muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/17051, Karar No: 2023/16992, Tarih: 08.11.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/17051 E.  ,  2023/16992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TARİHİ : 11.02.2015

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında görülen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi.

Davacı vekilince temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmiş ise de 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalılara ait işyerinde kamyon şoförü olarak çalıştığını, fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücreti çalışma karşılığı ücretlerinin ödenmediğini, ... sözleşmesinin haksız olarak işverence feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma, hafta tatili, ... bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davaya konu taleplerin zamanaşımına uğradığını, davacının kendine ait tırda çalışmak için kendi isteği ile işten ayrıldığını, Şirketler arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunmadığını, davacının fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil çalışma iddialarının gerçeği yansıtmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 24.....2016 tarihli ve 2015/79 Esas, 2016/282 Karar sayılı kararı ile; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 25.11.2020 tarihli ve 2016/31816 Esas, 2020/16667 Karar sayılı ilâmı ile; davacı ve davalı tanık anlatımlarına göre davacının yaz döneminde 08.00-19.00 saatleri arasında çalıştığının kabulü yerine 08.00-21.00 saatleri arasında çalıştığının kabul edilmesinin hatalı olduğu, ayrıca yaz ve kış dönemi çalışma saatlerinin ortalaması alınarak hesaplama yapılmasının da hatalı olduğu gerekçesi ile kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

2. Dairemizin 25.11.2020 tarihli ve 2016/31816 Esas, 2020/16667 Karar sayılı ilâmı ile; davacı ve davalı tanık anlatımlarına göre davacının yaz döneminde 08.00-19.00 saatleri arasında çalıştığının kabulü yerine 08.00-21.00 saatleri arasında çalıştığının kabul edilmesinin hatalı olduğu, ayrıca yaz ve kış dönemi çalışma saatlerinin ortalaması alınarak hesaplama yapılmasının da hatalı olduğu gerekçesi ile kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda tüm delillere göre davacının kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma, hafta tatili, ... bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; müvekkilinin hizmet süresi boyunca yaz ayları çalışmalarının 11 saat kabul edilmesinin hatalı olduğunu, gerek ilgili mevzuat gerekse de Yargıtayın yerleşik içtihatları uyarınca 11 saatlik çalışmalarda 1 saatlik ara dinlenme düşülmesi gerekirken bilirkişi raporunda 1,5 saatlik ara dinlenme düşülmesinin hatalı olduğunu, hafta tatili günlerindeki 7,5 saati aşan çalışmaların fazla çalışma hesaplamasına dâhil edilmesi gerektiğini belirterek Mahkeme kararının bozulması istemi ile temyiz talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; fazla çalışma ücretinin hesaplanması ve ara dinlenme süresine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

2. 4857 sayılı ... Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 41, 63 ve 68 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyizen incelenen Mahkeme kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı ve bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davacı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. 4857 sayılı ... Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 41, 63 ve 68 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyizen incelenen Mahkeme kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı ve bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davacı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Ara dinlenme 4857 sayılı Kanun'un 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dâhil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

3. Somut uyuşmazlıkta; Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının yaz döneminde haftanın 6 günü 08.00-19.00 saatleri arasında 1,5 saat ara dinlenme ile haftalık 12 saat fazla çalıştığının kabulü ile hesaplama yapıldığı anlaşılmaktadır. Yukarıdaki açıklamalar dikkate alındığında, davacının günlük 11 saat çalışma süresinden 1 saat yasal ara dinlenme süresinin düşülmesi gerekirken dosyada aksini gösterir bir delil bulunmamasına rağmen 1,5 saat ara dinlenme süresi düşülerek sonuca gidilmesi hatalıdır. Bozma ilâmı ile birlikte davacının çalışma saatleri bozma öncesine göre değişikliğe uğradığından bozma öncesi hesaplama sırasında 1,5 saat ara dinlenme süresi düşülmesinin davalılar yararına usuli kazanılmış hak oluşturmayacağı da belirtilmelidir. Yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

08.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17820, Karar No: 2013/17147, Tarih: 11.07.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/17820 E.  ,  2013/17147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ücret alacağı, hafta tatili, fazla çalışma ücrti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili müvekkilinin, davalı işyerinde şoför olarak çalıştığını, davalı işyerinde bağlı bulunduğu gruba bağlı olarak faaliyet gösteren Eşme Beldesinde bulunan fabrikasında yükleme ve ana sevkiyat yapıldığını, davacının nakliye işi yapması sebebiyle Karayolları Kanunu gereği yirmidört saat içinde mola vermek kaydı ile en fazla sekiz saat araç sürmesi gerekirken devamlı bir şekilde günde 16-18 saat çalışacak şekilde araç kullanmaya zorlandığını, davacıya verilen iş emirlerinde çıkış ve varış saatleri belirlendiğini, yola devam edebilmek için çift takometre uygulaması yapıldığını belirterek fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davacı vekili, işbu dosya ile birleşen Kocaeli 3. İş Mahkemesinin dosyasına vermiş olduğu dava dilekçesinde davacının Kocaeli 5. Noterliği aracılığı ile 24.12.2009 tarihinde iş koşullarının düzeltilmesi ve sigorta primlerinin gerçekte ödenen ücret üzerinden ödenmesi isteminde bulunduğunu 11.01.2010 tarihinde işverene tebliğ edildiği halde işverenin bu talepleri yerine getirmediğini, davacının daha önce net aldığı ücretin ödenmeyerek düşürüldüğünü, daha evvel birikmiş ücretlerin ödenmediğini, bunun üzerine davacının noter aracılığı ile 02.03.2010 tarihinde gönderdiği ihtarnameyle iş sözleşmesini 05.03.2012 tarihinden geçerli olmak üzere haklı olarak sonlandırdığını fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL kıdem tazminatı, 500,00 TL yıllık izin ücreti, 500,00 TL hafta tatili ücreti, 500,00 TL genel tatil ücreti ve 2.000,00 TL ücret alacağı olmak üzere toplam 4.500,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davacının, yurtiçi tır şoförü olarak çalıştığını, davacının iş sözleşmesini 05.03.2010 tarihinde çalışma koşullarının ağırlaştığını ileri sürerek haklı bir sebebe dayanmaksızın feshettiğini, davacının ayrılırken tüm alacaklarının ödendiğini, davacının çalışmalarının sefer görev emirleri ve araçtaki uydu takip cihazlarından alınan raporlarla sabit olduğunu, yurtiçi tır şoförlerinin günlük araç kullanma sınırları dışında araç kullanması söz konusu olmadığından Yargıtay İçtihatlarına göre tır şoförlerinin günlük çalışma sınırları nedeniyle fazla mesai alacağı isteyemeyeceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının ücretinin işveren tarafından düzenlenmiş Mart 2009 ayına ilişkin bordroda belirtilen miktar olarak kabul edildiğini, davacının narenciye tır şoförü olup mesainin düzenli olmadığı, davacının fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil alacaklarının ödenmediği ve sigorta primlerinin gerçekte ödenen ücret üzerinden yatırılmadığı tanık beyanları ve dosya kapsamına göre ispatlanmış bulunmakla davacı iş sözleşmesini haklı olarak sonlandırdığından davacı kıdem tazminatına hak kazandığı, davacının fazla mesai yaptığının, genel tatillerde çalışıldığının, kullanmadığı yıllık izin ücreti bulunduğunun ispatlandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Bilirkişi sefer emirlerinde bulunan yemek ücretlerini toplayıp günlük yemek ücretini tespit etmiş bulduğu miktara göre de davacının kıdem tazminatına esas giydirilmiş ücretini hesaplamıştır. Dosyaya davacının tüm sefer emirleri ibraz edilmemiştir. Ayrıca, ibraz edilen sefer emirlerinin hepsinde harcırah ve yemek bedeli bulunmamaktadır. Bu sebeple seri dava halinde açılan dosyalarda davacıların hepsinin aynı işi yapmalarına rağmen farklı farklı yemek bedelleri aldıkları tespit edilmiştirki bu durum hayatın olağan akışına uygun değildir. Davacının günlük yemek bedeli kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlendikten sonra gerekirse kıdem tazminatı yeniden hesaplama yapılarak hüküm altına alınmalıdır.

Mahkemece esas alınan bilirkişi raporu anılan sebeple hüküm kurmaya elverişli değildir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.07.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5670, Karar No: 2020/1611, Tarih: 17.02.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/5670 E.  ,  2020/1611 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : CMK’nın 231/11. maddesi gereğince açıklanan; TCK’nın 85/1, 62. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirle öldürme suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda, TCK'nın 85/1, 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına dair ... 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.05.2010 tarihli ve 2009/1569 esas, 2010/769 karar sayılı kararının 04.06.2010 tarihinde kesinleşmesine müteakip sanığın denetim süresi içinde 14.05.2014 tarihinde TCK'nın 86/2-3-e maddesinde tanımlanan silaha kasten yaralama suçunu işlediği ve ... 26. Asliye Ceza Mahkemesinin bu suçtan sanığın mahkumiyetine karar verdiği, hükmün 06.02.2015 tarihinde kesinleştiği ve ihbar üzerine dosya yeniden ele alınarak önceki hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/11. maddesi gereğince açıklanmasına dair ... 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.07.2015 tarihli ve 2015/199 Esas, 2015/301 Karar sayılı kararını kapsayan dosya incelendi:

Sanığın gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürenin, TCK'nın 63. maddesi uyarınca hükmedilen cezasından mahsup edilmesine karar verilmemiş ise de, bu hususun infaz aşamasında değerlendirilebileceği dikkate alınarak bozma nedeni yapılmamıştır ve ölen ...’un karar başlığında yazılmaması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak görülmüştür.

Sanığın gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürenin, TCK'nın 63. maddesi uyarınca hükmedilen cezasından mahsup edilmesine karar verilmemiş ise de, bu hususun infaz aşamasında değerlendirilebileceği dikkate alınarak bozma nedeni yapılmamıştır ve ölen ...’un karar başlığında yazılmaması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak görülmüştür.

Olay günü, 22:30 sıralarında, meskun mahalde, aydınlatması olan, iki yönlü, 10 metre genişliğinde kuru asfalt yolda, sanık sevk idaresindeki ticari dolmuş minibüs ile seyir halinde iken yolun sağ tarafındaki park halinde bulunan aracı geçmek isterken karşı yönden gelen araçların şeridine girmesi sonucu bu yönde seyir halinde olan ... idaresindeki motosiklete 16 metre fren izi bırakarak aracının sağ ön kısmı ile motosiklete çarpması sonucu ...‘un tedavi gördüğü hastanede 18.07.2009 tarihinde trafik kazasına bağlı meydana gelen künt kafa travması neticesi oluşan beyin kanaması ve yaygın beyin ödemi ile birlikte oluşan genel vücut travması, sonucu oluşan sağ akciğer hepipronomaks ile gelişen komplikasyonlar sonucu solunum ve dolaşım yetmezliği sonucu öldüğü olayda; sanığın asli kusurlu olarak bir kişinin ölümüne neden olduğunun kabulü ile yapılan incelemede; taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölmesine neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması; aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, mahkemenin ilk kararı olduğu gibi yaşını, iyi halini dikkate almadan açıkladığına, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 17.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/32695, Karar No: 2013/4183, Tarih: 26.02.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/32695 E.  ,  2013/4183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; müştekinin saat 06:00 sıralarında sabah namazını kıldıktan sonra oturma odasında bulunduğu sırada mutfaktan gelen sese bakmak üzere kalktığında sanığı balkonda gördüğünü söylemesi ve olay tarihinde de güneşin saat 06:22’de doğduğunun anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 35/2. maddesi ile 765 sayılı TCK'nın 493/1, 61, 81/2. maddelerine uyduğu ve karşılaştırmanın buna göre yapılması gerektiği gözetilmeden, yeterli olmayan gerekçeyle eylemin gece vakti gerçekleştirildiğinden bahisle yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 26.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12219, Karar No: 2014/17083, Tarih: 07.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/12219 E.  ,  2014/17083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada....Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08/07/2013 gün ve 2012/206-2013/427 sayılı kararı onayan Daire’nin 07.04.2014 gün ve 2013/16108-2014/6767 sayılı kararı aleyhinde fer'i müdahiller vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş olmakla, tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Dairemizin 07.04.2014 gün ve 2013/16108 E - 2014/6767 K. sayılı ilamına karşı karar düzeltme isteminde bulunan TMSF davanın tarafı olmayıp, davalı taraf yanında davaya katılarak fer'i müdahil sıfatını almıştır. Davanın tarafı olmayan, bu nedenle taraflara tanınmış hakları tek başına kullanma yetkisi bulunmayıp ancak lehine katıldığı tarafla birlikte hareket etme yetkisine sahip olup, kararı tek başına temyiz etme yetkisi bulunmayan fer'i müdahilin karar düzeltme yoluna başvurması mümkün olmadığı gibi mahkemece hüküm altına alınan miktarın HUMK m. 427/2 maddesi gereğince karar düzeltme sınırının altında bulunduğu anlaşılmakla karar düzeltme isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle fer'i müdahil TMSF vekilinin karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE, 07.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17833, Karar No: 2013/17160, Tarih: 11.07.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/17833 E.  ,  2013/17160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ücret alacağı, hafta tatili, fazla çalışma ücrti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili müvekkilinin, davalı işyerinde şoför olarak çalıştığını, davalı işyerinde bağlı bulunduğu gruba bağlı olarak faaliyet gösteren Eşme Beldesinde bulunan fabrikasında yükleme ve ana sevkiyat yapıldığını, davacının nakliye işi yapması sebebiyle Karayolları Kanunu gereği yirmidört saat içinde mola vermek kaydı ile en fazla sekiz saat araç sürmesi gerekirken devamlı bir şekilde günde 16-18 saat çalışacak şekilde araç kullanmaya zorlandığını, davacıya verilen iş emirlerinde çıkış ve varış saatleri belirlendiğini, yola devam edebilmek için çift takometre uygulaması yapıldığını belirterek fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davacı vekili, işbu dosya ile birleşen Kocaeli 3. İş Mahkemesinin dosyasına vermiş olduğu dava dilekçesinde davacının Kocaeli 5. Noterliği aracılığı ile 24.12.2009 tarihinde iş koşullarının düzeltilmesi ve sigorta primlerinin gerçekte ödenen ücret üzerinden ödenmesi isteminde bulunduğunu 11.01.2010 tarihinde işverene tebliğ edildiği halde işverenin bu talepleri yerine getirmediğini, davacının daha önce net aldığı ücretin ödenmeyerek düşürüldüğünü, daha evvel birikmiş ücretlerin ödenmediğini, bunun üzerine davacının noter aracılığı ile 02.03.2010 tarihinde gönderdiği ihtarnameyle iş sözleşmesini 05.03.2012 tarihinden geçerli olmak üzere haklı olarak sonlandırdığını fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL kıdem tazminatı, 500,00 TL yıllık izin ücreti, 500,00 TL hafta tatili ücreti, 500,00 TL genel tatil ücreti ve 2.000,00 TL ücret alacağı olmak üzere toplam 4.500,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davacının, yurtiçi tır şoförü olarak çalıştığını, davacının iş sözleşmesini 05.03.2010 tarihinde çalışma koşullarının ağırlaştığını ileri sürerek haklı bir sebebe dayanmaksızın feshettiğini, davacının ayrılırken tüm alacaklarının ödendiğini, davacının çalışmalarının sefer görev emirleri ve araçtaki uydu takip cihazlarından alınan raporlarla sabit olduğunu, yurtiçi tır şoförlerinin günlük araç kullanma sınırları dışında araç kullanması söz konusu olmadığından Yargıtay İçtihatlarına göre tır şoförlerinin günlük çalışma sınırları nedeniyle fazla mesai alacağı isteyemeyeceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.