muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3246, Karar No: 2020/902, Tarih: 04.02.2020

2- Dava konusunun esasına gelindiğinde, 07.12.2019 tarih, 30971 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 7194 sayılı Dijital Hizmet Vergisi ile Bazı Kanunlarda ve 375 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'nun 41. maddesinde 25/3/1987 tarihli ve 3332 sayılı Sermaye Piyasasının Teşviki, Sermayenin Tabana Yaygınlaştırılması Ve Ekonomiyi Düzenlemede Alınacak Tedbirler İle 5422 Sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu, 213 Sayılı Vergi Usul Kanunu Ve 3182 Sayılı Bankalar Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanuna aşağıdaki geçici maddenin eklendiği belirtilmiş olup, işbu geçici 4. maddede ''31/12/2014 tarihine kadar, pay sahibi sayısı nedeniyle payları halka arz olunmuş sayılan ve payları borsada işlem gören anonim ortaklıklar tarafından doğrudan veya dolaylı olarak nominal ya da primli değer üzerinden pay veya pay adı altında satışı yapılmış olan her türlü araç, 6/12/2012 tarihli ve 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanununun kaydileştirmeye ilişkin şartlarına tabi olmaksızın 29/6/1956 tarihli ve 6762 sayılı mülga Türk Ticaret Kanunu ile 13/1/2011 tarihli ve 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu kapsamında pay addolunur, bu ortaklıklara yapılan ödemeler pay karşılığı yapılmış kabul edilir ve ortaklık ilişkisi kurulmuş sayılır. Bu payların kaydileştirilmemiş olması ortaklık haklarına halel getirmeyeceği gibi ortaklık ilişkisinin kurulmadığı da iddia edilemez. Birinci fıkra kapsamında kurulmuş olan ortaklık ilişkileri hakkında; geçerli bir ortaklık ilişkisi bulunmadığı veya primli pay satışı yapıldığı ileri sürülerek sebepsiz zenginleşme, haksız fiil, sözleşme öncesi görüşmelere aykırılık veya sözleşmeye aykırılık nedenlerine dayalı olarak açılan ve kanun yolu incelemesindekiler dahil görülmekte olan menfi tespit, tazminat veya alacak davalarında, karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilir ve yargılama gideri ile maktu vekalet ücreti ortaklık üzerinde bırakılır.” hükmü düzenlenmiş, aynı Kanun'un 52/1-h maddesinde de işbu hükmün yayımı tarihinde yürürlüğe gireceği hükme bağlanmıştır.

Bu durum karşısında, mahkemece taraf iddia ve savunmalarının Sermaye Piyasası Kanunu'nun 16. maddesi ve anılan yasal düzenleme kapsamında değerlendirilerek sonucuna göre bir karar vermek üzere kararın re'sen bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

3-Bozma sebep ve şekline göre davacıların temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

SONUÇ:Yukarda (1) ve (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, kararın re’sen BOZULMASINA, (3) nımaralı bentte açıklanan nedenlerle davacıların temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacılara iadesine, 04/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13425, Karar No: 2013/5432, Tarih: 06.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/13425 E.  ,  2013/5432 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İzmir İli, Selçuk İlçesi, Zeytinköy Köyü, Pananos mevkii, 3579 ada, 2 numaralı parsel üzerinde bulunan, mülkiyeti Maliye Hazinesi adına kayıtlı olup, tapunun beyanlar hanesinde 1. ve 2. derece doğal sit alanı şerhi bulunan taşınmazda, suç tarihinde, ... görevlileri tarafından, “şu anda yurt dışında bulunan sanık ...'ya ait olduğu söylenen arazide, ...'in, ... ve ... adlı işçileri götürerek makilik alanı temizlerken gördüklerine” dair tutanak tutulduğu, ...'in Cumhuriyet Savcılığı'nda vermiş olduğu, 07.11.2008 tarihli ifadesinde, “sanığın talimatı üzerine işçiler tutarak zeytin bahçesini temizlettiğini” beyan ettiği, mahkeme aşamasındaki beyanında ise, “sanıktan bir talimat almadan kendisinin temizlik yaptırdığını, işçilerin parasını da kendisinin verdiğini” söyleyerek, hazırlık aşamasındaki ifadesini değiştirdiği, çelişki nedeniyle sorulduğunda, “mahkemedeki ifadesinin doğru olduğunu” belirttiği, tanık ...'ın Cumhuriyet Savcılığı'nda vermiş olduğu 09.01.2008 tarihli beyanında, “7-8 ay kadar önce, ... ve ...'in kendi çiftliğinde bulundukları sırada, ...'nın babasından kalma Pananos mevkiindeki zeytinlik bahçesinin temizlenmesi konusunda ...’e, kendisinin İzmir'de ikamet ettiğini, Selçuk'a gelip söz konusu yer ile ilgilenemeyeceğini beyan ederek bu yerin temizlenmesi konusunda kendisinden istekte bulunduğunu” belirttiği, yargılama aşamasında, 02.10.2009 tarihli keşifteki beyanında ise, ilk beyanlarını değiştirerek, “...'in sanıktan habersiz olarak zeytin bahçesini temizlediğini” beyan ettiği, tanıkların hazırlık aşamasındaki beyanlarının birbirini doğrular nitelikte olması karşısında, mahkemece tanık ...'ın beyanları arasındaki çelişki ve farklılığın nedeni sorulmadan ve bu husus açıklığa kavuşturulması ile ziraat mühendisi bilirkişiden ek rapor alınarak, delicelerin (yaban zeytini) bazılarının aşılanmış ve fidan temizliğinin yapılmasının sit alanının doğal bitki örtüsünü ve görünümünü bozup bozmadığı hususunun tartışmasız olarak tespit edilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, eksik incelemeye dayalı olarak beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 06.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15660, Karar No: 2014/17580, Tarih: 27.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/15660 E.  ,  2014/17580 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 23/05/2014 gün ve 2014/10447/35837 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 10/06/2014 gün ve KYB.2014/202509 sayılı ihbarnamesi ile;

Mühür bozma suçundan sanık ...’nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 203, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Sinop Asliye Ceza Mahkemesinin 07/03/2014 tarihli ve 2014/23 Esas, 2014/111 sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Mühür bozma suçundan sanık ...’nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 203, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Sinop Asliye Ceza Mahkemesinin 07/03/2014 tarihli ve 2014/23 Esas, 2014/111 sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 30/10/2013 tarihli ve 2012/22539 Esas, 2013/15593 sayılı ilamında belirtildiği üzere; "Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı Kanun’un “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “idarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir. 5237 sayılı Kanun'un "Kamu güvenine karşı suçlar” bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur. Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de bunların dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir. 24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.” 5237 sayılı Kanun'un “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir...

Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir. Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir. 4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez." Şeklindeki açıklamaları dikkate alındığında somut olayda... Elektrik Dağıtım A.Ş'nin suç tarihi olan 23/10/2013 tarihinde özelleştirilmiş olması sebebiyle suçun yasal unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; 23.10.2013 tarihli mühür bozma tutanağına konu 26.09.2013 tarihli mühürleme işlemini gerçekleştiren katılan ... Elektrik Dağıtım Anonim Şirketi'nin mühürleme tarihinden önce 29.12.2010 tarihinde özelleştirilmesi nedeniyle, lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan bu mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurlarının oluşmayacağı anlaşılmakla; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki istem yerinde görüldüğünden, Sinop Asliye Ceza Mahkemesinin 07.03.2014 gün ve 2014/23 Esas, 2014/111 sayılı kararının CMK'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca karar verilmesi mümkün görüldüğünden, yüklenen suç unsurları itibariyle oluşmadığından sanığın beraatine, cezanın çektirilmemesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9329, Karar No: 2008/12621, Tarih: 27.11.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/9329 E.  ,  2008/12621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, anataşınmazın 51 ve 52 nolu bağımsız bölümlerinin ortak yer olarak tespiti ile tapuda bu şekilde düzenlenmesine, aksi takdirde arsa paylarının iptal edilerek kat maliklerinin arsa payları oranında tescili istenilmiştir. Mahkemece görevsizlik kararı verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davada kat irtifaklı 228 ada 1 parsel sayılı anataşınmaz üzerinde (mimari projeye göre) sosyal tesis ve danışma binası olan 51 ve 52 nolu bağımsız bölümlerin ortak yer niteliğinde bulunmasına karşın bu bölümlere arsa payı verildiği, oysa Kat Mülkiyeti Yasasına göre ortak yerler için arsa payı ayrılmayacağı ileri sürülerek bu bağımsız bölümlerin ortak yer olarak tespitiyle bunlar için ayrılan arsa paylarının iptaline ve diğer bağımsız bölümlere dağıtılıp tesciline karar verilmesi istenilmiştir.

Davanın yukarıda açıklanan niteliği göz önünde tutulduğunda yanlar arasındaki uyuşmazlığın Kat Mülkiyeti Yasası hükümlerinden kaynaklandığı anlaşılmaktadır.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının Ek 1. maddesi hükmüne göre bu Yasadan doğan her türlü anlaşmazlığın -değerine bakılmaksızın- Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümleneceği gözetilerek mahkemece davaya bakılıp toplanacak kanıtlar doğrultusunda işin esası hakkında hüküm kurulması gerekirken görevsizlik nedeniyle davanın reddine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31019, Karar No: 2016/12417, Tarih: 06.06.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/31019 E.  ,  2016/12417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Müstehcenlik, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Hakaret suçundan verilen kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre hükmün temyiz edilemez olması nedeniyle, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteğinin, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE,

2- Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan kurulan hükümlere yönelik temyize gelince,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a) Oluşa göre, suça konu görüntüler üzerinde yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılarak, bunların müstehcen nitelikte olup olmadığının açıklığa kavuşturulması, bunun sonucuna göre, suça sürüklenen çocuklardan ...'in bu görüntüleri çocuk yaştaki ...'a, ...'ın yine çocuk olan arkadaşlarına göstermeleri, ...'ın ise görüntüleri internet aracılığıyla yayınlaması biçiminde gerçekleştiği kabul edilen eylemlerinin, TCK'nın 226/5. maddesinin ihlali niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerektiği halde, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Kabule göre ise, suça sürüklenen çocuk ...'ın suç tarihinde 14 yaşında olduğu gözetilmeden, TCK'nın 31/2. maddesi yerine 31/3. maddesinden indirim yapılmak suretiyle fazla ceza verilmesi,

Kanuna aykırı ve suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafileri ile suça sürüklenen çocuk ...'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 06/06/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14394, Karar No: 2007/19378, Tarih: 30.10.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/14394 E.  ,  2007/19378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/05/2007

Davacı,  ilk Bağ-Kur prim kesintisinin yapıldığı aybaşından itibaren  tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının ilk Prim  kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden ay başından itibaren  dava tarihi olan 26.12.2006  tarihine kadar tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının 01.08.1994-31.12.1996 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

2-Dava, davacının ilk Prim  kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden ay başından itibaren  dava tarihi olan 26.12.2006  tarihine kadar tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının 01.08.1994-31.12.1996 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

Davanın,  yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre,  sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır. Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan  resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre, kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden Ziraat Odası kaydının ve Tarım Kredi Kooperatifine üyeliğinin bulunmadığı, sattığı ürün bedellerinden ilk prim  kesintisinin 20.07.1994 tarihinde yapıldığı, sonraki yıllarda;1995,1996 yıllarında ürün bedellerinden prim kesintisinin yapıldığı başkaca kesintinin yapılmadığı  görülmektedir.

Davacı tarafından davalı Bağ-Kur yanında SSK Genel Müdürlüğü de davalı olarak gösterilmiş ve her iki kurum vekili de yargılamayı kurumları adına yargılama sonuna kadar takip etmiştir.Ne var ki davacının sigortalılığına karar verilen dönem içinde davacının SSK’lı çalışmasının bulunmaması nedeniyle davada SSK Genel Müdürlüğüne husumet yöneltilmesi ve davalı SSK Genel Müdürlüğüne  yargılama gideri ve avukatlık ücreti yükletilmesi usül ve yasaya uygun değildir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle  davalı SSK yönünden BOZULMASINA, 30.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8422, Karar No: 2017/2240, Tarih: 06.03.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/8422 E.  ,  2017/2240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın savunmasında, mağdur ...'nun babası ...'e tekme, tokat vurduğunu ayrıca küfür ettiğini, bunun üzerine elinde bulunan bıçağı mağdurun sol bacağının baldır kısmına sapladığını belirtmesi, tanık ...'in de mağdur ile ... arasında yaşanan kavga ve hakaret olayını doğrulaması karşısında, haksız tahrik hükümlerinin düzenlendiği 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinin sanık lehine uygulanıp uygulanmayacağı hususunun karar yerinde tartışılmaması,

2) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas-2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 06.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.