muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3224, Karar No: 2017/14986, Tarih: 30.11.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/3224 E.  ,  2017/14986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun iş yerinden çaldığı malzeme bakımından takdir kıymet tutanağı düzenlenerek, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, sonucuna göre TCK'nın 145. maddesinin uygulama alanı bulunup bulunmadığının tartışılmaması,

2- Müştekinin suçun 19.00 ile 07.00 saatleri arasında işlendiğini beyanı karşısında, eylemin gece işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu ortaya konulmadan TCK'nın 143/1. maddesinin uygulanması,

3- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK'nın 142/1-b, 143/1, 31/3 ve 62. maddelerinin uygulanması sonucu 1 yıl 3 ay 16 gün hapis cezası verilmesi gerekirken hesap hatası sonucu 1 yıl 3 ay 10 gün hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayini,

2- Müştekinin suçun 19.00 ile 07.00 saatleri arasında işlendiğini beyanı karşısında, eylemin gece işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu ortaya konulmadan TCK'nın 143/1. maddesinin uygulanması,

3- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK'nın 142/1-b, 143/1, 31/3 ve 62. maddelerinin uygulanması sonucu 1 yıl 3 ay 16 gün hapis cezası verilmesi gerekirken hesap hatası sonucu 1 yıl 3 ay 10 gün hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...'ın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, CMK'nın 326/son maddesi uyarınca ceza süresi bakımından kazanılmış hakkın korunmasına, 30.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8472, Karar No: 2012/13507, Tarih: 09.07.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/8472 E.  ,  2012/13507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

SGK'undan şahsi sicil dosyasının istenerek Stutgart Başkonsolosluğunda Türkçe-Türk Kültürü öğretmeni olarak görevlendirilen davacının Almanya okullarında Türkçe öğretmeni olarak görevlendirilip görevlendirilemeyeceğinin(çalışıp çalışamayacağının) Sosyal Güvenlik Kurumundan ve Sosyal Güvenlik Kurumu kanalıyla Alman sigorta merciinden o ülke mevzuatına göre sigortalı sayılıp sayılmadığı sorularak eklendikten ve Ankara 14.İş Mahkemesinin 2003/1388 E, 2005 2424 K.Sayılı davacısı ... Karamahmutoğlu davalısı Sosyal Güvenlik Kurumu ve Dışişleri Bakanlığı olan dava dosyasının mahkemesinden istenerek eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/07/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11529, Karar No: 2013/14752, Tarih: 11.07.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/11529 E.  ,  2013/14752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar vermiştir.

Hükmün davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, iş kazasının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, yetkisizlik kararı verilerek dava dosyasının yetkili ve görevli İstanbul Anadolu İş Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, yetkili mahkemenin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesinde yer alan "İş Mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikâmetgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşmeler muteber sayılmaz" hükmü ile işçi-işveren arasındaki uyuşmazlıklara ilişkin yetki kuralı düzenlenmiş olup Kanun'un 1/B bendinde "İşçi Sigortaları Kurumu ile sigortalılar veya yerine kaim olan hak sahipleri arasındaki uyuşmazlıklardan doğan itiraz ve davalara da bakarlar" hükmü doğrultusunda 5510 sayılı Kanun'dan kaynaklanan davalar İş Mahkemesinde görülmekle birlikte Kurumun taraf olduğu uyuşmazlıklarda yetkili mahkemenin neresi olacağına dair Kanun'da açık bir düzenleme bulunmamaktadır.

5521 sayılı Yasa'nın 15. maddesinde bu Kanunda sarahat bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümlerinin uygulanacağı bildirilmiştir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 447/2.maddesine göre "Mevzuatta, yürürlükten kaldırılan 18.6.1927 tarihli ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa yapılan yollamalar, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılır" hükmü gereğince genel yetki kuralı dışında düzenleme öngörülmemiş olması karşısında 6100 sayılı HMK'da yer verilen özel yetkiye ilişkin düzenlemelerin İş Mahkemelerinin yetkisinin belirlenmesinde dikkate alınması ve bu doğrultuda uyuşmazlığın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 14.maddesinde yer alan hükümler doğrultusunda çözüme kavuşturulması gerekir.

HMK'nın 14/1. maddesi uyarınca "Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir." Bu yetki kuralı kesin olmadığından HMK'nın 19.maddesinde belirlenen süre ve yöntemle yetkisizlik itirazında bulunulmaz ise davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir ve mahkemece Kurumun bir başka şubesinin bulunduğu yer mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle kendiliğinden yetkisizlik kararı verilemez.

HMK'nın 14/1. maddesi uyarınca "Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir." Bu yetki kuralı kesin olmadığından HMK'nın 19.maddesinde belirlenen süre ve yöntemle yetkisizlik itirazında bulunulmaz ise davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir ve mahkemece Kurumun bir başka şubesinin bulunduğu yer mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle kendiliğinden yetkisizlik kararı verilemez.

Somut olayda, Kurumun Rusya'da meydana gelen zararlandırıcı olayı iş kazası olarak kabul etmediği, davacının eldeki davada zararlandırıcı olayın iş kazası olarak tespitini istediği, dava dilekçesinin davalı Kuruma 31.10.2012 tarihinde tebliğ edildiği, davalı Kurum vekilinin (2) haftalık süreyi geçirdikten sonra 10.01.2013 tarihinde yetki itirazında bulunduğu, davalı Kurum vekilinin süresinde yetki itirazı bulunmadığından mahkemece işin esasına girilerek yapılacak yargılama sonucunda toplanacak deliller çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı ... Yatırım İnş.Tur.Nak. ve Tic. AŞ'nin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalı ...'ye iadesine

11.07.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2741, Karar No: 2018/16970, Tarih: 26.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2017/2741 E.  ,  2018/16970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın zararı karşılayacağını beyan ettiği 04/09/2014 tarihinden kararın verildiği 09.01.2015 tarihine kadar zararı karşılama olanağı bulunduğundan bu konudan bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; isnat edilen suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve suçların nitelendirilmesinde usûl ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

1)5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın müştekiye ait marketten 12 kg civarı muz çalmaktan ibaret eylemi nedeni ile çalınan muzların değeri tespit edilerek sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2)T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması

2)T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 26/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4541, Karar No: 2025/3320, Tarih: 26.06.2025

**1. Hukuk Dairesi         2024/4541 E.  ,  2025/3320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2155 E., 2024/1029 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde; Düzce ili, Yığılca ilçesi, ... köyünde bulunan 301 ada 27 parsel içerisinde, 301 ada 26 parselin hemen altında bulunan 300 metrekare taşınmazı 25-30 yıl önce ... ...’dan satın aldığını, o zamandan beri taşınmazda zilyet olduğunu, miras paylaşımı yaparken taşınmazı kendisine bıraktığı halde kadastro tespiti sırasında vefat eden oğlu ve torunları adına kayıtlandığını belirterek çekişmeli taşınmaz bölümünün tapu kaydının iptali ile adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ...; çekişmeli taşınmazın dedesi ile ilgisi olmadığını, dava konusu taşınmazın 25-30 yıl önce ... tarafından babasına verildiğini, davanın kızlardan mal kaçırmak amacıyla danışıklı olarak açıldığını, taşınmazın babasına ait olduğunu ve kendileri tarafından kullanıldığını, çekişmeli taşınmazın dedesi tarafından babasına verildiğini beyan ederek davanın reddini istemiştir.

Davalı ...; dava konusu taşınmazın muris eşi ... ...’dan kendisine intikal ettiğini, 25 yılı aşkın süredir kendisi tarafından kullanıldığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ...; dava konusu taşınmazın dedesi tarafından paylaştırıldığını, çekişmeli taşınmazın babasına verildiğini, davacının baskı altında olduğu için dava açtığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı yazılı kararıyla; davacının dava konusu taşınmazın bulunduğu mevkide kendi adına tapu çıkmadığını bilmediği iddiasının iyi niyetli olmadığı, dava konusu yerin önceden ...'ya ait olduğu, davalıların babası ... ...'nın taşınmazı ...'dan aldığı, ... ...'nın burayı aldıktan sonra hayvancılık yaptığı dönemde ve ölene kadar komple kendisinin kullandığı, buraya mısır, ..., ot gibi hayvanların yiyeceği şeyleri ektiği, ... ... öldükten sonra ... ...'nın eşi ... ve çocuklarının burayı kullanmaya devam ettikleri ve halen de burayı kullandıkları, dava konusu yerin bir kısmını iki-üç sene davalıların izniyle davacının erkek torunu olan İbrahim ...'nın kullandığı, dava açıldıktan sonra davalıların ...'ya bir daha kullandırtmadıkları, davacının dava konusu yeri kadastro tespiti öncesinde zilyetliğinde bulundurmadığı, taşınmazın bir bütün halde kullanıldığı sabit iken davacının 1.382,99 m² yerden sadece 348 m² yeri dava konusu yaptığı ve taşınmazın talep edilen kısmı üzerinde mülkiyete ilişkin zilyetliğini ispat edemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; dava konusu parselin ...'ya ait iken davalıların murisi ... ... ile yapılan anlaşma doğrultusunda ...'nın zilyetliğini ... ...'ya devrettiği, ... ...'nın 2005 yılında vefat ettiği, taşınmazın devralındığı tarihten tespit tarihi olan 2008 yılına kadar davalıların murisi ... ... tarafından kullanıldığı, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca zilyetliğin tespit tarihi itibariyle davalılarda olduğu, davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; dava dilekçesini tekrar etmiş, kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, istinaf taleplerinin karşılanmadığını, taşınmazın (A) ve (B) ile gösterilen bölümlerinin edinim ve kullanım durumuna ilişkin tanık ve bilirkişi sözleri arasındaki çelişkinin giderilmediğini, taşınmaz üzerinde sürdürülen zilyetliğin kesin olarak belirlenmediğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Kadastro sonucu; Düzce ili, Yığılca ilçesi, ... köyünde bulunan 301 ada 27 parsel sayılı 1.382,99 metrekare yüz ölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle eşit hisselerle ... oğulları ... ve ... adına tespit edildikten sonra, komisyon kararı sonucunda 1/3'er hisselerle ... ..., ... ve ... adlarına tescil edilmiş, ... ... hissesi mirasçıları adına kayıtlanmıştır.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 187,80 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın Yığılca Asliye Hukuk Mahkemesine, kararın bir örneğinin Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesine gönderilmesine,

26.06.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5947, Karar No: 2007/7296, Tarih: 04.06.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/5947 E.  ,  2007/7296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tereke hukukuna ilişkin davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tereke hukukuna ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 589. maddesinde "miras bırakanın yerleşim yeri Sulh Hakimi, istem üzerine veya resen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır.", aynı Yasanın 19. maddesinde de "Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyeti ile oturduğu yerdir" hükümleri yer almaktadır. Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yer de yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Dosya kapsamından, murisin 1999 yılında ... Noterliğinde vasiyetname düzenlediği, 2000 yılında ...'de öldüğü, ... Merkez ... Mah. Nüfusuna kayıtlı olduğu, tereke tespitinin ...'de bulunan evinde yapıldığı, menkul ve gayrimenkullerin ... İlinde bulunduğu anlaşılmakla, yetkili mahkeme ... Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 04.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29155, Karar No: 2015/336, Tarih: 07.01.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/29155 E.  ,  2015/336 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/96708

MAHKEMESİ : Rize(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/12/2011

NUMARASI : 2010/1246 (E) ve 2011/1400 (K)

SUÇLAR : Yaralama, hakaret

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre ve şikayetçi olduklarını beyan eden sanıklar D.. Ç.. ve N.. Ç..'a CMK'nın 234. maddesi kapsamındaki hakları hatırlatılmadan katılma taleplerinin sorulduğu anlaşılmakla temyiz dilekçeleri katılma talebi niteliğinde görülmekle; CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca N.. Ç.. 'ın katılma talebinin kabulüne; iddianamedeki anlatıma göre olay esnasında D.. Ç..'a yönelik bir eylemde bulunulmadığı tespit edildiğinden katılma talebinin reddine karar verilerek dosya görüşüldü:

A-)Sanık D.. Ç.. hakkında yaralama ve hakaret suçlarından kurulan hükümlerin niteliğine göre karara karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,

Anlaşıldığından, sanık D.. Ç..'ın tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

B-)Müşteki sanık D.. Ç..'ın sanıklar B.. A.. ve A.. A.. hakkında yaralamaya teşebbüs suçundan verilen beraate ilişkin hükümlere yönelik olarak temyize yetkisi bulunmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddeleri uyarınca müşteki sanık D.. Ç..'ın tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

C-)Katılan sanık N.. Ç..'ın hakkındaki hakaret suçundan verilen mahkumiyete dair hüküm ile sanıklar B.. A.. ve A.. A.. hakkında yaralamaya teşebbüs suçundan verilen beraate ilişkin hükümlere yönelik olarak temyiz istemine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1-)Sanıklar B.. A.. ve A.. A..'ın üzerlerine atılı yaralamaya teşebbüs suçuna ilişkin eylemlere ve yükletilen suça yönelik katlıan N.. Ç..'ın temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-)Sanık N.. Ç..'a hakkında hakaret suçundan kurulan hüküm yönünden başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a-)Müştekiler B.. A.. ve A.. A..'ın sanığın hakaret sözlerini sadece B.. A..'a yönelik olarak sarfettiğini söylemeleri ve tanık N.. A..'ın da bu durumu doğrulayan ifadesi karşısında, sanığın cezasının TCK'nın 43. maddesi uyarınca artırılması,

b-)TCK'nın 125. maddesinde öngörülen seçimlik cezalardan tercih edilen hapis cezasının anılan Kanunun 50/2. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Ancak;

a-)Müştekiler B.. A.. ve A.. A..'ın sanığın hakaret sözlerini sadece B.. A..'a yönelik olarak sarfettiğini söylemeleri ve tanık N.. A..'ın da bu durumu doğrulayan ifadesi karşısında, sanığın cezasının TCK'nın 43. maddesi uyarınca artırılması,

b-)TCK'nın 125. maddesinde öngörülen seçimlik cezalardan tercih edilen hapis cezasının anılan Kanunun 50/2. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve N.. Ç..'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın CMUK'nın 326/son maddesi gözetilerek bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.