muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16766, Karar No: 2014/3816, Tarih: 13.02.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/16766 E.  ,  2014/3816 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 20/03/2013

Numarası : 2010/346-2013/113

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay’ca incelenmesi davalı M.. B.. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı Belediyenin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı M.. B..’na güvenlik hizmeti sunan alt işverenlerde güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, iş akdinin feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Belediye, husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak davalı Şirket ise davacının belirli süreli sözleşme ile çalıştığını ve sözleşmenin sona erdiğini ileri sürerek davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davalı şirketin işçilerle toplantı yaptığı, ihalenin kazanılamaması nedeni ile sözleşmeleri feshettiğini açıkladığı, gerek bu durum gerekse arada yaşanan boşluk dönemi gözetildiğinde sonraki şirket yanında geçen çalışmaların yeni bir sözleşme kapsamında geçtiği bu nedenle iş yeri devri kurallarının uygulanamayacağı davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı ve davacı tarafından ispatlanmış olması nedeni ile de fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil alacağının kabulüne karar verilmiştir

Taraflar arasında davacı işçinin fazla mesai çalışması yapıp yapmadığı uyuşmazlık konusudur.

Fazla mesai yaptığını ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir

Somut olayda davacı günde 2-3 saat fazla mesai yaptığını ancak karşılığının ödenmediğini iddia ederek fazla mesai alacağı talebinde bulunmuştur. Davalılar ise işyerinde 3’ lü vardiya sisteminin bulunduğunu bu nedenle fazla mesai alacağının olmadığını savunmuşlardır. Mahkemece davacı tanık anlatımlarına itibar edilerek davacının 6 gün boyunca 1 gün ara ile 18.00-08.00 arası çalıştığı, Pazar günü ise 16.00-08.00 arası çalıştığı, yani 4 gün çalışıp 3 gün çalışmadığı, günde en fazla 14 saat çalışabileceği ve 11 saati geçen çalışmalar haftalık 45 saati geçmese dahi fazla mesai sayılacağı ilkesi de gözetilerek davacının 4 gün 3 saat olarak haftada toplam 12 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir. Ancak bu hesaplama yapılırken davacının çalışma esnasında yaptığı ara dinlenmeler mahsup edilmeden hesaplama yapılmıştır. Aynı işyerine ilişkin olarak Yargıtay denetiminden geçerek onanan Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 2012/4796 Esas sayılı dosyasında davacının günlük çalışma saatinden 2 saat ara dinlenmesi düşülmüş ve davacının fazla mesai alacağı hesabı buna göre yapılmıştır. Bu nedenle mahkemece davacının günlük çalışma saati ara dinlenmeler düşülmek suretiyle ilgili işyeri ile ilgili daha önce temyiz incelemesinden geçen dosyalarda gözetilmek suretiyle hesaplanmalı ve davacının fazla mesai alacağı hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.

Mahkemece bu husus yerine getirilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı Belediyeye iadesine, 13.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2497, Karar No: 2017/1573, Tarih: 25.04.2017

**10. Ceza Dairesi         2014/2497 E.  ,  2017/1573 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : AĞIR Ceza Mahkemesi

Suçlar : a) Uyuşturucu madde ticareti yapma

b) Yalan tanıklık

c) Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Hükümler : Sanıklar ... ve ... yönünden; TCK 188/3, 272/3,

273/1,'den mahkûmiyet

Sanık ... yönünden; beraat

Sanıklar ... ve ... yönünden onama

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanıklar müdafiinin 05.03.2013 tarihli temyiz dilekçesi içeriğinden tüm sanıklar hakkında verilen hükümlere yönelik temyiz isteminde bulunduğu ve sanık ...'ın vekil tayin ettiği ... Noterliğince düzenlenen 25.05.2012 tarihli, 5465 yevmiye numaralı vekaletnameye göre temyizden vazgeçme hususunda özel yetkili kılınmamış olduğu nedenle, CMK'nın 266/2. maddesi dikkate alındığında sanık ... hakkında verilen hükümlere yönelik yaptığı temyizden 12.03.2013 tarihli dilekçesiyle vazgeçmesinin, sonuca etkili olmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

1) Sanık ... hakkında "uyuşturucu madde ticareti yapma", ''yalan tanıklık'' ve ''kişiyi hürriyetinden yoksun kılma'' suçlarından sanıklar ... ve ... haklarında ''Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma'' suçundan verilen beraat hükümlerinin incelenmesi:

Hükmün gerekçesine yönelik temyiz itirazları bulunmayan sanıklar müdafiinin, beraat kararlarını temyiz etmede hukuki yararı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddeleri uyarınca REDDİNE,

2) Sanıklar ... ve ... haklarında "uyuşturucu madde ticareti yapma" ve ''yalan tanıklık'' suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesi:

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eylemlere uyan suç tipi ile yaptırımların doğru olarak belirlendiği anlaşıldığından, sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA,

25.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3467, Karar No: 2018/3588, Tarih: 22.10.2018

**16. Ceza Dairesi         2018/3467 E.  ,  2018/3588 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK’nın, 62, 53, 58/9, 63. maddeleri uyarınca kurulan

mahkumiyet hükümüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre yapılan temyiz incelemesi sonunda dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ceza süresi yönünden yasal şartları oluşmadığından; sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMK'nın 299. maddesi uyarınca REDDİNE,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarih, 2017/16-956 esas ve 2017/370 sayılı kararı ile onanarak kesinleşen, Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas, 2017/3 sayılı kararında; "ByLock iletişim sisteminin FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarının kullanmaları amacıyla oluşturulan ve münhasıran bir suç örgütünün bir kısım mensupları tarafından kullanılan bir ağ olması nedeniyle örgüt talimatı ile bu ağa dahil olunduğunun ve gizliliği sağlamak için haberleşme amacıyla kullanıldığının her türlü şüpheden uzak kesin kanaate ulaştıracak teknik verilerle tespiti halinde kişinin örgütle bağlantısını gösteren delil olacağı"nın kabul edildiği gözetilmekle,

ByLock kullanıcısı olduğunu kabul etmeyen ve telefonuna yüklemiş olduğu namaz vakitleri programı kapsamında ByLock programına hizmet veren IP adreslerine bağlandığını savunan sanığın, ByLock uygulamasını kullandığının kuşkuya yer vermeyecek şekilde teknik verilerle tespiti halinde, ByLock kullanıcısı olduğuna dair delilin atılı suçun vasfının tayini açısından belirleyici nitelikte olması karşısında, ilgili birimlerden ayrıntılı ByLock tespit ve değerlendirme raporunun getirtilmesi, mümkün olmaması durumunda sanığın savunması da nazara alınarak, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yürütülen bir soruşturma kapsamında oluşturulan morbeyin listesinde sanığın adının geçip geçmediğinin tespiti ile gerekli görülmesi durumunda savunması doğrultusunda CGNAT kayıtları üzerinde uzman bilirkişi raporu da aldırılarak ve sanığın ByLock'a hizmet veren IP adreslerine bağlandığı tarih ve saatler de incelenmek suretiyle namaz vakti veya benzeri bir programla ByLock'a hizmet veren IP adreslerine yönlendirilmiş olup olmadığı hususunun araştırılması ve tüm bu deliller duruşmada sanık ve müdafiine okunup diyecekleri sorulduktan sonra, örgütün talimatı üzerine örgütle iltisaklı Bankasyaya para yatıran sanığın eyleminin örgüt üyeliği ya da yardım suçunu oluşturup oluşturmayacağı değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, sanığın tutuklulukta geçirdiği süre, atılı suç için kanun maddelerinde ön görülen ceza miktarı, mevcut delil durumu ve bozma nedeni gözetilerek tahliye talebinin reddine, tutukluluk halinin devamına, 22.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5102, Karar No: 2014/20672, Tarih: 09.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/5102 E.  ,  2014/20672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/82655

MAHKEMESİ : Kırıkkale 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/05/2010

NUMARASI : 2008/240 (E) ve 2010/292 (K)

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın, katılandan daha önceden alüminyum tencere ve alüminyum bal satırı satın alarak güven sağladığı, olay tarihinde de katılanın iş yerine giderek 1450 adet alüminyum bakraç, 940 adet büyük alüminyum bakraç alarak kendi aracına ve kimlik bilgileri tespit edilemeyen arkadaşı olduğunu söylediği bir başka şahsın aracına yükledikleri, Kahramanmaraş'tan Ankara iline doğru giderken Kırıkkale ilinde sanığın "yemek yiyelim" diyerek katılan ve katılanın çalışanı olan tanık M. Ç..'ya teklifte bulunduğu, lokantada sanığın "telefonumu unutmuşum" diyerek, yanlarından ayrılıp kendisine teslim edilen alüminyum bakraçları götürmek suretiyle uzaklaştığı olayda, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 155/1. maddesinde yazılı "güveni kötüye kullanma " suçunu oluşturduğu halde, suç vasfında yanılgıya düşülerek sanığa yazılı şekilde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan ceza verilmesi,

Kabule göre de;

Temel hapis cezası alt sınırdan takdir ve tayin olunduğu halde, aynı gerekçeye dayanılarak, adli para cezasının belirlenmesine esas temel tam gün birim sayısının asgari hadden uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle hükümde çelişkiye neden olunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkın gözetilmesine, 09/12/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12147, Karar No: 2025/411, Tarih: 13.01.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/12147 E.  ,  2025/411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1953 E., 2024/2435 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 12. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/224 E., 2020/419 K.

Taraflar arasındaki itibari hizmet süresinin tespiti davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, davalılar vekilinin istinaf isteminin kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 22.03.2024 tarihli ve 2024/302 Esas, 2024/1706 Karar sayılı kararı ile bozulmuştur.

Dairemiz bozma kararına Bam Dairesince direnilmesi üzerine karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 373. maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede;

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 22.03.2024 tarihli ve 2024/302 Esas, 2024/1706 Karar sayılı kararı ile bozulmuştur.

Dairemiz bozma kararına Bam Dairesince direnilmesi üzerine karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 373. maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede;

Dairemizin 22.03.2024 tarihli ve 2024/302 Esas, 2024/1706 Karar sayılı kararına karşı direnilmiş ise de davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanun'un, 17.04.2008 tarihli ve 5754 sayılı Kanun ile değişik 5510 sayılı Kanun'la yürürlükten kaldırılan Ek 5. maddesinin "II" numaralı bendi "Basım ve gazetecilik iş yerlerinden 1475 sayılı Kanun ve değişikliklerine göre çalışan sigortalıların" a) Solunum ve cilt yoluyla vücuda geçen gaz veya diğer zehirleyici maddelerle çalışılan iş yerleri b) Fazla gürültü ve ihtizaz yapıcı makine ve aletlerle çalışarak iş yapılan iş yerleri, c) Doğrudan doğruya yüksek hararete maruz bulunarak çalışılan iş yerleri, d) Fazla ve devamlı adali gayret sarf edilerek iş yapılan iş yerleri, e) Tabii ışığın hiç olmadığı ve münhasıran suni ışık altında çalışılan iş yerleri, f) Günlük mesainin yarıdan fazlası saat 20.00'den sonra çalışılarak yapılan iş yerleri, "şartlarında geçen ve bildirilen yıllık çalışmalarına 90 gün itibari hizmet süresi verilmesi gerektiğini, kesirlerin hesaplanmasında tam yıl 360 gün olarak alınır. Fiilen çalışılmış güne eklenecek itibari hizmet günü sayısının bulunmasında (Çalışılan gün sayısı x 0,25) formülünün uygulanacağını düzendiği, davalı işverene ait iş yerinin üretim bölümünde laklama makinesi operatörü olarak çalıştığını belirterek bu iş yerinden bildirilen çalışmalarına itibari hizmet süresi verilmesini talep etmiş, Bölge Adliye Mahkemesi Dairesince iş yerinin basın ve matbaa iş yeri olmadığı gerekçesiyle reddine karar verildiği, davacının davalı adına tescilli 256202,35 sicil numaralı iş yerinden 16.09.1991 tarihinden itibaren bildirimlerinin bulunduğu, Mahkemesince iş yerinde keşif yapıldığı ve tanık dinlendiği, davacının iş yerinin üretim bölümünde laklama makinesi operatörü olarak çalıştığının tespit edilmiş olması ve davalı şirkete ait iş yerinin mahiyeti matbaa olmasa dahi baskı makineleri ile teneke üzerine basım yapılan bir iş yeri olması nedeni ile davacının davalı işveren tarafından bu çalışma kapsamında 30.09.2008 tarihine kadar bildirilen çalışmalarının 506 sayılı Kanun’un Ek 5. maddesinin II numaralı bendi kapsamında itibari hizmet süresi kapsamında olduğunun gözetilerek karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme yapılmak suretiyle yazılı şekilde direnme kararı verilmesi yerinde görülmediğinden ve Dairemiz kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE,

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE,

13.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17733, Karar No: 2015/4928, Tarih: 26.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/17733 E.  ,  2015/4928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; davalının, ...'ya çarparak yaralanmasına sebebiyet verdiğini ve beyin hasarı oluştuğunu belirterek küçük fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davacılar için 1.000,00'er TL maddi tazminatın, davacılardan ..., ... ve ... için 15.000,00'er TL, ... ve ... için 10.000,00'er TL manevi tazminatın tazminatının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekili ve davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 3,40 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, aşağıda dökümü yazılı 3,40 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 26/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16266, Karar No: 2015/20183, Tarih: 23.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/16266 E.  ,  2015/20183 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Başkanlığı adına Av. ... ile ... adına Av. ... aralarıındaki dava hakkında ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi'nden verilen 04.03.2014 günlü ve 2012/574 E. - 2014/151 K. sayılı hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dosyaya sunulan tabloda, ... sigortalısı ...’ün hak sahipleri ...’e bağlanan ölüm aylıklarının peşin değer hesabının gösterildiği, peşin değer tutarının yarı değer olarak hesaplandığının bildirildiği, olayın iş kazası olduğuna dair Kurum raporunun sunulduğu anlaşılmış olmakla,

a. Ölen sigortalının hak sahiplerine ölüm aylığı mı yoksa iş kazası ölüm geliri mi bağlandığı, dosyaya sunulan tablo eklenerek, tabloda gösterilen miktarların ölüm aylığına mı yoksa ölüm gelirine mi ilişkin olduğu,

b. Kısa vadeli sigorta kolundan iş kazası ölüm geliri bağlanmış ise, gelir bağlama kararı ve gelir başlangıç tarihinde geçerli ilk peşin sermaye değerli gelir miktarları,

c. Hem ölüm aylığı hem de ölüm gelirinin bağlandığının bildirilmesi halinde 5510 sayılı Yasa'nın 54. maddesinin (506 sayılı Yasa'nın 92.) ölüm aylığına mı yoksa gelire mi uygulandığı, iş kazası sigorta kolundan bağlanan gelire uygulandığının bildirilmesi hâlinde, gelir başlangıç tarihinde 54. madde uygulanmış hâliyle ilk peşin sermaye değerli gelir miktarları ile indirim tarihine kadar ödenen gelir (fiili ödeme) miktarları,

Davacı Kurum'dan sorularak, ilgili belgeler eklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 23.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.