muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/21, Karar No: 2020/2147, Tarih: 11.02.2020

**7. Ceza Dairesi         2019/21 E.  ,  2020/2147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi Belgede Sahtecilik, 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar ... ve ... haklarında her iki suçtan beraat; diğer sanıklar haklarında her iki suçtan hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre katılan Gümrük İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II) Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

1. Dava konusu 30.04.2010 tarihli ihracatlara ilişkin iki beyannamede beyan edilen eşya ile özet beyanda beyan edilen eşyaların cinsi ve ağırlıklarının farklı olduğunun, yine 03.06.2010 tarihli ihracata ilişkin beyanname muhteviyatı ile özet beyan muhteviyatında eşyanın cinsi, ağırlığı, kap adedi ve alıcısının farklı olduğunun anlaşılması karşısında sanık ...’in taşıyıcı şirketin ortağı olduğu olayda; Sanığın beyannamelere konu eşyaları taşıdığını, gelen fatura ve eşyaya göre özet beyanı düzenlediklerini savunduğu, ihracat beyannameleri kapsamı eşyaların tamamının ihracının gerçekleştirilmediği anlaşılmakla, suça konu eylemlere iştiraki nedeniyle atılı suçlardan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde hüküm tesisi,

2. UYAP kayıtlarından yapılan incelemede sanık ...'e ait benzer olaya ilişkin Dairemizde aynı gün incelenen; 2019/902 Esas numarasında kayıtlı Bakırköy 1.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2012/122 Esas – 2014/1006 Karar sayılı dosyasının, 2016/2342 Esas numarasında kayıtlı Bakırköy 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2012/24 Esas – 2014/108 Karar sayılı dosyasının bulunduğu anlaşılmakla,

Sanığın üzerine atılı eylemlerin benzer mahiyette olduğu dikkate alınarak dosyaların birleştirilerek tüm delilerin birlikte değerlendirilmesi, sonucuna göre sanık hakkında hüküm tesis edilmesi, suçun sübutu halinde suç tarihlerine ve işlenen suçun niteliğine göre sanığın eylemlerinin TCK’nun 43. maddesi kapsamında zincirleme biçimde kaçakçılık suçunu oluşturup oluşturmadığının takdir ve değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

II) Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık ... müdafiinin ve sanık ... müdafiinin temyiz talebi üzerine yapılan incelemede;

Yasaya aykırı, katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

II) Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık ... müdafiinin ve sanık ... müdafiinin temyiz talebi üzerine yapılan incelemede;

Sanık ...'ın gümrük müşaviri veya gümrük müşavir yardımcısı karnesinin olmadığı gibi sanığın herhangi bir belge veya beyannamede imzasının da bulunmadığı anlaşılmakla savunmasında; ... Gümrükleme'de iş takipçiliği yaptığını, gümrük beyannamelerinin işlemlerini kendisinin takip ettiğini, gümrük evrakları ve beyannameleri nakliyeci firma çalışanlarına teslim ettiğini, sonrasında özet beyan girilmesi ve takibi sırasında artık nakliyeci firmanın sorumlu olduğunu, suç kastı olmadığını belirtmesi, diğer sanık ...'ın ise ihracatçı firmanın muhasebe işlerini yürüten serbest muhasebeci olarak çalıştığı, firmanın ibraz ettiği belgeler uyarınca işlem yaptığını, ihracatçı firmanın verdiği evraklara göre suça konu beyannamelerin düzenlendiğini ifade etmesi karşısında sanıkların savunmasının aksine, suça konu eylemlere iştirak ettiklerine dair cezalandırılmalarına yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilerek beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafiinin ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

III) Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık ... müdafiinin ve sanık ... müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Suç tarihi ve eylemin niteliği itibarıyla sanıkların eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 5607 sayılı Kanunun 3/14.maddesi kapsamında kaldığı gözetilerek;

UYAP kayıtlarından yapılan incelemede sanık ...'a ait benzer olaya ilişkin Dairemizde aynı gün incelenen 2015/20593 Esas numarasında kayıtlı Bakırköy 1.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2012/99 Esas – 2013/400 Karar sayılı dosyasının bulunduğu,

UYAP kayıtlarında yapılan incelemede sanık ...'ya ait benzer olaylara ilişkin;

Dairemizde aynı gün incelenen; 2019/902 Esas numarasında kayıtlı Bakırköy 1.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2012/122 Esas – 2014/1006 Karar sayılı dosyasının, 2015/20593 Esas numarasında kayıtlı Bakırköy 1.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2012/99 Esas – 2013/400 Karar sayılı dosyasının, 2016/2342 Esas numarasında kayıtlı Bakırköy 1.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2012/24 Esas – 2014/108 Karar sayılı dosyasının bulunduğu,

Bakırköy 1.Ağır Ceza Mahkemesi'nde halen derdest 2019/126- 2019/151- 2019/131 2012/119 Esas numaralarında da kayıtlı dosyalarının bulunduğu anlaşılmakla,

Bakırköy 1.Ağır Ceza Mahkemesi'nde halen derdest 2019/126- 2019/151- 2019/131 2012/119 Esas numaralarında da kayıtlı dosyalarının bulunduğu anlaşılmakla,

Sanıkların üzerine atılı eylemlerin benzer mahiyette olduğu dikkate alınarak dosyaların birleştirilerek tüm delilerin birlikte değerlendirilmesi, sonucuna göre sanıklar hakkında hüküm tesis edilmesi, suçun sübutu halinde suç tarihlerine ve işlenen suçun niteliğine göre sanıkların eylemlerinin TCK’nun 43. maddesi kapsamında zincirleme biçimde kaçakçılık suçunu oluşturup oluşturmadığının takdir ve değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafiinin ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 11.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7932, Karar No: 2014/14168, Tarih: 09.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/7932 E.  ,  2014/14168 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : Beraat

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, şikayetçi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

CMK'nın 237/1. maddesinde, mağdur, suçtan zarar gören gerçek ve tüzel kişiler ile malen sorumlu olanların, ilk derece mahkemesindeki kovuşturma evresinin her aşamasında hüküm verilinceye kadar şikayetçi olduklarını bildirerek kamu davasına katılabilecekleri belirtilmiş olup, aynı Kanunun 237/2. maddesinin, “Kanun yolu muhakemesinde davaya katılma isteğinde bulunulamaz. Ancak, ilk derece mahkemesinde ileri sürülüp reddolunan veya karara bağlanmayan katılma istekleri, kanun yolu başvurusunda açıkça belirtilmişse incelenip karara bağlanır.” hükmü de nazara alındığında, duruşma gününü bildirir davetiyeyi 03.06.2013 tarihinde bizzat tebellüğ eden şikayetçinin, yerel mahkemece karar verilinceye kadar davaya katılma talebinde bulunmadığı anlaşılmakla, katılan sıfatını almayan ve hükmü temyiz etme hakkı bulunmayan şikayetçinin temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi yollamasıyla halen yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE, 09.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1518, Karar No: 2016/10884, Tarih: 02.05.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/1518 E.  ,  2016/10884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ücret farkı, fazla mesai ücreti, ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti

Davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi olarak çalıştığını, rızası alınmadan ücretinin düşürüldüğünü ve fazla çalışma yapmasına rağmen karşılığının ödenmediğini iddia ederek, ücret farkı ve fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti

Davalı ... Bakanlığı vekili, ücretin düşürülmesinin Bakanlık Genelgelerinden kaynaklandığını, davacının alt işveren şirketin işçisi olduğunu ve husumet ehliyetlerinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, davacının ücretin düşürülmesine itiraz etmeden çalışmaya devam ettiğinden ücret farkı talebinin reddine, yaptığı fazla çalışmaların karşılığı ödenmediğinden fazla çalışma ücreti talebinin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz

Kararı, davacı vekili ve davalı ... Bakanlığı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanunî gerektirici sebeplere göre davalı ... Bakanlığı'nın tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında, işçinin rızası alınmadan ücretinin düşürülüp düşürülemeyeceği ve sonuçları noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

T.C. 1982 Anayasası’nın 55 inci maddesine göre, “Ücret emeğin karşılığıdır. Devlet, çalışanların yaptıkları işe uygun adaletli bir ücret elde etmeleri ve diğer sosyal yardımlardan yararlanmaları için gerekli tedbirleri alır. Asgari ücretin tespitinde çalışanların geçim şartları ile ülkenin ekonomik durumu da göz önünde bulundurulur.”.

T.C. 1982 Anayasası’nın 2 nci maddesindeki hukuk devleti ilkesinin zorunlu koşulu, kazanılmış hakların korunması ve kazanılmış haklara yapılan müdahalelerin önlenmesidir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 62 nci maddesine göre, “Her türlü işte uygulanmakta olan çalışma sürelerinin yasal olarak daha aşağı sınırlara indirilmesi veya işverene düşen yasal bir yükümlülüğün yerine getirilmesi nedeniyle ya da bu Kanun hükümlerinden herhangi birinin uygulanması sonucuna dayanılarak işçi ücretlerinden her ne şekilde olursa olsun eksiltme yapılamaz.”. Maddedeki düzenleme emredici niteliktedir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 62 nci maddesine göre, “Her türlü işte uygulanmakta olan çalışma sürelerinin yasal olarak daha aşağı sınırlara indirilmesi veya işverene düşen yasal bir yükümlülüğün yerine getirilmesi nedeniyle ya da bu Kanun hükümlerinden herhangi birinin uygulanması sonucuna dayanılarak işçi ücretlerinden her ne şekilde olursa olsun eksiltme yapılamaz.”. Maddedeki düzenleme emredici niteliktedir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 22 nci maddesine göre, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21 inci madde hükümlerine göre dava açabilir. Taraflar aralarında anlaşarak çalışma koşullarını her zaman değiştirebilir. Çalışma koşullarında değişiklik geçmişe etkili olarak yürürlüğe konulamaz.”.

Bu düzenlemelerin Toplu İş Hukukuna yansıyan yönü ise işçi lehine şart ilkesi (işçiye yararlık ilkesi) dir. Mülga 2822 sayılı Yasanın 6 ncı maddesi ve 6356 sayılı Yasanın 36 ncı maddesinin birinci fıkrasına göre, “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe iş sözleşmeleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. İş sözleşmelerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Toplu iş sözleşmesinde iş sözleşmelerine aykırı hükümlerin bulunması hâlinde ise iş sözleşmesinin işçi yararına olan hükümleri geçerlidir.”. Kural olarak toplu iş sözleşmesinin normatif hükümleri, işçi ve işveren arasında Kanun gücünde etkiye sahip iken Yasada bu hükme bir istisna getirilerek işyerinde yürürlüğe giren bir toplu iş sözleşmesindeki mevcut iş sözleşmesine oranla işçi aleyhine hüküm ile işyerinde uygulanmakta olan bireysel iş sözleşmesindeki işçi lehine hükmün çatışması durumunda bireysel iş sözleşmesindeki işçi lehine hükmün uygulanmaya devam edeceği öngörülmektedir. Yasadaki bu hüküm emredici niteliktedir.

Hukukun temel ilkelerinden birisi olan ahde vefa ilkesi gereğince taraflar, yaptıkları bir sözleşmeye, şartlar sonradan değişse dahi uymak zorundadırlar. Ahde vefa ilkesi, sözleşmenin taraflarından birisinin tek taraflı iradesi ile sözleşmenin içeriğini diğer tarafın aleyhine değiştirememesini gerekli kılmaktadır.

Hukukun temel ilkelerinden birisi olan ahde vefa ilkesi gereğince taraflar, yaptıkları bir sözleşmeye, şartlar sonradan değişse dahi uymak zorundadırlar. Ahde vefa ilkesi, sözleşmenin taraflarından birisinin tek taraflı iradesi ile sözleşmenin içeriğini diğer tarafın aleyhine değiştirememesini gerekli kılmaktadır.

İşçinin aldığı ücret miktarının düşürülmesi, ikramiyenin veya sosyal yardımın kaldırılması, işçinin işyeri organizasyonunda mevcut görevinden daha alt seviyedeki bir göreve atanması, çalışma koşullarının ağırlaştırılması gibi durumlar, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 22 nci maddesi anlamında iş sözleşmesinin içeriğinin işçi aleyhine değiştirilmesi anlamına gelmektedir. Bu tür değişiklikler, yukarıda sözü edilen kurallar doğrultusunda ancak işçinin yazılı onayı ile yapılabilir. İşçinin açıkça onay vermediği esaslı değişiklikler işçiyi bağlamaz. Ücret indirimine dair esaslı değişikliğin işçi tarafından açıkça kabul edilmemesine rağmen ödeme döneminde daha az ücret ödenmesi, hatta bu ödemeye dair ücret bordrosunun işçi tarafından imzalanması durumunda dahi işçinin fark ücret isteme hakkı devam eder.

İşçiye yapılan yemek ve servis gibi aynî yardımın kaldırılıp yerine ikamesi nakdî ödeme yapılması ya da tam tersi nakdî servis ve yemek ücretinin kaldırılıp ikame olarak işyerinde yemek verilmesi yahut otobüs bileti verilmesi, işverenin yönetim hakkı kapsamında olup, bu tür uygulamalar Medenî Kanun’un 2 nci maddesine aykırı olmamak koşuluyla esaslı değişiklik sayılmaz. Ancak yapılan sosyal yardımın, işverenin tek taraflı kararı ile niteliği değiştirilmeden miktarının düşürülmesi veya ödenmemesi, esaslı değişiklik sayılacağından buna yazılı onay vermeyen işçiye talep hakkı verecektir.

... Bakanlığı’nın 2009/32 ve 2009/64 sayılı Genelgelerinde, tasarruf tedbirleri gereğince Bakanlığa ait sağlık kuruluşlarında işçilik maliyetlerinin düşürülmesi öngörülmüş, bu amaçla çalışan alt işveren işçilerinin temel ücretlerinde eğitim seviyeleri ve yaptıkları işler dikkate alınarak asgari ücret veya üzerinde ücret ödemesi yapılması, işçilere ödenen nakdî yemek parası uygulamasının kaldırılarak bunun yerine ikame olarak işyerinde verilen yemekten faydalandırılmaları, yine nakdî yol ücretinin kaldırılarak yerine ikame olarak otobüs bileti verilmesi uygulamasına geçilmesi, alt işverenlerle bu esaslara göre hizmet alımı sözleşmeleri yapılması ilke olarak benimsenmiştir. ... genelinde 2009 Ağustos ayında veya daha sonra yapılan hizmet alım ihalelerinde de bu ilkeler dikkate alınmış, alt işverenlerce işçilere ödenen ücretler düşürülmüş, yemek parası uygulaması kaldırılarak işçiler işyerindeki yemekten faydalandırılmaya başlanmış, yol parası ödemesi kaldırılarak yerine ikame olarak otobüs bileti verilmesi uygulamasına geçilmiştir.

... Bakanlığı’na ait sağlık kuruluşlarında çalışan alt işveren işçilerinin almakta oldukları temel ücretin düşürülmesi, Bakanlık Genelgelerine dayansa dahi çalışma koşullarında işçi aleyhine esaslı değişiklik niteliğinde olup değişikliğin geçerli olabilmesi için 4857 sayılı İş Kanunu’nun 62 nci ve 22 nci maddelerine göre işçinin açıkça ve yazılı muvafakatinin bulunması gerekir. Nakdî yemek ücreti ödemesinin kaldırılıp ikame olarak yemek verilmesi, nakdî yol ücreti ödemesinin kaldırılıp yerine ikame olarak otobüs bileti verilmesi ise işverenin yönetim hakkı kapsamında kalıp Bakanlığın Genelgelerinden kaynaklandığından ve niteliğine göre esaslı değişiklik sayılmayacağından bu konuda alt işverence yapılan değişiklik için işçinin yazılı muvafakatinin alınması gerekli değildir. Ancak nakdî yemek veya yol ücretinin niteliği değiştirilmeden miktarının azaltılması veya kaldırılması ise iş koşullarında esaslı değişiklik mahiyetinde olup değişikliğin geçerli olabilmesi için işçinin açıkça yazılı onayı gerekmektedir.

Somut uyuşmazlıkta davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede, 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında belirsiz süreli iş sözleşmesi ile alt işveren işçisi olarak çalışmıştır.

Davacının 2010 Ağustos ayı ücreti net 1.006,99 TL iken, 2010 Eylül'de net 740,80 TL’ye düşürülmüştür.

Davacı, dava dilekçesinde, rızası alınmadan ücretinin düşürüldüğünü iddia ederek, 2010 Eylül-dava tarihi arasındaki ücret farklarının ödetilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının ücretin düşürülmesine itiraz etmeden çalışmaya devam ettiğinden ücret farkı talebinin reddine karar verilmiştir.

Dairemiz incelemesinden geçen çok sayıda emsal dava dosyasında, Bakanlık Genelgeleri doğrultusunda düzenlenen ve imzası işçiye ait olan bireysel iş sözleşmelerine itibar edilip iş sözleşmelerinin imzalandığı tarihten sonraki döneme ait fark ücret taleplerinin reddi gerektiği, sözleşmelerin baskı altında imzalandığı yönündeki iddiaların ise ciddî olmadığı sonucuna varılmıştır.

Dosya içerisinde, davacının ücretin düşürülmesine muvafakat ettiğine dair bireysel iş sözleşmesi veya benzeri bir belge bulunmamaktadır.

Mahkemece, bilirkişi raporu değerlendirilerek ücret farkı talebinin kabulü gerekirken hatalı değerlendirme ile reddi usul ve yasaya aykırıdır.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Mahkemece, bilirkişi raporu değerlendirilerek ücret farkı talebinin kabulü gerekirken hatalı değerlendirme ile reddi usul ve yasaya aykırıdır.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmi dört saat içinde kesintisiz on iki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut uyuşmazlıkta davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi olarak 18.09.2008 tarihinden beri çalışmaktadır.

Davacının fazla çalışma alacağı, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, 2008 Ekim-2011 Mayıs dönemi için ve mesai çizelgeleri dikkate alınarak;

“08.00-08.00 arasındaki 24 saatlik çalışmalarda 10 saat ara dinlenmesi düşülüp 11 saati geçen 3 saat fazla çalışma şeklinde,

16.00-08.00 arasındaki 16 saatlik çalışmalarda 2 saat ara dinlenmesi düşülüp 7,5 saati geçen 6,5 saat fazla çalışma şeklinde,

08.00-16.00 arasındaki çalışmalarda 1 saat ara dinlenmesi düşülüp fazla çalışma yapılmadığı” şeklinde hesaplanmış ve hesaplama belgeye dayandığından takdiri indirim uygulanmamıştır.

Mahkemece, işyerinin ve işin niteliğine göre 24 saatlik çalışmalar yönünden 4 saat ara dinlenmesi düşülerek günlük 11 saati geçen 9 saatin fazla çalışma olarak hesaplanması gerekirken ara dinlenmesinin 10 saat kabulü isabetsizdir.

4- Somut uyuşmazlıkta davacı, işverene verdiği 25.03.2011 günlü dilekçe ile fazla çalışma alacağı yönünden davalıyı temerrüde düşürmüştür.

Davacı vekili, kısmî dava dilekçesinde, fazla çalışma alacağı için temerrüt tarihinden itibaren faiz uygulanmasını istemiştir.

Mahkemece, fazla çalışma alacağına temerrüt tarihi yerine dava/ıslah tarihinden itibaren faiz uygulanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 02.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.