muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/15500, Karar No: 2012/8116, Tarih: 05.04.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/15500 E.  ,  2012/8116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ...’ın müştekinin elindeki parayı çekip almaya çalıştığı esnada müştekinin direndiği, sanığın tekrar parayı çekmeye çalışmasıyla müştekinin yere düşerek sürüklendiği ve sanığın tomar halindeki parayı tekrar çekmesi şeklinde gerçekleştirilen eylemin 5237 sayılı TCK’nun 148/1 ve 149/1.c,e maddelerinde yazılı yağma suçunu oluşturup oluşturmadığı hususunda delilleri takdir ve değerlendirmenin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ... müdafiilerinin ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, sanıklar hakkında CMUK 326/son maddesinin gözetilmesine, 05.04.2012 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1076, Karar No: 2017/2909, Tarih: 14.03.2017

**2. Ceza Dairesi         2017/1076 E.  ,  2017/2909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

25.07.2016 günü tebliğ edilen hükmü, yasal bir haftalık temyiz süresi içinde 05.09.2016 günü temyiz eden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde;

1- Suça sürüklenen çocuğun şikayetçi ...'e karşı hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmün gerekçe bölümünde eyleminin TCK'nın 116/1. maddesi kapsamında konut dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturduğu kabul edildiği halde kısa karar ve hüküm bölümünde uygulama maddesinin 116/2 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Suça sürüklenen çocuğun şikayetçi ...'e karşı hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde

Dosya içeriğine göre, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 14.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/511, Karar No: 2007/505, Tarih: 04.07.2007

**Hukuk Genel Kurulu         2007/20-511 E.  ,  2007/505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tunceli Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 19.4.2007

Taraflar arasındaki “kadastro tespitine itiraz"  davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Tunceli Kadastro Mahkemesince davanın kabulüne   dair verilen  2.6.2006 gün ve 195-302 sayılı kararın incelenmesi   davalılardan G.K.  vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay  20.Hukuk Dairesinin 13.11.2006  gün ve  11836-15357 sayılı ilamı ile, (..Kadastro sırasında ... Köyü  107 ada 20 parsel sayılı 5.830,47 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, senetsiz belgesizden tarla ve bahçe niteliği ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle payları oranında  davalılar G. K. ve arkadaşları    adlarına  tespit edilmiştir. Davacı Orman Yönetimi, çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla  dava açmıştır. Mahkemece  davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın kadastro tespitinin iptal edilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm  davalılardan G. K. tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine  itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu yapılmamıştır.

Mahkemece yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hüküm kurmaya yeterli değildir.

a) Hükme dayanak yapılan orman bilirkişi raporunda; çekişmeli alanın, çok eski tarihlerden beri 30-40 cm pulluk derinliğinde sürülerek ve işlenerek en az 100 yıldır tarım arazisi olarak kullanıldığı, ancak son 10-15 yıldır terk edilerek nadasa bırakıldığı, bakımsızlıktan üzerinin çayır otları ile kaplandığı, yörenin ekolojik koşullarına uygun olarak nadasa bırakıldığı süre içerisinde alana gelen ve alanın kenarlarında serpili halde 10-15 yaşlarında meşe ağaçlarının oluştuğu, davalı parsel üzerinden alınan toprak örneklerinden ve profil içinde yapılan incelemelerden toprak içerisinde orman ağaçlarına ilişkin kök kalıntılarının yer almadığının tespit edildiği,

b) Raporun devamında ise, dava konusu alanın çevresi ile birlikte incelendiğinde ormanlık alanlar ile arasında ayırıcı unsur bulunmadığı, çevresindeki ormanlık alanlar ile tam bir bütünlük arz ettiği genel görünümü itibariyle alanın toprak yapısının orman yetiştirmeye elverişli ve orman toprağı niteliğinde bulunduğu, çekişmeli taşınmazın 1959 basım tarihli memleket haritasında ve tarihi belirtilmeyen hava fotoğraflarında yeşil zemin üzerinde orman ile sembolize edilen orman alanları içinde kaldığı, bu sebeplerle orman sayılan yerlerden olduğunu,

c) Diğer taraftan, aynı keşifte bilgisine başvurulan ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise; çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığı tarım arazisi niteliğinde bulunduğu açıklanmıştır.

Bu durumda karara dayanak alınan uzman orman ve ziraat bilirkişi raporları birbiriyle ve kendi içinde çelişkili olup, raporlar çekişmeli yerin öncesinin orman niteliğini belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmadığından, bu raporlara dayanılarak hüküm kurulamaz.

c) Diğer taraftan, aynı keşifte bilgisine başvurulan ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise; çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığı tarım arazisi niteliğinde bulunduğu açıklanmıştır.

Bu durumda karara dayanak alınan uzman orman ve ziraat bilirkişi raporları birbiriyle ve kendi içinde çelişkili olup, raporlar çekişmeli yerin öncesinin orman niteliğini belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmadığından, bu raporlara dayanılarak hüküm kurulamaz.

O halde mahkemece, eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında bu konuda uzman serbest orman mühendisleri arasından seçilecek bir orman yüksek mühendisi bir ziraat mühendisi ve bir fen elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yok edilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmadığından, yukarıda değinilen diğer belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de  içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir. Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır....) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Bir kısım davalılar vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

TEMYİZ EDEN: Bir kısım davalılar vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici  nedenlere göre,Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken,önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ:Bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile,direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA,istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine,  4.7.2007 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4756, Karar No: 2020/9930, Tarih: 21.10.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/4756 E.  ,  2020/9930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 09.02.2018 günlü, 2018/2592 esas ve 2018/1839 sayılı iddianamesi ile sanık ... hakkında diğer sanıklar Ramazan Sağlam, Ahmet Şöhmelioğlu ve Emrullah Şöhmelioğlu ile birlikte mağdur ...’ın güvenlik görevlisi olarak çalıştığı Gaziantep Metro Toptancı Marketten 27.12.2017 ve 29.12.2017 tarihlerinde hırsızlık yaptıkları iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Gaziantep 8. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 02.05.2018 tarih ve 2018/177-485 esas ve karar sayılı kararı ile sanığın nitelikli hırsızlık, mala zarar verme suçlarından mahkumiyetine karar verilmiş, bu hüküm istinaf kanun yoluna başvurulmadan 04.06.2018 tarihinde kesinleşmiştir.

Bu karara karşı Adalet Bakanlığı’nın 06.03.2019 gün ve 94660652-105-27-1149-2019-Kyb sayılı yazısı ile kanun yararına bozma ihbarında bulunulduğu, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 15.03.2019 gün ve 2019/27314 sayılı ihbarnamesiyle “sanık ... ile birlikte suça sürüklenen çocuk Ramazan Sağlamın Metro Toptancı Market isimli işyerinden kıyafet çalmaları üzerine suça sürüklenen çocuk hakkında Gaziantep 3. Çocuk Mahkemesi’nin 2018/74 esas sayılı dosyada zararın tazmin edilmesi nedeniyle, suça sürüklenen çocuk Ramazan Sağlam hakkında TCK’nın 168/1. gereği 2/3 oranında indirim uygulandığı, suça sürüklenen çocuk ile birlikte suç işleyen sanık ... hakkında hükmolunan cezadan TCK’nun 168/1. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.” düşüncesiyle Dairemize gönderildiği ve Dairemizin 28.03.2019 gün ve 2019/1475-5041 esas ve karar sayılı bozma ilamına yerel mahkemece uyularak Gaziantep 8. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 04.12.2019 günlü, 2019/500-711 esas ve sayılı kararı ile yeniden hüküm kurulmuş ve sanığın nitelikli hırsızlık mahkumiyetine, mala zarar verme suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

Hırsızlık suçundan sonuç olarak verilen 2 yıl 7 ay 7 gün hapis cezası aleyhine sanık tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuş ise de;

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8/1. maddesi, “Bölge adliye mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı ../.

İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin kuruluş, görev ve yetkileri hakkında Kanunun geçici 2'nci maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 322'nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326'ncı maddeleri uygulanır.” şeklinde düzenlenmiştir.

İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin kuruluş, görev ve yetkileri hakkında Kanunun geçici 2'nci maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 322'nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326'ncı maddeleri uygulanır.” şeklinde düzenlenmiştir.

Bu düzenlemeye göre, ilk derece mahkemesince 20.07.2016 tarihinden önce karar verilip te Yargıtay bozması sonrasında ve istinaf mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihinden sonra yeniden verilen kararlar kesinleşinceye kadar temyiz kanun yoluna tâbidir. Bu istisnai düzenleme, Yargıtay’ın elindeki dosyaların tümünü istinaf mahkemesine devretmesi hâlinde, ilk dereceden istinaf incelemesi için gelecek dosyalarla birlikte, istinaf mahkemelerinin daha kuruluş aşamasında tıkanmasının önleme amacıyla yapılmıştır.

Kural olarak istinaf mahkemelerinin faaliyete başlama tarihi olan 20.07.2016 tarihinden sonra, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu hükümlerinin uygulanması gerekir. Dolayısıyla, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesiyle belirlenen istisnai kararlar ile suçluların geri verilmesi kararları dışında 20.07.2016 tarihinden sonra ilk derece mahkemelerinden nihai olarak verilen bütün kararlar, diğer bir ifadeyle hükümler, istinaf kanun yoluna tâbidir.

20.07.2016 tarihinden sonra verilen kanun yararına bozma kararları sonrasında ilk derece mahkemece verilen kararların temyiz kanun yoluna tabi olacağına dair her hangi bir istisnai düzenleme yoktur. Aksine bir yorum ve uygulama yapılması, kanun önünde eşitlik ve istisnaların genişletici yoruma tâbi tutulamaması ilkelerine açıkça aykırıdır.

Kanun yararına bozma olağanüstü bir kanun yolu olup, temyiz veya istinaf kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılığın varlığı hâlinde işletilebilir.

Bu izahattan sonra somut olay değerlendirildiğinde; yalnızca ilk derece mahkemesinin kararı değil, bütün herşey istinaf mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra gerçekleşmiştir. Suç tarihi dahi, 27.12.2017’dir.

İstinaf mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016’dan sonra işlenen suçtan dolayı, yapılan yargılama sonrasında verilen ilk derece mahkemesi kararının kanun yararına bozulmasından sonra yeniden verilen ilk derece mahkemesi kararlarının da temyiz değil, istinaf kanun yoluna tâbi olduğu açıktır.

Nihayet; CMK’nın 264. maddesi uyarınca, kanun yolunun ya da merciin belirlenmesinde yanılma hakkı ortadan kaldırmaz. Bu hâlde başvurunun yapıldığı merci, başvuruyu derhâl görevli ve yetkili mercie gönderir.

Nihayet; CMK’nın 264. maddesi uyarınca, kanun yolunun ya da merciin belirlenmesinde yanılma hakkı ortadan kaldırmaz. Bu hâlde başvurunun yapıldığı merci, başvuruyu derhâl görevli ve yetkili mercie gönderir.

Somut olayda ise Gaziantep 8. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 04.12.2019 gün ve 2019/500 esas ve 2019/711 sayılı kararının Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihinden sonra verilmiş bulunması nedeniyle kanun yolu incelemesinin istinaf olduğu anlaşılmakla, istinaf talebinin merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, 21.10.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2689, Karar No: 2014/4843, Tarih: 03.03.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/2689 E.  ,  2014/4843 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bilişim sistemine hukuka aykırı olarak girme ve orada kalma suçundan şüpheli ... .. ve... haklarında yürütülen soruşturma evresi sonucunda,... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 11/09/2013 tarihli ve 2013/11927 soruşturma sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik müşteki... tarafından yapılan itirazın reddine ilişkin, mercii ... Ağır Ceza Mahkemesinin 11/11/2013 tarihli ve 2013/991 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, müştekinin bilgilerinin yayıldığı internet ortamı- na girmek için kullanılan IP numarasının şüpheliler tarafından kullanıldığının anlaşılması karşısında, şüphelilerin ifadelerinin doğruluğu araştırılmadan eksik inceleme sonucunda kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, toplanan delillerin şüpheliler hakkında dava açılması için yeterli olduğu, delillerin takdirinin davayı görecek olan mahkemesine ait bulunduğu gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilme- sinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anı- lan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 06.01.2014 gün ve 1028 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsav- cılığının 24.01.2014 gün ve KYB/2014-22618 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kı- lınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçinin isminin, soy isminin ve telefon numarasının, çeşitli arkadaş- lık ve alışveriş sitelerine verilerek, şikayetçinin başka kişiler tarafından aranması ve şikayetçi adına sahte siparişler verilmesi şeklinde gerçekleşen eylemde, şüphelilerin üze- rine atılı verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçuna yönelik kanun yararına bozma isteminin inceleme görevi, Yargıtay Kanununun 14. maddesi ile Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nun 02.06.2011 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan 12.05.2011 gün ve 2011/1 sayılı kararına göre Yargıtay Yüksek ( 12.) Ceza Dairesine ait olmakla Dairemizin görevsizliğine, dosyanın ilgili Daireye (GÖNDERİLMESİNE), 24.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3998, Karar No: 2017/3540, Tarih: 25.10.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/3998 E.  ,  2017/3540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Tüm sanıklar hakkında;

TCK'nun 81, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... müdafiinin duruşmalı temyiz inceleme istemini CMUK'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra yapmış olması nedeniyle ve katılanlar ..., ... ve ... vekili ile katılan ... vekilinin duruşmalı temyiz inceleme istemine yasal hakkı bulunmadığından her üç talebin reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ..., ..., ..., ...'ın maktul ...'ı kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, sanık ... yönünden tahrike ve takdire, diğer sanıklar yönünden takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, sanıkların savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre sanık ... hakkında verilen hükümde düzeltme nedeni dışında, diğer sanıklar yönünden bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık ... müdafiinin eylemin hukuki niteliğinin kasten yaralama suçu olduğuna, sanık hakkında tahrik hükümlerinin daha üst orandan uygulanması gerektiğine, sanık ... müdafiinin sanığın öldürme kastıyla hereket etmediğine, eylemin kasten yaralama olduğuna, tahrik oranının az olduğuna, sanık ... müdafiinin sanığın kastı aşan öldürme hükümlerinden sorumlu tutulması gerektiğine, tahrik indirim oranının az olduğuna, sanık ... müdafiinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, katılan ... vekilinin sanık ... hakkında da tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, sanıklar hakkında takdiri indirimin uygulanmaması gerektiğine ve cezaların az olduğuna, katılanlar ..., ..., ... vekilinin sanık ... hakkında da tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, sanıklar hakkında takdiri indirimin uygulanmaması gerektiğine, verilen cezaların az olduğuna, o yer Cumhuriyet savcısının sanıklar ..., ..., ...'in eylemleri nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 39/2-c maddesinin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle;

1)Sanık ... hakkında kasten öldürme suçu nedeniyle verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde:

1)Sanık ... hakkında kasten öldürme suçu nedeniyle verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde:

Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu maddeyle yaptığı uygulamanın hukuka aykırı olduğu anlaşılmakta ise de; bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, hükmolunan cezanın miktarı ve temyiz incelemesi dışında tutuklulukta geçen süre göz önüne alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin reddine,

2)Sanıklar..., ... ve... hakkında kasten öldürme suçu nedeniyle verilen mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde:

Sanıklardan ...'in eşi olan ... ile aralarında devam eden geçimsizlikler bulunduğu, ...'in zaman zaman evden uzaklaşarak ayrı yaşamaya başladığı ve bu dönemde kocası ...'in de önceden tanıdığı maktul ...'ın evinde kalarak onunla birlikte yaşadığı, ... ve kardeşleri olan diğer sanıkların halen evinden ayrı yaşayan ... ile maktulün ilişkisi olduğunu öğrendikleri, maktulün yerini tespit ettikleri ve hep birlikte darp ederek maktul ...'ın ölümüne sebep oldukları olayda;

a)Sanık ...'in eşi olan ve sanık ...'e karşı sadakat yükümlülüğü bulunan tanık ...'ın evden ayrılıp gittiği dönemlerde maktulün sanık ... ile evli olduğunu bildiği ... ile birlikte yaşamak suretiyle sanık ...'in aile birliğine zarar verdiği, maktulden kaynaklanan bu hareketin ...'in eşi olan sanık ...'e karşı haksız tahrik niteliğinde olduğunun sabit olduğu, bununla birlikte maktul ...'dan kaynaklanan bu hareketin sanık ...'in kardeşleri olan diğer sanıklar ...,... ve... için de

asgari seviyeden tahrik hükümlerinin uygulanmasını gerektirdiği gözetilmeden, sanıklar ...,... ve... hakkında kurulan hükümlerde haksız tahrik indiriminin yüksek oranda uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

b)Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu maddeyle yaptığı uygulamanın hukuka aykırı olduğunun anlaşılması,