muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/466, Karar No: 2020/3620, Tarih: 22.10.2020

**6. Ceza Dairesi         2020/466 E.  ,  2020/3620 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mağdurun bir senedi vermeye mecbur edilmesi suretiyle yağma suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma sonucunda Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 01/11/2017 tarihli ve 2017/77166 soruşturma, 2017/84292 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı müşteki vekili Av. ...'un itiraz talebini içerir 02.05.2018 havale tarihli dilekçesi üzerine; itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ilişkin Ankara 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 24/05/2018 tarihli ve 2018/3464 değişik iş sayılı kararını müteakip Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 08/10/2018 tarihli ve 2018/106868 soruşturma ve 2018/105865 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı ''İtiraza konu kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın dayandığı gerekçelerin usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi'' ile yapılan itirazın reddine ilişkin Ankara 8. Sulh Ceza Hâkimliğinin 08/03/2019 tarihli ve 2019/1600 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Anılan yazıda;

“1-Ankara 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 24/05/2018 tarihli ve 2018/3464 değişik iş sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

Ankara 6. Sulh Ceza Hâkimliğince, eksik inceleme sonucu verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü ile dosyanın ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmiş ise de, esasen bu kararın soruşturmanın genişletilmesi anlamına geldiği, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 6545 sayılı Kanunun 71. maddesi ile değişik 173/3. maddesinde yer alan, “Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder...” ile aynı Kanunun 173/4. maddesindeki “Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” şeklindeki düzenleme karşısında, soruşturmanın genişletilmesi kararı verilmesi hâlinde Cumhuriyet savcılığından talep edilen hususlarla ilgili eksiklikler giderildikten sonra itirazla ilgili bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, doğrudan kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın ortadan kaldırılmasına yönelik yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-Ankara 8. Sulh Ceza Hâkimliğinin 08/03/2019 tarihli ve 2019/1600 değişik iş sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

2-Ankara 8. Sulh Ceza Hâkimliğinin 08/03/2019 tarihli ve 2019/1600 değişik iş sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 160. maddesinde yer alan “Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.” şeklindeki düzenleme karşısında, Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmak zorunda olduğu,

Dosya kapsamına göre, şüphelinin üzerine atılı mağdurun bir senedi vermeye mecbur edilmesi suretiyle yağma suçu yönünden müsnet suçu işlediğine dair hakkında kamu davası açılması için yeterli delillerin mevcut olmadığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; müşteki ...'un 1.000.000,00 Amerikan doları tutarındaki senedi şüphelinin tehdidi altında imzaladığına dair şikayeti ve Ankara 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 24/05/2019 tarihli ve 2018/3464 değişik iş sayılı kararı karşısında diğer müşteki ...'un müşteki sıfatı ile beyan ve delillerinin tespiti, müşteki vekilinin 05/10/2018 tarihli dilekçesinde yer alan ... isimli tanıkların usulünce dinlenilmesi ve deliller toplandıktan sonra oluşacak kanaate göre şüphelinin hukukî durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturma ile verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın bu yönden kabul edilmesi yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması” Dairemizden istenilmiştir.

TÜ R K M İ L L E T İ A D I N A

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının gönderme yazısı, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görüldüğünden, kabulü ile Ankara 8. Sulh Ceza Hakimliği tarafınca verilip kesinleşen, 08.03.2019 tarih ve 2019/1600 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nin 309/4-a maddesi gereğince BOZULMASINA, sonraki işlemlerin yerinde tamamlanmasına (mağdurun bildirdiği tanıkların dinlenmesi, bahse konu alacak için açılmış icra takip dosyası varsa getirtilerek yerinde incelenmesi), 22.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16418, Karar No: 2015/21559, Tarih: 23.06.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/16418 E.  ,  2015/21559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacının iş sözleşmesinin feshedildiği tarih itibari ile davalı ...'nin ... genelinde aynı iş kolunda faaliyet gösteren tüm işyerlerinde çalışan işçi sayısının tespitine yarar her türlü delil ve belgenin ilgili ... getirtilip eklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9242, Karar No: 2010/14368, Tarih: 28.12.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/9242 E.  ,  2010/14368 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalılardan ... Kızıl-... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık bir adet taşınmazın paydaşlığının giderilmesine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davalılar ... ve ...hakkındaki davanın husumet nedeniyle reddine, taşınmazın satışı suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilmiş hüküm davalılar ... ve ... tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık bir adet taşınmazın paydaşlığının giderilmesine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davalılar ... ve ...hakkındaki davanın husumet nedeniyle reddine, taşınmazın satışı suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilmiş hüküm davalılar ... ve ... tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamına,toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve dava konusu edilen taşınmazın yüzölçümü, cinsi, paydaş sayısı, pay oranları ve imar durumu itibariyle aynen bölünmesine olanak bulunmamasına nazaran satışı suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilmesinde, taşınmaz üzerindeki bütünleyici parçaların mülkiyetinin tespiti için HMUK’nun 567. maddesi gereği verilen yasal süre içinde dava açılmadığından oran kurulmamasında bir usulsüzlük olmamasına göre temyiz eden davalılar ... ve ...’ın hükmün esasına ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak paydaşlığın giderilmesi davaları, paylı ve elbirliği halinde mülkiyet hükümlerine tabi mallarda ortaklar ya da paydaşlar arasındaki hukuki ilişkiyi sona erdiren, birlikte mülkiyetten ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan, iki taraflı ve taraflar için benzer sonuçlar doğuran davalardır. Davanın bu niteliği nedeniyle sonuçta kazanan ya da kaybeden taraftan söz edilemeyeceğinden yargılama giderleri ve vekalet ücretinin taraflara payları oranında yükletilmesi gerekir.Dava konusu edilen 7 parsel No’lu taşınmazın paydaşlığın giderilmesi için açılan davanın yargılanmasında davacı kendisini vekille temsil ettirdiğine göre mahkemece taşınmazın satışına karar verilmesi üzerine davacı yararına takdir edilen vekalet ücretinin payları oranında paydaşlardan tahsiline ve yargılama giderinin payları oranında paydaşlara aidiyetine karar verilmesi gerekirken davacı yararına takdir edilen vekalet ücretinin ve yargılama giderinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine hükmedilmesi doğru değil ise de bu nedenle hükmün bozularak yeniden yargılama yapılmasında yarar görülmediğinden hüküm fıkrasından yargılama gideri ve vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkarılarak yerine “ yargılamada kendisini vekille temsil ettiren davacı yararına takdir olunan 375 TL vekalet ücretinin ve 276 TL yargılama giderinin paydaşlara payları oranında aidiyetine” ibaresinin eklenmesi suretiyle HMUK’nun 438. maddesi gereğince hükmün düzeltilmesine ve bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 12.20'şar TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenlerden alınmasına, 28.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18471, Karar No: 2014/18089, Tarih: 20.05.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/18471 E.  ,  2014/18089 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/312888

MAHKEMESİ : Of Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/05/2011

NUMARASI : 2010/266 (E) ve 2011/107 (K)

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

6217 sayılı Yasa uyarınca karar tarihi olan 24.5.2011 tarihi itibariyle Asliye Ceza Mahkemesi duruşmasına Cumhuriyet Savcısının katılımının olmayacağı gözetilmeden duruşma zaptı başlığına Cumhuriyet Savcısının adının yazılmış olması yerinde düzeltilebilir maddi yazım hatası kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçların, sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hakime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın, müştekinin işyerindeki kasadan, 15-20 TL değerinde bozuk para çaldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; sanığın, müştekinin işyerindeki kasadan, 15-20 TL değerinde bozuk para çaldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık hakkında işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümde sanığa ek savunma hakkı verilmeden TCK'nın 116/4 maddesi uygulanmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

3-5237 sayılı TCK'nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 20.05.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13822, Karar No: 2010/14733, Tarih: 24.12.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/13822 E.  ,  2010/14733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 29.06.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29.11.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... (...) Kızıltuğ mirasçısı ...tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

Nizalı taşınmazın Pozantı ilçesi Akçatekir Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında Beşoluk, Elmalı Boğazı, Nanelik, Topakardıç, Boyun, İladinli, Gedik, Büyük Kır ve Küçük Kır adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, nizalı yere yakın mesafede Huzur mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.01.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

Nizalı taşınmazın bulunduğu bölge herkesçe bilinen maruf ve meşhur “Tekir yaylasıdır” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin kadim yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “Maruf ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu Tekir Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin Çukurova'ya nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık yapı olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.

Mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırılık yoktur. Davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 03.06.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

09.03.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

09.03.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gerçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 24.12.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14968, Karar No: 2013/19516, Tarih: 04.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/14968 E.  ,  2013/19516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir 9. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16.10.2012 tarih ve 2009/107-2012/478 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından ayrı ayrı istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin sahibi olduğu ... plaka sayılı çekici ve ...plaka sayılı römorkunu, 2008 yaz sonlarından beri sürekli olarak koymakta olduğu, davalı şirketin işlettiği ve diğer davalı ...'un bekçiliğini yaptığı tır parkına 30/12/2008 tarihinde koyduğunu ve araçların anahtarını da aracın üzerinde bıraktığını, 06/01/2009 tarihinde tır parkına araçlarını almaya gittiğinde araçların parkta olmadığını öğrendiğini, davalıların ücret karşılığında tır parkına bırakılan müvekkilinin araçlarının müvekkilinin bilgisi olmadan ve müvekkilinin göndermediği kimliği meçhul şahsa teslim edilerek araçlarının çalınmasına ve müvekkilinin zarara uğramasına neden olduklarını, müvekkilinin araçları 25.000 TL ye satın aldığını, zararının en az bu kadar olduğunu ileri sürerek, şimdilik çekici için 10.000 TL römork için 5.000 TL olmak üzere toplam 15.000 TL'nin 05.01.2009 tarihinden itibaren reeskont faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, olaya davacının sebebiyet verdiğini, istenilen miktarın fahiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin çalışmakta olduğu otoparkta anahtarların aracın üzerinde bırakılmadığını, böyle bir uygulama olmadığını, olay günü müvekkilinin yanına gelen bir şahısın kendisini davacının gönderdiğini ve aracı alıp götüreceğini söylemesi üzerine müvekkilinin araç sahibinin bilgisi olmadan aracı teslim edemeyeceğini söylediğini, gelen şahsın telefonla davacıyı aradığını, müvekkilinin de davacı ile görüştüğünü aracı teslim etmesini söylediği için gelen şahsa aracı götürmesine izin verdiğini, aracın çalınmasında davacının asli kusurlu olduğunu, istenilen miktarın fahiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.