muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/2881, Karar No: 2006/16512, Tarih: 26.12.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/2881 E.  ,  2006/16512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 1. Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

TARİHİ : 27/10/2005

Davacı, S.S.K. tarafından prim borcu tahakkuk ettirilmesine ilişkin işlemin iptaline, işleme konu 2002/2. dönem bordrosunda yer alan işçilerin 15 gün çalıştığının  tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava nitelikçe, davacıya ait işyerinde ayda 15 gün çalışma yapıldığı halde 01.11.2001 ile 30.09.2002 tarihleri arasında ayı içerisinde 30 günden az çalışmaya dair belgelerin bildirge ekinde verilmediğinden, davalı kurumca aylık çalışmaları 30 güne tamamlayacak şekilde resen aylık bildirge düzenlenmesine ve 4.008.682.375 TL prim borcu tahakkukuna dair kurum işleminin iptaline ilişkindir.

Mahkemece Serbest mali müşavir odasının, Mayıs 2003 ayına kadar 30 günden az çalışmaya ilişkin olarak dönem bordrolarıyla birlikte verilen puantaj kaydı vs evraka kayıt tarihi ve numara verilmediğine ilişkin 18.08.2005 tarihli cevapları esas alınarak, Davacı işverene eksik çalışmaya ilişkin belgelerin alındığına dair herhangi bir belge verilmemesi karşısında artık bu belgeleri verdiğinin ispat etmesinin beklenemeyeceği, belge kaybından işverenin sorumlu olamayacağı, davacının eksik çalışmaya ilişkin belgeleri sunup tanık dinletmek suretiyle davasını ispatladığı kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı yasanın 79/2.maddesinde “Ay içinde bazı işgünlerinde çalıştırılmadığı ve ücret ödenmediği beyan edilen sigortalıların otuz günden az çalıştıklarını açıklayan bilgi ve belgelerin işverence prim bildirgelerine eklenmesinin şart olduğu” , 79/3. maddesinde ise “Sigortalıların otuz günden az çalıştığını gösteren bilgi ve belgelerin Kuruma verilmemesi veya verilen bilgi ve belgelerin Kurumca geçerli sayılmaması halinde, otuz günden az bildirilen sürelere ait primler Kurumca re'sen tahakkuk ettirilerek 80 inci madde hükümlerine göre tahsil olunacağı” düzenlenmiştir. Bu duruma göre, ayı içerisinde 30 günden az çalışmaya ilişkin belgelerin bildirgeler ekinde ve süresinde kuruma verildiğinin ispat yükünün işverende olduğu, aksinin kabulünün yasanın düzenlenme amacına uygun olmadığı açıktır. Hal böyle olunca da aylık bildirgeler ekinde 30 günden az çalışmaya ilişkin belgelerin kuruma verildiğinin ispatlanamadığının kabulü ile davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın ve özellikle ispat yükünün işverende olduğu ve ayı içerisinde 30 günden az çalışmaya ilişkin belgelerin süresi içerisinde kuruma verildiğinin ispatlanamadığı göz ardı edilerek, yargılama aşamasında sunulan belgelerle çalışmanın ayda 15 gün olduğuna ilişkin tanık anlatımlarına itibar edilmek suretiyle ve yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8025, Karar No: 2016/12702, Tarih: 16.11.2016

**12. Ceza Dairesi         2016/8025 E.  ,  2016/12702 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b-d, 52/2-son, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği yer ve zaman dilimi gösterilmemiş ise de, bu husus mahallinde ilavesi mümkün bir eksiklik olarak kabul edilmiş, sanık hakkında temel cezanın 6 ay karşılığı adli para cezası olarak tayini sonrasında 89/2-b,d maddeleri gereği arttırım oranı "1/2" yerine "1/6" olarak hatalı şekilde yazılmış ise de, arttırım neticesinde ceza 9 ay karşılığı adli para cezası olarak tayini sebebiyle, bu husus mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin ceza miktarına, sanık müdafiinin ise bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 16.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2268, Karar No: 2024/246, Tarih: 17.01.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/2268 E.  ,  2024/246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/437 E., 2022/1548 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ordu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/344 E., 2021/434 K.

Taraflar arasındaki inançlı işlemden kaynaklanan araç kaydının iptali ile davacı adına tescili olmadığı takdirde rayiç değerinin tahsili ve elde edilen kazançtan davacının payına düşen kısmın tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Davacı vekili; müvekkilinin 2005 yılında DAF CF marka...plakalı kupa ile ... plakalı dorse tırı dava dışı Ziraat Finansal Kiralama A.Ş.’den toplam 131.000,00 Euro bedelle satın aldığını 25.000,00 Euro’nun nakit ödendiğini, yapılan ödemelere ilişkin banka dekontlarının bulunduğunu, kalan borç için de müvekkiline ait taşınmaz üzerinde ipotek tesis edildiğini, tırın 2005 yılının 11. ayında tamamlanıp teslim edildiğini, her ne kadar müvekkilince satın alınmış ise de filoyla birlikte Avrupa’da çalıştırılabilmesi için şirket üzerine olması gerektiğinden aracın davalı şirket adına tescil edildiğini, taraflar arasındaki anlaşmaya göre müvekkilinin oğlu ...'in tırın şoförlüğünü yapacağını ve satış bedelinden kalan borcun da tırın bu şekilde çalıştırılarak ödeneceğini, ancak Ufuk’un 2006 yılı Mayıs ayında vefat ettiğini, bunun üzerine tırın davalı şirketin kontrolünde çalıştırıldığını, 2010 yılında borcunun bitmesi üzerine taşınmaz üzerindeki ipoteğin kaldırıldığını, davalı şirketin sahibi olan...ın ise 2011 yılında vefat ettiğini, sağlığında ve vefatından sonra eşi davalı ... tarafından tırın çalıştırılmasına karşılık müvekkiline hiçbir ödeme yapılmadığını, ...’ın mirasçıları olan davalıların tırı iade edeceklerini söylemelerine rağmen iade etmeyip müvekkilini oyaladıklarını ileri sürerek, dava konusu tırın davalı şirket üzerindeki kaydının iptali ile müvekkili adına tescilini ve müvekkiline iadesini; olmadığı takdirde yapılacak tahkikat sonucu değerinin kesin olarak belirlenmesi halinde arttırılmak üzere şimdilik 75.000,00 TL tır bedeli ile tırın çalıştırılması nedeniyle elde edilen kazançtan müvekkilinin payına düşen miktara karşılık 10.000,00 TL’nin 2005 yılından itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1. Davalı şirket vekili, zamanaşımı itirazında bulunmuş; davanın belirsiz alacak davası olarak açılmış ise de dava konusu tırın değerinin davacı tarafça bilindiğini, 131.000,00 Euro üzerinden harç yatırılması gerektiğini, tırın müvekkili firma tarafından alındığını ve parasının da müvekkilince ödendiğini, davacının araca ilişkin ödeme yaptığı iddiasının doğru olmadığını, banka dekontlarında görülen ödemelerin davacının müvekkiline olan borcuna karşılık yatırdığı paralar olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

2. Davalılar (...mirasçıları) ...ayrı ayrı sundukları cevap dilekçelerinde, zamanaşımı ve husumet itirazında bulunmuş; davacının iddialarının yerinde olmadığını, dava dilekçesinde delil olarak gösterilen bilgi ve belgelerin dosyaya sunulmadığını, bu nedenle içeriklerini kabul etmediklerini belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacı tarafından, inanç sözleşmesinin ve davalı şirket hesabına yapılan ödemelerin, dava konusu araca ilişkin olduğunun usulüne uygun delilerle ispatlanamadığı; Adli Tıp Kurumu’ndan alınan raporda da davacı tarafça, davaya konu aracın masraflarının, aracın asıl maliki sıfatıyla kendisi tarafından ödendiği iddiasına kanıt olarak gösterilen ve davalıların murisi...’ın eli ürünü olduğu ileri sürülen 11.11.2005 tarihli belgedeki yazılar ile müteveffanın imzalarını havi mukayese belgelerde yer alan yazılar arasında tersim biçimi, işleklik derecesi, alışkanlıklar, istif, eğim, doğrultu, seyir, hız ve baskı derecesi bakımından farklılıklar saptandığından, söz konusu yazıların aynı el ürünü olmadığının bildirildiği gerekçe gösterilerek, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; Adli Tıp Kurumu raporunda, delil olarak dayanılan 11.11.2005 tarihli belgedeki yazıların müteveffa...’a ait olmadığı yönünde görüş bildirildiği, ancak bu belgede “ben Memnune teyzeden 1.500 TL aldım” şeklinde ayrı bir yazı ve ayrı bir imza daha bulunduğu, bu yazı ve imzanın müteveffanın eşi davalı ...’a ait olmasının kuvvetle muhtemel olup, dosyaya yeni bir belge sunulması söz konusu olmadığından, bu yazı ve imzanın davalıya ait olup olmadığının sorularak gerekirse bilirkişi incelemesi yapılması gerektiğini; dosyada mevcut ödeme dekontlarının yazılı delil başlangıcı niteliğinde olup tanık beyanlarıyla da desteklenerek davanın ispatlandığını, müvekkilinin davalıya ödediği 25.000,00 Euro’nun banka dekontları ile sabit olduğunu ve Mahkemece en azından bu bedelin müvekkiline ödenmesine karar verilmesi gerektiğini; dava dilekçesinde her türlü delile dayanılmasına rağmen müvekkiline yemin teklif etme hakkının hatırlatılmadığını ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Adli Tıp Kurumu raporunda, davacı tarafça delil olarak dayanılan 11.11.2005 tarihli belgenin...ın eli ürünü olmadığının belirlendiği, davacı vekilince istinaf dilekçesinde, söz konusu belgedeki yazıların davalı ...'a ait olabileceği iddia edilmişse de yargılama aşamasında ileri sürülmemiş hususların istinaf aşamasında ileri sürülemeyeceği, davacı tarafından inanç sözleşmesinin ve davalı şirket hesabına yapılan ödemelerin dava konusu araca ilişkin olduğunun usulüne uygun delilerle ispatlanamadığı, davacının dava dilekçesinde ve delil listesinde açıkça yemin deliline dayanmadığı ve İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf itirazlarına ek olarak, davalı şirket vekilinin beyanlarının aksine müvekkilinin davalı şirkete hiçbir borcunun bulunmadığını, müvekkilinin böyle bir borcu varsa davalı şirketin ticari defterlerinde borç kaydı bulunması gerektiğini, yine müvekkilince ödendiğine dair banka dekontları sunulan 25.000,00 Euro tutarındaki ödemenin ticari defter kayıtlarında yer alacağını, açıklanan nedenlerle davalı şirket defterleri üzerinde inceleme yapılması gerektiğini, eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; taraflar arasındaki inançlı işlemden kaynaklanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. 5.2.1947 tarihli ve 20/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı,

2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 188, 202 ve 225 ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

1. İnançlı işlemler, inananın teminat oluşturmak veya yönetilmek üzere mal varlığı kapsamındaki bir şey veya hakkını, inanılana devretmesi ve inanılanın da inanç anlaşmasındaki koşullara uygun olarak inanç konusu şeyi kullanmasını, amaç gerçekleştiğinde ise belirlenen şekilde inanana iade etmesini içeren işlemlerdir.

İnançlı bir işlem ile inanan, sahibi olduğu bir mülkiyet veya alacak hakkını inanılana kazandırıcı bir işlemle devretmekte ancak, borçlandırıcı bir sözleşme ile de onu bazı yükümlülükler altına sokmaktadır.

İnançlı işlemin taraflarını, inanan ve inanılan oluşturur. Bir hakkı ya da nesneyi, güvendiği bir kişiye inançlı olarak devreden kimseye “inanan” adı verilir. Devredilen hak veya nesneyi, kendisine ait bir hak olarak kendi yararına, doğrudan doğruya ve dolaylı olarak kullanan kişiye de “inanılan” denir. İnananın, inanılana inançlı olarak kazandırdığı hak ya da nesne ise “inanç konusu şey” olarak nitelenir. İnançlı bir işlemde, kazandırıcı işlemin tarafları ile borç doğuran anlaşmanın tarafları aynıdır.

İnançlı işlemde inanılan, hakkını kullanırken kararlaştırılan koşullara uymayı, amaç gerçekleşince veya süre dolunca hak veya nesneyi tekrar inanana (veya onun gösterdiği üçüncü kişiye) devretmeyi yüklenmektedir. İnançlı işlem, kazandırmayı yapan kişiye yani inanana belirli şartlar gerçekleşince, kazandırmanın iadesini isteme hakkı sağlayan bir sözleşmedir. Bu yükümlülüğün yerine getirilmemesi halinde bunun dava yoluyla hükmen yerine getirilmesi istenebilir.

İnanç sözleşmesi, 5.2.1947 tarihli ve 20/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ancak yazılı delille kanıtlanabilir. Bu yazılı delil, tarafların getirecekleri ve onların imzalarını taşıyan bir belge olmalıdır.

Açıklanan nitelikte bir yazılı delil bulunmasa da, taraflar arasındaki uyuşmazlığın tümünü kanıtlamaya yeterli sayılmamakla beraber bunun vukuuna delalet edecek karşı tarafın elinden çıkmış (inanılan tarafından el ile yazılmış fakat imzalanmamış olan bir senet veya mektup, daktilo veya bilgisayarla yazılmış olmakla birlikte inanılanın parafını taşıyan belge, usulüne uygun onanmamış parmak izli veya mühürlü senetler gibi) “delil başlangıcı” niteliğinde bir belge varsa 6100 sayılı Kanun’un 202 nci maddesi uyarınca inanç sözleşmesi “tanık” dahil her türlü delille ispat edilebilir.

Yazılı delil veya “delil başlangıcı” yoksa inanç sözleşmesinin “ikrar” ve “yemin” gibi kesin delillerle de ispat edilmesi olanaklıdır. Davacının yemin deliline dayanması halinde hakimin davacıya bu hakkını hatırlatması gerekir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 09.12.2015 tarihli, 2014/14-516 E. 2015/2838 K. sayılı kararı da bu doğrultudadır.)

Yazılı delil veya “delil başlangıcı” yoksa inanç sözleşmesinin “ikrar” ve “yemin” gibi kesin delillerle de ispat edilmesi olanaklıdır. Davacının yemin deliline dayanması halinde hakimin davacıya bu hakkını hatırlatması gerekir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 09.12.2015 tarihli, 2014/14-516 E. 2015/2838 K. sayılı kararı da bu doğrultudadır.)

2. Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle davacının, taraflar arasında inanç ilişkisi bulunduğuna yönelik iddiasını yazılı delil ya da delil başlangıcı niteliğinde bir belge ile kanıtlayamadığının, dava dilekçesinde açıkça yemin deliline ve davalı şirketin ticari defter kayıtlarına dayanılmadığının ve yargılama aşamasında da usulüne uygun şekilde ileri sürülmediğinin anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun bulunduğundan, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5752, Karar No: 2021/3419, Tarih: 17.05.2021

**14. Ceza Dairesi         2020/5752 E.  ,  2021/3419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin duruşma ifadesinde nüfusa bir yaş küçük yazdırıldığına yönelik beyanı ile bunu destekler nitelikteki ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 24.11.2014 tarihli ... kurulu raporunda çekilen filmlere göre mağdurenin on dokuz yaşında olduğunun belirtilmesi, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, olay tarihinde on sekiz yaşını tamamladığı anlaşılan mağdurenin yaşının tashihiyle buna göre sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 102/1. maddesinde düzenlenen cinsel saldırı suçunu oluşturduğu gözetilerek karar verilmesi gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

Olay nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığına dair Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulundan ya da bu kurul ölçütlerine göre Yükseköğretim kurumlarına bağlı hastanelerde teşekkül ettirilecek bir heyetten alınacak rapora göre ruh sağlığının bozulup bozulmadığı belirlenip, buna göre sanık hakkında lehe kanun değerlendirmesi yapılması gerekirken üç çocuk psikiyatri uzmanınca hazırlanan rapora istinaden gerçekleştirilen değerlendirme neticesinde yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 17.05.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6029, Karar No: 2022/8323, Tarih: 27.06.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/6029 E.  ,  2022/8323 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 31. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 31. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı asılın davalı işverenin yurt dışı şantiyelerinde 2009 - 2015 tarihleri arasında kalıpçı formeni olarak çalıştığını, ücretinin sabit net 1.860,00 USD olduğunu, iş sözleşmesine haklı bir sebep olmaksızın son verildiğini ve ödenmeyen işçilik alacakları bulunduğunu ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının...Contruction Co. (De) LLC. Şirketinde 15.07.2006-17.02.2010, 22.05.2010-09.03.2011 ve 15.12.2011-08.05.2015 tarihleri arasında proje bazlı belirli süreli iş sözleşmeleri ile çalıştığını, davalı Şirkette ise 21.05.2011- 04.12.2011 tarihleri arasında çalıştığını, proje bazlı işin sona ermesi üzerine iş sözleşmesinin son bulduğunu, davacının kıdem ve ihbar tazminatı alacağının bulunmadığını ve ücret iddiasının da gerçeği yansıtmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının davalı Şirketin yurt dışı şantiyelerinde 2009-2015 yılları arasında aralıklı olarak toplam 4 yıl, 9 ay, 15 gün süre ile ve en son net 1.860,00 USD ücretle çalıştığı, iş sözleşmesinin tazminat gerektirmeyecek şekilde sona erdiğinin davalı tarafından ispat edilemediği, davacıya bir miktar kıdem tazminatı ödemesi de yapılmış olduğu, matbu olan fesih bildirim metnine itibar edilemeyeceği, davacının fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına hak kazandığı, davacının çalıştığı ülkeler ile Türkiye arasında herhangi bir sosyal güvenlik anlaşması bulunmadığı ve bu sebeple davacı ücretinden prim ve vergi kesintisi yapılması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili;...Contruction Co. (De) LLC. Şirketi nezdinde geçen çalışma dönemlerinin hizmet süresine eklenmesinin hatalı olduğunu, bu Şirket ile davalı arasında hiçbir bağ olmadığını, taraflar arasındaki iş sözleşmesinden doğan uyuşmazlığın çözümünde çalışılan yabancı ülke hukukunun uygulanması gerektiğini, koşulları bulunmadığı hâlde belirsiz alacak davası olarak açılan davanın hukuki yarar yokluğu nedeniyle usulden reddi gerektiğini, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan davacının kıdem ve ihbar tazminatı talep edemeyeceğini, ücretin miktarında ve brütleştirilmesinde hata yapıldığını ve ücret bordrolarına değer verilmesi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç