muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10815, Karar No: 2018/9308, Tarih: 13.11.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/10815 E.  ,  2018/9308 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

06.07.2011 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan zararın davalı işverenden rücûan alınmasına ilişkin davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, işverenin sorumluluğunun belirlenmesinde kaçınılmazlık ilkesinin dikkate alınacağı belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere rücu alacağından sorumluk belirlenirken gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerleri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekmektedir.

Eldeki davada, sigortalının hak sahiplerinin gerçek zararının bağlanan gelirden daha az olması nedeniyle gerçek zararın esas alınması gerekirken hatalı olarak ilk peşin sermaye değerlerinin esas alınması suretiyle sorumlu olunan meblağın belirlenmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ :

1-Hükmün fıkrasında yer alan "Davanın kabulüne" ibaresinin silinerek yerine "Davanın kısmen kabulüne" ibaresinin,

Hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan "4.657,70 TL" ibaresinin silinerek yerine "2.993,85 TL" ibaresinin yazılmasına,

2. bendinde yer alan "319,45 TL" ibaresinin silinerek yerine "205,75 TL" ibaresinin yazılmasına,

SONUÇ :

1-Hükmün fıkrasında yer alan "Davanın kabulüne" ibaresinin silinerek yerine "Davanın kısmen kabulüne" ibaresinin,

Hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan "4.657,70 TL" ibaresinin silinerek yerine "2.993,85 TL" ibaresinin yazılmasına,

2. bendinde yer alan "319,45 TL" ibaresinin silinerek yerine "205,75 TL" ibaresinin yazılmasına,

3. bendinin silinerek yerine "Davacı Kurumun sarfettiği davetiye, biri heyet olmak üzere iki adet bilirkişi ücretinden oluşan toplam 1.254,00 TL yargılama giderinin kabul red oranına göre 807,78 TL'sinin davalı taraftan tahsili ile davacı tarafa ödenmesine, 446,22 TL yargılama giderinin davacı Kurum üzerinde bırakılmasına, varsa sarfedilmeyen gider avansının karar kesinleştiğinde ilgili tarafa ödenmesine" ibaresinin yazılmasına,

Hükme "Davalı kendisini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.T.'ye göre takdir ve tayin olunan 1.663,85 TL vekalet ücretinin davacı Kurumdan alınarak davalıya verilmesine" cümlesinin eklenmesine ve kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıdan alınmasına, 13/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2017/12204, Karar No: 2019/11725, Tarih: 11.12.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/12204 E.  ,  2019/11725 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : CMK’nın 231/11. maddesi gereğince açıklanan; TCK’nın 85/1, 62, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii, tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirle öldürme suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda, TCK'nın 85/1, 62. maddeleri gereğince 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına dair Ankara 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.07.2014 tarihli ve 2012/589 esas, 2014/499 karar sayılı kararının 16.07.2014 tarihinde kesinleşmesine müteakip sanığın denetim süresi içinde 03.02.2015 tarihinde TCK'nın 179/3-2. maddesinde tanımlanan trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunu işlediği ve Ankara 11. Asliye Ceza Mahkemesinin bu suçtan sanığın mahkumiyetine karar verdiği, hükmün 04.05.2015 tarihinde kesinleştiği ve ihbar üzerine dosya yeniden ele alınarak önceki hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/11. maddesi gereğince açıklanmasına dair Ankara 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.10.2015 tarihli ve 2015/813 Esas, 2015/818 Karar sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,

Altındağ Belediyesi Fen İşleri Müdürlüğü ile yapılan sözleşmeyle ... Yapı Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi tarafından Eski Ankara Evleri Restorasyon işinin üstlenildiği, şirketin ortaklarının sanık ... ve ... olduğu, Ankara 47. Noterliğince düzenlenen 11.03.2008 tarihli imza sirkülerinde şirkete ait 18.02.2008 tarihli 7 nolu kararın 3. maddesi gereği şirket ortaklarından sanık ...'un şirket müdürlüğünden ayrıldığı 30 yıl için ... ...'un şirket müdürlüğüne seçildiği belirtilmiş ise de Altındağ Belediyesi Fen İşleri Müdürlüğü ile yapılan sözleşmede sanık ...’un imzasının bulunduğu, dosya kapsamından şirket adına işlerin her ikisi tarafından sevk ve idare edildiğinin anlaşıldığı, yüklenici şirketin temyiz kapsamı dışında olan sanık ... ile restorasyon işinin ahşap imalatlarının işçiliğinin yapılması hususunda sözleşme düzenlendiği, bu işte çalışacak işçilerin temyiz kapsamı dışında olan sanık ... tarafından bulunduğu ve işçilere ücretlerinin şirket tarafından verildiği, bu ücretlerin bir kısmının bankaya yatırıldığı, bir kısmının da temyiz kapsamı dışında olan ... aracılığıyla dağıtıldığı, temyiz kapsamı dışında olan ...’in vergi mükellefiyeti olmadığı, bu şahsın, kazalı işçinin ve diğer çalışanların ... Yapı Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi tarafından sigortalarının yaptırıldığı, olay günü ... Yapı Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi tarafından yapılan mimari gereği binaların birinci kat girişlerinin sonradan yapıldığı, Eski Ankara Evleri İnşaatında çalışanlardan ...’nun, binanın üst katına çıkış için kurulmuş olan iskeleden çalışma alanına girmek isterken dengesini kaybedip üzerinde taş bulunan zemine düşmesi ile kafa travması ve buna bağlı oluşan beyin zarları ve dokusu içinde kanama, beyin ödemini takip eden kardiyo pulmaner arrest sonucu ölümüyle sonuçlanan olayda; yapılan yargılama sırasında sanık müdafiin, olay tarihinde ... Yapı Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi tarafından ...adında inşaat mühendisinin şantiye şefi olarak görevlendirdiğine yönelik itirazları üzerine 23.04.2014 tarihli bilirkişi raporunda ...'ın olay tarihinde fiilen şantiye şefi olduğunun tespiti halinde ...asli kusurlu, ... ... ve ... kusursuz; ...suç tarihinde fiilen şantiye şefi olarak görevli değilse sanık ... ve ortağı ... ... ayrı ayrı asli kusurlu olduğunun belirtilmesi karşısında, ...suç tarihinde ... Yapı Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi tarafından şantiye şefi olarak görevlendirilip görevlendirilmediğinin tespit edilmemesi karşısında maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek biçimde ortaya çıkarılıp, olayın etraflıca aydınlatılması bakımından, belirtilen hususun araştırılmasından sonra bu süreçte toplanmış tüm kanıtlar çerçevesinde sanığın hukuksal durumunun takdir ve tayini gerekirken, sanığın eksik incelemeyle mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiin, temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince tebliğnamedeki isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6576, Karar No: 2014/5687, Tarih: 26.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/6576 E.  ,  2014/5687 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 13.01.2014 gün ve 2014/1012/2911 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 27.01.2014 gün ve KYB 2014/23197 sayılı ihbarnamesi ile;

Mühür bozma suçundan sanık ...’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 203/1, 62/2 ve 52/2. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Çorlu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/04/2012 tarihli ve 2012/23 esas, 2012/444 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, anılan ilama yönelik Çorlu Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından infazın durdurulması ve yeniden değerlendirme talebinin reddine ilişkin aynı Mahkemenin 12/12/2013 tarihli, 2010/23 esas, 2012/444 sayılı ek kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 30/10/2013 tarihli ve 2012/22539 esas, 2013/15593 sayılı ilâmında belirtildiği üzere; "Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı Kanun’un “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir. 5237 sayılı Kanun'un "Kamu güvenine karşı suçlar” bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur. Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ile satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de bunların dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir. 24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.” 5237 sayılı Kanun'un “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir... Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir. 4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez." şeklindeki açıklamaları dikkate alındığında somut olayda ... Elektrik Dağıtım A.Ş'nin suç tarihi olan 05/06/2009 tarihinde özelleştirilip özelleştirilmediği araştırılmadan özelleştirilmiş ise suçun yasal unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden yazılı şekilde sanığın mahkûmiyetine ve yeniden değerlendirme talebinin reddine ilişkin hüküm ve karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; 05.06.2009 tarihli mühür bozma tutanağına konu 29.01.2009 tarihli mühürleme işleminin yapıldığı tarih itibariyle katılan ... Elektrik Dağıtım Anonim Şirketi henüz özelleştirilmediği gibi, sanığın mahkumiyetine dair Çorlu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.04.2012 gün ve 2012/23 esas, 2012/444 sayılı kararının kesinleşmesinden sonra Çorlu Cumhuriyet Başsavcılığının kesinleşmiş dosya ile ilgili olarak elektrik dağıtım yapan özel şirketlerin mühürleme yetkisi bulunmadığından, suça konu mührün ... İşletme Müdürlüğü tarafından konulması nedeniyle infazda tereddüt olduğundan bahisle ilamın yeniden değerlendirilerek infazın durdurulup durdurulmayacağı ve infazın ne şekilde yürütülmesi gerektiği konularında ek karar verilmesi istemi üzerine kesinleşmiş karar üzerinde bir değişiklik yapılamayacağından bahisle istemin reddine dair, aynı mahkemenin 12.12.2013 gün ve aynı sayılı ek kararında bir isabetsizlik bulunmadığı cihetle kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden CMK'nun 309. maddesi uyarınca REDDİNE, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 26.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

A.T.
Yargıtay — Esas No: 2005/3083, Karar No: 2005/3617, Tarih: 04.04.2005

3. Hukuk Dairesi 2005/3083 E., 2005/3617 K.

**3. Hukuk Dairesi 2005/3083 E., 2005/3617 K.**

**- ISLAH**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 83 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 87 ]

**"İçtihat Metni"**

Dava dilekçesinde fazlaya ilişkin hak saklı tutularak 1.000.000.000 lira alacağın (ecrirnisilin) faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Islah dilekçesi ile müddeabih artırılmıştır. Mahkemece davanın kabulü ile 11.046.600.000 lira ecrimisilin 18.3.2003 dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsil cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesi ile; müvekkili ile davalının muris Memnune'nin mirasçısı olduklarını, murisin ölümü ile intikal eden taşınmazların (dükkan ve dairelerin) tüm kira gelirlerinin davalı tarafından tahsil edildiğini; şimdiye kadar alınan kira bedelinden müvekkiline hisse verilmediğini iddia ederek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 72 aylık kira bedeli olan 1.000.000.000 liranın 2.5.1997 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; iştirak halinde mülkiyet hükümlerine tabi taşınmazlarda, yasal mirasçıların diğer mirasçılardan bir talepte bulunması için "Tasarruftan Men" ihtarı keşide etmeleri gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davacı vekili, 23.6.2004 tarihli ıslah dilekçesi ile; bilirkişi raporunda belirlenen miktar gözetilerek, müddeabihin 9.386.100.000 liraya yükseltilmesini, 4.11.2004 tarihli dilekçesi ile de; müddeabihin, ek rapor doğrultusunda 11.046.600.000 liraya yükseltilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile; 11.046.600.000 lira ecrimisilin 18.4.2003 tarihinden itibaren yasal faizi İle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve Özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, davacı vekili; bilirkişi raporu doğrultusunda ıslah dilekçesi vererek, müddeabihin artırılmasını talep etmiş, mahkemece bu talep kabul edilmiştir.

Bu nedenle, ıslah kararı hakkında şu açıklamaların yapılmasına gerek görülmüştür.

Hukuk Usulü Mahukemeleri Kanunu'nun (HUMK) 83. ve ardından gelen maddelerinde düzenlenmiş olan ıslah, taraflardan birinin usule ilişkin bir işlemini kısmen veya tamamen düzeltilmesine olanak tanıyan bir yoldur.

Ancak, davacı vekili; bilirkişi raporu doğrultusunda ıslah dilekçesi vererek, müddeabihin artırılmasını talep etmiş, mahkemece bu talep kabul edilmiştir.

Bu nedenle, ıslah kararı hakkında şu açıklamaların yapılmasına gerek görülmüştür.

Hukuk Usulü Mahukemeleri Kanunu'nun (HUMK) 83. ve ardından gelen maddelerinde düzenlenmiş olan ıslah, taraflardan birinin usule ilişkin bir işlemini kısmen veya tamamen düzeltilmesine olanak tanıyan bir yoldur.

HUMK.nun 87. maddesinin "Müddei ıslah suretiyle müddeabihi tezyit edemez" şeklindeki son cümlesi, Anayasa Mahkemesinin 7.11.2001 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 20.7.1999 tarihli kararıyla iptal edilmiş ve böylece, davadaki talep sonucunun kısmı ıslah yoluyla artırılması usulen olanaklı hale gelmiştir."

Hemen belirtilmelidir ki, mevcut (Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonraki) yasal durum itibariyle, kısmi davada fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmuş olan davacının, dilerse, ek dava açmak yerine, saklı tuttuğu alacak bölümü için o (kısmi) dava içerisinde ıslah yoluyla talepte bulunabilmesi mümkündür.

Yine, somut olayda olduğu gibi, kısmi davada saklı tutulan alacak bölümü için, gerek kısmi dava karara bağlanmadan önce, gerekse daha sonra, ayn bir dava açılması da usulen olanaklıdır. Uygulamada bu ayrı davaya ek dava denilmektedir. Yine, kısmi davadan sonra açılan ek davada fazlaya İlişkin hakların saklı tutulmuş olması ve davacının hukuki yararının bulunması koşullannın birlikte varlığı halinde, birden fazla ek dava açılmasrda kural olarak mümkündür.

Bu haliyle kısmi ıslah, ek dava yoluyla elde edilebilecek haklara, mevcut dava içerisinde, daha basit, daha az masrafla ve daha kısa süre içerisinde kavuşma olanağı tanıyan ve bu yönüyle adeta ek dava açma yoluna alternatif oluşturan bir yapıdadır. Dolayısıyla, kısmi davanın davacısı, ek dava açmak veya kısmi ıslah yoluna gitmek konusunda seçimlik hakka sahiptir.

Yukarıda değinildiği üzere, kısmi ıslah yoluyla müddeabihin artırılabilmesi olanağı, bir anlamda, artırıma konu kısmın ek dava yoluyla istenilmesinin alternatifi niteliğinde bulunduğundan; eş söyleyişle, kısmi davadaki ıslah ile bu yola gidilmeyip ek dava açılması halleri, davacıya aynı hak ve olanakları tanıyan seçimlik yollar olduğundan, usul hukuku açısından sonuçlarının da aynı olması gerekir.

Bunun içinde, yeni bir dava açılmış gibi, istem miktarını içeren dilekçe karşı tarafa tebliğ edilecek ve harç yatırılacaktır. Böyle bir dilekçe ıslah olarak nitelendirilse bile, zamanaşımı ve hak düşürücü süre gibi hususları kesmeyecektir. Başka bir anlatımla; davalının usuli itirazlarını yapabilmesi gerekmektedir.

Somut olayda; ıslah için, usuli gereklilikler yerine getirilmemiştir. (Islah dilekçesi davalı tarafa tebliğ edilmemiş, savunma hakkı tanınmamıştır.)

Mahkemece, ıslah talebini içerir dilekçenin, davalı tarafa tebliğ edilmesi gerekirken, tebliğ edilmeden (savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle) hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Somut olayda; ıslah için, usuli gereklilikler yerine getirilmemiştir. (Islah dilekçesi davalı tarafa tebliğ edilmemiş, savunma hakkı tanınmamıştır.)

Mahkemece, ıslah talebini içerir dilekçenin, davalı tarafa tebliğ edilmesi gerekirken, tebliğ edilmeden (savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle) hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Kabule göre de; davacı vekili, 3.12.2003 tarihli duruşmada; dava tarihinden geriye doğru 3 aylık süre için talebimizden feragat ediyoruz diyerek beyanda bulunmuş, bu beyanını imzası ile tevsik etmiştir. Davadan feragatin kesin hükmün sonuçlarını doğurucu nitelikte olması nedeniyle, davacı vekilinin 3 aylık süreyle ilgili talebinin nazara alınmamış olması da doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazlan bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA) ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 4,4.2005 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21307, Karar No: 2015/11630, Tarih: 23.06.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/21307 E.  ,  2015/11630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 6. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/06/2014

NUMARASI : 2013/4178-2014/1728

Taraflar arasındaki kanal katılım bedelinin tespiti davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 23.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.