktır. Miktarı belirlemek için belli bir hesaplama veya değerlendirme yapılması gerekmekte ise hak arayan şahsı tam miktar üzerinden dava açmaya zorlamak hak arama özgürlüğünü sınırlandırmaya neden olacaktır.

Somut olayda, davalı idare tarafından eğitim gideri olarak 141.277,38 TL borcun tahsilinin talep edildiği, borcun nasıl hesaplandığının ayrıntılı olarak belirtilmediği, maliyet hesabı ile ilgili yasalarda değişiklik yapıldığı, davacının hangi miktar borçlu olmadığının tespitinde belli bir hesaplama ve değerlendirme ile birlikte değişen yasal mevzuata göre hakimin takdirine ihtiyaç bulunduğundan bu tür davalarda talep konusunun miktarının taraflar arasında tartışmasız veya açıkça belirli olduğu kabul edilemeyeceğinden, davacının kısmi dava açmakta hukuki yararı bulunduğu gözetilerek tarafların delilleri toplanarak, bilirkişi incelemesi de yaptırılarak oluşacak uygun sonuç doğrultusunda karar verilmesi gerekirken, davacının kısmi dava açmakta hukuki yararı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda anlatılan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7873, Karar No: 2019/7816, Tarih: 05.03.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/7873 E.  ,  2019/7816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle kurulan beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 05.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14408, Karar No: 2013/17899, Tarih: 01.10.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/14408 E.  ,  2013/17899 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı ve davalılardan ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre; davacı ... Başkanlığı vekilinin tüm, davalı ...'nin ise sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun “İşverenin sorumluluğu” başlığını taşıyan 26. maddesinin birinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca sigortalıya ve hak sahibi kimselerine yapılan veya ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin tutarları ile gelir bağlanırsa bu gelirlerinin hesaplanacak sermaye değerleri toplamının, sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere Kurumca işverene ödettirileceği belirtilmiş iken, maddede yer alan “sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere” ibareleri, 21.03.2007 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 23.11.2006 gün ve 2003/10 Esas - 2006/106 Karar sayılı Anayasa Mahkemesi kararı ile iptal edilmiş, buna göre, sigortalı veya hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (gerçek zarar = dış tavan) tutarı ile sınırlı olan Kurumun rücu alacağı, iptal sonrasında, kanundan doğan, kendine özgü, sigortalı veya hak sahiplerinin hakkından bağımsız, basit rücu hakkına dönüşmüştür.

Şu durumda anılan madde kapsamında teselsül hükümlerine göre açılan rücu davalarında, gelirlerde oluşan artışlar istenilememeli, maddi zarar hesabı yapılmamalı, tazmin sorumlularının toplam kusur oranı, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerlerine uygulanarak hüküm kurulmalı, sorumluların sigortalıya veya hak sahiplerine yaptığı ödemelerin rücu alacağından düşülmesine olanak bulunmadığı gözetilmelidir.

Şu durumda anılan madde kapsamında teselsül hükümlerine göre açılan rücu davalarında, gelirlerde oluşan artışlar istenilememeli, maddi zarar hesabı yapılmamalı, tazmin sorumlularının toplam kusur oranı, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerlerine uygulanarak hüküm kurulmalı, sorumluların sigortalıya veya hak sahiplerine yaptığı ödemelerin rücu alacağından düşülmesine olanak bulunmadığı gözetilmelidir.

Diğer taraftan 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlığını taşıyan 21. maddesinin birinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği açıklanmıştır. Anlaşılacağı üzere, Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilen 506 sayılı Kanunun 26. maddesindeki ibareler, kanun koyucu tarafından 21. maddeye aynen yerleştirilmekle, buna göre, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerleri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak maddi zarar karşılaştırması yapılıp, düşük (az) olan tutar, sorumluların kusur oranı toplamına uygulanarak hüküm kurulması gerekmektedir.

506 ve 5510 sayılı Kanunlardaki farklı düzenlemeler karşısında, rücuan tazminat davalarının öncelikle yasal dayanağının saptanması zorunlu olup, bunun için de anılan 26. ve 21. maddelerin zaman bakımından uygulanması konusu irdelenmelidir. Kanunların geriye yürümesi veya yürümemesine ilişkin mevzuatımızda genel bir hüküm bulunmamakta ise de, toplum barışının temel dayanağı olan hukuka ve kanunlara karşı güveni sağlamak, kanun koyucunun keyfi davranış ve tasarruflarını önlemek için, öğretide kanunların geriye yürümemesi esası kabul edilmiştir. Buna göre özellikle hukuk güvenliği dikkate alındığında, Özel Hukuk ve Kamu Hukuku alanında kural olarak her kanun, ancak yürürlüğe girdiği tarihten sonraki zamanda meydana gelen olaylara ve ilişkilere uygulanır, o tarihten önceki zamana rastlayan olaylara ve ilişkilere uygulanmaz. Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralının istisnalarından birini, beklenen (ileride kazanılacağı umulan) haklar oluşturmaktadır. Kamu düzeni ve genel ahlaka ilişkin kurallar yönünden de kanunların geriye yürümesi söz konusudur. Yargılama hukukunu düzenleyen kanunlar da, ilke olarak geçmişe etkilidir. Şu durumda rücuan tazminat davaları bakımından; 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 01.10.2008 tarihi öncesinde gerçekleşen kaza ve olaylara uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı gibi, maddenin, yukarıda sıralanan istisnai durumlar kapsamında değerlendirilemeyeceği de açık olduğundan, 01.10.2008 gününden önce meydana gelen kaza ve olaylara 506 sayılı Kanunun 26. maddesi, anılan tarihten itibaren gerçekleşen kaza ve olaylara ise 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi uygulanmalıdır.

Anılan yasal düzenlemeler ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde; 15.10.2008 tarihinde gerçekleşen iş kazası sonucu yaşamını yitiren sigortalının hak sahiplerine yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan zararın davalı işverenden rücuan alınması için açılan davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi olup, yöntemince gerçek zarar hesabı yaptırılıp yukarıdaki ilkeler kapsamında elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu, anılan gereklilik yerine getirilmeksizin, ilk peşin sermaye değeri esas alınarak karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı ...'nin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davalılardan ...'ye geri verilmesine, 01.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15401, Karar No: 2013/15972, Tarih: 13.12.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/15401 E.  ,  2013/15972 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütünün propağandasını yapma

Hüküm : 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi uyarınca kovuşturmanın ertelenmesine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre verilen kovuşturmanın ertelenmesine ilişkin kararlar anılan maddenin 4. fıkrası ile CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası 2. cümlesi hükmü karşısında durma kararı niteliğinde olup CMK'nın 223/1. maddesinde sayılan hüküm niteliğindeki kararlardan olmadığından temyiz incelemesine yer olmadığına, gereği merciince yapılmak üzere dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10502, Karar No: 2020/1213, Tarih: 30.01.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/10502 E.  ,  2020/1213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanıklar ..., ..., ... hakkında; resmi belgede sahtecilik ve

nitelikli dolandırıcılık suçlarından açılan davanın mükerrer olması nedeniyle CMK’nın 223/7. maddesi uyarınca reddine,

Sanık ... hakkında; resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından CMK’nın 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı beraatine

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanıklar ..., ... ve ... hakkında açılan davanın mükerrer olması nedeniyle reddine ilişkin kararlar ile sanık ...’ün beraatine ilişkin hükümler, katılan SGK Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...’in 2005 yılında açtığı ...Eczanesi’nde faaliyete geçtiği andan itibaren, resmi olmamakla birlikte gayri resmi olarak sanık ...'ın eczanenin ortağı ve fiili yöneticisi olarak çalıştığı, sanık ...’in eski eşi olup 2008 yılına kadar ... Tıp Fakültesi dahiliye bölümünde asistan doktor olarak görev yapan sanık ... ile... Eğitim ve Araştırma Hastanesinde psikiyatri uzmanı olarak görev yapan doktor...'ün sık sık eczaneye geldikleri , eczanede hastalar adına reçete ve rapor düzenledikleri tıbbi malzemeler alım satım işi ile uğraşan sanık ...'ın da sanıklar ..., ..., ... ile ortak hareket ederek,..., ... ...,... ...,.......,....,....,.... isimli kişiler adına düzenlenen reçete ve raporlarda belirtilen ilaç ve sağlık malzemelerinin adı geçenler tarafından alınmış gibi gösterilerek söz konusu, reçete ve raporlara istinaden düzenlenen faturaların Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığına ibrazı ile bedellerinin tahsil edildiği ve bu eylemler sonucunda 11.246,10TL tutarında Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığının zarara uğradığı, bu surette sanıkların üzerlerine atılı kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işledikleri iddia olunan somut olayda;

1) Resmi belgede sahtecilik suçundan sanık ...’ün beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1) Resmi belgede sahtecilik suçundan sanık ...’ün beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “resmi belgede sahtecillik” suçunun, 5237 sayılı TCK’nın 204/1 maddesinde belirtilen cezasının miktarı ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu aynı Kanunun 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımının suç tarihi olan 2006 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşıldığından, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında “resmi belgede sahtecillik” suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

2) Sanıklar ..., ... ve ... hakkında nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından açılan davanın mükerrer olması nedeniyle reddine ilişkin kararlar ile sanık ...’ün nitelikli dolandırıcılık suçundan beraatine ilişkin hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Katılan kurum vekilinin beyanları, sanıkların savunmaları, tanıkların beyanları ve tüm dosya kapsamından; sanıklar ..., ... ve ... hakkında suç tarihi aynı olan eylemler nedeniyle açılan kamu davasının mükerrer olduğu, sanık ... hakkında ise, sanığın atılı suçlardan cezalandırılmasına yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan SGK Başkanlığı vekilinin sanıkların suçunun sabit olduğuna, cezalandırılmaları gerektiğine ilişkin ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 30.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11257, Karar No: 2013/17883, Tarih: 03.10.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/11257 E.  ,  2013/17883 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Vek.Av.... ile davalı Sosyal Güvenlik Kurumu Vek.Av.... aralarındaki tespit davası hakkında Yozgat İş Mahkemesince verilen 12/04/2011 gün ve 2011/123-182 Sayılı kararın Onanmasına ilişkin Dairemizin 25/03/2013 gün ve 2012/14690-2013/5602 Sayılı ilamına karşı davalı Kurum vekili tarafından süresi içinde maddi hatanın düzeltilmesi yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi. Gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davalı Kurum ; davacının tarımsal faaliyeti nedeniyle 11.1.1988-1.5.2007 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa gereği Tarım Bağ-Kur sigortalısı sayılması gerektiğine ilişkin kesinleşen karar uyarınca sigortalı sayılarak 1.8.2008 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlandığını davacının 5510 sayılı Yasadan faydalanarak prim borçlarının yapılandırıldığını davacının toplam prim borcunun 14.4904.00 TL olmasına rağmen kesinleşen Yosgat İş Mahkemesinin 2011/123-182 E-K sayılı kararına istinaden davacı yanca ödenen 8.920.00 TL nin davacıya iadesine karar verildiği verilen bu kararla davacının toplamda 3.4704.00 TL prim karşılığı yaşlılık aylığı almasının sağlandığını bu durumun hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek Yozgat İş Mahkemesinin 2011/123 -182 E-K sayılı kararın onanmasına ilişkin Dairemizin 25.3.2013 tarih ve 2012/14690 E,2013/5602 K sayılı kararın tavzihen düzeltilmesi talebinde bulunmuş ise de davacının 11.1.1988-1.5.2007 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olduğu ve prim borcunun ödendiği kabul edilerek 1.10.2008 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğine ilişkin kesinleşen Yozgat İş Mahkemesinin 2008/1183 Esas ve 2009/189 K sayılı dava dosyası dikkate alındığında davacıdan bu dosyanın kesinleşmesinden sonra 7.1.2010 tarihinde Kurum tarafından tahsil edilen 8.920.00 TL nin davacıya iadesi gerektiğine ilişkin Yozgat İş Mahkemesinin 2011/123 -182 K sayılı 12.4.2011 tarihli kararın onanmasına ilişkin Darimiz 25.3.2013 tarih ve 2012/14690 E,2013/5602 K sayılı Onama kararında maddi hata bulunmadığından Kurum vekilinin yerinde bulunmayan tavzih isteminin reddine 03/10/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14559, Karar No: 2022/647, Tarih: 24.01.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/14559 E.  ,  2022/647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

İşçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkin olarak açılan davada Trabzon 4. İş ile Bakırköy 22. İş Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Trabzon 4. İş Mahkemesince, davacının her bir işverende çalışmasının ayrı değerlendirilmesi gerektiği kanaatiyle (14/04/2015-18/01/2016 tarihleri arasında Datco Yapı Ltd., 20/01/2016-28/06/2016 tarihleri arasında ... İnşaat Ltd. Şti.'de çalıştığı, Datco şirketinin ... ... tarafından temsil edildiği, ... İnşaatın Reşit ... tarafından temsil edildiği, temsilciler ile ortaklar arasında Trabzon Ticaret Sicil Müdürlğünden gelen ve İstanbul Ticaret Sicil müdürlüğünden gelen yazılarak göre organik bağ olmadığı, ayrıca SGK'dan gelen 19/06/2017 tarihli yazı gereği asıl-alt işveren ilişkisinin de bulunmadığı, davalılar arasındaki taşeron ilişkisinin 28/02/2015 tarihinde yani davacının işe başladığı 14/04/2015 tarihinden önce sona erdiği görülmekle) dosyanın tefrik edilip, yargılamanın ... İnşaat yönünden devamına karar verilerek çalışmanın Ordu-Giresun il sınırı Giresun ili Bulancak ilçesinde olduğu, davalı ... İnşaat’in merkezinin Büyükçekmece olduğu, birden fazla yetkili mahkemenin bulunduğu somut olayda iş hukukunun işçiyi koruma ilkesi dikkate alınarak seçme hakkını kullanması bakımından son oturumda beyanı alınan davacı vekilinin Bakırköy İş Mahkemesi'nin yetkisini tercih ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.