muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12928, Karar No: 2022/1107, Tarih: 26.01.2022

Eldeki davada ise; Bozma ilamına uyulmasına rağmen bozma gereği mahkemece tam olarak yerine getirilmemiştir. İnceleme konusu davada, dava dışı sürücü ...’ün %60, davalı sürücü ...’ün %40 kusurlu olduğunu bildiren kusur raporu hükme esas alınmış ve hüküm kurulmuştur. Dosyadaki bilgi ve belgelerden ise, aynı kazada vefat Eden ... hak sahipleri tarafından açılan ... 1 İş Mahkemesinin 2004/1060 E sayılı dosyasında Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğünün %20, ...’ün %25, ...’ün %40, ...’in %15 kusurlu olduğuna dair kusur raporu alındığı, yine aynı kaza olayı ile ilgili açılan ... 3 İş Mahkemesinin 2003/1695 E sayılı dosyasından alınan olaya ilişkin kusur raporunda Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğünün %20, ...’ün %25, ...’ün %40, ...’in %15 kusurlu olduğunun bildirildiği, Ceza davasında ise, hükme esas alınan kusur raporunda davalı sürücü ...’ün 2/8, ölü sürücü ...’ün 5/8 ve personel ... Güngen’in 1/8 oranında kusurlu olduğunu bildiren kusur raporunun hükme esas alındığı anlaşılmaktadır.

Mahkemenin hükme esas aldığı kusur raporunda, ceza yargılamasında alınan kusur raporu ile hak sahipleri tarafından açılan davalarda alınan kusur raporlarında ki kusur oran ve aidiyetlerindeki çelişkinin giderilmediği anlaşılmakla, önceki bozma ilamında belirtilen hususlarda dikkate alınarak, oluşan usuli müktesep hakkın da gözetilmesi suretiyle olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden uygun bir kusur raporu alınmalı ve mevcut raporlar arasındaki çelişkiler giderilerek elde edilecek sonucuna göre karar vermek gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

O hâlde, davacı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 26/01/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4601, Karar No: 2019/5267, Tarih: 22.04.2019

**13. Hukuk Dairesi         2018/4601 E.  ,  2019/5267 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, dar gelirli ailelere konut edindirmesi kapsamında davalı ... ile aralarında sözleşme düzenlendiğini, arsa tahsisi yapıldığını, satış bedelinin taksitler halinde ödendiğini, tahsis kararının iptal edildiğini, imar planı değişikliği ile ifanın imkansız hale geldiğini ileri sürerek; arsanın rayiç değerinin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, 20.8.2016 tarihinde kabul edilen 6745 sayılı Kanun'un 12.maddesi ile 775 sayılı Gecekondu Kanunu'na eklenen geçici 10.maddeden sözedilip, bu madde kapsamında değerlendirme yapılmak suretiyle davanın reddine karar verilmiş, davacının istinaf talebi, Bölge Adliye Mahkemesi ilgili Hukuk Dairesince, karar gerekçesi yerinde görülerek esastan reddedilmiş; davacı bu sefer temyiz talebinde bulunmuştur.

Hükme esas alınan, 20.08.2016 tarihli 6745 sayılı Kanun'un 12. maddesiyle 775 sayılı Gecekondu Kanunu'na eklenen geçici 10.madde, 05.04.2019 gün ve 30736 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 20.12.2018 gün, 2016/181E. ve 2018/111 K. sayılı kararı ile iptal edilmiştir. Yargılama sırasında yürülüğe girip, yine yargılama sırasında iptal edilen kanun hükmüne dayanılarak karar verilmiş olması, hak, adalet ve nesafet kurallarına uygun düşmeyecektir. Hal böyle olunca, Mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları, özellikle de, davadan önce bir ödeme olgusu olup olmadığı, var ise, bunun borcu sona erdirip erdirmediği hususu üzerinde durulup, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 14.01.2015 tarih 2014/3-8 E., 2015/10 K. sayılı kararı da gözetilerek, gerekirse konusunun uzmanı bilirkişiden rapor da alınmak suretiyle bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak, İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ BOZULMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 22/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2013/14954, Karar No: 2014/4054, Tarih: 05.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/14954 E.  ,  2014/4054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu, başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanılış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; şikayetçi ...'e ait oto yıkamacıda çalışan sanık ...'ın, aynı işyerinde çalışan kişilerle arasında çıkan tartışma sonucu arbede yaşandığı, bunun üzerine sanığın, temyiz kapsamında olmayan diğer sanıklar ..., ... ve ...'a haber verdiği, sanıkların hep birlikte tekrar oto yıkamacıya geldikleri, ellerinde bulunan kazma, kürek, balta ve bıçakla şikayetçi ... ile mağdur ...'i basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde yaraladıkları ve şikayetçi ...'e ait işyerinin camlarını ve içerisinde bulunan masayı kırdıkları sabit olmakla, mala zarar verme ve yaralama suçlarının oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yaralama suçunun mağdur ...'a yönelik işlenmesine rağmen, (2) numaralı hüküm fıkrasında “müşteki ...'e” yönelik olarak yazılması mahallinde düzeltilebilmesi mümkün maddi hata olarak görülmüş; hakkında hapis cezası verilen sanık ... hakkında TCK'nın 53/1. maddesi uyarınca belirli haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmemiş ise de, hapis cezasının kanuni sonucu olan bu hususun infaz aşamasında gözetilebilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 05.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1175, Karar No: 2015/2520, Tarih: 06.11.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1175 E.  ,  2015/2520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bakırköy 14. İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 08.04.2013 gün ve 2009/801 E., 2013/426 K. sayılı kararın incelenmesi davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesi’nin 12.07.2013 gün ve 2013/14490 E., 2013/17487 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Hukuk Genel Kurulundaki görüşme sırasında, esasa girilmeden önce, dava konusu alacak miktarı itibariyle direnme kararına karşı temyiz yasa yolunun açık olup olmadığı, ön sorun olarak incelenmiştir.

1 Ekim 2011 tarihinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) yürürlüğe girmiş; anılan Kanunun 450.maddesiyle de 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ek ve değişiklikleriyle birlikte tümüyle yürürlükten kaldırılmıştır. Bununla birlikte yasa koyucu uygulamada birtakım sorunların ortaya çıkmasını engellemek için, 6100 Sayılı Kanuna geçiş hükümlerini ayrıca düzenlemiştir.

6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen geçici madde 3 (Ek:31.03.2011– 6217/30 md.) göre bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun’un 26.9.2004 tarih ve 5236 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 427’nci ilâ 454’ncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacaktır.

Bilindiği üzere, 21.7.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun”; yürürlük tarihinden sonra mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar TL; yine yürürlük tarihinden sonra Yargıtay Daireleri ve Hukuk Genel Kurulunca temyiz incelemesi sonucunda verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilebilmesi için 440/III-1. maddesinde aranan parasal sınırı da altı milyar TL olarak değiştirmiştir. 5219 ve 5236 sayılı Kanunlara göre katsayı artışı uygulanarak bu sınırlar yıllar itibariyle arttırılmıştır.

16.07.1981 gün ve 2494 sayılı Kanun'un geçici maddesi ile temyiz ve karar düzeltme sınırlarına ilişkin değişikliklerin, Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra verilecek nihai kararlara yönelik temyiz ve karar düzeltme istemleri hakkında uygulanacağı belirtilmiş; dolayısıyla, dava hangi tarihte açılmış olursa olsun, temyiz ve karar düzeltme sınırlarının saptanmasında, hakkında bu yollara başvurulan hükmün verildiği tarihteki yasal durumun esas alınacağı kabul edilmiştir.

16.07.1981 gün ve 2494 sayılı Kanun'un geçici maddesi ile temyiz ve karar düzeltme sınırlarına ilişkin değişikliklerin, Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra verilecek nihai kararlara yönelik temyiz ve karar düzeltme istemleri hakkında uygulanacağı belirtilmiş; dolayısıyla, dava hangi tarihte açılmış olursa olsun, temyiz ve karar düzeltme sınırlarının saptanmasında, hakkında bu yollara başvurulan hükmün verildiği tarihteki yasal durumun esas alınacağı kabul edilmiştir.

Şu durumda; bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği veya Yargıtay kararına karşı karar düzeltme yolunun açık olup olmadığı belirlenirken, temyiz ya da karar düzeltme hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı; temyiz yada karar düzeltme istemine konu karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise, ona bağlı kalınmalıdır.

Buradaki "karar" teriminin, mahkemenin, Özel Daire bozmasına karşı verdiği direnme kararını ve ayrıca Hukuk Genel Kurulu’nun verdiği kararı da kapsayacağında duraksama bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde:

Dava, işçilik alacağı istemine ilişkindir. Eldeki davada, temyiz istemine konu direnme kararının verildiği 09.12.2013 tarihinde, uygulanacak temyiz (kesinlik) sınırı 1.820,00:-TL’dir. Uyuşmazlığı oluşturan direnme kararına konu fazla çalışma ücreti alacağı miktarı, açık biçimde temyiz edilebilirlik sınırı altında olduğundan, anılan karara karşı temyiz yasa yoluna gidilmesi, miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda yer alan açıklamalara göre davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazının REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 06.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15322, Karar No: 2011/21012, Tarih: 14.11.2011

**4. Ceza Dairesi         2011/15322 E.  ,  2011/21012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhaleye fesat karıştırmak

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm/hükümler temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

3628 sayılı Yasanın 14 ve 18. maddelerine göre Hazine ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının bu suçun mağduru ve suçtan zarar göreni olduğu, bu sıfatlarının gereği olarak CMK'nun 234/b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve diğer yasal haklarını kullanabilmeleri için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğü ile CMK'nun 260 maddesi gereğince katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunan ... Belediyesi'nin duruşmadan haberdar edilmeleri gerektiği gözetilerek gerekçeli kararın anılan kurumlara bildirilmesinin gerektiği,

Anlaşıldığından, katdan ... vekilinin tebliğnameye aykırı olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA dosyanın, Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğü ile ... Belediyesine tebliğ işlemi gerçekleştirildikten sonra yapılan tebligat, verilirse temyiz dilekçesi eklenerek, bu halde gerekirse Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenecek ek tebliğname Dairemize yollanılmak üzere, incelenmeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 14.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23160, Karar No: 2014/15628, Tarih: 24.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/23160 E.  ,  2014/15628 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2013/248246

Mahkemesi : Samsun 5. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 06.06.2013

Numarası : 2012/1009-2013/495

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafiileri ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine; sanık müdafilerinin ise, kusura, hükmün açıklanmasının geri bırakılması ya da erteleme kararı verilmesi gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. maddelerinde yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken; idaresindeki kamyon ile gündüz vakti, meskun mahalde, orta refüj ile bölünmüş tek yönlü yolda seyir halinde olan sanığın, yük boşaltmak için seyir yönüne göre sağındaki işyerini geçtiğini fark etmesi üzerine, seyrine devamla ilk kavşaktan U dönüşü yapmak yerine, gidiş yönüne göre sağ taraftaki kaplama dışında yer yer karla kaplı banketi kullanarak geri geri geldiği esnada, kamyonun arka kısmı ile çarptığı yayayı yaklaşık 20 metre sürükleyip üzerinden geçtikten sonra banket üzerinde fark ederek duruşa geçmesi şeklinde gerçekleşen olayda bilinçli taksir koşullarının oluştuğunun gözetilmemesi ve olay nedeniyle tam kusurlu olan sanık hakkında temel cezanın asgari hadden tayini,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" kıstaslarının uygulanamayacağı dikkate alınmadan, hükmün gerekçe kısmında ''suç neden ve saikleri'' kıstasının temel cezanın belirlenmesinde gerekçe olarak gösterilmesi,

3-Hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi, keza hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine yasal dayanak oluşturan TCK'nın 50/1-a, 50/4. maddelerinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafilerinin katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 24.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13725, Karar No: 2010/9346, Tarih: 28.09.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/13725 E.  ,  2010/9346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara Asliye 5.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16.06.2008 tarih ve 2006/489-2008/260 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 28.09.2010 gününde davacı avukatı ... ile davalı avukatı ...gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin değişik bankalarda yüksek meblağlarda döviz ve TL.hesapları bulunan başarılı blir iş adamı olduğunu, 20.03.2003 tarihinde (100.000) Euro' yu davalı bankanın Gazi Mahallesi Şubesi hesabına yatırmak istediğini, şube görevlilerince paranın sayılarak desteklendiğini ve işlerin yoğunluğu ve öğleden sonra daha detaylı görüşme yapılabileceği gerekçesiyle müvekkiline iade edildiğini, aynı gün saat 16.30 civarında şube görevlileriyle birlikte paranın vadeli ve dövize endeksli Euro Band hesabında değerlendirilmesinin kararlaştırldığını ve tekrar sayılarak teslim alındığını, bir gün sonra ise müvekkiline paranın tamamının sahte olduğu bildirilip bir takım usulü evrakın imzalanması halinde sorunun daha kolay çözümleneceği söylenerek üzerinde seri numaralarının yazıldığı belgelerin imzalatıldığını, daha sonra da paranın ödenmediğini, basit bir kontrol ile sahtelik anlaşılabilecekken paranın teslim alınmasından bir gün sonra sahtelik iddiasında bulunulamayacağını ileri sürerek, anılan meblağın temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının paranın kendisine başlangıçta nasıl geçtiği konusunda çelişkili ifadeler verdiğini, olaydan sonra davacıya imzalatılan belgelerin işlemin iptaline ilişkin olduğunu, davacı hakkında sahte parayı tedavüle sürmek suçundan dava açıldığını, sahte paraların davacıya iadesinin söz konusu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davacının paranın kendisine başlangıçta nasıl geçtiği konusunda çelişkili ifadeler verdiğini, olaydan sonra davacıya imzalatılan belgelerin işlemin iptaline ilişkin olduğunu, davacı hakkında sahte parayı tedavüle sürmek suçundan dava açıldığını, sahte paraların davacıya iadesinin söz konusu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar, bilirkişi raporu ve Dairemize ait 13.04.2006 tarihli ilama dayanılarak, davacının 28.03.2003 tarihli mahkeme kararı ile adını "cihat" olarak değiştirdiğinden karar başlığında bu durumun dikkate alındığı, davalı bankanın seri numaralarının davacı tarafından da imzalandığı ve davacı tarafından hesaba yatırıldığını ileri sürdüğü paraların tamamının sahte olduğu, anılan tarihlerde davalı banka şubesine (100.000) Euro' luk başka bir para girişinin yapılmadığı, 24.03.2003 tarihinde paranın davacıya ödendiğine dair dekontun da davacı tarafından imzalandığın, parayı nasıl temin ettiğine dair davacı ifadelerinin çeliştiği, kendisi de bir tacir olan davacının, paranın banka kayıtlarına girmesinden sonra sahte paraların seri numaralarının yazılı olduğu listeyi imzalamakla, yatırdığı paraların anılan listedeki paralar olduğunu kabullendiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir edilen 750,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 28.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16466, Karar No: 2015/30580, Tarih: 28.10.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/16466 E.  ,  2015/30580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı Talebinin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işveren tarafından ekonomik kriz ve iş olmaması hususları bahane edilerek haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ve genel tatil günlerinde çalışılmasa dahi ödenmesi gereken ancak işveren tarafından ödenmeyen ücret alacaklarını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı .... vekili, davacının kısmi süreli iş akdi ile çalıştığını, çalışmasının fasılalı olduğunu, diğer davalı şirket ile aralarında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunduğunu, iş akdinin davacı ile diğer davalı şirket arasında imzalandığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı .... Vekili, davacının yevmiye usulü çalıştığını, davacının tam süreli olarak çalışmadığını, çalışmasının fasılalı olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiği gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dosyaya göre açılan davanın belirsiz alacak veya kısmi dava olup olmadığı ve buna göre işçilik alacaklarının zamanaşımına uğrayıp uğramadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 107. maddesinde belirsiz alacak ve tespit davası başlığı altında yeni bir dava türüne yer verilmiştir.

Maddeye göre;

“(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.