muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/344, Karar No: 2020/984, Tarih: 01.12.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2017/344 E.  ,  2020/984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “şikâyet” isteminden dolayı yapılan inceleme sonunda, İstanbul Anadolu 9. İcra (Hukuk) Mahkemesince verilen şikâyetin kabulüne ilişkin karar alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 12. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonucunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına direnilmiştir.

2. Direnme kararı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. İNCELEME SÜRECİ

Üçüncü Kişi İstemi:

4. Üçüncü kişi vekil şikâyet dilekçesinde; İstanbul Anadolu 16. İcra Dairesinin muhtelif borçlular hakkında yürütülen 23 adet icra takip dosyasından toplu hâlde 23 adet 89/1 haciz ihbarnamesinin 25.02.2015 tarihinde elden bankanın genel müdürlüğüne teslim edildiğini, 6352 sayılı Kanun’un 18. maddesi ile 2004 Sayılı İcra İflas Kanunu (İİK)’nun 89. maddesine eklenen "haciz ihbarnamesi, borçlunun hak ve alacaklarının bulunabileceği bir tüzel kişinin veya müessesenin şubesine veya tüm şubelerini kapsayacak şekilde merkezine tebliğ edilir. Haciz ihbarnamesinin tebliğ edildiği merkez tüm şubeleri veya birimlerini kapsayacak şekilde beyanda bulunmakla yükümlüdür" hükmü nedeniyle haciz ihbarnamelerinin ve müzekkerelerinin doğrudan bankaların genel müdürlüklerine CD’ye basılmış hâlde veya farklı dosya ve borçlulara ait ihbarnameler ile müzekkerelerin tek bir zarf içersinde toplu hâlde gönderildiğini, cevap yazısının gönderilmesi için pul gönderilmediğini, bu nedenle uygulamada karşılaşılan aksaklıkların ortadan kaldırılması için konunun Bankalar Birliği kanalıyla Adalet Bakanlığına intikal ettirildiğini, Adalet Bakanlığı Hukuk İşleri Genel Müdürlüğünün ülke genelinde tüm Cumhuriyet Başsavcılıklarına yazdığı haciz İhbarnameleri konulu yazı ile uygulamayı düzenlemek adına gerekli açıklamaları yaparak "...Ayrıca İcra İflas Kanunu’nun ‘takip masrafları borçluya aittir. Alacaklı yapılmasını talep ettiği muamelenin masrafını ve ayrıca takip talebinde bulunurken borçlunun 62. maddeye göre yapabileceği itirazın kendisine tebliğ masrafını da avans olarak peşinen öder' hükmü gereğince üçüncü kişilere gönderilecek haciz ihbarnamelerine itiraz edebilmesi için gerekli posta masrafının da eklenmesi...."nin açıkça belirtildiğini ileri sürerek masrafı verilmeden tek zarf içersinde elden müvekkili banka genel müdürlüğüne teslim edilen 23 adet 89/1 haciz müzekkeresi (ihbarnamesi) ile ilgili Anadolu 16. İcra Dairesinin karar ve işleminin iptal edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararı:

Mahkeme Kararı:

5. İstanbul Anadolu 9. İcra (Hukuk) Mahkemesinin 20.03.2015 tarihli ve 2015/188 E., 2015/247 K. sayılı kararı ile; haciz ihbarnamelerinin alacaklı vekili tarafından elden alınarak şikâyetçi bankaya teslim edildiği, şikâyete konu icra dosyalarına alacaklı vekili tarafından haciz ihbarnamelerine 3. kişi tarafından cevap verilirken kullanılmak üzere masraf yatırılmadığı, ayrıca alacaklı vekilinin haciz ihbarnamelerini elden tebliğ ederken şikâyetçi bankaya masraf verdiğinin dosyada ispatlanamadığı, 23 adet dosyadan gönderilen haciz ihbarnamelerinin tek zarf içerisinde ve masraf verilmeden bankaya alacaklı vekilince teslim edilmesinin suistimale açık bir uygulama olduğu gerekçesi ile şikâyetin kabulü ile İstanbul Anadolu 16. İcra Dairesinin 2014/9708, 2014/9715, 2014/9718, 2014/9719, 2014/9721, 2014/9725, 2014/9726, 2014/9730, 2014/9733, 2014/9735, 2014/9738, 2014/9752, 2014/9754, 2014/9755, 2014/9757, 2014/9762, 2014/9772, 2014/9773, 2014/9774, 2014/9783, 2014/9784, 2014/9485 (9785), 2014/9787 esas sayılı dosyalarından şikâyetçiye gönderilen birinci haciz ihbarnamelerinin iptaline evrak üzerinden karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

6. İstanbul Anadolu 9. İcra (Hukuk) Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde alacaklı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

7. Yargıtay 12. Hukuk Dairesince 19.11.2015 tarihli ve 2015/16423 E., 2015/28714 K. sayılı kararı ile; "...Şikâyetçi üçüncü kişi, farklı icra dosyalarına ait haciz ihbarnamelerinin aynı zarf ile her bir müzekkere için ayrı masraf eklenmeksizin gönderilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek aynı zarf içerisinde 23 adet haciz ihbarnamesinin iptalini istemiş, mahkemece şikâyetin kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda yazılan haciz müzekkerelerinin ait olduğu icra müdürlüğünün ve ilgili takip dosyalarında alacaklı vekillerinin aynı olduğu, her bir dosya için ayrı müzekkere yazılarak bunların aynı zarfta gönderilmesinin dava ve usul ekonomisi yönünden bir sakınca arz etmediği dikkate alınarak şikâyetin reddi yerine kabulü yönünde yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir…” gerekçesi ile karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

8. İstanbul Anadolu 9. İcra (Hukuk) Mahkemesinin 12.05.2016 tarihli ve 2016/44 E., 2016/371 K. sayılı kararı ile önceki gerekçelere ek olarak; üçüncü kişinin 23 adet haciz ihbarnamesine cevap verebilmesi için gerekli olan masrafa katlanmak zorunda olmadığı, bu giderin işlemin yapılmasını talep eden alacaklı tarafından karşılanması gerektiği, yine tarafları aynı olan ve aynı gerekçelerle şikâyetin kabulüne karar verilen mahkeme kararının Özel Dairenin 23.12.2015 tarihli ve 2015/15566 E, 2015/32661 K. sayılı kararı ile onandığı gerekçeleriyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

9. Direnme kararı süresi içinde alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

Direnme Kararının Temyizi:

9. Direnme kararı süresi içinde alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

10. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; aynı icra dairesine ait takip dosyalarında, takip alacaklısının aynı olması karşısında her bir takip dosyası için ayrı haciz ihbarnamesi yazılarak bunların aynı zarfta üçüncü kişiye gönderilmesinin dava ve usul ekonomisine uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

11. Uyuşmazlığın çözümü bakımından öncelikle haciz ihbarnamesinin açıklanması gerekmektedir.

12. Kural olarak, borçlunun malvarlığını teşkil eden mal, alacak ve hakları, alacaklılarına karşı bir tür teminat teşkil eder ve bu nedenle borçlunun alacaklıları tarafından borç için haczettirilebilir. Haciz cebri icra organı tarafından yapılan devlete ilişkin bir hakimiyet tasarrufu olup, icra takibinin konusu olan belli bir para alacağının ödenmesini sağlamak için, bu yolda istemde bulunan alacaklı lehine, söz konusu alacağı karşılayacak miktar ve değerdeki borçluya ait mal ve haklara, icra memuru tarafından hukuken el konulmasıdır. İİK'nın 85. maddesinin 1. fıkrasına göre icra dairesince, borçlunun kendi yedinde veya üçüncü şahısta bulunan menkul malları ile gayrimenkullerinden ve alacak ve haklarından alacaklının ana para, faiz ve masraflar da dâhil olmak üzere bütün alacaklarına yetecek miktarı haczedilir.

13. Borçlunun üçüncü kişilerdeki bir kıymetli evraka bağlı olmayan maaş ve ücretler dışındaki alacakları İİK’nın 106. maddesinin 2. fıkrasına göre menkul hükmünde olduğundan menkul haczine ilişkin usule göre de haczedilebilir. Alacaklının borçlunun üçüncü kişideki alacağının haczi talebi üzerine icra müdürü alacağı haczedip, icra tutanağına geçirip üçüncü kişiye bildirir. Böylece borçlunun üçüncü kişideki alacağı (örneğin bankadaki parası) haczedilmiş olur. İİK’nın 89. maddesinde öngörülen usule göre üçüncü kişiye haciz ihbarnamesi gönderilmesi üçüncü kişideki borçlunun alacağının borçluya ödenmesini önleyen bir muhafaza tedbiridir. İcra ve İflas Kanunu Yönetmeliğinin 42. maddesinde birinci haciz ihbarnamesinin nasıl düzenleneceği, hangi ihtarları içermesi gerektiği ayrıntılı bir şekilde düzenlenmiştir.

14. İİK’nın 89. maddesine göre çıkarılacak haciz ihbarnamesi tebliği bir icra takip işlemi olup, icra dairesince bu işlemin yapılması için İİK’nın 59. maddesine göre alacaklının tebliğ giderini haciz talebi ile birlikte peşin ödemesi gerekir. Ödemez ise 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 5. maddesine göre tebligat yapılması talebinden vazgeçmiş sayılır.

15. İİK’nın 89. maddesinde birinci haciz ihbarnamesine itiraz edebilmesi için üçüncü kişi tarafından kullanılmak üzere alacaklı tarafından masraf yatırılmasına ilişkin bir düzenleme bulunmamaktadır. Aynı Kanunun 62. maddesinde belirtilen kendisine tebliğ edilebilmesi için alacaklının peşin ödemesi gereken masraf, borçlunun itirazının alacaklıya tebliğine ilişkin olup, üçüncü kişinin itirazı ile ilgili değildir.

15. İİK’nın 89. maddesinde birinci haciz ihbarnamesine itiraz edebilmesi için üçüncü kişi tarafından kullanılmak üzere alacaklı tarafından masraf yatırılmasına ilişkin bir düzenleme bulunmamaktadır. Aynı Kanunun 62. maddesinde belirtilen kendisine tebliğ edilebilmesi için alacaklının peşin ödemesi gereken masraf, borçlunun itirazının alacaklıya tebliğine ilişkin olup, üçüncü kişinin itirazı ile ilgili değildir.

16. İcra müdürü İİK’nın 89. maddesine göre düzenlenen haciz ihbarnamesini İİK’nın 21 ve 57. maddelerindeki usullerden biri ile tebliğ edebilir. 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 56. maddesinin 4. fıkrasına göre avukatların vekâlet aldıkları işlerde tebliğ yetkisi bazı belge ve adli kağıtlarla sınırlıdır.

17. Haciz ihbarnamesi tebliğ edilen üçüncü kişinin, borcu olmadığını veya malın yedinde bulunmadığını veya haciz ihbarnamesinin tebliğinden önce borcun ödendiği veya malın istihlak edildiğini veya kusuru olmaksızın telef olduğunu veya malın borçluya ait olmadığını veya malın kendisine rehnedilmiş olduğunu veya alacağın borçluya veya emrettiği yere verilmiş olduğunu iddia ederek haciz ihbarnamesinin kendisine tebliğinden itibaren yedi gün içinde yazılı veya sözlü olarak itiraz etme hakkı vardır. İİK’nın 89. maddesinin 02.07.2012 tarihli ve 6352 sayılı Kanun’un 18. maddesi ile değişik 7. fıkrasına göre haciz ihbarnamesi, borçlunun hak ve alacaklarının bulunabileceği bir tüzel kişinin veya müessesenin şubesine veya tüm şubelerini kapsayacak şekilde merkezine tebliğ edilir. Haciz ihbarnamesinin tebliğ edildiği merkez, tüm şubeleri veya birimlerini kapsayacak şekilde beyanda bulunmakla yükümlüdür.

18. Yeri gelmişken belirtmek gerekir ki usul ekonomisi ilkesi takip hukukunda da uygulanır. Anayasanın 141. maddesinin 4. fıkrasına göre mahkemelerin yargı faaliyetlerinde usul ekonomisini gözetme yükümlülüğü ile takip hukukunda icra organlarının usul ekonomisini gözetmesi aynı amaca hizmet eder. Usul ekonomisi ilkesine göre takibin ve icra faaliyetlerinin mümkün olduğunca kısa sürede, basit ve ucuz şekilde sonuçlandırılması gerekir. Bu ilkenin unsurları, takip hukukundaki görünümüne göre takibin makul sürede tamamlanması, takibin makul giderle tamamlanması ve takibin düzenli bir şekilde yürütülmesi olarak ifade edilebilir. Usul ekonomisi ilkesi takibin her aşamasında gözetilmesi gereken bir ilkedir. Takibin makul sürede ve makul giderle tamamlanabilmesi için, takibin düzenli bir şekilde yürütülmesi gerekir. Takibin düzenli bir şekilde yürütülmemesi karmaşaya ve gereksiz gider yapılmasına sebep olacağı için aynı zamanda takibin makul sürede tamamlanması ve takibin makul giderle tamamlanması unsurlarının da ihlal edilmesi sonucunu doğurur.

19. Somut olayda, aynı icra dairesine ait takip dosyalarında borçluları farklı olan 23 adet İİK’nın 89. maddesinin 1. fıkrasına göre düzenlenen haciz ihbarnamesinin alacaklı vekilince şikâyetçi üçüncü kişi bankanın genel müdürlüğüne teslim edildiği çekişmesiz olup, alacaklı vekili ile yapılan bu tebliğ işlemine karşı üçüncü kişi bankanın bir şikâyeti bulunmamaktadır. Şikâyetin konusu haciz ihbarnamelerinin toplu hâlde teslim edilmesi ve üçüncü kişi bankanın yapacağı itirazın icra dairesine tebliği için gerekli tebliğ masrafının alacaklıdan alınmaması nedeniyle ile icra müdürlüğünün haciz ihbarnamesi ile ilgili karar ve işlemin iptaline ilişkindir.

20. Yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler ve ilkelere göre aynı icra dairesine ait takip dosyalarında alacaklının aynı olması hâlinde, her bir dosya için ayrı ayrı düzenlenen haciz ihbarnamelerinin aynı üçüncü kişiye tek zarfta gönderilmesi usul ekonomisi ilkesine uygundur. Üçüncü kişinin birinci haciz ihbarnamesine itiraz edebilmesi için üçüncü kişi tarafından kullanılmak üzere alacaklı tarafından masraf yatırılmasına ilişkin bir yasal düzenleme bulunmamakta olup, İİK’nın 62. maddesinin 2. fıkrasında yazılı borçlunun itirazının alacaklıya tebliğ masrafının avans olarak alacaklıdan alınması hükmü de kıyasen uygulanamaz. Adalet Bakanlığı Hukuk İşleri Genel Müdürlüğünün haciz ihbarnamelerine itiraz edilebilmesi için gerekli posta masrafının eklenmesine ilişkin görüşü yargı organlarını bağlamaz.

21. Önemle belirtmek gerekir ki tek zarf içerisinde toplu hâlde haciz ihbarnamesinin üçüncü kişiye tebliğ edilebilmesi aynı icra dairesine ait takip dosyalarında, alacaklının aynı kişi olması durumunda mümkündür. Bunun dışındaki durumlarda bu uygulama takibin düzenli bir şekilde yürütülmemesi sonucunu doğurur ve üçüncü kişi haciz ihbarnamesine itiraz ederken karmaşaya sebep olur.

22. O hâlde İcra ve İflas Kanunu Yönetmeliğinin 42. maddesine göre usulüne uygun düzenlenmiş olan haciz ihbarnameleri iptal edilemeyeceğinden şikâyetin reddi gerekir.

23. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında başvurunun usulsüz tebliğ şikâyetine ilişkin olduğu, şikâyetçiye elden yapılan tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 2. maddesine göre usulsüz olduğu, ayrıca tek zarf içerisinde toplu hâlde haciz ihbarnamesi gönderilmesinin suistimale açık bir uygulama olduğu, direnme kararının değişik gerekçe ile onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

24. Ayrıca, Özel Dairenin 19.11.2015 tarihli bozma kararının ikinci paragrafında “somut olayda yazılan haciz müzekkerelerinin” şeklinde bir açıklama yer almış ise de, somut olayda üçüncü kişiye haciz müzekkeresi değil, İİK’nın 89. maddesine göre düzenlenen birinci haciz ihbarnamesi gönderildiği anlaşılmakla, Özel Dairenin bozma kararındaki anılan açıklamanın maddi hataya dayalı olduğu ve bu durumun uyuşmazlığın çözümünde etkili olmadığı kabul edilmiştir.

24. Ayrıca, Özel Dairenin 19.11.2015 tarihli bozma kararının ikinci paragrafında “somut olayda yazılan haciz müzekkerelerinin” şeklinde bir açıklama yer almış ise de, somut olayda üçüncü kişiye haciz müzekkeresi değil, İİK’nın 89. maddesine göre düzenlenen birinci haciz ihbarnamesi gönderildiği anlaşılmakla, Özel Dairenin bozma kararındaki anılan açıklamanın maddi hataya dayalı olduğu ve bu durumun uyuşmazlığın çözümünde etkili olmadığı kabul edilmiştir.

25. Hâl böyle olunca, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

26. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’na 5311 sayılı Kanun'un 29. maddesi ile eklenen geçici 7. maddesinin göndermesi ile uygulanması gereken İİK’nın 366/III. maddesi uyarınca kararın tebliğden itibaren on gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 01.12.2020 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12513, Karar No: 2022/15641, Tarih: 07.12.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/12513 E.  ,  2022/15641 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

No :

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı; feri müdahil kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, feri müdahil kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilesinin, ekonomik ihtiyaçlarından dolayı 7.4.2008 tarihinde davalılara ait .../Ilıca’daki villada yatılı olarak çalışmaya başladığını, yemek ve temizlik işlerini yaptığını, eşinin ise şoförlük ve bekçilik yapmaya başladığını, aynı zamanda o dönemde ... hastası olduğu için Kent Hastanesinde tedavi gören ...’ın eşi ...’ın hasta bakıcılığını da yaptığını, müvekkilesinin ve eşinin sezon boyu tam gün mesai ücreti ödenmeden çalıştığını, maddi sıkıntıları olduğu için tüm bunlara boyun eğmek durumunda bırakıldığını, müvekkilesinin eşinin 2010/Haziran ayında işten ayrılmasına rağmen, müvekkilesinin davalıların yanlarında çalışmaya devam ettiğini ve 2010 yılından beri yaz aylarında ...’de, kalan kış aylarında ...’de yaşayan davalıların evine her gün giderek sağlık, temizlik, hasta bakıcılık, hastane işleri, banka işleri ve mutfak işlerini yürüttüğünü, bu şekilde müvekkilesinin 7.4.2008 tarihinden itibaren 31.3.2016 tarihine kadar 8 yıl boyunca davalılar yanında sürekli çalıştığını, defalarca sigortasının yapılmasını istemesine rağmen “sigortaya ihtiyacın yok” şeklinde karşılık alıp sigortasının yapılmadığını, akabinde müvekkilesinin sigorta istemesi sebebiyle davalılar tarafından işten kovulduğunu beyanla müvekkilesinin davalılar nezdinde 7.4.2008–31.3.2016 tarihleri arasında geçen sigortalı çalışmalarının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II-CEVAP:

II-CEVAP:

Davalılar vekili, cevap dilekçesinde özetle; davada 5510 sayılı Yasanın 6/C maddesine göre ev hizmetlerinde çalışanların sigortalı sayılmadığını, ancak, anılan Kanuna 11.9.2014 tarihinde eklenen ek 9.madde ile bu şekilde çalışanların ücretli ve kesintisiz çalışmaları halinde sigortalı sayılacaklarının hükme bağlandığını, Kanunda yapılan bu değişikliğin yürürlük tarihinin 1.4.2015 olup, bu sebeple bu tarihten öncesi için davacının sigortalı sayılmadığı gibi, davacının ev işlerine yardım etmek amacıyla haftada 1-2 gün yapmış olduğu çalışma süresinin de Kanun kapsamında olmadığını, yine ileri sürülen iddiaları kabul etmemek kaydıyla, 2008 – 2016 yılları arasındaki çalışmalarının kesintisiz bir çalışma olmadığından, 2015 yılından sonraki bölümün dahi talep ve dava edilmesinin mümkün bulunmadığını, ayrıca, davada 5 yıllık hak düşürücü sürenin söz konusu olduğunu, davacının müvekkillerinin yanında her ne kadar 2008 yılında başlayan bir çalışması olduğu iddia edilmişse de, bunun kesinlikle doğru olmadığını, ...’de oturan davacının her gün ...’den ...’e ve ...’den ...’e süresiz gidip gelmesinin ve yatılı olarak kalmasının da söz konusu olmadığını, diğer taraftan müvekkillerinin yaz sezonunda Amerika’da yaşayan çocuklarının Türkiye’ye gelip aynı evde birlikte kaldıklarını, evin 2 oda, 1 salon olup, davacının yatılı kalıp kalmayacağının tereddüde dahi muhtaç olmadığını, müvekkillerinin yaşantılarının büyük bir bölümünü otellerde kalmak suretiyle geçirdiklerini, öte yandan, dava dilekçesinde davacının müvekkillerinin banka ve hastane işlerini yaptığı iddia edilmişse de, davacının müvekkillerinin banka işlerini yapabilmesi için usulüne uygun olarak verilmiş vekaletnamesinin olmasının şart olduğunu, oysa kendisine böyle bir vekaletname verilmediğini, ayrıca hasta bakımı hususunda davacının herhangi bir eğitiminin de olmadığını beyanla davanın reddi gereğini savunmuştur.

Fer’i müdahil Kurum vekili, cevap dilekçesinde özetle; davacıya ait ... s.s. numaralı sigortalı hizmet cetvelinin tetkikinde; dava konusu dönemde çalışma bildiriminin olmadığının görüldüğünü, Kurum kayıtlarına göre davalılardan ...’a ait ... sicil sayılı ve 8211/11 Sk. No:30 D:1 Çiğli/... adresinde bulunan “ev hizmetleri” işyerinin 3.5.2007 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamına alındığını, bu işyerinin 30.10.2007 tarihinde Yasa kapsamından çıkarıldığını, diğer davalı müteveffa ...’a ait herhangi bir işyerinin tescilinin bulunmadığı gibi, davacının iddiası ile ilgili hiçbir kayıt ve belgeye rastlanılmadığından, öncelikle 5510 sayılı Yasanın 6/I-c maddesi kapsamı dışında ücretle ve sürekli olarak hizmet akdi ile çalıştığının kanıtlanması gerektiğini, öte yandan, bir kişinin 8 yıla yakın bir süre boyunca sosyal güvenceden yoksun olarak çalışmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu beyanla davanın reddi gereğini savunmuştur.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece " 1- Davanın kabulü ile, davacının, davalı ... ve dahili davalı ...’a ait ... ... İl Müdürlüğünde tescilsiz “ev hizmetleri” işyerinde; 7.4.2008 – 31.3.2016 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak ve asgari ücretle toplam 2815 gün çalıştığının ve 2815 günlük çalışmasının Kuruma bildirilmediğinin tespitine" karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

... 1. İş Mahkemesinden verilen 16.11.2020 tarih, 2016/307 Esas ve 2020/90 Karar sayılı kararının kaldırılmasına yönelik fer'i müdahil Kurum vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Yasanın 353/1-b.1 hükmü gereğince Esastan Reddine,dair karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Fer'i Müdahil Kurum vekili, resmi Kurum kayıtlarına dayanmayan, eksik inceleme ve araştırma neticesinde verilen kararın hatalı olduğunu müvekkili Kurumun talebi doğrultusunda davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek temyiz kanun yoluna başvırmuştur.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE ESASIN İNCELEMESİ:

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. ve 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddeleri olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

Hukuk Genel Kurulu'nun 05.02.2014 tarih ve 2013/10-2280 E., 2014/65 K. sayılı ilamında, ev hizmetlerinde çalışma ile ilgili davaların hukuki niteliği ve ispat şekline ilişkin ilkeler şu şekilde belirtilmiştir.

İş mevzuatı yönünden, ev hizmetlerinin, gerek mülga 1475 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesinin 1. fıkrasında, gerekse 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4. maddesinin 1. fıkrasında yer alan hükümler ile bu Kanunların uygulama alanı dışında bırakıldığı görülmektedir. Sosyal güvenlik mevzuatı açısından ise gerek mülga 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu gerekse 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu kapsamında sigortalı olabilmek üç temel koşula bağlanmıştır. Bu koşullar; hizmet akdi ile çalışma, işin işverene ait işyerinde yapılması ve mülga 506 sayılı Kanun’un 3. ve aynı yöndeki 5510 sayılı Kanun’un ise 6. maddesi kapsamında olmamak olarak sıralanabilir. 506 sayılı Kanun’un 3. maddesi sigortalı sayılmayanları; diğer bir ifade ile anılan Kanun kapsamına alınmayanları sıralamaktadır.

Buna göre mülga 506 sayılı Kanun’un “Sigortalı Sayılmayanlar” başlıklı 3. maddesi uyarınca:

“Aşağıda yazılı kimseler bu Kanunun uygulanmasında sigortalı sayılmazlar.