muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5085, Karar No: 2018/9030, Tarih: 07.11.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/5085 E.  ,  2018/9030 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 27.02.2005 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve tedavi gideri nedeniyle uğranılan Kurum zararının 506 sayılı Yasa'nın 10 ve 26. maddeleri uyarınca teselsülen tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

İnceleme konusu davada; Dosyada alınan 20.07.2013 tarihli kusur raporu ile davalı işveren Mühendis Kuyumculuk İnş. Tur. Day. Tük. Mall. Pet. Ür. San. ve Tic. Ltd. Şti. % 65, (bu kusurun % 5'i şirket yetkilisi ...'e ait),sigortalı % 25, T.Elekt. Dağ. A.Ş. % 10 oranında kusurlu bulunduğu, kusur raporu esas alınarak ve 10. Madde uygulanarak hüküm kurulduğu, ancak hak sahibi çocuk Büşra'nın 18.04.2013 tarihinde evlendiği ve kendisine 19.03.2005 - 20.04.2013 tarihleri arasında 4.136.97 TL fiili ödeme ile 1.561,20 TL evlenme yardımı yapıldığı, 01.04.2005 tarihinde de 506 sayılı Yasının 92. madde uyarınca gelirlerin yarıya indirildiği anlaşılmaktadır.

506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi, “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir.” düzenlemesini içermektedir.

Kurumun, sigortalıya bağladığı ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi; bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin, yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda; Kurumun ödemediği veya ödemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönü de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır.

Dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi (5510 sayılı Yasa’nın 54. madde) uyarınca indirildiğinin anlaşılması halinde; davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarının; gelirin başladığı tarih itibariyle 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi (5510 sayılı Yasa’nın 54. madde) uyarınca indirilmiş hâli üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına, indirme tarihine kadar yapılan fiili ödeme miktarının yarısı da eklenmesi suretiyle belirlenmelidir.

Eldeki davada öncelikle eksik bilgi ve belgeler Kurumdan celp edilmek suretiyle hak sahiplerinden olan kazalının kızının evlenmesi nedeniyle kendisine yapılan fiili ödeme tutarları ile peşin değerli gelirler karşılaştırılarak düşük olan tutar hesaba esas alınmalı, sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelire 506 sayılı Kanunun 92. maddesinin uygulanıp uygulanmadığı, 92. madde uygulanmış ise gelirin başladığı tarih itibariyle 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi uyarınca indirilmiş hâli üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarları ve indirme tarihine kadar yapılan fiili ödeme miktarları Kurumdan sorulmalı, bütün eksik hususlar tamamlandıktan sonra yukarıda belirtildiği üzere değerlendirme yapılarak hasıl olacak sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki esaslar göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 07.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2379, Karar No: 2019/10745, Tarih: 11.11.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/2379 E.  ,  2019/10745 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet savcısının sanığın kusuru bulunduğuna, taksirle öldürme suçundan cezalandırılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay günü Nazmi Nalbant’ın yaşadığı arabanın yakınında yerde yatar vaziyette bulunduğu, 112'ye haber verildiği, 112 tarafından konuşamama kontrolsüz hareketler nedeniyle sanığın nöroloji uzmanı olarak görev yaptığı Mudanya Devlet Hastanesi acil servisine getirildiği, burada muayenelerinin yapıldığı, fizik muayenesinin doğal olduğu, tansiyon 120/80, nabız:111/dk, ateş:36 saturasyon: %90 olduğu, EKG çekildiği, tetkikler istendiği, damar yolu açıldığı, 500 cc izotonik takıldığı, idrar sondası takıldığı, Nöroloji, Psikiyatri, Dahiliye konsültasyonları istendiği, müşahade amaçlı servise yatırıldığı, Dahiliye konsültasyonunda; acil dahili patoloji düşünülmediği, Psikiyatri konsültasyonunda; bir ampül Diazem nedeniyle uyuduğu, kendine geldiğinde yeniden değerlendirilebileceği, geldiğinde halüsinasyonları bulunduğu, şeklinde kayıtlı olduğu, servis takiplerinde saat 17:00: damar yolu değiştirildiği, tansiyon 110/70, nabız 98, saat 18:00: tansiyon 110/60, nabız:94, saat 20:00: tansiyon 100/60, nabız 94, saat 21:00'de hastanın yanına gidildiğinde tansiyon ve nabız alınamadığı, süpervizör ve acil hekimine haber verildiği, şahsın eks olduğu, ...’ın ölümünün 24.01.2014 tarihli Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulunun raporunda subaraknoidal beyin kanaması sonucu meydana geldiğinin tespit edildiği, olay nedeniyle düzenlenen Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulunun 28.05.2014 tarihli raporunda "... beyinde subaraknoidal kanama görülmediği ancak lateral ventriküller içinde pıhtılı kan izlendiği, kişinin acil servise getirildiğinde yapılan nörolojik muayenesinde tespit edilen bulguların etyolojisine yönelik herhangi bir tetkik yapılmamış olması nedeniyle kişinin muayenesinde görev alan Nöroloji Uzmanı Dr. Serap Orhan’ın kusurlu olduğu, ancak gerekli tetkiklerin yapılması ve gerekli tedavilerin uygulanması halinde de mevcut bulgularla kişinin kurtulmasının kesin olmadığı.” belirtilmesi karşısında, sanığın eylemi ile netice arasında illiyet bağının kesin bir şekilde kurulamadığı, bu nedenle sanığın taksirle öldürme suçundan sorumlu tutulamayacağı, ancak bahsedilen raporlar ve tüm dosya kapsamından sanığın üzerine düşen görevleri yerine getirmediği ve eyleminin TCK'nın 257/2. maddesindeki görevi ihmal suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, yazılı şekilde taksirle öldürme suçundan beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA; 11.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2914, Karar No: 2018/3682, Tarih: 21.02.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/2914 E.  ,  2018/3682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ücret farkı ile ilave tediye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı idarenin altişverenlerinde çalışırken 2010 yılından itibaren almış olduğu ücret miktarında indirim yapıldığını, yapılan bu indirime kendisinin muvafakatının bulunmadığını, işlemin haksız ve hukuka aykırı olduğunu, ayrıca her ne kadar kayıtlarda veri hazırlama elemanı olarak çalışıyor gibi gösterilseler de davalı işyerinde diş hekimi asistanlığı, sterilizasyon işlemleri, hasta hikayesini almak, diş tedavisinde kullanılan malzemelerini hazırlamak gibi asıl işverenin yapması gereken işleri de yaptığını bu nedenle asıl işveren ile alt işverenin yapmış olduğu sözleşmenin muvazaalı olduğunu, başlangıçtan beri asıl işveren işçisi olarak kabul edilmeleri gerektiğini iddia ederek haksız şekilde ücrette indirim yapılan tarih ile dava tarihi arasında oluşan ücret farkı ve ilave tediye ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Bakanlık vekili, davanın reddini istemiştir.

C) Bozma İlamı ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Yerel Mahkemenin davanın kabulüne ilişkin kararının Yargıtay 7. Hukuk Dairesince, "...Yapılacak iş; davacının ücretinde indirim yapılan tarih ile davacı ile davalı idarenin alt işverenleri arasında yapılan ve maaş miktarının yazılı olduğu hizmet sözleşmesinin tarihi arasındaki dönemde davacının ücretinde yapılan indirime muvafakatının olmadığı kabul edilerek, bu dönem için oluşacak ücret farkı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Diğer bir husus ise işçinin ücret indirimini yazılı olarak kabul etmediği dönemde oluşacak ücret farkının daha açık bir anlatımla ücretin miktarının nasıl belirleneceğidir. Yapılacak iş; öncelikle davacının ücretinde indirim yapılmadan önceki ücret miktarı rakamsal olarak belirlenmelidir. Yani davacının ücreti, indirim yapılmadan önce asgari ücretin %30 fazlası ise bunun rakamsal karşılığı bulunmalı, asgari ücrette yapılan artışlar dikkate alınarak yapılan ödemeler düşüldükten sonra varsa fark alacaklarını hüküm altına almaktan ibarettir. Davacının ücret indirimini kabul ettiği dönemler için ise İş Kanununun 22.maddesini uygulanma imkanı doğmakla bu dönem sonrası için alınması gereken ücret buna göre belirlenip yapılan ödemeler karşılaştırılarak varsa farkın hüküm altına alınabileceği gözetilmelidir." şeklinde bozulması üzerine, Mahkemece bozmaya uyularak ve bozmadan sonra davacının ıslahı kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Bozmadan sonra davacı vekili tarafından ıslah yoluna gidilerek ilave tediye ve ücret farkı alacakları ıslah edilmiş, Mahkemece bozmadan sonra yapılan ıslaha itibar edilerek hüküm kurulmuştur.

Dairemizin önceki uygulamalarında usulü bozmalar ile hesap raporu alınmadan reddedilen alacaklara ilişkin olarak bozmadan sonra ıslah yapılabileceği kabul edilmekteydi.

Bozmadan sonra ıslah yapılıp, yapılamayacağı hususunda Yargıtay Hukuk Daireleri arasındaki içtihat uyuşmazlığının giderilmesi amacı ile içtihatların birleştirilmesi gündeme gelmiş, konu Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulunda değerlendirilmiş ve Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu' nun 06/05/2016 tarih ve 2015/1 E. 2016/1 K. sayılı kararı ile “ Her ne sebeple verilirse verilsin bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına dair 04/02/1948 tarih ve 1944/10 E. 1948/3 K. sayılı YİBK. nın  değiştirilmesine gerek olmadığına” karar verilmiştir.

Yargıtay Kanunu' nun 45/5. maddesi “İçtihadı birleştirme kararlarının benzer hukuki konularda Yargıtay Genel Kurullarını, Dairelerine ve Adliye Mahkemelerini bağlayacağı “ hükmünü içermektedir.

Yargıtay Kanunu'nun 45/5. maddesi karşısında Dairemizce “Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu'nun bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına ilişkin 06/05/2016 tarih ve 2015/1 E. 2016/1 K. sayılı kararına uygun karar verilmesi gerekmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece bozma kararından sonra yapılan ıslaha değer verilerek karar verilmesi HMK.nun 177/1. maddesinin “Islah tahkikatın sona ermesine kadar yapılabilir” hükmü ile “ Her ne sebeple verilirse verilsin bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına dair 04/02/1948 tarih ve 1944/10 E. 1948/3 K. sayılı YİBK. nın  değiştirilmesine gerek olmadığına ilişkin 06.05.2016 tarih ve 2015/1 E. 2016/1 K. sayılı YİBK” karşısında isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, 21.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8724, Karar No: 2009/15534, Tarih: 29.12.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/8724 E.  ,  2009/15534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkeme Sıfatıyla )

Taraflar arasındaki tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Davalı şirketin abonesi olduğunu, üyelerine ait meskenlerin elektriğinin kooperatifçe ödenip üyelere tahakkuk ettirildiğini, sayacın elektrik tüketimini eksik gösterdiği iddiasıyla tek taraflı ve sözleşmeye aykırı olarak tüketime dayalı olmayan 17.146,40 YTL lik fatura tahakkuk ettirildiğini, tahakkuk ettirilen dönem için bu düzeyde elektrik kullanılmadığını, davalı idarenin sayaç ölçüm bahanesi ile haksız olarak fatura düzenlendiğini ileri sürerek, faturadan dolayı borçlu olmadığının tespitini talep etmiştir.

Davalı, davacının sayacının eksik yazdığının tespit edildiğini, yeni takılan sayaç devredeyken yapılan ölçüme göre 1 günlük tüketiminin tespit olunduğunu, endeksin 2003 yılının ağustos ayında düştüğünü ve eksik değer kaybının başladığının saptandığını, aboneye kıyasen fark tahakkukunun hukuka uygun olduğunu, davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Dava, kurum tarafından tahakkuk ettirilen elektrik borcundan dolayı açılmış bulunan menfi tespit davasıdır. Davacı aboneye ait sayacın kontrolü sırasında noksan tüketim kaydettiği belirlenerek yeni sayaç takıldığı ve 24.11.2004 tarihinde bu sayacın noksan kaydetmesi nedeniyle tahakkuk ettirilen ek tüketim faturası düzenlendiği dosya kapsamıyla anlaşılmaktadır. Davalı,yapılan işlemlerin uygun olduğunu

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Dava, kurum tarafından tahakkuk ettirilen elektrik borcundan dolayı açılmış bulunan menfi tespit davasıdır. Davacı aboneye ait sayacın kontrolü sırasında noksan tüketim kaydettiği belirlenerek yeni sayaç takıldığı ve 24.11.2004 tarihinde bu sayacın noksan kaydetmesi nedeniyle tahakkuk ettirilen ek tüketim faturası düzenlendiği dosya kapsamıyla anlaşılmaktadır. Davalı,yapılan işlemlerin uygun olduğunu

savunmuştur. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda 24.11.2004 tarihinde kurum tarafından takılan yeni sayacın tüketim değeri baz alınarak yapılan hesaplamanın doğru olduğunu, sayacın 2003 yılı ağustos ayının başlangıcının alınmasının uygun olduğunu belirtmiş ve elektrik tarifeleri yönetmeliğinin 44 ve 41. maddelerine uygun tahakkuk yapıldığını bildirmiştir. Sayacın doğru tüketim kaydetmediği ihtilaf konusu değildir. Öyle olunca; tutanak tarihinde yürürlükte olan düzenlemelerin dikkate alınması gerekir. Oysa, 25.9.2002 tarih ve 24887 sayılı Resmi Gazetede Yayımlanan elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği (geçici 3. ve 5. maddeleri hariç) 1.3.2003 tarihinde yürürlüğe girmiş olup, uyuşmazlığa da bu Yönetmeliğin “Sayacın doğru tüketim kaydetmemesi” başlıklı 20. maddesi uygulanmalıdır. Anılan madde uyarınca, “sayacın, müşterinin kusuru dışında herhangi bir nedenle doğru tüketim kaydetmediğinin tespit edilmesi halinde, ne şekilde hesaplama yapılacağı düzenlenmiş olup, Mahkemece, bu düzenlemeler dikkate alınarak bilirkişi heyetinden ek rapor alınması, yada yeni bir bilirkişi incelemesi yaptırılması ve Davacı kooperatif’in borcu saptanması gerekirken, yazılı şekilde yürürlükte olmayan ve uygulanması mümkün bulunmayan Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği hükümlerini gözeten bilirkişi raporu esas alınarak hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz olunan kararın Davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 29.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13428, Karar No: 2022/7690, Tarih: 27.04.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/13428 E.  ,  2022/7690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi davalı Hazine vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, taşınmazın tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı Hazine vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi'nce esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davalı Hazine vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; ... parsel sayılı taşınmazın 3700 m2 yüzölçümü ile davacı adına 1987 yılında satış yolu ile tescil edildiği, 16/01/2019 tarihinde taşınmazın kısmen kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesi ile Van 4. Asliye Hukuk Mahkemesi 2018/677 E sayılı kararına dayanılarak tespit harici bırakılmasına karar verildiği ve ilgili kararın kesinleştiği, eldeki davanın 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı anlaşılmıştır.

Dava konusu taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve taşınmazın gerçek bedelinin TMK'nın 1007. maddesi gereğince davalı Hazine'den tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 27/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5360, Karar No: 2010/7872, Tarih: 08.12.2010

**1. Ceza Dairesi         2008/5360 E.  ,  2010/7872 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/08/34768

...'i kasten öldürmekten sanıklar ... ile ... (...) ...'in yapılan yargılanmaları sonunda: ...'un hükümlülüğüne, ...'in beraatine ilişkin (MANİSA) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 08.11.2007 ... ve 248/536 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi C.Savcısı, sanık ... müdafii ile müdahiller vekili taraflarından istenilmiş ve hüküm kısmen resen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in adam öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdiri cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanık ... ... (...) hakkında elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin TCK’nun 25, 27 maddelerinin şartlarının varlığına ilişen, Cumhuriyet Savcısının ve müdahiller vekilinin sanık ... yönünden sübuta, sanık ... için suç vasfına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

1- Sanık ... hakkındaki beraat hükmünün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında adam öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden;

Maktulün sanığa, sanığın yanında ve annesinin yokluğunda annesine küfür etmesi üzerine sanığın balta ile maktulün kafasına vurarak öldürdüğü olayda; 5237 sayılı TCK’nun haksız tahrike ilişkin 29 maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 08.12.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24797, Karar No: 2014/12532, Tarih: 08.05.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/24797 E.  ,  2014/12532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Kilitlenmek suretiyle koruma altına alınarak sokak üzerinde park halinde bırakılan aracın “adet veya tahsis ya da kullanımı gereği açıkta bırakılan eşya” niteliği bulunmadığından, eylemin 5237 sayılı TCY.nun 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı yasanın 142/1-e. maddesi uyarınca uygulama yapılması ,her iki fıkradaki ceza sürelerinin aynı olması nedeniyle sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 08/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.