muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4507, Karar No: 2022/5806, Tarih: 11.05.2022

8. Yabancılık unsuru taşıyan iş sözleşmelerinde taraflar uygulanacak hukuku seçmemişlerse veya yapmış oldukları hukuk seçimi anlaşması herhangi bir sebepten geçerli değilse, işçinin işini mutad olarak yaptığı işyeri hukuku uygulanır. 5718 sayılı Kanun'un 27 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince işçinin işini geçici olarak başka bir ülkede yapması hâlinde, bu işyeri mutad işyeri sayılmaz. İşin birden fazla ülkede ifa edilmesinde de, mutad işyerinin tespitine çalışılmalıdır. Bu hâlde mutad işyeri, Avrupa Birliği Adalet Divanı kararlarında ve doktrinde belirtildiği üzere, işçinin işini ifa faaliyetlerini veya ifa faaliyetlerinin çoğunluğunu gerçekleştirdiği yer, işçinin esas olarak işverene karşı yükümlülüklerini yerine getirdiği yer, işçinin işini ifa etmek üzere hangi ülkede daha çok zaman geçirdiği, işin organize edildiği yer, işin esas kısmının ve ağırlıklı bölümünün yapıldığı yer gibi kriterlerden hareket edilebilir (Yargıtay (kapatılan) 22. Hukuk Dairesi, 18.09.2019 tarihli ve 2016/9339 Esas, 2019/16564 Karar sayılı kararı; AYGÜL/ÇOBAN, 1822-1824). Ancak aynı maddenin üçüncü fıkrasına göre işçinin işini belirli bir ülkede mutad olarak yapmayıp devamlı olarak birden fazla ülkede yapması hâlinde iş sözleşmesi, işverenin esas işyerinin bulunduğu ülke hukukuna tâbidir. Esas işyeri ile kastedilen, işverenin işyeri merkezinin bulunduğu ülkedir. Örneğin açık denizlerde görev alan gemiadamları bakımından esas işyerinin bulunduğu ülke hukuku önem taşır. Maddenin dördüncü fıkrasında ise hâlin bütün şartlarına göre iş sözleşmesiyle daha sıkı ilişkili bir hukukun bulunması hâlinde sözleşmeye mutad işyeri hukuku ve işverenin esas işyerinin bulunduğu ülke hukuku yerine bu hukukun uygulanabileceği ifade edilmiştir. Daha sıkı ilişkili hukukun uygulanmasındaki en önemli unsur, işçinin menfaatidir (ELÇİN, s. 147). Örneğin, işçinin sosyal çevresinin Türkiye’de bulunması, Türkiye’nin sosyal güvence sistemi içinde yer alması, ücretinin Türkiye’de ve Türk lirası üzerinden ödenmesi, işverenin Türk olması, iş sözleşmesinin Türk hukukuna özgü kurumlar gözetilerek düzenlenmesi, Türk hukukuna tâbi daha önceki bir iş sözleşmesine gönderme yapılması, iş sözleşmesinin Türkçe kaleme alınması gibi unsurların tamamının ya da önemli bir bölümünün varlığı hâlinde, iş sözleşmesinin Türk hukuku ile sıkı ilişki içinde olduğu sonucuna varılabilir (ELÇİN, 152).

9. Sözleşmenin belirli süreli olarak yapılıp yapılamayacağı, sözleşmenin sona ermesi nedeniyle işçinin hak kazanacağı tazminatlar, fazla çalışma, yıllık izin, işverence yapılan uygulama ve ödemelerin niteliği, zamanaşımı gibi hususlar 5718 sayılı Kanun'un 27 nci maddesi uyarınca tayin edilen hukuka göre değerlendirilmelidir. Hafta tatili, dinî ve millî bayram günleri ve ücretlerini düzenleyen hükümler, doğrudan uygulanan kuraldır; ancak uygulama alanına giren iş ilişkilerine uygulanır. Örneğin tamamen yurt dışında ifa edilen bir iş ilişkisinde, dinî ve millî bayram günleri Türk hukukuna göre belirlenemez (AYGÜL, s. 528; ERDOĞAN, Ersin/ERDOĞAN, Canan, “Türkiye’den Yurt Dışına Götürülen İşçiler Hakkında Yargıtay Kararının Değerlendirilmesi”, İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, C. 13, 2016, S. 50, s. 971-972).

10. Somut uyuşmazlıkta; davacı taraf davalılara ait işyerinde çalıştığını, ücretinin ABD doları olarak ödendiğini ileri sürerek ödenmeyen işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiş, davalı işverenler ise davacının çalıştığı yerin yurt dışında olduğunu, Türkiye’de çalışmasının bulunmadığı hususu göz önünde bulundurulduğunda uyuşmazlığa Rusya hukukunun uygulanması gerektiğini savunmuştur. İlk Derece Mahkemesince, davalılar vekilinin bu savunmasına değer verilmeksizin, uyuşmazlığa Türk hukuku uygulanmak suretiyle yargılama sonuçlandırılmış ve istinaf kanun yolu incelemesinde de davalıların bu yöndeki istinaf başvurusu; taraflar arasında imzalanan bireysel iş sözleşmesi ve tüm dosya içeriğine göre somut olaya Türk hukukunun uygulanmasında hata bulunmadığı gerekçe gösterilerek reddedilmiştir.

11. Dosya kapsamına göre davacı işçi davalıların yurt dışı işyerlerinde 13.07.2003-17.02.2011 tarihleri arasında fasılalı olarak çalışmıştır. Davacının tüm çalışma döneminde yabancılık unsuru mevcut olmakla birlikte taraflar arasında hukuk seçimi anlaşması yapıldığına dair iş sözleşmesi bulunmayan dönemlerde Türk hukukunun ve 4857 sayılı İş Kanunu hükümlerinin uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak taraflar arasında, Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesinde belirtilenin aksine, 14.05.2010 tarihli yurt dışı (Rusya) iş sözleşmesinin imzalandığı, sözleşmenin tarafların iş ilişkisindeki hak ve yükümlüklerine ilişkin çalışma süresi, fesih, fazla çalışma ve hafta tatili ücretine ilişkin maddelerinde çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağının belirtildiği, yine sözleşmenin 16 ncı maddesinde de anlaşmazlık halinde uygulanacak mevzuata ilişkin ihtilaf durumunda, sözleşme maddelerinde çalışılan ülke mevzuatının geçerli olduğunun belirtildiği hususlardaki ihtilafların çözümünde öncelikle çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağının ifade edildiği görülmüştür. Buna göre 17.05.2010-17.02.2011 tarihleri arasındaki çalışma dönemi için tarafların iş sözleşmesi ile bir hukuk seçimi anlaşması yaptıkları açıktır. Davacı, dava konusu alacakların ait olduğu söz konusu çalışma döneminde davalılara ait Rusya’da bulunan işyerinde çalışmış olup bu durumda ilgili dönemde mutad işyerinin de işçinin işini fiilen yaptığı Rusya olduğu sabittir.

12. Tüm bu hususlar dikkate alındığında, davacının 17.05.2010-17.02.2011 tarihleri arasındaki çalışma dönemi yönünden 5718 sayılı Kanun'un 27 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamında bir hukuk seçimi anlaşması bulunduğundan, bu çalışma dönemi ile ilgili uyuşmazlık ve talepler bakımından Rusya hukukunun uygulanması gerekmektedir. Hâl böyle olunca, gerekirse Rusya hukukunda uzman bir bilirkişiden de rapor alınmak suretiyle dava konusu uyuşmazlık bakımından değerlendirme yapılması ve dosya kapsamındaki delil durumu birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekmektedir. Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup tarafların sair temyiz nedenleri incelenmeksizin kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgililere iadesine,

11.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10270, Karar No: 2012/20130, Tarih: 28.09.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/10270 E.  ,  2012/20130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli sebep olmadan feshedildiğini ... sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, 4857 sayılı İş Kanunu gereğince işyerinde çalışan eleman sayısının 30 kişinin altında kaldığı ve 4857 sayılı Kanun güvencesi kapsamında olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesinin birinci fıkrasına göre iş güvencesi hükümlerinden yararlanmak için otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerinde çalışmak gerekir. Aynı maddenin dördüncü fıkrasına göre işverenin aynı iş kolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan sayısı bu işyerlerinde çalışan toplam işçi sayısına göre belirlenir. İşçi sayısına ilişkin bu hüküm nispi emredici olduğundan, daha az işçi sayısını öngören sözleşme hükümleri geçerli kabul edilmektedir.

Otuz işçi sayısının belirlenmesinde fesih bildiriminin işçiye ulaştığı tarih itibariyle belirli-belirsiz süreli, tam-kısmi süreli, daimi-mevsimlik sözleşmelerle çalışan tüm işçiler dikkate alınır.

Dosya içeriğine göre, davacının çalıştığı davalıya ait 1063305 sicil nolu işyerinde fesih tarihi itibariyle 11 işçi bulunduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca, davalıya 1068750 sicil nolu işyerlerinde de fesih tarihi itibariyle çalışan işçiler bulunduğu ve işçi sayısının 30'dan fazla olduğu görülmektedir. Ancak, davalıya ait diğer işyeri ile davacının çalıştığı işyerinin aynı iş kolunda olup olmadığı anlaşılamamaktadır. Bu durumda, davalı işverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan sayısı bu işyerlerinde çalışan toplam işçi sayısına göre belirleneceğinden, davalıya ait 1068750 sicil nolu işyerinin davacının çalıştığı ... sicil nolu işyeri ile aynı iş kolunda bulunup bulunmadığının

araştırılarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3921, Karar No: 2010/1217, Tarih: 11.02.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/3921 E.  ,  2010/1217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 17/03/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 23/10/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 11/02/2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Kültür ve Turizm Bakanlığı ... Sanatlar Genel Müdürlüğü’nce, “Atatürk’ün Doğumunun 125. Yılında Türkiye Resimleniyor” isimli bir proje gerçekleştirilerek hazırlanan katalogda, 81 İli tanıtan resimlere yer verilmiştir.

Katalog 2006 yılında Kültür Bakanlığı’nca basılmıştır. Zamanın Kültür Bakanı (...) ve ... Sanatlar Genel Müdürü Kataloğa yazdıkları ön sözde, “96 ressamın 81 ilimizi tuvale aktarmasından oluşan 169 parçalı bu muhteşem koleksiyon, çalışmamızda feyz aldığımız 1938-1943 yıllarındaki genç Cumhuriyet’i sanatsal bir bakışla belgelemek için, yurt gezilerine bir saygı duruşu niteliği de taşımaktadır” değerlendirmeleri yapılmıştır.

Anılan Katalogda davacının ... ile ilgili iki adet resmi yer almaktadır.

Kültür ve Turizm Bakanı olan davalı, 25/11/2007 tarihinde basınla yaptığı söyleşi sırasında “Türkiye Resimleniyor” isimli kataloğu gösterirken, davacı ...’e ait “...” konulu resim için “Bu tam bir rezalet, Ülkenin Başkenti ile dalga geçmek, bu resimleri ilkokul çocukları yapmaz, Aaa Atilla beyin ön sözü var, Bakan bey bunu görmemiştir, yine memleketim ... resimleri fena değil, Ancak ... tam bir rezalet” yorum ve açıklamalarını yapmış, bu husus gazetelerde haber olarak yer almıştır.

Davacı sanatçı ve ressam olup, dönemin Kültür ve Turizm Bakanı tarafından düzenlettirilen katalogda ...’yı tanıtan iki adet resmi bulunmaktadır. Dosya içeriğine ve basında yer alan haberlere göre, davalı Kültür ve Turizm Bakanı (...) katalogda yer alan davacıya ait resimleri “tam bir rezalet” olarak nitelendirmiştir. Davacının sanatçı olduğu düşünüldüğünde, resimlerine yönelik olarak yapılan bu nitelendirme “kişilik hakları” çerçevesinde davacının sanatına yönelik onu küçük düşüren, onurunu kıran bir değerlendirmedir. Bu haliyle de hukuka aykırılık oluşturmaktadır. Ayrıca, anlatılan eylemi eleştiri sınırlarını aşan kötü inançlı bir küçümseme niteliğindedir.

Açıklanan nedenlerle, davalının açıklama ve değerlendirmeleri davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğundan, yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun onama kararına katılmıyoruz. 11/02/2010
Yargıtay — Esas No: 2015/3850, Karar No: 2015/14545, Tarih: 28.05.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/3850 E.  ,  2015/14545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak başlatılan kambiyo senetlerine mahsuz haciz yolu ile takipte borçlunun borca itiraz ederek, ödeme belgesi sunduğu, alacaklının ödeme belgesine “e mahsuben kısmının” sonradan eklendiğini ileri sürdüğü, mahkemece; alacaklının ödeme belgesindeki imzayı inkar etmediği ancak belgenin içeriği kabul edilmediği,senet ve ödeme belgesinin aynı tarihte düzenlendiği gerekçesiyle itirazın reddine karar verilmiştir.

Başvuru bu haliyle İİK'nun 169. maddesi uyarınca borca itiraz niteliğinde olup, İİK'nun 169/a-1. maddesi gereğince; borcun bulunmadığı veya itfa yahut imhal edildiği resmi veya imzası ikrar edilmiş bir belge ile kanıtlanmalıdır.

Somut olayda borçlu tarafından dosyaya sunulan ve alacaklı tarafından imzası inkar edilmeyen 10.01.2014 tarihli ödeme belgesinde, “31.03.2014 tarihli senete mahsuben, tutarı 20.000 TL” açıklaması olduğu, bu durumda ödeme belgesinin borca itirazı kanıtlamaya yeterli ve dolayısıyla İİK.nun 169/a-1 maddesine uygun nitelikte belgelerden olduğu görülmektedir.

Öte yandan imzayı kabul eden alacaklının, ödeme belgesinde tahrifat yapıldığı iddiası yargılamayı gerektirdiğinden, icra mahkemesi dar yetkili mahkeme olup, borca itiraz halinde ancak İİK'nun 169/a maddesi uyarınca inceleme yapabilir.

O halde mahkemece borca itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28144, Karar No: 2014/23886, Tarih: 01.09.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/28144 E.  ,  2014/23886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

KARAR

Dava, su aboneliği yapılması sırasında istenen kanal katılım ve şebeke bedelinden kaynaklanan uyuşmazlığa ilişkindir.

9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 24.01.2014 günlü ve 2014/1 sayılı kararı uyarınca işbu davada temyizen incelenme görevi 01.02.2014 tarihinden itibaren Yargıtay 3.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 01.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17761, Karar No: 2019/6417, Tarih: 01.04.2019

**18. Ceza Dairesi         2016/17761 E.  ,  2019/6417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilerek dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanığın, birden fazla görevliye karşı silahtan sayılan balta ve sopa ile direnmesine karşın, TCK'nın 265/4. ve 43/2. maddesi uygulanmamış ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

TCK'nın 53/1-b maddesinin, Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesinin, infaz evresinde re'sen gözetilebileceği,

Anlaşıldığından, sanık ...’in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 01/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28599, Karar No: 2014/28583, Tarih: 02.12.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/28599 E.  ,  2014/28583 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2014/229698

MAHKEMESİ : Keçiborlu Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/02/2012

NUMARASI : 2010/77 (E) ve 2012/5 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Dosyada mevcut 21/10/2010 tarihli tutanağa göre sanığın komşusunun, sanığın akli dengesinin yerinde olmamamsı nedeniyle sık sık mahalle sakinlerine rahatsızlık verdiğinden bahisle müracaatta bulunduğunun belirtildiği, sanık vasisinin temyiz dilekçesinde; sanığın akıl ve ruh sağlığının yerinde olmadığını belirttiği anlaşıldığından, sanığın 21/10/2010 tarihinde işlediği iddia edilen fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını kavrama yeteneğini azaltacak derecede akıl zayıflığının etkisi altında olup olmadığı, 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi kapsamında cezai ehliyetini etkileyen akıl hastalığı bulunup bulunmadığı konusunda Adli Tıp Kurumu yada Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanelerinden rapor aldırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Kabule göre de; dosyada mevcut 21/10/2010 tarihli tutanağa göre, sanığın, hakkında başka bir şikayet nedeniyle kendisi ile görüşen kolluk görevlilerine yazlıkçıların evine girerek buradan yiyecek aldığını beyan etmesi üzerine sanığın evinde yapılan aramada sanığın yakınana ait evden aldığı eşyaları göstererek yakınana ait evden aldığını da göstermesi üzerine yakınanın eşyaları teşhis edip teslim aldığı anlaşıldığından, soruşturma evresinde gerçekleşen iade nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve sanık vasisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 02/12/2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15054, Karar No: 2024/8456, Tarih: 04.07.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/15054 E.  ,  2024/8456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1867 E. 2022/44 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi’nce verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz istemlerinin suçun nitelendirilmesinde hataya düşüldüğü, hırsızlık suçunun oluştuğu, eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı, sanığa zararı karşılaması için süre verilmediğine ilişkin olduğu belirlenerek, anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Olay tarihinde sabah saatlerinde şikâyetçiler ... ve ...'nin evlerinde uyurken sanık ...'ın hırsızlık amacıyla içeri girdiği, sanığın şikayetçi ...'e ait pasaport, Panasonic marka kamera, Wintouch marka tablet, Sony marka cep telefonu, 45 Tümen İran Parası ve 450,00 TL parayı aldıktan sonra suça konu eşyalarla evden çıkarken, şikâyetçilerin evin kapısının kapanma sesini duyarak uyandıkları, ardından evin dağıtılmış halde olduğunu görerek şikâyetçi ...'in kapıyı açıp merdivenlerden aşağı baktığı, merdivenlerin boş olduğunu görmesi üzerine binadan aşağıya inerek sokağa çıktığı, sokağı kontrol ettikten sonra tekrar binaya girdiğinde binanın bodrum kat merdivenlerinde sanığı suça konu eşyalarla gördüğü, şikâyetçi ... eşyalarını geri almak istediği için sanık ile aralarında arbede yaşandığı, sanığın şikâyetçi ...'i boğazından sıkmak sureti ile basit tıbbi müdahaleyle giderilebilir nitelikte yaraladığı, ardından şikâyetçi ...'ın kapıyı kapatıp binanın dışına çıkarak bina içindeki sanığın kaçmasını engellemeye çalıştığı, bu esnada diğer şikâyetçi ...'in de merdivenlerden aşağıya inerek sanığa müdahale etmek istediği ancak sanığın odun parçası ile şikâyetçi ...'e de saldırdığı ve onu da basit tıbbi müdahaleyle giderilebilir nitelikte yaraladığı, ihbar üzerine kolluk kuvvetlerinin olay yerine intikali ile sanığın bina içinde suça konu eşyalarla yakalandığı olayda; sanığın nitelikli yağma eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı, suça konu eşyaların şikâyetçilerin direnci tam olarak kırılmadan ve hakimiyet alanlarından çıkmadan kolluk tarafından sanıktan geri alındığı anlaşılmakla, sanığa verilen cezadan teşebbüs nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 35 nci maddesi uyarınca indirim uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,