muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10942, Karar No: 2021/16482, Tarih: 23.12.2021

Yetki kuralları; kural olarak kamu düzeninden değildir. Kanun bazı hallerde kesin yetki kuralları öngörmüştür. Bu durumda, dava sadece kanunda öngörülen mahkeme veya mahkemelerde açılabilir. Kanunun ifadesinden, kanunda belirtilen yer veya yerler dışında başka bir yerde açılamayacağı anlaşılan davalarda yetki kuralı kesin yetki kuralıdır. Kesin yetkili olarak tek bir mahkeme öngörülmüş olabileceği gibi birden fazla mahkeme de öngörülmüş olabilir. HMK’ da düzenlenen kesin yetki kurallarının başında taşınmazın aynından doğan davalara ilişkin yetki kuralı gelir. Taşınmazın aynına ilişkin davalar, taşınmazın bulunduğu yerde açılır(m.12). HMK. m.14/2, m.11/ 1-a ve 11/1-b, m.15/2 ’de düzenlenen yetki kuralları da kesin yetki kuralıdır. Kural olarak yetki, dava şartı olmayıp ilk itirazdır. Bu sebeple mahkeme yetkiyi kendiliğinden dikkate alamaz. Ancak kesin yetki hallerinde, davanın mutlaka kesin yetkili mahkemede açılması gerekir. HMK 114 /1-ç maddesine göre, yetkinin kesin olduğu hallerde, mahkemenin yetkili bulunması dava şartıdır (Pekcanıtez/Atalay/ Özekes, a.g.e., s.416).

HMK’nın “Yetki itirazının ileri sürülmesi” başlıklı 19.maddesi “ (1) Yetkinin kesin olduğu davalarda, mahkeme yetkili olup olmadığını, davanın sonuna kadar kendiliğinden araştırmak zorundadır; taraflar da mahkemenin yetkisiz olduğunu her zaman ileri sürebilir.

(2) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz.

(3) Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir.

(4) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir.” düzenlemesini içermektedir.

Kesin yetki kuralının söz konusu olmadığı hallerde mahkemelerin yetkisine yönelik itirazlar, ilk itirazlardan olup (6100 s. HMK. m.116/1-a) bu husus, mahkemece öncelikle ve esasa girilmeden ön sorunlar gibi incelenir ve karara bağlanır. (6100 s. HMK. m.117/3) Ön sorunun incelenme yöntemi, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 164. maddesinde gösterilmiştir.

Kesin yetki kuralının söz konusu olmadığı hallerde mahkemelerin yetkisine yönelik itirazlar, ilk itirazlardan olup (6100 s. HMK. m.116/1-a) bu husus, mahkemece öncelikle ve esasa girilmeden ön sorunlar gibi incelenir ve karara bağlanır. (6100 s. HMK. m.117/3) Ön sorunun incelenme yöntemi, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 164. maddesinde gösterilmiştir.

25.10.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7036 sayılı yasanın 6. maddesinde “İş mahkemelerinde açılacak davalarda yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi ile işin veya işlemin yapıldığı yer mahkemesidir. İş mahkemelerinin yetkilerine ilişkin olarak diğer kanunlarda yer alan hükümler saklıdır. Bu madde hükümlerine aykırı yetki sözleşmeleri geçersizdir.” aynı şekilde 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesinde yer alan "İş Mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikâmetgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşmeler muteber sayılmaz" hükmü ile işçi-işveren arasındaki uyuşmazlıklara ilişkin kesin yetki kuralı düzenlenmiş olup, Kanunun 1/B bendinde "İşçi Sigortaları Kurumu ile sigortalılar veya yerine kaim olan hak sahipleri arasındaki uyuşmazlıklardan doğan itiraz ve davalara da bakarlar" hükmü doğrultusunda 5510 sayılı Kanun'dan kaynaklanan davalar iş mahkemesinde görülmekle birlikte Kurumun taraf olduğu uyuşmazlıklarda yetkili mahkemenin neresi olacağına dair Kanunda açık bir düzenleme bulunmamaktadır.

5521 sayılı Kanunun 15. maddesinde bu Kanunda sarahat bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümlerinin uygulanacağı hükmü yer almaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 447/2. maddesine göre "Mevzuatta, yürürlükten kaldırılan 18.6.1927 tarihli ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa yapılan yollamalar, Hukuk Muhakemeleri Kanununun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılır" hükmü gereğince genel yetki kuralı dışında düzenleme öngörülmemiş olması karşısında 6100 sayılı HMK'da yer verilen özel yetkiye ilişkin düzenlemelerin iş mahkemelerinin yetkisinin belirlenmesinde dikkate alınması gerektiği ortadadır.

6100 sayılı HMK 6/1. maddesi genel yetki kuralını düzenlemekte olup; "Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir." denilmektedir. Öte yandan tüzel kişilere karşı açılacak davalarda yetkili mahkeme tüzel kişinin ikametgahının (merkezinin) bulunduğu yer mahkemesidir. (6102 sayılı TTK'nın 213., 339., ve 576. maddeleri) HMK'nın 14. maddesi ise bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesinin de yetkili olabileceğini hüküm altına almıştır.

Yukarıda anlatılanlar ışığında; tespit davalarında şu dört yer yetkili sayılır. Birincisi, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesi gereğince işin (hizmetin) yapıldığı yer mahkemesi, ikincisi, yine İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesi ile genel yetki kuralını düzenleyen 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6. maddesi gereğince işverenin (davalının) ikametgahı mahkemesi, üçüncüsü, genel yetki kuralını düzenleyen 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6. maddesi ile Sosyal Güvenlik Kurumunun merkezi bulunduğundan ... Mahkemeleri, dördüncüsü ise, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 14. maddesi gereğince hizmetin geçtiği yerin bağlı olduğu Sosyal Güvenlik Kurumu şubesinin bulunduğu yer mahkemesidir. Davacı, seçimlik hakkını kullanarak belirtilen yer mahkemelerinden herhangi birinde dava açarsa, yetkisizlik kararı verilmemesi ve işin esasına girilmesi gerekir.

Diğer taraftan, yetkinin kamu düzenine ilişkin olmadığı hallerde yetki itirazı cevap dilekçesi ile birlikte ileri sürülmelidir (HMK'nın 116 ve 117. maddeleri). Kesin yetki kuralı bulunmadığı durumlarda, hakim kendiliğinden (re'sen) yetkisizlik kararı veremez.

Diğer taraftan, yetkinin kamu düzenine ilişkin olmadığı hallerde yetki itirazı cevap dilekçesi ile birlikte ileri sürülmelidir (HMK'nın 116 ve 117. maddeleri). Kesin yetki kuralı bulunmadığı durumlarda, hakim kendiliğinden (re'sen) yetkisizlik kararı veremez.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakameleri Kanununun Geçici 3. maddesinde; Bölge Adliye Mahkemelerinin, 26.09.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/9/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakameleri Kanununun 341. maddesinde ise İlk Derece Mahkemelerinden verilen nihai kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabileceği, 361. maddesinde de Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairelerinden verilen temyizi kabil nihai kararlar ile hakem kararlarının iptali talebi üzerine verilen kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabileceği hükme bağlanmış; 07.11.2015 gün ve 29525 Sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan karara göre de Bölge Adliye Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinde göreve başlaması kararlaştırılmıştır. Mahkemenin yetkisiz olduğu iddiası, kamu düzenini ilgilendiren istisnai yetki halleri haricinde ilk itiraz olup, İş Mahkemelerinde uygulanan basit yargılama usulünde, cevap dilekçesi içerisinde ileri sürülmesi gerekir. Aksi halde HMK’nun 19. maddesi gereğince davalı, davanın açıldığı mahkemenin yetkisini kabul etmiş sayılır. Mahkemenin, yetki itirazının bulunmadığı veya yetkinin kamu düzeniyle ilgili olmadığı hallerde kendiliğinden yetkisizlik kararı vermesi mümkün değildir. Tüm bu bilgiler ışığında davacının talebine konu dönemde çalıştığı, yani işin yapıldığı yerin ... ilinin Cihanbeyli ilçesi olması ve davalılar tarafından yukarıda belirtilen mevzuat hükümleri uyarınca zamanında ve yöntemince yetki itirazında bulunulması karşısında, mahkemece yetkisizlik kararı verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmeyle davanın esası hakkında hüküm kurulması isabetsizdir ve bozmayı gerektirir.

O halde, davalı ve feri müdahil Kurum vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

O halde, davalı ve feri müdahil Kurum vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesi kararının, HMK'nın 373/1. maddesi gereğince kaldırılarak, temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine ve kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 23.12.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2772, Karar No: 2021/4361, Tarih: 28.06.2021

**14. Hukuk Dairesi         2018/2772 E.  ,  2021/4361 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 30/09/2011 ve 15/02/2012 günlerinde verilen dilekçeler ile elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete çevrilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28/05/2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete çevrilmesi istemine ilişkindir.

Davacı, tarafların iştirak halinde malik olduğu 10 adet taşınmaz üzerindeki elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete çevrilmesini talep etmiş; birleştirilen davada ise tapu kayıt malikleri Ahmet Tektaş ile Şerif Ördek'in ölü olduklarının anlaşılması üzerine temin edilen mirasçılık belgeleri uyarınca mirasçılarına husumet yönelterek aynı taleplerde bulunmuştur.

Asıl davada davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ...,.., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ..., davayı kabul ettiklerini bildirmiş; diğer davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

Birleştirilen davada davalı ... vekili ile davalı ..., davayı kabul ettiklerini bildirmiş; diğer davalılardan ... ve ... (... oğlu) dışındakiler duruşmaya katılmalarına rağmen mahkemece, davaya karşı beyanları alınmamıştır.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu taşınmazlarda taraflar arasındaki elbirliği mülkiyetinin 23.05.2015 havale tarihli bilirkişi raporunda belirtildiği şekilde paylı mülkiyete çevrilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete dönüştürülmesi davaları, elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan, iki taraflı, taraflar için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

TMK’nın 644. maddesi gereğince bir mirasçı, terekeye dahil malların tamamı veya bir kısmı üzerindeki elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete dönüştürülmesi isteminde bulunduğu takdirde sulh hakimi, diğer mirasçılara çağrıda bulunarak belirleyeceği süre içinde varsa itirazlarını bildirmeye davet eder.

Elbirliği mülkiyetinin devamını haklı kılacak bir itiraz ileri sürülmediği veya mirasçılardan biri belirlenen süre içinde paylaşma davası açmadığı takdirde, istem konusu mal üzerindeki elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete dönüştürülmesine karar verilir.

Mirasçılara gönderilecek davetiyede "belirlenen süre içinde elbirliği mülkiyetinin devamını haklı kılacak bir itiraz ileri sürülmediği veya paylaşma davası açılmadığı takdirde istem konusu mal üzerindeki elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete dönüştürülmesine karar verileceğinin" bildirilmesi zorunludur.

Mirasçılara gönderilecek davetiyede "belirlenen süre içinde elbirliği mülkiyetinin devamını haklı kılacak bir itiraz ileri sürülmediği veya paylaşma davası açılmadığı takdirde istem konusu mal üzerindeki elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete dönüştürülmesine karar verileceğinin" bildirilmesi zorunludur.

Elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete dönüştürülmesi davalarını mirasçılar açabilir. Mirasçılar dışında alacaklılar da İcra İflas Kanununun 121. maddesi uyarınca icra hakiminden “yetki belgesi” almak kaydıyla bu davayı açabilirler.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; dosya içerisinde mevcut tapu kayıtlarının incelenmesinde, dava konusu her 10 adet taşınmazda da "..." isminde bir paydaşın bulunduğu, ancak anılan kayıt malikinin davada taraf olarak yer almadığı anlaşılmıştır.

Bu durumda mahkemece, davada taraf olarak yer almayan kayıt maliki...'nin; ölü olması halinde temin edilecek mirasçılık belgesine göre mirasçılarının davaya katılımı sağlandıktan sonra işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, taraf teşkili sağlanmaksızın, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş; bu nedenle hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Kabule göre de, birleştirilen davada davalılar ..., ... ve ...'ın karar başlığında davalı olarak gösterilmemesi de doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine,

28.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22253, Karar No: 2014/13961, Tarih: 05.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/22253 E.  ,  2014/13961 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/268491

Mahkemesi : Bakırköy 4. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 09.07.2012

Numarası : 2009/176 -2012/237

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki tır ile gece vakti, aydınlatmalı, meskun mahal, tek yönlü yolda , sağdaki emniyet şeridine geçiş yaptığı sırada, aynı istikamete doğru seyir halinde bulunan ölen O.. O.. idaresindeki motosikletin, tırın dorsesinin sol arka teker kısmına çarptığı ve motosiklet üzerinde iki kişinin öldüğü olayda; sanığın hiç değişmeyen savunmalarına göre, TEM otoyolundan çıkmak için emniyet şeridine geçtiği esnada, arkadan gelen ve 2 saat sonra alınan raporda 49 promil alkollü olduğu tespit edilen motosiklet sürücüsü ölenin, yerleşik Adli Tıp uygulamalarına göre kişiden kişiye farklılık göstermekle birlikte alkol oranının her saat ortalama 15 promil azaldığı kabul edildiğinde, olay anında 79 promil alkollü olduğu, katılanlar tarafından olaydan 5 ay sonra mahkemeye verilen 19.10.2009 havale tarihli dilekçe ile olayı televizyonda duyması üzerine R.T..’nin olayı gördüğü ve tanıklık yapmak için müvekkiline ulaştığı, beyanı hükme esas alınan tanık R. T..’nin 21.10.2009 tarihli celsedeki ifadesinde, tır sürücüsü sanığın emniyet şeridinde durduğu ifadesi, gerçeği yansıtmadığından itibar edilmeyeceği halde, sanığa kusur yükleyen Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi raporu hükme esas alınarak sanığın beraati yerine, mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 05.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4034, Karar No: 2020/1696, Tarih: 04.02.2020

**7. Ceza Dairesi         2016/4034 E.  ,  2020/1696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında beraat, sanık ... hakkında hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Gümrük İdaresi vekilinin temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen Gümrük İdaresi'nin davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığı gibi katılmasına karar verilmesi de hükmü temyiz yetkisi vermeyeceğinden, Gümrük İdaresi vekilinin temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II) Sanık ...’in temyiz istemine yönelik yapılan incelemede ise;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın eyleminden dolayı 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesince cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1. 5237 sayılı TCK hükümlerine göre cezaların toplanması öngörülmediği, her bir cezanın varlığını ayrı ayrı koruduğu gözetilmeden sanık hakkında doğrudan verilen adli para cezası ile hapis cezasından çevrilen adli para cezasının içtimaına karar verilmesi,

2. Sanık hakkında adli para cezasının 6 eşit taksitle tahsiline karar verilirken uygulama maddesi olan TCK'nun 52/4. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırı davranılması,

3. Suçtan doğrudan zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresi'nin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanık ...’in temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca;

1. Hükümden adli para cezalarının içtimaı ile ilgili bendin çıkartılması,

2. Hükmün sanık ... hakkındaki adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin bendinde yer alan "...adli para cezasının...” ibaresinden sonra gelmek üzere “TCK'nun 52/4 maddesi gereğince...” ibaresinin eklenmesi,

3. Hükümden “vekalet ücretine ilişkin kısmın” çıkartılması ile diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.02.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6169, Karar No: 2022/19702, Tarih: 22.12.2022

**8. Ceza Dairesi         2022/6169 E.  ,  2022/19702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, özel hayatın gizliliğinin ihlali

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

.... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesince verilen hüküm, temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMUK.nın 286/1. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairelerinin bozma dışında kalan hükümlerin temyiz edilebileceği, 5271 sayılı CMUK.nın 286/2-b maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerince verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını arttırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, ayrıca CMUK.nın 286/2-b maddesi uyarınca 7188 sayılı Yasa ile değişik CMUK.nın 286/3 maddesi kapsamında bulunmadığından, sanık müdafinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMUK.nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

2) Sanıklar ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde ise;

Suçun silahla işlendiği kabul edilmesine rağmen uygulama maddesi olarak TCK'nın 109/3-a bendinin gösterilmemesi netice ceza itibariyle sonuca etkili görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanık ... müdafiiinin sübuta, suçun unsurlarının oluşmadığına, eksik inceleme ile karar verildiğine, etkin pişmanlık ve teşebbüs hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sanık ... müdafiinin ise,

suçun unsurlarının oluşmadığına, iştirak iradesinin bulunmadığına ve etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, 5271 sayılı CMK.nın 302/1. maddesi uyarınca TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİNE, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesiyle değişik, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca, dosyanın ... Asliye Ceza Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin, bilgi için ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 22.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1951, Karar No: 2012/2772, Tarih: 24.04.2012

**15. Hukuk Dairesi         2012/1951 E.  ,  2012/2772 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 05.11.1998 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca teslimi kararlaştırılan 2 adet bağımsız bölümün teslim edilmediğinden bahisle dairelerin teslimine, gecikme tazminatının tahsiline karar verilmesi istemiyle açılmıştır. Davalı cevabında davacının arsasına karşılık bir adet bağımsız bölüm isabet ettiğini, kurada 36 nolu 100 m2’lik bağımsız bölümün isabet ettiğini, bunu da kooperatife satarak parasını aldığını, ayrıca arsasını tamamlamak üzere almış olduğu 70 m2’lik arsanın da devrini yapmadığından davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacının arsa verme edimini yerine getirmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Düzenlemesi Borçlar Kanunu’nun 355 ve devamı maddelerinde yer alan eser sözleşmelerinin bir çeşidi olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri karşılıklı edimleri içeren çift taraflı sözleşme türlerindendir. Arsa sahibi inşaat yapım alanı olarak arsayı ayıpsız teslim etmekle, yüklenici de sözleşme ve yasaya uygun biçimde inşaatı yaparak arsa sahibinin bağımsız bölümlerini teslim etmekle yükümlü olup, bu teslimden sonra aksi kararlaştırılmadıkça yüklenici bedel olarak kararlaştırılan tapu kaydının devrini isteyebilir. Somut olayda davacının 636 ada 2 parselde kayıtlı hissesine karşılık teslim olunan arsa metrekaresine isabet edecek oranda bağımsız bölümün verilmesi, gecikme halinde cezai şart ödemesi kabul edilmiştir. Her ne kadar davalı savunmasında 36 nolu bağımsız bölümün davacıya verildiğini savunmuş ise de kooperatifin yetkililerince imzalanan dosyada mevcut 20.08.2005 tarihli sözleşmede 41 nolu dairenin davacıya devredildiği kabul edilmiştir. Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmış, bir adet daire teslim borcunun doğduğu ancak arsa devri gerçekleşmediği için gecikme tazminatı isteyemeyeceği sonucuna varılmıştır.