muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/11232, Karar No: 2020/4255, Tarih: 07.09.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/11232 E.  ,  2020/4255 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma, Kasten Yaralama

Hüküm : TCK'nın 179/2-3, 53/1, 58/1-6-7 ve 86/2, 53/1, 58/1-6-7. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma ve kasten yaralama suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

104 promil alkollü olduğu tespit edilen sanığın park halindeki aracı ile hareket etmek için geri manevra yaptığı esnada, yanından aracı ile geçmekte olan katılan sanık ile aralarında tartışma çıktığı, tartışma esnasında sanığın katılan sanığa yumruk attığı ve katılan sanığın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Gaziosmanpaşa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/32 Esas, 2014/1112 Karar sayılı ilamındaki mahkumiyetin, 5237 sayılı TCK'nın 157/1. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçuna ilişkin olması ve hükümden sonra, 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bentler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 157/1. maddesinde tanımı yapılan dolandırıcılık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca, "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 254. maddesi uyarınca, aynı Kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usule göre uzlaştırma işlemleri ilgili mahkemece yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanık hakkında bahsedilen ilam esas alınarak TCK'nın 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması;

2) T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesi gerekliliğinin gözetilmemesi;

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; 07/09/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7032, Karar No: 2018/2821, Tarih: 15.03.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/7032 E.  ,  2018/2821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa yüklenen suçun yasa maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırı itibariyle suç tarihi olan 23.09.2005’ten temyiz inceleme gününe kadar 5237 sayılı TCK.nun 66/1-e, 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmekle, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan Yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK.nun 66/1-e, 67/4. ve CMK.nun 223/8. maddeleri gözetilerek DÜŞÜRÜLMESİNE, 15.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/970, Karar No: 2018/585, Tarih: 31.01.2018

**2. Ceza Dairesi         2015/970 E.  ,  2018/585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanıklar ... ve ... hakkında müştekiler ..., ... ve ...'e yönelik eylemleri sebebiyle kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıklar ... ve ... hakkında müşteki ...'na yönelik olarak kurulan hükümlerde, müştekilerin sokağa park edilmiş halde duran elektrikli bisikletlerinin akülerinin çalınması biçimindeki eylemlerinin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-e maddesindeki adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında hırsızlık suçunu oluşturmasına karşın aynı Yasa'nın 141/1. maddesi uyarınca cezalandırılmalarına karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından; sanıklar ... ve ... hakkında müşteki ...'a yönelik olarak kurulan hükümlerde, özel bakım merkezinin bahçesine park edilmiş bisiklet aküsünün çalınması biçimindeki eylemin TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, TCK'nın 142/1-a maddesi uygulanmak suretiyle hüküm kurulması, her iki bentteki hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının aynı olduğu gözetildiğinde sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamış, tüm hükümler bakımından TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2-Sanıklar ... ve ... hakkında müşteki ...'ya yönelik olarak kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a-Sanıkların, müştekinin sokağa park edilmiş halde duran elektrikli bisikletinin aküsünün çalınması biçimindeki eylemlerinin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-e maddesindeki adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında hırsızlık suçunu oluşturmasına karşın aynı Yasa'nın 141/1. maddesi uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini,

b-TCK'nın 168/1. maddesi ile uygulama yapılırken, anılan maddenin 2. fıkrasındaki indirim oranının üst sınırı olan 1/2 oranından daha fazla indirim yapılması gerektiği gözetilmeden sanık hakkında yazılı şekilde 1/2 oranında indirim yapılarak fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerden dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine 31/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2641, Karar No: 2013/4522, Tarih: 20.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/2641 E.  ,  2013/4522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri gizlemek

HÜKÜM : Beraat

04.01.2013 günü UYAP kanalı ile mernis üzerinden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın, hükümden sonra 22.07.2012 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 20.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9371, Karar No: 2018/2494, Tarih: 09.04.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/9371 E.  ,  2018/2494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12/06/2013 tarih ve 2012/67-2013/126 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili adına tescilli ve tanınmış "...", "...." ibarelerini içeren çeşitli markaların bulunduğunu, davalı şirketin yaptığı 2010/03914 sayılı "... ... ÇİKOLATALI- Şekil" ibareli marka başvurusuna müvekkilinin itirazlarının davalı ...'nin...'nca nihai olarak reddedildiğini, ancak müvekkilinin "..." unsurlu markalarının tanınmışlık ve kullanımla ayırt edicilik kazandığını, işaretin ilk kez müvekkilince kullanılmaya başlandığını, ilk tescil edildiği 1986 yılında tüketicinin ...'yi kek cinsi olarak algılamadığını, müvekkilinin kullanımıyla tüketiciler tarafından bilinir hale geldiğini, bu yönde mahkeme kararlarının bulunduğunu, davalı şirket başvurusundaki "....." ibaresi nedeniyle işaretlerin karıştırılacağını, iltibasın doğacağını ileri sürerek davalı ....'nin 2012-M-55 sayılı kararının iptalini, davalı şirket adına başvurusu yapılan 2010/03914 sayılı "... ... ÇİKOLATALI- Şekil" ibareli markanın tescili halinde hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, "....." kelimesinin bir tür ıslak kek kavramını ifade ettiğini, cins bildirdiğini, tanımlayıcılık taşıdığını, müvekkilince tesis edilen kararın hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, "....." sözcüğünün Dünyada ve Türkiye'de kek ürününü tanımladığı, vasıf bildirdiği, ayırt ediciliğinin bulunmadığı, nitekim davacı tarafından da bu ibareye bir takım ekler yapılmak suretiyle marka tescillerinin sağlandığı, davalının da işaretine değişik sözcükleri eklediği, "..." sözcüğünün de ayırt edicilik sağladığı, işaretlerin bütünü itibariyle değerlendirilmesi sonucu ortalama tüketiciyi iltibasa düşürecek bir benzerliğin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, dava konusu 2010/03914 sayılı marka tescil başvurusunda yer alan “.....” ibarelerinin markanın asli unsuru olmayıp kapsadığı ürünün cinsini belirten tali unsur niteliğinde kullanılmış olmalarına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, dava konusu 2010/03914 sayılı marka tescil başvurusunda yer alan “.....” ibarelerinin markanın asli unsuru olmayıp kapsadığı ürünün cinsini belirten tali unsur niteliğinde kullanılmış olmalarına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınmadığı anlaşılan 176,60 TL temyiz yoluna başvuru harcı ile 35,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 09/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2015/1435, Karar No: 2016/368, Tarih: 20.01.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/1435 E.  ,  2016/368 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin tarımsal sulama abonesi olduğunu, müvekkili hakkında 01.06.2012-18.06.2012 tarihleri arası 18 günlük tüketim miktarına karşılık kaçak ve kaçak ek tahakkuku olarak 61.847,00 TL borç çıkarıldığını, sulama tesisinin bahçe ve 15-20 dönümlük arazi için kullanıldığını, son 5 yıldaki tüketim miktarlarının ihtilafsız olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakların saklı kalması kaydıyla 18 günlük tüketimin bilirkişilerce hesaplanması sonrasında davanın ıslah edileceği vurgulanarak şimdilik 1.000,00 TL'den borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının 8 gün içerisinde faturaya ve cezaya itiraz etmediğinden davanın zamanaşımına uğradığını, fatura bedelinin belirli olduğunu, menfi tespit davasının kısmi olarak açılamayacağını, davacının sayaca eksik kayıt yapmaya yönelik müdahalesinin tespit edildiğini, mevzuata uygun tahakkuk yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dava konusu olayda, talep konusunun miktarın açıkça belli olduğu, bu nedenle davacının kısmi dava açmakta hukuki yararı bulunmadığı gerekçesiyle dava şartı eksikliği nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının aynı hukuki ilişkiden kaynaklanan alacağının veya hakkının tümünü değil, belirli bir kısmını talep ederek açtığı davayı kısmi dava denir. Bir davanın kısmi dava olarak nitelendirilebilmesi için, alacağının tümünün aynı hukuki ilişkiden doğmuş olması ve bu alacağın şimdilik bir kesiminin dava edilmesi gerekir.

Kısmi dava, 6100 sayılı HMK 109. maddesinde tanımlanmıştır. 109/1. fıkrasına göre "talep konusunun niteliği itibariyle bölünebilir olduğu durumlarda, sadece bir kısmı da dava yoluyla ileri sürülebilir.

Davacının kısmi dava mı, yoksa tam dava mı açtığı talep neticesinden anlaşılır. Davacı alacağının yalnız bir kesimi için dava açtığını bildirmemiş ise, dava tam dava sayılır.

Davacının davasını açıkça kısmi dava olarak nitelendirmesi zorunlu değildir. Dava dilekçesindeki açıklamalardan, davacının talebinin dava edilenden daha fazla olduğunun ve bunun yalnız bir bölümünün dava edildiğinin açıkça anlaşılması gerekli ve yeterlidir.

Davacının kısmi dava açabilmesi için, bu davayı açmada korunmaya değer bir hukuki yararının bulunması şarttır. Hukuki yarar; dava konusuna ilişkin dava şartlarından olup, dava açıldığı anda var olmalıdır.

Davacının davasını açıkça kısmi dava olarak nitelendirmesi zorunlu değildir. Dava dilekçesindeki açıklamalardan, davacının talebinin dava edilenden daha fazla olduğunun ve bunun yalnız bir bölümünün dava edildiğinin açıkça anlaşılması gerekli ve yeterlidir.

Davacının kısmi dava açabilmesi için, bu davayı açmada korunmaya değer bir hukuki yararının bulunması şarttır. Hukuki yarar; dava konusuna ilişkin dava şartlarından olup, dava açıldığı anda var olmalıdır.

Somut olayda, davacı, davalı kurumun kaçak elektrik tutanağına istinaden 61.847,00 TL alacak talebinde bulunduğunu, 18 günlük tüketimin belirlenmesi gerektiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000.00 TL borçlu olmadığının tespitini isteyerek kısmi dava açmış olup, bu davayı açmakta hukuki yararı olduğunun kabulü gerekir.

Öyle ise mahkemece işin esasına girilerek davacı ve davalının delilleri toplanarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, aksi yazılı düşüncelerle davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3119, Karar No: 2018/2150, Tarih: 13.03.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/3119 E.  ,  2018/2150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl ve karşı davada elatmanın önlenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl davada davalı-karşı davada davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; arsa sahibi müvekkilleri ile yüklenici davalı arasında gayrimenkul satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiğini, sözleşmenin 10. maddesi gereğince yüklenicinin ruhsat alımından sonra 18 ay içerisinde işi bitirmesi ve mal sahibine teslim etmesi gerektiğini, 12. maddeye göre yüklenicinin 10. maddede gösterilen sürede ve şekilde işi bitirip teslim etmediği takdirde arsa sahibine her ay için bölgenin rayiç kira bedeli kadar gecikme tazminatı vermeye mecbur olduğunu, bu gecikmenin 3 ayı geçmesi halinde arsa sahiplerinin sözleşmeyi feshederek yoksun kaldıkları gerçek kira karşılığını ve diğer zarar istemek ve ayrıca eksik ve kusurlu işleri yüklenici hesabına tamamlatmak hakkına sahip olduklarını, davalının 17/01/2012 tarihinde inşaat ruhsatı aldığı halde inşaata hiç başlamadığını, sadece hafriyat yaptığını, müvekkillerinin ihtarnameler göndererek sözleşmeyi feshettiklerini ileri sürerek, haklı olarak feshettiklerinin tespitine, borcun ifa edilmemesi ve fesih nedeniyle davacıların zararlarını tespit edilerek şimdilik 100 TL feshi ihbar tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalılardan tahsiline ve davalı yüklenicinin inşaatta elatmasının önlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.Davalı vekili; davanı haksız açıldığını, sözleşmede kurumlardan kaynaklanacak gecikme ve aksaklıkların süreye ekleneceğinin kararlaştırıldığını, yüklenici olarak taşınmazda hafriyat aldırıp, proje çizdirdiklerini, Belediye ve tapuda harç ödemesi yaptığını, böylece sözleşmeye bağlı olarak 20.000 TL harcama yaptığını, davacının anılan miktar kadar nedensiz zenginleştiğini ileri sürerek davanın reddini, müvekkili şirketin yapmış olduğu harcamanın alacağa takas ve mahsubuna, 5.000 TL'nın dava tarihinden itibaren karşı davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; sözleşmeye göre yüklenicinin davalının projesine uygun imalatını yaptığı binaların tamamına yapı kullanma izni almak zorunda olduğu, aynı zamanda arsa sahibinin tapuda ferağ vermek durumda olduğu, bu nedenle sözleşmeye karşılık davacının aynen ifa, bu mümkün değilse tazminat talebinde bulunmakta haklı olduğu gerekçesiyle tazminat talebinin kabulüne, davacı arsa sahibinin geriye etkili fesih hakkı olduğunun tespitine, davalının inşaattan el çektirilmesine, karşı davanın reddine, iyiniyetle taşımaz satın alan davalılar hakkındaki tapu iptali talebinin reddine karar verilmiştir.Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri ya taraf iradelerinin birleşmesi ile ya da mahkeme kararı ile fesih edilebilir. Somut olayda taraf fesih iradelerinin bu dava ile birleştiği anlaşılmaktadır. Davacıların ihtarname ile sözleşmeyi feshetmesi mümkün bulunmadığından açılan davanın sözleşmenin feshi olarak mahkeme tarafından yorumlanması ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi üzerindeki değer üzerinden nispi harç alınarak davaya devam edilmesi gerekir. Mahkemece davanın tespit davası mahiyetinde görülüp maktu harç ile davaya devam etmesi uygun görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.Kabule göre de Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye etkili feshi istendiğine göre bu durumda müspet zarar kapsamında olan taleplerin kabul edilmesinin mümkün olmadığı gibi yasal süre içerisinde açılmış bir karşı dava bulunmadığından usulüne uygun açılmış bir dava varmış gibi davanın da esastan reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, hükmün asıl davada davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden asıl davada davalı-karşı davada davacıya iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/18871, Karar No: 2021/3795, Tarih: 09.02.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/18871 E.  ,  2021/3795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Göçmen kaçakçılığı

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler, gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1- Sanıklar ... ve ...’e yükletilen göçmen kaçakçılığı eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından,sanıklar ... ve ...’in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyizine gelince, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Delillerin takdir ve tayini gereken durumlarda, sanığın sorgusu yapılıp savunması alınmadan hüküm kurulamayacağı hususu gözetilmeden, CMK’nın 193/1. maddesinde yazılı olup, savunma hakkı yanında yargılama yönteminin temel ilkelerinden olan “doğrudan doğruyalık, vasıtasızlık ve yüzyüzelik” ilkelerinin gerçekleştirilmesi amaçlarına yönelik olan; "hazır bulunmayan sanık hakkında duruşma yapılamaz" hükmüne uyulmayarak sanığın savunması alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.