muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14068, Karar No: 2023/630, Tarih: 15.02.2023

3.... Asliye Ceza Mahkemesinin 30.04.2013 tarihli ve 2009/1479 Esas, 2013/329 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine dosya Dairemize gönderilmiş, Dairemizin 24.03.2021 tarihli ve 2021/263 Esas, 2021/6519 Karar sayılı ilâmı ile "Dava dosyası içerisinde soruşturma evraklarının bulunmadığı anlaşıldığından, soruşturma evrakların aslı veya onaylı suretleri denetime olanak verecek şekilde dosyaya eklendikten sonra incelenmek üzere iadesinin sağlanması için mahalline gönderilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine" karar verilmiştir.

4.Dairemizin iade kararı üzerine yerel mahkemece dosyadaki soruşturma evraklarına ulaşılamadığına dair 07.03.2022 tarihli tutanak düzenlenerek iade kararındaki eksiklik giderilmeden dosyanın temyiz incelemesi için gönderilmesi üzerine Dairemizin 28.04.2022 tarihli ve 2022/3148 Esas, 2022/8535 Karar sayılı ilâmı UYAP sisteminden yapılan araştırmada soruşturma aşamasında dosyası tefrik edilen sanık ... hakkında ... Asliye Ceza Mahkemesinin 12.02.2010 tarihli ve 2009/2285 Esas, 2010/181 Karar sayılı ilâmı ile mahkûmiyet kararı verildiğinin anlaşılması karşısında, ... Asliye Ceza Mahkemesinin 12.02.2010 tarihli ve 2009/2285 Esas 2010/181 Karar sayılı dava dosyası içerisinde soruşturma ve kovuşturma evraklarının aslının bulunabileceği de dikkate alınarak, tüm soruşturma ve kovuşturma evraklarını da içerir şekilde belirtilen dava dosyasının aslı veya onaylı okunaklı suretinin denetime olanak verecek şekilde dosya içerisine konulduktan sonra incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmiş, belirtilen eksiklik mahkemesince giderilerek dosya Dairemize gönderilmiştir.

5.Sanık hakkında ... Asliye Ceza Mahkemesinin 30.04.2013 tarihli ve 2009/1479 Esas, 2013/329 Karar sayılı ilâmı ile sanığın iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun’un 116/2-son ve 119/1-c maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği;cezadan haberinin olmadığına, son söz hakkının kendisine verilmediğine ve kararın yüzüne karşı okunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

5.Sanık hakkında ... Asliye Ceza Mahkemesinin 30.04.2013 tarihli ve 2009/1479 Esas, 2013/329 Karar sayılı ilâmı ile sanığın iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun’un 116/2-son ve 119/1-c maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği;cezadan haberinin olmadığına, son söz hakkının kendisine verilmediğine ve kararın yüzüne karşı okunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanık ve temyiz dışı sanıkların 08.02.2007 tarihinde müdahillere ait depodan hırsızlık yaptıkları, bu eylemleri nedeniyle ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/395 Esas, 2007/716 Karar sayılı ilâmı ile cezalandırılmalarına karar verildiği, kararın sanıklar vekilince temyiz edildiği, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 2008/2490 Esas, 2009/550 Karar sayılı ilâmı ile verilen mahkûmiyet kararının onandığı ancak hırsızlık suçundan dava açılan sanıklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan dava açılmamasının isabetli olmadığı ancak dava zamanaşımı süresi içerisinde suç duyurusunda bulunulabileceği eleştirisinin yapıldığı, bunun üzerine Mahkemece sanıklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan suç duyurusunda bulunulduğu, sanıkların kesinleşmiş mahkûmiyet kararına konu hırsızlık suçunu işlerken müdahillere ait iş yeri niteliğindeki binaya müdahillerin rızası hilafına girerek birden fazla kişi ile geceleyin iş yeri dokunulmazlığını ihlâl suçunu işledikleri kabul edilmiştir.

2.Sanık savunmasında, hırsızlık ya da iş yeri dokunulmazlığını ihlâl suçunu işlemediğini, suçsuz yere ceza aldığını, mağdur olduğunu beyan ederek beraatine karar verilmesini talep etmiştir.

3.Sanık soruşturma aşamasında müdafi huzurunda alınan beyanında ... isimli arkadaşının kardeşi olan ...'nun ... isimli şirketin deposunda çalıştığını depodan bebek maması çıkarıp vereceğini, ...'in mamaları satabilecekleri yer olup olmadığını sorduğunu, kendisinin de ..., ..., ... ve ... ile birlikte oturduklarını, fiyat konusunda konuştuklarını, ...'ün kendisine sen malları getir ben depoyu ayarlarım dediğini, ...'in olay tarihinde kendisini aradığını, ...'dan tırın geleceğini, muayene istasyonunun orada buluşarak ...ın deposuna gideceklerini söylediğini, tırın ... deposundan çıkmasını beklediklerini ve tırı ... sapağına kadar takip ettiklerini, ... sapağında kendilerini ..., ... ve ...'ın bir araçla beklediklerini ve birlikte hareket ederek mamaları indirecekleri depoya gittiklerini savunmuştur.

4.Temyiz dışı sanık ... soruşturma aşamasında müdafi huzurunda alınan beyanında kardeşi ...'nun ... firmasının depo sorumlusu olarak çalıştığını, kardeşine depodan mamaları almayı teklif ettiğini, kardeşinin kabul ettiğini, olay günü amcası aracılığı ile temin ettiği tırı muayene istasyonunun orada karşıladıklarını, şöföre adresi tarif ettiklerini, 28.02.2007 tarihinde saat 01.00 sıralarında ... isimli firmada ... ile birlikte tırın çıkışını beklediklerini, tırın saat 04.30 'da çıktığını ve ...ye sapağında malı teslim edecekleri şahıslarla buluştuklarını bildirmiştir.

5.07.03.2007 tarihli olay yeri görgü ve tespit tutanağına göre: ... Uluslararası Taşıma A.Ş. yetkililerinin, şirketin depo bölümünden 29.000 adet ürünün çalındığını belirtmeleri üzerine yapılan incelemede deponun 7 bölüme ayrıldığı, her bölümde ayrı ayrı malların bulunduğu, malların hangi bölümden alındığının tespit edilemediği, olayın Aralık 2006 ve Mart 2007 tarihleri arasında olduğunu belirtilmiştir.

6.Kamera kaydı teşhis tutanağına göre: 28.02.2007 günü saat 03.28'de ... yazılı kırmızı dorseli tırın kayıtsız olarak ... isimli şahıs tarafından firmaya girişinin sağlandığı, ... isimli şahıs tarafından yüklendiği ve firmadan ayrıldığı ... Uluslararası Taşıma A.Ş. yetkilileri tarafından teşhis edilmiştir.

7.Görüntü tespit tutanağına göre: ... Uluslararası Taşıma ve Ticaret A.Ş. nin 28.02.2007 günlü güvenlik kameralarının çekmiş olduğu görüntülerin incelenmesinde görüntü 7-10-11' de sanığın çalıntı malların boşaltımı sırasında malların saklandığı deponun önünde olduğu ve malların taşınmasına yardım ettiği belirtilmiştir.

8.Müşteki ... soruşturma aşamasında alınan beyanında firmaya ait kamera kayıtlarını kontrol ettiklerinde gece saat 03.00-05.00 arasında firmaya gelen ve yükleme yapılan bir tır gördüklerini belirtmiştir.

9.UYAP kayıtlarına göre suç tarihinde güneşin 06.37 'de doğduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Mahkûmiyet Kararı Yönünden

Her ne kadar sanık üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğini beyan etmiş ise de; sanığın soruşturma aşamasında müdafi huzurunda atılı suçu tevil yolu ile ikrarı, temyiz dışı sanık ...'nun beyanı, görüntü tespit tutanağı, kamera kayıtları ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında; sanığın temyiz dışı sanıklarla birlikte ... Uluslararası Taşıma ve Ticaret A.Ş.nin dosya kapsamı itibariyle faal olduğu anlaşılan deposundan hırsızlık yapmak suretiyle iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunu işlediğinin ve bu itibarla sanığın eyleminin sübuta erdiğinin kabulü ile hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığından temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Vesair Yönünden

B. Vesair Yönünden

Tüm dosya kapsamı itibarıyle suçun gece saat 03.28-.05.00 saat aralığında işlendiği, UYAP'tan alınan kayıtlara göre olay tarihinde, güneşin 06.37'de doğduğu, buna göre eylemin gece sayılan zamanda işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun’un 116/2-4, 119/1-c maddelerindeki suçları oluşturduğunun kabulü ile olağan zamanaşımının 15 yıl, kesintili zamanaşımının 22 yıl 6 ay olmasından dolayı tebliğnamedeki zamanaşımı nedeniyle düşme isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

1.UYAP'tan alınan kayıtlara göre olay tarihinde, güneşin 06.37'de doğduğu, buna göre eylemin gece sayılan zamanda işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 116/2-4 maddesinin uygulanmaması ve adli sicil kaydına göre tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş, ancak sanık aleyhine temyiz başvurusu bulunmadığından bu hususlar bozma sebebi yapılmamıştır.

2.5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

3.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suçların vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, sanığın savunmasının usule uygun olarak tespit edildiği, sanığın hüküm tarihinde cezaevinde bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın cezadan haberinin olmadığına, son söz hakkının kendisine verilmediğine ve kararın yüzüne karşı okunmadığına ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Asliye Ceza Mahkemesinin 30.04.2013 tarihli ve 2009/1479 Esas, 2013/329 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17685, Karar No: 2012/25857, Tarih: 14.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/17685 E.  ,  2012/25857 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 394-123

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabülüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili ve davalı Şirket tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekili ve davalı Şirketin sair temyiz itirazlarının reddine;

2-Dosya kapsamına göre davalı işverenin "...Hastanesi Ltd. Şti." ünvanı ile faaliyet gösterdiği keza duruşmalarda da temsil edildiği anlaşıldığı halde, greekçeli karar başlığında "...Hastanesi Kol. Şti."nin davalı olarak gösterilmesi,

3-Yargılama giderlerinden olan vekalet ücretinin, her iki davalıdan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesi gerekirken, sadece ''davalı ... Ltd. Şti.'den alınarak davacıya verilmesine'' denilerek hüküm tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:

1- Gerekçeli karar başlığında davalılardan 2. numarada gösterilen "...Hastanesi Kol. Şti." ibaresinin silinerek, yerine, "...Hastanesi Ltd. Şti" ibaresinin yazılmasına;

2- Vekalet ücretinin takdirine ilişkin hükmün 5. nolu bendinde yer alan ''davalı ... Ltd. Şti.'den'' ibaresinin silinerek, yerine, “davalılardan müştereken ve müteselsilen” ibaresinin yazılmasına gerekçe ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5274, Karar No: 2016/8185, Tarih: 23.05.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/5274 E.  ,  2016/8185 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davalı ... vekilinin temyiz talebi yönünden;

Davalı vekili tarafından, vekaletnamesinde bulunan özel yetkiye dayanılarak, 28.04.2014 tarihli temyiz talebinden, 29.03.2016 tarihli dilekçe ile feragat edilmiş olması karşısında, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin feragat nedeniyle REDDİNE,

2-Davacı ... vekili ile davalı ... vekilinin temyiz talebi yönünden;

3)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davacı Kurum vekili ile davalı .... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

4) 14.12.2009 günü gerçekleşen iş kazasında yaşamını yitiren sigortalının hak sahiplerine bağlanan ölüm gelirleri nedeniyle uğranılan Kurum zararının davalılardan teselsül hükümlerine göre rücuan alınmasına ilişkin davanın mahkemece yapılan yargılamasında düzenlenen bilirkişi raporuyla, kazanın oluşunda davalı işveren ...’nin %60, davalı ...’ün %10, sigortalının %30 oranında kusurlu oldukları saptanmıştır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir

kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere 1. fıkrada işverenin, 4. fıkrada üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bunlara dayanılarak açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun irdelenmesi de gerekmektedir.

Söz konusu Kanunun 141 – 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan

kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı