muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/5715, Karar No: 2009/11561, Tarih: 15.06.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/5715 E.  ,  2009/11561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan bugün duruşmalı temyiz eden ... vekili Av. ... ve karşı taraf temyiz eden ... vekili Av. ... ve Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 625.00 TL. vekalet ücretinin...ten alınıp, ...'e verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.15.06.2009 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2019/1626, Karar No: 2019/12413, Tarih: 14.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/1626 E.  ,  2019/12413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nın 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

2-25.09.2014 tarihli tutanak içeriğine göre, hırsızlık eyleminin gerçekleştiği ... isimli mağazanın bulunduğu cadde üzerinde görev yapan kolluk görevlilerinin mağaza önünde durumundan şüphelendikleri sanığın üst aramasını yaptıktan sonra hırsızlık konusu kol saatlerinin sanığın üzerinde bulunması karşısında, suçun işlendiği andan itibaren kesintisiz bir takip söz konusu olmadığı gibi sanığın eylemi tamamladıktan sonra yakalanmış olduğu dikkate alındığında; sanık hakkında uygulama koşulları oluşmadığı halde, TCK’nun 35. maddesi uyarınca cezadan indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

Somut olayda ise; sanığın, müştekinin görevli olduğu tanesi 49,00 TL değerinde 2 adet kol saatinin çalınması karşısında; sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık...’nın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 14.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16670, Karar No: 2014/15422, Tarih: 15.09.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/16670 E.  ,  2014/15422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasa'ya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkeme tarafından kararda CMK 231.maddenin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması, zarar ödenmediğinden ve ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedenleri yapılmamıştır.

Sair itirazların reddine ancak;

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

5237 sayılı TCK'da içtima kurumunun düzenlenmediği gözetilmeden adli para cezalarının içtima ettirilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin kısım ile içtimaya ilişkin kısmın çıkartılması ve hükme “neticeten sanığın hapisten çevirme 3.000,00 TL, doğrudan hükmedilen 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ifadesinin eklenmesi, diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15831, Karar No: 2014/5187, Tarih: 03.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/15831 E.  ,  2014/5187 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ölen sürücü ...'ın yönetimindeki otomobil ile gece, meskun mahalde, aydınlatmanın bulunmadığı iki yönlü yolda seyir halindeyken olay mahalline geldiğinde, yolda mevcut devamlı düz şerit çizgisine riayet etmeyip önünde kendisiyle aynı istikamette seyir halinde bulunan plakası belirsiz bir başka aracı karşı yön şeridi içine girmek suretiyle sollamaya geçtiği esnada karşı yönden gelmekte olan sanık yönetimindeki çekiciyle çarpışması sonucu ölüm ve yaralanmayla sonuçlanan olayda;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin eksik incelemeye ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle beraata ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 03.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18093, Karar No: 2016/4335, Tarih: 06.04.2016

**17. Hukuk Dairesi         2015/18093 E.  ,  2016/4335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ .....Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı ...'e ait davalı ...'ın yönetimi altındaki aracın tali yoldan çıkarak müvekkiline ait araca çarptığını, davacıya ait aracın perte ayrılacak denli hasarlandığını, ve 100,00.-TL çekici ücreti ödendiğini, belirterek şimdilik 6.850,00.-TL onarım bedeli ve çekici ücreti toplamı maddi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, kazanın oluşumunda davacının %100 oranında kusurlu olup, talep edilen tazminat miktarlarının da fahiş olduğunu, bu nedenlerle davanın reddini talep ettiklerini bildirmiştir.

Davalı ... kazanın oluşumunda kusuru bulunmadığını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulü ile 2.055,00 TL'nin kaza tarihi olan 03/07/2012 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya dair talebin reddine, karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Dava konusu kazanın meydana geldiği yer ile ilgili olarak İzmir Büyükşehir Belediye Başkanlığının 05.12.2013 tarihli mahkemeye göndermiş olduğu cevabi yazısında, her iki

yolun da taşıdıkları araç yoğunlukları göz önüne alındığında, davacının seyir halinde olduğu 225. Sokak ana yol, davalı sürücünün seyir halinde olduğu 229/2 Sokak ise tali yol olarak tanımlanabileceği belirtilmiştir. Yine mahkemece yapılan keşif sonrası düzenlenen 26.04.2013 tarihli bilirkişi raporunda davacının seyrettiği yolun 11 mt genişliğinde, davalının seyrettiği yolun ise 5 mt genişliğinde olduğu tespit edilmiştir. Kaza tespit tutanağında davalı sürücünün geçiş önceliğine uymadığından asli kusurlu olduğu davacı sürücünün ise tali kusurlu olduğu belirtilmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise ana yol tali yol ayrımı üzerinde durulmayarak kusur dağılımı yapılmıştır.

Bu durumda mahkemece İTÜ Karayolları Kürsüsü veya Karayolları Genel Müdürlüğü Fen Heyeti gibi kurumlardan seçilecek uzman bilirkişi kurulundan öncelikle İzmir Büyükşehir Belediyesinden mahkemeye gönderilen cevabi yazılar, yolların kullanış şekli ve genişlikleri göz önünde bulundurularak hangi yolun ana yol hangi yolun tali yol olduğunun tespiti yapılarak kusur dağılımına ilişkin gerekçeli rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetli görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 06/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2606, Karar No: 2017/5498, Tarih: 21.12.2017

**5. Ceza Dairesi         2017/2606 E.  ,  2017/5498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhaleye fesat karıştırma, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükme esas alınan ... Cumhuriyet Başsavcılığı Adli Emaneti'nin 2011/826 sırasında kayıtlı iletişimin tespitine ilişkin evrak ve eklerinin, ve 2011/823 ve 2012/518 sıralarında kayıtlı ... Belediyesi Temizlik İşleri Müdürlüğü'nün 2008-2011 yılları larva, sivrisinek (uçkun), karasinek ve fare ile mücadele ihalelerine ilişkin evrak ve eklerinin ve 2011/829 sırasına kayıtlı 2 adet görüntü DVD'sinin dosya içinde bulunmadığı anlaşılmakla belirtilen evrak ve eklerinin eklenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Yargıtay C.Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 21/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2712, Karar No: 2019/4555, Tarih: 27.06.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/2712 E.  ,  2019/4555 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada....ve .....Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kısıtlı ..., (Kapatılan) ...Mahkemesinin 14.12.2010 tarih ve 2010/618 Esas - 2010/867 Karar sayılı ilamı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi, 04.01.2019 tarihli dilekçesi ile işlerinin yoğunluğu nedeniyle vasiliğinin kaldırılması talebinde bulunmuştur.

...... Mahkemesince, 05.02.2019 tarihli ek karar ile kısıtlının yerleşim yeri adresinin “....” olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

....Mahkemesince, vesayet makamınca kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin bir karar verilmediği gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK m.412'de ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan .... Mahkemesince TMK m.412/1'e göre verilmiş bir izin kararı olmadığından vasinin talebi ile ilgili karar vermekte .... Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince İstanbul .... Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 27/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13892, Karar No: 2014/1688, Tarih: 13.03.2014

**10. Ceza Dairesi         2013/13892 E.  ,  2014/1688 K.**

* UYUŞTURUCU MADDE İTHAL ETME

* UYUŞTURUCU MADDE NAKLETME DELİL YETERSİZLİĞİ

* TEMEL CEZANIN BELİRLENMESİ

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 188

**"İçtihat Metni"**

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1- Olay tutanağı içeriği, suç konusu eroinin Ağrı il merkezinde durdurulan sanık yönetimindeki TIR'ın römorkunda ele geçirilmesi, römorktaki T.C. gümrük mühürünün bozulmamış olmasına karşın römorku çevreleyen halatın kesilmiş durumda olması, arama sırasında görevlilerin römorka bu kesik bölümü açarak girmiş olmaları ve sanığın savunması karşısında; eroinin römorka Türkiye'de konmuş olmasının da mümkün olduğu, sanığın bu TIR ile olaydan bir gün önce İran'dan Türkiye'ye giriş yapmış olmasının eroinin bu ülkeden Türkiye'ye getirildiğine kanıt oluşturmayacağı, suç konusu uyuşturucu maddenin ithal edildiğine ilişkin şüpheyi aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı; sanığın sabit olan fiilinin TCK'nın 188. maddesinin 3. fıkrasında tanımlanan "uyuşturucu madde nakletme" suçunu oluşturduğu gözetilmeden, bu suç yerine "uyuşturucu madde ithal etme" suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- Adli emanetin 2012/620 sırasında kayıtlı olup suç konusu uyuşturucu maddenin içinde bulunduğu boş çuvalların, TCK'nın 54. maddesinin birinci fıkrası gereğince "müsaderesi" yerine "imhasına" karar verilmesi,

3- Kabule göre;

a) TCK'nın 188. maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenen temel gün para cezasının yazım hatası yapılarak 5000 yerine 50000 gün olarak gösterilmesi,

b) Suç konusu 64220 gram eroinin miktarına bağlı olarak önemi ve değeri dikkate alınarak, TCK'nın 61. maddesindeki ölçütler ve 3. maddesindeki orantılılık ilkesi gereğince, temel hapis cezasının üst sınıra yakın olarak, temel para cezasının ise alt sınır daha fazla aşılarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan, CMUK'nın 321. maddesi gereğince re'sen de temyize tabi olan hükmün BOZULMASINA, aynı Kanunun 326. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca sanığın sonuç ceza yönünden kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 13.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28994, Karar No: 2015/10890, Tarih: 13.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/28994 E.  ,  2015/10890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Divriği Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/05/2014

NUMARASI : 2013/119-2014/196

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalılardan H.. B.. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davacı idare vekili ve davalılardan H.. B.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

1) Davalılardan S.. B.., H.. M.. ve Sabahat 'ın dava konusu taşınmaza kayden malik olmadıkları gibi, tapu maliklerinin mirasçısı olmadıkları anlaşıldığından adı geçenler hakkındaki davanın pasif sıfat yokluğundan reddine karar verilmemesi,

2) Kendini vekille temsil ettiren taraflar lehine karar tarihinde yürürlükteki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği düşünülmeden maktu ücretten daha az vekalet ücretine hükmedilmesi.

Doğru değilse de bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının ;

a) (A) bendinden önce gelen (Davanın KABULÜNE ) kelimelerinin çıkarılarak yerine (Davalılardan S.. B.., H.. M.. ve Sabahat Bal hakkındaki davanın pasif sıfat yokluğundan REDDİNE, diğer davalılara karşı açılan davanın KABULÜNE) cümlesinin yazılmasına,

b) D bendinin hükümden çıkarılmasına yerine (Davacı idare kendini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükteki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 1.500,00 TL vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacı idareye verilmesine,) cümlesinin yazılmasına,

c) E bendinin hükümden çıkarılmasına yerine (Davalılardan H.. B.. kendini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükteki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 1.500,00-TL vekalet ücretinin davacı idareden alınarak adı geçen davalıya verilmesine,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/421, Karar No: 2015/2300, Tarih: 16.02.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/421 E.  ,  2015/2300 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu. Temyiz konusu hükme ilişkin dava, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacı ve davalı .....'ten alınmasına, 16.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14813, Karar No: 2014/26561, Tarih: 12.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/14813 E.  ,  2014/26561 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 13.03.2014

No : 2013/1827-2014/293

Dava, 3201 sayılı Yasa uyarınca tespit istemine ilişkindir.

Hükmün, temyiz edilmesi üzerine, Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312. maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 91 ila 94. maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usul hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hakim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel Kurulunun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 2.6.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.4.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

Bu itibarla; somut olayda davadan feragat edildiği açıkça ve koşulsuz olarak bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.