muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6509, Karar No: 2021/2749, Tarih: 16.03.2021

3. Tasarrufun iptali davalarında, diğer genel dava koşullarının yanında, borçlunun aciz halinin varlığı, tasarrufun borcun doğmundan sonra gerçekleşmiş olması gibi bir takım özel dava koşullarının da bulunması gerekir.

İlk derece mahkemesi, borcun doğum tarihlerinin saptanması yönünde, tarafların ticari defterleri üzerinde yaptırdığı inceleme sonucunda aldığı bilirkişi raporunda, davacı ... Deniz Ürün. San. ve Tic. Ltd. Şti.nin alacağının borçluya sattığı taşınmaz maldan kaynaklandığı, satışın 03.11.2016 tarihinde gerçekleştiği ve çeklerin avans olarak alınarak Avans hesabına 20.10.2016 tarihinde kaydedildiği belirlenmiştir. Bu verilerek göre borcun 03.11.2016 tarihinde taşınmazın satıldığı tarihte doğduğunun kabulü gerekir. Anılan davacının, iptalini istediği tasarrufların tarihleri ise, Tuncay Sagun 18 gemisi 29.06.2016, Tuncay Sagun 17 gemisi 29.06.2016, Tuncay Sagun 20 gemisi 28.06.2016, zeytinlik satışı 14.10.2016, 06.09.2016 tarihli ekipman satışı ve iptali istenilen takip dosyası dayanağı bono tanzim tarihi 02.09.2016 olup tamamı 03.11.2016 tarihli tasarruf işleminden önceki tarihlerde gerçekleşmiştir. Bu halde davacı davacı ... Deniz Ürün. San. ve Tic. Ltd. Şti tarafından açılan 2017/274 Esas ve 2017/284 Esas sayılı davalar yönünden davanın ön koşul yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... Ltd. Şti., vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine 2 ve 3 nolu benttlerde açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile temyize konu kararın HMK 371. maddesi gereğince BOZULMASINA, HMK’373/2 maddesine göre kararın bir örneğinin ilk derece mahkemesine, dosyanın kararı veren İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 3.050,00 TL vekalet ücretinin davacılardan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalı ... İhr. Ltd. Şti'ye verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... Ltd. Şti.'ye geri verilmesine, 16/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16711, Karar No: 2015/6095, Tarih: 16.09.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/16711 E.  ,  2015/6095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıkların, suç tarihinde gündüz sayılan zaman dilimi içinde, müştekiye ait eve girerek çeşitli ev eşyalarını çaldıkları ve aynı gün başka bir hırsızlık suçunu işlerken polis tarafından yakalandıkları müştekiye ait eşyaların teslim edildiği şeklinde gerçekleşen olayda; sanıkların zamanaşımı bakımından lehine olan eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b,116/1. maddelerinde tanımlanan hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçunun gerektirdiği cezanın, türü ve süresine göre, aynı yasanın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli zamanaşımı süresinin, mahkumiyet kararının verildiği tarihten incelemenin yapıldığı tarihe kadar zamanaşımını kesen herhangi bir işlem yapılmadan bu sürenin geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 16.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22778, Karar No: 2014/22869, Tarih: 02.07.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/22778 E.  ,  2014/22869 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yukarıda mahkemesi, tarihi, esas ve karar numarası yazılı kararın temyizen incelemesi sırasında;

- Davacı adına 11.06.2009 tarihinden sonra çalışma bildirimi yapılan sigorta sicil numaralı işyerlerinin’dan tescil bilgilerinin celbi,

-11.06.2009 tarihi sonrasında Belediyenin hizmet alımı yaptığı işverenlerin tespiti ile buna ilişkin belgelerin dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.07.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/425, Karar No: 2015/2634, Tarih: 18.11.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2014/425 E.  ,  2015/2634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki “ziynet ve çeyiz eşyalarının aynen iadesi, bulunamadığı takdirde bedellerinin tahsili” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Zonguldak 1.Aile Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 15.03.2012 gün ve 2011/721 E., 2012/282 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 24.12.2012 gün ve 2012/8963 E., 2012/17239 K. sayılı ilamı ile;

(... Dava, çeyiz ve ziynet eşyalarının aynen iadesi, olmadığı takdirde 15.000 TL bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, bir kısım çeyiz eşyalarının aynen iadesine olmadığı takdirde bedelinin davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalının seni annenin evine götüreyim biraz dinlen diyerek davacı eşini annesinin evine bıraktığını, bir daha arayıp sormadığını, davacının müşterek eve dönmek istemesine rağmen davalının duyarsız kaldığını, eşinin evi terk ettiği iddiası ile boşanma davası açtığını, davacının psikolojik travma nedeni ile tedavi gördüğünü, hastaneden müşterek eve dönmek istemesine rağmen eşinin annenin yanında kal diyerek ikna ettiğini, davacının evi terk etmek düşüncesi ile hareket etmediğinden çeyizleri ve ziynetlerinin evde kaldığını, 10.000 TL ziynet bedeli, 5.000 TL çeyiz eşyası olmak üzere 15.000 TL bedelin tahsilini talep etmiştir. Davalı vekili, davacının dava dilekçesinde bildirdiği 2 adet yorgan, 1 adet battaniye, 1 adet yatak örtüsü, perde ve yastık ile beraber, 1 adet salon halısı, 3 adet yatak odası halısı, 3 adet el örgüsü paspas, 3 camlık tül perde, 1 adet ütü ve ütü masası, 1 adet mikser ve su ısıtıcısı, 1 adet tencere takımı, 1 adet fincan takımı, 1 adet baharat takımı, sürahi ile beraber 1 adet bardak takımı, 1 adet güğüm, 1 adet leğen, 1 adet nevresim, 40 adet başörtüsü, 10 adet eşarp, 10 adet havlu, dantel takımı, 2 takım bornoz, 1 adet çamaşır makinesi örtüsü, 1 adet buzdolabı örtüsü, 1 çift terlik, 1 çift kapalı ayakkabı, özel giyim eşyaları olan iç çamaşırları, yelekleri kazaklar olmak üzere bu eşyaların kendilerinde olup vermeye hazır olduklarını, bunların dışında davacıya ait başka eşya, ziynetlerin kendisinde bulunmadığını, sadece 1 adet alyans kaldığını, bu alyansı da davacı taraf parmağından çıkartıp attığı için davalının onu yerden alarak sakladığını, bu alyansı da iade etmeye hazır olduklarını, davacıyı müşterek evden ayrılması için zorlamadığını, davalının evde olmadığı sırada davacının annesi ile müşterek eve gelerek bağırıp çağırıp yüzüğü atarak evden ayrıldığını bildirerek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, tarafların evlenip kısa bir süre sonra ayrı yaşamaya başladıkları, davalının kendisinde kaldığını kabul ettiği alyansı 21.09

. Mahkemece, tarafların evlenip kısa bir süre sonra ayrı yaşamaya başladıkları, davalının kendisinde kaldığını kabul ettiği alyansı 21.09.2011 tarihli oturumda davacı asile mahkeme huzurunda teslim ettiği, davalının bir takım eşyaların kendisinde olduğunu ve vermeye hazır bulunduğunu bildirip bir kısım eşyalar yönünden davayı kabul ettiğini, davacının talep ettiği çeyizleri ve ziynetleri yönünden davasını ispat edemediği, bunun için yemin teklif etme hakkı bulunduğu bildirilmesine rağmen davalıya yemin teklif etmediklerini, davalının kabul ettiği çeyiz eşyaları 2 adet yorgan, 1 adet battaniye, 1 adet yatak örtüsü, perde ve yastık ile beraber 1 adet salon halısı, 3 adet yatak odası halısı, 3 adet el örgüsü paspas, 3 camlık tül perde, 1 adet ütü ve ütü masası, 1 adet mikser ve su ısıtıcısı, 1 adet tencere takımı, 1 adet fincan takımı, 1 adet baharat takımı, sürahi ile beraber 1 adet bardak takımı, 1 adet güğüm, 1 adet leğen, 1 adet nevresim, 40 adet başörtüsü, 10 adet eşarp, 10 adet havlu, dantel takımı, 2 takım bornoz, 1 adet çamaşır makinesi örtüsü, 1 adet buzdolabı örtüsü, 1 çift terlik, 1 çift kapalı ayakkabı, özel giyim eşyaları olan iç çamaşırının davalıdan alınarak davacıya verilmesine fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir. Davacı kadın dava konusu edilen ziynet eşyasının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı koca ise davacı tarafından giderken götürüldüğünü savunmuştur. Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz. Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir.

Evlilik sırasında kadına takılan ziynet eşyaları kim tarafından alınmış olursa olsun ona bağışlanmış sayılır ve iadesi gerekir. Davacı tanıklarından Mehmet Ertuğrul, davacı ... ile davalı ... ve Üçköy köyü muhtarı Muhammet Kürekçi, davacının annesi ve kendi eşi Fatma Ertuğrul olduğu halde Kozlu Belediyesi karşısında bulunan parkta konuştukları sırada davalı ...'nin düğünde takılan ziynetleri borcu olması nedeni ile bozdurup harcadığını beyan ettiğini yeminli beyanı ile bildirmiştir. Dinlenen davacı tanıkları ziynetler konusunda davacının savlarını doğrulayacak şekilde net, açık ve ayrıntılı bilgi vermişlerdir. Davalı tarafından borcun ödenmesi için dava konusu ziynetlerin bozdurulduğunun kabulü gerekir. Bu durumda davada ispat külfeti yer değiştirmiştir. Davalı, iade edilmemek üzere söz konusu ziynetlerin kendisine verildiğini kanıtlamadıkça iade ve tazmin ile yükümlü olduğundan ve bu ziynet eşyalarının davacının rızası ile bozdurulup geri verilmemek kaydı ile harcandığı hususu davalı tarafından kanıtlamadığından, davacı davasını tanık beyanları ile ispat ettiğinden ziynet eşyaları yönünden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmesi doğru değildir…)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, ziynet ve çeyiz eşyalarının aynen iadesi, mümkün olmazsa bedellerinin tahsili istemine ilişkindir.

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, ziynet ve çeyiz eşyalarının aynen iadesi, mümkün olmazsa bedellerinin tahsili istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ile 26.06.2009 tarihinde evlendiğini, evlendikten iki ay sonra davalının “seni annene götüreyim biraz dinlen” diyerek müvekkilini annesinin evine bıraktığını, bir daha arayıp sormadığını, müvekkilinin evi terk etmek düşüncesi ile hareket etmemesi nedeniyle bütün ziynet eşyalarını ve çeyizlerini müşterek konutta bıraktığını, davalının müvekkili aleyhine terk sebebine dayalı boşanma davası açtığını belirterek listesini sunmuş olduğu ziynet ve çeyiz eşyalarının aynen iadesine, aynen iade mümkün olmadığı takdirde fazlaya dair talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL ziynet alacağı, 5.000,00 TL çeyiz alacağı olmak üzere toplam 15.000,00 TL’nin davalı taraftan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının listesinde belirttiği çeyiz eşyalarından bir kısmının halen müvekkilinin ikamet ettiği müşterek evde mevcut olup müvekkilinin bu eşyaları davacıya iade etmeye hazır olduğunu, yine müvekkilinin zilyedinde davacıya ait sadece bir adet alyans bulunduğunu, davalının bu alyansı da iade etmeye hazır olduğunu, belirtilen eşyalar dışında davacıya ait başkaca bir çeyiz ve ziynet eşyasının müvekkilinde bulunmadığını, müvekkilinin davacıdan para da almadığını, müvekkilinin davacıyı müşterek konutu terk etmeye zorlamadığını, davacının yüzüğünü çıkarıp attıktan sonra evden ayrıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı vekilinin 12.09.2011 tarihli dilekçesinde davacıya ait olup davalı nezdinde olduğu kabul edilenler dışındaki çeyiz eşyaları ve ziynet eşyaları yönünden davacı tarafça iddiaların ispatlanamadığı, 17.01.2012 tarihli duruşmada davacı vekiline davalı tarafın kabul beyanı dışında kalan çeyizler ve ziynet eşyaları yönünden davalıya yemin teklif etme hakkının hatırlatıldığı, davacı vekilinin 15.03.2012 tarihli oturumda davanın sübut bulduğunu bu nedenle davalı tarafa yemin teklif etmediklerini beyan ettiği, davacı tarafça davalı tarafın kabul beyanı dışındaki çeyiz eşyaları ve ziynet eşyaları yönünden iddiaların usulen kanıtlanmadığı gerekçeleri ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine Özel Dairece, metni yukarıda başlık bölümüne alınan gerekçeler ile hüküm bozulmuş;

Mahkemece, davacı tarafın ziynet eşyalarının davalı tarafından borcu olması nedeniyle bozdurulup harcandığı şeklinde bir iddiasının bulunmadığı, Yüksek Yargıtay’ın bozma gerekçesini tanık Mehmet Ertuğrul'un "bu sırada Ayşe'nin annesi ve eşinin Ali'ye Ayşe'nin ziynet eşyalarını sorduğu, Ali'nin de borcu nedeniyle altınları bozdurduğunu söylediğini beyan etmesine dayandırdığı, diğer tanıklar Meryem İnce ve Hatice Sezer'in beyanlarının tanık Mehmet Ertuğrul'un beyanları ile örtüşmediği, tanıklar Hatice Sezer ve Meryem İnce’nin Ayşe'nin ziynet eşyalarının Ali'de kaldığını beyan ettikleri, Ali tarafından ziynet eşyalarının bozdurulduğu şeklinde beyanlarının olmadığı, taraflar arasında aynı mahkemede 2009/1044 Esas sayılı nafaka davası ve 2011/349 Esas sayılı boşanma davası görüldüğünü, boşanma davasında davacının annesi Emine Akbaba’nın duruşmadaki beyanında, “kızına takılan takıları kocasının aldığını, ne yaptığını kızına söylemediğini, bozdurup bankaya koyduğunu söylediğini” beyan ettiği, tanık Mehmet Ertuğrul’un 2009/1044 Esas sayılı nafaka davası dosyasında da ziynet eşyalarıyla ilgili beyanda bulunmadığı, taraflar arasındaki boşanma ve nafaka dava dosyasında dinlenilen tüm tanıklar ve bozmaya esas ziynet eşyalarının iadesi davasında, tanık Mehmet Ertuğrul dışındaki hiç bir tanığın davalı ...'nin davacıya ait ziynetleri bozdurup borçlarını ödediğinden söz etmediği gerekçeleri ile direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararını davacı vekili temyize getirmektedir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davanın ispatına ilişkin olup; davacı tanık beyanlarının, dava konusu ziynet eşyalarının davalı tarafından borcun ödenmesi için bozdurulduğunun kabulüne elverişli olup olmadığı; buradan varılacak sonuca göre ispat külfetinin yer değiştirip değiştirmediği noktalarında toplanmaktadır.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; görülmekte olan davada, davacı tanıklarından Mehmet Ertuğrul’un duruşmada; “Kozlu Belediyesinin karşısında bulunan parkta yapılan görüşmeye gittiğinde, davacı ... Duyar, davalı ..., davacının annesi, eşi Fatma Ertuğrul ve Üçköy muhtarı Muhammet Kürekçi’nin orada bulunduğunu, davacının annesinin ve eşinin davalı ...’a davacı ... Duyar’ın ziynet eşyalarını sorduğunu, davalı ...’nin de borcu nedeniyle altınları bozdurduğunu söylediğini, bu sırada davacı ...’nin de ziynetleri davalı ...’nin bozdurduğunu söylediğini” beyan ettiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda, somut uyuşmazlık yönünden, tanık Mehmet Ertuğrul’un beyanında geçen, davalı ...’ın dava konusu ziynet eşyalarını borcu nedeniyle bozdurduğu hususunun açıklığa kavuşturulduğundan söz edilmesi mümkün değildir.

Bu nedenle, dava konusu ziynet eşyalarının davalının borcu nedeniyle davalı tarafından bozdurulduğu hususunun açıklığa kavuşturulması yönünde tanık dahil tüm deliller toplanarak yapılacak değerlendirme doğrultusunda varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Direnme kararının yukarıda açıklanan bu değişik gerekçeyle bozulması gerekmiştir.

Bu nedenle, dava konusu ziynet eşyalarının davalının borcu nedeniyle davalı tarafından bozdurulduğu hususunun açıklığa kavuşturulması yönünde tanık dahil tüm deliller toplanarak yapılacak değerlendirme doğrultusunda varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Direnme kararının yukarıda açıklanan bu değişik gerekçeyle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile mahkeme kararının yukarıda açıklanan değişik nedenlerle BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 18.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15627, Karar No: 2006/17671, Tarih: 18.12.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/15627 E.  ,  2006/17671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada ... 1. Sulh Hukuk ile İpsala Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; ...'nın 1999 yılında İpsala Sulh Hukuk Mahkemesince vesayet altına alındığı, İpsala nüfusuna kayıtlı olduğu, vesayet altına alınan ve vasinin 20 yıldır İpsala'da oturmayıp, ... Mahallesi Mimar ... Sokak, Bayrampaşa'da oturduğu, bu hususun da sulh hukuk mahkemesince de kabul edilerek T.M.Y.'nın 412. maddesi anlamında yerleşim yeri değişikliğine izin verecek şekilde yetkisizlik kararı verildiği anlaşılmakla, davanın ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 18/12/2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22358, Karar No: 2015/19410, Tarih: 21.12.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/22358 E.  ,  2015/19410 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki aracıyla gündüz vakti, yerleşim yerinde dört yönlü ışık kontrollü kavşağa geldiğinde "sola dönülmez levhası" bulunan yerdeki refüj aralığından sola dönüş yaptığı esnada, kavşak başından karşıdan karşıya geçmekte olan katılanın idaresindeki motosiklete çarpması şeklinde gerçekleşen olayda bilinçli taksirin şartlarının oluştuğunun gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın katılanın zararının bulunmadığına, sürücü belgesinin geri alınması kararına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, eleştirilen husus dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 21.12.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13703, Karar No: 2010/3413, Tarih: 08.03.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/13703 E.  ,  2010/3413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, nüfus kaydında hatalı olarak yazılan anne adının düzeltilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dahili davalı ...'a çıkarılan tebligatın adı geçenin yurt dışında ikamet ettiğinden bahisle iade edilmesi üzerine ilgiliye yurt dışı adresi gereği gibi araştırılıp tespit edilmeden 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35.maddesine göre Türkiye'deki adresine tebligat yapılması doğru bulunmamıştır.

...'ın tebligata yarar açık adresi araştırılıp tespit edilerek 7201 sayılı Tebligat Kanununa göre yöntemine uygun tebligat yapılıp süresi de beklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5128, Karar No: 2016/5446, Tarih: 02.06.2016

**14. Ceza Dairesi         2014/5128 E.  ,  2016/5446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi, her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi ve Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan hususlar nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile katılan mağdur vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.