muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5319, Karar No: 2013/25210, Tarih: 06.11.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/5319 E.  ,  2013/25210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kırıkhan Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :20.11.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, dede ve babaanne ile çocuk arasında kişisel ilişki kurulmasına ilişkindir. Türk Medeni Kanununun 326/1. maddesi "kişisel ilişki kurulmasıyla ilgili bütün düzenlemelerde çocuğun oturduğu yer mahkemesi de yetkilidir" hükmünü taşımaktadır. Velayet altında bulunan çocuğun yerleşim yeri ana ve babasının ana ve babanın ortak yerleşim yeri yoksa, çocuğun kendisine bırakıldığı ana ve babanın yerleşim yeridir (TMK md. 21). Toplanan delillerden davalı annenin ve çocuğun yerleşim yerinin Hatay olduğu anlaşılmıştır. Açıklanan nedenlerle davalı annenin süresi içerisindeki yetki itirazının kabulü ile yetkisizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasının incelenerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 06.11.2013 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/13842, Karar No: 2013/17999, Tarih: 14.11.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/13842 E.  ,  2013/17999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı ... Tekstil Sanayi ve Ticaret A.Ş ile müvekkili bankanın ... Ticari Şubesi arasında akdedilen genel kredi sözleşmesini davalıların müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatıyla imzaladıklarını, kullandırılan kredinin ödenmemesi üzerine girişilen icra takibine davalıların haksız olarak itiraz ettiklerini iddia ederek itirazlarının iptaline ve icra inkar tazminatına hükmolunmasını talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili cevabında, müvekkili şirketin muamele merkezi ... olup, diğer müvekkillerinin ikametgah adreslerinin ... olduğunu, takip ve davanın yetkisiz icra dairesinde ve mahkemesinde açıldığını, .../... icra daireleri ve mahkemelerinin yetkili olduğunu, davanın esastan da reddi gerektiğini savunarak davanın reddi ile lehlerine tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece dava dilekçesinde davacının adresi ... olarak belirtildiği, hem dava dilekçesinde hem cevap dilekçesinde davalılar ... ve ...'ın adresi ... olarak beyan edildiği, davalı şirketin merkezinin ... olduğu, taraflar arasındaki sözleşmenin 65. maddesinde “sözleşmeyi imzalayan banka şubesinin bulunduğu yer mahkemesinin” yetkili olacağına dair hüküm bulunmakla birlikte sözleşmede ... Ticari Şube adına atılmış bir imza bulunmadığı, davalı şirketin ... ilinde fabrikasının bulunmasının yetkili mahkemenin belirlenmesinde bir ölçü olmadığı gerekçesi ile davalı tarafın yetki itirazının kabulüne ... Asliye Ticaret Mahkemeleri yetkili olması nedeni ile mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Borçlu davalılar süresinde verdikleri itiraz dilekçeleri ile icra dairesinin yetkisine ve borca itiraz etmişlerdir.

Yetkili icra dairesinde takip yapılması itirazın iptali davasının koşullarından biridir. Bu durumda mahkemece İİK'nun 50. maddesi uyarınca öncelikle icra dairesinin yetkisine yönelik itiraz değerlendirilip, uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken bu yön üzerinde durulmadan mahkemenin yetkisine yönelik itiraz kabul edilip, yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre taraf vekillerinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 14.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5387, Karar No: 2018/9409, Tarih: 19.04.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/5387 E.  ,  2018/9409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.04.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6921, Karar No: 2014/1005, Tarih: 23.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/6921 E.  ,  2014/1005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayın özelliği, fiille olan ilişkisi,mağdurun durumu,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Katılanın, on yıl önce eşinin vefat etmesi ve kızının yanında kalması nedeniyle evlenmek istediği, bu durumu bilen ve kızının komşusunun oğlu olan temyiz dışı sanık ...'ın diğer sanık ...'nu katılanın kızı olan tanık ... evine getirip katılan ile tanıştırdığı, burada sanık ...'nin kendini olarak tanıttığı, akabinde beş yıldan beri bekar olduğunu, Manisa'da ikamet ettiğini, çocuğunun olmadığını belirtip evlenmek istediğini söylemesi üzerine katılanın evlenme teklifinde bulunduğu, sanık ...'nin de kararını daha sonra bildireceğini beyan edip katılanın kızının evinden ayrıldığı, birkaç gün sonra sanık ...'nin diğer sanık ... ile birlikte tekrar katılanın evine gelerek evlenme teklifini

kabul ettiğini söylediği, bunun üzerine katılan ile sanık ...'nin birlikte alış veriş yapmak üzere şehir merkezine gittikleri, burada katılanın 4200 TL'lik altın takı ile 800 TL'lik elbise satın alıp sanık ...'ye verdiği, daha sonra katılan ile sanığın aynı gün eve gelip bir gece birlikte kaldıkları, ertesi gün katılanın sabah namazı için camiye gitmesi üzerine sanığın düğün için kendisine alınan altın takı ve elbiseleri alarak hiç kimseye haber vermeden katılanın evinden ayrılarak gittiği, bu şekilde sanığın hileli hareketler ile katılanı kandırarak haksız menfaat temin ettiğinin iddia edildiği olayda, mahkemenin dolandırıcılık suçunun oluştuğuna ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 53.maddesi uyarınca sanığın belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasının kasten işlenen suçtan dolayı hapis cezası ile cezalandırılmanın kanuni sonucu olması nedeniyle infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 23.01.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13163, Karar No: 2017/9409, Tarih: 08.11.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/13163 E.  ,  2017/9409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

1)O Yer Cumhuriyet savcısının temyizine yönelik yapılan incelemede,

O Yer Cumhuriyet savcısının, 14.06.2013 tarihinde verilen hükme yönelik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen bir aylık süre geçtikten sonra 17.07.2013 tarihli temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE,

2)Sanığın mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan incelemede,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

1-Doğrudan verilen 4 gün adli para cezasının paraya çevrilmesi sırasında 5237 sayılı TCK 50. maddesinin uygulama maddesi olarak gösterilmesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 51/8. maddesi uyarınca sanığın denetim süresini iyi halli olarak geçirdiği takdirde ertelenmiş bulunan hapis cezasının infaz edilmiş sayılacağına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktasının; tebliğnameye aykırı olarak, hükmün C fıkrasından "50 ve" kısmının çıkartılması ile hükmün

E fıkrasının son kısmına "TCK'nın 51/8. maddesi uyarınca sanığın denetim süresini iyi halli olarak geçirdiği takdirde ertelenmiş bulunan hapis cezasının infaz edilmiş sayılacağının ihtarına" cümlesi yazılmak suretiyle başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8792, Karar No: 2021/9625, Tarih: 05.07.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/8792 E.  ,  2021/9625 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 3. İş Mahkemesi

Dava, davacının yaşlılık aylığının iptali ile borç çıkarılmasına dair Kurum işleminin iptali, davacının iptal edilen çalışmalarının fiili olduğunun tespiti istemlerine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı vekili, davacıya 29/05/2015 tarihli müracaatı üzerine 01/06/2015 tarihinden itibaren bağlanan yaşlılık aylığının, 05/05/2016 tarihli Kurum işlemini ile iptal edildiğini, davacının davalı işyerindeki çalışmalarının gerçek ve fiili çalışma olduğunu belirterek, kurum işleminin iptali ile davacının 2011, 2012, 2013 tarihlerinde davalı ... San. Tic. Ltd. Şti. işyerinde geçen hizmetlerinin gerçek olduğunun ve fiilen çalıştığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II-CEVAP:

Davalı SGK davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket temsilcisi ; davacının, çalışmaları iptal edilen dönemde davalı şirket bünyesinde fiilen çalıştığını, müşteri temsilciliği görevini ifa ettiğini, görevinin niteliği gereği internet üzerinden iş yaptığından İzmir'de bulunan diğer şirketleri olan ... Tekstil Ltd.Şti.'de ... ile irtibat halinde çalıştığını, dönem dönem numune dikimleri için Kütahya'daki imalathaneye gittiğini, nadiren de ...'da kiraladıkları dairede konakladığını, sigorta denetmenlerinin yeterli ve gerekli araştırmayı yapmaksızın soyut veriler aracılığı ile işlem tesis ettiklerini, belirterek, davacı tarafın şirket bünyesindeki 2011, 2012 ve 2013 yıllarındaki fiili hizmetlerinin tespitinin yapılmasına karar verilmesini istemiştir.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece, “dosyadaki tüm bilgi ve belgeler ile dinlenen kamu tanık beyanlarından ve davacı asilin denetim memuruna verdiği ifade ile celsedeki ifadeleri arasındaki çelişkiden; davacının 01/12/2011-07/09/2013 tarihleri arasında davalı şirketten yapılan bildirimlerin fiili çalışmaya dayanmadığı kanaatine varılarak, Kurum işleminin yerinde olduğu anlaşılmakla, 5510 sayılı yasanın 59/2. maddesi gereğince Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından düzenlenen tutanak içeriğinin de aksi ispat edilemediği”gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, “davalı işverene ait işyerinden aralarında davacının da bulunduğu birçok kişinin çalışan olarak bildirildiği, ancak çalışmaları gerçek olduğundan iptal edilmeyen ve bordro tanığı niteliğinde olduğu anlaşılan tanıkların davacıyı tanımadıklarını, bu nedenle çalışması olmadığını beyan ettikleri, davacının Kurum denetmenine verdiği ifade ile Mahkemeye verdiği ifadelerin çelişkili olduğu, davalının işyerinin adresi olan Atatürk Mahallesi, Cumhuriyet Caddesi, No:28/30 Yakuplar Beldesi, Pazarlar/Kütahya adresinde yapılan araştırma sonucunda Pazarlar İlçe Jandarma Komutanlığının 02/04/2018 tarihli tutanağında, çalışan olarak tespit edilen kişiler arasında davacının olmadığı, bu nedenle Kurum kontrol memurlarınca düzenlenen raporun aksinin ispatlanamadığı” gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı,idari büroda çalışan tanıkların kendisini tanığını ve fiilen çalıştığını beyan ettiklerini belirterek kararı temyiz etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

... denetmeninin 12/02/2016 tarihli raporu sonucu ,davalı iş yerinde yapılan yerel denetim, iş yeri kayıtlarının incelenmesi ve alınan ifadeler neticesinde, 21 kişinin davalı işyerinden yapılan sigorta bildirimlerinin sahte olduğundan bahisle sigortalılıkların iptallerine ve bu kişiler arasında emekli edilenlerin tahsis işlemlerinin iptali ile aylıklarının yasal faizleri ile birlikte geri alınmasına karar verildiği,ifadesi alınanlardan bir kısmının işyerinde hiç çalışmadığını beyan ettiği,ikametgahları Kütahya il sınırı dışında olan kişilerin ifadelerinde işyerinde fiilen çalıştıklarına dair belge sunamaması veya fiilen çalıştığı tespit edilenlerce tanınmamaları gerekçesiyle sigortalılıklarının iptal edildiği anlaşılmaktadır.

Davacının İzmir Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğüne verdiği 08/10/2014 tarihli ifadesinde; davalı şirkette 2011/12. Ayda çalışmaya başladığını, yaklaşık 2 yıl çalıştığını, kumaş ve model seçim işi yaptığını, aynı şahıslara ait İzmir'de bulunan ... tekstilde çalışmadığını, Pazarlar beldesine bağlı Yakuplar Köyünde bulunan iş yerinde çalıştığını, şirkette ... bey ve ... hanımın muhatabı olduğunu, zaman zaman 60 kişiye yakın işçi bulunduğunu, tam sayıyı bilmediğini, İzmir'den gelen 8-10 kişinin olduğunu, çalıştığı sürece adresin İzmir'de olduğunu, Kütahya'da çalıştığı sürece ...’da şirkete ait evde kaldığını, köye şirket araçları ile gelip gittiğini, iş yerinde muhasebeci ... Bey ve ustabaşı ... Bey olduğunu hatırladığını, ...'ın komşusu olup, işi ...'ın eşi vasıtasıyla bulduğunu, ...'ın da 2 yıl kadar orada çalıştığını, birlikte Kütahya'ya gelip gittiklerini beyan etmiştir.