muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/219, Karar No: 2015/6465, Tarih: 06.04.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/219 E.  ,  2015/6465 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava, Almanya'da Türk Vatandaşı iken geçen çalışmalarını borçlanabileceğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmda belirtildiği şekilde davanın kabülüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı vekili karar tarihinden sonra 25.11.2014 tarihli dilekçesi ile, 6552 sayılı ile 3201 sayılı Yasa'da yapılan değişiklik ile borçlanma hakkı verildiğinden davalarından vazgeçtiklerini belirttiği anlaşılmaktadır.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312. maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 91 ila 94. maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usûl hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hâkim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel Kurulu'nun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 02.6.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.04.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda

(feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

Bu itibarla; somut olayda davadan vazgeçildiği (feragat edildiği) bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, davacı aleyhine yargılama giderine hükmedilmeyeceği yönündeki 3201 sayılı Yasa'nın geçici 8. maddesi düzenlemesi dikkate alınarak yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

O hâlde, davalı Kurum avukatının, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O hâlde, davalı Kurum avukatının, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13830, Karar No: 2017/1536, Tarih: 15.03.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/13830 E.  ,  2017/1536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30/06/2015 tarih ve 2014/974-2015/466 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili şirket ile davalı arasında 09.07.2013 tarihli taşıma sözleşmesi imzalandığını, sözleşme ile ...-Ulanbatur arası taşıma işinin müvekkili tarafından üstlenildiğini ve işin eksiksiz olarak yerine getirildiğini, bu taşıma ücreti için davalıya iki adet fatura gönderildiğini, faturaların toplam bedelinin 37.000 USD olup bunun 23.000 USD’lik kısmının ödendiğini, bakiye 14.000 USD’lik kısmının ise ödenmediğini, bakiye alacağın tahsili için başlattıkları icra takibine davalının haskız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptaline ve %20 oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; ...’da faaliyet gösteren dava dışı ... LCC firmasının ...’da faaliyet gösteren dava dışı ... Ltd Şti’nden bir takım makine ve ekipman siparişi verdiğini, siparişi verilen makinelerin ...’a gönderilmesi amacı ile taşıyıcı firma (...) arasında taşıma işine ilişkin 26.000 USD taşıma bedeli üzerinden anlaşma yapıldığını, makineler tırlara yüklenip gümrükleme işlemi yapıldıktan sonra taşıma bedelinin yarısının taşıyıcı firmaya (...) ödendiğini ancak tırların yola devam etmediğini, bu aşamada alıcı firmanın talebi ile olaya müvekkilinin dahil olduğunu, taşıyıcı firmanın (...) tırları davacıdan temin ettiği ve aralarında 11.06.2013 tarihli ve 20.000 USD bedelli sözleşme yaptıklarının öğrenildiğini, taşıyıcı firmanın sözleşme bedelini davacıya ödememesi üzerine davacının tırları Ukrayna'da beklettiğini, bunun müvekkilinin davacı ile 09.07.2013 tarihli taşıma sözleşmesi imzaladığını, ayrıca satıcı firma tarafından ... firmasına ödenen 13.000 USD’nin de taşıma bedelinden mahsubu konusunda mutabakata vardıklarını, davacının kabulünde olan 23.000 USD’nin yanı sıra elden ödenen 2.000 USD’nin de nazara alınması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının sözleşmeyle üstlendiği taşıma işini ifa ettiği, hamule senetlerinde emtianın teslim edilmediği hususunda her hangi bir çekince bulunmadığı, davacının usulüne uygun ticari defterlerine göre taşıma kapsamında davalıdan 25.000 USD tahsilat yaptığı, bakiye alacağının 12.000 USD olduğu, davacı defterlerinde dava dışı ... Ltd. Şti. ve ... Transport şirket ile ilgili her hangi bir kayda rastlanmadığı, davalının savunmasını ispat edemediği, davacının USD cinsinden alacağın fiili ödeme günündeki TL karşılığı ile tahsilini talep ettiği, 05.09.2013 tarihli noter ihtarnamesinin tebliği ile 07.09.2013 tarihinden itibaren davalının temerrüde düştüğü, bu tarihten takip tarihine kadar 68,56 USD işlemiş faiz talep ettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalının icra takibine yönelik itirazının 12.000 USD asıl alacak, 68,56 USD işlemiş faiz üzerinden iptaline, asıl alacağa takip tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasa'nın 4/a maddesi uyarınca Devlet Bankalarının bir yıl vadeli USD cinsi mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranının uygulanmasına, asıl alacağın takip tarihindeki TL karşılığı olan 24.442,32 TL üzerinden % 20 icra inkar tazminatının davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.248,97 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 15/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27572, Karar No: 2017/6000, Tarih: 16.05.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/27572 E.  ,  2017/6000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamı itibarıyla diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak:

1-Suç tarihi itibari ile eylemin gece vakti işlenmesine rağmen suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 143. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocuğun aşamalardaki savunmalarında, suça konu iş yerinden ekmek alıp yediğini beyan etmesi karşısında; suçun tamamlanmış olduğu gözetilmeden, TCK'nın 35. maddesinin uygulanması,

3-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 1 adet ekmeği alıp yemesi ve 70-75 TL parayı çalmaya teşebbüs etmesi eyleminde, suça sürüklenen çocuk hakkında her ne kadar ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, TCK’nın 145. maddesi uyarınca verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye uygun olarak hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının gözetilmesine, 16.05.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10584, Karar No: 2016/2416, Tarih: 25.02.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/10584 E.  ,  2016/2416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

I-İşyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

Etrafı el örgü ya da duvarla çevrili olmadığı, yapılan keşif ve dosya kapsamına alınan fotoğraflardan anlaşıldığından 6 kilo pens demirinin çalındığı yerin fabrika niteliğindeki işyerinin eklentisi olmaması nedeniyle ve suçun kanuni unsurları oluşmadığından işyeri dokunulmazlığı bozmak suçundan sanığın beraati yerine mahkumiyetlerine karar verilmesi;

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde ise;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın etrafı herhangi bir ayırıcı unsurla çevrili olmayan yerden 6 kilo pens demiri çalmaktan ibaret eyleminin TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeksizin aynı Yasa'nın 142/1-b maddesiyle uygulama yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; 6 kilo pens demiri çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozmanın CMK'nın 306. maddesi hükmü gereğince diğer sanık ...'ye de sirayetine, 25.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19251, Karar No: 2012/302, Tarih: 16.01.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/19251 E.  ,  2012/302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/05/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının talebi üzerine, icra müdürlüğünce borçlu şirkete ait hastane ruhsatının haczine karar verildiği ve bu doğrultuda İstanbul İl Sağlık Müdürlüğü'ne haciz yazısı gönderildiği, anılan bakanlığın cevabıyla, borçlu şirketin sahibi olduğu özel hastane işletme ruhsatı üzerine haciz şerhinin konulduğunu bildirdiği, borçlunun ise haczin kaldırılması istemiyle icra mahkemesine başvurduğu anlaşılmıştır.

İİK.nun 85.maddesi uyarınca, borçlunun kendi yedinde veya üçüncü şahısta olan taşınır ve taşınmazlarından ve alacak ve haklarından borcu karşılayacak kadarı haczolunur. Kuralolarak borçlunun her türlü mal ve hakkı haczedilebilir. Hangi malların kısmen veya tamamen haczedilemeyeceği, İcra ve İflas Kanununda tahdidi olarak sayılmış olup, bu sayılanların dışında olup da her hangi bir özel kanunla haczedilemeyeceğine ilişkin bir düzenleme bulunmayan borçluya ait bütün mal ve hakların haczi kabildir.

Ancak İcra ve İflas Kanununda düzenlememekle birlikte maddi hukuk kurallarına göre bir kısım mal ve hakların da haczi mümkün değildir. Buna göre, maddi hukuka göre başkasına devri yasak olan mal ve haklar da haczedilemez. Yine bir mal veya hakkın haczedilebilmesi için, tek başına ekonomik bir değer ifade etmesi ve bu değerin hukuksal dayanağının bulunması zorunludur (Hukuk Genel Kurulu'nun, 06.12.2006 tarih, 2006/12-765 esas, 2006/765 karar sayılı kararı).

27.03.2002 tarih ve 24708 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan Sağlık Bakanlığı Özel Hastaneler Yönetmeliğinin ruhsatlandırma başlıklı 15. maddesinde, özel hastanelerin ruhsatlandırma işlemleri düzenlenmiş olup, özel hastaneye ruhsat verilmesinden sonra konsültan hizmet verilecek dallarda çalışacak tabipler dışındaki diğer personelini tamamladığı tespit edilen özel hastanelere, Bakanlıkça, Faaliyet İzin Belgesi verilmesi ile özel hastanenin hasta kabul ve tedavisine başlayacağı düzenlenmiştir.

Özel hastanenin devri ise aynı yönetmeliğin 69.maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre özel hastanelerin ancak bu yönetmelik kapsamındaki kişilere devri mümkün olup, devir işlemi, taraflar arasında yapılan hastane işletmesinin devrine ilişkin sözleşme ile mümkündür. Devir tarihinden itibaren en geç bir ay içerisinde başvurulması zorunludur. Devralan kişi adına ruhsatname ve faaliyet izin belgesi tanzim edilinceye kadar hastanenin faaliyeti devreden sorumluluğunda devam eder. Şayet devredenin sorumluluğunda faaliyet gösterilmesi istenmiyor ise, devralan kişi adına ruhsatname ve faaliyet izin belgesi tanzim edilinceye kadar hastanenin faaliyetine ara verilir.

Bu durumda, mahkemece şikayetin mahiyeti dikkate alınarak tarafların iddia ve delilleri toplanmalı, özellikle de İstanbul İl Sağlık Müdürlüğü'ne yazı yazılarak, hastane işletme ruhsatının hukuki niteliği, hastane binasından ayrı olarak tek başına ekonomik değere sahip olup olmadığı, yine tek olarak ve hastaneden ayrı devrinin mümkün bulunup bulunmadığı sorulmalı ve ayrıca özel hastane mevzuatı tartışılmalıdır. Bu araştırma ve yukarıda yapılan açıklamalar ve yönetmelik hükümleri doğrultusunda yapılacak değerlendirme sonucunda, hastane işletme ruhsatının, bir ticari işletme olan özel hastaneden ayrı ve müstakil bir ekonomik değere sahip olduğu ve tek başına devrinin mümkün bulunduğu sonucuna varılırsa haczedilebileceği, aksi halde haczinin mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Eksik incele ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 16/01/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16126, Karar No: 2015/23046, Tarih: 02.07.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/16126 E.  ,  2015/23046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fark ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçiyi temsilen ... İşçileri Sendikası vekili, sendika üyesi olan davacının davalı asıl işveren...Bakanlığına bağlı hastanede alt işveren bünyesinde veri hazırlama elemanı olarak çalıştığını, davacıya ödenen aylık ücret miktarının rızası olmadan düşürüldüğünü ileri sürerek, fark ücret alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı işçinin...iş kolunda kurulu bir sendikaya üye olamayacağından ... İşçileri Sendikasının işçi adına dava açma yetkisinin bulunmadığını, ayrıca ihale makamı olan müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, dava konusu taleplerin haksız olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davacının...ve sosyal hizmetler iş kolunda kurulu bir sendikaya üye olup olamayacağı ve dolayısıyla sendikanın dava açma ehliyetinin bulunup bulunmadığı konusundadır.

6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 3. maddesinin birinci fıkrasının son cümlesinde “...sendikalar kuruldukları işkolunda faaliyette bulunur.” şeklinde kurala yer verilmiş; 17. maddesinin dördüncü fıkrasında “Bir işyerinde yardımcı işlerde çalışan işçiler de, işyerinin girdiği işkolunda kurulu bir sendikaya üye olabilir.” hükmü düzenlenmiştir. Aynı Kanun'un 26. maddesinin ikinci fıkrasına göre de, sendikalar, yazılı başvuruları üzerine iş sözleşmesinden ve çalışma ilişkisinden doğan hakları ile sosyal güvenlik haklarında üyelerini ve mirasçılarını temsilen dava açmak ve bu sebeple açılmış davada davayı takip yetkisine sahiptir.

Eldeki dava, 6356 sayılı Kanun'un 26. maddesinin ikinci fıkrasına dayanılarak, üyesi işçiyi temsilen ... İşçileri Sendikası tarafından açılmıştır. Davacı işçinin, uyuşmazlığa konu dönemde, davalı asıl işveren...Bakanlığına bağlı hastanede, alt işveren işçisi olarak çalıştığı sabittir.

Eldeki dava, 6356 sayılı Kanun'un 26. maddesinin ikinci fıkrasına dayanılarak, üyesi işçiyi temsilen ... İşçileri Sendikası tarafından açılmıştır. Davacı işçinin, uyuşmazlığa konu dönemde, davalı asıl işveren...Bakanlığına bağlı hastanede, alt işveren işçisi olarak çalıştığı sabittir.

Alt işveren işçisi, alt işverene ait işyerinin dahil olduğu iş kolunda kurulu bir sendikaya üye olabilir. Alt işverenin işyeri asıl işverenden bağımsız olduğundan, işkolu asıl işverenin yaptığı işe göre belirlenmez. Alt işverenin işkolu tespitinin, asıl işverenden ayrı olarak yapılması gereklidir. 6356 sayılı Kanun'un 4/2. maddesinde öngörülen “Bir işyerinde yürütülen asıl işe yardımcı işler de, asıl işin girdiği işkolundan sayılır.” şeklindeki kural, bir işyeri sınırları ve organizasyonu içerisinde yürütülen işler için önem taşır. Yoksa, birbirinden ayrı işyerlerinde farklı işkoluna giren işler yapılıyorsa, asıl iş yardımcı iş kavramı geçerli olmaz. Aynı Kanun'un 17/4. maddesindeki “Bir işyerinde yardımcı işlerde çalışan işçiler de, işyerinin girdiği işkolunda kurulu bir sendikaya üye olabilir.” hükmü açısından da aynı husus geçerlidir. Anılan sebeple, alt işverene ait işyerinde yapılan işlerin, asıl işverene ait işyerinde yapılan işlere yardımcı iş olarak değerlendirilmesi doğru değildir. Alt işveren işçileri, alt işverene ait bağımsız işyeri çalışanları olduklarından, bağlı bulundukları işkolunun, asıl işverenden ayrı olarak belirlenmesi gerekir.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisine konu hizmet alım sözleşmesi kapsamında alt işveren işçilerince yürütülen işler nazara alındığında, veri hazırlama elemanı olarak çalıştığı belirtilen davacının...ve sosyal hizmetler iş kolunda kurulu bulunan ... İşçileri Sendikasına üye olması mümkün değildir. Dolayısıyla işçinin üyeliği geçersiz olup, sendikanın işçiyi temsilen dava açma yetkisi bulunmamaktadır. Mahkemece, bu yönün göz ardı edilerek, yargılamaya devam edilmesi hatalı olmuştur. Bu halde, davacı işçiye davasını bizzat veya vekili aracılığıyla takip etmesi için tebligat yapılmalı ve sonuca göre yargılamaya devam edilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, sair yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 02.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.