muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8314, Karar No: 2014/6742, Tarih: 27.10.2014

Davalı vekili, binanın bitirilmesi gereken tarihten iki ay önce, 10.10.2010 tarihinde tamamlandığını, yükleniciye ait iki adet dairenin satılarak, tapularının devredildiğini, arsa sahiplerinden daireleri teslim almalarının istenildiğini, ancak, arsa sahiplerinin iş bitirme belgesinden sonra daireleri teslim alacaklarını beyan ettiğini, bir kısmının o tarihte daireyi alıp kiraladığını, bir kısmının halen boş olduğunu, teslimde geç kalınmadığı için herhangi bir ödemenin söz konusu olmadığını, inşaatın 27.04.2010 tarihinde mühürlenip, 5 ay binaya işçilerin yaklaştırılmadığını, buna rağmen inşaatın 2 ay önce tamamlandığını, binanın normalde 19 daire olduğunu, bodrum katın paylaşılması sırasında ön cepheleri arsa sahiplerinin aldığını, değeri düşük arka cephenin yükleniciye verildiğini, onun da kendisine ait olan kısmı ortadan bölerek, bir daire daha yaptığını, esasen projenin de 20 daire üzerine olduğunu, davalının projeye uygun olarak kendi üzerine düşen kısmı ikiye böldüğünü, fazla dairenin davalının kendi hissesine düşen kısım olduğunu, binanın teknik şartnameye uygun yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; binanın ortak alanlarında eksik işler olduğu, davacının payına göre bu eksikliğin 7.096.72 TL ile giderilebileceği, yine arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince davacılara düşen dairelerde eksik iş ve imalatlar olduğu, bunun bedelinin de 17.780,00TL olarak hesaplandığı, bunun yanında sözleşmenin 14. maddesinde, mimari uygulama projesi dışında yapılan tüm değişikliklerin, "her iki tarafın mutabakatı sonucu imza altında yapılacaktır" hükmüne aykırı olarak, bodrum kata fazladan yapmış olduğu daire nedeniyle de 33.750,00TL davacının tazminat hakkı olduğunun görüldüğü, sözleşmenin 23. maddesine göre, davacılara ait bağımsız bölümlerin fiilen teslim edildiğine ilişkin davalının ispat yükünü yerine getiremediği, bu halde talebe göre, sözleşme bitim tarihinden, 15.05.2011 tarihine kadar 36.000,00 TL cezai şartın davalı tarafından ödemesi gerektiği, bunun yanında yine sözleşmenin 10. maddesinde yer alan gecikme tazminatının da 26.550,00 TL olduğunun bilirkişi raporlarında belirtildiği, davacının toplam tazminat isteminin 121.176,72 TL olduğu, davacının bu talep yönünden davasını ıslah ettiği, usul ve yasaya uygun olan bilirkişi raporları da gözönüne alınarak davacıların açtığı davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği belirtilerek, davanın kabulü ile 121.176.72 TL alacağın davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-YHGK'nın 13.05.2009 tarih ve 13-160 E., 185 K. sayılı ilamında da açıklandığı üzere, ayıp ihbarı kural olarak şekle tabi bulunmayıp içeriği itibariyle ayıptan karşı tarafın haberdar olmasını sağlamaya elverişli hertürlü ihbarın, ayıp ihbarı olarak kabulü mümkün olup, delil tespit raporunun tebliği işleminin de ayıp ihbarı niteliğinde olduğunun kabulü gerekir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-YHGK'nın 13.05.2009 tarih ve 13-160 E., 185 K. sayılı ilamında da açıklandığı üzere, ayıp ihbarı kural olarak şekle tabi bulunmayıp içeriği itibariyle ayıptan karşı tarafın haberdar olmasını sağlamaya elverişli hertürlü ihbarın, ayıp ihbarı olarak kabulü mümkün olup, delil tespit raporunun tebliği işleminin de ayıp ihbarı niteliğinde olduğunun kabulü gerekir.

Bu açıklamalara ve dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, ileri sürülen temyiz nedenlerine ve özellikle sözleşmeye uygun teslim kanıtlanamadığından ve delil tespit raporu ile tespit yaptırılıp, bu rapor davalıya tebliğ edildiğinden, açık ayıplarla ilgili hakkın düşmemiş bulunmasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Dava, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı, gecikme tazminatı, cezai şart, eksik ve ayıplı iş bedeli ve bodrum katta fazla yapılan daireden dolayı paylaşım oranına isabet eden daire bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Taraflar arasındaki sözleşmenin 10. maddesi, "İnşaat süresi içinde bitirilmezse yüklenici, arsa sahiplerine her bağımsız bölüm için dengi daire kadar kira bedelini her ay ödeyecektir" hükmünü, aynı sözleşmenin 23. maddesi,"Yapının inşaat süresi içinde yüklenici tarafından sözleşmede belirtilen süre içerisinde mücbir sebepler hariç tamamlanamaması halinde yüklenici her ay 2.000,00 TL her bir arsa sahiplerine ödemeyi kabul eder" hükmünü içermektedir.

Davalı tarafça inşaatın 5 ay süreyle mühürlendiği ve inşaata izin verilmediği savunulduğu halde, mahkemece bu doğrultuda inceleme ve araştırma yapılmamıştır. Dosya kapsamından, Maltepe Belediye Başkanlığı İmar ve Şehircilik Müdürlüğü'nün 07.06.2012 tarihli yazı ekinde gönderilen 27.04.2010 tarihli yapı tatil tutanağıyla yapı denetim şirketinin faaliyetine ara verilmesi nedeniyle inşaatın mühürlenerek durdurulduğu, 18.06.2010 tarihli rapor başlıklı belgede yapı denetim firmasının kapanması nedeniyle denetim işinin devralındığının belirtildiği, yapı denetim şirketi değişikliği ile ilgili yapı ruhsatının 22.06.2010 tarihinde düzenlendiği görülmüştür.

Yapı denetimi ile ilgili mevzuat hükümlerine göre yapı denetim hizmet bedelini ödeme borcu kural olarak yapı sahibine aittir. Bu durumda mahkemece, yapı denetim firmasının faaliyetine son verilmesi nedeniyle inşaatın durdurulduğu tarih ile yeni yapı denetim firmasının işe başladığı tarih arasında geçen sürenin, teslim süresine eklenmesi, diğer anlatımla gecikme süresinin bu süre kadar indirilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmamıştır.

Yapı denetimi ile ilgili mevzuat hükümlerine göre yapı denetim hizmet bedelini ödeme borcu kural olarak yapı sahibine aittir. Bu durumda mahkemece, yapı denetim firmasının faaliyetine son verilmesi nedeniyle inşaatın durdurulduğu tarih ile yeni yapı denetim firmasının işe başladığı tarih arasında geçen sürenin, teslim süresine eklenmesi, diğer anlatımla gecikme süresinin bu süre kadar indirilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmamıştır.

Öte yandan, davacıların delil tespit istem ve dava dilekçesinde, inşaatın bitirilmesi gereken tarih olarak belirtilen 16.12.2010 ile yedek anahtarın kendilerine bırakıldığını belirttikleri 15.05.2011 tarihi arasında 5 ay bulunduğu, 5 ay için gecikme tazminatı ve cezai şart tazminatı hesaplanması gerektiği, sözleşmede arsa sahibi B.. D.. ile Nurettin Yıldız mirasçıları olarak iki arsa sahibi yer aldığı, buna göre iki arsa sahibi için 5 ay üzerinden cezai şart ve gecikme tazminatı hesaplanması gerektiği hususları gözardı edilerek, 6 ay üzerinden ve 3 arsa sahibi bakımından hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibar edilerek, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

Diğer yandan, davacılar vekili dava dilekçesinde, yüklenicinin, arsa sahiplerinin muvafakatlarını almadan, arsa sahiplerinin kullanım alanlarından kesinti yaptığını iddia ederek, 1. bodrum katta yapılan dairenin paylaşım oranına göre bedelini istemiş, davalı vekilince, bu dairenin davalıya ait dairenin bölünmesi suretiyle oluştuğu savunulmuş ise de, hükme esas alınan rapor ve ek raporda davalı tarafın bu savunmaları doğrultusunda bodrum katta fazla imal edildiği iddia edilen dairenin arsa sahiplerinin dairelerinden alınması suretiyle ya da yükleniciye ait dairenin bölünmesi suretiyle oluşturulup oluşturulmadığı hususlarında herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmadan, fazla yapıldığı ileri sürülen dairenin bedelinin ve bu daireye ait kira bedelinin hesaplanılmasıyla yetinilmiştir. Bu durumda mahkemece, davalı vekilinin bodrum kattaki daire ile ilgili anılan savunması üzerinde durulup, bu doğrultusunda gerekli inceleme ve araştırma yapılarak, fazladan yapıldığı ileri sürülen dairenin, yüklenicinin kendisine düşen daireyi ikiye bölmesi suretiyle imal edildiği ve davacıların kullanım alanlarında kısıtlama yapılmadığının belirlenmesi halinde bu daireye yönelik bedel ve kira isteminin reddine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi de doğru olmamıştır.

Bunun yanında, bilirkişi raporuna, davalı vekilinin, her odada bir tane çift açılımlı pencere bulunduğuna dair itirazı üzerinde ek raporda durulmamıştır. Mahkemece, davalı vekilinin her odada çift açılımlı pencere bulunduğuna dair rapora itirazı üzerinde durulup, bu hususta bilirkişilerden ek rapor alınmadan karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

Bunun yanında, bilirkişi raporuna, davalı vekilinin, her odada bir tane çift açılımlı pencere bulunduğuna dair itirazı üzerinde ek raporda durulmamıştır. Mahkemece, davalı vekilinin her odada çift açılımlı pencere bulunduğuna dair rapora itirazı üzerinde durulup, bu hususta bilirkişilerden ek rapor alınmadan karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

Ayrıca, arsa sahiplerinden M.. T..,M..Y.. ve R.. T..'dan vekaletname alan ve bu davacılar adına Av.Ö.. F.. G.. vekaletname vererek dava açan O.. T..'ın gerekçeli karar başlığında davacı olarak yazılması, karar başlığının işbu bozma ilamında olduğu şekilde yapılmaması HMK'nın 297/1-b maddesi hükmüne aykırı olduğu gibi, hükmedilen meblağın, gerekçede ve hüküm fıkrasında tekil ifade kullanılarak "davacıya verilmesine" ibaresine yer verilmesi, infazda tereddüt doğuracağından doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 27.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3005, Karar No: 2018/1010, Tarih: 15.02.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/3005 E.  ,  2018/1010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... Turizm Tic. ve Nak. Ltd. Şti. isimli şirkette antrepo müdürü olarak çalışan sanığın, suç tarihinde, mesai bittikten sonra antrepo sahasına tır ile gelerek, sahada bulunan ağaç malzemeleri tıra yüklediği sırada, şirket yetkilisinin olaydan haberdar olması üzerine sanığı arayıp yüklemeye engel olduğunun iddia edildiği somut olayda, hurda niteliğindeki ağaç malzemelerin mülkiyetinin katılan şirkete ait olduğunun sabit olmadığı, gerekçesiyle sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair savunmasının aksine mahkumiyetine yeterli kesin ve kanaat verici delil elde edilemediğine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeter nitelikte delil elde edilemediğinin mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin suça konu kereste malzemelerinin zilyetliğinin katılan şirkette bulunması nedeniyle sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurlarının oluştuğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak,

1136 sayılı Kanun'un 168. ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca, beraat eden ve kendisini vekille temsil ettiren sanık lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilirken, vekalet ücretinin hazineden alınarak sanığa verilmesi gerektiği gözetilmeden, katılandan alınarak sanığa verilmesine denilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun'un 8.maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, fakat, bu aykırılığın yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasında vekalet

ücretine ilişkin kısımda yer alan “katılandan” ibaresinin çıkartılarak, yerine “hazineden” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19652, Karar No: 2016/18920, Tarih: 07.12.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/19652 E.  ,  2016/18920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren ve TCK’nın 7/2 madde ve fıkrası uyarınca suça sürüklenen çocuk yararına olan 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik CMK’nın 253/1. maddesine eklenen c bendi uyarınca, suça sürüklenen çocuğun eylemi hakkında uzlaşma hükümlerinin uygulanmasının gerekmesi karşısında, anılan Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK’nın 254. maddesi kapsamında suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki isteme aykırı olarak başkaca yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07/12/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15877, Karar No: 2014/5641, Tarih: 24.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/15877 E.  ,  2014/5641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAKARYA İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/09/2013

NUMARASI : 2012/917-2013/739

DAVA :Davacı vekili, davacının kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin, fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan T.C. Devlet Demiryolları Genel Müdürlüğü ile ihbar olunan avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

1-Aleyhine hüküm kurulmayan ve kararı temyiz yetkisi bulunmayan ihbar edilen vekilinin temyiz dilekçesinin reddine, nisbi temyiz harcının isteği halinde ihbar olunana iadesine;

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılardan T.C. Devlet Demiryolları Genel Müdürlüğü vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3.Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden dava edilebilme niteliğinden yoksun kalabilmesini ifade eder. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zamanaşımı, alacak hakkını sona erdirmeyip sadece onu "eksik bir borç" haline dönüştürür ve "alacağın dava edilebilme özelliği"ni ortadan kaldırır. Bu itibarla zamanaşımı savunması ileri sürüldüğünde, eğer savunma gerçekleşirse hakkın dava edilebilme niteliği ortadan kalkacağından, artık mahkemenin işin esasına girip onu da incelemesi mümkün değildir.

Kısmi davada ise zamanaşımı yalnızca dava edilen kısım kesilir. Henüz açılmayan (saklı tutulan) ve daha sonra ıslahla arttırılan bölüm için zamanaşımı işlemeye devam eder. Ancak kısmi davadaki miktar, kısmi davanın açıldığı dava tarihine göre geriye doğru belirlenen zamanaşımı süresini kapsar. Bakiye alacak talep edildiği tarihe göre, geriye doğru zamanaşımı süresi içinde kalıyor ise zamanaşımına uğramadığı kabul edilmelidir. Kısaca kısmi davadaki alacak miktarı belirlendiği tarihten itibaren öncelikle ileriye doğru gerçekleşen alacak için mahsup edilmeli, bakiye alacak ise ondan sonraki süreyi kapsamalıdır. İlk kısmi davada belirlenen alacak mahsup edildikten sonra bakiyenin talep edildiği tarihten geriye doğru zamanaşımı süresi içinde kalan alacak, alacaklı lehine hüküm altına alınmalıdır.

Dosya içeriğine göre kısmi olarak açılan davada davacı vekili bilirkişi hesap raporundan sonra ıslah sureti ile alacakları arttırmış ve davalı vekili ise ıslaha karşı zamanaşımı itirazında bulunmuştur. Hüküm altına alınan fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının kısmi olarak istenen miktar dışlandığında kalan kısmında ıslah tarihine göre geriye beş yıllık süre dikkate alındığında bu süre dışında kalan miktarların zamanaşımına uğradığı anlaşılmaktadır. Mahkemece ıslaha karşı zamanaşımı itirazının dikkate alınmadan ve bu konuda ek rapor alınmadan fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücretin hüküm altına alınması hatalıdır.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarda belirtilen nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.02.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2893, Karar No: 2014/15086, Tarih: 18.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/2893 E.  ,  2014/15086 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava :Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm :Davanın reddine

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davanın kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararın kesinleşmesinden itibaren yasal süre içinde açılmaması nedeniyle CMK'nın 142/1 maddesi gereğince reddine ilişkin hükme yönelik davacı vekilinin, yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 18.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7229, Karar No: 2014/4987, Tarih: 24.04.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/7229 E.  ,  2014/4987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şarkikaraağaç Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/05/2013

NUMARASI : 2010/90-2013/143

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı H.. A.. tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Isparta İli, Y.... İlçesi, O... B.. M...de bulunan 8307 parsel sayılı 469,08 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, 1937 tarih ve 326 tahrir nolu vergi kaydına istinaden davalı adına tespit ve tescil edilmiştir.

Davacı Hazine, 12.10.1988 tarihinde yapılarak kesinleşen orman kadastro çalışmalarında dava konusu yerin 2/B parseli olarak ayrıldığını, ancak daha sonra yapılarak 03.03.1992 tarihinde kesinleşen arazi kadastrosunda dava konusu yerin davalı adına tespit edildiğini ileri sürerek, bu yanlışlığın düzeltilerek, dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile 6831 sayılı Orman Kanunun 2/B maddesi uyarınca Hazine adına tescilini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile taşınmazın tapu kaydının iptaline, 8307 nolu parselin 2/B maddesi uyarınca Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm davalı H.. A.. tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu, 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında 2/B alanı olarak belirlenmiştir.

Yörede 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi gereğince yapılan orman sınırlandırılması genel arazi kadastrosu ile birlikte 30/01/1992 – 02/03/1992 tarihleri arasında ilâna çıkarılmıştır.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme yeterli olmadığı gibi, mahkemenin gerekçesinde, 28.03.2013 tarihli celsede davacı vekilinin "6292 sayılı Kanun kapsamında Maliye Bakanlığı tarafından dava konusu taşınmaz bakımından kendilerine davadan vazgeçme yetkisinin verilmediğine ve mal müdürlüğünün davadan vazgeçme yetkisinin bulunmadığına" ilişkin beyanın esas alınması ve mevcut kanun değişikliklikleri karşısında, mahkemece davanın kabulü yönünde hüküm kurulması yerinde değildir.

Somut uyuşmazlıkta, davaya etkisi ve uyuşmazlığı sona erdirecek nihaî karar şeklinin belirlenmesi bakımından, 26/04/2012 tarihli ve 28275 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak, aynı tarihte yürürlüğe giren 19/4/2012 tarihli ve 6292 sayılı “Orman Köylülerinin Kalkınmalarının Desteklenmesi ve Hazine Adına Orman Sınırları Dışına Çıkarılan Yerlerin Değerlendirilmesi İle Hazineye Ait Tarım Arazilerinin Satışı Hakkında Kanun” hükümlerinin değerlendirilmesi gerekmektedir.

Somut uyuşmazlıkta, davaya etkisi ve uyuşmazlığı sona erdirecek nihaî karar şeklinin belirlenmesi bakımından, 26/04/2012 tarihli ve 28275 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak, aynı tarihte yürürlüğe giren 19/4/2012 tarihli ve 6292 sayılı “Orman Köylülerinin Kalkınmalarının Desteklenmesi ve Hazine Adına Orman Sınırları Dışına Çıkarılan Yerlerin Değerlendirilmesi İle Hazineye Ait Tarım Arazilerinin Satışı Hakkında Kanun” hükümlerinin değerlendirilmesi gerekmektedir.

19/4/2012 tarihli ve 6292 sayılı Kanunun 2/1-b maddesi uyarınca, bu Kanun uygulamasında “2/B alanları”; 6831 sayılı Kanunun 20/6/1973 tarihli ve 1744 sayılı Kanunla değişik 2 nci maddesi ile 23/9/1983 tarihli ve 2896 sayılı, 5/6/1986 tarihli ve 3302 sayılı kanunlarla değişik 2 nci maddesinin birinci fıkrasının (B) bendine veya kesinleşmiş mahkeme kararlarına göre Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan ve çıkarılacak yerleri ifade etmektedir.