muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7836, Karar No: 2023/7094, Tarih: 02.11.2023

Her ne kadar katılan mağdure Sanık ...'nın 6 yaşından itibaren 10 yıldır kendisine yönelik cinsel eylemlerinin olduğunu beyan etmişse de; bu hususta aile büyüklerine herhangi bir bilgi vermediği, şikayette bulunmadığı, mahkememizce dinlenen tanıklara da aynı şekilde anlatımlarda da bulunmuşsa da; sanığın savunmalarının aksine bu şekilde eylemlerinin olduğuna dair herhangi bir delil bulunmadığı, sanık ile katılanın arasında daha önceye dayalı husumetin bulunması dikkate alındığında delillerle desteklenmeyen soyut beyanların hükme esas alınamayacağı, her hafta aynı eylemi gerçekleştirdiğini iddia ettiği sanıkla ilgili olarak pekala bu durumun aile fertlerince öğrenilebileceği veya bunu mağdurun aile fertlerine anlatabileceği, yine son olayda olduğu gibi kolluk kuvvetlerine olayı anlatabilecek durumda da olduğu zira; ceza yargılamasının amacının maddi gerçeğin hiçbir duraksamaya yer vermeyecek nitelikte ortaya çıkartılması olduğu, “şüpheden sanık yararlanır” ilkesinin ceza hukukunun evrensel ilkesi olması nedeniyle, şüpheler ve kuşkular toplamından kesinlik ve gerçekliğin çıkarılamayacağı, şüphe ve kuşkunun bulunduğu yerde mahkumiyet hükmü kurulamayacağı, bu nedenle her ne kadar mağdur sanığın 10 yıldır kendisine bu şekilde cinsel yönden eylemlerinin olduğunu beyan etmişse de; bu hususta somut kesin inandırıcı bir delil bulunmadığından 01/04/2022 tarihinde meydana gelen olay dışında sanığın daha önceden mağdueye yönelik işlediği iddia olunan eylemlerin şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince mahkememizce kabul edilmemesi gerektiği anlaşılmıştır.

Her ne kadar sanığın 01/04/2022 tarihinde gerçekleştirmiş olduğu eylemde mağduru erkek arkadaşı olduğunu babasına söyleceğinden bahisle atılı eylemi gerçekleştirmiş ise de: bu hususun iradeyi etkileyen bir hal olduğu cebir ve tehditten bahsedilemeyeceği dikkate alınarak TCK 103/4. Madde uygulanmamıştır.

Tüm bu değerlendirmeler neticesinde sonuç olarak sanığın 01/04/2022 tarihinde mağdurenin cinsel bölgelerine cinsel organı ile sürtünerek cinsel yönden tatmin olmak suretiyle Çocuğun Cinsel İstismarı suçunu işlediği anlaşılmıştır." şeklindeki gerekçe ile hüküm kurulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmamış ve istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Mağdurenin yargılama aşamasında ilk kez görevli olan Ağır Ceza Mahkemesinde dinlendiği ve beyanında sanıktan şikayetçi olduğunu ve davaya katılmak istediğini ifade etmesi nedeniyle Mahkemesince verilen katılma kararının yerinde olduğu değerlendirilmiş ve bu gerekçe ile Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

2. Sanık hakkında kurulan hükümde, delillerin ve olguların açıklandığı ve ilişkilendirildiği, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış, bu kapsamda Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir

2. Sanık hakkında kurulan hükümde, delillerin ve olguların açıklandığı ve ilişkilendirildiği, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış, bu kapsamda Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesinin, 15.02.2023 tarihli ve2023/131 Esas, 2023/173 Karar sayılı kararında sanık, sanık müdafii ile katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, kısmen Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kırşehir Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8550, Karar No: 2020/694, Tarih: 08.01.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/8550 E.  ,  2020/694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

30/12/2013 tarihli tutanağa göre kolluk tarafından yakalanan sanığın yanındaki suça konu eşyayı kolluğa teslimi ettiğinin anlaşılması karşısında; 13.05.2014 tarih, 2013/628 Esas ve 2014/258 Karar sayılı Ceza Genel Kurulu kararında ifade edildiği gibi, kollukça yakalanan sanığın yapılacak basit üst araması neticesinde bulunabilecek eşyayı kolluğa vermiş olması halinde, TCK’ nun 168. maddesinin uygulanma ihtimali olmadığından tebliğnamede ki bu yönde bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; hırsızlık suçunun sanık ... tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nun 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri”de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

1-Somut olayda ise; sanık ...’in, müştekiye ait kol saaitini aldığı, müştekinin kol saatinin 60 TL olduğunu beyan etmesi karşısında: sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında; 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17/11/2015 tarih, 2014/12-388 Esas ve 2015/403 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere erteleme kararı ile belirlenecek denetim süresinin kazanılmış hakka konu olamayacağı hususu dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nun 51/3-2. maddesinin “Bu sürenin alt sınırı, mahkûm olunan ceza süresinden az olamaz.” hükmü gereğince ertelenen cezaya ilişkin belirlenen denetim süresinin sanığa verilen cezadan daha az olmayacak şekilde belirlenmesi gerekirken sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen ve ertelenen 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası bakımından denetim süresinin 1 yıl olarak belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 08.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11575, Karar No: 2011/1431, Tarih: 28.02.2011

**5. Ceza Dairesi         2010/11575 E.  ,  2011/1431 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ruh sağlığını bozacak biçimde çocuğun cinsel istismarı suçundan sanık ...'un yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, ... 14. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 02.07.2010 gün ve 2009/125 Esas, 2010/163 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Atılı suçu TCK.nun 53/1-c maddesindeki yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle işleyen sanık hakkında aynı maddenin 5. fıkrasının uygulanmaması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Mağdurenin hazırlık beyanında ve ruhsal muayenesine ilişkin raporda sözü edilen ve olayı gördüğü ileri sürülen amcası ...'un tanık olarak dinlenmesinden sonra tüm kanıtların birlikte değerlendirilmesi yerine eksik araştırmayla hükme varılması,

Cinsel istismar eylemi neticesinde mağdurun 5237 sayılı TCK.nun 103/6. maddesi anlamında ruh veya beden sağlığının bozulup bozulmadığının Adli Tıp Kurumu Kanunu'nun 7 ve 23. maddelerine göre teşekkül etmiş ilgili İhtisas Kurulundan alınacak raporla saptanması gerektiği gözetilmeden, yetersiz rapora dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

TCK.nun 61/5. maddesindeki sıralamaya aykırı olarak 43. maddesinin 103/6. maddeden önce uygulanması,

Doğum kaydına ve suç tarihine nazaran eylem sırasında dokuz yaşında olduğu anlaşılan mağdurenin mahkemece itibar edilen anlatımlarında cinsel istismarın zorla gerçekleştirildiğinin belirtilmesine rağmen sanık hakkında TCK.nun 103/4. maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiin temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan CMUK.nun 326. maddesi gereğince kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4227, Karar No: 2016/3872, Tarih: 31.03.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/4227 E.  ,  2016/3872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-c, 52/2-4. maddeleri uyarınca 6 yıl hapis ve 2400 gün karşılığı 48.000 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay öncesinde şahsi sosyal ve ekonomik durumunu bildiği katılanı takibe alıp katılanın işletmekte olduğu Tekel bayisinde bulunduğu sırada katılanın ev telefonunu arayarak katılanın 9 yaşındaki kızı ...'e kendisini polis olarak tanıtıp annesine ait banka bilgilerinin ele geçirlimiş olduğunu, bu konuda soruşturma yaptıklarını, evde bulunan annesine ait paraların sahte olduğunu, bu paralar üzerinde inceleme yapılması gerektiğini söyleyerek Nehir'i kandırmak suretiyle evde bulunan katılana ait 38 adet çeyrek altın, 35.000 TL para ve 8.000 amerikan dolarını poşete koymasını isteyen ve daha sonra poşeti eve giderek ...'den alan sanığın dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia olunduğu olayda;

Sanığın, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya bir başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Mağdurda zayıf da olsa bir irade ve bilinç var olmalıdır. Akla uygun davranma demek, belli bir olay karşısında normal insanlardan çoğunun izleyeceği davranışa uygun hareket etmek demektir. Hâkim, somut olayın mahiyetini, kişinin içerisinde yaşadığı sosyal çevreyi, yaşını ve bu kapsamda gelişme derecesini, muhakeme ve fikrî becerisini göz önünde tutarak aldatılmaya elverişli bir iradesinin var olup olmadığı hususunda bir değerlendirme yapması gerekecektir. Algılama yeteneğinin çok zayıf olması veya hiç olmaması halinde, aldatılması gereken bir irade söz konusu olmayacağından dolandırıcılık suçundan bahsedilemeyeceğinden hırsızlık suçu

söz konusu olacaktır. Ceza sorumluluğu olmayan 12 yaşını bitirmemiş çocukların, yaptıkları hareketlerin anlam ve sonuçlarını bilemeyeceklerinden aldatılmalarından ve dolandırılmalarından bahsedilemeyeceği dikkate alınarak; somut olayda; 9 yaşında olan...'in, annesinin hesaplarının ele geçirildiği, kendilerinin polis ve savcı olduğunu, yardımcı olacaklarını, bunun için evdeki paraları bir poşet koy,'' şeklindeki sanığın teklifini kabul etmesi üzerine sanığın, belirtilen ikamete girerek, ....'den para ve altınların bulunduğu poşeti alması şeklinde gerçekleştirdiği sabit görülen eyleminin hırsızlık suçunu oluşturacağı gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek dolandırıcılık suçundan hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

TCK'nın 53/1. maddesi ile düzenlenen hak yoksunluğunun hürriyeti bağlayıcı cezanın kanuni sonucu olarak uygulanmaması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

TCK'nın 53/1. maddesi ile düzenlenen hak yoksunluğunun hürriyeti bağlayıcı cezanın kanuni sonucu olarak uygulanmaması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8514, Karar No: 2011/1656, Tarih: 14.02.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/8514 E.  ,  2011/1656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 14.04.2009 tarih ve 2009/105-2009/226 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin yönetim kurulu tarafından şirketin aktifinde yer alan taşınmazların bölünme suretiyle şirket aktifinden çıkarılarak yeni kurulan Atahanlar İnşaat ve Tic. A.Ş.'ye ayni sermaye olarak konulmasına karar verildiğini, anasözleşmenin 6. maddesine göre, ayni sermaye olarak konulan gayrimenkullerin takyidat nedeni ile satılması halinde gayrimenkulün şirketten çıktığı tarihteki bilirkişi değerinin nakden ve defaten ödeneceğinin belirtildiğini, tescil işlemi için ...'na yapılan başvurunun gayrimenkuler üzerinde takyidat bulunduğu gerekçesiyle reddedildiğini ileri sürerek ...'nun red kararının kaldırılarak tescil ve ilan yapılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, red kararının huluka aykırı olmadığını, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı İç Ticaret Genel Müdürlüğü tarafından hazırlanan ve 25.07.2003 tarihli resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anonim ve Limited Şirketlerin Kuruluş ve Anasözleşme Değişikliğine İlişkin Usul ve Esaslar hakkında 2003/3 sayılı tebliği gereği gayrimenkuller üzerinde takyidat bulunduğu için tescil talebinin reddedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirketin bilançosunda yer alan taşınmazların kısmi bölünme yoluyla yeni kurulacak şirkete ayni sermaye olarak konulmasının kararlaştırıldığı, taşınmazlar üzerinde haciz olduğu ve bu takyidatın kaldırılmadığı, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı İç Ticaret Genel Müdürlüğü tarafından hazırlanan ve 25.07.2003 tarihli resmi gazetede yayımlanarak yürülüğe giren Anonim ve Limited Şirketlerin Kuruluş ve Anasözleşme Değişikliğine İlişkin Usul ve Esaslar hakkında 2003/3 sayılı tebliği gereği gayrimenkuller üzerinde takyidat bulunmadığına dair yazının getirilmesi halinde tescilin yapılabileceği, davacının takyidatı kaldıramadığı, Ticaret Sicil Memurluğu'nun kararının yerinde olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili kararı temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacı vekili kararı temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8347, Karar No: 2009/7459, Tarih: 28.09.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/8347 E.  ,  2009/7459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi raporunda somut emsal alınan 1054 ada 29 parsel sayılı taşınmazın değerlendirme tarihi olan 2006 yılı itibariyle bağlı bulunduğu cadde veya sokak için emlak vergisine esas olmak üzere belirlenen asgari m2 fiyatının ilgili Belediye Başkanlığından getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.09.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/959, Karar No: 2014/2461, Tarih: 25.02.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/959 E.  ,  2014/2461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Muğla 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

TARİHİ : 05/12/2013

NUMARASI : 2013/345-2013/1500

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 09.12.2010 gününde verilen dilekçeler ile tapu iptali ve tescil olmadığı takdirde dava konusu bağımsız bölümün davacı tarafından yaptırıldığının beyanlar hanesine şerhinin istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 05.12.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, dava dışı yükleniciden temlik alınan kişisel hakka dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı vekili, davalı arsa sahipleri ile dava dışı yüklenici arasında düzenlenen inşaat sözleşmesi uyarınca yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümün yükleniciden temlik alındığını ileri sürerek kat irtifakı veya mülkiyeti kurularak bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline, mümkün olmadığı takdirde dava konusu bağımsız bölümün davacı tarafından yaptırıldığının tapunun beyanlar hanesine şerh verilmesine veya mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalıların taraf sıfatı olmadığından davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 22.01.2013 günlü 2013/860 Esas, 2013/2582 Karar sayılı ilamıyla, davanın tüketici mahkemesi sıfatıyla görülmesi gerektiği belirtilerek bozulmuştur.

Mahkemece, bozma kararına uyularak davanın tüketici mahkemesi sıfatıyla görülmesine karar verilmiştir.

Davacı vekili, yükleniciyle birlikte arsa sahiplerine karşı dava konusu taşınmaza isabet eden arsa payının iptali ve tescili olmadığı takdirde tazminat istemine ilişkin Tüketici Mahkemesi sıfatıyla Muğla 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/756 Esas sayılı dosyasında yeni bir dava açtıklarını ve birleştirme kararı verilmesini istemiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalıların davada taraf sıfatı bulunmadığından açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı, dava konusu taşınmazı dava dışı yükleniciden tarihsiz harici sözleşme ile temlik aldığını ileri sürmüştür.

Gerçekten, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesindeki edimlerin yerine getirilmesi halinde yüklenici, sözleşmeyle devri kararlaştırılan bağımsız bölüm tapularının verilmesini doğrudan arsa sahibinden isteyebileceği gibi, bu hakkını Borçlar Kanununun 162. maddesinden yararlanarak ve yazılı olması koşuluyla üçüncü kişilere de devredebilir. İşte davadaki istemin dayanağı yüklenicinin yaptığı bu temlik işlemidir.

Gerçekten, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesindeki edimlerin yerine getirilmesi halinde yüklenici, sözleşmeyle devri kararlaştırılan bağımsız bölüm tapularının verilmesini doğrudan arsa sahibinden isteyebileceği gibi, bu hakkını Borçlar Kanununun 162. maddesinden yararlanarak ve yazılı olması koşuluyla üçüncü kişilere de devredebilir. İşte davadaki istemin dayanağı yüklenicinin yaptığı bu temlik işlemidir.

Bir tanımlama yapmak gerekirse alacağın temliki, alacaklı ile onu devralan üçüncü şahıs arasında borçlunun rızasına ihtiyaç göstermeden yapılabilen ve sadece kazandırıcı bir tasarruf işlemi niteliği taşıyan şekle bağlı bir akittir. Ne var ki, yapıldığı sırada temlik işlemine vakıf olmayan borçlu (davalı arsa sahibi) yeni alacaklının ifa talebi üzerine önceki alacaklıya (dava dışı yükleniciye) karşı ne gibi itiraz ve defi hakkına sahipse bunları yeni alacaklıya (davacı üçüncü kişiye) da ileri sürebilir hale gelir (BK m.167).

Ancak, yapılan temlik işlemine dayanan tarafın (davacının), temlik işleminin varlığını temlik işleminde bulunan kişiye (yükleniciye), yapılan temlik sebebiyle de şahsi hak kazandığını borçluya (arsa sahibine) karşı kanıtlaması gerekir. Bu bakımdan denilebilir ki, bu gibi davalarda yükleniciyle arsa sahipleri arasında zorunlu dava arkadaşlığı vardır. Dolayısıyla, inceleme ve araştırmanın yüklenicinin de de taraf olduğu bir davada yapılması gerekir.

Bu durumda, davacının davalı arsa sahipleri ile dava dışı yüklenici H. O.'a karşı açtığı Muğla 2. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmekte olan davanın bu dava ile birleştirilmesi beklenmeli, yüklenicinin savunma ve delilleri toplanıp özellikle yüklenicinin inşaat sözleşmesi gereğince edimlerini yerine getirip getirmediği belirlenerek davacının talepleri hakkında bundan sonra bir karar verilmelidir.

Taraf teşkili tam olarak sağlanmadan yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 25.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7306, Karar No: 2016/6758, Tarih: 10.11.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/7306 E.  ,  2016/6758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

UYAP kanalıyla alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın 30.06.2016 tarihinde hükümden sonra vefat ettiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 64. ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca hakkındaki kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.