muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/16279, Karar No: 2023/19859, Tarih: 19.12.2023

9. Sözleşmenin belirli süreli olarak yapılıp yapılamayacağı, sözleşmenin sona ermesi nedeniyle işçinin hak kazanacağı tazminatlar, fazla çalışma, yıllık izin, işverence yapılan uygulama ve ödemelerin niteliği, zamanaşımı gibi hususlar 5718 sayılı Kanun'un 27 nci maddesi uyarınca tayin edilen hukuka göre değerlendirilmelidir. Hafta tatili, dinî ve millî bayram günleri ve ücretlerini düzenleyen hükümler, doğrudan uygulanan kuraldır; ancak uygulama alanına giren iş ilişkilerine uygulanır. Örneğin tamamen yurt dışında ifa edilen bir iş ilişkisinde, dinî ve millî bayram günleri Türk hukukuna göre belirlenemez (..., s. 528; ... ..., ..., “Türkiye’den Yurt Dışına Götürülen İşçiler Hakkında Yargıtay Kararının Değerlendirilmesi”, İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, Cilt 13, 2016, Sayı 50, s.971-972).

10. Somut uyuşmazlıkta davacı işçi; davalının yurt dışında bulunan şantiyelerinde çalıştığını, ücretinin USD olarak ödendiğini ileri sürerek ödenmeyen kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma, yıllık izin, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiş; davalı işveren ise davacının yurt dışı şantiyelerinde çalışması sebebiyle uyuşmazlığın yabancı hukuka göre çözümlenmesi gerektiğini savunmuştur. İlk Derece Mahkemesince, davalı vekilinin bu savunmasına değer verilmeksizin uyuşmazlığa Türk hukuku uygulanmak suretiyle yargılama sonuçlandırılmış ve istinaf yolu incelemesinde de davalıların bu yöndeki istinaf başvurusu reddedilmiştir. Ne var ki varılan sonuç, dosya kapsamına uygun düşmemiştir.

11. Dosyadaki bilgi ve belge göre davacı işçi; 18.08.2003-16.03.2015 tarihleri arasında yurt dışı projelerinde çalışmıştır.

12. Tarafların hukuk seçimi anlaşması yapmadıkları veya yapılan hukuk seçimi anlaşmasının geçersiz olduğu dönemde iş sözleşmesine, kural olarak işçinin işini mutad olarak yaptığı işyeri hukukunun uygulanması gerektiği 5718 sayılı Kanun’un 27 nci maddesinin ikinci fıkrasında genel bir kural olarak düzenlenmiştir. Burada yetkili kılınan hukuk, işçinin işini fiilen yerine getirdiği yer ülke hukukudur. Mutad işyeri hukuku, karakteristik edimin ifa yeri hukuku olarak iş sözleşmesiyle en sıkı ilişkili olan hukuktur. 5718 sayılı Kanun’un 27 nci maddesinin dördüncü fıkrasında düzenlenen daha sıkı ilişkili hukuk ise bir istisna hükmü olup bu hükmün iş sözleşmelerinde dar yorumlanması gerekir (Beyza Çağla Şahin, Bireysel İş Sözleşmelerine Uygulanacak Hukuk, İstanbul, 2021, s. 74, 89).

13. Taraflar arasında 15.08.2003 tarihli belirli süreli yurt dışı iş sözleşmesi düzenlenmiştir. Bu sözleşmenin; tarafların iş ilişkisindeki hak ve yükümlüklerine ilişkin çalışma süresi, fesihe ilişkin maddelerinde çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağı belirtilmiştir. Diğer taraftan davacının 18.08.2003-28.12.2014 tarihleri arası dönemde Rusya Federasyonunda davalıya ait işyerinde çalışmış olup ilgili dönemde mutad işyerinin de işçinin işini fiilen yaptığı Rusya Federasyonunda olduğu sabittir.

14. Davacı işçi 28.12.2014-16.03.2015 tarihleri arasındaki dönemde Beyaz Rusya'da bulunan davalıya ait işyerinde çalışmıştır. Davacı tarafından iş görme edimi fiilen söz konusu ülkede yerine getirilmiş olup ilgili dönemlerde mutad işyerinin de işçinin işini fiilen yaptığı Beyaz Rusya olduğu sabittir. Davacıya çalıştığı bu dönemlerde ücreti USD olarak ödenmiştir. Daha sıkı ilişkili hukukun tespitinde sadece işçi ve işverenin Türk olması tek başına belirleyici bir kriter kabul edilemez. Buna göre, hukuk seçimi anlaşması bulunmayan ve daha sıkı ilişkili hukukun Türk hukuku olmadığı anlaşılan bu dönemde uyuşmazlığa mutad işyeri hukukunun uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

15. Tüm bu hususlar dikkate alındığında, taraflar arasında 18.08.2003-28.12.2014 tarihleri arasındaki çalışma döneminde mülga 2675 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi ile 5718 sayılı Kanun'un 27 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında hukuk seçimi anlaşması bulunduğu anlaşıldığından davacının uyuşmazlık konusu çalışma döneminde Rusya Federasyonu hukukunun uygulanması, hukuk seçimi anlaşması bulunmayan 28.12.2014-16.03.2015 tarihleri arasındaki çalışma döneminde de 5718 sayılı Kanun’un 27 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında mutad işyeri hukuku olan Beyaz Rusya hukukunun uyuşmazlıkta uygulanması gerekmektedir. Hâl böyle olunca, uzman bir bilirkişiden de denetime elverişli rapor alınmak suretiyle dosya kapsamındaki delil durumu birlikte değerlendirilerek dava konusu alacaklar hakkında usuli kazanılmış haklar da gözetilerek bir karar verilmesi gerekmektedir. Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,Bozma sebebine göre taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Davalılar yararına takdir edilen 17.100,00 TL duruşma vekâlet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine,Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgililere iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,19.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2659, Karar No: 2020/5072, Tarih: 16.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/2659 E.  ,  2020/5072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 4. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Zonguldak 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 03/10/2018 tarih ve 2018/357 E. - 2018/346 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi’nce verilen 26/12/2018 tarih ve 2018/94 E. - 2018/57 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava, haczin kaldırılması talebine ilişkindir.

Yerel mahkemece, taşınmaz üzerindeki tasarruf yetkisini kısıtladığından haciz şerhinin taşınmazın aynına ilişkin olduğu ve taşınmazın bulunduğu yer mahkemelerinin taşınmazın aynına ilişkin davalarda kesin yetkili olduğu, buna göre de Devrek Asliye Hukuk Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik karar verilmiş, hüküm aleyhine taraf vekillerince istinafa başvurulması üzerine yapılan incelemede davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, kararın niteliği gereği diğer istinaf sebeplerinin şu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 353/1-a-3 maddesi gereğince, “Mahkemenin görevli ve yetkili olmasına rağmen görevsizlik veya yetkisizlik kararı vermiş olması veya mahkemenin görevli ya da yetkili olmamasına rağmen davaya bakmış bulunması…” hallerinde Bölge Adliye Mahkemesi esası incelemeden kararın kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren mahkemeye veya kendi yargı çevresi içinde uygun göreceği başka bir yer mahkemesine ya da görevli ve yetkili mahkemeye gönderilmesine duruşma yapmadan kesin olarak karar verir.

HMK’nın 362/1-c maddesi gereğince, Bölge Adliye Mahkemeleri’nin “Yargı çevresi içinde bulunan İlk Derece Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek için verilen kararlar ile merci tayinine ilişkin kararlar.” hakkında temyiz yoluna başvurulamaz.

HMK sisteminde, yukarıda belirtilen maddelerle; ilk derece mahkemesinin görevli veya yetkili olmasına rağmen görevsizlik veya yetkisizlik kararı vermesi veya görevli veya yetkili olmadığı halde işin esasına girmesi halleri ile birinci mahkemenin görevsizlik veya yetkisizlik kararının istinaf edilmeden kesinleşmesi ancak ikinci mahkemece verilen görevsizlik veya yetkisizlik kararının istinaf edilmesi halinde bu başvuru sonucu verilen veya her iki mahkemenin de görevsizlik veya yetkisizlik kararlarının istinaf edilmeden kesinleşmiş olması halinde merci tayini için verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının kesin olduğu ve temyiz edilemeyeceği düzenlenmiştir.

Ancak yargılama süreçlerinde görev ve yetki çekişmelerinde ihtimaller bunlardan ibaret değildir.

Ancak yargılama süreçlerinde görev ve yetki çekişmelerinde ihtimaller bunlardan ibaret değildir.

İlk Derece Mahkemesince verilen görevsizlik veya yetkisizlik kararının Bölge Adliye Mahkemesi’nce benimsenerek bu karara karşı başvurulan istinaf talebinin reddedilmesi halinde veya İlk Derece Mahkemesince verilen görevsizlik veya yetkisizlik kararına karşı başvurulan istinaf talebinin Bölge Adliye Mahkemesi’nce kabul edilerek ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılıp ilk derece mahkemesi kararında belirtilen mahkemeden başka bir mahkemenin görevli veya başka bir yer mahkemesinin yetkili olduğuna karar verilmesi halinde; Bölge Adliye Mahkemesi’nin bu tür kararlarına karşı temyiz yoluna başvurulup başvurulamayacağı diğer bir değişle bu kararların kesin olup olmadığı hususunda HMK’da bir düzenleme bulunmamaktadır.

Bu durumda ilk bakışta, bir lafzi bir engel bulunmadığı için bu kararlara karşı temyiz yolunun açık olduğu düşünülebilir ise de bu kabul HMK’nın sistematiğine ve mantığına aykırı olacaktır. Zira bu sistemin mantığına göre görev ve yetki ihtilafları istinaf aşamasında kesinleşmelidir.

Bu itibarla Dairemizce bu kararların ve somut olayda temyize konu Bölge Adliye Mahkemesi kararının kesin olduğu kanaatine varılmakla temyiz talebinin bu nedenle reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, dosyanın İlk Derece Mahkemesine iadesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 16/11/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10643, Karar No: 2017/6983, Tarih: 18.12.2017

**10. Ceza Dairesi         2014/10643 E.  ,  2017/6983 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : . Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191.madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 18/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3047, Karar No: 2012/5900, Tarih: 11.10.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/3047 E.  ,  2012/5900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 21.02.2012 gün ve 2011/2586 Esas 2012/1256 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi asıl ve birleşen davada davacı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacı vekili, asıl davada müvekkilinin davalı kooperatif üyesi iken, 01.06.1986 tarihli yönetim kurulu kararı ile ihraç edildiğini, açtıkları dava sonunda bu kararın iptaline karar verilip kesinleşmesi üzerine daha önce müvekkiline isabet eden C-Blok 5 nolu dairenin davalı kooperatifçe başkasına satıldığını öğrendiklerini ileri sürerek, anılan dairenin müvekkiline iadesi ile tapuda adına tesciline, aksi halde dairenin rayiç bedelinin tespit edilerek faiziyle tazminini, birleşen davada ise, kooperatifi temsilen tasfiye kurulu üyelerini de davalı olarak gösterdiklerini ileri sürerek, davalılardan ..... adına olan tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya tescilini, müdahalenin önlenmesini, aksi halde şimdilik 4.000,00 TL’nin faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı kooperatif vekili, asıl davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davalı kooperatif temsilcisi, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, birleşen davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, davacıya davalı kooperatifçe yapılmış bir tahsis olmaması nedeniyle, davalı ....'ın davacı ile davalı kooperatif arasındaki ilişkileri bilmesinin mümkün olmadığı ve davacıya usulüne uygun bir tahsis kararı olmamakla, davalı ....'ın kooperatife üyelik ve tahsis ile ve iyiniyetli olarak dairenin mülkiyetini kazandığı, bu nedenlerle birleşen dosya yönünden davacının davalı .... mirasçıları aleyhine açtığı davanın aktif husmet yokluğu nedeniyle reddine, davacı hakkında verilen ihraç kararının iptal edilmesi nedeniyle, davacının üyeliğinin devam ettiği, ancak kooperatif kayıt ve belgeleri üzerinde yapılan incelemeye göre, davacının ödemelerinin eksik olduğu, ödemeleri tam olarak yerine getirmeyen üyenin tescil isteyemeceği, yapılan tahsis kararına göre, kooperatif adına tahsisli olan iki adet daire başkaları adına tapuya kayıt ve tescil edildiği ve davacı adına tescil edilecek bir daire de kalmadığından, daire alamayan

kooperatif ortağına tazminat ödenmesi gerektiği gerekçesiyle, asıl davada tapu iptal ve tescil talebinin reddine, tazminat talebinin kısmen kabulü ile 73,24 TL tazminatın temerrüt faizi ile birlikte davalı kooperatiften tahsili ile davacıya ödenmesine, birleşen davada tapu iptal veya tazminat istemi hakkında asıl dosyada karar verildiğinden yeniden hüküm tesisine yer olmadığına, men'i müdahale talebinin reddine dair verilen karar, davacı ve davalılardan kooperatif vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 21.02.2012 tarih, 2011/2586 E. 2012/1256 K. sayılı ilamıyla onanmıştır.

Bu kez, asıl ve birleşen davada davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davada davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 43,90 TL harç ve takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 11.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10562, Karar No: 2018/7523, Tarih: 04.07.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/10562 E.  ,  2018/7523 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 62/1, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanığın eşi ....tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın eşinin CMK’nın 262. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu tespit edilerek, yapılan incelemede;

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanığın eşi ....tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın eşinin CMK’nın 262. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu tespit edilerek, yapılan incelemede;

Şoför olan sanığın yarı römorkun bağlı olduğu idaresindeki muayenesi 13 gün önce biten çekici ile meskun mahal dışında gece vakti, yağmurlu havada, aydınlatma bulunmayan , iki yönlü, eğimli ve virajlı ıslak zeminli asfalt kaplama ve seyir yönü üzerinde "Kaygan Yol", "Yağmurlu Alan", "Sağa Tehlikeli Viraj" ve "30 km/s" Hız Tahdidi" trafik levhalarının bulunduğu yolda, hızının "60 km/s" olarak belirlendiği dikkate alındığında, hızını mevcut şartlara göre ayarlamaması nedeniyle, ıslak zeminli yolda aracını kaydırması sonucu, öncelikle yarı römorkun sağ arka kısmıyla, yolun kenarında bulunan ağaca çarpması, çarpmanın etkisiyle savrulup, karşı yönden seyretmekte olan otomobilin ön kısmına, yarı römorkun sol dolap kısmıyla otomobilin seyir şeridinde çarptığı ve otomobil içindeki yolculardan birinin yaşamını tehlikeye sokacak, hayat fonksiyonlarını ağır (4) derecede etkileyen kemik kırığı ve yüzünde sabit ize neden olacak, diğerinin ise basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmalarına neden olduğu olayda, dosya içerisinde çekicide mevcut olan teknik bir arıza ve yetersizliğin tespit edilmediği, sanığın “..karşı şeritten kontrolsüz bir şekilde gelen plakasını alamadığım bir araç Tır'ıma doğru geliyordu, ben Tırı yolun bitiminde hatta sağ tarafımdaki ağaçlık alana doğru sürdüm, Tırın dorsesini ağaca çarpınca .. 689 plakalı aracın diğer araca arkasından geldiğinden yolunda kaygan olmasından dolayı Tır'ın dorsesi ağaca vurunca yolun ortasına doğru savruldu, ...689 plakalı araç gelerek tıra çarptı..” şeklindeki savunması ve araçtaki mevcut bir arızanın sanık tarafından belirtilmediği ve olayın üzerinden yaklaşık beş yıl geçtiği hususları dikkate alındığında, mahkemece kazanın tır niteliğindeki aracın teknik yetersizliğinden kaynaklanıp kaynaklanmadığı husunun araştırma konusu yapılması sonuca etkili olmadığından tebliğnamede bu yönde bozma öneren görüşe; kazanın gerçekleşmesinde diğer araç sürücüsünün kusurunun bulunmadığı, otomobilde yolcu olarak bulunan katılanların ise emniyet kemeri takmamış olmalarındaki ihmalleri ve kurallara aykırı davranışlarıyla alt düzeyde tali kusurlu kabul edildiği gözetildiğinde sanığın asli kusurlu eyleminden dolayı katılanlardan birinin basit diğerinin nitelikli şekilde yaralanmalarına neden olan sanık hakkında, TCK'nın 89/4. maddesi gereğince 6 ay ile 3 yıl arasında hapis cezası tayin ve takdir etmek durumunda olan yerel mahkemece, 2 yıl olarak belirlenen temel hapis cezasının, aynı Kanun'un 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı, adalet ve hakkaniyete uygun olduğu anlaşıldığından temel cezanın fazla tayin edildiğine ilişkin bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık adına kararı temyiz eden eşinin kusur durumuna, eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile hüküm verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın geçmişi, kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiği, dosya içeriğine göre; bilinçli taksir koşullarının gerçekleşmediği olayda, sabıkası olmayan sanık hakkında yetersiz gerekçe ile TCK'nın 50/4, 50/1-a maddelerinde belirtilen paraya çevirme hükümlerinin uygulanmamasına karar verilmesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlenmiş ise de; sanığın şoförlükle geçimini temini göz önüne alındığında, sürücü belgesinin asgari hadden çok fazla uzaklaşılarak geri alınmasına karar verilmek suretiyle, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 04.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.