muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2005/452, Karar No: 2005/469, Tarih: 20.07.2005

*Bir yerin kazandırıcı zamanaşımı ve zilyetlik yoluyla edinilebilmesi için, taşınmazın niteliği itibariyle kazanılmaya elverişli yerlerden olması gerekir. Yerel bilirkişi ve tanıklar, yaz aylarında yayla evi ve mevsimlik sebzelerin yetiştirildiği bahçe olarak tasarruf edilen yerlerden olduğunu bildirmişlerdir. Bu açıklamalar karşısında dava konusu taşınmazın 4342 sayıla Mera Kanununda düzenlenen yaylak niteliğinde yerlerden bulunup bulunmadığının belirlenmesi, bu tür bir yer ise yaz aylarında belli dönemlerde bu yerden yararlanmanın mülkiyet hakkı sağlamayacağının düşünülmesi gerekir. Anılan Kanunun tanımlar başlığını taşıyan 3.maddesinin e bendinde çiftçilerin hayvanlarıyla birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerler olarak tanımlanmıştır. Yerel bilirkişi ve tanık anlatımlarından dava konusu yerin bu tür bir yer olduğu anlaşılmaktadır. Ne var ki, mahkemece bu husus gereği gibi araştırılıp belirlenmemiştir. Davacıların dayandığı 1245 tarihli senetteki açıklamalardan dava konusu taşınmazın yaylak bir yer olduğu anlaşılmaktadır. Tüm bu açıklamalar gözönünde ­tutularak dava konusu taşınmazın 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/b ve 4342 sayılı Mera Kanununun kapsamında kalan yaylak yerlerden olup olmadığının yöntemine uygun bir biçimde araştırılıp belirlenmesi, bu tür bir yer ise yaz aylarındaki yararlanmanın kazanma sağlamayacağı ve Hazine adına tespit edilmiş olmasının yaylak bir yerin niteliğini değiştirmeyeceğinin düşünülmesi, gerekirse bu yeri içine alan kadastroca düzenlenen paftanın getirtilerek uyuşmazlığın çözümünde göz önünde tutulması, ondan sonra uyuşmazlık hakkında hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiştir...)*

Gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

**TEMYİZ EDEN** : Davalı Hazine

**HUKUK GENEL KURULU KARARI**

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, mahkeme kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanması gerekir.

**SONUÇ:** Davalı Hazinenin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının yukarıda açıklanan gerekçelerle **ONANMASINA**, Harçlar Kanunu’nun 13.maddesinin j bendi gereğince harç alınmamasına, 20.7.2005 gününde yapılan 2.görüşmede oyçokluğu ile karar verildi.

## KARŞI OY

**SONUÇ:** Davalı Hazinenin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının yukarıda açıklanan gerekçelerle **ONANMASINA**, Harçlar Kanunu’nun 13.maddesinin j bendi gereğince harç alınmamasına, 20.7.2005 gününde yapılan 2.görüşmede oyçokluğu ile karar verildi.

## KARŞI OY

Bulancak Asliye Hukuk Mahkemesi 29.12.2004 tarih 2004/426 esas, 2004/479 sayılı kararıyla Dairemizin 18.06.2004 tarih 2004/3780 esas 4890 karar sayılı bozma ilamına karşı direnmesi üzerine dosya Hukuk Genel Kuruluna intikal etmiştir. Bulancak Asliye Hukuk Mahkemesiyle Dairemiz arasındaki ihtilaf taşınmazın niteliğidir. Bulancak Asliye Hukuk Mahkemesi dava konusu taşınmazın “yaylak” olmadığı hususunun kesinleşen mahkeme kararlarıyla sabit olduğunu ileri sürmektedir.

İhtilafın çözümü için; öncelikle taşınmazın “yaylak” niteliğinde olup olmadığının tespiti, mahalli mahkemenin dayandığı Kadastro Mahkemesi ve Asliye Hukuk Mahkemesinin kesinleşen kararlarının eldeki dava dosyası bakımından “güçlü delil” sayılıp sayılamayacağı hususunun belirlenmesi gerekir.

Yürürlükte bulunan kanuni düzenlemelere göre ”yaylak” nitelendirmesi, 28.02.1998 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 25.02.1998 tarih, 4342 sayılı Mera Kanununun 3/e maddesinde yapılmaktadır. Buna göre, “... Yaylak: Çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yeri ...” ihtiva etmektedir. 4342 sayılı Kanunun 4.maddesinde; yaylakların kullanma hakkının bir veya birden çok köy veya belediyeye ait olup, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulundukları açıklanmıştır. Yine, 4.maddede, yaylakların özel mülkiyete geçirilemeyeceği, üzerlerinde zamanaşımı uygulanamayacağı, sınırlarının daraltılamayacağı belirtilmiştir. Ayrıca, 4342 sayılı Kanunun 20.maddesinde; yaylaklarda **kullanma amacına uygun** mandıra, suluk, sundurma ve süreklilik göstermeyen barınak ve ağıllar ile Turizm Bakanlığının talebi üzerine turizme açılması uygun görülen bölgelerde ahşap yapılar dışında ev, ahır ve benzeri inşaatların yapılamayacağı düzenlenmiştir. 4342 sayılı Mera Kanununun 36.maddesinin 5.bendinde; 7 Ramazan 1274 tarihli Kanunname-i Arazinin yaylaklarla ilgili 101.maddesinin yürürlükten kaldırıldığı açıklanmıştır. Bu durumda, 28.02.1998 tarihinden itibaren Arazi Kanunnamesinin yaylaklarla ilgili hükümleri uygulanmayacak, açılmış olan davalarda 4342 sayılı Mera Kanununun yaylaklara ilişkin hükümleri uygulanacaktır. Pek tabiidir ki, Arazi Kanunnamesinin getirdiği hükümler eski hukukumuz açısından gözden uzak tutulmayacaktır. Bu açıklamalara rağmen, Arazi Kanununun 101.maddesi incelendiğinde, bugünkü 4342 sayılı Mera Kanununun yaylaklarla ilgili hükümleri arasında hiçbir farkın bulunmadığı da anlaşılacaktır.

Yukarıda açıklanan kanun hükümleri incelendiğinde, meralar ve yaylaların (yaylaklar), ortak özellikleri bulunduğu gibi farklı özellikleri de bulunmaktadır.

Yukarıda açıklanan kanun hükümleri incelendiğinde, meralar ve yaylaların (yaylaklar), ortak özellikleri bulunduğu gibi farklı özellikleri de bulunmaktadır.

Ortak özellikler: a) Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup, kullanma hakkı bir veya birden çok köy veya belediyeye aittir. b) Tescil davası konusu yapılamazlar. c) Bu taşınmazlarda zamanaşımı uygulanamaz. d) Özel mülkiyete konu edilemezler. e) Amacı dışında kullanılamazlar. (Tahsis amacı değiştirilemez) f) Mera ve yaylaklar üzerinde sulh olunamaz, dava kabul edilemez. g) Haciz yapılamaz, şahsi hak tesis edilemez.

Farklı özellikler: a) Yaylaklar üzerinde kullanma amacına uygun Valiliklerden izin alınmak suretiyle imar mevzuatına göre mandıra, suluk, sundurma ve süreklilik göstermeyen barınak ve ağıllar ile Turizm Bakanlığının talebi üzerine turizme açılması uygun görülen ahşap yapılar yapılabilir. Bunun dışında 1274 tarihli Arazi Kanunnamesinin 101.maddesinde belirtilen “Defterhane-i amirede kayıtlı olma” ve intifa eden ahaliden tahammüllerine göre rusumat-ı yaylakiye alınacağına dair meralardan farklı hükümler bulunmaktadır. Bu hükümler 4342 sayılı Mera Kanunu ile 1274 tarihli Arazi Kanunnamesi iptal edilmeden önce meralar ve yaylaklar arasında farklı hükümler olarak gösterilmiştir. Yeni 4342 sayılı Mera Kanununda yapılan değişiklik ve aynı Kanunun 20.maddesindeki düzenleme ile yaylaklarla meralar arasında ayırıcı özellik olarak **amacına uygun yapılaşma** farkı kalmıştır.

Yukarıda zikredilen kanuni düzenlemelerin dışında Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 gün 1996/17-294 esas, 426 karar sayılı ve 1996/7-295 esas, 425 karar sayılı ilamları ve en son Hukuk Genel Kurulunun 31.01.2001 gün 2000/8-1836 esas, 2001/13 karar sayılı ilamlarında; yaylaların (yaylakların) özellikleri açıklanmış ve “... **öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma ve yerleşme haline getirilerek daha serin olduğu için halk arasında yayla olarak anılmaktadır şeklindeki gerekçe ve düşünce ile taşınmazın özel mülkiyete konu hale getirilmesi, öncesinin yayla olmadığının kabulüne yeterli değildir** ...” görüşüne yer verilmiştir. Yüksek Yargıtay 17., 7. ve 8.Hukuk Dairelerinin kararları da yukarıdaki genel kurul kararları doğrultusunda olup, yaylalarla ilgili ilkeler bu açıklamalar doğrultusundadır.

Hukuk Genel Kurulunun önüne gelen somut olaya gelince: Kadastro tespitinde Hazine adına “çayır” niteliğiyle tespit görüp tescil edilen dava konusu 105 ada 15 ve 19 numaralı parsellerin daha önce Yargıtay 16.Hukuk Dairesinin incelemesinden geçerek kesinleşen Bulancak Kadastro ve Asliye Hukuk Mahkemelerinin kararlarına göre diğer parsellerin Kabakağıl (Kabakali) Yaylası içinde “özel yayla” olarak kabul edilmesi Dairemizin bozma kararı açısından **güçlü delil** teşkil etmez. Zira, güçlü delilin aksi yine başka bir güçlü delille ispat edilebilir. Dosya arasında bulunan 1245 tarihli senet bu anlamda güçlü bir delildir. Bu delile göre, dava konusu yaylayı senette ismi geçen kişilerin talip ve ragıp (istekli) olup talep etmeleri üzerine yetkili merci yaylayı sadece istekli olan bu kişilere değil “... garga ahalilerinin yetlerine zap ve ziraat etsinler diye vaz ve ita ... “ edilmiştir. Bu haliyle dava konusu yayla özel bir yayla değildir. İntifa hakkı bu senetle garga karyesi ahalisine verilmiştir. Bu tür taşınmazların 1274 tarihli Arazi Kanununun 101.maddesine göre tapuya bağlanamayacağı çok açık bir hükümdür. Senette geçen “ziraat etsinler sözü” 101.maddesinin son cümlesinde açıklandığı gibi, “... ahalinin rızası olmaksızın ziraat ve haraset dahi olunamaz ...” hükmü karşısında senede yazılmış bir hüküm olup, karye halkının rızası dışında ziraat edilemeyeceği hükmünü içermektedir. Zira, kanun hükmüne aykırı bir düzenleme kabul edilemez. Senetteki ziraat edilsin sözü bu anlamda yazılmıştır. Yani, yaylalarda köy halkının tümünün rızası olursa tarım ve ekim yapılabileceği kuralı getirilmiştir. Senetteki bu söze dayanarak taşınmazın özel yayla olduğunu kabul etmek mümkün değildir. Gerek Kadastro Mahkemesi dosyasında, gerekse dava dosyası arasında bulunan 1245 tarihli güçlü delil niteliğindeki senet karşısında taşınmazın özel yayla olduğunu **güçlü delil** olarak kabul etmek mümkün değildir.

Dava konusu taşınmazların etrafı mera ile çevrilidir. Mahallinde yapılan keşifteki uygulama ile 1245 tarihli senedin kadastroca mera olarak belirlenen yerleri de kapsadığı fen memuru bilirkişisinin krokisinden anlaşılmaktadır. Dolayısıyla, 1245 tarihli davacıların tutunduğu senedin meraları da kapsaması dikkate alındığında dava konusu Kabakağıl (Kabaali) Yaylasının taşınmazın etrafında bulunan merayla bütünleştiği, değişik ifadeyle meranın bütünlüğünü bozmadığı anlaşılmaktadır. Dava konusu taşınmazlar özel yayla olarak nitelendirildiği takdirde meranın bütünlüğü bozulacaktır. Dava konusu yaylanın etrafının merayla çevrilmiş olması bu yaylanın Devletin hüküm ve tasarrufu altında ve özel mülkiyete konu edilemeyecek nitelikte bir yer olduğu sonucunu doğurmaktadır.

Dava konusu taşınmazların özel mülkiyete konu edilmesi halinde, tapuda devir suretiyle başka kişilere intikali sağlanacak ve yayla köy halkının istifadesinden çıkacak başka köylerden ve yerlerden gelecek insanların kullanımına açılacak dava konusu taşınmazlar ve bu taşınmazların etrafındaki yerler yayla niteliğini kaybedecek asayiş dahi bozulacaktır. Böyle bir duruma göz yumulamaz.

Mahkemenin kabul ettiği gibi, biran için dava konusu taşınmazların 1245 tarihli senet kapsamında özel yayla olduğu düşünülse dahi, senette ismi geçen kişilerle davacıların ve Kadastro Mahkemesiyle, Bulancak Asliye Hukuk Mahkemesinin 16.Hukuk Dairesinin denetiminden geçen dava dosyasındaki kişilerin bağlantısının alınacak veraset belgesi ile kurulması gerekir. Mahkemece bu da eksik bırakılmıştır.

Dairemiz kararı, eksik incelemeye dayalı mahkeme hükmünün araştırmaya yönelik bozulmasına ilişkin bir ilamdır ve kanun hükümlerine uygundur. Yüksek Hukuk Genel Kurulunun, Yüksek 16.Hukuk Dairesinden geçerek kesinleşen aynı yerle ilgili kararları güçlü delil kabul ederek yerel mahkeme kararını onaması doğru olmamıştır. Yaylalarla ilgili kanuni düzenlemeler, Hukuk Genel Kurulunun benimsediği yukarıya alınan ilkeler göz ardı edilmemelidir. Her dava kendi içerisinde ve açıldığı tarihteki kanuni düzenlemelere göre halledilmelidir. Bu nedenlerle, Yüksek Hukuk Genel Kurulunun çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/9426, Karar No: 2023/3748, Tarih: 20.06.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/9426 E.  ,  2023/3748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/3 E., 2016/227 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 04.01.2016 tarihli ve 2016/5 Esas numaralı iddianamesi ile sanığın katılanların iş yerine gelerek inşaat işi olduğunu söylediği, bunun üzerine katılan ...'ın inşaat malzemelerini alıp beraber çıktıkları, daha sonra sanığın, katılanı kağıt vererek bir yere para almaya yolladığı bu esnada katılanın yola bıraktığı bir adet hilti ve canavar makinesini sanığın alıp gittiğinden bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1, 53, 58. maddesi gereğince cezalandırılması ve aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58. maddesi gereği cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Karşıyaka 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.04.2016 tarihli ve 2016/3 Esas, 2016/227 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 141/1. maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58. maddesi gereği cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; zararı ödemesi için süre verilmediğine, müdafii hakkı olduğuna, savunma hakkının kısıtlandığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; zararı ödemesi için süre verilmediğine, müdafii hakkı olduğuna, savunma hakkının kısıtlandığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, gündüz vakti katılanların sahibi olduğu, inşaat, dekorasyon ve tadilat işlerinin yapıldığı işyerine geldiği, bir yerde kornij takılacağını ve bazı işler yaptıracağını söylediği, katılan ...'nin bu işi yapması için oğlu olan katılan ...'ı sanığın yanına verdiği,...'ın yapılacağı söylenen işte kullanılmak üzere Bosch marka hilti ile canavar tabir edilen ve yaklaşık değeri 750-800 Lira civarında olduğu bildirilen aletleri yanına aldığı, sanık ile birlikte yürüyerek ... Bulvarına geldikleri, sanığın Bulvar üzerinde bulunan Breadli isimli Kafeye girdiği, buradan aldığı bir kağıda "...Muhasebe ... abi sıhhi tesisat ölçüleriyle, 150,00 TL ve ara kabloyu yolla, ölçüler çekmecede ..." şeklinde yazı yazdığı, dışarıya çıktığı ve kendisini dışarıda bekleyen...'a verip "...Muhasebe isimli yere git, bu kağıdı ver. Sana kornij ölçülerini ve işin bedeli olan 150 lirayı verecekler" diye söylediği, ...Muhasebe olarak söylediği yeri tarif ettiği, bu yere gitmek için hareketlenen...'a "elindeki malzemeleri taşıma, buraya bırak, ben seni burada bekliyorum" diye söylediği,...'ın da bu malzemeleri bırakıp tarif edilen yere gittiği, ancak ...Muhasebe diye bir yer olmadığı için bu yeri bulamayıp geri döndüğünde, sanığı ve yere bıraktığı malzemeleri göremediği, sanığın bu şekilde üzerine atılı suçu işlediği tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesinde sayılan sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiren durumlar sayılmış olup, dosya kapsamı itibariyle sanığa zorunlu müdafii atanmasını gerektiren bir hal bulunmadığı gibi sanığın kendisine müdafii atanmasına yönelik bir talebi de olmadığı anlaşılmakla hükümde bu yönden bir hukuka aykırılık görülmemiştir. Sanığın celselerde zararı ödemek istediğine dair bir beyanı olmadığı görülmüştür.

Sanığın şikayetçiye iş vereceğinden bahisle ikna ettiği, eşyaların bırakılması için güvenini kazandığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 07.05.2019 tarih ve 2017/13-4 E, 2019/383 sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığın basit bir yalanı aşan, başından beri şikayetçinin iradesini fesada uğratma amacıyla ısrarlı ve kararlı bir şekilde devam eden eylemi şikayetçiyi yanıltacak ve kandıracak yoğunluktaki ustaca planlayıp sergilediği süregelen davranışların basit hile boyutunu aştığı, bu nedenle sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 157/1. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 141/1. maddesi ile uygulama yapılması hukuka aykırı bulunmuştur.

Yukarıdaki bozma sebebine göre, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 157/1. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık tespit edilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Karşıyaka 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.04.2016 tarihli ve 2016/3 Esas, 2016/227 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20497, Karar No: 2013/7702, Tarih: 20.03.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/20497 E.  ,  2013/7702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (koca) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle boşanma veya ayrılık davaları, eşlerden birinin yerleşim yeri mahkemesinde açılabileceği gibi davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yer mahkemesinde açılmasının da mümkün olmasına, davalının cevap dilekçesinde ileri sürdüğü yetki itirazında, "davacının yerleşim yerinin ... olmadığı" yönünde bir beyanın bulunmamasına, "birlikte oturduğumuz yer ....'dir" açıklamasıyla, son defa birlikte oturdukları yeri yetkili olarak göstermiş bulunmasına, davacının tercihini kendi yerleşim yerinden yana yapmış olmasında yetki açısından bir yanlışlık bulunmamasına göre, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmediği gibi, esasa ilişkin temyiz itirazları da yersiz bulunduğundan usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 103.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 20.03.2013 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/4433, Karar No: 2014/8087, Tarih: 25.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/4433 E.  ,  2014/8087 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/45245

MAHKEMESİ : Suruç Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/05/2012

NUMARASI : 2010/672 (E) ve 2012/627 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Sanığın UYAP kanalıyla mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre hükümden sonra 21.08.2012 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, kamu davasının 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2017/6264, Karar No: 2018/7328, Tarih: 04.07.2018

**12. Hukuk Dairesi         2017/6264 E.  ,  2018/7328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından genel haciz yolu ile başlatılan icra takibinde, borçluların örnek 7 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine yasal süre içerisinde icra müdürlüğüne başvurarak, borca itiraz ile birlikte Küçükçekmece İcra Müdürlüğü'nün yetkisine itiraz ederek yetkili icra dairesinin Bakırköy İcra Daireleri olduğunu ileri sürdükleri, bunun üzerine icra müdürlüğünce takibin durdurulduğu, alacaklının, duran takibin devamını sağlamak amacıyla icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılmasını istediği, mahkemece, Dairemizin, mahkemenin davanın kabulüne dair ilk kararını bozmasından sonra, yetki itirazının kabulü ile Küçükçekmece 1. İcra Müdürlüğü'nün yetkisizliğine, süresinde talep edilmesi halinde dosyanın yetkili İstanbul İcra Müdürlüğüne gönderilmesine karar verildiği görülmektedir.

6100 sayılı HMK'nun 19/2. maddesi uyarınca; borçlu yetki itirazında seçtiği icra dairesini bildirmelidir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz.

HMK'nun "Taleple Bağlılık İlkesi" başlıklı 26. maddesinin birinci fıkrasında ise; "Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir" hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda; icra takibinin ... 1. İcra Müdürlüğü'nde başlatıldığı, borçlular vekilinin icra müdürlüğüne verdiği itiraz dilekçesinde, borçlu şirket adresinin İstanbul/Şişli, borçlu ...nun adresinin ise Bakırköy olduğunu, bu nedenle ... İcra Dairelerinin yetkili olduğunu ileri sürmüştür.

Mahkemece, Dairemizin 07.03.2016 tarih ve 2015/29922 E. -2016/6421 K. sayılı kararı ile verilen ve önce icra dairesinin yetkisine itirazın kaldırılması istemi hakkında karar verildikten sonra, yetki itirazının yerinde görülmemesi halinde diğer itirazların esasının incelenmesi gerektiği yönündeki bozmaya uyulmuşsa da, herhangi bir gerekçe belirtilmeksizin ve takip şekli de gözardı edilerek, sanki kambiyo senetlerine özgü takipte yetki itirazı yapılmış gibi, yetki itirazının kabulü ile dosyanın taleple ilgisi bulunmayan İstanbul İcra Müdürlüğüne gönderilmesine karar verildiği görülmektedir. Oysa, HMK'nun 26/1. maddesi uyarınca; icra mahkemesi taleple bağlı olup, yetkili icra dairesini talebin dışına çıkarak re'sen belirleyemez.