muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4227, Karar No: 2019/16398, Tarih: 24.10.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/4227 E.  ,  2019/16398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanıklar hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıklar hakkında geceleyin iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulurken uygulama maddesinin TCK'nın 116/4. maddesi yerine 116/2. maddesi olarak yazılması mahallinde giderilebilir yazım hatası kabul edilmiş, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve taktirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2-Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Müştekinin 6. celsede zararın bir bölümünün sanıklar tarafından karşılandığını, TCK’nın 168. maddesinin uygulanmasına muvafakatinin olduğunu beyan ettiği, diğer celselerde ise iade edilen bedel, iadeyi sağlayan sanıklar ve iade zamanına ilişkin çelişkili beyanlarının olduğunun anlaşılması karşısında; müşteki ile vekilinin birlikte dinlenerek, iadeye konu tazmin bedeli, iadenin zamanı, kimler tarafından iadenin sağlandığının sorulması ve kısmi iade var ise kısmi iadeye muvafakat gösterip göstermediği sorularak, kısmi iadenin bulunması ve mağdurun da gerçekleşen kısmî iade nedeniyle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızasının bulunması halinde, kısmi iade halinde etkin pişmanlık hükümlerinden sadece kısmi iadeyi gerçekleştiren failin yararlanabileceği de gözetilerek, kovuşturma başlamadan önce kısmi iadede bulunulmuş ise 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. maddesinin uygulanması, aksi halde aynı Kanun'un 168/2-4. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin, sanıklar Furkan Kaya ve ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümlerde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 24/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10588, Karar No: 2011/925, Tarih: 27.01.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/10588 E.  ,  2011/925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde ..., ... avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ... adına kayıtlı mercedes aracı diğer davalı komisyoncu Yılmaz'dan satın alarak trafik kaydının da devir edildiğini ancak gümrük kaçağı olduğundan bahisle araca el konulduğunu ileri sürerek, araç bedeli ile manevi tazminatın ödetilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-4077 sayılı Tüketicinin Korunması hakkında kanunun 1.maddesi ile amacı, 2. maddesi ile de kapsamı belirlenip açıklanmıştır. Kanunun 3. maddesi ile Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişiyi ifade eder şeklinde tanımlanmıştır. Bu belirleme ve tanımlamaya göre yasa sadece hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında ihtiyaçlarını karşılamak için kullanan veya tüketen kişiyi korumayı amaçlamıştır. Başka bir söyleyişle, yasada, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkilerine konu olan, olağan tüketim işleri yasa kapsamına alınmıştır. Öyle olunca, bir kişinin kayıt malikleri adına araç satması, somut olayımızda olduğu gibi, davacı ile komisyoncu arasındaki sözleşme ile kayıt maliki ile yapılan sözleşmenin, çok özel bir yasa olan 4077

sayılı yasa kapsamında olduğu kabul edilemez. Bu nedenle davaya bakmaya Tüketici Mahkemesi değil, Asliye Hukuk Mahkemesi bakmakla görevlidir. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak söz konusu olmaz. O halde Mahkemece, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, davanın esasına girilerek hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1. bent gereğince temyiz olunan kararın temyiz eden davalılar lehine BOZULMASINA, 2. bent gereğince diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 46.90 TL. temyiz harcının istek halinde ...'ya iadesine ve yine peşin alınan 17.15 TL temyiz harcının istek halinde ...'e ödenmesine, 27.1.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17319, Karar No: 2015/25121, Tarih: 22.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/17319 E.  ,  2015/25121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bala Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2014

NUMARASI : 2012/61-2014/106

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 14.05.2015 gün ve 2014/29359 Esas - 2015/11042 Karar sayılı ilama karşı davacı vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkin davanın kabulüne dair mahkemece verilen karar, Dairemizce onanmış, bu karara karşı davacı vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

13.03.2015 gün ve 29294 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 gün ve 2013/95-2014/176 sayılı kararı uyarınca,

Davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 14.05.2015 gün 2014/29359 – 2015/11042 sayılı ilamının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

13.03.2015 gün ve 29294 sayılı Resmi Gazete’ de yayınlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 gün ve 2013/95-2014/176 sayılı kararı ile; 6487 saylı Yasanın 21. Maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun başlığı ile birlikte değiştirilen geçici 6. maddesinin 13. fıkrası Anayasanın 2 ve 35. maddelerine aykırı bulunarak iptal edilmiştir. Dosyada bulunan delil ve belgelere göre, dava konusu taşınmaza 04.11.1983 gününden sonra el atıldığı anlaşılmakla, nispi vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının vekâlet ücretine ilişkin 6. bendinde geçen (1.500,00.-TL maktu) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (4.310,00.-TL nispi) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacıdan peşin alınan karar düzeltme harcının istenildiğinde iadesine, 22/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17995, Karar No: 2007/1110, Tarih: 30.01.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/17995 E.  ,  2007/1110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada ... 13. Sulh Hukuk ile Sungurlu Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; vesayet altına alınmak istenilen ... adına açık adresinin belirlenemediği ancak, anılan kişinin, ... İlçesi ... Mahallesi nüfusuna kayıtlı olduğu anlaşılmakla, yetkili mahkeme Sungurlu Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Sungurlu Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 30/01/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8610, Karar No: 2007/9328, Tarih: 12.07.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/8610 E.  ,  2007/9328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 29.06.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 31.01.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

Nizalı taşınmazın ... ilçesi ... Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, nizalı yere yakın mesafede ... mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.1.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

Nizalı taşınmazın bulunduğu bölge herkezce bilinen maruf ve meşhur “... yaylasıdır” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin ... yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “Maruf ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu ... Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi ..., maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin ... nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık yapı olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.

Mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırılık yoktur. Davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 3.6.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gereçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 12.07.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11160, Karar No: 2013/19309, Tarih: 14.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/11160 E.  ,  2013/19309 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işyerinde 1998 yılının Haziran ayından 2008 yılı Eylülüne kadar işyerinde çalıştığını, Eylül ayında işine son verildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, derneklerde gönüllük esası ile çalışma yapıldığını ve bu nedenle hizmet ilişkisinin kurulmadığını, davacının kurucu üye ve 2005-2008 arası yönetim kurulu üyesi olarak çalıştığını belirterek görev ve husumet itirazında bulunmuş ve davacının kendi kendisine dava açtığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı tanıklarının 8-9 yıl davacının davalı derneğin cafe olarak işletilen kısmında çalıştığını beyan etmeleri, davalı tanıklarından Muharrem Gündoğdu’nun da cafenin sahibi olarak davacıyı bildiğini zaman zaman servis yaptığını, paraları da ona verdiğini keza diğer tanık Sercan Sayar’ın da benzer şekilde beyan da bulunduğu, bu nedenle bilirkişi raporunda yer alan derneğin açılış tarihinden itibaren hizmet başlangıcının kabul edilmesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında hizmet ilişkisinin kurulup kurulmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda davacı davalı işyerinde 1998-2008 yılları arasında çalıştığını belirtmiştir. Davalı ise derneklerde çalışmanın gönüllü olduğunu, davacının kurucu üye olup, çoğu zamanda yönetim kurulu üyeliği yaptığını belirterek davanın reddini talep etmiştir. Dosya kapsamında dinlenen tanıklar

davacının işyerinde çalıştığını gördüklerini beyan etmişlerdir. Dosyaya sunulan dernek kuruluşu bildirim belgesine göre davacı derneğin kurucu üyesidir. Ayrıca davalı tarafından dosyaya sunulan karar defterleri örneklerine göre de davacının 2002, 2005, 2007 yıllarına ilişkin kararlarda yönetim kurulu üyesi olarak imzası bulunmaktadır. Davacının iddia edilen dönemde hiçbir şekilde sigortalı çalışması bulunmamaktadır. Yapılan yargılama neticesinde davacının işçi olarak işyerinde çalıştığı kabul edilmişse de, yaptığı iş, gönüllü olarak çalışıp çalışmadığı yönetim kurulu ve kurucu üyelik gibi unsurlar yeteri kadar incelenip araştırılmamıştır.

Taraflar arasında bir hizmet ilişkisinin olup olmadığı hususunun hiçbir duraksamaya neden olmayacak şekilde netleştirilmesi gerekmektedir. Davacının davalı derneğin hem kurucu üyesi, hem de değişik tarihlerde yönetim kurulu üyeliği yaptığı hususları dikkate alınarak ve hala yönetim kurulu üyeliğinin devam ettiği yönündeki temyiz nedeni de değerlendirilerek öncelikli olarak mahkemece yapılması gereken derneğin kayıtları, gelirleri ve harcamaları getirtilerek özellikle davacının işyerindeki konumu netleştirilmeli, bu işyerini işletip işletmediği hususu tespit edilmelidir.

Mahkemece bu husus yerine getirilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 14.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/16768, Karar No: 2011/292, Tarih: 20.01.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/16768 E.  ,  2011/292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar iş kazası sonucu malüliyetten doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava,02.04.2007 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu %13 oranında iş göremez duruma düşen davacı sigortalının uğradığı maddi ve manevi zararlarının ve kazalı sigortalının eşi olan davacı ...'un uğradığı manevi zararların giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, 2.553.30 TL maddi ve 10.000.00 TL manevi tazminatın 02.04.2007 olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine, karar verilmişir.

Zararlandırıcı olaya maruz kalan işçinin 02.04.2007 tarihinde iş kazası geçirdiği, Sosyal güvenlik Kurumunun % 13 oranında sürekli işgöremezliğe uğradığından bahisle sigortalı davacıya gelir bağladığı dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işveren, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu İş Kanununun 77.maddesinin açık buyruğudur.

Somut olayda,iş kazası olayı ile ilgili olarak düzenlenen 18.03.2009 tarihli kusur bilirkişi raporunda işverenliğin % 50 , kazalının % 50 oranında kusurlu olduğu, 22.06.2009 tarihli kusur raporunda ise işverenliğin %60, kazalının ise %40 oranında kusurlu olduğu belirlenmiştir.Bu duruma göre kusurun aidiyeti ve dağılımı açısından aynı olay nedeniyle farklı değerlendirmelerinin bulunduğu ortadadır. Mahkemece kusur raporları arasındaki çelişki giderilmeden 22.06.2009 tarihli kusur raporu esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olmuştur.

Öte yandan, dava, nitelikçe Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından karşılanmayan zararın giderilmesi istemine ilişkindir. Bu nedenle, mükerrer ödemeyi ve haksız zenginleşmeyi önlemek için Kurum tarafından sigortalıya veya hak sahiplerine bağlanan peşin sermaye değerinin Kurumdan sorularak, bildirilen miktarın en son zarardan indirilmesi suretiyle tazminatın saptanması gerektiği, Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.Mahkemece, davacı kazalı sigortalıya davaya konu iş kazası nedeniyle gelir bağlandığı Sosyal Güvenlik Kurumunca bildirilmiş olup, tesbit edilen maddi zarardan 17.11.2009 hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan artışlara göre hesaplanan tüm peşin sermaye değeri Kurumdan sorularak bildirilen bu peşin sermaye değerlerinin indirilmesi gerekirken, 21.01.2009 tarihine kadar hesaplanan peşin sermaye değerinin hesaplanan maddi zarardan indirilmiş olması hatalı olmuştur.

Ayrıca, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 388. maddesinde; Karar aşağıdaki hususları kapsar:1. Kararı veren mahkeme ile hakim veya hakimlerin ve tutanak katibinin ad ve soyadları ve sicil numaraları, mahkeme çeşitli sıfatlarla görev yapıyorsa kararın hangi sıfatla verildiği,2. Tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adresleri,3. İki tarafın iddia ve savunmalarının özeti, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, ihtilaflı konular hakkında toplanan deliller, delillerin tartışması ret ve üstün tutma sebepleri, sabit görülen vakıalarda bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebep,4. Hüküm sonucu ile varsa kanun yolu ve süresi,5. Kararın verildiği tarih ve hakim veya hakimlerin ve tutanak katibinin imzaları,Hüküm sonucu kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir, 389.maddesinde; Verilen karar ile iki tarafa tahmil ve bahşedilen vazife ve haklar şüphe ve tereddüdü mucip olmıyacak surette gayet sarih ve açık yazılmalıdır,hükümleri düzenlenmiştir.Verilen kararda, hüküm altına alınan manevi tazminatın davacıya verilmesine şeklinde hüküm kurularak davacılardan ... yararına mı yoksa ... yararına mı manevi tazminata hükmedildiği açıkça belirtilmeyerek infazda tereddüt oluşturacak şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.