muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5432, Karar No: 2024/39, Tarih: 08.01.2024

**8. Ceza Dairesi         2022/5432 E.  ,  2024/39 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1730 E., 2022/8 K.

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığının 20.08.2020 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü, 54 üncü, ve 58 inci maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır

2. Nevşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.10.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesi ikinci fıkra, 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bentleri, 43 üncü maddesinin ikinci ve birinci fıkraları, 53 üncü, ve 58 inci maddeleri uyarınca 5 yıl 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 07.01.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

3. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 07.01.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bendleri gereği ek savunması alınsa da, iddianamenin 109 uncu maddesinin birinci fıkrasında düzenlendiği hakkında 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereği ceza verildiğine bu hususta ek savunmasının alınmadığına, Cumhuriyet savcısının mütalaasını tekrar ettiği bildirilip mütaalanın tarafına okunmadığına, bu yönüyle savunma hakkının kısıtlandığına, ayrıca tarafına müdafii atanması gerekirken müdafii atanmadan yargılamaya son verilmesinin de savunma hakkını ihlal ettiğine, hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmayacağına, ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için hem ikinci hemde üçüncü suçun ilk suçun tekerrüre esas alınabileceği zaman diliminde işlenmesi gerektiğine, tekerrüre esas alınan ilamda hangi suçun tekerrüre esas alındığının belirtilen şartların yerine getirilip getirilmediğinin açıklanmadığına, 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin ikinci fıkrası (b) bendi hükmü uyarınca beşyıl ve daha az süreli mahkumiyet halinde bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren üç yıl geçtikten sonra işlenen suçlar dolayısıyla uygulanmayacağına, tekerrüre esas alınan Avanos Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/648 Esas sayılı dosyasında tekerrüre esas alınan ilamın Avanos Asliye Ceza mahkemesini 2006/310 Esas sayılı ilamı olup kararın kesinleşme tarihinin 18.12.2012 olduğuna, işbu dava dosyasındaki suç tarihinin 10.06.2020 olduğundan hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmayacağına, soyut gerekçelerle açıkca hukuka aykırı karar verildiğine, amacının eşi ve komşusunu kitlemek değil hakkında atılan iftirayı neticeye kavuşturmak olduğuna, suçun manevi unsurunun oluşmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay mağdur ...'in sanık ...'in resmi nikahlı eşi olduğu, olay tarihinde mağdur ile sanığın kıskançlık sebebiyle ikametlerinde tartıştıkları, bir süre sonra evlerine komşuları olan mağdur ...'in geldiği, alkollü olan sanığın aniden sinirlenerek bağırmaya başladığı, akabinde üzerine benzin dökerek eşi olan mağdur ...'e hitaben "kendimi yakacağım, seni de sağ bırakmayacağım" şeklinde sözler sarf ettiği, devamında kapıyı kilitleyerek eşi olan mağdur ...'e tokat attığı, ikametlerinde bulunan bıçağı alarak kemerinin kenarına soktuğu, mağdur ...'e hitaben "seni keseceğim" şeklinde tehdit içerikli sözler sarf ettiği, kolluk görevlilerinin gelmesiyle olayın sona erdiği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Nevşehir Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 10.06.2020 tarihli kati hekim adli muayene raporunda yapılan muayeneler sonucunda mağdurun vücudunda darp cebir izine rastlanılmadığı belirtilse de mağdurun iddiaları ve sanığın mağdur ...'ü tokat atmak suretiyle darp ettiğini ikrar ettiği nazara alındığında; basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde hafif nitelikte olan yaralanmalar hakkında darp cebir izine rastlanılmayabileceği, sanığın olay günü silahtan sayılan bıçakla mağdurların üzerine kapıyı kilitleyerek o esnada eşi olan Songül'ü darp ettiği, sanığın mağdurlara yönelik eylemlerinin bir bütün halinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu, 5237 sayılı Kanun'un 44 üncü maddesi gereğince sanığın eylemini suçun nitelikli halini oluşturan eşine karşı da işlediği ve aynı anda birden fazla mağdurlara yönelik eyleminin zincirleme suç kapsamında kaldığı gözönüne alınarak sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrası (a) ve (e) bentleri, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle 43 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Yapılan yargılamaya, dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, karar yerinde gösterilip incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli delillere, mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, verilen hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından, sanığın istinaf talebi yerinde görülmemiş olmakla, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrası (a) bendinin ilk cümlesi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanıkla mağdur ...'in olay tarihinde resmi nikahlı eş oldukları aralarında tartışma çıktığı, komşuları olan mağdur ...'in tarafların ikametine geldiği, tartışmanın devam ettiği sanığın sinirlenip üzerine benzin döküp, ikametlerinde bulunan bıçağı beline koyup mağdur ...'ü kesmekle tehdit edip, mağdura tokat atıp ikametin kapısını kilitlediği, ihbar üzerine olay yerine gelen kolluk ekiplerinin ikna etmesiyle olayın son bulduğu tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden anlaşılmakla sanık hakkında verilen mahkumiyet kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Sanığın tekerrüre esas sabıka kaydının tekerrür hükümlerini içerdiği anlaşıldığından sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejimine göre cezanın çektirilmemesi, hakkında denetimli serbestlik hükümlerinin uygulanması gerektiği yönündeki temyiz itirazları reddedilmiştir.

Sanığa son celse Cumhuriyet savcısının mütalaasının okunduğu ve sanığın 5271 sayılı Kanun'un 150 nci maddesindeki şartları taşımadığı anlaşıldığından, sanığın bu hususlara yönelik savunma hakkının kısıtlandığına ilişkin temyiz itirazlarıda reddedilmiştir.

V. KARAR

Sanığa son celse Cumhuriyet savcısının mütalaasının okunduğu ve sanığın 5271 sayılı Kanun'un 150 nci maddesindeki şartları taşımadığı anlaşıldığından, sanığın bu hususlara yönelik savunma hakkının kısıtlandığına ilişkin temyiz itirazlarıda reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 07.01.2022 tarihli kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Nevşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1115, Karar No: 2014/2620, Tarih: 22.04.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/1115 E.  ,  2014/2620 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1/B - 2012/167668

MAHKEMESİ : Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ ve NO : 29/03/2012, 2010/88 (E) ve 2012/74 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık müdafiinin yasal süresinden sonra yaptığı duruşmalı temyiz talebinin CMUK’nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Mesut’un mağdur Alparslan’a yönelik eyleminin sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta, yasal savunmaya yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dosya kapsamına göre, olay tarihinden önce iki gün önce mağdurun ağabeyi ile aralarında çıkan tartışmada sanığın sağ el başparmağında kesi oluşacak, hayati tehlike geçirmeyecek nitelikte yaralandığı, olay günü de mağdurun arkadaşları ile gölete balık tutmaya gittiği, yaklaşık iki saat sonra sanık Mesut'un arkadaşları ile aynı yere geldiğinde mağduru gördüğü, tanıklar Kaya ve Cüneyt'e “siz karışmayın” diyerek balık tutmakta olan mağdurun yanına yaklaşıp gerçek ya da kuru sıkı olup olmadığı tespit edilemeyen tabancanın kabzası ile 4-5 kez vurduğu, tanık Yusuf’un olaya müdahale ederek tabancayı sanığın elinden alıp beline koyduğu, sanığın bu kez yerde bulduğu niteliği tam tespit edilemeyen odun parçasını olarak mağdurun kafasına ve sırt bölgesine 3-4 kez vurduğu, tanıklar Sinan, Yusuf ve Cüneyt'in sanığı tutarak ayırdıkları, mağdurun tanık Kaya'nın yardımı ile motosikletine binerek olay yerinden ayrıldığı, sanığın eylemi sonucunda birden fazla darbe vurulmasına rağmen adli rapora göye sadece tek bir noktada sağ fronto parietal bölgede çökme kırığına neden olduğu, bu nedenle mağdurun hayati tehlike yaratacak şekilde yaralandığı olayda;

a) Olayın oluş şekli, suç aletinin kullanılış şekli, darbelerin yeri, sayısı ve şiddeti, suç konusunun önem ve değeri dikkate alınarak sanık hakkında kasten yaralama suçundan TCK'nun 61. Maddesi dikkate alınarak 1- 3 yıl arasında hapis cezası öngören TCK.nun 86. Maddesi gereğince üst sınırdan temel ceza belirlenmek suretiyle hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde suç vasfında yanılgıya düşülerek kasten öldürmeye teşebbüsten hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmekle, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA) 22.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1811, Karar No: 2017/10305, Tarih: 21.09.2017

**17. Ceza Dairesi         2017/1811 E.  ,  2017/10305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıkların eyleminin TKCK'nın 141/1 ve 143. maddelerine uyduğunun anlaşılması karşısında; sanıklar hakkında, hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi uyarınca uzlaşma hükümlerinin uygulamayacağı görüşü ile yapılan incelemede;

Tanık ve müşteki ifadelerinden eylemin gece sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleşmiş olduğunun anlaşılması karşısında; sanıklar hakkında tayin edilen cezadan TCK'nın 143. maddesi uyarınca artırım yapılmamış olması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılamamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanıklar ..., ... ve ...'in temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 21.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7183, Karar No: 2013/22145, Tarih: 05.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/7183 E.  ,  2013/22145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı İstanbul 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29.11.2012 gün ve 2012/141-2012/287 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Mahkemece karar verildikten sonra aleyhine hüküm kurulan davalılardan Teryay Yayıncılık Gazetecilik ve Matbaacılık Ltd. Şti.'nin fesih ve tasfiye edilerek 19.12.2012 tarihinde ticaret sicilinden kaydının silindiği anlaşılmaktadır. Bu durumda tüzel kişiliği sona ermiş bulunan davalı şirkete 18.02.2013 tarihinde yapılan gerekçeli karar tebliği usulüne uygun olmadığından, davalı şirketin ihyası ile ihya olunduktan sonra karar tebliği yapılmak üzere davacı tarafa süre verilip daha sonra tebligat işlemlerinin gerçekleştirmesi için dosyanın mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan gerekçelerle eksikliğin tamamlanmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5674, Karar No: 2014/10424, Tarih: 27.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/5674 E.  ,  2014/10424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAYSERİ 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/12/2011

NUMARASI : 2009/503-2011/653

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, işten çıkartılma tarihi olan 26/11/2008 tarihine kadar davalı işyerinde çalıştığını, davalı firmanın başka bir aracında eroin yakalanması nedeniyle Ulaştırma Bakanlığınca tır karnesinin iptal edildiğini, bunun üzerine davalı şirketin tüm varlıklarını ve çalışanlarını diğer şirketi G.. Uluslararası Nak. Ltd Şirketine kaydırma kararı aldığını, bunun üzerine işverence bir takim belgeleri imzalamasının istendiğini ancak imzalaması istenen belgelerde tüm yasal haklarını almış olduğu ve başkaca alacağının kalmadığı gibi hususları içerdiği için imzadan imtina ettiği, bunun üzerine işveren tarafından işten çıkartıldığını , davalı işyerinde yirmi güne bir sefere çıktığını ve bu seferlerden kaynaklanan fazla çalışma ve hafta tatili gibi hiç bir ücretinin ödenmediğini,aylık brüt ücretinin 850 Euro olduğunu iddia ederek 2500 TL kıdem tazminatı , 500 TL ihbar tazminatı, 500 TL fazla çalışma, 250 TL yıllık izin, 250 TL hafta tatili, 250 TL ücret alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, 2008 Aralık ayı sonu itibariyle mazeretsiz ve izinsiz olarak işe gelmemeye başladığını, şirket tarafından işinden çıkartılmadığını ve ihtarnamenin tebliğini takip eden işgünü içerisinde işe gelip başlaması halinde aynı işine devam edeceğinin bildirildiğini, iş çıkışının yapılmadığını, sigortasının devam ettirildiğini, davacının daha sonra 05/01/2009 tarihinde başka yerde çalışmaya başladığının öğrenilmesi ve durumun Gümrük Müdürlüğünce teyit edilmesi sonucunda 07/02/2009 tarihi itibariyle çıkışının verildiğini, fazla çalışma yapmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı dava dilekçesinde davalı işyerinde 26.11.2008 tarihine kadar çalıştığını, bu tarihte işine son verildiğini iddia etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı dava dilekçesinde davalı işyerinde 26.11.2008 tarihine kadar çalıştığını, bu tarihte işine son verildiğini iddia etmiştir.

Davalı işveren, davacının her zaman gittiği ülkeler yerine başka ülkelere gönderilmek istenince kabul etmeyip işe gelmemeye başladığını, gelip çalışması için beklediklerini ancak başka bir yerde çalışmaya başladığını öğrendiklerinde 07.02.2009 tarihinde sigortadan çıkışının yapıldığını belirtmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda sigorta kayıtları esas alınarak 22.12.2004- 07.02.2009 tarihleri arasında çalıştığı kabul edilmiştir.

Davacı, dava dilekçesinde, davalı işyerinde 26.11.2008 tarihine kadar çalıştığını ifade ettiğine göre HMK 26/1.maddesinde düzenlenen taleple bağlılık kuralı aşılarak 07.02.2009 tarihi itibariyle hesaplama yapılması hatalıdır.

3-Davacı fazla çalışma yaptığını, hafta tatillerinde çalıştığını ancak çalışmalarının karşılığı ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek fazla çalışma ve hafta tatili ücretlerinin hüküm altına alınmasını istemiştir.

Mahkemenin kararına esas aldığı bilirkişi raporunda Dairemizin 2007/22681 E sayılı “ davalı günde 8 saatten fazla çalışılamayacağını kabul ettiğine ve tanıkları da günde 8 saat çalışmayı doğruladığına göre seferdeki süreyle sınırlı yarım saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir ” şeklindeki içtihadı esas alınarak haftada 3 saat üzerinden fazla çalışma alacağı hesaplanmıştır.

Bilirkişinin hesaplamaya esas aldığı Dairemizin içtihatı dosya içeriğine uygun düşmediği gibi tanıklar dahi çalışma şekline ve sürelerine ilişkin beyanda bulunmamışlardır. Tanık anlatımları dışında yazılı bir delil de sunulmamıştır.

Dairemizin kararlılık kazanmış olan uygulamasına göre yurt dışına sefer yapan tır şoförlerinin salt tanık deliline dayanarak fazla çalışma ücreti talep etmeleri mümkün değildir. Tanıkların anlatımları kendi çalışma saatleri ile ilgili olup, dava açan tır şoförü ile aynı seferde görev yapmamaları sebebiyle günlük çalışma saatlerini tam olarak bilmeleri imkânsızdır (Yargıtay 22. H.D. 02.05.2013 gün, 2012/ 20294 E, 2013/ 9333 K.). Öte yandan uluslararası tır şoförleri mesailerini kendileri belirledikleri gibi günlük tır kullanımıyla ilgili sıkı trafik mevzuatına uymak zorundadırlar (Yargıtay 9.H.D. 25.03.2013 gün, 2013/ 1808 E, 2013/ 9914 K. ; Yargıtay 9.H.D. 23.01.2013 gün, 2010/ 39429 E, 2013/ 2594 K.).

Avrupa ülkelerinde hafta tatili günlerinde tır trafiği yasak olduğu için Avrupa ülkelerine sefer yapan tır şoförleri için salt tanık beyanları ile hafta tatili çalışmalarının ispatı mümkün değildir (Yargıtay 9.H.D. 2011/ 16868 E, 2013/ 17242 K.; Yargıtay 9.H.D. 03.05.2013 gün, 2011/ 7424 E, 2013/ 13347 K.).

Yurt dışına sefer yapan tır şoförlerinin fazla çalışma yaptıklarını ve hafta tatillerinde çalıştıklarını yazılı delille ispatlamaları gerekir.

Somut olayda yurt dışı tır şöförü olarak çalışan davacı fazla çalışma yaptığını, yazılı delillerle ispat edemediğinden fazla çalışma isteğinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26077, Karar No: 2014/22929, Tarih: 17.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/26077 E.  ,  2014/22929 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Sanıklar hakkında; 2863 sayılı Kanunun 67/2, TCK'nın 62/1, 52/2-4, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hüküm, sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Çankırı Emniyet Müdürlüğü Kaçakçılık ve Organize Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü'nce yapılan istihbari çalışma neticesinde, sanıklardan ...'nun aracında tarihi eser bulundurduğu bilgisinin elde edilmesiyle, Çankırı Cumhuriyet Başsavcılığı'nın verdiği arama kararına binaen, sanık ...'ın ev ve aracında arama yapılmak üzere, sanığın ikametgahına gidildiği, bu esnada sanık ...'ın ikametinden elindeki poşetle çıktığı görülen sanık ...'un kolluk görevlilerince durdurulduğu ve poşetin içerisindekinin sorulduğu, sanık ... tarafından rızayla poşet içerisindekilerin gösterildiği ve poşette bulunan 44 adet kültür varlığına geçici el koyma işleminin yapıldığı; sanık ...'ın evinde yapılan aramada da 77 adet kültür varlığının ele geçirildiği ve geçici el koyma işlemlerinin yapıldığı, Çankırı Sulh Ceza Mahkemesi'nin 21.02.2011 tarih ve 2011/116 değişik iş sayılı arama ve el koyma işlemlerinin onaylanmasına karar verilen eserlerin aldırılan 21.02.2011 tarihli Çankırı Müze Müdürlüğü raporunda ve 26.03.2012 tarihli arkeolog bilirkişi heyetinden alınan raporda, sanıklardan ele geçirilen sikke, yüzük, kolye ucu, kase gibi eserlerin, 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli kültür varlıkları olduğunun tespit edildiği, sanıklar hakkında soruşturmaya başlanarak 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan davanın açıldığı; her ne kadar sanık ...'nun verdiği ifadelerinde, tarlasını sürerken traktörün pulluğuna bir şey takıldığını, bir gömüyü fark ettiğini, içinden de davaya konu eserlerin çıktığını, Müzeye götürmek istediğini ancak henüz götüremeden kolluk görevlilerince yakalandığını, olay günü evine sanık ...'ın elektrik işinin olması nedeniyle geldiğini, ...'ın elinde bir poşet görmediğini, onda bulunan eserlerden bir bilgisinin olmadığını ve ona bir eser vermediğini beyan etmiş, yine sanık ...'un da verdiği ifadelerinde, kendisinin elektrikçi olduğunu, olaydan bir gün önce işyerine kimliğini bilmediği kişinin poşet bıraktığını, içinden de davaya konu eserlerin çıktığını, Müzeye götürmeye

karar verdiğini, evine götürdüğü esnada sanık ...'ın ikametine elektrik işi yapmak için gittiğini, işini bitirip çıktığı esnada kolluk görevlilerince yakalandığını, bu eserleri sanık ...'dan almadığını, ticari amaçla kabul etmediğini, satmak veya başkalarına vermek amacının olmadığını beyan etmiş ise de, ele geçirilen eserlerin sayısı, niteliği ve olayın oluş şekli gözetildiğinde, sanıkların ifadelerinin hayatın normal akışı göz önüne alındığında inandırıcı bulunmadığı, tüm bu nedenlerle sanıkların üzerlerine atılı suçun sabit olduğu anlaşılmakla;