muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8817, Karar No: 2014/1549, Tarih: 28.01.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/8817 E.  ,  2014/1549 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bismil Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Tarihi : 13.02.2013

No : 2011/455-2013/96

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın ve birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre; davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun “İşverenin sorumluluğu” başlığını taşıyan 26. maddesinin birinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca sigortalıya ve hak sahibi kimselerine yapılan veya ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin tutarları ile gelir bağlanırsa bu gelirlerinin hesaplanacak sermaye değerleri toplamının, sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere Kurumca işverene ödettirileceği belirtilmiş iken, maddede yer alan “sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere” ibareleri, 21.03.2007 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 23.11.2006 gün ve 2003/10 Esas - 2006/106 Karar sayılı Anayasa Mahkemesi kararı ile iptal edilmiş, buna göre, sigortalı veya hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (gerçek zarar = dış tavan) tutarı ile sınırlı olan Kurumun rücu alacağı, iptal sonrasında, kanundan doğan, kendine özgü, sigortalı veya hak sahiplerinin hakkından bağımsız, basit rücu hakkına dönüşmüştür.

Şu durumda anılan madde kapsamında teselsül hükümlerine göre açılan rücu davalarında, gelirlerde oluşan artışlar istenilememeli, maddi zarar hesabı yapılmamalı, tazmin sorumlularının toplam kusur oranı, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerlerine uygulanarak hüküm kurulmalı, sorumluların sigortalıya veya hak sahiplerine yaptığı ödemelerin rücu alacağından düşülmesine olanak bulunmadığı gözetilmelidir.

Diğer taraftan 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlığını taşıyan 21. maddesinin birinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının,

sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği açıklanmıştır. Anlaşılacağı üzere, Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilen 506 sayılı Kanunun 26. maddesindeki ibareler, kanun koyucu tarafından 21. maddeye aynen yerleştirilmekle, buna göre, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerleri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak maddi zarar karşılaştırması yapılıp, düşük (az) olan tutar, sorumluların kusur oranı toplamına uygulanarak hüküm kurulması gerekmektedir.

506 ve 5510 sayılı Kanunlardaki farklı düzenlemeler karşısında, rücuan tazminat davalarının öncelikle yasal dayanağının saptanması zorunlu olup, bunun için de anılan 26. ve 21. maddelerin zaman bakımından uygulanması konusu irdelenmelidir. Kanunların geriye yürümesi veya yürümemesine ilişkin mevzuatımızda genel bir hüküm bulunmamakta ise de, toplum barışının temel dayanağı olan hukuka ve kanunlara karşı güveni sağlamak, kanun koyucunun keyfi davranış ve tasarruflarını önlemek için, öğretide kanunların geriye yürümemesi esası kabul edilmiştir. Buna göre özellikle hukuk güvenliği dikkate alındığında, Özel Hukuk ve Kamu Hukuku alanında kural olarak her kanun, ancak yürürlüğe girdiği tarihten sonraki zamanda meydana gelen olaylara ve ilişkilere uygulanır, o tarihten önceki zamana rastlayan olaylara ve ilişkilere uygulanmaz. Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralının istisnalarından birini, beklenen (ileride kazanılacağı umulan) haklar oluşturmaktadır. Kamu düzeni ve genel ahlaka ilişkin kurallar yönünden de kanunların geriye yürümesi söz konusudur. Yargılama hukukunu düzenleyen kanunlar da, ilke olarak geçmişe etkilidir. Şu durumda rücuan tazminat davaları bakımından; 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 01.10.2008 tarihi öncesinde gerçekleşen kaza ve olaylara uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı gibi, maddenin, yukarıda sıralanan istisnai durumlar kapsamında değerlendirilemeyeceği de açık olduğundan, 01.10.2008 gününden önce meydana gelen kaza ve olaylara 506 sayılı Kanunun 26. maddesi, anılan tarihten itibaren gerçekleşen kaza ve olaylara ise 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi uygulanmalıdır.

Anılan yasal düzenlemeler ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde; 23.11.2009 tarihinde gerçekleşen iş kazası sonucu sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ve diğer ödemeler nedeniyle uğranılan zararın davalı işverenden rücuan alınması için açılan davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi olup, yöntemince gerçek zarar hesabı yaptırılıp yukarıdaki ilkeler kapsamında elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu, anılan gereklilik yerine getirilmeksizin, ilk peşin sermaye değeri esas alınarak karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu, anılan gereklilik yerine getirilmeksizin, ilk peşin sermaye değeri esas alınarak karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 28.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2679, Karar No: 2015/2734, Tarih: 20.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/2679 E.  ,  2015/2734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili, davalı kooperatifin üyesi olduğunu ve davalı ile aralarında 2008 yılında patates ekim sözleşmesi düzenlendiğini, bu sözleşme gereği patates ekimi yapıp kooperatife vermesine rağmen davalı kooperatifin hak ettiği ücreti ödememesi üzerine davalı hakkında icra takibi başlattığını, ancak davalının haksız itirazı üzerine takibin durduğunu ileri sürerek, itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili,...icra dairelerinin ve mahkemelerinin yetkili olduğunu, borcun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; icra takibine konu olan ve taraflar arasında 10.04.2008 tarihinde imzalanan patates ekim sözleşmenin 7. maddesi uyarınca, davacının da dahil olduğu 4 kişilik grup halinde sözleşmeyi imzalayan imza sahibi ortakların, bu sözleşme nedeniyle kooperatife karşı kesin hesap sonucu ortaya çıkacak borçları nedeniyle birbirlerine müştereken ve müteselsilen kefil oldukları, davacının kooperatiften olan alacağının yanında iki tane grup ortağının da kooperatife borçlarının bulunduğu ve davacının alacağının bir kısmının bu borçlar nedeniyle mahsup edildiği, mahsup sonrasında kalan alacağın ise davalı borçlu tarafından ödendiği, bu nedenle davacının davalıdan alacağının bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1) Davacı yanca başlatılan icra takibine davalı tarafından borca itirazla birlikte yetki itirazındada bulunulmuştur. Mahkemece, öncelikle bu itirazın incelenmesi zorunludur. Zira, ödeme emri tebliği üzerine borçlu sadece yetki itirazında bulunmuş ise, alacaklı İİK'nın 50/2. maddesi uyarınca, bu itirazın kaldırılmasını ancak, İcra Hukuk Mahkemesi'nden isteyebilir. Borçlu yetki itirazı ile birlikte borcun esasına da itiraz etmişse, alacaklı aynı Kanun'un 67/1.maddesi uyarınca icra hukuk mahkemesine başvurabileceği gibi, dilerse genel mahkemeye itirazın iptali davası da açabilir. Borçlu yetki itirazı ile birlikte borcun esasına da itiraz etmişse, İcra Hukuk Mahkemesi tarafından önce yetki itirazı incelenip karara bağlanacaktır. Borçlunun yetki itirazı ile birlikte borca itiraz etmesi ve alacaklının da genel mahkemede itirazın iptali davası açması halinde, genel mahkeme icra dairesinin yetkisine karşı yapılan itirazı İcra Hukuk Mahkemesi yerine geçerek çözümlemelidir. Zira, genel mahkemenin de yetki itirazını incelemeye yetkili olduğunun kabulü gerekir. Esasen icra

hukuk mahkemesinden daha geniş yetkili olan genel mahkemenin yetki itirazını inceleyememesi için bir neden de bulunmamaktadır. Genel mahkemenin önce kendi yetkisine yönelik itirazı inceleyip karara bağlayacağı kabul edilirse, mahkeme yetkisizlik kararı verecek, yetkili mahkeme bu kez icra dairesinin yetkisiz olduğu, geçerli bir takip bulunmadığı gerekçesiyle itirazın iptali davasını reddedecektir. Bu durum ise Anayasa'nın 141/son maddesinde hüküm altına alınan usul ekonomisine de aykırı düşecektir. Dairemiz`in yerleşik uygulamasına göre de, borçlunun icra dairesinin yetkisine ve borca itiraz etmesi halinde, itirazın iptali davasının dinlenebilmesi için, yetkili icra dairesinde mevcut bir takip bulunmalıdır. Dolayısıyla, mahkemenin önce icra dairesinin yetkili olup olmadığını incelemesi, icra dairesinin yetkili olmadığını tesbit etmesi halinde, borcun esasına ilişkin itirazın incelemesine geçilmeksizin takibin yetkili icra dairesinde yapılmadığı ve geçerli bir icra takibi bulunmadığı gözetilerek itirazın iptali davasının da salt bu nedenle reddine karar vermesi gerekmektedir. Artık bu durumda, mahkemenin kendi yetkisine yapılan bir itiraz varsa bunu incelemesine gerek kalmamaktadır. İcra dairesinin yetkili olduğunun anlaşılması halinde, bundan sonra mahkemenin yetkisine yönelik itirazı incelemesi, sonucuna göre gerekli kararı vermesi gerekmektedir.( HGK. 28.03.2001 gün ve 2001/19-267 E. 2001/311 K.; 20.03.2002 gün ve 2002/13-241 E., 2002/208 K. ; 27.11.2013 gün ve 2013/13-372 E, 2013/1606 K)

İcra dairesinin yetkisi konusunda 2004 sayılı İİK'nın 50. maddesi yollaması ile takip tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın yetkiye ilişkin hükümleri dikkate alınmalıdır. 6100 sayılı HMK'nın 14/2. maddesi uyarınca özel hukuk tüzel kişilerinin, ortaklık veya üyelik ilişkileriyle sınırlı olmak kaydıyla, bir ortağına veya üyesine karşı veya bir ortağın yahut üyenin bu sıfatla diğerlerine karşı açacakları davalar için, ilgili tüzel kişinin merkezinin bulunduğu yer mahkemesi kesin yetkilidir. Mahkemece, bu hükmün hukuki niteliği resen dikkate alınmalıdır.

Somut olayda, dosyadaki bilgi ve belgelere göre davalı kooperatifin merkezi .... Şu halde icra takibinin, yetkisiz...İcra Dairesi'nde yapılması nedeniyle davanın reddi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

2) Bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalıcı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığın, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.04.015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2290, Karar No: 2011/2656, Tarih: 19.12.2011

**(Kapatılan)23. Hukuk Dairesi         2011/2290 E.  ,  2011/2656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı kooperatifin üyesi olan müvekkilinin parasal yükümlülüklerini ihtarlara rağmen yerine getirmediği gerekçesiyle ortaklıktan ihraç edildiğini, oysa 1994 temmuz ayına kadar olan aidat borçlarının ödenmiş olduğunu ileri sürerek 30.11.2005 tarih ve 104 sayılı ihraç kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının Temmuz ayından 2005 Ağustos ayına kadar olan ve faiz işleyen aidat borçlarını ihtarlara rağmen ödemediğini, ihraç kararının usulüne uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının kooperatife olan aidat vb. maddi mükellefiyetlerinin ihraca esas alınan ihtarnamelerde belirtilen miktarda olmadığı, geçersiz ihtarlara dayanılarak davacının ihracına karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, ihraç kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, davacı kooperatif tarafından davalıya çekilen 02.09.2005 günlü birinci ihtarnamenin anasözleşmenin 14/2. maddesine aykırı olarak 30 günlük süre beklenmeksizin muaccel olmayan 2005 yılı Ağustos ayı aidatı dahil edilerek gönderilmiş olması sebebiyle ihtarnamenin geçersiz olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken aynı sonuca yazılı gerekçelerle varılması isabetsiz ise de sonucu itibarıyla doğru olan kararın HUMK'nun 438/son maddesi gereğince değişik gerekçeyle onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan kararın değişik gerekçeyle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 19.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23167, Karar No: 2016/1229, Tarih: 26.01.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/23167 E.  ,  2016/1229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ... hakkkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Olay tarihli yakalama, üst arama ve teslim tutanağına, tanıklar ... soruşturma aşamasındaki ifadelerine, teşhis tutanağına, sanığın savunmalarına göre, sanığın yüklenen suçları işlediği sabit olduğundan tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

Hüküm tarihine kadar yapılan yargılama giderleri toplamı, 5271 sayılı CMK'nın 324/4 maddesinde atıfta bulunulan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğu halde yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte sanıktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin edilmesi gereken miktardan az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya kapsamına göre yüklenen suçların geceleyin işlendiğinin anlaşılması karşısında, hırsızlık suçundan belirlenen cezada TCK'nın 143/1. maddesiyle arttırım yapılması, konut dokunulmazlığını bozma suçundan TCK'nın 116/4. maddesiyle hüküm kurulması ve ayrıca adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA,

Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığın atılı suçu işlemediğini savunması, kolluk görevlileri veya tanıklar tarafından sanığın suç yerinde veya oradan kaçarken görülmemesi, sanık...kolluk görevlileri tarafından ilk olarak görüldüğü yerin de suç yerine iki sokak ötede olması, diğer sanık ... suça katıldığına ilişkin bir ifadesi olmaması karşısında, sanığın atılı hırsızlık suçunu işlemediği yönündeki savunmasının aksini gösterir, olay yerinden iki sokak ötede görülmesinden başka mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı delillerin neler olduğu tartışılıp denetime olanak sağlayacak şekilde karar yerinde gösterilmeden yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bu sebeplerden dolayı diğer yönleri incelenmeyen hükmün istem gibi BOZULMASINA, 26/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14057, Karar No: 2020/1560, Tarih: 06.02.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/14057 E.  ,  2020/1560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; davacının T.C. Sağlık Bakanlığı bünyesindeki Türkiye Kamu Hastaneleri kurumuna bağlı olan ... Devlet Hastanesi'nde bilgisayar işlerinde 05/12/2003 tarihinde işçi olarak çalışmaya başladığını, çalışmasının emeklilik nedeniyle sona erdiğini ve 30/09/2013 tarihine kadar kesintisiz sürdüğünü iddia ederek; kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı kurum vekili özetle; iddiaların asılsız olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta; davacı tarafından açılan dava, belirsiz alacak davası türlerinden kısmi eda, külli tespit davası niteliğinde olduğundan, hüküm altına alınan yıllık izin ücreti alacağının ıslahla arttırılan miktarlarına artırım tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, bu alacağın tamamına dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi ve davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmesine rağmen, kendisini vekille temsil ettiren davalı kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi ile yargılama giderlerinin kabul/red oranına göre paylaştırılmaması hatalı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün 6100 sayılı HMK'nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, 1 numaralı bendindeki yıllık izin ücretine ilişkin paragraf ile red vekalet ücreti ve yargılama giderlerine dair 4, 5 ve 6 numaralı bentlerin çıkartılarak yerlerine ;

“-1.508,53 TL Net yıllık ücretli izin alacağının 10,00 TL sinin dava tarihi olan 20/04/2015 tarihinden, bakiye 1.498,53 TL’sinin talep artırım tarihi olan 16/09/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ÖDENMESİNE,

Davacının fazlaya ilişkin yıllık ücretli izin alacağı talebinin REDDİNE,

4-Davalı vekili ile temsil edildiğinden reddedilen kısım üzerinden yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13 maddesine göre takdir olunan 1.800,00 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya VERİLMESİNE,

Davacının fazlaya ilişkin yıllık ücretli izin alacağı talebinin REDDİNE,

4-Davalı vekili ile temsil edildiğinden reddedilen kısım üzerinden yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13 maddesine göre takdir olunan 1.800,00 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya VERİLMESİNE,

5-Davacı tarafça yapılan 300,00 TL bilirkişi ücreti ve 40,00 TL posta masrafı toplamından oluşan toplam 340,00 TL yargılama giderinin davanın kabul red oranına (%83 kabul, %17 red) göre hesaplanan 282,20 TL’sinin davalıdan tahsili ile davacıya ÖDENMESİNE, kalanının davacı üzerinde bırakılmasına

6-Davalı tarafça yapılan 210,00 TL yargılama giderinin davanın kabul red oranına (%83 kabul, %17 red) göre hesaplanan 35,70 TL’sinin davacıdan tahsili ile davalıya ÖDENMESİNE, kalanının davalı üzerinde bırakılmasına” bentlerinin yazılmasına hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10327, Karar No: 2015/8683, Tarih: 29.09.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/10327 E.  ,  2015/8683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen düşme hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 29.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.