muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/111, Karar No: 2022/1714, Tarih: 13.12.2022

40. Somut olayda davalı yüklenici şirket ilk kez sözleşmenin düzenlenmesinden yaklaşık on dört ay sonra 08.11.2006 tarihinde dava dışı belediyeye imar planı tadilatı teklifinde bulunmuş, İstanbul Büyükşehir Belediye Meclisinin 16.03.2007 tarihli ve 747 nolu kararı ile, yeşil alan donatısını azaltıcı ve nüfus yoğunluğunu artırıcı olduğu gibi 2960 sayılı Boğaziçi İmar Kanunu’nun 5. maddesine de aykırı olduğu gerekçesiyle yüklenicinin 1/5000 ölçekli plan değişikliği teklifinin uygun görülmediğine karar verilmiş; daha sonra davalı yüklenici şirketin ikinci kez 13.11.2007 tarihinde yaptığı imar planı tadilatı teklifi de İstanbul Büyükşehir Belediye Meclisinin 17.12.2009 tarihli ve 2586 nolu kararı ile, plan bütünlüğünü bozucu, 2960 sayılı Boğaziçi İmar Kanunu’nun 1. ve 5. maddeleri ile 3194 sayılı İmar Kanunu’nun 5. maddesinde tanımlanan plan hiyerarşisine aykırı, yeşil alan donatısını azaltıcı, yapı ve nüfus yoğunluğunu arttırıcı nitelikte olduğu gerekçesiyle kabul edilmemiş, teklifin devam eden bölge plan çalışmaları kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine karar verilmiştir.

41. Anılan bu süreçte dosyada bulunan tüm delil ve belgelerden davalı yüklenici şirketin 6762 sayılı TTK’nın 20/2. maddesi (6102 sayılı TTK m. 18/2) gereğince basiretli bir tacir ve iş adamı ve işinin ehli bir teknik adam gibi davranıp mevcut imar durumuna göre yapı ruhsatını alarak inşaata başlamadığı, imar planı tadilatına yönelik 08.11.2006 tarihinden önce herhangi bir teklifte bulunmadığı, sözleşme ilişkisinde mülga BK’nın 356. maddesine (TBK m. 471) göre kendisine yüklenen özen borcunun gereği olarak mülga BK’nın 357/3. maddesi (TBK m. 472) uyarınca genel ihbar yükümlülüğü kapsamında sunduğu imar plan değişikliği tekliflerinin belediye tarafından iki kez üst üste reddedildiği konusunda arsa sahiplerini bilgilendirerek onlara gerekli uyarıları yapmadığı anlaşılmaktadır.

42. Dosyaya yansıyan belgelere göre taraflar arasındaki ilk yazışma arsa sahiplerinden ... ve ... vekili ... tarafından davalı yüklenici şirkete gönderilen 30.10.2010 tarihli e-mail olup; bu e-mailde, yüklenici şirketin sorumluluğunda olan plan tadilatını gerçekleştiremediği, 2005 yılı Mart ayında ihale edilen İstanbul İli, 1/25.000’lik ... imar planı etütlerinin yapımına başlandığı konusunda arsa sahiplerinin bilgilendirilmediği, yeni imar durumuna göre projelendirilecek her bağımsız binada sözleşmede kararlaştırılan ünitelerin yapılmasının mimari açıdan mümkün olmadığı ve yüklenici açısından edimin yerine getirilmesinde imkânsızlık niteliği bulunduğu belirtilerek sözleşmenin değişen şartlara göre yeniden uyarlanması ya da tarafların karşılıklı anlaşarak mevcut sözleşmeyi feshetmeleri talep edilmiştir. Bu e-postadan sonra yine arsa sahiplerinden ... ve ... vekili ... tarafından yüklenici şirkete gönderilen 04.11.2010 tarihli ve 07.11.2010 tarihli e-postalarda daha önce gönderilen 30.10.2010 tarihli e-maile cevap verilmediği belirtilerek aynı talepler tekrarlanmıştır. Devamında davacı arsa sahiplerinin vekilleri, davalı arsa sahiplerine de bilgi verilmesi kaydıyla yüklenici şirkete 06.07.2012 tarihinde ihtarname göndererek sözleşme uyarınca proje etütlerinin, avan proje ve tatbikat projelerinin hazırlanması ve inşaat ruhsatının alınması için son kez kırk beş gün süre verdiklerini belirterek verilen bu süre sonunda edimlerin ifa edilmemesi hâlinde sözleşmeyi feshedeceklerini bildirmişlerdir. Bu ihtarnameye davalı yüklenici şirket vekili tarafından 26.07.2012 tarihinde verilen cevap ihtarında ise, belediye imar çalışmalarının henüz sonuçlanmadığı, mevcut durumda fiili imkânsızlık bulunduğu ve ihtarnamede verilen kırk beş günlük sürede inşaat ruhsatının alınamayacağı bildirilmiştir.

43. Yukarıda anlatılan kronolojik sıralamadan da anlaşılacağı üzere; dava tarihine kadar imar plan tadilatı değişikliği sonuçlanmamış, işinin ehli olup, basiretli tacir gibi hareket ederek sözleşme tarihinde arsa üzerinde bulunması muhtemel, fiili ve hukukî engelleri bilmek zorunda olan yüklenici şirket tarafından inşaat ruhsatı hâlen alınmamış ve hiçbir şekilde inşaata başlanmamış, mülga BK’nın 356. maddesindeki (TBK m. 471) düzenlemeye aykırı olarak yüklenici üzerine düşen özen borcunun gereğini yerine getirmemiştir.

44. Her ne kadar imar plan değişikliği tarafların iradesi dışında idari makamlardan kaynaklanan nedenlerle sonuçlandırılamamış ve bu durumdan dolayı arsa sahipleri ile yüklenici şirkete herhangi bir kusur yüklenemeyecek ise de, Yargıtay’ın yerleşik içtihat ve uygulamalarına göre, sözleşmenin düzenlendiği 05.09.2005 tarihinden davanın açıldığı 04.10.2012 tarihine kadar geçen yedi yıllık süre arsa sahipleri açısından tahammül edebilecekleri makul bekleme süresini aşmış olup, bu süreden sonra arsa sahiplerinden sözleşme ile bağlı kalmaları beklenemeyecektir.

45. Eldeki davada; geçici de olsa imkânsızlığın kalkmasına kadar arsa sahipleri bakımından makul bekleme süresi geçtiği gibi taraflar arasındaki ... ilişkisinin de zedelendiği gözetildiğinde, davacı arsa sahiplerinin sözleşmenin feshini talep etmeleri hukuka uygun olup, haklı nedenle fesih (sözleşmeden dönme) şartları gerçekleştiğinden, mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, kat karşılığı inşaat sözleşmesinin haklı nedenle feshedilmesine dair koşulların gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi yerinde ve isabetli değildir.

46. Diğer yandan davalı arsa sahibi ... 22.07.2014 tarihinde vefat ettiği hâlde, mahkemece direnmeye ilişkin gerekçeli karar başlığında hem vefat eden ...’un hem de mirasçısı ...’un davalı olarak gösterilmesi hatalı ise de; bu husus mahallinde düzeltilebilir maddi hata niteliğinde olup, esasa etkili olmadığından ayrıca bozma nedeni yapılmamıştır.

47. Hâl böyle olunca; tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki belge ve delillere, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi doğru olmamıştır.

48. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

Davacıların vekilleri ile davalı ... (...), ... ve ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 371. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine,

Dosyanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373/1. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 13.12.2022 tarihinde yapılan ikinci görüşmede oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24769, Karar No: 2014/17829, Tarih: 15.09.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/24769 E.  ,  2014/17829 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 1. Sanık ... hakkında; Beraat

2. Sanık ... hakkında; TCK'nın 85/1, 62. ve CMK'nın 231/5. maddeleri gereğince hükmün çıklanmasının geri bırakılmasına

Taksirle öldürme suçundan sanık ...'ın beraatine ilişkin hüküm ile sanık ... hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1.Sanık ... hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraz kanun yoluna tabi bulunduğu, aynı Kanunun 264. maddesi uyarınca kabul edilebilir bir başvuruda mercide yanılmanın başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağı nazara alınarak, katılan vekilin temyiz isteminin, itiraz mahiyetinde değerlendirilmesi suretiyle CMK'nın 264/2. maddesi uyarınca gereği merciince yapılmak üzere dosyanın incelenmeksizin mahkemesine İADESİNE,

2. Sanık ...'ın beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelemesine gelince;

Tel fabrikası işleten sanık ...'ın 3. katta bulunan işyerinin salonunun PVC ile bölünmesi konusunda PVC doğrama ve montaj işi yapmakta olan hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen sanık ... ile anlaştığı, sanık ...'nin işyerine giderek ölçüleri aldığı ve yapılacak olan PVC kapıyı dar olan binanın merdivenlerinden çıkartılması için üç parça olarak ürettiği, olay tarihinde sanık ...'nin işyerinde 8 yıldır çalışan ölen ...'ın yanında birlikte çalıştığı tanık ...'de olduğu halde kamyonet ile doğramaları sanık ...'ın işyerine getirdikleri, sanık ...'ın binanın yakınından yüksek gerilim hattı geçtiğine ilişkin uyarılarına rağmen ölenin binanın çatısına çıkarak doğramaları yukarı çekmek için 15- 16 metre uzunluğundaki naylon ipi aşağıya attığı sırada çatının 80 cm uzağındaki yüksek gerilim hattına temas etmesi sonucu meydana gelen olayda, sanığın kusurunun bulunmadığına ilişkin mahkemenin kabulünde isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda sanığın kusurunun bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 15/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21535, Karar No: 2014/4809, Tarih: 05.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/21535 E.  ,  2014/4809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 7. Aile Mahkemesi

TARİHİ :24.06.2013

NUMARASI :Esas no: 2012/935 Karar no:2013/861

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (kadın) tarafından tazminat miktarları ve nafaka miktarları yönünden; davalı-karşı davacı (koca) tarafından ise her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kadının tüm, davalı-karşı davacı kocanın ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusuru bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır. Açıklanan ilkeler gözetildiğinde davacı-karşı davalı kadın yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı, ölçülülük ilkesine uygun olmayıp fazla bulunmuştur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesinde yer alan hakkaniyet ilkesi gözetilerek daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre müşteek çoccuklar Ata Yiğit ve Mert'in ihtiyaçlarına nazaran takdir edilen iştirak nafakası çoktur. Mahkemece Medeni Kanunun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle davalı-karşı davacı koca yararına BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz eden Zeliha'ya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 119.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran Ahmet Emin'e geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 05.03.2014 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2015/6293, Karar No: 2015/8337, Tarih: 27.10.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/6293 E.  ,  2015/8337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Karar tarihinin 07.12.2010 olduğu, 03.12.2010 tarih ve 27774 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/1. maddesi uyarınca, kamu davasına katılma üzerine, mahkumiyete karar verilmesi halinde vekili bulunan katılan lehine, sanığa yükletilmesi gereken ve tarifenin ikinci kısım ikinci bölümünde belirlenen avukatlık ücretinin 1.100 TL olduğu anlaşılmakla, mahkeme kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamedeki bozma isteyen 2 nolu düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın ilk olarak 17.03.2010 günü gündüz vakti müştekinin sorumlusu olduğu işyerine girip 1 kg. kaşar peynirini hırsızladığı, ikinci olarak ise 18.03.2010 günü aynı işyerine gidip 1 adet tavuk bonfileyi hırsızlamaya çalıştığı sırada yakalandığı mahkemece de oluşa uygun olarak kabul edilen olayda; eylemlerin işleniş şekli, kısa sayılabilecek zaman aralığı ile aynı yere girilip müsnet suçların işlenmesi karşısında, TCK'nın 43/1. maddesi hükmüne göre bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi koşulunun gerçekleşip gerçekleşmediği tartışılmadan yazılı şekilde ikişer kez hırsızlık suçlarından hükümler kurulması,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

Toplam 18 TL değerinde bir adet tavuk bonfile ve 1 kg. kaşar peyniri çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 27.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6658, Karar No: 2017/457, Tarih: 16.02.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/6658 E.  ,  2017/457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından açılan iflasın ertelenmesi davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde müdahiller Bankası A.O., ... A.Ş., ...Ltd. Şti., ... A.Ş. vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, borca batık durumda olan müvekkili şirketin dilekçe ekinde sunulan iyileştirme projesi ile erteleme süresi içinde borca batıklıktan kurtulacağını ileri sürerek, şirketin iflasının 1 yıl süreyle ertelenmesini talep ve dava etmiş, 19.07.2013 tarihli dilekçesi ile iflasın ertelenme süresinin 4 yıl olmasını istemiştir.

Mahkemece, iddia, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, şirketin iyileştirme projesine göre Mart 2014 dönemi sonunda 8.352.264,00 TL nakit fazlalığı gerçekleştirebileceği ve hedeflerine ulaşabileceği, borca batıklığının karşılanabileceği ve borca batıklıktan kurtulabileceği, sermaye taahhüt borçlarını ödemesi ve sermaye artışı veya sermayesini güçlendirici tedbirleri de alması halinde borca batıklıktan kurtulabileceği ve iyileştirme projesinin realize edilebilir göründüğü, İİK'nun 179/b-4 hükmü gereği iflasın ertelenmesi ilk bir yıllık karardan sonra talep edilebileceği ve bu uzatım taleplerinin de ancak birer yıl arayla verilen kararlarla mümkün olabileceği gerekçesiyle, talebin kısmen kabulü ile davacı şirketin iflasının 1 yıl süre ile ertelenmesine karar verilmiştir.

Kararı, müdahiller ... Bankası A.O., ... A.Ş., ...Ltd. Şti., ... A.Ş. vekilleri temyiz etmiştir.

Dava, davacı şirketin iflasının ertelenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece yapılan incelemeler neticesinde; davacı şirkete ait balık işleme tesisinin elektriklerinin karar tarihi itibariyle 4 aydır kesik olduğu ve bu halin faaliyetlerinin devamına mutlak surette engel teşkil ettiği, tesisin mühürlü olduğu ve çalışmadığı, kalan personel sayısının kapasite itibariyle işletme faaliyetlerinin devamını sağlayamayacağı, ayrıca 5 yıllık dava süresi boyunca ve devam eden tedbirlere rağmen davacı şirketin borca batıklıktan kurtulamadığı tespit edilmiştir.

İflasın ertelenmesi müessesesinden beklenen faydanın geçen 5 yıl zarfında elde edilemediği ve davacı şirketin iflasının ertelenmesinin alacaklılarının durumunu iflasına nazaran daha kötü etkilediği sabit hale gelmiştir.

Bu durumda mahkemece, davacı şirketin iflasının açılmasına karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

İflasın ertelenmesi müessesesinden beklenen faydanın geçen 5 yıl zarfında elde edilemediği ve davacı şirketin iflasının ertelenmesinin alacaklılarının durumunu iflasına nazaran daha kötü etkilediği sabit hale gelmiştir.

Bu durumda mahkemece, davacı şirketin iflasının açılmasına karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, müdahiller ... Bankası A.O., ... A.Ş., .... Ltd. Şti., ... A.Ş. vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, adı geçen müdahiller lehine BOZULMASINA, peşin alınan harçların istek halinde temyiz edenlere iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15119, Karar No: 2017/5256, Tarih: 12.06.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/15119 E.  ,  2017/5256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere, temyiz kapsam ve sebeplerine, temyiz edenin sıfatına göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

1- Dava, davacı sigortalının 12.09.2011 tarihinde yaşadığı ve %15,2 oranında sürekli iş göremez durumda kaldığı iş kazası nedeniyle maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 31.647,80TL maddi, 8.000,00TL manevi tazminatın 12.09.2011 kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile davalıdan tahsil edilerek davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; davalıya ait iş yerinde çalışan davacının yaşadığı iş kazası sonrasında %15,2 oranında sürekli iş göremez durumda kaldığı, davalı işverenin %70, davacı sigortalının %30 kusurlu oldukları, ... Başkanlığı Müfettişinin tahkikat raporunda olayın iş kazası olarak kabul edildiği ve Kurum tarafından davacıya 23.007,59TL tutarlı ilk peşin sermaye değerli gelir bağlandığı, ... ... İl Müdürlüğü'nün 04.11.2015 tarihli evrakına göre davacıya 12.536,62TL geçici iş göremezlik ödemesi yapıldığı, 04.02.2015 tarihli hesap bilirkişisi raporunda maddi zararın 48.833,11TL olarak tespit edildiği ve bu rakamdan ... tarafından davacıya bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelir ile yapılan geçici iş göremezlik ödemelerinin %70 nispetinde tenzil edilmesi gerektiğinin açıklandığı anlaşılmaktadır.

01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununu oluşturmaktadır. Kanunun 55. maddesinde, “ Destekten yoksun kalma zararları ile bedensel zararlar, bu Kanun hükümlerine ve sorumluluk hukuku ilkelerine göre hesaplanır. Kısmen veya tamamen rücu edilemeyen ... ödemeleri ile ifa amacını taşımayan ödemeler, bu tür zararların belirlenmesinde gözetilemez; zarar veya tazminattan indirilemez.” hükmüne yer verilmiştir.