muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/23215, Karar No: 2017/21082, Tarih: 05.10.2017

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.10.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/22131, Karar No: 2023/9035, Tarih: 13.12.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/22131 E.  ,  2023/9035 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/21 E., 2023/448 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk hakkında, Siirt 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2023 tarihli ve 2023/21 Esas, 2023/448 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından 08.06.2023 tarihinde temyiz edildiği, suça sürüklenen çocuğun ise 09.06.2023 tarihinde "cezamın onanmasını istiyorum" şeklinde dilekçe sunduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 266/3. maddesinde “aynı Kanunun 150/2. madde ve fıkrası uyarınca sanık ve müdafiinin iradesinin çelişmesi halinde müdafiinin iradesine üstünlük tanınması” gerektiği hususu belirtilse de; 18 yaşını doldurduktan sonra 09.06.2023 tarihli dilekçe ile temyiz isteminden feragat eden suça sürüklenen çocuğun iradesine üstünlük tanınmasının gerekeceği anlaşılmakla,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Siirt 2. Asliye Ceza Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 13.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11036, Karar No: 2021/4135, Tarih: 24.05.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/11036 E.  ,  2021/4135 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 62. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık sürücünün sevk ve idaresindeki minibüs ile gündüz vakti, meskun mahalde, bölünmüş karayolunda seyir halindeyken geldiği dönel kavşak mahallinde, fasılalı kırmızı ışığa rağmen, ilk geçiş önceliği tanımayarak kavşağa giriş yaptığı esnada, seyrine göre solundaki bölünmüş karayolundan gelip dönel kavşaktan geçiş yapan katılan ...’nün idaresindeki otomobilin sağ yan kısımlarına, aracının sağ ön kısımları ile asli kusurlu olarak çarpması sonucu üç kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın eksik inceleme yapıldığına ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 24.05.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34476, Karar No: 2016/12119, Tarih: 25.04.2016

**12. Hukuk Dairesi         2015/34476 E.  ,  2016/12119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı vekili tarafından icra dosyasına sunulan tarihsiz ve imzasız dilekçe ile takip dosyasının yetkili ... İcra Müdürlüğü'ne gönderilmesi talep edilmiş ise de, anılan dilekçe imzasız ve tarihsiz olduğundan, UYAP kanalıyla gönderilip gönderilmediğinin, gönderilmiş ise buna ilişkin UYAP çıktısının temin edilip takip dosyası içine konulduktan sonra birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33966, Karar No: 2015/21513, Tarih: 15.09.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/33966 E.  ,  2015/21513 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/335591

MAHKEMESİ : Sulakyurt Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/07/2013

NUMARASI : 2012/43 (E) ve 2013/98 (K)

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava konusu yere ilişkin olarak mahallinde teknik bilirkişiler marifetiyle yeniden keşif yapılarak, öteden beri köylünün ortak kullanımına bırakılmış mera, harman yeri, eğrek yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı ve sanığın bu yere tecavüzünün bulunup bulunmadığı yöreyi iyi bilen tarafsız yerel bilirkişi ve tanıklardan da sorulup kesin biçimde saptandıktan sonra hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygu- lanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 15.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/31565, Karar No: 2018/3947, Tarih: 30.04.2018

**12. Hukuk Dairesi         2016/31565 E.  ,  2018/3947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu hakkında bir adet çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile başlatılan icra takibinde, borçlunun, örnek 10 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine yasal süre içerisinde icra mahkemesine başvurusunda; imzaya ve borca itirazı yanında ... İcra Müdürlüklerinin yetkili olduğunu da ileri sürerek ... İcra Dairesi'nin yetkisine itiraz ettiği, mahkemece; borçlu şirketin ikametgahının ... olduğu gerekçesi ile yetki itirazının kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

İİK'nun 50/1. maddesine göre, para ve teminat borçlarına ilişkin icra takiplerinde yetkili icra dairesi, HMK'nun 447/2. maddesi atfıyla HMK'nun yetkiye dair hükümleri kıyas yoluyla uygulanmak suretiyle belirlenir. Ayrıca, takibe esas olan akdin yapıldığı icra dairesi de takipte yetkilidir.

Buna göre, çeke dayalı takip, genel yetkili yer olan borçlunun yerleşim yerindeki icra dairesinde (HMK 6. md.), muhatap bankanın bulunduğu yer ödeme yeri sayıldığından buradaki icra dairesinde (HMK l0. md.) ve ayrıca İİK'nun 50/1. maddesi uyarınca çekin keşide edildiği yerdeki icra dairesinde yapılabilir.

Somut olayda, takip dayanağı çekte, keşide yerinin ve muhatap bankanın bulunduğu yerin ... olduğu, ödeme emrinin ise borçluya ... adresinde tebliğ edildiği görülmektedir. Bu durumda, mahkemenin kabulünün aksine, alacaklının icra takibini başlattığı ... İcra Dairesi, çekin keşide yeri olması nedeniyle takipte yetkilidir.

O halde, mahkemece, yetki itirazının reddi ile borçlunun dilekçesinde ileri sürdüğü diğer itirazlarının incelenmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile icra dairesinin yetkisizliği yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7681, Karar No: 2019/8717, Tarih: 10.06.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/7681 E.  ,  2019/8717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanıklar hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28.02.2014 tarih, 2016/28033 Esas ve 2017/115 Karar sayılı kararında da belirttiği üzere; suç tarihi itibarıyla sanığın hastane ve bina niteliğindeki yerden müştekiye ait çantanın içerisinden 100,00 TL’nin çalınması şeklindeki eylemleri ile TCK'nun 142/1-a ve 142/2-h maddelerini ihlal ettiği nazara alındığında, sanıkların suçun daha ağır cezayı içeren nitelikli hali olan TCK'nun 142. maddenin 2. fıkrasının (h) bendi uyarınca cezalandırılmaları gerektiği halde, aynı Yasa'nın 142/1-a maddesi gereğince hüküm kurulması,

Somut olayda ise; sanıkların, müştekiye ait çantanın içerisinden 100,00 TL’yi çalmaları karşısında: sanıklar hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; sanıkların, müştekiye ait çantanın içerisinden 100,00 TL’yi çalmaları karşısında: sanıklar hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nun 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

3-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...’nin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca ceza süresi bakımından sanıkların kazanılmış hakkının gözetilmesine, 10/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2112, Karar No: 2022/6915, Tarih: 14.09.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/2112 E.  ,  2022/6915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜMLER: 1) ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/07/2018 tarih, 2018/22 E. ve 2018/384 K. sayılı kararıyla;

sanık ... hakkında: ölen ...'na yönelik kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan TCK'nin 87/4-1.c, 29,62 ve 53. maddeleri uyarınca verilen 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

2) ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 18/07/2019 tarih ve 2018/2975 Esas -

2019/2463 Karar sayılı kararıyla; verilen hüküm kaldırılarak, sanık ... hakkında; ölen...'na yönelik taksirle öldürme

suçundan TCK'nin 85/1 ve 62. maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair kararı.

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 18/07/2019 tarih ve 2018/2975 Esas - 2019/2463 Karar sayılı kararının sanık ... müdafii ve katılan ... vekili tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ... hakkında hükmedilen kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçuna ilişkin, ilk derece mahkemesince verilen hapis cezasının beş yılın üzerinde olması nedeniyle verilen kararın 5271 sayılı CMK'nin 286/2.a maddesi gereğince temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Katılan vekilinin suç vasfına yönelen ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; olay tarihinde 72 yaşında olan ölen ... ile sanık ... arasında, ...'in evinin önünde bulunan çöp konteynerinin kötü koku yayması nedeniyle yerinin değiştirilmesi hususunda anlaşmazlık bulunduğu ve bu husus da olay öncesi aralarında sözlü tartışmalar yaşandığı, olay günü ise; sabah işe gitmek amacıyla önde sanık ... olmak üzere eşiyle birlikte evden çıktıkları, evlerinin önünde ölen ... ile karşılaştıkları, karşılaşma sonrası sanıkların aksi sabit olmayan savunmalarına göre; ölen ...'in önce sinkaflı küfür ettiği ve akabinde sanığın eşi Sevim'e doğru ele geçirilemeyen kerpeten cinsi bir aletle vurmaya yeltendiği anda, sanık ...'in araya girerek maktule basit nitelikte etkili eylemde bulunmak suretiyle eşine siper olduğu, aldığı darbe nedeniyle ölen ...'in sırt üstü yere düşerek kafasını yere vurması nedeniyle künt kafa travmasına bağlı kafatası kırıklarıyla birlikte beyin kanaması sonucu kaldırığı hastanede üç gün sonra hayatını kaybettiği anlaşılan olayda;

Sanık ...'in eylemini, maktul ... tarafından, elinde bulunan ve silahtan sayılan cisim ile eşi olan ...'in vücut bütünlüğüne yönelen haksız saldırısını, o andaki hal ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde defetme zorunluluğu ile meşru savunma koşulları altında gerçekleştirdiği anlaşıldığından, sanık hakkında ölen ...'e yönelik eylemi nedeniyle, 5237 sayılı TCK'nin 25/1 ve 5271 sayılı CMK'nin 223/2.d maddeleri uyarınca kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan beraatine karar verilmesi yerine, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde taksirle öldürme suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık müdafiinin yerinde görülen temyiz sebeplerinin kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 18/07/2019 tarih ve 2018/2975 Esas - 2019/2463 Karar sayılı hükmünün CMK'nin 302/2. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA,

Dosyanın, 28/02/2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/2.b maddesi gereğince "... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere" Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14/09/2022 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi, sanık ... hakkında, TCK 85/1. maddesi gereğince taksirle ölüme neden olmak suçundan cezalandırılmasına dair karar vermiştir. Verilen bu karar Yargıtay içtihatlarına uygun ve doğru olduğundan kararın Onanması gerekirken, olayın meşru müdafaa olduğu ve sanığın beraat etmesi gerektiğini belirten sayın çoğunluğun görüşüne muhalifim.

Şöyle ki;

Olay tarihinde taraflar arasında önceden husumet bulunduğundan tartışma çıktığı, tartışmanın kavgaya dönüştüğü, kavga esnasında sanığın maktule yumruk vurduğu ve onu ittiği, sanığın bu darbesi sonucu maktulün sırt üstü asfalt zemine düşüp kafasını yere çarparak yaralandığı, olay yerine gelen ambulans ile hastaneye kaldırıldığı, ameliyata alındığı, olaydan 3 gün sonra 09.11.2017 tarihinde öldüğü,

Olayla ilgili İstanbul Adli Tıp Kurumu 1. Adli Tıp İhtisas Kurulundan alınan 18.02.2019 ve 15.05.2019 tarihli raporlarda, "maktulün ölümünün künt kafa travmasına bağlı kafatası kırığı ile birlikte beyin kanaması ve beyin doku harabiyeti sonucu meydana geldiği, ölümü ile 06.11.2017 tarihinde meydana gelen yaralanma arasında illiyet bağı bulunduğunun" bildirildiği, yine son raporda sanığın eyleminin "basit tıbbi müdahale geçer" şekilde olduğunun belirtildiği,

Olayla ilgili İstanbul Adli Tıp Kurumu 1. Adli Tıp İhtisas Kurulundan alınan 18.02.2019 ve 15.05.2019 tarihli raporlarda, "maktulün ölümünün künt kafa travmasına bağlı kafatası kırığı ile birlikte beyin kanaması ve beyin doku harabiyeti sonucu meydana geldiği, ölümü ile 06.11.2017 tarihinde meydana gelen yaralanma arasında illiyet bağı bulunduğunun" bildirildiği, yine son raporda sanığın eyleminin "basit tıbbi müdahale geçer" şekilde olduğunun belirtildiği,

Yerel mahkeme olayı TCK 87/4. maddesi kapsamında "kastı aşan adam öldürme" olarak değerlendirmiş ve cezalandırmış ise de, TCK 87/4. maddesinin uygulanması için Yargıtay İçtihatlarına göre sanığın yaralama eyleminin TCK 86/1 kapsamında olması gerektiği, olayda sanığın eylemi TCK 86/2. maddesi kapsamında bulunduğundan, olayın TCK 87/4. maddesi olmayıp, TCK 23. maddesinde belirtilen neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç "Bir fiilin kastedilenden daha ağır veya başka bir neticenin oluşumuna sebebiyet vermesi halinde, kişinin bundan sorumlu tutulabilmesi için bu netice bakımından en azından taksirle hareket etmesi gerekir" kapsamında olduğu,

Olayda sanığın eylemi TCK 86/2. maddesindeki basit kasten yaralama olduğundan TCK 23. maddesindeki "kast-taksir kombinasyonu" dikkate alınarak, sanığın bu eylemi sonucu istenmeyen netice ölüm meydana geldiğinden TCK 85/1. maddesinden "taksirle ölüme sebep olmak" suçundan cezalandırılması gerekmektedir.

Nitekim Yargıtay CGK’nun 17.03.2015 tarih 2014/1-253 Esas ve 2015/46 sayılı Kararı, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 06.06.2007 tarih 2006/6399 Esas ve 2007/4534 sayılı Kararı, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 25.04.2008 tarih 2007/2727 Esas ve 2008/3371 sayılı Kararları da bu yöndedir.

Sonuç olarak, sanık maktulü TCK 86/2 maddesi kapsamında yaralamış, maktul yere düşüp kafasını asfalta çarpmış, künt kafa travmasına bağlı olarak ölmüştür. Eylemle ölüm arasında illiyet bağı raporlara göre vardır. TCK 23. maddesi dikkate alındığında, sanığın eylemi TCK 85/1. maddesinde belirtilen taksirle ölüme sebep olmak suçudur. Bölge Adliye Mahkemesinin kararı doğru olduğundan kararın yukarıda belirtilen gerekçe ve Yargıtay İçtihatlarına göre "Onanması" gerektiği düşüncesindeyim.