muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/23335, Karar No: 2012/9893, Tarih: 27.03.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/23335 E.  ,  2012/9893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/07/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı ve borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1- Alacaklının temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sair temyiz itirazları yerinde değilse de;

İ.İ.K.’nun 82/12 maddesi gereğince, borçlunun “haline münasip” evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki “aile” terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tesbit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen 28.04.2011 tarihli bilirkişi raporunda taşınmazın keşif tarihi olan 15.04.2011 tarihi itibariyle değerinin 100.000 TL edeceği ve haline münasip olduğu, daha sonra aynı bilirkişiden alınan 17.05.2010 tarihli ek raporda ise haciz tarihi olan 06.01.2011 tarihi itibariyle taşınmazın değerinin 96.500 TL olup, borçlunun sosyal ve ekonomik durumuna uygun haline münasip evi 80.000 TL ye alabileceğinin bildirildiği, mahkemece ek rapor esas alınarak hüküm tesis edildiği görülmüştür.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş borçlunun İzmir’in daha mütevazı bir semtinde haline münasip evi alabileceği değerin yukarıdaki kurallara göre belirlenmesi ve sonucuna göre karar verilmesinden ibarettir. Eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

2- Borçlunun temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sair temyiz itirazları yerinde değilse de;

Mahkemece yapılan keşif ve bilirkişi incelemesi, bilirkişinin düzenlediği asıl rapor ve ek rapor arasında çelişki olup bu çelişki giderilmeden ve ek raporun neden üstün tutulduğu gerekçelendirilmeden sonuca gidilmesi doğru değildir.

SONUÇ  : Alacaklı ve borçluların temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda (1).maddede yazılı nedenlerle alacaklı yararına, (2).maddede yazılı nedenlerle borçlu yararına İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 27.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6063, Karar No: 2017/9266, Tarih: 03.10.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/6063 E.  ,  2017/9266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ... (ARAR)

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosya içerisinde mevcut olan 21.08.2013 tarihli Yakalama-Üst Arama-Muhafaza Altına Alma - Eşya Teşhis ve Teslim Tutanağı’nda devriye esnasında iken suça sürüklenen çocuğun kontrol amaçlı olarak durdurulup, bisikletin kime ait olduğu sorulduğunda suça sürüklenen çocuğun bisikleti çaldığı adresi göstererek henüz müracaatı olmayan müştekiye iadesini sağlaması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında, üzerine atılı hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesi gereğince cezasında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 03/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/354, Karar No: 2013/677, Tarih: 04.02.2013

**15. Hukuk Dairesi         2013/354 E.  ,  2013/677 K.**

* ESER SÖZLEŞMESİNDEN KAYNAKLANAN MADDİ VE MANEVİ TAZMİNAT DAVASI

* TÜKETİCİNİN KORUNMASI HAKKINDA KANUN(MÜLGA) (4077) Madde 3

* TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 484

**"İçtihat Metni"**

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan maddi ve manevi tazminatın davalı yükleniciden tahsiline ilişkindir.

4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 Sayılı Yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkileri de 4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.2.2003 gün ve 2003/15-127 E., 2003/102 K. sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. Somut olayda taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, davada Sulh Hukuk Mahkemesi’nin görevli olması nedeniyle yerel mahkemece görevsizlik kararı yerine esas hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 04.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11778, Karar No: 2016/8116, Tarih: 11.10.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/11778 E.  ,  2016/8116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.04.2003 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, mera olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.05.2003 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, dava konusu 153 ada 10 parsel sayılı taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiyle dava açmıştır.

Davalı ... Belediyesi vekili, davanın reddini savunmuştur.

Ziraat bilirkişisi, dava konusu taşınmazın mera niteliğinde olduğunu belirtmiş, fen bilirkişisi ise dava konusu taşınmazın krokisini çizmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın davacı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden dava konusu taşınmazın toprak tevzi komisyonunu 2239 mera parselinin kadastro tespiti sırasında 2823 nolu mera olarak tespit edildiği ve bu parselinde imar uygulamasa ve parselasyon sonucu 153 ada 10 nolu parselin oluştuğu anlaşılmaktadır. ...Asliye Hukuk Mahkemesi 2002/1699 Esas sayılı Hakem dosyasında yapılan keşif sonucu alınan fen bilirkişi raporunda 153 ada 10 nolu parselin toprak tevzi komisyonunun 2159 nolu mera parseli içerisinde kaldığı belirtilmiştir.

Görülüyor ki dava konusu taşınmaz 2239 sayılı mera parselinden

gelmektedir. İmar planı içindeki meraların planın onayıyla birlikte hukuki bakımdan mera niteliğini yitireceğinden, bu yerlerden genel hizmete ayrılanların (yol, park, yeşil saha gibi) belediye veya özel idareye bedelsiz terkini gerekir. İmar planında genel hizmetler dışında özel mülkiyete konu olabilecek konut, sanayi ve ticaret alanı olarak belirlenmiş alanlarda kalan meralar bu vasıflarını yitirmeleri halinde Hazine adına tescili gerekir. (.... Dairesinin 1988/328 E, 1989/19 K. sayılı mütalaası) Belediye adına tescili gerekmeyen yerler belediye veya gerçek ve özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş ise “Yolsuz Tescil “ olacağından Hazine her zaman bu iddia ile dava açabilir. Ne var ki, başlangıçtaki tescil işlemi yolsuz tescil olsa da 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü koşulların oluşması halinde tescilin belediye veya gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına devam etmesi olanağı sağladığından, artık burada 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi şartları üzerinde durulması gerekir.

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle Belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra Belediye ve mücavir alan sınırları içersine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içerisinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen "imar planından" maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planıdır.

c)Meranın, yerleşim yeri olarak işgal edilmesi, yani bu şekilde kullanılması, yerleşim ve işgal durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce var olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında "yerleşim yeri" kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri ve benzeri amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşik alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da; meranın, mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamaksızın saptanmadan Belediye, diğer kamu kuruluşları ile gerçek kişiler adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti belediye, diğer kamu kuruluşları ve gerçek kişilere bırakılamaz.

Bu ilkeler çerçevesinde somut olaya bakıldığında;

Davacı Hazine vekili, dava konusu taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek Hazine adına tescilini istemiştir.

Mahkemece şehir plancısı, zirai bilirkişi, harita mühendisi ve inşaat mühendisi bilirkişi de bulundurularak dava konusu 153 ada 10 sayılı parsel (imar uygulamasından önceki 2239 sayılı parsel sayılı taşınmaz) üzerinde yeniden keşif yapılmalı, imar planı ve uygulama haritaları belediyeden getirtilmeli ayrıca 01.01.2003 tarihinden önce çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak öncesi mera olan dava konusu taşınmazın mera niteliğini yitirip yitirmediği, 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinde yazılı koşulların oluşup oluşmadığı ve özellikle yerleşim, işgal ve yapılaşmanın 01.01.2003 tarihinden önce var olup olmadığı incelenmeli, keşfi izlemeye olanak sağlayacak sayıda fotoğraf çekilerek dosyaya konulmalı, yapılan tüm araştırmalar neticesinde geçici 3. maddedeki koşulların oluştuğunun saptanması halinde dava reddedilmeli, aksi takdirde davanın kabulüne karar verilmelidir.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

11.10.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30015, Karar No: 2016/2643, Tarih: 08.02.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/30015 E.  ,  2016/2643 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ve birleşen dosya davalısı avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde temizlik görevlisi olarak 09.10.2003-31.01.2012 tarihleri arasında değişen alt işverenler nezdinde aralıksız çalıştığını, yaşlılık aylığına hak kazanmasına rağmen ödenmediğini iddia ettiği kıdem tazminatının davalı taraftan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı .... Ltd. Şti. vekili; müvekkili şirketin son alt işveren olmadığını, bu sebeple sorumluluklarının bulunmadığını, ihaleyi başka bir firmanın almasından sonra da davacının aynı işyerinde çalışmaya devam ettiğini beyanla davanın reddi savunmuştur.

Birleşen dosya davalısı Sağlık Bakanlığı vekili; ihale makamı olmaları sebebi ile sorumlulukları olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı ve birleşen dosya davalısı vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre; davacının, davalı Bakanlığa bağlı Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde temizlik görevlisi olarak, 01.01.2010-28.02.2011 tarihleri arasında davalı şirkette çalışmak suretiyle, değişen alt işverenler nezdinde 25.02.2004- 30.01.2012 tarihine kadar çalıştığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacı işçinin 31.12.2012 tarihinde yaşlılık aylığına hak kazanmak amacıyla kuruma başvuruda bulunduğu, davalı şirketten ise 30.01.2012 tarihinde ayrıldığı göz önüne alındığında, fesih tarihi olan 30.01.2012 tarihinde yaşlılık aylığını hak kazandığını ispatlayamadığından, bu tarih itibariyle kıdem tazminatına hak kazanamayacağı açıktır. Bu itibarla, kıdem tazminatı talebinin reddi yerine davalılar yönünden kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5497, Karar No: 2019/7506, Tarih: 16.12.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/5497 E.  ,  2019/7506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ....ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

.... Mahkemesinin 05.09.2017 tarih ve 2017/1767 Esas - 2017/2107 Karar sayılı ilamı ile TMK'nın 404. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ....vasi olarak atanmıştır.

Vasi adayı, 12.03.2019 tarihli dilekçesi ile mevcut vasinin yaşlılığı sebebi ile vasilik görevini yerine getirirken zorlandığını belirterek kendisinin küçüğe vasi olarak atanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

...., 13.03.2019 tarihli ek karar ile kısıtlının MERNİS adresinin “.....” olduğu gerekçesiyle yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

...., kısıtlının yerleşim yeri adresinin “.....” olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

...., kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine ilişkin usulünce verilmiş bir izin kararı olmadığından bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK'nın 412. maddesinde ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Kısıtlının, .... Karar sayılı ilâmı ile vesayet altına alındığı, vesayetin .... takip edildiği, kısıtlı ya da vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi olmadan .... kısıtlının adres değişikliğine izin verilmesine ve dosyanın .... gönderilmesine karar verildiği anlaşılmakla vesayet dosyasının takibinde ve vasi adayının talebi ile ilgili karar vermekte ..... Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince .... YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 16/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8425, Karar No: 2014/24093, Tarih: 27.10.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/8425 E.  ,  2014/24093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1)Dava konusu 389 parsel sayılı taşınmazdan yenileme kadastrosu sonucu oluşan 137 ada 3 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının ilgili Tapu Sicil Müdürlüğü'nden getirtilmesinden,

2)Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan buğday ve kavunun (kuru şartlarda) dekar başına verim miktarlarının İlçe Tarım Müdürlüğü'nden, değerlendirme tarihi olan 2012 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6669, Karar No: 2015/89, Tarih: 14.01.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/6669 E.  ,  2015/89 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki davacı-k.davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava ve karşı dava eser sözleşmesi ilişkisinden kaynaklanmış olup, davanın reddine dair verilen karar davacı-k.davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde 5.000,00 TL eksik ve kusurlu işler bedelinin tahsili ile 5.000,00 TL fazla ödendiği ileri sürülen iş bedelinin iadesini talep etmiş, karşı davada davalı-karşı davacı ise 20.000,00 USD iş bedelinin tahsili isteminde bulunmuştur.

Mahkemenin 29.12.2011 gün ve 2003/226 Esas, 2011/698 Karar sayılı önceki kararı ile; davalılardan ..., ... ... haklarındaki davanın açılmamış sayılmasına, davalılardan ... hakkındaki davanın reddine, davacı ... tarafından açılan davanın kabulüne ve fazla ödenen 5.000,00 TL iş bedeli ile 5.000,00 TL eksik işler bedelinin davalı ...'ten tahsiline, karşı davacı ...'in davasının kısmen kabulüne ve 9.237,48 TL alacağın ...'ten tahsiline karar verilmiş ve verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir. Yapılan temyiz incelemesi sonucunda davalı-karşı davacının temyiz itirazları kısmen yerinde görülerek; Dairemizin .... gün ve ... Esas ve ... Karar sayılı ilâmıyla, eksik işlerin giderim bedeline ilişkin 5.000,00 TL maddi tazminat istemi hakkında iş sahibi davacının davasının reddine karar verilmesi gerekirken, bu talebe ilişkin davanın da kabulüne karar verilmesinin yanlış olduğu gerekçesiyle kararın davalı-karşı davacı yararına bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece duruşmanın 08.07.2014 günlü oturumunda bozma ilâmına uyulmasına karar verilmesine karşın bozma ilâmı doğrultusunda davacı-karşı davalının davasının kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmesi gerekirken, davacı-karşı davalının davasının reddine karar verildiği gibi, hükmün sonuç kısmı da 6100 sayılı HMK'nın 297/2. maddesine uygun bir şekilde yazılmamıştır. Bozma sonucu önceki karar da ortadan kalktığından tarafların hak ve yükümlülüklerine ilişkin anılan maddeye uygun şekilde şüphe ve tereddüt uyandırmayacak açıklıkta hüküm kurulması gerekirken hükmün sonuç kısmı HMK'nın 297. maddesinin 2. fıkrasına aykırı olmuş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı-karşı davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacı-k. davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 14.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25083, Karar No: 2013/17771, Tarih: 27.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/25083 E.  ,  2013/17771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

UYAP kanalı ile mernis üzerinden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın, hükümden sonra 04.08.2012 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.