muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6772, Karar No: 2017/705, Tarih: 24.01.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/6772 E.  ,  2017/705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı, dar gelirli ailelere konut edindirmesi kapsamında davalı ... ile aralarında sözleşme düzenlendiğini, arsa tahsisi yapıldığını, satış bedelinin taksitler halinde ödendiğini, tahsis kararının iptal edildiğini, imar planı değişikliği ile ifanın imkansız hale geldiğini ileri sürerek arsanın rayiç değerinin tespiti yapılarak, bu bedelin yasal faiziyle birlikte ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-20.8.2016 tarihinde kabul edilen 6745 sayılı kanunun 12.maddesi ile 775 sayılı Gecekondu Kanununa eklenen geçici 10.maddesi ile “... ili, ... ilçesi sınırları içerisinde bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce bu Kanuna göre ilgili idarelerce yapılan arsa veya konut tahsis işleminin gerçekleştirilememesi hâlinde; arsa veya konut tahsisi için ödenen bedeller, ilgili idarece yapılacak tebligatı müteakip en geç üç ay içerisinde, ödeme gününden itibaren hesaplanacak kanuni faizi ile birlikte hak sahiplerine veya kanuni mirasçılarına ödenir. Hak sahipleri bunun dışında ilgili idareden herhangi bir hak, bedel ve tazminat talebinde bulunamazlar.

Bu maddenin birinci fıkrası hükmü; bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce hak sahipleri tarafından, ilgili idarelerce yapılan arsa veya konut tahsis işleminin gerçekleştirilememesi nedenleriyle arsa veya konutların adlarına tescili, bedel veya tazminat ve benzeri taleplerle açılan ve henüz kesinleşmeyen her türlü davada da uygulanır. Bu hükmün mahkemelerce uygulanması nedeniyle reddedilen davaların yargılama giderleri davalı idare tarafından ödenir. Bu madde kapsamında kalan davalarda mahkeme harçları ile her türlü vekâlet ücreti maktu olarak belirlenir.” hükmü düzenlenmiştir. Mahkemece, anılan yasa kuralı uyarınca değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 2.bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10160, Karar No: 2016/1107, Tarih: 28.01.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/10160 E.  ,  2016/1107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :..........Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; dava dışı sürücü idaresindeki trafik sigortası olmayan aracın karıştığı çift taraflı trafik kazasında diğer araç sürücüsü olan müvekkilinin yaralanarak malül kaldığını, sigortasız araç sürücüsünün kazanın meydana gelmesinde tam kusurlu olduğunu, davalı tarafından davadan önce yapılan kısmi ödemenin zararı gidermeye yetersiz olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL geçici ve sürekli iş göremezlik zararının temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davacı vekili daha sonra verdiği ıslah dilekçesi ile talebini 121.171,20 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili; davadan önce davacıya 24.640,00 TL ödeyerek ibraname aldıklarını, ödeme günündeki verilere göre ödemenin yeterli olup olmadığının tespit edilmesi gerektiğini, poliçe limitleri dahilinde sorumlu olduklarını ve maluliyet hususunda sağlık kurul raporu alınması gerektiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporlarına göre; davanın kabulü ile 121.171,20 TL'nin 05.05.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazasından kaynaklanan yaralanma sebebiyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Dosya kapsamında kazaya ilişkin herhargi bir kusur raporu alınmamıştır. Kaza tespit tutanağında ise davacı ve sigortasız araç sürücüsü ayrı ayrı asli kusurlu bulunmuş fakat kusur oranı tayin edilmemiştir. Gerçek zarar miktarının belirlenmesi için kazanın meydana gelmesinde tarafların kusur oranlarının belirlenmesi gerekmektedir. Bu nedenle, davalı ........'nın sorumlu olduğu gerçek zarar miktarının tespit edilebilmesi açısından kaza nedeniyle düzenlenen tüm belgeler ilgili yerlerden getirtilerek Adli Tıp Kurumu veya Karayolları Fen Heyeti gibi kurumlardan seçilecek uzman bilirkişi kurulundan tarafların itiraz ve savunmalarını karşılayacak biçimde denetime ve hüküm kurmaya elverişli kusur konusunda bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Haksız fiil sonucu çalışma gücü kaybının olduğu iddiası ve buna yönelik bir talebinin bulunması halinde, zararın kapsamının belirlenmesi açısından maluliyetin varlığı ve oranının belirlenmesi gerekmektedir. Söz konusu belirlemenin ise Adli Tıp Kurumu İhtisas Dairesi veya Üniversite Hastanelerinin Adli Tıp Anabilim Dalı bölümleri gibi kuruluşların çalışma gücü kaybı olduğu iddia edilen kişide bulunan şikayetler dikkate alınarak oluşturulacak uzman doktor heyetinden, haksız fiilin gerçekleştiği tarihte yürürlükte olan Sosyal Sigortalar Sağlık İşlemleri Tüzüğü veya Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümleri dikkate alınarak yapılması gerekmektedir.

Somut olayda, kaza neticesinde davacının maruz kaldığı yaralanmaya ilişkin olarak dosya kapsamında herhangi bir bilirkişi raporu alınmamıştır. Davacı tarafa dosyaya sunulan ve hükme esas alınan Tarsus Devlet Hastanesi raporunda %44 oranında maluliyet olduğu, Mersin Devlet Hastanesi raporunda %66 oranında maluliyet olduğu bildirilmiştir. Yine hasar dosyasında bahsedilen İskenderun Devlet Hastanesi raporunda %36 oranında maluliyet olduğu belirtilmiştir. Mersin Devlet Hastanesi raporunda davacının Kalp Damar Sistemi nedeniyle de maluliyeti olduğu belirtilmiştir. Söz konusu hastane raporlarının yukarıda bahsedilen kaza tarihine göre yürürlükte bulunan tüzük ya da yönetmelik hükümlerine uygun olup olmadığı da belli değildir. Bu nedenle sözkonusu sağlık kurul raporları hükme esas alınmaya yeterli değildir.

Mahkemece, kazayla ilgili tüm tedavi evrakları celbedilerek yukarıda belirtilen açıklamalar ışığında Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği esas alınarak Adli Tıp Kurumu'ndan denetime elverişli bilirkişi raporu alınarak maluliyet oranının ve geçici iş göremezlik süresinin belirlenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Davacının maruz kaldığı iş göremezlik tazminatının belirlenebilmesi için zarar görenin son gelir durumunun net olarak belirlenmesi gerekir. Davacı vekili müvekkilinin tır şoförü olarak çalıştığını beyan etmiştir. Hasar dosyasına sunulan vergi levhasında davacının Treyler İşletmeciliği yaptığı ve 2009 yılı için toplam 2.613,60 TL beyan olunan matrah olduğu bildirilmiştir. Yine davacının 2000 ila 2011 yılları arasında SGK kaydı olmayıp, sonrasında kaydı vardır. Nakliyat-iş sendikası tarafından tır şoförü olan birisinin 2009 yılında 1.900,00 TL, 2010 yılında 2.100,00 TL, 2011 yılında 2.250,00 TL ve 2012 yılında 2.500,00 TL gelir elde edeceği bildirilmiş olup bilirkişi raporunda davacının bu miktarlar gelir ettiği kabul edilerek zarar hesaplanmış olup mahkemece rapor hükme esas alınmıştır.

Davacının mesleği hususunda beyan dışında herhangi başka bir delil ibraz edilmemiştir. Yine davacının tır şoförü olarak çalıştığı beyan edilmesine karşın kendi hesabına mı çalıştığı yoksa ücret karşılığı mı çalıştığı, ücret karşılığı çalışıyorsa çalıştığı iş yerinden gelirine ilişkin ödeme belgeleri, banka kayıtları gibi evrakların olup olmadığı, kendi hesabına çalışıyorsa ilgili meslek kuruluşlarında kaydı olup olmadığı, kaza tarihi itibariyle kendi hesabına çalıştıracağı tır ve benzeri türden bir aracı olup olmadığı, tır şoförlüğü yapmak için gerekli ehliyet ve belgelerinin kaza tarihi itibariyle bulunup bulunmadığı hususlarında herhangi bir araştırma yapılmamış ve buna dair belgeler celbedilmemiştir.

Bu nedenle davacının gelirine ilişkin olarak yapılan araştırma yetersizdir. O halde, davacının kazadan önce ne kadar gelir elde ettiğinin tespiti için mahkemece, SGK ve çalıştığı işyerinden gelire ve ödemelere ilişkin belgelerin celbedilmesi, kendi hesabına çalışıyorsa ilgili kuruluşlardan gerekli belgelerin sorulması, gelirin kazadan önce geriye doğru tespitinin yapılması, gerektiğinde bu hususda bilirkişi inceleme yapılarak davacının gerçek gelirinin tespiti ile usuli kazanılmış haklarda nazara alınarak sonucuna göre hesaplama yapılması gerekirken yetersiz araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

4-Mahkemece, zararın hesaplanması amacıyla avukat bilirkişiden alınan 05.04.2013 tarihli bilirkişi raporunda CSO 1980 Kadın ve Erkek Mortalite Tablosu esas alınarak davacının yaşam süresi belirlenmiş ve zarar hesabı yapılmıştır.

Mahkemece 05.04.2013 tarihli bilirkişi raporu hükme esas alınmış ise de; karara esas alınan hesaplama, Hukuk Genel Kurulu'nun 1989/4-586 esas, 1990/199 sayılı kararı ve Dairemizin yerleşik içtihatlarına uygun değildir. Bu itibarla, Dairemizin yerleşik ilkelerine uygun olarak Population Masculine Et – Feminine (PMF 1931) Tablosu esas alınarak davacının muhtemel yaşam süresi belirlenerek zararın hesaplanması gerekirken tazminat esaslarına uygun olmayan yaşam süresine göre hesaplama yapılan bilirkişi raporunun hükme esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1), (2), (3) ve (4) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 28.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7371, Karar No: 2014/8473, Tarih: 25.12.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/7371 E.  ,  2014/8473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacı tarafından açılan iflasın ertelenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddi ile davacı şirketin iflasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirketin ... Ticaret Sicilinde kayıtlı olduğunu, 2007 yılında nakliyecilik konusunda faaliyet göstermeye başladığını, kısa sürede büyüyerek 250.000,00 TL sermayeli büyük bir şirket haline geldiğini, tam kapasite ile çalışması halinde minimum 60 kişiye iş imkânı sağlayacak konumda olduğunu, gelirlerin % 70'inin yurt dışı firmalarının ihracatından doğduğunu, 2008 yılı sonunda ortaya çıkan global kriz sonrasında ithalat ve ihracat değerlerinin düşmesi sonucu piyasada daralma olduğunu, Avrupa'da oluşan kriz sonrasında araçların oradan boş dönmek yerine beklemesi nedeniyle yüksek derecede gelir kaybı oluştuğunu, araçların mal bulamaz hale geldiğini ve zaman zaman boş şekilde ülkeye döndüklerini, zor duruma düşen müvekkili şirket aleyhine icra takiplerine başlandığını, bağlanan araçlar yüzünden yüklerin zamanında yetişemediğini, müşteriler nezdinde itibarının zedelendiğini, araçların kiraya verildiğini, fakat kira bedellerinin alınamadığını, telaşa kapılan yöneticilerin doğru kararlar verememesi üzerine yönetim zafiyeti doğduğunu, iyileştirme projesine göre araçların periyodik bakımlarının yaptırılarak yakıtın en ekonomik şekilde temin edileceğini ve tüketileceğini, ortaklara ait gayrimenkullerin kısa zamanda satılarak işletme sermayesine ekleneceğini, gerekli görüldüğünde açılacak olan yeni nakliye hatlarına servis konulmak suretiyle yeni kazançlar sağlanacağını, borçlarını 4 yıl içerisinde tasfiye edeceklerini ileri sürerek, müvekkili şirketin borca batıklık halinin tespiti ile iflasının bir yıl süreyle ertelenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Müdahiller vekilleri, davacı şirketin iflasına karar verilmesini istemişlerdir.

Müdahiller vekilleri, davacı şirketin iflasına karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi ve kayyım raporları ile dosya kapsamına göre; davacı şirketin 31.07.2010 tarihi itibariyle aktiflerin satış fiyatı esasına göre yapılan incelemesinde ( - ) 217.628,47 TL borca batık olduğu, davacı şirketin satışlarının yetersiz, faaliyetlerinin verimsiz olduğu, iyileştirme projesinin mevcut haliyle yetersiz olduğu, şirketin 250.000,00 TL olan sermayesini 1.250.000,00 TL artırmak suretiyle 1.500.000,00 TL'ye çıkardığı, 30.09.2012 tarihli bilançoya göre 1.250.000,00 TL'lik sermayenin 320.496,00 TL'lik kısmının ödendiği, geriye 929.504,00 TL'lik ödenmemiş sermaye kaldığı, davacı tarafından sunulan dekontlarda 30.350,00 TL'lik ödemenin sermaye ödemesi olduğuna dair herhangi bir açıklama bulunmadığı, ödemenin sermaye taahhüdüne ilişkin olduğu kabul edilse dahi ödenmemiş sermayenin 899.154,00 TL olduğu, sermaye artırımı sonucunda davacı şirkete 350.846,00 TL'lik kaynak girişi sağlandığı ancak davacı şirketin 328.749,23 TL'lik zarar etmesinin bu kaynağın azalmasına yol açtığı, 2012 yılının Eylül ayı sonunda gösterilen 156.914,13 TL'lik kârın fiktif olduğu ve iyileşme anlamında bulunmadığı, davacının mali durumunun daha kötüye gittiği, alacağın tahsil imkanının bulunmaması nedeniyle borca batıklığın artacağı, iyileştirme projesinin tutmadığı, cironun düşük kaldığı, finansal giderlerinin gösterilmesi halinde şartların daha da ağırlaşacağı borçların yükseldiği, araçların modellerinin 2 yıl daha eskimesi nedeniyle değer kaybına uğradığı, bilançonun doğru ve gerçek hazırlanması halinde borca batıklığın görünenden çok daha fazla olacağı, kayyım heyeti tarafından sunulan son raporlarda yapılan ihtarata rağmen davacı şirketin ticari defterlerini kayyım heyetine sunmadığı, davacı ile yaklaşık 3 aydır iletişim kurulamadığı, bu nedenle son duruma ilişkin raporun hazırlanamadığının belirtildiği, davacı şirketin iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı olmadığı gerekçesiyle, iflas erteleme talebinin reddine, talepte bulunan şirketin iflasına karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13212, Karar No: 2020/17578, Tarih: 30.11.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/13212 E.  ,  2020/17578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten Yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Mağdurun temyiz talebinin incelemesinde:

Hükmün sanık ve mağdurun huzurunda verilmesine karşın yasa yolu bildiriminde yasa yoluna başvuru süresinin hükmün tefhim tarihinden itibaren başlayacağının belirtilmesi yerine "tefhim ve tebliğ" tarihinden itibaren başlayacağının bildirilmesi nedeniyle ilgililerin yasa yoluna başvuru süresinin başlangıcı hususunda yanıltıldıkları ve gerekçeli kararın yasa yoluna başvuru tarihinin başlangıç tarihi düzeltilmek suretiyle açıklamalı olarak mağdura tebliğ edilmemesi nedeniyle mağdurun öğrenme üzerine yasal süresi içerisinde temyiz isteğinde bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sırasında mağdura davaya katılma hakkı hatırlatılmasına karşın davacı ve şikayetçi olmadığını beyan ettiği ve hüküm verilinceye kadar davaya katılma talebinde bulunarak katılan sıfatını kazanmadığı ve bu itibarla temyiz hakkı bulunmadığından temyiz isteminin 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2) Cumhuriyet savcısı ile sanık ve sanık müdafinin temyiz taleplerinin incelemesinde:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

a) Mağdurun yaralanmasına ilişkin olarak; Antalya Eğitim Hastanesi tarafından düzenlenen 05/10/2015 tarihli geçici doktor raporunda; mağdurun sol frontal altta belirgin şişlik, sol frontal bölgede lokal şişlik ve ağrı mevcut olduğu ve beyin cerrahisinin görmesinin uygun olduğu ve kati raporun Adli Tıp Uzmanı tarafından verileceği belirtilmesine rağmen, mağdur hakkında Antalya Eğitim ve

Araştırma Hastanesinin Adli Tıp Uzmanından alınan 06.10.2015 tarihli kesin raporda ise, mağdura ait beyin cerrahisi tarafından düzenlenen tıbbi bilgi, belgeler, film, grafi ve raporlar getirtilmeden geçici rapora dayanarak şahsın arızasının yaşamı tehliye soktuğunun belirtilmiş olmakla, hükme esas alınan raporun hüküm kurmaya yeterli olmadığı nazara alınarak, yaralanmanın niteliğinin duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespit edilebilmesi için, mağdurun tedavi evrakları, geçici ve kesin raporlarıyla birlikte en yakın Adli Tıp Kurumuna sevk edilerek, 5237 sayılı TCK'nin 86. ve 87. maddelerinde belirlenen ölçütlere göre raporu alındıktan sonra, sanığın hukuki durumun tespit ve tayini gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

b) Kabule göre de; sanık hakkında TCK’nin 86/3-a maddesi uyarınca tayin olunan 1 yıl 6 ay hapis cezasının TCK’nin 87/1-d maddesi gereğince bir kat artırılarak 2 yıl 12 ay hapis cezasına hükmedilmesi ve akabinde maddenin son fıkrası uyarınca bu cezanın 5 yıldan az olamayacağından 5 yıl hapis cezasına hükmedilip ve devamında TCK'nin indirim maddeleri uygulanarak sonuç cezanın tespiti gerekirken, yazılı şekilde uygulama yapılarak eksik ceza tayin edilmesi,

c) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas – 2017/247 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesine aykırı davranılması,

d) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, sanık aleyhine temyiz bulunmadığından CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 30.11.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12110, Karar No: 2025/2925, Tarih: 04.03.2025

**5. Ceza Dairesi         2024/12110 E.  ,  2025/2925 K.**

**"İçtihat Metni"**

5395 sayılı Yasa gereğince tedbir istemi hakkında yapılan yargılama sırasında; Adana 3. Çocuk Mahkemesiyle Diyarbakır 3. Çocuk Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 20.06.1960 tarih ve 1960/14 sayılı Kararıyla; "Hukuk ve ceza mahkemeleri arasında selbi vazife uyuşmazlığı çıktığı takdirde, dava konusu işin hukuka ait olması halinde hukuk dairesinin, cezaya ilişkin olduğu takdirde de ceza dairesinin mercii tayinine vazifeli olacağına" karar verilmiş olmasına, uyuşmazlık konusu olayda herhangi bir suç soruşturması bulunmaksızın korunmaya ihtiyacı olan çocuk hakkında 5395 sayılı Kanun hükümleri uyarınca tedbir uygulanmasına ilişkin talepte bulunulmasına göre; Adana 3. Çocuk Mahkemesiyle Diyarbakır 3. Çocuk Mahkemesi arasında meydana gelen yetki uyuşmazlığını çözme görevi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 21, 22 ve 23 üncü maddeleri gereğince Yargıtay 5. Hukuk Dairesine ait olduğundan Dairemizin oy birliğiyle GÖREVSİZLİĞİNE,

Dava dosyasının ilgili Daireye gönderilmesine,

04.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4301, Karar No: 2024/7498, Tarih: 24.06.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/4301 E.  ,  2024/7498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

SAYISI: 2024/100 Esas, 2024/110 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İstanbul Anadolu 24. İş Mahkemesinin 19.10.2023 Tarihli ve 2022/579 Esas, 2023/652 Karar Sayılı Kararı

Dava dilekçesinde davalının adresinin ... olduğu, dinlenen tanıkların ilk işyerlerinin ...de olduğunu, 2021 yılında Gebze'ye taşındıklarını beyan ettikleri, davacının iş akdinin feshedildiği tarihte iş yeri adresi ve davalının adresinin Gebze/Kocaeli olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Gebze 6. İş Mahkemesinin 07.03.2024 Tarihli ve 2024/100 Esas, 2024/110 Karar Sayılı Kararı

Taraflar arasındaki davada her ne kadar davalı şirketin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yerinin Kocaeli ili ... ilçesinde olması nedeniyle yetkisizlik kararı verilmişse de davacının iş ve işlemlerinin bir kısmını İstanbul ili Sultanbeyli ilçesinde yerine getirmiş olduğu ve davacının ikametgahının İstanbul ili Sultanbeyli ilçesinde bulunduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’n (7036 sayılı Kanun) uyarınca işçi işveren ilişkisinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 7036 sayılı Kanun’un “Yetki” başlıklı 6 ncı maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“İş mahkemelerinde açılacak davalarda yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi ile işin veya işlemin yapıldığı yer mahkemesidir.”

C. Değerlendirme

1. Davanın açıldığı ve ilk derece mahkemesi tarafından karar verilen tarihte yürürlükte bulunan 7036 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinde İş Mahkemelerinde açılacak davalarda yetkili mahkemenin, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi ile işin veya işlemin yapıldığı yer mahkemesi olduğu belirtilmiştir. Benzer düzenleme, mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun (5521 sayılı Kanun) 5 inci maddesinde ve 5521 sayılı Kanun’da sarahat bulmayan hallerde 6100 sayılı Kanun'a gönderme yapan 15 inci maddesinde de mevcuttur.

2. İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan davalı tarafça süresinde yapılmasa da hakim tarafından kendiliğinden bu husus göz önünde bulundurmalıdır. Bir başka anlatımla hakim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de resen yetkisizlik kararı verebilir.