muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4191, Karar No: 2012/27681, Tarih: 04.12.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/4191 E.  ,  2012/27681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kira bedelinin uyarlanması davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat ....geldi karşı taraftan gelen olmadığından ve davacı vekili avukat ...'ın duruşma isteğinden vazgeçtiğini beyan etmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı tarafından 22.5.2008 tarihinde “...” için yapılan ihaleye katılarak 5 yıl süreli “Su Ürünü İstihsal Yeri Kira Sözleşmesi” imzaladığını, 2008 yılı kira bedeli 125.100 TL +KDV olup, sözleşmenin 5. maddesinde de, “kira bedelinin Bakanlıkça her yıl için tespit edilen Devlet İstatistik Enstitüsü Tüketici Fiyatları Endeksi artış oranları dikkate alınarak Tarım İl Müdürlüğünce belirleneceğinin” hüküm altına alındığını, teknik şartnamede avlanabilir stok miktarının çeşitli balık cinslerinden oluşan toplam 42.840 kg ve 125 kg havyar olarak belirlendiğini, ne var ki ihalenin yapıldığı 22.5.2008 tarihinde yürürlükte olan Yönetmeliğe göre deniz ve dalyan arasındaki balıkların geçişini engelleyecek kuzuluk aralıkları 1.7 cm iken, 21.8.2008 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Yönetmeliğe göre kuzuluk aralıklarının 3 cm’ye çıkarıldığını, bu durumda stoktaki avlanabilir balıkların miktarında azalma olacağını, kira bedelinin değişen şartlara göre indirilmesi gerektiğini, ancak bu konudaki taleplerinin davalı tarafından kabul edilmediğini, 2009 yılına ait kira dönemi için bugüne kadar 2012/4191-27681

İtirazi kayıtla toplam 65.000 TL kira bedelini ödemek zorunda kaldıklarını ileri sürerek, işlem temelinin çökmesi nedeniyle 2009 yılı kira bedelinin yeni duruma göre 30.000 TL olarak uyarlanmasına ve sonraki kira artışlarının da bu değer üzerinden yapılmasına, fazla ödemenin iadesine, fazlaya ilişkin haklarının ise saklı tutulmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, 2008 yılı kira dönemine ait kira bedeli ile 2. yıl kira bedelinin ilk taksiti olan 69.212,50 TL’nin 65.000 TL’lik kısmının itirazi kayıt ileri sürülmeden ödendiğini, bakiye ödemelerin yapılmaması halinde sözleşmenin feshedileceği hususunun ihtaren davacıya bildirildiğini, ödenmeyen kira bedellerinin tahsili için takip başlatıldığını, sözleşmenin 12/a maddesi ve sözleşmenin eki niteliğinde olan teknik şartnamenin 1. maddesi hükümlerine göre talebin kabul edilemeyeceğini, davacının, basiretli bir tacir olarak, sözleşme serbestisi ilkesi gereğince sözleşmeyi imzaladığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, “dava tarihinden geriye doğru kira bedelinin uyarlanmasının talep edilemeyeceği, bu nedenle 7.6.2010 tarihinde açılan dava ile 2009 yılı kira bedelinin uyarlanması talebinde bulunulamayacağı” gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, “dava tarihinden geriye doğru kira bedelinin uyarlanmasının talep edilemeyeceği, bu nedenle 7.6.2010 tarihinde açılan dava ile 2009 yılı kira bedelinin uyarlanması talebinde bulunulamayacağı” gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, taraflar arasındaki “Su Ürünü İstihsal Yeri Kira Sözleşmesi” ne ilişkin 2009 yılı kira bedelinin, Yönetmelikle değişen yeni şartlara göre uyarlanması ve sonraki yıllara ait kira artışlarının da bu değer üzerinden belirlenmesi istemine ilişkindir.

Taraflar arasındaki kira sözleşmesinin 12. maddesinin (a) bendinin 1. fıkrasında, “Kiracı, su ürünü istihsal yerinde, su ürünleri ile ilgili kanun, tüzük, sirküler ve Tarım ve Köyişleri Bakanlığınca konulacak avlanma yasak, tahdit ve mükellefiyetlere uyulması şartıyla, bütün yıl boyunca normal vasıtalarla avlanabilir.” hükmü, 2. fıkrasında, “Kiracı, konulan yasak, tahdit ve mükellefiyetleri gerekçe göstererek, kira bedelinden indirim ve kira süresinin uzatılması talebinde bulunamaz.” hükmü, yine “Teknik Şartname”nin 1. maddesinde de, “1380 sayılı Su Ürünleri Kanunu ve buna ait Yönetmeliğin ilgili maddelerine, Su Ürünleri Üretim Yerlerinin Kiraya Verilmesine Dair Tebliğe, Bakanlıkça çıkarılan tüm Yönetmelik, tebliğ, genelgelere, ayrıca Bakanlığımızca her yıl yayınlanan Su ürünleri avcılığını düzenleyen sirkülerdeki yasak, sınırlama ve yükümlülüklere aynen uyulacaktır.” Hükmü bulunmaktadır.

“Hummaboğazı Dalyanı” için, sözleşme tarihi itibariyle yürürlükte bulunan yönetmelik hükümlerine göre, balıkların 2012/4191-27681

geçişini engelleyecek deniz ve dalyan arasındaki kuzuluk aralıklarının 1.7 cm iken, 21.8.2008 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Yönetmelikle 3 cm’ye çıkarıldığı anlaşılmakta ise de, sözleşme ve şartnamenin az yukarda belirtilen açık hükümleri karşısında, davacının bu nedenle kira bedelinin yeni duruma göre indirilmesini talep edemeyeceğinin kabulü gerekir. Kaldı ki, yönetmelikle belirlenen kuzuluk aralıklarının, geçmişteki yıllarda da zaman zaman değiştiği, örneğin 1988-1989; 1989-1990; 1999-2000 yıllarında da 3 cm olarak belirlendiği, dolayısıyla balıkçılık işi ile iştigal eden davacının, kuzuluk aralıklarının zaman içinde değişebileceğini öngöremeyeceğini kabul etmek de mümkün değildir. O halde açılan davanın bu gerekçeyle reddine karar verilmesi gerekirken, mahkemece davadaki kira bedelinin uyarlanması konusundaki talebinin, 2009 yılı ile birlikte sonraki yılları da kapsadığı göz ardı edilerek, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, HMK.’nun 370/4. maddesi gereğince, sonucu itibari ile doğru olan hükmün gerekçesinin, yukarıda açıklandığı şekliyle değiştirilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarda açıklanan nedenlerle, sonucu itibariyle doğru olan hükmün, gerekçesinin değiştirilerek ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılan 2,75 TL kalan harcın temyiz edenden alınmasına, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 4.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11740, Karar No: 2016/8115, Tarih: 11.10.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/11740 E.  ,  2016/8115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.04.2003 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, mera olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.05.2003 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, dava konusu 152 ada 1 parsel sayılı taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiyle dava açmıştır.

Davalı ... Belediyesi vekili, davanın reddini savunmuştur.

Ziraat bilirkişisi, dava konusu taşınmazın mera niteliğinde olduğunu belirtmiş, fen bilirkişisi ise dava konusu taşınmazın krokisini çizmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın davacı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden dava konusu taşınmazın toprak tevzi komisyonunu 2239 mera parselinin kadastro tespiti sırasında 2823 nolu mera olarak tespit edildiği ve bu parselinde imar uygulamasa ve parselasyon sonucu 152 ada 1 nolu parselin oluştuğu anlaşılmaktadır.... Asliye Hukuk Mahkemesi 2002/1689 Esas sayılı Hakem dosyasında yapılan keşif sonucu alınan fen bilirkişi raporunda 152 ada 1 nolu parselin toprak tevzi komisyonunun 2239 nolu mera parseli içerisnde kaldığı belirtilmiştir.

Görülüyor ki dava konusu taşınmaz 2239 sayılı mera parselinden

gelmektedir. İmar planı içindeki meraların planın onayıyla birlikte hukuki bakımdan mera niteliğini yitireceğinden, bu yerlerden genel hizmete ayrılanların (yol, park, yeşil saha gibi) belediye veya özel idareye bedelsiz terkini gerekir. İmar planında genel hizmetler dışında özel mülkiyete konu olabilecek konut, sanayi ve ticaret alanı olarak belirlenmiş alanlarda kalan meralar bu vasıflarını yitirmeleri halinde Hazine adına tescili gerekir. (.... Dairesinin 1988/328 E, 1989/19 K. sayılı mütalaası) Belediye adına tescili gerekmeyen yerler belediye veya gerçek ve özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş ise “Yolsuz Tescil “ olacağından Hazine her zaman bu iddia ile dava açabilir. Ne var ki, başlangıçtaki tescil işlemi yolsuz tescil olsa da 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü koşulların oluşması halinde tescilin belediye veya gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına devam etmesi olanağı sağladığından, artık burada 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi şartları üzerinde durulması gerekir.

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle Belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra Belediye ve mücavir alan sınırları içersine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içerisinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen "imar planından" maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planıdır.

c)Meranın, yerleşim yeri olarak işgal edilmesi, yani bu şekilde kullanılması, yerleşim ve işgal durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce var olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında "yerleşim yeri" kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri ve benzeri amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşik alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da; meranın, mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamaksızın saptanmadan Belediye, diğer kamu kuruluşları ile gerçek kişiler adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti belediye, diğer kamu kuruluşları ve gerçek kişilere bırakılamaz.

Bu ilkeler çerçevesinde somut olaya bakıldığında;

Davacı Hazine vekili, dava konusu taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek Hazine adına tescilini istemiştir.

Mahkemece şehir plancısı, zirai bilirkişi, harita mühendisi ve inşaat mühendisi bilirkişi de bulundurularak dava konusu 152 ada 1 sayılı parsel (imar uygulamasından önceki 2239 sayılı parsel sayılı taşınmaz) üzerinde yeniden keşif yapılmalı, imar planı ve uygulama haritaları belediyeden getirtilmeli ayrıca 01.01.2003 tarihinden önce çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak öncesi mera olan dava konusu taşınmazın mera niteliğini yitirip yitirmediği, 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinde yazılı koşulların oluşup oluşmadığı ve özellikle yerleşim, işgal ve yapılaşmanın 01.01.2003 tarihinden önce var olup olmadığı incelenmeli, keşfi izlemeye olanak sağlayacak sayıda fotoğraf çekilerek dosyaya konulmalı, yapılan tüm araştırmalar neticesinde geçici 3. maddedeki koşulların oluştuğunun saptanması halinde dava reddedilmeli, aksi takdirde davanın kabulüne karar verilmelidir.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

11.10.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3767, Karar No: 2012/6687, Tarih: 15.11.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/3767 E.  ,  2012/6687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacının açmış olduğu iflasın ertelenmesi davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde müdahiller Yapı Kredi Finansal Kiralama..., ... Kesici Takım San. Ltd. ve ...A.Ş. vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

İflas erteleme talebinde bulunan davacı vekili, müvekkili şirketin otomotiv yedek parça sanayinde 1974 yılından beri faaliyette bulunduğunu, ürettiği parçaları otomotiv ana sanayine sattığını ve birçok kişiye istihdam sağladığını, ancak yaşanan ekonomik kriz nedeni ile şirketin borca batık hale geldiğini, buna rağmen uygulanacak iyileştirme projesi ile bu durumdan çıkıp borçlarını ödeyebileceğini ileri sürerek, şirketin iflasının bir yıl süreyle ertelenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Müdahiller vekilleri, talebin reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacı şirketin iflasının bir yıl süre ile ertelenmesine karar verilmiş, müdahil alacaklı banka vekilinin temyiz itirazı sonucu mahkeme kararı Yüksek 19. Hukuk Dairesi'nin 12.04.2010 gün 2010/2276 Esas 2010/4231 Karar sayılı ilamı ile bozulmuştur.

Mahkemece, anılan yüksek Daire'nin bozma ilamına uyularak bilirkişi kurulundan rapor ve ek rapor alınmış ayrıca kayyım tarafından düzenlenen raporlarda dosyaya sunulmuş ve yapılan yargılama sonunda, davacı şirketin borca batık durumda olduğu, ancak yeni kaynak temini için çeşitli firmalardan siparişler aldığı ve halen üretim faaliyetinde bulunduğu, vergi dairesi ve SGK'ya olan borçların yapılandırıldığı, personel sayısında artışlar olduğu, piyasaya olan borçların düzenli olarak ödendiği, iyileştirme projesinin yeterli ve inandırıcı olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile davacı şirketin iflasının bir yıl süre ile ertelenmesine karar verilmiştir.

Karar, müdahiller Yapı Kredi Finansal Kiralama..., ... Kesici Takım San. Ltd. ve ...A.Ş. vekillerince ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, müdahiller Yapı Kredi Finansal Kiralama ..., ... Kesici Takım San. Ltd. ve ...A.Ş. vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, müdahiller Yapı Kredi Finansal Kiralama ..., ... Kesici Takım San. Ltd. ve ...A.Ş. vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, müdahiller Yapı Kredi Finansal Kiralama..., ... Kesici Takım San. Ltd. ve ...A.Ş. vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden müdahil ... San. Ltd.'den alınmasına, alınması gereken harç müdahil Yapı Kredi Finansal Kiralama.. tarafından peşin yatırıldığından harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 15.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/449, Karar No: 2012/8214, Tarih: 18.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/449 E.  ,  2012/8214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/10/2010 tarih ve 2010/230-2010/366 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ve katılma yolu ile davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 18/05/2012 günü hazır bulunan davacı vekilleri Av. ... ve Av. .... ile davalı vekili Av.. .... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Berlin Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından verilen 12.07.2007 tarihli, 2 O 73/06 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, tenfizi istenen kararın TTK’nun 329 ve 405/2. maddesine aykırı olduğu, benzer nitelikteki Türkiye’de açılan davaların bu nedenle reddedilmesi nedeniyle eşitlik ilkesine aykırılık oluşturduğu, ayrıca yabancı mahkemenin dava dilekçesi ve kararı posta yolu ile tebliğ etmesi nedeniyle davalının savunma hakkının kısıtlandığı ve bu nedenle kararın usulüne uygun kesinleşmediği, bununla birlikte yabancı mahkeme kararında şirket hisselerinin davalıya iadesine karar verilmemesi nedeniyle mükerrer tahsilata neden olunabileceği, tüm bu durumların açıkça kamu düzenine aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve katılma yolu ile davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazları dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının Türkiye ile Almanya arasında 28.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1965 tarihli Adli Yardımlaşmaya İlişkin Lahey Sözleşmesi hükümlerine göre yapılmadığı, adi posta yolu ile kararın davalıya tebliğ edildiği, dolayısı ile kararın usulünce kesinleşmediği, kesinleşmeyen yabancı mahkeme kararının tenfizinin mümkün bulunmadığı, ayrıca, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kamu düzenine ilişkin TTK’nun 329 ve 405/2. maddelerine ve anayasanın eşitlik ilkesine aykırı olduğu ve şirket hisselerinin davalıya iadesine karar verilmemesi nedeniyle mükerrer tahsilata neden olunabileceği gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Somut olayda, davacı vekili tarafından dosyaya tercümesi ibraz edilen Berlin Asliye Hukuk Mahkemesi’nin kararında, kararın bir suretinin davalıya 20.07.2007 tarihinde tebliğ edildiği ve kararın kesinleşme tarihinin 25.03.2008 olduğu yazılı ise de davacı vekili tarafından dosyaya ibraz edilen yabancı mahkeme kararının tercümesinden kararın davalıya hangi usulle tebliğ edildiği anlaşılamadığı gibi dosya içinde davalıya tebligatın nasıl yapıldığına ilişkin de herhangi bir belge mevcut değildir.

Bu itibarla mahkemece, tenfize konu kararın davalıya tebliğine ilişkin belgelerin dosyaya ibrazı sağlanmak suretiyle 1965 tarihli Hukuki ve Ticari Konularda Adli ve Gayri Adli Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi, MÖHUK ve HUMK uyarınca usulüne uygun kesinleşip kesinleşmediği belirlenmeden eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Mahkemece tenfiz isteminin reddine ilişkin gerekçelerden birisi de, tenfizi istenen mahkeme kararının Türk kamu düzenine aykırı olduğudur. Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 Sayılı Kanun’un 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.