muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/27543, Karar No: 2020/2663, Tarih: 17.02.2020

Diğer yandan hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının fazla mesai ücretinin günlük bazda hesaplanması da hatalıdır. Mahkemece davacının haftalık çalışma süresi belirlendikten sonra normal çalışma süresinin çıkarılması ile çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekmektedir. Ayrıca bilirkişi raporunun değerlendirmeye yönelik bölümünde; işe giriş-çıkış saatlerinin hangi aralıkta kabul edildiği açıkça belirtilerek girişlerde 15-20 dakikaya kadar erken girişlerin, çıkışlarda ise 25 dakikaya kadar geç çıkışların hesaplamada nazara alınmayacağının belirtildiği halde aksine uygulama yapılan günler bulunduğu görüldüğünden bu yönüyle de hesaplama hatalı olmuştur.

O halde, Mahkemece davalı yararına oluşan usuli kazanılmış haklar da gözetilerek, fazla çalışma ve hafta tatili alacakları yeniden hesaplanmalıdır. Yine, bu hesaplama yöntemine göre fazla çalışma ücretinin davacı yararına değişmesi halinde, davacının fazla çalışmalarının hafta tatili olarak hesaplandığı dikkate alınarak bu yönden davalı yararına usuli kazanılmış hak oluşmayacağı kabul edilmeli ve ıslah dilekçesi bir bütün olarak değerlendirilerek ve davacının fazla çalışma alacağını bilirkişinin bu hesap yöntemi nedeniyle hafta tatili olarak ıslah etmiş olduğu dikkate alınarak sonuca gidilmelidir.

Mahkemece bu yönler gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

3-Ara dinlenme süresi konusunda da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla çalışma hesaplanmasını yaparken doğrudan günlük giriş ve çıkış saatlerini esas alarak belirlemiştir. Oysaki günlük çalışma saatine göre yasada belirlenmiş olan ara dinlenmelerin düşürülmesi ile sonuca gidilmelidir. Ancak bilirkişi tarafından işverenin cevabi yazısı göz önüne alınarak vardiyalı çalışanın (7,5 saat) ara dinlenme süresi 0,5 saat, vardiyasız(9 saat) çalışan işçinin 1 saat olduğu ancak bu süreler dışına çıkılsa bile ara dinlenme süresinin uzamadığı yönündeki yazısına göre hesaplama yapılmıştır.

Hesaplamalarda 4857 sayılı Kanun'un 68. maddesindeki ara dinlenme sürelerinin dikkate alınmadığı açıkça anlaşılmaktadır. Bilirkişinin ara dinlenme sürelerini dikkate almadan yaptığı hesaplamaya itibarla yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup ayrıca bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 17.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2920, Karar No: 2025/792, Tarih: 04.02.2025

**9. Ceza Dairesi         2024/2920 E.  ,  2025/792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasında, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda, Sinop Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde, sanığın, değişik zamanlarda birden fazla on beş yaşından küçük mağdureyi ellerinden tutup duvara yaslama, dudaklarından öpme ve balık olduğunu söyleyerek mağdureyi tezgahın arkasına gönderdikten sonra mağdureyi öperek göğsüne dokunma şeklinde kabul edilen eylemleri nedeniyle atılı suçlardan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafilerinin Temyiz İstekleri

Özetle mağdurenin sanığa iftira attığına, sanığın olayın geçtiği yer olarak iddia edilen yerde esnaf olduğuna ve işletmesinde eşi ile birlikte çalıştığına, bu hususların tespiti için keşif talebinde bulunduklarına ancak bu talebin reddedilerek savunma hakkının kısıtlandığına, mağdurenin Mahkemeye sunduğu dilekçesinde sanığın iddia konusu eylemleri gerçekleştirmediğini beyan ettiğine ve dilekçelerinde belirttikleri diğer hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Sinop Ağır Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4867, Karar No: 2016/1438, Tarih: 23.03.2016

**1. Ceza Dairesi         2015/4867 E.  ,  2016/1438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : TCK.nun 81/1, 35/2, 29/1, 62/1, 53/1, 54 maddeleri uyarınca 7 sene 6 ay hapis cezası

1)Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın kavga esnasında mağdurun kafasına balta ile vurarak hayati fonksiyonlarını ağır(4) derecede etkileyecek nitelikte kafatasında çökme kırığına, yaşamsal tehlike geçirmesine ve kemik defekti nedeniyle duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli kaybına sebebiyet verdiği anlaşılan olayda, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak teşebbüs nedeniyle 9 yıl ile 15 yıl arasında temel ceza öngören TCK.nun 35. maddesinin uygulaması sırasında üst sınıra yakın bir ceza tayini yerine, 12 yıl hapis cezası belirlenmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2)Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanık ...'in katılan ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçun niteliği tayin, cezayı azaltıcı haksız tahrik ve takdiri indirim sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden sanık müdafinin sübuta, ceza miktarına, eksik incelemeye, suç vasfına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK. nun 53. Maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulama yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm

fıkrasında yer alan 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK.nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 23/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

EGT
Yargıtay — Esas No: 2022/6614, Karar No: 2024/1956, Tarih: 21.03.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/6614 E.  ,  2024/1956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/530 E., 2020/1356 K.

SUÇ : Kasten yaralama neticesinde ölüme neden olma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Katılan ... vekili, sanık müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Aksaray 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.05.2019 tarihli ve 2018/400 Esas, 2019/211 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 18.200 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 17.06.2020 tarihli ve 2020/530 Esas, 2020/1356 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında kasten yaralama neticesinde ölüme neden olma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası delaletiyle 87 nci maddesinin dördüncü fıkrasının ikinci cümlesi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz istemi; vekâlet ücretine ve haksız tahrikin derecesine ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz istemi; sanığın eylemi ile maktulün ölümü arasında nedensellik bağı bulunmadığına ve haksız tahrikin derecesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz istemi; vekâlet ücretine ve haksız tahrikin derecesine ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz istemi; sanığın eylemi ile maktulün ölümü arasında nedensellik bağı bulunmadığına ve haksız tahrikin derecesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Maktul ...'ın 25.08.2017 günü akşam namazını kılmak için camiye gittiği, rahatsızlığı nedeniyle namazı ayakta kılamadığı için sürekli camideki sandalyede oturarak namaz kıldığı, o akşam sanığı sandalyede oturduğunu görüp sürekli kendisinin o sandalyeyi kullandığını söylemesi üzerine sanığın; "Sandalye babanın malı mı?" diyerek maktulü itelediği, bunun üzerine maktulün yere düştüğü, fenalaştığı için hastaneye kaldırıldığı, alınan beyanında kendisini iteleyen sanıktan şikayetçi olduğunu ifade ettiği, maktulün ilk muayenesinde sağ femur başında deplase fraktür hattı bulunduğunun belirlendiği, femur kırığı ile opere edildikten sonra 31.07.2017 tarihinde taburcu olduğu, kızı ... tarafından verilen ifadeye göre taburcu edildikten sonra evde bulundukları sırada maktulde nefes darlığı olduğu, hafif öksürüğünün ve balgam atamadığı için kalbinde çarpıntının olduğu, gözaltı ve yüzünde hafif renk değişikliği ve kırık olan bacağında morarma olduğu, aynı gün ambulans ile tekrar hastaneye kaldırıldığı ve öldüğü anlaşılmıştır.

2. Sanık savunmaları, katılanların ve tanık beyanları dava dosyasında bulunmaktadır.

3. Adlî Tıp Kurumu 1. Adlî Tıp İhtisas Kurulunun, 16.05.2018 tarihli raporunda 5237 sayılı Kanun'un 86-87 maddesi kapsamında meydana gelen darp olayındaki yaralanmanın;

"a) Kişinin yaşamını tehlikeye sokabilecek nitelikte olmadığı,

b) Basit tıbbî müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olmadığı,

c) Vücuttaki kemik kırıklarının ve çıkıklarının hayat fonksiyonlarına etkisi hafif (1), orta (2-3), ve ağır (4-5-6) olarak sınıflandırıldığında, kişide tespit edilen sağ femur boynu kırığının hayat fonksiyonlarını ağır (4.) derecede etkileyecek nitelikte olduğu, kişinin ölümünün uyluk kemiği kırığı ve gelişen komplikasyonları sonucu meydana gelmiş olduğu, maktulün 25.08.2017 tarihinde maruz kaldığı

darp olayına bağlı yaralanma ile ölüm arasında illiyet bağı olduğu ancak ölümde darp olayına bağlı yaralanmadan önce mevcut olan osteoporoz ve kalp damar hastalığının da etkisi ve katkısının olduğu"

Yönünde kanaat bildirildiği görülmüştür.

4. Olay yeri inceleme raporu, bilirkişi raporları, uzmanlık raporları, kriminal raporlar, ekspertiz raporları, adlî tıp raporları, kolluk tutanakları, yaklama, üst arama, muhafaza ve teslim tutanağı, teşhis tutanakları, sanığa ait nüfus ve adlî sicil kayıtları dava dosyasında bulunmaktadır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Yönünde kanaat bildirildiği görülmüştür.

4. Olay yeri inceleme raporu, bilirkişi raporları, uzmanlık raporları, kriminal raporlar, ekspertiz raporları, adlî tıp raporları, kolluk tutanakları, yaklama, üst arama, muhafaza ve teslim tutanağı, teşhis tutanakları, sanığa ait nüfus ve adlî sicil kayıtları dava dosyasında bulunmaktadır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Yerel mahkeme tarafından yapılan yargılama neticesinde, "her ne kadar sanığın maktulü iteklemesi sonucunda, maktulün yere düştüğü, ve bu düşme neticesinde dosyada mevcut raporlarla tespit edildiği üzere, maktulün ölümüne uyluk kemiği kırığı sonucunda meydana gelen komplikasyonların neden olduğu sabit olduğu ve sanığın eyleminin somut haliyle 5237 sayılı Kanun'un 87/3 ve 87/4. maddeleri kapsamında kaldığı sabit iken, sanığın kemik kırığına ve sonucunda maktulün ölümüne neden olma şeklinde gerçekleşen itme eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesi kapsamında kaldığının kabulü ile, usul ve yasaya aykırı olarak sanığın TCK'nin 85/1. maddesi gereğince cezalandırılması yoluna gidilmiş olması nedeniyle, yeniden yapılan yargılama neticesinde katılanın istinaf talebinin kabulü ile sanığın sabit olan eylemi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesi delaletiyle 87/4-2.cümle maddesi gereğince cezalandırılması" yönünde yerel mahkemenin vermiş olduğu kararın kaldırılmasına karar verilerek yeniden hüküm tesis edildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, takdîri indirimin Mahkemenin takdîr yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiğinden katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma sebepleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Haksız tahrik, suç vasfı ve vekâlet ücretine yönelen temyiz sebepleri yönünden;

1. Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanık ile maktulün camide tartışmaları sonucu sanığın maktulü iteklediği, yere düşmesi üzerine Adlî Tıp Kurumu 1. Adlî Tıp İhtisas Kurulunun, 16.05.2018 tarihli raporuna göre maktulün sağ femur boynu kırığı ve eklenen nedenlerle öldüğü ve olay ile ölüm arasında illiyet bağının var olduğu anlaşıldığından sanığın itekleme olarak gerçekleşen eylemi neticesinde kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 87 nci maddesinin dördüncü fıkrasının birinci cümlesi uyarınca mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Maktulden sanığa yönelen haksız söz veya davranış bulunmadığı anlaşıldığından 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesine göre haksız tahrik hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgarî Ücret Tarifesinin 14 üncü maddesinin birinci fıkrasının "Kamu davasına katılma üzerine, mahkûmiyete ya da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ise vekili bulunan katılan lehine Tarifenin ikinci kısmın ikinci bölümünde belirlenen avukatlık ücreti sanığa yükletilir." şeklindeki hükmü karşısında, Bölge Adliye Mahkemesinde duruşmalı yapılan istinaf incelemesinde kendisini vekille temsil ettiren katılan lehine, vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (B-1-2-3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 17.06.2020 tarihli ve 2020/530 Esas, 2020/1356 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6115, Karar No: 2016/3196, Tarih: 05.04.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/6115 E.  ,  2016/3196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

UYAP kanalı ile mernis üzerinden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın hükümden sonra 20.12.2014 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında, hakkındaki kamu davasının TCK.nun 64. maddesi uyarınca düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3109, Karar No: 2013/2957, Tarih: 24.01.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/3109 E.  ,  2013/2957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Sanık hakkında, ihbar üzerine jandarma tarafından 3/8/2009 tarihinde izinsiz hint keneviri yetiştirme eylemi nedeniyle tutanak düzenlenmesinden sonra yerin orman alanı olup ağaç kesilerek açma yapıldığından 04/08/2009 tarihinde suç tutanağı düzenlenerek dava açılmış bulunmasına, Asliye Ceza Mahkemesinin 17/02/2010 tarihli kararıyla 2313 sayılı Kanunun 23/5. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilip kararın itiraz edilmeden 1/4/2010 tarihinde kesinleşmesine, sanığın suça konu yere hayvan otlatmaya gittiğini, olayla bir ilgisi olmadığını savunmasına karşılık dosya içerisindeki asliye ceza mahkemesi karar örneğinden 3/8/2009 tarihli olay yeri tespit tutanağına göre olay yerinin hayvan otlatmaya müsait bir yer olmayıp ormanın çok sık olduğunun, sanığın çobanlık yapma bahanesi ile kenevir bitkilerini sulayıp bakımını yaptığının ihbar edilmesi üzerine jandarma görevlilerince olay yerine gidildiğinde bölgedeki su borularının bulunduğu yerde borunun giriş yerinde sanığın oturduğunun görülüp kenevir bitkilerinin bir kısmının sulanmaya devam edildiğinin tesbit edildiğinin anlaşılmasına, 17/06/2010 tarihli duruşmada hint keneviri ekimi yapılan alanın bu dava dosyasına konu açma ve kesme alanı olduğunun belirtilmesine göre sanığın üzerine atılı suçun subut bulduğu gözetilmeden yerinde olmayan gerekçelerle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş katılan idare vekilinin ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13801, Karar No: 2006/12965, Tarih: 06.10.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/13801 E.  ,  2006/12965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasında görülen boşanma davası sırasında davacı taraf vekili 19.07.2006 günlü dilekçesiyle reddi hakim yoluna başvurmuştur.

Bu konuda verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 19.07.2006 günlü dilekçesinde “tanıkların dinlenmesi sırasında soru sorulmasına müdahale ettiği, avukat bey bu kadar çok soru sorarsanız tanığın söylediklerini dikkate almayacağım dediğini, güvenlerinin sarsıldığı” gerekçeleri ile davaya bakan hakim hakkında Reddi Hakim talebinde bulunmuştur.

Red edilen Hakim ... (...)’nin red talebinin yerinde olmadığı, ancak adalete güvenin sarsılmaması bakımından çekinme görüşü üzerine dosyayı inceleyen merci hakimliğince reddi hakim talebinin reddine ve H.Y.U.Y.’nın 36. maddesi gereğince 130.00.- YTL para cezasının red talebinde bulunandan alınmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına göre, hakimin reddi için ileri sürülen hususlar H.Y.U.Y.’nın 29. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden değildir. Açıklanan nedenlerle yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 06/10/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13505, Karar No: 2010/5259, Tarih: 05.04.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/13505 E.  ,  2010/5259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairece daha önce incelenen, aynı mahkemenin bazı dava dosyalarına (Ör:Orhaneli Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/288 Esas-2005/173 Karar, Dairenin:2009/13429 Esas) aynı değerlendirme tarihi itibarıyla (2004 yılı) gelen veri listesinin bu dosya içerisinde bulunan veri listesiyle aynı değerleri içermediği anlaşılmıştır.

Mahkemece, her iki dosya içerisinde bulunan veri listesinin birer suretinin İlçe Tarım Müdürlüğüne gönderilerek, veriler arasındaki bu çelişkinin nereden kaynaklandığının ve 2004 yılı itibarıyla münavebeye alınan buğday, kavun, kuru fasulye ve çilek ürünlerinin sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin doğru veri listesinin dosya içerisine getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.