muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5010, Karar No: 2015/10245, Tarih: 07.05.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/5010 E.  ,  2015/10245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, eşinden dolayı dul aylığı almakta iken babasından dolayıda yetim aylığı almaya hak kazandığına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, mahkemenin yetkisizliğine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 09/01/2003 tarihinde vefat eden babasından dolayı yetim aylığı istemine ilişkindir.

Mahkemece, yetkili Kurum şubesinin .... ..... olduğu gerekçesiyle Nöbetçi İş Mahkemesi yetkili gösterilerek yetkisizlik kararı verilmiştir.

Uyuşmazlık, yetkili mahkemenin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesinde yer alan "İş Mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikâmetgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşmeler muteber sayılmaz" hükmü ile işçi-işveren arasındaki uyuşmazlıklara ilişkin kesin yetki kuralı düzenlenmiş olup Kanun'un 1/B bendinde "İşçi Sigortaları Kurumu ile sigortalılar veya yerine kaim olan hak sahipleri arasındaki uyuşmazlıklardan doğan itiraz ve davalara da bakarlar" hükmü doğrultusunda 5510 sayılı Kanun'dan kaynaklanan davalar İş Mahkemesinde görülmekle birlikte Kurumun taraf olduğu uyuşmazlıklarda yetkili mahkemenin neresi olacağına dair Kanun'da açık bir düzenleme bulunmamaktadır.

5521 sayılı Yasa'nın 15. maddesinde bu Kanunda sarahat bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümlerinin uygulanacağı bildirilmiştir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 447/2.maddesine göre "Mevzuatta, yürürlükten kaldırılan 18.6.1927 tarihli ve 1086 sayılı

-Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa yapılan yollamalar, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılır" hükmü gereğince genel yetki kuralı dışında düzenleme öngörülmemiş olması karşısında 6100 sayılı HMK'da yer verilen özel yetkiye ilişkin düzenlemelerin İş Mahkemelerinin yetkisinin belirlenmesinde dikkate alınması ve bu doğrultuda uyuşmazlığın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 14. maddesinde yer alan hükümler doğrultusunda çözüme kavuşturulması gerekir.

HMK'nın 14/1. maddesi uyarınca "Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir." Bu yetki kuralı kesin olmadığından HMK'nın 19. maddesinde belirlenen süre ve yöntemle yetkisizlik itirazında bulunulmaz ise davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir ve mahkemece kendiliğinden yetkisizlik kararı verilemez. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Yetki itirazının ileri sürülmesi" başlıklı 19/2. maddesinde; "Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz." hükmünü içermektedir. Yine, 116/1-a maddesinde "Kesin yetki kuralının bulunmadığı hâllerde yetki itirazı"nı "ilk itiraz" olarak düzenlemektedir. 117/1. madde ise; "İlk itirazların hepsi cevap dilekçesinde ileri sürülmek zorundadır; aksi hâlde dinlenemez." hükmünü içermektedir. Son olarak; "Cevap dilekçesini verme süresi" başlıklı 127/1. maddesi ise; "Cevap dilekçesini verme süresi, dava dilekçesinin davalıya tebliğinden itibaren iki haftadır. Ancak, durum ve koşullara göre cevap dilekçesinin bu süre içinde hazırlanmasının çok zor yahut imkânsız olduğu durumlarda, yine bu süre zarfında mahkemeye başvuran davalıya, bir defaya mahsus olmak ve bir ayı geçmemek üzere ek bir süre verilebilir. Ek cevap süresi talebi hakkında verilen karar taraflara derhâl bildirilir." şeklinde düzenleme getirmektedir.

Somut olayda, kesin yetki kuralının bulunmadığı davayla ilgili olarak; davalı Kurum vekilinin süresi içerisinde yetki itirazında bulunmadığı anlaşılmakla, mahkemece davanın esası hakkında inceleme ve araştırma yapılmaksızın yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2012/10-1153 E. 2013/245 K. sayılı ilamı da aynı yöndedir.

O halde, davacı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

07.05.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8928, Karar No: 2013/7505, Tarih: 12.06.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/8928 E.  ,  2013/7505 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine dair ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24.12.2008 gün ve 2007/154 Esas, 2008/216 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve katılan ...Kurumu (...) vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından Tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Olay nedeniyle mağdurenin beden veya ruh sağlığının bozulup bozulmadığının tespiti bakımından Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan veya Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23/B ve 31. maddeleri gereğince Yükseköğretim Kurumları veya birimlerinde Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulu ölçütlerine göre (konunun uzmanı bir doktorun ve adli tıp uzmanının zorunlu katılımıyla, anılan kanunun 7/f maddesinde 6. ihtisas kurulunda görev yapması öngörülen diğer dallardan uzman doktorların da iştirakiyle ve toplam en az 5 uzman doktorla) oluşturulmuş bir heyetten rapor alınmasından sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunda usulüne uygun teşekkül etmeyen bir heyetten alınan 30.05.2008 tarihli rapor esas alınarak eksik soruşturmayla hüküm kurulması;

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve katılan ... Kurumu (...) vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1554, Karar No: 2019/3561, Tarih: 14.03.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/1554 E.  ,  2019/3561 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama, Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : 1-Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma suçundan TCK'nın 179/3-2, 62, 53. maddeleri ile CMK'nın 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması

2-Taksirle Yaralama suçundan TCK'nın 89/4, 22/3, 62, 52. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar ile taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraz kanun yoluna tabi bulunduğu, aynı Kanunun 264. maddesi uyarınca kabul edilebilir bir başvuruda mercide yanılmanın başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağı, yine itiraz merci tarafından itirazın değerlendirildiği nazara alınarak, sanığın temyiz isteminin, itiraz mahiyetinde değerlendirilmesi suretiyle CMK'nın 264/2. maddesi uyarınca dosyanın incelenmeksizin mahkemesine iadesinin temini için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE;

2-Taksirle yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmayarak, tebliğnamedeki bu hususa ilişkin bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Dosya içeriğine göre olay günü sanığın sevk ve idaresindeki otomobille sokak üzerinde seyirle ışıksız sokak kavşağına geldiğinde kontrolünü kaybederek soldaki sokak köşe duvarına aracının komple önü ile çarpması akabinde, kaldırım içinden yol içine inen yayalara çarpması şeklinde meydana gelen ve bir kişinin kemik kırığı meydana gelecek şekilde, bir kişinin de basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekmekte olup, dava konusu olayda sanık asli kusurlu olmakla birlikte yaralanan kişi sayısı, yaralanmaların niteliği, maddede öngörülen cezanın alt sınırı nazara alınmak suretiyle, cezada orantılılık ilkesi ile adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, alt sınırdan çok fazla uzaklaşılarak teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini;

Kabule göre de;

Sanık hakkında 2 yıl hapis cezası olarak tayin edilen temel cezadan TCK'nın 22/3. maddesi gereğince 1/3 oranında arttırım yapılması akabinde TCK'nın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılması sırasında hesap hatası yapılarak sonuç cezanın 16.200 TL yerine 15.600 TL olarak eksik belirlenmesi;

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA; aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına; 14.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4535, Karar No: 2010/4419, Tarih: 26.04.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/4535 E.  ,  2010/4419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 2.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 12.09.2008 tarih ve 2008/160 - 2008/338 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı kooperatifin ortağı olan müvekkilinin parasal edimlerini yerine getirmediği gerekçesiyle ihraç edildiğini, oysa müvekkilinin genel kurul tarafından verilen yetki doğrultusunda yönetim kurulundan peşin bedelle daire satın aldığını, dairenin eksik imalatlarını da kendisinin tamamladığını, bu nedenle kooperatife aidat borcu olmadığını ileri sürerek kooperatife borcu olmadığının tespitine ve ihraç kararının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacı iddialarının doğru olmadığını, 1993 yılında kooperatife üye olan davacının sadece 332.000.000.-TL ödeme yaptığını, 1996 yılından beri hiç aidat ödemediğini, diğer üyeler 25.522.500.000.-TL ödeme yaptığı ve usulüne uygun ihtarnamelere rağmen borcunu ödememekte direndiği için davacının ihraç edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dar verilen karar Dairemizce bozulmuş, bozmaya uyulmuş, kararı temyiz edilen mahkemece de, davanın kabulü ile 11.07.2005 tarihli ihraç kararının iptaline ve menfi tespit isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 26.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6410, Karar No: 2017/16925, Tarih: 30.10.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/6410 E.  ,  2017/16925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile ihbar tazminatı ve fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde pastane bölümü işçisi olarak çalışırken buzhanede görevlendirildiğini, burada düşmesi sonucu omuriliğinde kırık oluştuğunu, 70 gün kalkmadan yatmak zorunda kaldığını, daha sonra gidemeyeceği farklı bir şubeye gönderildiğini, bu sebeple işinden ayrılmak zorunda kaldığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, zamanaşımı def'ini öne sürüp, davacının noter kanalı ile göndermiş olduğu istifaname başlıklı yazıyla istifa ettiğini, iş kazasının meydana geldiği tarihden sonra da uzunca bir süre işyerinde çalıştığını, herhangi bir sağlık sorunu beyan etmediğini, iş sözleşmesini haksız sonlandırdığını, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağını, işyerinde vardiyalı çalışma sistemi uygulandığını, genel olarak fazla çalışma uygulamasına gidilmediğini, yapıldığı zaman ise yapılan fazla mesailerin karşılığının bordrolara yansıtılarak ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, kendisi tarafından iş sözleşmesi fesh edildiğinden ihbar tazminatına hak kazanmadığı, ayrıca fazla çalışma alacağı da olmadığı, gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilerek kıdem tazminatına hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Taraflar arasında, davacının iş sözleşmesini fesihde haklı olup olmadığı hususunda uyuşmazlık vardır.

Mahkemece gerekçesiz şekilde kıdem tazminatına hükmedilmiştir.

Dosyada mevcut, davacı tarafça gönderilen 13/05/2013 tarihli istifa dilekçesine göre davacı sağlığını gerekçe göstererek istifa ettiğini açıklamıştır. Ancak sağlık nedeniyle işçinin haklı feshini düzenleyen 4857 sayılı İş Kanunun 24/1. maddesi hükmünde aranan şartlara yönelik bir ispatı yoktur. Öte yandan iş sözleşmesini fesh eden taraf fesih nedeni ile bağlı olup sonradan bu nedeni değiştiremez Buna göre, davacının, feshe haklılık oluşturacak şekilde bir sağlık sorunu olduğunu ispatlamaması nedeniyle kıdem tazminatına yönelik talebin reddi gerekirken gerekçesiz şekilde kıdem tazminatının hüküm altına alınması hatalıdır.

2- Dava 10.000,00 TL. üzerinden harçlandırılarak açılmış olup yukarıdaki bozma kapsamına göre davanın tümden reddi gerektiğinden yargılama giderleri ile vekalet ücretinin buna göre belirlenmesi gerekir.

2- Dava 10.000,00 TL. üzerinden harçlandırılarak açılmış olup yukarıdaki bozma kapsamına göre davanın tümden reddi gerektiğinden yargılama giderleri ile vekalet ücretinin buna göre belirlenmesi gerekir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12771, Karar No: 2014/7979, Tarih: 21.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/12771 E.  ,  2014/7979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Sanık ... hakkında hükümlülük, müsadere, diğer sanık hakkında HAGB

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen ... hakkında itiraz üzerine ağır ceza mahkemesince karar verilmiş olup sanık ...'nın temyizine göre yapılan incelemede:

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 21.04.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Bir ihbar üzerine yapılan aramada taraba ile çevrili garaj içersinde 250 litre kaçak mazotun yakalandığı ve sanık ... hakkında mazot miktarı dikkate alınarak ticari amaçla bulundurulması nedeni ile 5015 sayılı kanunun ek 5/1 maddesi ile kamu davası açıldığı ve yapılan yargılama sonucunda sanığın mazotu ticari amaçla satın alarak Türkiye’de satmak veya ticari amaçla kullanmak için taşıdığı gerekçesi ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

Dosyayı inceleyen Yüksek Daire ise mahkumiyet kararının onanmasına karar vermiştir. Onama kararına aşağıda sunacağım gerekçelerim ile katılmıyorum.

Sanık hazırlık soruşturmasında ve mahkemede verdiği ifadesinde “Tır şoförlüğü yaptığını, Kayalı Nakliyata ait 31 D 9395 plakalı tır ile Suriye ülkesine gidip geldiğini, 10.02.2009 günü Türkiye’ye döndüğünü, dönüş yolunda aracın teklemeye başladığını, bu nedenle aracı Reyhanlı-Kurtuluş köyündeki evine getirdiğini, depoda su olabileceği düşüncesi ile depoda bulunan mazotu boşalttığını, su ile mazot birbirinden ayrıldığında tekrar tırın deposuna koyacağını ve ticaret yapmadığını” ısrarla savunmuştur.

Sanığın ısrarlı savunması karşısında tır deposunda yakıt olup olmadığının tespitinin yapılmamasını, incelemeye gönderilen mazotun su ile karışık olup olmadığı yönünde rapor alınmamasını ve dosya içindeki giriş-çıkış kayıtlarının denetime olanak verecek düzen ve açıklıkta olmadığı da dikkate alınarak sanığın belirtilen tarihte yurda girip girmediğinin araştırılmamasını eksiklik olarak görmekteyim.

Sanığın savunma nedenlerinin araştırılmaması karşısında, ticari amaç taşıdığına dair ihbardan başkaca mahkumiyete yeterli delil bulunmamaktadır.

Bu durumda;

4458 sayılı Gümrük Kanunun 167/9 - c bendi ve suç tarihinde yürürlükte bulunan Gümrük vergilerinden muafiyet ve istisna tanınacak haller hakkındaki 13.01.2000 gün ve 2000/53 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının 103 maddesi gereğince suça konu mazot miktarı muafiyet sınırları içinde olduğundan sanığın savunmasına göre Suriye’den giriş yapıp yapmadığının öncelikle araştırılması ve muafiyet hakkı tanıyan hükmün değerlendirilmesi gerektiği düşüncesinde olduğumdan sayın Çoğunluğun onama kararına katılmıyorum.

Dr. ...
Yargıtay — Esas No: 2015/38, Karar No: 2015/14600, Tarih: 06.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/38 E.  ,  2015/14600 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2014/176697

Mahkemesi : Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 27/02/2014

Numarası : 2013/543 - 2014/109

Suç : Taksirle Öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın olay günü gece sayılan zaman dilimi içinde, meskun mahalde, aydınlatmalı, bölünmüş tek yönlü yola üzerinde reflektör veya uyarıcı işaret bulunmayan at arabasıyla ters yönden girdiği ve 102 metre kadar ilerlediği esnada, kendi şeridinde yoluna devam eden motorsiklete çarptığı olayda, sanığın eylemi bilinçli taksirle gerçekleştirdiği gözetilmeksizin tayin edilen temel cezada TCK'nın 22/3. maddesi uyarınca artırım yapılmaması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın eksik incelemeye ve savunmasının dikkate alınmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 06/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7443, Karar No: 2012/13327, Tarih: 22.11.2012

**9. Ceza Dairesi         2012/7443 E.  ,  2012/13327 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme

Hüküm : TCK'nın 152/1-a, 62, 53/1, 58/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet, temyiz isteminin reddine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın süresinden sonra yapılması nedeniyle temyiz talebinin reddine dair yerel mahkemenin kararının tebliğinden sonra 1412 sayılı CMUK'nın 315/2. maddesinde öngörülen bir haftalık sürenin geçmesinden sonra bu karara yönelik gerçekleştirdiği başvurunun REDDİNE, 22.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.