muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7931, Karar No: 2023/74, Tarih: 11.01.2023

B. Meşru Savunma, Meşru Savunmada Sınırın Aşılması Yönünden 1. Sanık müdafiinin, sanığın meşru savunma koşulları altında kendini koruma saikiyle hareket ettiğine yönelen temyiz sebebinin incelenmesinde öncelikle, 5237 sayılı Kanun’un 25 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamında yer verilen meşru savunma ve aynı Kanun’un 27 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında sınırın aşılması hukukî müesseselerinin sınırlarının belirlenmesi gerekmektedir.

2. Meşru savunma, 5237 sayılı Kanun’un 25 inci maddesinin birinci fıkrasında;

“Gerek kendisine ve gerek başkasına ait bir hakka yönelmiş, gerçekleşen, gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı o anda hal ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde defetmek zorunluluğu ile işlenen fiillerden dolayı faile ceza verilmez.”

Şeklinde bir hukuka uygunluk nedeni olarak düzenlenmiştir.

Bahse konu hüküm gereği meşru savunma kurumunun uygulanabilirliği için saldırının, korunmaya değer nitelikteki herhangi bir hakka yönelmiş olması yeterlidir. (5237 sayılı Kanun’un 25 inci maddesinin gerekçesi: “Bir kere her türlü hakka yönelik haksız bir saldırıya karşı meşru savunmanın söz konusu olduğu belirtilmiş ve böylece kurumun, bazen anlamsız ve sosyal gereklere aykırı düşecek derecede dar tutulmasının önüne geçilmesi istenilmiştir. ... Ayrıca, şu husus da belirtilmelidir ki, kişileri suç işlemekten caydıracak en etkin araçlardan birisi, suç işlediklerinde karşılık görebilecekleri endişesi olduğundan, meşru savunma hakkının böylece genişletilmesi, kriminolojik yönden caydırıcı etki de yapabilecektir.” açıklamalarına yer verilmiştir.)

Öğretide; “Bir kimsenin, kendisini veya başkasını hedef alan bir tecavüz, saldırı karşısında, savunma amacına matuf olarak ve bu saldırıyı defedecek ölçüde kuvvet kullanması” (İzzet Özgenç, Türk Ceza Kanunu Gazi Şerhi, 3. Bası, ..., 2006, s.364.); “Bir kimsenin kendisine veya başkasına yöneltilen ağır ve haksız bir saldırıyı uzaklaştırmak amacıyla gösterdiği zorunlu tepki” (Kayıhan İçel, Ceza Hukuku Genel Hükümler, İstanbul, 2014, s.307.); “Kişilerin saldırıya karşı verdikleri kendini veya diğer bir insanı koruma içgüdüsünden kaynaklanan doğal tepkinin hukuken meşru görülmesi” (... ....., ... .....,......,... ....,...., Yorumlu Uygulamalı Türk Ceza Kanunu, 2. Bası, ..., 2014, s.697.) şeklinde ve 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun yürürlükte olduğu dönemde Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararlarında; “Bir kimsenin ağır ve haksız bir tecavüzü kendisinden veya başkasından uzaklaştırmak amacı ile gösterdiği zorunlu tepki” olarak tanımlanan meşru savunma; bir kimsenin, gerek kendisine gerek başkasına ait bir hakkı hedef alan, gerçekleşen ya da gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı, saldırı ile eş zamanlı olarak hâl ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde, kendisinden veya başkasından uzaklaştırmak mecburiyetiyle saldırıda bulunan kişiye karşı işlediği ve hukuk düzenince meşru kabul edilen fiillerdir.

Gerek öğretide gerekse yargısal kararlarda vurgulandığı üzere;

5237 sayılı Kanun’un 25 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen ve hukuka uygunluk nedenlerinden birini oluşturan meşru savunma, hukuka aykırılığı ortadan kaldırmakta ve bu nedenle eylemi suç olmaktan çıkarmaktadır. Bir olayda meşru savunmanın oluştuğunun kabul edilebilmesi için saldırıya ve savunmaya ilişkin şartların birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

a) Saldırıya ilişkin şartlar:

i) Bir saldırı bulunmalıdır.

ii) Bu saldırı haksız olmalıdır.

iii) Saldırı meşru savunma ile korunabilecek bir hakka yönelik olmalıdır. Bu hakkın, kişinin kendisine veya bir başkasına ait olması arasında fark yoktur.

iv) Saldırı ile savunma eş zamanlı bulunmalıdır.

b) Savunmaya ilişkin şartlar:

i) Savunma zorunlu olmalıdır. Zorunluluk ile kastedilen husus, failin kendisine veya başkasına ait bir hakkı koruyabilmesi için savunmadan başka imkânının bulunmamasıdır.

ii) Savunma saldırana karşı olmalıdır.

iii) Saldırı ile savunma arasında oran bulunmalıdır.

Olayın meşru savunma içerisinde gerçekleşip gerçekleşmediğini anlamak için saldırıya ilişkin şartların yanında savunmaya ilişkin de şartların oluşması gerekmektedir. Savunmada zorunluluk bulunsa da savunmanın saldırı ile orantılı olması gerekir. Bu orantılılık belirlenirken saldırının yer ve zamanı, saldıran kişinin o anki durumu savunmada bulunan buna uygun bir tepki verip vermediği değerlendirilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde; sanığın annesinin kaldığı çadırdan sesler duyması üzerine çadıra girdiği ve annesi ile katılanı uygunsuz vaziyette görmesi üzerine olay yerinden aldığı balta ile katılanın hayati bölge olan kafa bölgesinden 1 kez olmak üzere yaraladığı, sanığın bu şekilde gerçekleştirdiği eylemi nazara alındığında, suçta kullanılan aletin kullanılış biçiminin ve ölçüsünün saldırıyı sona erdirip tehlikeyi uzaklaştırmaya yeter düzeyde kaldığının kabulü mümkün görülmemektedir. Sanığın, annesine yönelik saldırıya karşı ölçüsüz bir biçimde savunmada bulunduğu, karşı karşıya kaldığı saldırıya kıyasla çok ağır bir sonuca yol açacak şekilde karşılık verdiği, bu şekilde gerçekleştirdiği eylem ile ceza sorumluluğunu tamamen ortadan kaldırmanın mümkün olmadığı anlaşılmıştır.

3. 5237 sayılı Kanun'un 27 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, savunma ile orantılılık ilkesinin ihlâl edilmesi nedeniyle meşru savunmanın gerçekleştiğinin kabul edilmediği durumlarda, sınırın aşılması söz konusu olabilmektedir. Sanığın eyleminin, bu yönüyle de değerlendirilmesi gerekir.

3. 5237 sayılı Kanun'un 27 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, savunma ile orantılılık ilkesinin ihlâl edilmesi nedeniyle meşru savunmanın gerçekleştiğinin kabul edilmediği durumlarda, sınırın aşılması söz konusu olabilmektedir. Sanığın eyleminin, bu yönüyle de değerlendirilmesi gerekir.

Somut olayda sanığın, katılanı, hayati bölgelerden olan kafa bölgesinden balta ile bir kez vurmak suretiyle yaraladığı ve hayati tehlike geçirmesine neden olduğu, sanığın bu şekilde gerçekleştirdiği eylemi nazara alındığında, suçta kullandığı baltanın kullanış biçimine bakıldığında, saldırıyı katılanın hayati bölgesine ve hayati tehlike geçirmesine neden olmayacak şekilde de haksız saldırıyı defedebilecek durumda olmasına rağmen orantısız biçimde hareket etmesi nedeniyle sanığın eyleminin, 5237 sayılı Kanun'un 27 nci maddesinin ikinci fıkrasının koşullarını aştığı belirlenmekle, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

C. Ceza Sorumluluğunu Kaldıran veya Azaltan Nedenlere Ait Koşulların Gerçekleştiği Hususunda Kaçınılmaz Hata Yönünden

Ceza sorumluluğunu kaldıran nedenlerin maddî şartlarında hata ve kusurluluğu azaltan nedenlerin maddî şartlarında hata olmak üzere Kanun iki tür hata hâlini düzenlemiştir. Failin fıkrada belirtilen hatadan yararlanması için hatanın kaçınılmaz olması gerekir.

Ceza sorumluluğunu kaldıran nedenlerin maddî şartlarında hatada fail işlediği fiilin haksızlık teşkil ettiğinin bilincindedir. Ancak somut olayda ceza sorumluluğunu kaldıran nedenlerin maddî şartlarının

gerçekleştiği hususunda yanılgıya düşmüştür. Hukuka uygunluk sebebinin objektif olarak varlığı yanında failin, fiilini hukuka uygun hâle getiren durumun varlığını bilmeli, kanunun verdiği yetkiyi kullandığı bilincinde olmalıdır. (A) pusu kururak (B)'yi öldüreceği sırada bundan habersiz olan (C)'nin (A)'yı öldürmesi hâlinde (C), üçüncü kişi yararına meşru savunmada bulunmuştur, fakat bundan haberi yoktur.

Kusurluluğu azaltan nedenlerin maddi şartlarında hatada kusurluluğu azaltan nedenlerin maddi şartlarında kaçınılmaz olarak hataya düşen fail, hatasından yararlanacaktır. Örneğin, haksız tahrikin şartları gerçekleşmediği halde fail, kaçınılmaz olarak hataya düşmüş ve haksız tahrik etkisi altında suçu işlemişse, hatasından yararlanacaktır. Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 22.07.2009 tarihli ve 5009/5002 sayılı kararında; ''Başka biriyle ilişkisi olan mağdurenin, öldürülme korkusu altında ve kurtulma ümidiyle eşinin kardeşi ile cinsel ilişkisi olduğu yolundaki gerçek dışı sözlerinin doğruluğunun sanıklarca araştırılmaması karşısında, mağdurların sanıklara yönelik hukuk düzenince korunmayan haksız fiil oluşturacak davranışlarının bulunmadığı ve sanıklar yönünden TCK'nin 30/3. Maddesi bağlamında kaçınılmaz bir hatadan söz edilemeyeceği,''ne karar vererek sanıklara, hataya neden olduğu ileri sürülen olgu hakkında araştırma yükümlülüğü getirerek bunun yapılamaması hâlinde hatanın kaçınılmaz olmadığını vurgulamıştır.

Somut olay yönünden yapılan değerlendirmede; sanık, annesi olan tanık Kader'in çadırından sesler gelmesi üzerine çadıra girdiğini, müdafi huzurunda kollukta verdiği ifadesinde annesinin çıkardığı seslerin mutluluk çığlıkları olduğunu ve devamında annesinin çadırına girdiğinde katılan ile annesini uygunsuz vaziyette gördüğünü söylediği, aşamalarda değiştirdiği ifadelerinde ise annesinin yardım çığlığı attığını o nedenle çadıra girdiğini katılanın annesine tecavüz ettiğini düşündüğü için atılı suçu işlediğini beyan ettiği görülmekle, sanığın itibar edilen ilk ifadesi uyarınca eyleminde 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin üçüncü fıkrasına uygun kaçınılmaz bir hata bulunmadığı anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

D. Haksız Tahrik Yönünden

1. Haksız tahrik kurumunun, 5237 sayılı Kanun’un 29 uncu maddesinin birinci fıkrasında;

“Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine on sekiz yıldan yirmi dört yıla ve müebbet hapis cezası yerine on iki yıldan on sekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir.”

Şeklindeki düzenleme ile ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır.

2. Bu durumda haksız tahrik, kişinin haksız bir fiilin kendisinde meydana getirdiği hiddet ya da şiddetli elemin etkisi altında suç işlemesi durumunda kusur yeteneğindeki azalmayı ifade eder. Bu hâlde fail, suç işleme yönünde önceden bir karar vermeden, dışarıdan gelen etkinin ruhsal yapısı üzerinde meydana getirdiği karışıklığın neticesi olarak bir suç işlemeye yönelmektedir. Bu yönüyle haksız tahrik, kusurun irade unsuru üzerinde etkili olan nedenlerden biridir. Başka bir anlatımla, haksız tahrik hâlinde failin iradesi üzerinde zayıflama meydana gelmekte, böylece haksız fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altındaki kişinin suç işlemekten kendisini alıkoyma yeteneği önemli ölçüde azalmaktadır.

3. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun istikrar kazanmış kararları (Örn: Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 21.12.2021 tarihli ve 2021/1-262 Esas, 2021/660 Karar sayılı kararı; 09.12.2021 tarihli ve 2020/1-266 Esas, 2021/621 Karar sayılı kararı; 24.09.2020 tarihli ve 2020/1-5 Esas, 2020/376 Karar sayılı kararı; 17.10.2019 tarihli ve 2019/1-20 Esas, 2019/607 Karar sayılı kararı; 20.03.2018 tarihli ve 2016/1-625 Esas, 2018/109 Karar sayılı kararı) ile öğretide de kabul gören görüşler incelendiğinde, haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi için;

a) Tahriki oluşturan haksız bir fiil bulunmalı,

b) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

c) Failin işlediği suç bu ruhsal durumunun tepkisi olmalı,

d) Haksız tahrik teşkil eden eylem mağdurdan sâdır olmalıdır.

a) Tahriki oluşturan haksız bir fiil bulunmalı,

b) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

c) Failin işlediği suç bu ruhsal durumunun tepkisi olmalı,

d) Haksız tahrik teşkil eden eylem mağdurdan sâdır olmalıdır.

4. 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun’da, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda yer verilen “ağır – hafif tahrik” ayırımına son verilerek tahriki oluşturan eylem, somut olayın özelliklerine göre hâkim tarafından değerlendirilip sanığın iradesine etkisi göz önünde bulundurulmak suretiyle maddede gösterilen iki sınır (¼ - ¾) arasında belirlenen oranda cezadan makul bir indirim yapılacağı hüküm altına alınmıştır.

5. Haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi açısından, failin suçu ilk haksız fiilin doğurduğu öfke veya şiddetli elemin etkisiyle işleyip işlemediğinin belirlenmesi önemlidir. Mağdurdan gelen haksız hareketin psikolojik etkisinin devam ettiğinin kabulünde zorunluluk bulunan hâllerde, haksız tahrik hükmünün uygulanması gerekmektedir.

6. Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; sanığın, katılanın annesine tecavüz etmeye çalıştığını görmesi üzerine katılana vurduğunu beyan etmesi, ancak tanık .....,'in iç ve dış beden muayenesinde cinsel saldırı ve cebir düşündürecek bulgu elde edilememiş olması, katılanın tanık Kader'e yönelik cinsel saldırı iddiasından dolayı kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş olması ve yine sanığın sorguda avukatı huzurunda vermiş olduğu beyanında, katılan ve annesini uygunsuz vaziyet görmesi üzerine sinirlenerek balta ile katılana saldırdığını ve şerefi için yaptığına ilişkin beyanda bulunması hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın suçtan kurtulmaya yönelik beyanlarına itibar edilmeyerek katılan tarafından sanığa yönelik haksız tahrik içeren herhangi bir eylemde bulunulmaması nedeniyle haksız tahrik indirimi uygulanmamasında bir isabetsizlik bulunmadığı belirlenmekle, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık saptanmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 08.04.2022 tarihli ve 2022/1196 Esas, 2022/1129 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Manisa 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7028, Karar No: 2018/16616, Tarih: 22.11.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/7028 E.  ,  2018/16616 K.**

**"İçtihat Metni"**

KANUN YARARINA BOZMA

Kullanma hırsızlığı suçundan sanık ...'ün, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 494/1 ve 81/2. maddeleri uyarınca 7 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Denizli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/07/2003 tarihli ve 2003/123 esas, 2003/554 sayılı kararının Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 12/10/2005 tarihli ve 2004/14491 esas, 2005/12675 karar sayılı ilâmı ile bozulmasını takiben, sanığın muhkem eşyayı kırarak hırsızlık suçundan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 493/1, 522 ve 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 326/son maddeleri uyarınca 7 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına yönelik Denizli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/01/2007 tarihli ve 2005/1070 esas, 2007/29 sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 09.10.2018 gün ve 94660652-105-20-9787-2018-Kyb sayılı yazısı ile kanun yararına bozma ihbarında bulunulduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 12.10.2018 gün ve 2018/82687 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre, sanığın kullanmak amacıyla müştekiye ait aracı düz kontak yaptırma suretiyle hırsızladıktan sonra çalındığı yere yakın bir sokağa bırakması şeklinde kabul edilen eyleminin kullanma hırsızlığı suçunu oluşturduğu, atılı suçun şikâyete bağlı olduğu ve müştekinin Denizli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/1070 esas sayılı dosyasında yapılan yargılama sırasında 05/07/2006 tarihli duruşmada şikâyetinden vazgeçtiği, 5237 sayılı Kanunun 73/6. maddesi gereğince şikâyetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği hususunda sanığın beyanı saptanarak sonucuna göre vazgeçmenin kabul edilmemesi hâlinde davaya devam edilip, suçun sübutu kabul edilirse düşme, kabul edilmezse beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesinde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Oluş ve dosya içeriğine göre, sanığın olay tarihinde mağdura ait evinin önünde kapıları kilitli park halinde bulunan aracın kapı kilidini zorlayarak açıp düz kontak yaparak çaldığı şeklinde gerçekleşen olayda suça konu aracın bir gün sonra mağdura ait evin bir sokak arkasında terkedilmiş olarak ele geçirilmesi ayrıca benzin ve yağ tüketildiği de gözetilerek, TCK'nın 146. maddesinde öngörülen “malın geçici bir süre kullanılıp zilyedine iade edilmesi” koşulunun gerçekleşmediğinin

anlaşılması karşısında; suçun şikayete tabi olmaması sebebiyle kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 22.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4562, Karar No: 2018/8516, Tarih: 28.12.2018

**16. Hukuk Dairesi         2018/4562 E.  ,  2018/8516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında Kepez/... Mahallesi çalışma alanında bulunan 25983 ada 1 parsel sayılı 184,00 metrekare, 25983 ada 11 parsel sayılı 108,00 metrekare ve 25983 ada 12 parsel sayılı 108,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, ... tutanaklarının beyanlar hanesine ayrı ayrı 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca ... sınırları dışına çıkarıldığı, taşınmazların kullanımsız olduğu şerhi yazılarak; 25983 ada 2 parsel sayılı 186,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ... tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca ... sınırları dışına çıkarıldığı, krokisinde (A) ile gösterilen 137,55 metrekarelik yerin kullanımsız olduğu, (B) ile gösterilen 48,45 metrekarelik yerin ...’ün kullanımında olduğu şerhi yazılarak; 25983 ada 3 parsel sayılı 107,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ... tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca ... sınırları dışına çıkarıldığı, krokisinde (A) ile gösterilen 64,00 metrekarelik yerin kullanımsız olduğu, (B) ile gösterilen 43,00 metrekarelik yerin ...’ün kullanımında olduğu şerhi yazılarak; 25983 ada 4 parsel sayılı 108,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ... tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca ... sınırları dışına çıkarıldığı, krokisinde (A) ile gösterilen 61,60 metrekarelik yerin kullanımsız olduğu, (B) ile gösterilen 46,40 metrekarelik yerin ...’ün kullanımında olduğu şerhi yazılarak; 25983 ada 5 parsel sayılı 108,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ... tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca ... sınırları dışına çıkarıldığı, krokisinde (A) ile gösterilen 25,50 metrekarelik yerin kullanımsız olduğu, (B) ile gösterilen 43,00 metrekarelik yerin ...’ün kullanımında olduğu, krokisinde (C) ile gösterilen 39,50 metrekarelik yerin ...’nin kullanımında olduğu şerhi yazılarak; 25983 ada 8 parsel sayılı 183,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ... tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca ... sınırları dışına çıkarıldığı, krokisinde (A) ile gösterilen 7,40 metrekarelik yerin kullanımsız olduğu, (B) ile gösterilen 175,60 metrekarelik yerin ...’ın kullanımında olduğu ve üzerindeki evin kendisine ait olduğu şerhi yazılarak; 25983 ada 9 parsel sayılı 108,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ... tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca ... sınırları dışına çıkarıldığı, krokisinde (A) ile gösterilen 50,90 metrekarelik yerin kullanımsız olduğu, (B) ile gösterilen 49,80 metrekarelik yerin ...’ın kullanımında olduğu, krokisinde (C) ile gösterilen 7,30 metrekarelik yerin ...’nin kullanımında olduğu şerhi yazılarak ve 25983 ada 10 parsel sayılı 108,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ... tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca ... sınırları dışına çıkarıldığı, krokisinde (A) ile gösterilen 97,40 metrekarelik yerin kullanımsız olduğu, (B) ile gösterilen 7,10 metrekarelik yerin ..

...’ın kullanımında olduğu, krokisinde (C) ile gösterilen 7,30 metrekarelik yerin ...’nin kullanımında olduğu şerhi yazılarak ve 25983 ada 10 parsel sayılı 108,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ... tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca ... sınırları dışına çıkarıldığı, krokisinde (A) ile gösterilen 97,40 metrekarelik yerin kullanımsız olduğu, (B) ile gösterilen 7,10 metrekarelik yerin ...’ın kullanımında olduğu, krokisinde (C) ile gösterilen 3,50 metrekarelik yerin ...’nin kullanımında olduğu şerhi yazılarak ... adına tespit edilmiştir. Davacılar ... ve ..., dava konusu taşınmazların bir bölümünün kendi fiili kullanımlarında olduğunu ileri sürerek ayrı ayrı dava açmışlardır. Mahkemece dava dosyaları birleştirilerek yapılan yargılama sonunda davacıların ... İdaresi aleyhine açtıkları davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, ... aleyhine açılan davanın reddine, dava konusu 25983 ada 1, 2, 3, 4, 5, 8, 9, 10, 11 ve 12 parsel sayılı taşınmazların tespit gibi tescillerine karar verilmiş; hüküm, davacı ... ile davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, temyiz karar harcı peşin yatırıldığından harç alınmasına yer olmadığına, 28.12.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.