muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4414, Karar No: 2024/1724, Tarih: 13.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4414 E.  ,  2024/1724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1491 E., 2023/462K.

DAVANIN KONUSU : Karşılıklı Boşanma

DAVA TARİHİ : 04.09.2019

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kütahya 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/567 E.- 2020/378 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince eylemli ayrılık nedeni ile açılan asıl boşanma davasının ve evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile açılan karşı boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile taraf vekillerinin istinaf başvurularının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı- karşı davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı- karşı davalı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; aralarındaki geçimsizlik nedeniyle 2011 yılından beri ayrı yaşadıklarını, erkek tarafından açılan boşanma davasının Kütahya Aile Mahkemesinin 2013/455 Esas 2014/705 Karar sayılı ilamı ile reddedildiğini, kararın 09.09.2014 tarihinde kesinleştiğini, bu kesinleşmeden itibaren tarafların evlilik birliğinin devamı yönünde hiçbir şekilde bir araya gelmediklerini, tarafların çocuklarının olmamasının sebebinin kadının ASD hastalığı nedeniyle olduğunu, kadının bu hastalığı evlilik sırasında gizlediğini, 2002 yılında davalının kalp ameliyatı geçirdiğini, erkeğin eşine tüm desteğini verdiğini, erkek 2010 yılında iflas edince kadının hiçbir manevî destekte bulunmadığını, erkeğin 2011 yılında da borçlarını ödeyebilmek için İstanbul'a gittiğini, kadının kullanmaması gereken ilaç yüzünden felç geçirdiğini, işinden izin alarak eşine destek olduğunu, sonrasında erkeğin annesinin vefat ettiğini, bu vefat nedeniyle kadının eşini arayıp baş sağlığı dilemediğini iddia ederek, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı- karşı davacı kadın cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; ret ile sonuçlanan ilk davayı açan ve fiili ayrılığa sebep olan davacının boşanmaya neden olan olaylarda tamamen kusurlu olduğunun kabulü gerektiğini, kadının evlendiği tarihte herhangi bir rahatsızlığının bulunmadığını, erkeğin iş yerindeki tüm borçlara kefil olduğunu, işyerinin piyasaya çok fazla borçlandığını, eve hacizlerin gelmeye başladığını, erkeğin borçları ödemeye başlayınca eve hiçbir para getirmediğini, kadının Kütahya Müftülüğünde hafız olarak çalışmaya başladığını, almış olduğu ücret ile ortak hanenin zaruri ihtiyaçlarını karşıladığını, erkeğin, kadının rızasını almadan İstanbul'a gittiğini, kadının hiçbir ihtiyacı ile ilgilenmediğini, bu sıkıntılar nedeniyle kadının 2011 yılında felç geçirdiğini ve sol tarafının tutmamaya başladığını, eşine haber verildiğini, eşinin yanında hastanede üç gün kaldığını, müvekkilinin 2012 yılında ikinci bir ameliyat olduğunu, bu ameliyat sırasında erkeğin haberinin olmasına rağmen kadını arayıp ihtiyaçlarını sormadığını, bu süreçte kadına ailesinin baktığını, bu dönemde erkeğin bir kadınla gayri resmi olarak başka bir kadınla yaşadığını, kadının eşi tarafından terk edildiğini, erkeğin sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığını iddia ederek, asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, kadın yararına 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, tüm dosya kapsamından açıkça anlaşılacağı üzere tarafların Mahkememizin 2013/455 Esas 2014/705 Karar sayılı dosyasıyla reddedilen ve 09.09.2014 tarihinde kesinleşen karardan bu yana üç yılı aşkın bir süre geçmesine rağmen tekrar bir araya gelmedikleri, bu hali ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ıncı maddesinin son fıkrası uyarınca taraflar arasındaki evlilik birliğinin temelinden sarsıldığının kabulünün gerektiği, davalı- karşı davacının karşı dava dilekçesi ile evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmayı talep ettiği, Mahkemece dinlenen tanık beyanları ve dosya içerisinde mevcut bilgi ve belgelerden anlaşılacağı üzere; tarafların evlendikten sonra Kütahya'da ikamet ettikleri sırada erkeğin bir işyerine ortak olduğu, ancak bu işyerinin iflas ettiği, diğer ortağın kaçması nedeniyle borçların erkeğin üzerine kaldığı, bunun üzerine erkeğin çalışmak amacıyla İstanbul'a gittiği, kadının ise Kütahya'da kaldığı ve belirli bir süre sonra ameliyat olduğu, erkeğin de bu süreçte eşinin yanında yer aldığı, ancak kısa bir süre sonra kadının ikinci ameliyatını olduğu ve felç geçirdiği, erkeğin bu süreçte ve bundan sonra eşi ile hiç bir şekilde ilgilenmediği ve onu arayıp sormadığı, kadının kendi ailesi tarafından bakıldığı, 2013 yılında erkeğin eşine karşı boşanma davası açtığı ve bu davanın reddine karar verildiği, tarafların bu olaydan sonra tekrar bir araya gelmedikleri, her ne kadar erkek, kadının, annesinin vefatı nedeniyle aramadığını beyan etmiş ise de erkeğin annesinin taraflar arasındaki reddedilen boşanma davasından önce 2012 yılında vefat ettiği, ayrıca kadının hastalığı da dikkate alındığında bu hususta kendisine kusur izafe edilemeyeceği kanaatine varıldığı, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında yukarıda açıklandığı üzere; davacı- karşı davalı erkeğin, eşinin ikinci ameliyatında ve sonrasında onunla ilgilenmemek, arayıp sormamak, ihtiyaçlarını karşılamamak, reddedilen boşanma davasında da kendi kusurlu hal ve hareketleri nedeniyle boşanma davası açarak fiili ayrılığa sebep olmak şeklindeki eylemleri sebebiyle tam kusurlu olduğu, davalı-karşı davacı kadının kusurunun ise erkek tarafından ispatlanamadığı gerekçesi ile asıl davanın 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin son fıkrası gereğince kabulü ile karşı boşanma davasının 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince kabulü ile tarafların boşanmalarına, kadın yararına 20.000,00 TL maddî tazminatın ve 20.000,00 TL manevî tazminatın erkekten alınarak kadına verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı- karşı davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; hatalı kusur belirlemesini yapıldığını, tazminatlar belirlenirken ekonomik durumunun nazara alınmadığını belirterek, kusur belirlemesi, kabul edilen maddî ve tazminat ile miktarları yönlerinden istinaf yoluna başvurmuştur.

2.Davalı- karşı davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde; belirlenen tazminat miktarlarının düşük olduğunu belirterek maddî ve manevî tazminat miktarları yönlerinden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile taraf vekillerinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı- karşı davacı kadın vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı- karşı davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek maddî ve manevî tazminat miktarları yönlerinden temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, karşılıklı açılan karşı boşanma davasında kadın yararına kabul edilen maddî ve manevî miktarlarının dosya kapsamına ve hakkaniyete göre az olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 6 ncı maddeleri, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası ile son fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı- karşı davacı kadın vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı- karşı davacı kadın vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, kadın yararına hükmolunan maddî tazminat azdır. 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile 6098 sayılı Kanun'un 50 nci ve 51 inci madde hükümleri nazara alınarak, 4721 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesi uyarınca daha uygun miktarda maddî tazminat takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının kadın yararına hükmolunan maddî tazminat miktarı yönünden ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının kadın yararına hükmolunan maddî tazminat miktarı yönünden BOZULMASINA,

3.Davalı- karşı davacı kadının sair temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan harcın istek halinde yatırana iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9376, Karar No: 2016/13571, Tarih: 20.10.2016

**4. Ceza Dairesi         2014/9376 E.  ,  2016/13571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir,

Ancak;

Olayın hem mağduru hem de sanıkla doğrudan telefon konuşmasını yapan tanığı olan Nebiye Gezici'nin duruşmaya davet edilip bilgi ve görgüsüne başvurulmadan yargılamaya devamla hüküm kurularak CMK'nın 210. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısı temyiz nedenleri ile, tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11011, Karar No: 2016/3593, Tarih: 17.03.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/11011 E.  ,  2016/3593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın 06.06.2011 tarihli oturum sırasında “...suç tarihinde ilaç kullandığını, epilepsi hastası olduğundan zaman zaman ne yaptığını bilip farkında olmadığını...” beyan etmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi uyarınca suçu işlediği sırada akıl hastalığı veya zayıflığı nedeniyle eylemin hukuksal anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğini tamamen kaldıracak veya önemli ölçüde azaltacak şekilde akıl hastalığının ve ceza ehliyetinin bulunup bulunmadığının tespit edilmesi ve sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanığın 3 adet boş tüpü müştekinin yetkilisi olduğu otelin bahçe kısmında bulunan hırdavat malzemelerinin konulduğu baraka içerisinden hırsızlaması karşısında, eyleminin TCK'nın 142/1-b bendine uyan hırsızlık suçunu oluşturduğu halde aynı Yasa'nın 141/1. maddesi ile uygulama yapılması,

3-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı

verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

Toplam 30,00 TL değerinde üç adet boş tüp çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 17.03.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1781, Karar No: 2014/2914, Tarih: 06.05.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/1781 E.  ,  2014/2914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Canavarca hisle öldürmeye teşebbüs, nitelikli yağma

HÜKÜM : TCK.nun 149/1-a-d, 168/3, 62, 53/1-3, 58/6.maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezasına,

TCK.nun 82/1-b, 35/2, 62, 53/1-3, 58/6.maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Temyizin kapsamına, iddianamedeki sevk ve nitelemeye göre, sanık ... hakkında nitelikli yağma ve nitelikli öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan hükümlerle ilgili temyiz inceleme görevi Yargıtay Yüksek 6. Ceza Dairesi'nin görevine girdiğinden,

Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın görevli Yargıtay 6. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/05/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4626, Karar No: 2019/1641, Tarih: 04.03.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/4626 E.  ,  2019/1641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler, katılan ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların, katılandan 10/02/2010 tarihinde...plakalı 1987 model Volvo marka çekici tır aracını dorsesiz olarak 1 yıllığına kiraladıkları, kiralamaya ilişkin teslim alan sıfatıyla sanık ..., kefil sıfatıyla sanık ...’in imzaladığı bir sözleşme yaptıkları, ancak, sanıkların kiralamış oldukları aracın parasını vermedikleri gibi aracı katılana iade etmedikleri, bu şekilde sanıkların hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanıkların savunmaları, katılan beyanları, 10/02/2010 tarihli “araç kira-kullanım protokolü” başlıklı sözleşme ve dosya kapsamına göre; sanıkların 1 yıllık süre ile kiraladıkları katılana ait tırı katılana iade etmeme şeklinde gerçekleşen eyleminin TCK'nın 155/1 maddesinde düzenlenen ve hükümden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırmaya tabi hale gelen basit güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, ihtilafın hukuki mahiyette olduğu gerekçesiyle beraat hükümlerinin tesisi,

Kanuna aykırı olup, katılan ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, hükümlerin BOZULMASINA, 04/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1433, Karar No: 2022/14669, Tarih: 22.11.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/1433 E.  ,  2022/14669 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

No :

Dava, iş kazasından kaynaklı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince davalılar vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalılardan ... İnşaat Turizm Sanayi ve Ticaret ... Şirketi vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelenerek, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 22.11.2022 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü duruşmalı temyiz eden davalılardan ... İnşaat Turizm Sanayi ve Ticaret ... Şirketi adına Av. ... ile davacı adına Av. ... geldiler. Diğer davalı adına gelen olmadı. Duruşmaya başlanarak, hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı günde Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Ticaret Sicil Müdürlüğü’nden.... Tur. Yat. İşl. San. Tic. A.Ş.’nin özellikle infisah, devir ve intikal durumunun sorulması ve bu hususların gerçekleşip gerçekleşmediğinin açıkça belirlenmesi, bu yöndeki belgeleri de dosyaya celp edilmesinden sonra gönderilmesi için dosyanın bölge adliye mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 22/11/2022 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15507, Karar No: 2024/1571, Tarih: 21.02.2024

**8. Ceza Dairesi         2021/15507 E.  ,  2024/1571 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/398 E., 2017/409 K.

SUÇLAR : Halkın bir kesimini sosyal sınıf din mezhep cinsiyet, bölge farklılığına dayanarak alanen aşağılama

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Uşak Cumhuriyet Başsavcılığının 01.06.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında ''halkın bir kesimini sosyal sınıf, din, mezhep, cinsiyet, bölge farklılığına dayanarak alenen aşağılama'' suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 216 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereğince cezalandırılması için dava açılmıştır.

2. Uşak Asliye Ceza Mahkemesinin 13.12.2016 tarihli kararıyla sanık hakkında ''halkın bir kesimini sosyal sınıf, din, mezhep, cinsiyet, bölge farklılığına dayanarak alenen aşağılama'' suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 16.02.2017 tarihli kararıyla sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının ( a ) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin kabulü;

1.Dava konusu olay; sanığın sosyal medya hesabı olan ... isimli internet sitesi üzerinden suç tarihinde ''Suç tarihinde "....'li ... şok talep! - Akşam .... Uşak Milletvekili ... Yılmaz, namaz için otobüsün durdurulmasını isteyen yolcuların cezalandırılmasını istedi", "NAMAZDAN RAHATSIZ OLAN VEKİL.. SANA KİMSE ZORLA NAMAZ KIL DEYEN YOK ANLAYAN ANLADI." şeklinde paylaşım ve yorumda bulunmak suretiyle halkın bir kesimini sosyal sınıf, din, mezhep, cinsiyet, bölge farklılığına dayanarak alenen aşağıladığı iddiasına ilişkindir.