muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14252, Karar No: 2012/8960, Tarih: 25.05.2012

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez. Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu

bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda öncelikle yabancı mahkeme hükmünün usulüne uygun kesinleşip kesinleşmediğinin belirlenmesi, şayet usulüne uygun kesinleşmemiş ise davanın salt bu nedenle reddedilmesi, yerinde bulunmayan diğer gerekçelerin davanın reddine dayanak yapılmaması, şayet, yabancı mahkeme kararı usulüne uygun kesinleşmiş ise bu durumda tenfizin Türk kamu düzenine aykırı olmayacağının kabulü ile sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 25/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/31337, Karar No: 2021/2078, Tarih: 10.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/31337 E.  ,  2021/2078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Dosyanın yeniden ele alınmasına yer olmadığına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği; bu kararın 18.06.2009 tarihinde kesinleştiği, 3 yıllık denetim süresi içinde mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme ve hırsızlık suçlarını işlediği ve mahkumiyet kararının "mala zarar verme " suçu açısından 17.02.2012 tarihinde kesinleştiği ve ihbarda bulunulması üzerine hükmün açıklandığı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyizi üzerine Dairemizin 2013/35488E, 2014/24104K sayılı ilamı ile onanarak hükmün kesinleştiği, Aydın Çocuk Mahkemesi’nin 2010/107 E sayılı yazısı ile yapılan ihbar nedeniyle dosyanın yeniden ele alınmasına yer olmadığına ilişkin olduğu verilen 02.05.2016 günlü kararın 5271 sayılı CMK'nın 223. maddesi uyarınca hüküm niteliğinde olmayıp temyizi kabil olmadığından hüküm niteliğinde olmayan ve bu itibarla konusu bulunmayan karara yönelik suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazının istem gibi REDDİNE, 10.02.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/50635, Karar No: 2014/26, Tarih: 13.01.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/50635 E.  ,  2014/26 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti alacağı, fazla mesai ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan T.C. ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi olarak çalışırken haksız şekilde işten çıkarıldığını iddia ederek, kıdem-ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C. ... vekili, asıl işveren olmadıklarını ve husumet ehliyetlerinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Temizlik Şirketi, davaya cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı T.C. ... vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı T.C. ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- 392 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/J maddesine göre davalı Bakanlığın harçtan muaf olmasına rağmen mahkemece yargılama giderlerine harç dahil edilerek davalı T.C. Sağlık Bakanlığının harca mahkûm edilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün 6100 sayılı yasanın geçici 3/1 maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Kararının hüküm kısmının üçüncü bendinin çıkartılarak yerine;

“3-Davacının yaptığı harçlar hariç 220,00 TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, 219,55 TL harç masrafının davalı ... Temizlik Şirketinden alınarak davacıya verilmesine”

Bendinin yazılmasına, hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.01.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1854, Karar No: 2012/2198, Tarih: 19.03.2012

**5. Ceza Dairesi         2011/1854 E.  ,  2012/2198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Rüşvet almak amacıyla örgüt kurmak, rüşvet vermek, rüşvet almak ve buna aracılık etmek

HÜKÜM : Mahkümiyet, beraet, düşme, ceza verilmesine yer olmadığına, hüküm açılmasının geri bırakılması ve bu karara karşı yapılan itirazın reddi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar haklarında kurulan hükümlerin Hazine vekili Av. ... tarafından 09/06/2010 günlü dilekçe ile temyiz edilmesinden sonra Muhakemat Müdürü Av. ... tarafından verilen 01/07/2010 tarihli dilekçe ile mahkeme kararının Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Mahekemat Genel Müdürlüğünün 22/06/2012 tarih ve 22870 sayılı Olur'ları gereğince temyiz edilmediği belirtilmiş ise de, temyizden vazgeçmeye dair söz konusu yazı ekinde bulunmayan "Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Mahakemat Genel Müdürlüğünün 22/06/2010 tarihli ve 22870 sayılı

Olur yazısının" aslı veya onaylı suretinin eklenmesinden sonra iade edilmek üzere incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 19/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11893, Karar No: 2016/8139, Tarih: 11.10.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/11893 E.  ,  2016/8139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.04.2003 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, mera olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.05.2003 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, dava konusu 508 ada 7 parsel sayılı taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiyle dava açmıştır.

Davalı ... Belediyesi vekili, davanın reddini savunmuştur.

Ziraat bilirkişisi, dava konusu taşınmazın mera niteliğinde olduğunu belirtmiş, fen bilirkişisi ise dava konusu taşınmazın krokisini çizmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın davacı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden dava konusu taşınmazın toprak tevzi komisyonunu 901 mera parselinin kadastro tespiti sırasında 4875-4949-2822-5192 nolu mera olarak tespit edildiği ve bu parselinde imar uygulamasa ve parselasyon sonucu 508 ada 7 parselin oluştuğu anlaşılmaktadır....Asliye Hukuk Mahkemesi 2002/1814 Esas sayılı Hakem dosyasında yapılan keşif sonucu alınan fen bilirkişi raporunda 508 ada 7 nolu parselin toprak tevzi komisyonunun 901 nolu mera parseli içerisinde kaldığı belirtilmiştir.

Görülüyor ki dava konusu taşınmaz 901 sayılı mera parselinden

gelmektedir. İmar planı içindeki meraların planın onayıyla birlikte hukuki bakımdan mera niteliğini yitireceğinden, bu yerlerden genel hizmete ayrılanların (yol, park, yeşil saha gibi) belediye veya özel idareye bedelsiz terkini gerekir. İmar planında genel hizmetler dışında özel mülkiyete konu olabilecek konut, sanayi ve ticaret alanı olarak belirlenmiş alanlarda kalan meralar bu vasıflarını yitirmeleri halinde Hazine adına tescili gerekir. (... Dairesinin 1988/328 E, 1989/19 K. sayılı mütalaası) Belediye adına tescili gerekmeyen yerler belediye veya gerçek ve özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş ise “Yolsuz Tescil “ olacağından Hazine her zaman bu iddia ile dava açabilir. Ne var ki, başlangıçtaki tescil işlemi yolsuz tescil olsa da 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü koşulların oluşması halinde tescilin belediye veya gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına devam etmesi olanağı sağladığından, artık burada 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi şartları üzerinde durulması gerekir.

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle Belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra Belediye ve mücavir alan sınırları içersine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içerisinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen "imar planından" maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planıdır.

c)Meranın, yerleşim yeri olarak işgal edilmesi, yani bu şekilde kullanılması, yerleşim ve işgal durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce var olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında "yerleşim yeri" kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri ve benzeri amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşik alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da; meranın, mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamaksızın saptanmadan Belediye, diğer kamu kuruluşları ile gerçek kişiler adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti belediye, diğer kamu kuruluşları ve gerçek kişilere bırakılamaz.

Bu ilkeler çerçevesinde somut olaya bakıldığında;

Davacı Hazine vekili, dava konusu taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek Hazine adına tescilini istemiştir.

Mahkemece şehir plancısı, zirai bilirkişi, harita mühendisi ve inşaat mühendisi bilirkişi de bulundurularak dava konusu 508 ada 7 parsel (imar uygulamasından önceki 901 sayılı parsel sayılı taşınmaz) üzerinde yeniden keşif yapılmalı, imar planı ve uygulama haritaları belediyeden getirtilmeli ayrıca 01.01.2003 tarihinden önce çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak öncesi mera olan dava konusu taşınmazın mera niteliğini yitirip yitirmediği, 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinde yazılı koşulların oluşup oluşmadığı ve özellikle yerleşim, işgal ve yapılaşmanın 01.01.2003 tarihinden önce var olup olmadığı incelenmeli, keşfi izlemeye olanak sağlayacak sayıda fotoğraf çekilerek dosyaya konulmalı, yapılan tüm araştırmalar neticesinde geçici 3. maddedeki koşulların oluştuğunun saptanması halinde dava reddedilmeli, aksi takdirde davanın kabulüne karar verilmelidir.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

11.10.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2674, Karar No: 2021/680, Tarih: 01.02.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/2674 E.  ,  2021/680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 10. Tüketici Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 12.09.2018 tarih ve 2016/667- 2018/269 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesinin davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının talebi üzerine imzalanan sözleşme uyarınca davacıya tahsis edilen kredi kartı borcunun ödenmemesi sebebiyle davalıya gönderilen ihbarnameye rağmen ödeme yapılmaması üzerine başlatılan icra takibine davalının itirazının iptali ile icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kredi kartı sözleşme suretinin davalıya verilmediğini, davalının icra takibinde belirtilen miktarda borcunun olmadığını, ihtarname usulüne uygun keşide edilmediğinden temerrüdün şartlarının oluşmadığını, davalının yaptığı kısmi ödemeler dikkate alınmaksızın takip başlatıldığını, talep edilen faiz oran ve miktarlarının fahiş olduğunu, davalının itirazının kötüniyetli olmadığını amacının borcunun o kadar olmadığını ortaya çıkması olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, icra takip tarihi itibariyle davacının, 5464 sayılı Yasa kapsamında, TCMB tarafından ilan edilen azami faiz oranları dikkate alınarak 3.747,55 TL anapara, 16,64 TL % 26,64'ten akdi faiz, 502,15 TL % 24,24'ten akdi faiz ve 27,60 TL % 5 BSMV toplamı 4.310,57 TL alacaklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, borçlu itirazının 4.310,57 TL yönünden iptaline, takip tarihinden başlamak üzere 3.747,65 TL asıl alacak üzerinden, alacak tamamen ödenene dek yıllık % 30,24 oran ile belirlenecek temerrüt faizi ve bu faiz üzerinden % 5 gider vergisinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, kabul edilen alacak miktarı üzerinden %20 oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, kredi kartı borcunun tahsili için başlatılan ilamsız icra takibine vaki itirazın iptali talebine ilişkindir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 250,06 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 01.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9657, Karar No: 2024/21, Tarih: 08.01.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/9657 E.  ,  2024/21 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/9 Esas, 2023/11 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Antalya 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 20.03.2023 Tarihli ve 2023/73 Tereke, 2023/105 Karar ... Kararı

Miras bırakanın adres kayıt sistemindeki son yerleşim yeri adresinin bulunmadığı, Kangal/Sivas nüfusuna kayıtlı olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Sivas 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 22.05.2023 Tarihli ve 2023/9 Tereke, 2023/11 Karar ... Kararı

Miras bırakanın son yerleşim yeri adresinin ... olduğunun bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 ... Türk Medenî Kanunu’nun (4721 ... Kanun) 589 uncu maddesi uyarınca terekenin tespiti istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 ... Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 ... Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 ... Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 ... Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 ... Kanun’un 589 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Mirasbırakanın yerleşim yeri sulh hâkimi, istem üzerine veya re'sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır.

”

4. 5718 ... Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un “Miras davaları” başlıklı 43 üncü maddesi şöyledir:

“Mirasa ilişkin davalar ölenin Türkiye'deki son yerleşim yeri mahkemesinde, son yerleşim yerinin Türkiye'de olmaması hâlinde terekeye dâhil malların bulunduğu yer mahkemesinde görülür.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamı ve yapılan kolluk araştırmaları sonucundan, murisin son yerleşim yeri adresinin Muratpaşa/Antalya olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın Antalya 1. Sulh Hukuk Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 ... Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 ... Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Antalya 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

08.01.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12130, Karar No: 2014/4174, Tarih: 05.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/12130 E.  ,  2014/4174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 28. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/03/2013

NUMARASI : 2011/384-2013/46

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 28. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 12/03/2013 tarih ve 2011/384-2013/46 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 2010 yılı faaliyet dönemine ilişkin olarak 20.06.2011 tarihinde yapılan olağanüstü genel kurul toplantısında alınan, özel denetçi tayin edilmesine ilişkin 3 no'lu kararın, özel denetçi atanan kişi ile ilgili müvekkiline herhangi bir bilgi verilmemesi, bu kişinin özel denetçi olarak atanmasının yönetim kurulu üyelerinden biri tarafından teklif edilmesi nedeniyle kanuna aykırı olduğunu ayrıca, davalı şirketin nakdi sermayesinin dış kaynaklardan yapılacak artış ile 240.000,00 TL'ye çıkartılmasına ilişkin 4 no'lu genel kurul kararının da öncelikle artırılan kısma ilişkin sermaye taahhütlerinin genel kurul toplantısından önce tamamlanma şartının yerine getirilmemesi nedeniyle geçersiz olup, davalı şirketin müvekkili tarafından şirket aleyhine genel kurul kararının iptali davası açmasından sonra sermaye artırımına gitmesinin de, alınan bu kararın ortaklar arasında çıkan uyuşmazlık ve müvekkilinin şirketteki söz hakkının kısıtlanması nedeniyle alındığını gösterdiğini, bu itibarla kanuna, ana sözleşmeye, afaki iyiniyet kurallarına aykırılık teşkil ettiğini ileri sürerek, anılan genel kurul kararlarının TTK'nın 381. maddesi uyarınca iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, TTK'nın 348. maddesi uyarınca genel kurulun bazı belirli hususların incelenmesi için özel denetçi seçebileceğini ancak, davacının bu maddede sayılan hiçbir hususa atıf yapmadan sadece isim belirtmekle yetindiğini kaldı ki, genel kurulun özel denetçi tayini isteminin reddi kararına karşı iptal davası açılamayacağını ve söz konusu özel denetçinin 20.06.2011 tarihli olağanüstü genel kurulunda kararlaştırıldığını, davacının sermaye artırımı kararına yönelik olarak eski sermayenin ödenmemiş olduğuna dair iddialarının gerçek dışı olduğunu, sermaye artırımının olağan bir işlem olup, haklı bir gerekçenin bulunmasına da gerek olmadığını ve pay sahibinin buna tahammül göstermek zorunda olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.