muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/35453, Karar No: 2015/2770, Tarih: 16.02.2015

7201 Sayılı Yasa'nın 21. maddesi ile ilgili değişikliğe ilişkin Kanun gerekçesinde ise, 21/1. maddeye göre bilinen en son adrese çıkartılan tebligattan sonuç alınamazsa, 10. madde gereği adres kayıt sistemindeki adres esas alınarak başkaca araştırma yapılmaksızın o adrese tebligat çıkarılacağı açıklanmıştır. Muhatap o adreste hiç oturmamış ya da adresten ayrılmış dahi olsa tebligat iade edilmeyecek, 21/2. madde gereğince işlem yapılacaktır. Bunun yapılabilmesi için de tebligatı çıkaran merciin, adresin, adres kayıt sistemindeki mernis adresi olduğunu tebliğ evrakında belirtmesi gerekmektedir.

Tüm bu açıklamalar doğrultusunda kişiye önce bilinen en son adresi esas alınarak (bilinen bir adresi yok ise adres kayıt sistemindeki adresi esas alınarak) Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebligat çıkartılmalı, adres tebligata elverişli değilse ya da tebligat yapılamazsa, adres kayıt sistemindeki adresine buna ilişkin şerh de düşülerek 21/2. madde uyarınca tebligat yapılmalıdır.

Ayrıca Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesinde; "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır, ayrıca başkaca adres araştırması yapılmaz. 79. maddenin ikinci fıkrasına göre renkli bastırılan tebligat zarfında, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek bu adrese tebligat yapılacağına dair meşruhata yer verilir" hükmü yer almaktadır. Bu yönetmeliğe göre 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince tebligat yapılabilmesi için, tebliği çıkaran mercice, tebligat çıkarılan adresin, muhatabın, adres kayıt sistemindeki adresi olduğuna dair tebliğ evrakı üzerine kayıt düşülmesi zorunludur. Yani; tebligatı çıkaran merci tarafından adres kayıt sistemine ilişkin olarak şerh verilmeden dağıtıcı tarafından 2l/2. maddeye göre tebliğ işlemi yapılamaz.

Somut olayda satış ilanı ve kıymet takdirinin "Mernis Adresi" kaydı ile borçlu ...'ın "... Mh ... Bulvarı No ... İç Kpı No ..." adresine TK'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Ancak söz konusu adresin tebligata elverişli olmadığı (veya bu adreste artık borçluya tebligat yapılamadığı) tespit edilmemiştir. Başka bir değişle TK'nun 10. maddesindeki hüküm yerine getirilmeden yani bilinen adrese tebliğ işlemi yapılmadan doğrudan TK'nun 21/2. maddesi uyarınca tebliğ yapıldığından tebliğ işleminin usulüne uygun olduğundan bahsedilemez. Yine yukarda belirtildiği üzere TK'nun 21/2. maddesine göre yapılacak tebligatlarda tebligat mazbatasının üzerine çıkış merciince adres kayıt sistemindeki adresi olduğuna dair kaydın düşülmesi zorunlu olduğu, ancak borçlu Hasan'a yapılan tebligatlarda bu şekilde bir kaydın düşülmediği anlaşıldığından tebliğ işlemi usulsüzdür.

İİK’nun 127. maddesi gereğince satış ilanının bir suretinin alakadarlara tebliği zorunludur. Yukarıda belirtildiği üzere tebliğ, Tebligat Kanunu hükümlerine aykırı olarak yapıldığından ve dolayısıyla satış ilanı tebliği zorunluluğu bu hali ile yerine getirilmediğinden, bu husus başlı başına ihalenin feshi sebebidir.

O halde mahkemece borçlu ...'a yapılan satış ilanı ve kıymet takdiri tebliğlerinin usulsüz olduğundan bahisle şikayetin kabulü ile ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlu ...'un temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/583, Karar No: 2019/11680, Tarih: 02.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/583 E.  ,  2019/11680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin yönetici olduğu mağazadan toplam değeri 60,00 TL olan 3 adet pijama takımı çalan sanık hakkında, suça konu eşyanın değeri ve suç tarihindeki paranın satın alım gücü dikkate alındığında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezalardan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’un temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 02.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5968, Karar No: 2017/13293, Tarih: 19.10.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/5968 E.  ,  2017/13293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Soybağının Reddi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin nüfus kayıtlarında kızı görünen ...'in, boşandığı eşi ...'nın kendisiyle evlenmesinden önce birlikte yaşadığı Kadir Beyoğlu'ndan olduğunu, küçüğün anne tarafından evlilik birliği içinde doğmuş müşterek çocuk gibi nüfusa kaydettirildiğini iddia ederek, sözkonusu kaydın iptaline karar verilmesini istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Nüfus kaydının düzeltilmesi davası, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 30.01.2008 tarih 2008/2-36-47 sayılı içtihadında açıklandığı üzere, resmi sicilin belgelediği olgunun doğru olmadığı, baştan yanlış olarak kütüğe geçirilmesi nedeniyle, mevcut kaydın düzeltilmesi davasıdır. Böyle bir dava sonucunda, kaydının düzeltilmesi istenen kişinin, o tarihe kadar kayıtlı olduğu haneden çıkıp, başka bir haneye tescil edilecek olması da, davayı soybağı davası haline dönüştürmez. Bu nedenle davacının talebi, gerçeğe aykırı beyanla baştan beri yanlış olan sicilin düzeltilmesi niteliğinde olup, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesi kapsamına giren nüfus kaydının düzeltilmesi davasıdır. Nüfus kaydının düzeltilmesi davasında resmi sicilin belgelediği olgunun doğru olmaması, baştan yanlış olarak kütüğe geçirilmesi söz konusudur. 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesinde düzenlenen nüfus kaydının düzeltilmesi davalarına asliye hukuk mahkemesinde bakılır.

Açıklanan nedenlerle, yanlış beyana dayalı olarak oluşturulan nüfus kaydının iptali davasında, davaya asliye hukuk mahkemesinde bakılmak üzere görevsizlik kararı verilmesi yerine aile mahkemesinde bakılarak işin esası hakkında karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMKnun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMKnun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 19.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6347, Karar No: 2010/8234, Tarih: 26.04.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/6347 E.  ,  2010/8234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Tapu İptali ve Tescil, Aile Konutu Şerhinin Konulması

KARAR DÜZELTME İSTEYEN :Davacı

#Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; bozulmasına dair Dairemizin 9.11.2009 gün ve 13846-19121 sayılı ilamiyle ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 440. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442/3. maddesi gereğince; bu maddede gösterilen para cezasının miktarı 5252 sayılı Kanunun 4. maddesiyle artırıldığından ve aynı yasanın 7. maddesiyle, ceza, idari para cezasına dönüştürüldüğünden, 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 17. maddesinin 7. fıkrasıyla da idari para cezaları her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yıl uygulanan miktarın, o yıl için belirlenmiş olan yeniden değerleme oranında artırılarak uygulanacağı öngörülmüş olmakla, hesaplanan 169.00 TL. idari para cezasının ve Harçlar Kanunu uyarınca 35.50 TL. ilam harcının karar düzeltme talep edene yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna, oyçokluğuyla karar verildi. 26.4.2010 (Pzt.)

KARŞI OY YAZISI

Dava konusu taşınmaz, tapuda “avlulu kargir ev, depo ve ahır” vasfıyla kayıtlıdır. Üzerinde üç katlı bir yapının bulunduğu, bunlardan birinin aile konutu olarak kullanıldığı tartışmasızdır. Böyle olmakla birlikte, kat mülkiyeti veya kat irtifakı tesis edilmemiştir. Yapının her bir bağımsız bölümü üzerinde “kat irtifakı” veya “kat mülkiyeti” kurulmadığına göre, hak sahibinin her bağımsız bölümle ilgili taşınmazın tamamından ayrı ve müstakil olarak temliki tasarrufta bulunması hukuken mümkün değildir. Bu hukuki durum karşısında yapının aile konutu olarak kullanılan bölümünün keşfen belirlenmesinin sonuca etkisi yoktur. İstem konusunda bu bölümle sınırlı şekilde karar verilmesi de hukuken mümkün olmayacaktır. Bu bakımdan davacının karar düzeltme talebinin kabulü gerektiği düşüncesiyle değerli çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/2606, Karar No: 2018/4437, Tarih: 10.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/2606 E.  ,  2018/4437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanığın suç tarihinde bal destekleme parası almak amacıyla ... tarafından sahte olarak düzenlenip verilen 30.09.2006 tarihli müstahsil makbuzunu İlçe Tarım Müdürülüğü'ne ibraz etmekten ibaret eyleminin, sübutu halinde 5237 sayılı TCK'nın 207/1 maddesi kapsamında özel belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "özel belgede sahtecilik" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, 5237 sayılı Kanunun 66/1-e maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının, son kesici işlem olan sanık hakkında mahkeme önünde ilk sorgusunun yapıldığı 18.02.2010 tarihinden temyiz inceleme tarihinde kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE, 10.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13764, Karar No: 2013/4753, Tarih: 28.02.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/13764 E.  ,  2013/4753 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 50/4, 52/2, 52/4maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının paraya çevrilmesi esnasında 1 senenin 365 gün yerine 360 gün olarak kabulü ile sonuç cezanın 45.500,00 yerine 45.000,00 olarak hesaplanması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Taksitlendirme sırasında sonuç para cezasınınn 45.000,00 yerine 27.500,00 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 28.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4304, Karar No: 2021/27286, Tarih: 23.11.2021

**4. Ceza Dairesi         2019/4304 E.  ,  2021/27286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak,

1- Sanığın tehdit eylemlerini kısa zaman dilimi içerisinde ve aynı olayın devamı niteliğindeki sözlerle birden fazla müştekiye karşı gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, tehdit suçundan belirlenecek temel cezanın TCK'nın 43/2. maddesi gereğince artırılması gerekirken, ayrı ayrı iki kez cezalandırılmasına karar verilmesi,

2- CMK’nın 231/11. maddesinde yer alan düzenlemeye göre, mahkemece kendisine herhangi bir yükümlülük yüklenmeyen ve denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkında, önceki hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, yeniden değerlendirme sonucu, açıklanması geri bırakılan hükümlerdeki hapis cezalarının ertelenmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 23/11/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10018, Karar No: 2013/16576, Tarih: 09.10.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/10018 E.  ,  2013/16576 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalıya ait iş yerinde 15/04/2009-31/05/2010 tarihleri arasında tır şöförü olarak çalıştığını, çalışmalarının Kuruma bildirilip sigortasının yapılmadığını, fazla mesai yaptığını hafta tatili dahil dini ve milli bayramlarda çalıştığını ücretinin düzenli ödenmediğini belirterek bazı işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile şirket yöneticisinin enişte-kayın olduğunu davacının birikmiş parasıyla peşinat ödeyerek davacı adına tır aldıklarını, tırın şirket adına kaydedildiğini davacının kendi tırı ile şirkette çalıştığını, şirketin fiilen kendi adına olan araçların şoförlerinin sigortalı olduğunu davacının ise kendi aracında çalıştığını aralarında işçi işveren ilişkisi bulunmadığını, taraflar arasındaki ihtilafın pancar taşımasından kaynaklanan hesabın görülmesi sırasında rakamda mutabık kalınmamasından kaynaklandığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacı tarafından işçilik alacakları ile birlikte açılmış hizmet tespitine ilişkin dava tefrik edilerek hizmet tespitine dair Mahkemenin 2012/659 E sayılı dosyasıyla görülen dava bordro tanıklarının davacı ile davalı arasında işçi işveren ilişkisi bulunmadığına ilişkin beyanlarına göre ispatlanamadığından reddedilmiş ve Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 2013/817 E, 2013/11763 K. sayılı 04/06/2013 günlü ilamıyla onanmıştır. Tefrik edilerek 2012/793 Esas sayılı dosyada görülmekte olan bu davada ise ./..

tarafların enişte kayın olduğu, aracın şirket adına görünmesine rağmen davacıya ait olduğu, şirkete bağımlı olmaksızın kendi adına çalıştığı, dosya kapsamında bulunan anlaşma başlıklı belgeden de tarafların pancar naklinden kaynaklanan hesap nedeniyle 17.880,00 TL üzerinde mutabık kaldıkları, işçilik işverenlik ilişkisi olması halinde bu tür bir mütabakatın söz konusu olmayacağı mutabakatın taraflar arasında işçi işveren ilişkisi olmadığını gösterdiği İşçi işveren ilişkisi bulunmaması halinde bu ilişkiden doğan alacakların da söz konusu olamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesi uyarınca, İş Kanunu'na göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında, iş akdinden veya İş Kanunu'na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yeri iş mahkemeleridir.

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesi uyarınca, İş Kanunu'na göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında, iş akdinden veya İş Kanunu'na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yeri iş mahkemeleridir.

Mahkemece taraflar arasında İş Kanunu kapsamında iş akdinin unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle davaya bakmaya genel hükümlere göre Asliye Hukuk Mahkemesi görevli olduğundan görevsizlik kararı verilerek davanın sonuçlandırılması gerekirken davanın esastan reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 09.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9768, Karar No: 2013/18791, Tarih: 17.06.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/9768 E.  ,  2013/18791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip sanığın 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyan eyleminin gerektirdiği temel cezanın alt sınırına göre, 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddelerini değiştiren 5560 sayılı yasanın yürürlüğe girdiği 19.12.2006 tarihinden önce işlenen suçlarda uygulama olanağı bulunan 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu 24. maddesi uyarınca 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesindeki yöntem izlenerek uzlaşma girişiminde bulunarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken sanıkların yasal temsilcisilerine veya müştekiye uzlaşma önerisinde bulunulmadan yazılı biçimde hüküm kurulması,

Kabule göre de,

1- Suça konu motosikletin değeri yöntemince saptanmadan ya da müştekinin bu konuda beyanı alınmadan sanık hakkında 765 sayılı TCK'nın 522. (pek hafif) maddesinin uygulanması,

2- 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu; Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle,daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorum getirilerek lehe yasanın belirlenmesinde göz önüne alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 17.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.