muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/27097, Karar No: 2014/36083, Tarih: 18.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/27097 E.  ,  2014/36083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2013

NUMARASI : 2012/169-2013/259

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, tır şoförü olarak çalıştığını, emeklilik sebebi ile iş sözleşmesini feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma, hafta ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, talimatlara aykırı davranan davacının devamsızlık yaptığını iş sözleşmesinin bu sebeple haklı sebeple feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesi ile kıdem tazminatının kabulüne, diğer taleplerin ise reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm ve davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda özellikle tır şoförleri bakımından gidilen mesafeye göre yol primi (harcırah) adı altında ödemeler yapıldığı görülmektedir. Çoğunlukla asgari ücret seviyesinde sabit ücret ödenmekte ve ücretin esaslı kısmı belirtilen primlerle sağlanmaktadır. Yoksa uzun yol tır şöförünün sadece asgari ücretle çalışmayacağı bilinen bir gerçektir. Böyle olunca tazminata esas ücretin tesbitinde yol primi adı altında yapılan ödemelerin de dikkate alınması gerekir. Dairemiz kararları da bu yöndedir. Böyle olunca, asgari ücret + prim davacının asıl ücretini oluşturmaktadır. Bu sebeple dava konusu isteklerin asgari ücret + prim esas alınarak hesaplanması gerekir. Ancak, genel tatil ücretlerinin normal zamsız kısmı prim olarak ödenmiştir. O halde genel tatil ücretinin %150 zamlı ücret yerine, sadece %50 zamlı kısmıyla hesaplanması gerekir.

Dosya içeriğine göre mahkemece davacının genel tatil alacağının reddine karar verilmiş ise de yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulduğunda, dosyada mübrez harcırah beyannameleri dikkate alınarak davacının genel tatil günlerine denk gelen çalışması bulunup bulunmadığı araştırılmalı, tespiti halinde hesaplanarak kabulü gerekirken yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında davacının genel tatillerde çalışma yapıp yapmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde işçi, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını her türlü delille ispat edebilir.

Ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bununla birlikte, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, davacı işçinin yurtiçi tır şoförü olarak görev yaptığı anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının üç ay haftada üç saat kalan dönem haftada yirmiyedi saat üzerinden fazla çalışma yaptığı hesaplanmıştır. Her ne kadar Ocak, Şubat, Mart ayları için yapılan hesaplama isabetli ise de kalan dönem için Karayolları Trafik Kanununa göre davacının günde dokuz saat üzeri çalışamayacağı ve harcırah beyannamelerine göre çalıştığı süreler dikkate alınarak haftalık dokuz saat yerine yirmiyedi saat üzerinden fazla çalışma alacağının hesaplanması isabetsizdir. Mahkemece fazla çalışma alacağının yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14293, Karar No: 2012/3253, Tarih: 06.03.2012

**20. Hukuk Dairesi         2011/14293 E.  ,  2012/3253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı Hazine ve davacı gerçek kişi vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede 1950-1951 yıllarında yapılan genel arazi kadastro çalışmalarında tescil harici bırakılma nedeninin Kadastro Müdürlüğünden sorularak alınacak cevabi yazının,

2) Dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede imar uygulaması yapıldığı bildirildiğinden, ... mahallesi 954. sokak No: 17 nolu taşınmazın bulunduğu yörede hangi tarihte imar uygulaması yapılıp kesinleştiği ve dava konusu taşınmazın bu çalışmada ne gibi işlem gördüğü ile çekişmeli taşınmazı ve komşularını gösterir şekilde imar haritasının Belediye İmar Dairesinden sorulup, istenerek alınacak cevap ve haritanın,

3) ... Mahallesi 954. Sokak No: 17 ve çevresinin 2/B alanı olup olmadığı, 2/B alanı olduğu bildirildiği takdirde çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede yapılan orman kadastrosuna ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneğinin Orman Yönetiminden istenerek,

4) Daha sonra dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen Harita-fen bilirkişisine verilerek;

a) Dava konusu taşınmazın bulunduğu yere ilişkin Orijinal kadastro paftası ile imar planının ölçekleri çevrildikten sonra birbiri üzerine ablike edilerek çekişmeli taşınmazın imar haritasındaki konumunu gösterir gösterilmesi,

b) Orman Yönetimi tarafından taşınmazın 2/B madde alanı kapsamında kaldığı bildirildiği takdirde, kesinleşmiş orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendisinden imzalı krokili ek rapor alınıp,

bu dosyaya konulması; ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 06/03/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1581, Karar No: 2017/4585, Tarih: 21.06.2017

**16. Ceza Dairesi         2017/1581 E.  ,  2017/4585 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2911 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi uyarınca kovuşturmanın ertelenmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre verilen kovuşturmanın ertelenmesine ilişkin kararların, anılan maddenin 4. fıkrası ile CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası 2. cümlesi hükmü karşısında durma kararı niteliğinde ve itiraza tabi olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından; temyiz incelemesine yer olmadığına, CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca gereğinin itiraz merciince yerine getirilmesi için dosyasının incelemeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 21.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30159, Karar No: 2013/27898, Tarih: 05.12.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/30159 E.  ,  2013/27898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KIRKLARELİ İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/09/2012

Davacı haksız olarak  iş sözleşmesinin   feshedildiğini ileri sürerek kıdem  tazminatı, ücret, sözleşme tazmiantı  ile  ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı  vekili cevabında, bir kısım paket etlerde süresi geçtiği halde üretim yaptığından 4857 sayılı İş Kanunun  25.II.e. maddesi uyarınca iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek  davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece sözleşme  tazminatı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti isteklerinin reddine  diğer telepler yönünden bilirkişi hesaplamaları dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince  süresinde temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2- Dosya içeriğinden davacının 13.02.2007 tarihinden beri işyerinde et balık reyonu şefi olarak çalıştığı  davacının  iş sözleşmesinin süresi geçen et ürünlerini yeniden üretime dahil ettiği gerekçesi feshedildiği anlaşılmaktadır.  Dosyadaki tutanaklara, dinlenen tanıklara göre olayın doğrulanması karşısında; sağlık açısından satışı riskli et  ürünlerinin yeniden  tüketime hazırlayan  davacının bu davranışı işverenin ekonomik itibarını zedeleyceği gibi  yasal denetim durumunda  işvereni  bir kısım idari veya cezai yaptırımla karşı karşıya bırakacağı açıktır.  Davacının bu davranışı  doğruluk ve bağlılığa aykırı olup iş sözleşmesinin haklı nedene dayandığının kabulü ile  kıdem ve ihbar tazminatının reddine yerine kabulüne karar verilmesi  bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alının temyiz harcının istek halinde ilgiliy iadesine, 05.12.2013  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3656, Karar No: 2014/4846, Tarih: 06.03.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/3656 E.  ,  2014/4846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tire 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/10/2012

NUMARASI : 2010/509-2012/412

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davacının iş sözleşmesi hakksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı cevabında; davacının şirkete ait fabrikada yaptığı işin hatalı üretilen sigaraların paketlerinin açılıp, maddeleri ayırmak ve ayrılanları makineye atmak olduğunu, çalışmasının kısmi süreli olduğunu, davalı şirketin bu iş için çağrı üzerine çalışma yaptırdığını, bu çalışmayı da yardımcı hizmet sözleşmesi yaptığı İ.. D.. A.Ş.'nin sağladığını asıl işvereninbu şirket olduğunu bildirerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davacının belirsiz süreli sözleşme kapsamında çalıştığı kabul edilererek taleplerin hesap raporu gibi kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Kısmi süreli iş ilişkisinin varlığı ve sonuçları bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 13. maddesinde, işçinin normal haftalık çalışma süresinin tam süreli çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az olarak belirlendiği iş sözleşmesi, kısmi süreli iş sözleşmesi olarak tanımlanmıştır. Normal haftalık çalışma süresi ise aynı Kanun'un 63. maddesinde, haftalık en çok kırkbeş saat olarak açıklanmıştır. 4857 sayılı Kanun'un 13. maddesinde emsal işçiden söz edilmiş olmakla, kısmi süreli iş sözleşmesinin belirlenmesinde esas alınacak haftalık normal çalışma süresi tam süreli iş sözleşmesi ile çalışan emsal işçiye göre belirlenecektir. Kanun'un 63. maddesinde yazılı olan haftalık iş süresi azamidir. Buna göre o işkolunda emsal bir işçinin ortalama haftalık çalışma süresi, haftalık kırkbeş saati aşmamak şartıyla belirlenmeli ve bunun önemli ölçüde azaltılmış olup olmadığına bakılmalıdır.

4857 sayılı Kanun'un 63. maddesi kapsamında çıkarılan İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 6. maddesinde, “ İşyerinde tam süreli iş sözleşmesi ile yapılan emsal çalışmanın üçte ikisi oranına kadar yapılan çalışma kısmi süreli çalışmadır”. Gerekçede “üçte ikisinden az” olan çalışma ifadesi kullanılmışken, yönetmelikte üçte iki oranına kadar yapılan çalışmalar kısmi çalışma sayılmıştır. Bu durumda emsal işçiye göre kırkbeş saat olarak belirlenen normal çalışmanın taraflarca otuz saat ve daha altında kararlaştırılması halinde, kısmi süreli iş sözleşmesinin varlığından söz edilir.

Kısmi süreli iş sözleşmesiyle çalışan işçinin ücreti ve paraya ilişkin bölünebilir menfaatleri, tam süreli emsal işçiye göre çalıştığı süre ile orantılı olarak ödenir.

Kısmi süreli iş sözleşmesi kapsamında çalışan işçi yönünden ihbar süresinin de iş ilişkisinin kurulduğu tarih ile feshedilmek istendiği tarih arasında geçen süre toplamına göre belirlenmesi gerekir.

Somut olayda, taraflar arasında yapılan sözleşmenin kısmi süreli başlığını taşıdğı ancak sözleşmede haftalık çalışma gün ve süreleri açıkça belirtilmediği anlaşılmaktadır. Sözleşmede bu süreler belirtilemese de yukarıda açıklanan yönetmelikle bu sürenin tam süreli iş sözleşmesi ile çalışan emsal işçinin üçte ikisi oranında olacağı açıklanmıştır. Davacının işi, hatalı üretilen sigaraların paketlerinin açılıp, maddeleri ayırmak ve ayrılanları makineye atmak olduğunu, bu işin ancak hatalı üretimlerin olması durumunda gerçekleştiği hizmet cetveline göre de çalışmalarının düzensiz olduğu bazı aylar hiç çalışma bildirilmediği halde bazı aylarda da iki ila otuz gün arasında farklı bildirimlerin yapıldığı tanıkların ise ayda yirmi gün çalıştıklarını beyan ettikleri anlaşılmaktadır. Mahkemece davacının sözleşme içeriği, çalışma şekli, hizmet cetveli birlikte değerlendirilerek taraf ve tanıklarının beyanlarına tekrar başvurarak çalışma şartları, şekli, işe çağrılmaları ve ayrılmaları tam olarak ortaya konularak, çalışmanın kısmi süreli veya çağrı usulü bir çalışma olup olmadığı netleştirildikten sonra alacak isteklerinin değerlendirilmesi gerekirken yanılgılı ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmersi hatalı olup bomza sebebidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinda ilgiliye iadesine, 06.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14533, Karar No: 2013/23499, Tarih: 11.10.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/14533 E.  ,  2013/23499 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 67/2, TCK'nın 62, 52, 53, 58/6 maddeleri gereğince mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, alıcı kılığındaki kolluk kuvvetlerine 2863 sayılı Kanun kapsamında oldukları belirlenen 3 adet kültür varlığını (1 adet kase, 1 adet kandil, bir adet çift yüzlü balta) satmaya çalıştığı sırada suçüstü yakalandığı, sanığın savunmasında dava konusu eserleri 1000 TL ye satın aldığını, amacının alım satım yaparak para kazanmak olduğunu, jandarma personeli ile pazarlık yaptığı sırada yakalandığını beyan etmesi karşısında, mahkumiyet kararı verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, suçun yasal unsurlarının oluşmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK’nın 53/3 maddesi uyarınca, sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, hak yoksunluğu süresinin koşullu salıverilme tarihine kadar olması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c maddesinin uygulanmasına ilişkin paragrafın çıkartılarak yerine, “5237 sayılı TCK'nın 53/3 maddesi uyarınca, aynı Kanunun 53/1-c maddesinde belirtilen kişisel hak yoksunluğunun, sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanmasına” cümlesinin yazılarak hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/30808, Karar No: 2013/17929, Tarih: 19.09.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/30808 E.  ,  2013/17929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında erteleme hükümleri değerlendirilirken, tekrar suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat gelmediğinden bahisle hapis cezasının ertelenmesine yer olmadığına karar verildiği, aynı gerekçenin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK’nın 231/6-b maddesi uyarınca da aranan şartlardan olduğunun anlaşılması karşısında; sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükümlerin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede,

Yakınanın, kalkış peronunda sırasını bekleyen minibüsünden gerçekleştirilen hırsızlık eyleminin 5237 sayılı yasanın 142/1-c maddesine uyduğu gözetilmeden anılan yasanın 141.maddesi ile uygulama yapılması ve 5237 sayılı Yasanın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 5237 sayılı Yasaya özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu; bunun daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma durumunda olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilip yasal ve yeterli gerekçeleri de gösterilerek uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda uygulama koşulları da bulunmadığı halde değer az kabul edilerek cezadan indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,

Ancak;

Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘‘53. maddenin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine ‘‘Sanığın, TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına’’ tümcesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7694, Karar No: 2013/4494, Tarih: 12.03.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/7694 E.  ,  2013/4494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükmün uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCK.nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

2-Sanığın aşamalarda üzerine atılı suçu inkar ettiği, tanık Gülseren Tosun'un aşamalarda sabah namazı için saat 06:30 sıralarında kalktığında sanığı köşe başında gözcülük yaparken, diğer kimliği tespit edilemeyen iki kişiyi de yakınıcının camını zorlarken gördüğünü beyan etmesi karşısında, eylemin gece vakti gerçekleştirildiğine ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilip tartışılmadan yazılı şekilde karar verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA,12.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.