muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/17658, Karar No: 2017/190, Tarih: 17.01.2017

Dava, trafik kazasından kaynaklanan bakıcı (tedavi) giderine ilişkindir.

Davaya konu trafik kazasıyla ilgili olarak 21.04.2009 tarihli uzlaşma protokolüyle ceza davası ile davacı mağdur

yaya ..., annesi ... ve babası ...’ın sigortalı işleten ... ve sürücü ... aleyhine açmış oldukları maddi ve manevi tazminat davasından feragat etmek şartıyla ve zorunlu trafik sigorta şirketinden talep edilebilecek maddi tazminat hakları saklı tutulmak suretiyle davacı mağdur yaya ..., annesi ..., babası ..., sigortalı işleten ... ve sürücü sanık Emrah 30.000 TL karşılığında uzlaşmış, ceza davasında taksirle yaralama suçundan uzlaşma nedeniyle davanın düşürülmesine, hukuk davasında feragat nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir. İşbu dava 25/12/2013 tarihinde mağdur yaya ... tarafından bakıcı (tedavi) gideri talepli olarak kazaya karışan aracın zorunlu trafik sigortacısına karşı açılmıştır. Her ne kadar mahkemece davacının dava dışı işleteni ibra etmesi karşısında, işletenin hukuki sorumluluğunu üstlenen davalı ... şirketi hakkında da dava açılamayacağından bahisle davanın reddine karar verilmiş ise de, 21.04.2009 tarihli uzlaşma protokolüne göre davacı ... ile anne ve babasının sigortalı işletenden ve sürücüden 30.000 TL tahsil ettiği, aynı protokol ile davacının sigortalı işletenin zorunlu trafik sigortacısına dava açma hakkını saklı tuttuğu görülmektedir. Bu durumda davacının zararının tamamen giderildiği düşünülemez. Davacının zararı tamamen giderilerek kaza nedeniyle bir ibralaşma yapılmadığından ve yapılan anlaşma sigorta şirketinin işletene rücu olmadığı için sigorta şirketinin durumunu ağırlaştırmaması nedeniyle ancak ödeme miktarı kadar sigorta şirketini sorumluluktan kurtaracağından, zarar görenin bakiye zararını sigorta şirketinden talep edebileceği anlaşıldığından, mahkemece taraf delilleri toplanarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 17.1.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21093, Karar No: 2015/9235, Tarih: 02.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/21093 E.  ,  2015/9235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ...'nın doğum tarihinin 20.07.1992 olarak yazıldığı gerçek doğum tarihinin 1986 olduğu, doğum tarihinin 20.07.1986 olarak değiştirilmesi istenilmiştir. Mahkemece yetkisizlik kararı verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, ... ili ... ilçesi nüfusuna kayıtlı bulunan ...'nın nüfusta doğum tarihinin her nasılsa 20.07.1992 olarak kayıtlı gözüktüğünü, gerçek doğum tarihinin 1986 olduğu gerekçesi ile doğum tarihinin ay ve gün aynı kalmak şartıyla 20.07.1986 olarak düzeltilerek nüfusa kaydedilmesini istemiş, mahkemece davacıya ait nüfus aile kayıt tablosunda davacının yerleşim yerinin İsviçre olduğu, HMK nın 9. maddesine göre Türkiye yerleşim yeri olmayanların mutad meskenin bulunduğu yerin yetkili olduğu, dolayısıyla davacının yerleşim yerinin İsviçre olduğu, Türkiye'ye geliş gidişlerde belirtilen adreste misafir olarak belirli bir süre kaldığı, davacının Türkiye'de mutad meskeninin bulunmadığı gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar vermiştir.

5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesinin (a) bendinin birinci cümlesinde "Nüfüs kayıtlarına ilişkin düzeltme davaları, düzeltmeyi isteyen şahıslar ile ilgili resmi dairenin göstereceği lüzum üzerine Cumhuriyet Savcıları tarafından yerleşim yeri adresinin bulunduğu yerdeki görevli Asliye Hukuk Mahkemesinde açılır" hükmü yer almaktadır. Yine Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunun 41. maddesinde "Türk vatandaşlarının kişi hallerine ilişkin davaları, yabancı ülke mahkemelerinde açılmadığı veya açılamadığı takdirde Türkiye'de yer itibariyle yetkili mahkemede, bulunmaması halinde ilgilinin sakin olduğu yer, Türkiye'de sakin değilse Türkiye'deki son yerleşim yeri mahkemesinde, o da bulunmadığı takdirde ..., ... veya ... Mahkemelerinden birinde görülür" hükmü yer almaktadır. Ayrıca HMK nın 19. maddesi uyarınca mahkemenin yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi göstermesi gerekmektedir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının nüfus kaydında yer alan doğum tarihinin düzeltilmesi istemi ile dava açıldığı, mahkemece davacının Türkiye'de yerleşim yerinin bulunmadığı gerekçesiyle yetkili mahkeme de belirtilmeden yetkisizlik kararı verildiği, davacının avukatına verdiği vekaletnamede ve nüfus kaydında adresi olarak "Cumhuriyet Mah. Tarık cad. Baran Apart. No:10 Kat:2 .../..." adresinin gösterildiği anlaşılmaktadır. Yukarıda gösterilen yasal düzenlemeler ile dosya kapsamı dikkate alındığında davacının Türkiye'deki sakin olduğu yerin "Cumhuriyet Mah. Tarık Cad. Baran Apart. No:10 Kat:2 .../..." olduğu, dolayısıyla davada yetkili mahkemenin Manisa Asliye Hukuk Mahkemesi olduğundan yargılamaya devam edilerek işin esasının incelenerek oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile davada yetkisizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3089, Karar No: 2017/7820, Tarih: 03.07.2017

**13. Ceza Dairesi         2016/3089 E.  ,  2017/7820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Katılan ...'ın sanıktan şüphelendiği yönündeki görgüye dayanmayan beyanları, sanığın aşamalardaki istikrarlı savunmaları ve sabıkasız geçmişi, sanığın anlatımı ile örtüşen tanıkların ifadeleri ve dosya kapsamındaki diğer tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde; olay günü gündüz vakti katılanın sanığın iş yerine geldiği, cüzdanını masaya çıkartıp siparişleriyle ilgilendiği, işi bitince cüzdanını unutarak iş yerinden ayrıldığı, yaklaşık üç saat sonra geri gelerek cüzdanını görüp görmediğini sanığa sorduğu, sanığın cüzdanı görmediğini fakat aradan geçen süre içinde iş yerine birçok müşterinin girip çıktığını söylediği, aynı gün akşam üzeri sanığın işyerine gelen bir telefon üzerine çalınan cüzdanın yakınlardaki ... caminin avlusuna bırakıldığını öğrendiğini söyleyen sanığın işyerini kapatıp camiiye gittiği, avluda abdest almakta olan tanık ...'in de gördüğünü beyan ettiği kahverengi cüzdanı oturak üzerinde bulduğu, tanığa ve çevredekilere “bu cüzdan sizin mi?” diyerek sorduğu, ardından cüzdanı cami imamına iletmesi için o sırada namaza yetişmekte olan tanık ...'ye diğer tanık .... önünde cüzdanı verdiği, namaz çıkışı cami imamının cüzdanı açarak içindeki kimlikten katılana ulaştığı, katılanın gelerek cüzdanı teslim aldığında içinde parasının olmadığı anlaşılan olayda; suça konu cüzdanın sanığın iş yerinde unutulması ile katılanın durumu fark ederek geri dönmesi arasında geçen zaman zarfında işyerine gelip giden birçok müştekinin olduğu, işyerinde kamera olmadığı, sanığın gelen telefon üzerine cüzdanı bulmak için camiye gittiği, cüzdanı tanık ... gözü önünde avludaki oturakta bularak diğer tanık İsa'ya imama vermesi için teslim ettiği sabit olduğundan, katılanın şüphesi dışında sanığın mahkumiyetine yetecek, her türlü şüpheden uzak, inandırıcı ve yeterli delil bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hükümlülüğüne karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 03.07.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8764, Karar No: 2015/9924, Tarih: 05.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/8764 E.  ,  2015/9924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 2. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/04/2015

NUMARASI : 2014/256-2015/343

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/04/2015 tarih ve 2014/256-2015/343 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket ile T.'da yerleşik K. F. M. Co. Ltd. şirketinden peşin ödemeli olarak satın aldığı bir konteynır dolusu bir takım freze tezgahı cinsi eşyanın T. Limanından M. Limanına deniz yoluyla getirilmesi için taşıma işleri komisyonculuğu yapan davalı firmayla anlaştığını, bu anlaşmaya göre navlun ve demoraj ücretlerini ödemesine rağmen malın teslim edilmediğini, müvekkiline devrinin yapılmadığını, fazladan navlun ve demoraj ücreti istenip ek fatura düzenlenerek yeni ücret talebinde bulunduklarını ileri sürerek, eşyanın müvekkiline ait olduğunun tespiti ile devrine karar verilmesini ve davalıya bu taşıma işleminden dolayı borcunun bulunmadığının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile bir taşıma anlaşmalarının bulunmadığını, dava konusu malların T.-M.-İ.'a gönderilmesi için B. Gümrük Müşavirliği Ltd. Şti, B. G.Lojistik Hizmetleri ve Dış Ticaret M.D.ile anlaşmaya varıldığını, malların sorunsuz bir şekilde kendileri tarafından M.Limanına getirildiğini malların varışı ile ilgili bu iki firmanın bilgilendirildiğini ancak malzemelerin M. Limanına varmadan önce ihracatçı tarafından malların teslim edilmemesi talimatı verildiğini, bilahare 09.11.2013 tarihinde malların teslim edilebileceği bilgisinin verildiğini, bu süre zarfında ve halen de ihracatçı tarafından kendilerine herhangi bir orijinal belge sunulmadığını, B.Gümrük Müşavirliği ve B.Lojistik tarafından dava konusu malların İranlı firma ile anlaşmazlıkları olduğu paranın tamamının alınmadığı gerekçesi ile gümrükte bekletme talimatı verildiğini, davacı firma ile bir anlaşmalarının bulunmadığını, muhatap olan firmanın B. Gümrük Müşavirliği Ltd. Şti, B.G.Lojistik Hizmetleri ve Dış Ticaret M. D.olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, deniz yoluyla yapılan taşımaya ilişkin davacı taleplerinin Denizcilik ve İhtisas Mahkemelerince değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine ve talep halinde İstanbul Denizcilik İhtisas Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davalı şirket vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece, deniz yoluyla yapılan taşımaya ilişkin davacı taleplerinin Denizcilik ve İhtisas Mahkemelerince değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine ve talep halinde İstanbul Denizcilik İhtisas Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davalı şirket vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı şirket vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 05/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7137, Karar No: 2014/16386, Tarih: 02.07.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/7137 E.  ,  2014/16386 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, Alman rant sigortasına giriş olan 16.06.1990 tarihinin Türkiye’de sigorta başlangıcı olarak tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle; 10.04.1965 tarihli resmi gazetede yayımlanarak 01.11.1965 tarihi itibarıyla yürürlüğe giren Türkiye Cumhuriyeti ile Almanya Federal Cumhuriyeti arasında imzalanan Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin uzun vadeli sigorta kollarından olan “Malüllük, Yaşlılık ve Ölüm Sigortaları(aylıkları)” başlıklı beşinci bölümde düzenlenen konuya ilişkin Ek Sözleşmenin 29’uncu madde 4’üncü fıkrasının “(4) Bir kimsenin Türk sigortasına girişinden önce bir Alman rant sigortasına girmiş bulunması halinde, Alman rant sigortasına girişi, Türk sigortasına giriş olarak kabul edilir.” hükmünü içermekte olup, anılan Uluslararası İkili Sözleşme hükmü ile sözleşme hükmünün düzenlendiği bölüm birlikte değerlendirildiğinde, bir kimsenin Türk sigortasına girmeden önce, sözleşme hükmü kapsamında, malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından Alman rant sigortasına girmiş bulunması halinde, rant sigortasına giriş tarihinin, Türk sigortasına giriş tarihi olarak kabul edilmesi gerekeceği düzenlenmiştir.

Öte yandan, dava dosyası içerisinde yer alan ve benzer nitelikteki dava dosyalarına gönderilen davalı Kurum yazıları ile ekli tercümeli Alman Sigorta Merci yazılarında; Alman mevzuatına göre, zorunlu prim süreleri (Türkçe deyişle uzun vade

sigorta kollarından olan malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortası) olarak adlandırılan sürelerin, zorunlu ödenen prim süreleri ya da hususi hükümlere göre primi ödenmiş veya ödenmiş varsayılan süreler olarak belirtilmiştir.

Öte yandan, dava dosyası içerisinde yer alan ve benzer nitelikteki dava dosyalarına gönderilen davalı Kurum yazıları ile ekli tercümeli Alman Sigorta Merci yazılarında; Alman mevzuatına göre, zorunlu prim süreleri (Türkçe deyişle uzun vade

sigorta kollarından olan malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortası) olarak adlandırılan sürelerin, zorunlu ödenen prim süreleri ya da hususi hükümlere göre primi ödenmiş veya ödenmiş varsayılan süreler olarak belirtilmiştir.

Nitekim Almanya Federal Cumhuriyeti Sosyal Yasa (SGB) VI.Kitab’ın (Alman Sosyal Kanunu) konuya ilişkin Yasal Aylık Süreleri’ni düzenleyen beşinci başlık 55.maddesi “Prim ödeme süreleri, mecburi veya isteğe bağlı sigorta primlerinin ödendiği sürelerdir. Özel yasalara göre ödenmiş kabul edilen mecburi sigorta primlerine ilişkin süreler de, mecburi sigorta primlerinin ödendiği süreler olarak kabul edilir.” hükmünü içerirken, Analığın Korunmasına Dair Yasa ile, ilgili özel yönetmeliklerde hamilelik/analık koruması sürelerinin, ödenmiş varsayılan prim süresi olarak kabul edildiğinin belirtilmesi karşısında, dava dosyası içerisinde yer alan Alman sigorta kurumuna ait sigorta hesabında, davaya konu yapılan ve rant sigortasına giriş tarihi olarak öngörülen 16.06.1990 tarihini de içeren 16.06.1990-31.07.1990 tarihleri arası dönemde “Mutterschutz/Schwangerschaft (hamilelik/analık koruması)” olarak adlandırılan sürenin, yukarıda bahsedilen Uluslararası Ek Sözleşme hükmü kapsamında, uzun vadeli sigorta kollarından olan malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından Alman rant sigortasına giriş niteliğinde bir sigortalılık girişi olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 02.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/43048, Karar No: 2014/38458, Tarih: 04.12.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/43048 E.  ,  2014/38458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 1. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 13/06/2014

NUMARASI : 2013/2330-2014/1466

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, kullanmış olduğu kredi nedeniyle davalı banka tarafından 1.925,00 TL dosya masrafı kesildiğini ileri sürerek bu bedelin yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, dosya üzerinden inceleme yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1.Savunma hakkı Anayasanın 36.maddesinde güvence altına alındığı gibi, karar tarihinde yürürlükte bulunan HMK.nun 27.maddesi hükmüne göre de, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip olup, başka bir anlatımla, davalıya savunma hakkını kullanma olanağı verilmeden hüküm kurulamaz. HMK.'nın 320/1.maddesinde "mahkeme mümkün olan hallerde tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar vereceği" belirtilmişse de bunun ancak ön inceleme aşamasında ve "mümkün olan hallerde" olduğu belirtilmek suretiyle yasanın uygulama alanı dar bir çerçeve ile belirlenmiştir. HMK'nın 27. maddesinde belirtildiği üzere davanın taraflarının, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakları mevcut olup, bu hak çerçevesinde tarafların açıklama ve ispat hakkını kullanabilmeleri gerekmektedir. Hukuki dinlenilme hakkının usul hukukundaki bir diğer yansıması ise, HMK madde 297/ 1-c bendinde yer almış olup buna göre, mahkemelerin gerekçeli kararlarında, tarafların iddia ve savunmalarının özeti, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan deliller, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi ile sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebeplerin belirtilmesi gerektiği vurgulanmaktadır. Hal böyle olunca, tarafların hukuki dinlenilme hakkı bağlamında ilk derece mahkemesince duruşma yapılması kural olup, mahkemece tarafların iddia ve savunmalarının toplanarak duruşma açılması ve tarafların açıklamaları dinlenildikten sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken dosya üzerinde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2.Bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2.bentte açıklanan nedenle, davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 32,90 TL harcın istek halinde iadesine, 04.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1167, Karar No: 2011/4416, Tarih: 31.03.2011

**3. Ceza Dairesi         2011/1167 E.  ,  2011/4416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanık ...'ın mahkumiyetine,cezasının ertelenmesine ve diğer sanıkların beraatlerine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Beraat eden sanıklardan ... ..., ..., ..., ..., ..., ... yönlerinden zamanaşımını kesen son işlem olan savunmalarının alındığı tarihten karar tarihine kadar 765 sayılı TCK 102/4.maddesinde öngörülen zamanaşımı süresinin gerçekleştiğinin gözetilmeden yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Müdahil İdare ve O yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA ve gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle adı geçen sanıklar hakkında açılan kamu davasının CMUK 322/1. ve CMK 223/8.maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Sanık ... hakkında verilen hükmün incelenmesinde, zamanaşımını kesen son işlem olan sanığın savunmasının alındığı 30.4.2003 tarihi ile karar tarihi arasında 765 sayılı TCK 102/4.maddesinde öngörülen zamanaşımı süresinin gerçekleştiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Sanık, Müdahil idare ve O yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ve gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle adı geçen sanık hakkında açılan kamu davasının CMUK 322/1 ve CMK 223/8 maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

3-Sanıklar ... ..., ..., ... ve ... haklarında verilen hükmün incelenmesinde,

Suç tarihi olan 24.10.2002 tarihi ile inceleme tarihi arasında 765 Sayılı TCK'nun 102/4.104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş bulunduğunun anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş Müdahil idare ve O yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA ve gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle adı geçen sanıklar hakkında açılan kamu davasının CMUK'nun 322/1. ve CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, yediemine alınan suça konu emvalin istirdatı kabil olmak üzere Orman İdaresine bırakılmasına, nakil vasıtası, semer takımı, balta ve tahranın sahiplerine iadesine 31.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14478, Karar No: 2016/4877, Tarih: 07.04.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/14478 E.  ,  2016/4877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Olay günü devriye ekiplerinin görevlerini ifa ederken suça sürüklenen çocuğu müştekinin işyerinin önünde bulunan cips reyonundan 4 adet 7,50 TL değerindeki cipsleri alıp kaçarken görmeleri üzerine suça sürüklenen çocuğu takibe aldıkları, çocuğun farkedildiğini anlaması üzerine elinde bulunan cipsleri atarak kaçtığı, kesintisiz olarak takip eden kolluk görevlilerinin suça sürüklenen çocuğu yakaladıkları ve cipsleri müştekiye iade ettikleri olayda;

Suça sürüklenen çocuğun müştekinin dükkanın önünden gerçekleştirmiş olduğu eylemi kolluk görevlilerinin kesintisiz takibi altında gerçekleştirdiği ve suça konu malları hakimiyeti altına alamadan yakalanarak söz konusu mallara el konulduğunun anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuğun eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı düşünülmeden hakkında TCK'nın 35. maddesinin uygulanması gerekirken tamamlanmış suçtan yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.