muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4020, Karar No: 2017/6202, Tarih: 28.09.2017

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücû alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin müteselsil sorumluların toplam kusuruna düşeninden işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri x işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı x üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücû edemeyeceği miktarı Kurum'a ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, davalı işverenler ve 3. kişilerin teselsül sorumluluğunun anılan maddi ve ...i olgular dikkate alınarak, öngörülen ilkeler çerçevesinde belirlenmesi gerekirken, mahkemece, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, özellikle değinilen 5510 sayılı Yasanın 21. maddesinin 4. fıkrası hükmü göz ardı edilerek karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ile davalılar ..., ... ve ... İnşaat Tic. AŞ. vekillerinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, önceki hükmü temyiz etmeyen davalılar yönünden davacı lehine oluşan usûlî kazanılmış hak durumu da gözetilerek karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 28.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6375, Karar No: 2024/6593, Tarih: 10.06.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/6375 E.  ,  2024/6593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1139 E., 2023/963 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 9. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/372 E., 2022/117 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ve fer'i müdahil vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ve fer'i müdahil vekilleri tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 02.09.2020- 02.12.2020 tarihleri arasında davalı şirket bünyesinde balık ağları üretiminde, balık ağı örme makinesinde çalıştığını belirterek, davacının Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının iddialarının tamamen haksız olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı adına kayıtlı iş yerinin 03.11.2020 tarihinden itibaren Kanun kapsamında olduğu, davacının hizmet cetvelinde davalıya ait işyerinden davacı adına bildirilen çalışmaların bulunmadığı, davacının bu dönemde dava dışı iş yerlerinden de hizmet bildirimlerinin bulunmadığı dikkate alınarak ve 02.12.2020 tarihli "Kasım Hakediş" açıklamasını içeren, davalı işverene ait logonun bulunduğu, delil başlangıcı sayılabilecek 2.300 TL'lik makbuz, davacının bu işyerinde 27.11.2020 tarihinde kaza geçirdiğine dair 27.11.2020 tarihli Antalya Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenen konsultasyon formu, davacıyla beraber ihtilaflı dönemde davalıya ait iş yerinde çalıştığı anlaşılan ve Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma nedeniyle ifadeleri alınan davacı ve tanıkların anlatımı karşısında, davacının bu iş yerine ziyaret amacıyla gelip gittiğine dair tanık anlatımlarına yaşamın olağan akışına uygun bulunmaması nedeniyle itibar edilmeyerek ve dava konusu dönemde faal bir işyerinin bulunduğu sonucuna varılarak, davanın kabulüne davacının davalı şirkete ait 1404201 007 sicil numaralı iş yerinde 02.09.2020 - 02.12.2020 tarihleri arasında hizmet akdine tabi olarak asgari ücretle kesintisiz çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; olay sonrası hastane kayıtlarında olay iş kazası olarak bildirebilecekken bildirilmediğini, işyerinde çalışmayan işçinin işyerinde kendi kusuru ile yaşanmış bir talihsiz olayı ''iş kazası'' olarak nitelendirmek için açmış olduğu davanın tamamen kötü niyetli olduğunu, dava dilekçesine ek olarak sunulan belgelerin hiç birinde müvekkilinin imzasının bulunmadığını, çelişkili tanık beyanları ile davanın kabulünün mümkün olmadığını, kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesi talep etmiştir.

Fer'i müdahil vekili; sigortalılığın oluşumu yönünden çalışma olgusunun varlığının zorunlu olduğunu, eylemli ve gerçek biçimde çalışmanın varlığının saptanmadıkça hizmet akdine dayanılarak dahi sigortalılıktan söz edilemeyeceğini, hizmet tespiti davalarında asıl olanın resmi belge ve kayıtlar olduğunu, hizmet tespiti davalarının kamu düzenini ilgilendirdiğinden yalnızca tanık beyanının hükme yeterli olmayacağını, İlk Derece Mahkemesinin istinafa konu kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesi talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile SGK kayıtları, bordro tanık beyanları, son aya ilişkin ücret ödeme belgesi, hastane kayıtları, resmi kurumlardan gelen müzekkere cevapları birlikte değerlendirildiğinde, davacının davalı işveren yanında talebe konu sürede kesintisiz olarak hizmet akdine bağlı olarak çalıştığı, davacının tespit talebinin kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili ve fer'i müdahil vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili, iş yerinde çalışmayan davacının kendi kusuru ile yaşanmış olayı iş kazası olarak nitelendirmek için bu davayı açtığını, dosyaya sunduğu belgelerin hiç birinde işverenin imzası bulunmadığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

Fer'i müdahil vekili, istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesidir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesidir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1805, Karar No: 2014/27997, Tarih: 14.10.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/1805 E.  ,  2014/27997 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/238589

MAHKEMESİ : Balıkesir Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2012

NUMARASI : 2012/57 (E) ve 2012/249 (K)

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin işyerinden 20 TL değerinde iki kangal sucuk çalan suça sürüklenen çocuğa suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmeden yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm verilmesi,

2- 5237 sayılı TCK’nın 61/5. maddesine aykırı olarak aynı Yasanın 168. maddesinin 31/2. maddesinden önce uygulanması,

3- 5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesi uyarınca her bir suça sürüklenen çocuğun sebebiyet verdiği ve 6183 sayılı Kanunun 106/1. maddesinde belirlenen 20 TL’den az gerçekleşen yargılama masrafının, 6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile eklenen 5271 sayılı CMK'nın 324/4 maddesi gereğince Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk D.. E.. müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5416, Karar No: 2022/5089, Tarih: 15.06.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/5416 E.  ,  2022/5089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : TCK'nin 81/1, 35, 62, 53, 54, 63. maddeleri uyarınca 9 yıl 2 ay hapis cezasına mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafiileri, katılan vekili

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa verilen cezanın türüne ve miktarına göre, sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 5271 sayılı CMK'nin 299. maddesi ve 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 318. maddesine göre reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın üzerine atılı kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, sanığın savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, bozma üzerine kurulan hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiilerinin; sanığın öldürme kastı bulunmadığına, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine ancak;

Dairemizin 02.06.2021 tarih ve 2021/6752 Esas - 2021/9651 Karar sayılı bozma ilamında da belirtildiği üzere, oluşa ve tüm dosya içeriğine göre, sanığın, katılan ...'ya ateşli silahla bir el ateş ederek, katılan hakkında İstanbul Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen adli rapora göre, göğüs kafesi ortasındaki kemikten (ksifoidden) girip karaciğeri katederek, sağ meme lateralinde (karaciğer segment 7'den) çıkan kurşun nedeniyle katılanın pnömotoraksa, akciğer ve karaciğer lezyonlarına, 9. kotta hayat fonksiyonlarını orta (2.) derecede etkileyen kaburga kemiği kırığına neden olacak ve yaşamını tehlikeye sokacak şekilde yaralandığı, ameliyata alınarak kurtarıldığı olayda, "9 yıldan 15 yıla" kadar hapis cezası öngören TCK’nin 35. maddesinin uygulanması sırasında, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak makul bir ceza tayini yerine, yazılı biçimde "11 yıl" hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 15.06.2022 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 15.06.2022 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Olay tarihinden önce sanık ... ile mağdurlar ...ve eşi ... arasında miras paylaşımı nedeniyle husumet bulunduğu ve bu anlaşmazlığı dava konusu yaparak mahkemeye taşıdıkları bir gün önce duruşmalarının yapıldığı olay gününde cuma namazından çıkan ...Koç'un evine doğru giderken sanık ...'un tabancayla bacaklarını hedef alarak 3 el ateş ettiği, Şükrü'nün bacaklarından BTM ile giderilemeyecek şekilde yaralandığı, silah sesleri üzerine evlerinden çıkan mağdurun eşi ... ile kızı ...'nun sanığın mağdurun yanında beklediğini görmeleri üzerine sanık ...'nin üzerine gelmeye başladıkları ...'nin ...'ya hitaben "gelme seni vururum." şeklinde sözler sarf ettiği ve ...'ya 1 el ateş ettiği, hayati tehlike geçirecek derecede yaralanmasına neden olduğu, sanığın kardeşi olan ...'ı da "benim kocamdan ne istedin?" demesi üzerine bacaklarına doğru 2 el ateş ederek bacağından 6. derece kırık olusturacak şekilde yaraladığı ve olay yerinden kaçarak uzaklaştığı anlaşılmıştır.

Sanık ... ile mağdurlar ...ve ... arasında miras meselesi nedeniyle husumet bulunduğu, asıl husumetin bunlar arasında olduğu, sanığın bu mağdurlara karşı eylemlerinin yaralama olarak kabul edildiği, olay yerine babasının yaralanması nedeniyle gelen mağdur ...'ya karşı sanığın "gelme vururum." şeklinde beyanda bulunduğu, bu beyanının tanıklarca doğrulandığı ve mobil halde bir el ateş ettiği bacaklarına ateş ettiğini beyan ettiği, göğüs bölgesine hedef aldığı şeklinde mağdur beyanlarını destekler nitelikte delil bulunmadığı, ateş sayısının tek olduğu, sanığın eylemine devam etme imkanı varken, devam etmeyip kendiliğinden son vererek olay yerinden uzuklaştığı, sanığın iç dünyasına ilişkin olan suç kastının öldürmeye yönelik olduğuna dair dış dünyaya yansıyan hiç bir tavır ve davranışa da rastlanmamıştır.

Sanığın eylemleri bütün olarak değerlendirildiğinde asıl husumeti bulunan mağdurlar ...ve ...'a karşı eylemleri yaralama kabul edilirken, yeğeni olan mağdurların kızı ...'ya karşı öldürme kastını ortaya koyacak hiç bir delil ve emare bulunmadığı halde sadece meydana gelen neticeye bakarak ve sanığın kastı da bölünmek suretiyle sanık ...'nin mağdur ...'ya karşı eyleminin yaralama olduğu düşüncesinde olduğumdan suç vasfı yönünden sayın çoğunluğun düşüncesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/10155, Karar No: 2013/15059, Tarih: 07.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/10155 E.  ,  2013/15059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyanın incelenmesinden davacı vekilinin 27.05.2013 havale tarihli temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt edilip edilmediği anlaşılamamıştır. Mahkemece bu konu araştırılarak anılan dilekçenin temyiz defterine kaydı varsa bu kaydı gösterir sayfanın onaylı bir örneğinin,

2-Bilirkişi kurulu tarafından değerlendirmeye alınan zeytinin kuru-sulu şartlarda 2012 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verimini, tüm harcama kalemlerini gösteren ayrıntılı üretim giderleri çizelgesi ve kilogram başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek,

3-Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan zeytin ağacının 2012 yılı itibariyle rayiç bedellerini gösterir listenin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek,

Dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2184, Karar No: 2012/7966, Tarih: 07.11.2012

**1. Ceza Dairesi         2012/2184 E.  ,  2012/7966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, düzeltme nedeni saklı kalmak kaydıyla oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın sübuta, ceza ehliyetinin bulunmadığına vesaireye ilişen, Cumhuriyet Savcısının haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Ölüm neticesini almaya yönelik çok sayıdaki yaranın tek başına canavarca his saiki ile insan öldürme suçuna kanıt sayılamayacağı gözetilmeksizin, sanık savunması ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın 5237 sayılı TCK.nun 82/1-d maddesi gereğince cezalandırılması gerekirken, yazılı şekilde 5237 sayılı TCK.nun 82/1-b,d maddesi uyarınca uygulama yapılması Yasaya aykırı ise

de bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasının mahsus bölümünden olayda uygulama yeri olmayan TCK.nun 82.maddesinin "b" bendinin çıkartılmasına karar verilmek suretiyle CMUK.nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN, re'sen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), ceza miktarı ve tutuklulukta kalınan süre nazara alınarak sanığın tahliye talebinin REDDİNE, 07/11/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1072, Karar No: 2020/1165, Tarih: 11.02.2020

**12. Hukuk Dairesi         2019/1072 E.  ,  2020/1165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 Sayılı Kanun ile değişik İİK'nin 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 Sayılı HMK'nin 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA, alınması gereken 54,40 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, 11/02/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.