muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/37610, Karar No: 2021/5735, Tarih: 21.05.2021

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2017/37610 E.  ,  2021/5735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık,mala zarar vermez

HÜKÜM : 1-) Sanıklar ... ve ... hakkında;Beraat

2-)Sanik ...; TCK 151/1, 62/1, 51/1 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanıklar ..., ... hakkında verilen beraat hükümleri katılan sanık ..., katılan ... ve vekalet ücreti talebi ile sınırlı olarak sanıklar müdafi; mala zarar verme suçundan katılan sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmü, katılan sanık ... tarafından tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Dolandırıcılık suçundan sanıklar ..., ...'ın beraatine ilişkin temyiz başvurularının incelenmesinde;

Katılan ...'ın 3 yıl önce trafik kazası sonucu felç olduğunu belirttiği oğlu ile katılan sanık ...'nın da 10 yıl önce trafik kazası sonucu felç olan oğlu için fizik doktoru olduğunu söyleyen sanık ...'ın yanına gittiklerini ve sanığın çocuklarının tedavisini yapacağını söylemesi üzerine, kendisi ile anlaştıklarını, sanık ...'ın çocuklarının tedavisine başladığını, bu nedenle katılan ...'nın 2880 dolar, katılan-sanık ...'nın da 5.000 doları zaman içerisinde verdiklerini belirttikleri, sanık Baarah'ın tedavi için gerekli medical ürünler için, katılan ... aracılığı ile diğer sanık ... ile tanıştığı, bu tanışmanın zaman içerisinde duygusallığa dönüştüğü ve sanıklar ... ile ...'ın evlenmeye karar verdikleri, bu nedenle olaydan önce son 1-2 aylık zaman içerisinde sanık ...'ın Mersin'de sanık ...'ın yanında kaldığı, ve katılanları bu suretle 2 ay oyaladığı, sanıkların bu şekilde dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia olunan somut olayda;

Sanık savunmaları, katılan beyanları ile tüm dosya kapsamından, her ne kadar sanık ... diplomasını ibraz edememiş ise de, doktor olmadığı yönünde dosya kapsamında bir delilin bulunmadığı gibi, katılan ve katılan sanık ...'nın çocuklarının tedavisi ile aylarca ilgilendiği, katılan ve katılan sanık ...'in çocuklarının yıllar önce felç olmaları, sanık ... ile tanışana kadar tedavilerinden sonuç alamamaları gözetildiğinde, iddiaya konu söylemlerinin nitelikli bir hile olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığı, bu bağlamda aldatıcılık öğesinin de bulunmadığı anlaşıldığından sanıkların beraatine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan sanık ..., katılan ..., sanıklar müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanıklar ... ve ... yararına karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre belirlenen maktu vekalet ücretine hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan sanık ..., katılan ..., sanıklar müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanıklar ... ve ... yararına karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre belirlenen maktu vekalet ücretine hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasına "kendisini vekil ile temsil ettiren sanıklar lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin II. kısmının II. bölümü gereğince 1500 TL maktu vekalet ücretinin hazineden alınarak kendilerini tek bir vekille temsil ettiren sanıklar ... ve ...'a eşit oranda verilmesine verilmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2)Mala zarar verme suçundan katılan sanık ...'nın mahkumiyetine ilişkin temyiz başvurusunun incelenmesinde;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup sanığın eylemine uyan TCK'nın 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 21/05/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/36182, Karar No: 2014/22355, Tarih: 24.06.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/36182 E.  ,  2014/22355 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/226741

MAHKEMESİ : İstanbul 4. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/04/2012

NUMARASI : 2010/727 (E) ve 2012/369 (K)

SUÇ : Hırsızlığa kalkışmak

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 Sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanunkoyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; 25,00 TL değerindeki çantayı çalmak isterken yakalanan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-UYAP'tan alınan güneş doğuş batış çizelgesine göre olay günü güneşin saat 20.38'de battığı, sanığın eylemi saat 21.45'te gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, suçun gece vakti işlenmesi nedeniyle 5237 Sayılı TCK'nın 143/1. maddesi gereği cezadan artırım yapılmaması,

2-UYAP'tan alınan güneş doğuş batış çizelgesine göre olay günü güneşin saat 20.38'de battığı, sanığın eylemi saat 21.45'te gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, suçun gece vakti işlenmesi nedeniyle 5237 Sayılı TCK'nın 143/1. maddesi gereği cezadan artırım yapılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık G.. S.. müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 1412 Sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereği ceza süresi yönünden sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 24.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/123, Karar No: 2008/7769, Tarih: 30.12.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/123 E.  ,  2008/7769 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca üstlendiği işi eksik bırakması nedeniyle eksiklerin davalı nam ve hesabına tamamlanmasına izin ve yetki verilmesi, hesaplanacak eksik ve ayıpların giderilmesi giderlerinin tahsili istemlerine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davada 04.03.2002 gün 3533 yevmiye no’lu düzenleme şeklinde gayrimenkul satış vaadi içerikli daire karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca davalı yüklenicinin işi eksik ve kusurlu yapması sebebiyle istemde bulunulmuştur. Sözleşme arsa sahibi olan gerçek kişi davacılar ile davalı yüklenici arasında imzalanmıştır. Davacı apartman yönetimi sözleşmede taraf olarak yer almamıştır. Kat Mülkiyeti Yasası’nın 35. maddesinde yöneticinin görevleri açıkça gösterilmiştir. Bu görevler ana taşınmazın yönetimi ile ilgili olup yönetimin gerektirdiği ortak giderleri yapmak yetkisini de içerir. Buna göre yönetici Kat Mülkiyeti Yasası ve Yönetim Planından kaynaklanan yetkisine dayanarak üçüncü kişilerle sözleşmeler yapabilir. Yönetici bu hukuki ilişkilerin ve ayrıca Kat Mülkiyeti Yasası’nın 20. maddesi gereği olarak aktif ve pasif dava ehliyetine sahiptir. Ancak, somut olayda davacı apartman yöneticiliği davanın dayanağı olan sözleşmede taraf olmadığı gibi dava konusu işler yöneticilik görevi ile ilgili ve yönetim planından kaynaklanan işlerden değildir. Bu itibarla apartman yönetiminin eldeki davada aktif husumet ehliyeti bulunmamaktadır.

Bu durumda öncelikle davacı arsa sahipleri ve apartman yönetimine talep ettikleri eksik ve kusurlu iş miktarları açıklattırılıp yöneticiliğin açtığı davanın aktif husumet yokluğundan reddi gerekir. Arsa sahiplerinin açtığı dava ile ilgili olarak, kendilerine ait bağımsız bölümler ile ortak alanlarda hisselerine düşen eksik ve kusurlu imalât bedellerinin tesbiti, davalı yüklenicinin fazla imalât yapıldığına ilişkin savunması mahsup itirazı niteliğinde olduğundan bunların davalı yükleniciye açıklattırılması, fazla imalât yapıldığı ve arsa sahiplerinin yararına olduğu bilirkişi incelemesiyle tesbit edilirse, ortak alanlarda yapılan fazla imalâtlar yükleniciye ait bağımsız bölümlerin de değerini artıracağından bu kısımlardaki bağımsız bölümler hariç arsa sahiplerinin bağımsız bölümlerindeki fazla imalâtların yapıldığı yıl mahalli piyasa rayiçlerine göre bedeli saptanıp arsa sahiplerinin eksik ve kusurlu işler alacağından düşülmesi gerekir. Eksik ve kusurlu işler belirlenirken davalı yüklenicinin ihata duvarını arsaya tecavüz eden gecekondunun arsa sahiplerince men ve yıktırılmaması sebebiyle yapılamadığına dair savunmasının değerlendirilmesi, eksik ve ayıplı imalâtın tamamlanması yönünden verilen kararda hangi eksik ve kusurlu işlerin ikmal ve giderilme yetkisi verildiği ve bu işlerle ilgili avans niteliğinde hükmedilen alacağın hükmün infazına olanak sağlayacak şekilde gösterilmesi gerektiği de göz önünde tutulmalıdır.

Mahkemece, belirtilen hususlar üzerinde durulmadan yanlış değerlendirme ve eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda (1.) bendde yazılı nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2.) bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 30.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/345, Karar No: 2012/1343, Tarih: 13.02.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/345 E.  ,  2012/1343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosya içerisinde bulunan buğday, arpa ve haşhaş ürünlerinin veri listesinin dava konusu taşınmazın bulunduğu köye ilişkin lokal veriler olduğu, ayrıca bilirkişi raporunda değerlendirmeye alınan ayçiçek ürününün verisinin de dosyada bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle ilçe tarım müdürlüğünden; ilçe genelinde geçerli olan sulu arazilerde 2008 yılına ilişkin buğday, arpa (yan ürünleri samanın da) haşhaş ve ayçiçek ürünlerinin dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarının istenilerek dosya içerisine konulmasından,

2-Dava konusu taşınmazın tüm tedavülleriyle tapu kaydının tapu müdürlüğünden istenilmesinden,

3-Davalının murisine ait veraset ilamının dosya içerisine konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/17341, Karar No: 2023/18638, Tarih: 18.05.2023

**4. Ceza Dairesi         2022/17341 E.  ,  2023/18638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Göçmen kaçakçılığı

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında göçmen kaçakçılığı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 79 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesi uyarınca 4 yıl hapis cezası ile taksitler halinde 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin özetle; olay tespit ve yakalama tutanağı, sanık savunmaları, mağdurların hazırlıkta ve Mahkemedeki ifadeleri arasındaki çelişkiler giderilmeden ve her türlü şüpheden uzak kesin, inandırıcı, mahkûmiyete yeterli deliller elde edilmeden sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik olduğu tespit edilmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın kullandığı tır dorsesinin içerisinde yasa dışı yollardan yurt dışına çıkmak isteyen 3 kişinin tespit edildiği, bu haliyle sanığın üzerine atılı göçmen kaçakçılığı suçunu işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın kullandığı tır dorsesinin içerisinde yasa dışı yollardan yurt dışına çıkmak isteyen 3 kişinin tespit edildiği, bu haliyle sanığın üzerine atılı göçmen kaçakçılığı suçunu işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1.Ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi uyarınca, sanığın üzerine atılı suçtan cezalandırılmasının temel koşulu, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesidir. Gerçekleşme şekli kuşkulu ve tam olarak aydınlatılmamış olaylar ve iddialar sanık aleyhine yorumlanarak mahkumiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti yargılama aşamasında toplanan ihtimali kanıya değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Bu açıklamalar ışığında, somut olay incelendiğinde, sanığın aşamalardaki savunmalarında göçmenleri, kullandığı tırın dorse kısmına kendisinin bindirmediğine, göçmenleri daha önce hiç görmediğine ve atılı suçlamayı kabul etmediğine dair savunması, mağdurların soruşturma aşamasında tırın dorse kısmına bindiklerinden tır sürücüsünün haberinin olmadığını, kovuşturma aşamasında ise olayla bir ilgilerinin olmadığını, kimlik bilgilerinin başkaları tarafından kullanıldığını beyan etmeleri karşısında, mağdurların ve katılanın varsa kolluktaki fotoğrafları ve parmak izleri karşılaştırılmak suretiyle bu beyanları araştırılmaksızın, eylemin sanığın bilgisi dahilinde olup olmadığı hususunda gerekli teşhis ve araştırma yapılmaksızın, tır sürücüsü olan sanığın aşamalarda değişmeyen ifadesinin aksine kaçak göçmenlerin sanığın bilgisi dahilinde dorseye alındığına ya da göçmenlerin dorseye bindiren şahıslarla sanığın bağlantısının olduğuna ve bu şekilde sanığın göçmen kaçakçılığı eyleminde bulunduğuna dair mahkumiyete yeterli derecede her türlü şüpheden uzak deliller ortaya konulmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

2.Kabule göre de; iddianamede sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca mağdurların ve katılanın hayatı bakımından bir tehlike oluşturduğu ileri sürülmesine ve mahkemece eylemin onur kırıcı bir muameleye maruz bırakılarak işlendiği kabul edilmesine karşın, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinin (a) ve (b) bentleri uyarınca hüküm kurulup aynı maddenin ikinci fıkrasının (a) veya (b) bentleri uygulanmayarak temel cezanın belirlenmesi suretiyle gerekçe ile hüküm arasında çelişki oluşturulması,

Hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararına yönelik O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca cezayı aleyhe değiştirme yasağının gözetilmesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25317, Karar No: 2019/23511, Tarih: 17.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/25317 E.  ,  2019/23511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, yerinde bulunmayan ve sebepleri bildirilmiş olmayan bozma isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 17/12/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/521, Karar No: 2007/515, Tarih: 04.07.2007

**Hukuk Genel Kurulu         2007/20-521 E.  ,  2007/515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tunceli Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2007

Taraflar arasındaki “kadastro tespitine itiraz “ davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Tunceli Kadastro  Mahkemesince davanın kabulüne  dair verilen  14.6.2006 gün ve 2005/ 101 E.  2006/546  K.  sayılı kararın incelenmesi   davalılar  vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay    20.Hukuk Dairesinin  10.11.2006  gün ve  2006/12176 E. 2006/14921  sayılı ilamı ile, (...Kadastro sırasında ... Köyü  116 ada 79 parsel sayılı 11.679,08 m2 yüzölçümündeki taşınmaz,  senetsiz ve belgesiz olarak tarla   niteliği ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar A.K.  ve müşterekleri  adlarına  tespit edilmiştir. Davacı Orman Yönetimi, çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla  dava açmıştır. Mahkemece  davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın kadastro tespitinin iptal edilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm  davalılardan A.K. vekili     tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine  itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu yapılmamıştır.

Mahkemece yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hüküm kurmaya yeterli değildir.

a) Hükme dayanak yapılan orman bilirkişi raporunda; çekişmeli alanın, çok eski tarihlerden beri 30-40 cm pulluk derinliğinde sürülerek ve işlenerek en az 100 yıldır tarım arazisi olarak kullanıldığı, ancak son 10-15 yıldır terk edilerek nadasa bırakıldığı, bakımsızlıktan üzerinin çayır otları ile kaplandığı, yörenin ekolojik koşullarına uygun olarak nadasa bırakıldığı süre içerisinde alana gelen ve alanın kenarlarında serpili halde 10-15 yaşlarında meşe ağaçlarının oluştuğu, davalı parsel üzerinden alınan toprak örneklerinden ve profil içinde yapılan incelemelerden toprak içerisinde orman ağaçlarına ilişkin kök kalıntılarının yer almadığının tespit edildiği,

b) Raporun devamında ise, dava konusu alanın çevresi ile birlikte incelendiğinde ormanlık alanlar ile arasında ayırıcı unsur bulunmadığı, çevresindeki ormanlık alanlar ile tam bir bütünlük arz ettiği genel görünümü itibariyle alanın toprak yapısının orman yetiştirmeye elverişli ve orman toprağı niteliğinde bulunduğu, çekişmeli taşınmazın 1959 basım tarihli memleket haritasında ve tarihi belirtilmeyen hava fotoğraflarında yeşil zemin üzerinde orman ile sembolize edilen orman alanları içinde kaldığı, bu sebeplerle orman sayılan yerlerden olduğunu,

c) Diğer taraftan, aynı keşifte bilgisine başvurulan ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise; çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığı tarım arazisi niteliğinde bulunduğu açıklanmıştır.