muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18446, Karar No: 2017/22630, Tarih: 23.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/18446 E.  ,  2017/22630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi . ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret, yıllık izin, genel tatil ve fazla mesai ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin kısmi süreli iş sözleşmesine dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 13. maddesinde, işçinin normal haftalık çalışma süresinin tam süreli çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az olarak belirlendiği iş sözleşmesi, kısmi süreli iş sözleşmesi olarak tanımlanmıştır. Normal haftalık çalışma süresi ise aynı Yasanın 63. maddesinde, haftalık en çok 45 saat olarak açıklanmıştır. 4857 sayılı İş Kanununun 13. maddesinde emsal işçiden söz edilmiş olmakla, kısmi süreli iş sözleşmesinin belirlenmesinde esas alınacak haftalık normal çalışma süresi tam süreli iş sözleşmesi ile çalışan emsal işçiye göre belirlenecektir. Kanunun 63. maddesinde yazılı olan haftalık iş süresi azamidir. Buna göre o işkolunda emsal bir işçinin ortalama haftalık çalışma süresi, haftalık 45 saati aşmamak şartıyla belirlenmeli ve bunun önemli ölçüde azaltılmış olup olmadığına bakılmalıdır.

4857 sayılı İş Kanununun 63. maddesi kapsamında çıkarılan İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 6. maddesinde, “İşyerinde tam süreli iş sözleşmesi ile yapılan emsal çalışmanın üçte ikisi oranına kadar yapılan çalışma kısmi süreli çalışmadır”. Gerekçede “üçte ikisinden az” olan çalışma ifadesi kullanılmışken, yönetmelikte üçte iki oranına kadar yapılan çalışmalar kısmi çalışma sayılmıştır. Bu durumda emsal işçiye göre 45 saat olarak belirlenen normal çalışmanın taraflarca 30 saat ve daha altında kararlaştırılması halinde, kısmi süreli iş sözleşmesinin varlığından söz edilir.

Kısmi süreli iş sözleşmesiyle çalışan işçinin ücreti ve paraya ilişkin bölünebilir menfaatleri tam süreli emsal işçiye göre çalıştığı süre ile orantılı olarak ödenir.

Kısmi süreli iş sözleşmesiyle çalışan işçinin ücreti ve paraya ilişkin bölünebilir menfaatleri tam süreli emsal işçiye göre çalıştığı süre ile orantılı olarak ödenir.

Kısmi süreli hizmet aktiyle çalışan işçiye ayrımı haklı kılan bir neden bulunmadıkça salt bu nedenle farklı bir işlem yapılamayacağı Kanunda öngörülmüştür. İşçinin, ücretinin veya diğer parasal haklarının tam süreli emsal işçinin çalışma süresi ve ücretine göre oranlanmak suretiyle belirlenecek olan haklarını talep etmesi mümkündür. Bundan başka 4857 sayılı İş Kanununun 5. maddesinde bu yönde ayrım açık biçimde yaptırıma tabi tutulmuş olmakla eşit davranma borcuna aykırılık tazminatının talep edilmesi de olanaklıdır. Ayrımın sonuçları para veya para ile ölçülebilen menfaatlere dair değilse, sadece eşit davranma borcuna aykırılık tazminatının ödetilmesi söz konusu olur.

Kısmi çalışma Kanunda yer almasına rağmen kıdemin nasıl belirleneceği ihbar izin gibi haklardan nasıl yararlanacağı, bu haklarla ilgili hesap şekli yine normatif olarak düzenlenmiş değildir. Konu, Yargı kararlarıyla çözüme kavuşturulmaktadır. Buna göre, kısmi çalışma ister haftanın bir veya bazı günleri çalışma şeklinde gerçekleşsin, ister her gün birkaç saat şeklinde olsun, işçinin işyerinde çalışmaya başladığı tarihten itibaren bir yıl geçince kıdem tazminatı hakkının doğabileceği ve izne hak kazanacağı Dairemizce kabul edilmiştir. Hesaplamada esas alınacak ücret ise işçinin kısmi çalışma karşılığı aldığı ücret olmalıdır.

Somut olayda; davacı taraf 06.00-22.00/23.00 arası haftanın 7 günü asgari ücretli olarak çalıştığını iddia etmiş, davalı taraf ise davacının günlük 3 saatlik çalışması olduğunu savunmuştur. Dosyaya taraflar arasında imzalanmış 11/05/2012 tarihli kısa süreli (part-time) iş sözleşmesinin sunulduğu görülmekte olup bu sözleşmede günlük çalışma saatinin 3 saat, giriş ücretinin 3,94 TL/saat, yapılacak işin bina temizliği vs. olarak belirlendiği ve ücret artışlarının da yıllık asgari ücrete göre yapılacağının kararlaştırıldığı görülmektedir.

Dinlenen davacı tanıklarından ...’ın davacının eşi oluşu,...’ın beyanlarından kendisinin ve eşinin durumlarının da davacı ve eşi ile aynı olduğunun anlaşılması, diğer davacı tanığı ...’ın apartman sakini olmaması karşısında beyanlarına ihtiyatla yaklaşılması gerektiği, davalı tanıklarının davacının görev yaptığı apartmanda oturmaları, taraflar arasında kısmi süreli iş sözleşmesi olması ve davacının yaptığı belirtilen işlerin niteliği ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde davacının yaptığı işin kısmi süreli olduğu anlaşılmakta olup Mahkemece tam süreli çalışma şeklinde değerlendirilmesi yerinde değildir.

Davacının kısmi süreli olarak çalıştığı anlaşıldığından asgari ücretin günlük 3 saat karşılığı belirlenip aylık ücret miktarı tespit edildikten sonra davacıya ödenenler mahsup edilerek davacının fark ücret alacağı bulunmalı, tüm hesaplamalarda bulunan bu ücret üzerinden yapılmalıdır. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

Davacının kısmi süreli olarak çalıştığı anlaşıldığından asgari ücretin günlük 3 saat karşılığı belirlenip aylık ücret miktarı tespit edildikten sonra davacıya ödenenler mahsup edilerek davacının fark ücret alacağı bulunmalı, tüm hesaplamalarda bulunan bu ücret üzerinden yapılmalıdır. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiye iadesine, 23/10/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6191, Karar No: 2020/5307, Tarih: 10.06.2020

**15. Ceza Dairesi         2018/6191 E.  ,  2020/5307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanık hakkında; TCK'nın 157/1, 62, 52, 53, 58 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin bozma ilamı üzerine, dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, usulüne uygun uzlaşma teklifine rağmen tarafların uzlaşamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Katılan ...'ün müşteki...i'ye ait olan ...Merkez'de faaliyet gösteren ...Giyim isimli iş yerinde işçi olarak çalıştığı, katılan ...'a banka işlemi yaptırmak üzere ...Giyim isimli iş yerinden 03/09/2012 tarihinde 9.000 TL paranın teslim edildiği, katılan ...'ın bu paranın 5.000 TL'si ile Yapı Kredi Bankasından işlem yaptığı, kalan 4.000 TL ile Halkbankası A.Ş. ...şubesine işlem yaptırmak üzere saat 10:15 sıralarında geldiği, banka içerisinde sıra alarak işlem yaptırmak üzere beklediği esnada sanık ...'ın katılan ...'a "yanıma gelir misin" diye seslenerek el işareti ile katılanı çağırdığı, katılan ... sanığın yanına gittiğinde sanığın kendisini banka çalışanı ...olarak tanıtarak ...bey beni aradı, işlemlerini yukarı katta gerçekleştireceğiz" dediği, sonrasında "...isimli bir avukatta İrfan adına 15.000 TL'lik bir senet var, senedi acil getir, onuda tahsil edelim, sen parayı bana ver" dediği, sanık ile katılan ...'ın birlikte bankadan çıkıp ... İş merkezine doğru yürüdükleri, bu esnada sanık tarafından hileli hareketlerle aldatılan katılan ...'ın sanığa inanarak müşteki...a ait 4.000 TL parayı sanığa teslim ettiği ve avukatın bürosu olarak tarif edilen yere doğru yöneldiği, sanığın bu arada katılan ...'ın yanından ayrıldığı, sanığın ayrılmasından sonra katılan ...'ın müşteki...ı telefonla aradığı, müşteki...ın bankadan herhangi bir şahsı telefonla aramadığını söylemesi üzerine dolandırıldıklarını anladıkları, bu suretle sanığın, bankada karşılaştığı katılan ...'e kendisini banka çalışanı olarak tanıtmak suretiyle aldatarak haksız menfaat temin ettiği anlaşılmakla; sanığın eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ceza Genel Kurulu'nun 23.01.2018 tarih 2015/8-962 Esas, 2018/6 Karar sayılı kararı uyarınca sanığın tekerrüre esas alınan ilamına konu dolandırıcılık suçunun 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesine göre uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; tekerrüre esas alınan ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun infaz aşamasında gözetilmesinin mümkün olması nedeniyle bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 10.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5276, Karar No: 2011/16122, Tarih: 30.11.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/5276 E.  ,  2011/16122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 3.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12.11.2009 tarih ve 2008/425 - 2009/417 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin, Ermenek markası ile ve tescil edilmiş özel bir model ile “Kara Lastik” adı verilen lastik ayakkabı ürettiğini, müvekkiline ait tescil edilmiş ve endüstriyel tasarım tescil belgesi alınmış olan “kara lastik” cinsi ayakkabıların davalılar tarafından aynen benzetilerek hem üretilmiş ve hem de pazarlanmış olunduğunu, davalılar tarafından iltibas yaratacak şekilde müvekkiline ait tescilli modeli kullanmaları nedeniyle müvekkilinin önemli ölçüde maddi zarara uğramış olduğunu, bu tip ayakkabıların kullanıcısı olan pazarın, müvekkilinin firma mamullerine olan güveninin de sarsıldığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları mahfuz kalmak kaydıyla 1.000.000.000.-TL maddi, 1.000.000.000.-TL manevi tazminatın 13.08.1997 tespit tarihinden itibaren reeskont ve ticari faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, derdestlik ve zamanaşımı itirazında bulunarak, müvekkillerinin davacı şirkete herhangi bir zarar vermediğini, davacı şirketin mamullerine olan inancın sarsılmasına neden olacak bir davranışta bulunulmadığını, tasarıma tecavüzün yapılmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda davalının defter ve kayıtları üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemesi neticesinde davacının zararının tespit edilemediği, davacının, tasarıma tecavüz iddiası nedeniyle zararının varlığını kanıtlayamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerinin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, endüstriyel tasarıma tecavüz nedeni ile tazminat istemine ilişkindir. Kesinleşen Mahkeme kararı ile davalıların eyleminin endüstriyel tasarıma tecavüz olduğunun belirlenmesine göre, Borçlar Kanunu'nun 42. maddesi uyarınca uygun bir tazminata hükmedilmesi gerekirken, davalıların defter ve kayıtları üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda davacının zararının tespit edilememesi nedeni ile maddi tazminata hükmedilmemesi, yine Borçlar Kanunu'nun 49. maddesi gözetilerek uygun bir manevi tazminata hükmedilmemesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden taraf yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 30.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4473, Karar No: 2015/231, Tarih: 06.01.2015

**4. Ceza Dairesi         2014/4473 E.  ,  2015/231 K.**

* HAKARET

* HIRSIZLIK

* SAVUNMA DOKUNULMAZLIĞI

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 128

**"İçtihat Metni"**

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın kendisine isnat olunan hırsızlık suçundan yapılan yargılama sırasında, müştekinin tanık olarak verdiği ifadesinin doğru olmadığını bildirmek amacıyla söylediği “şerefsizlik yapıyorsun, bu kişi imam olduğunu söylüyor, bu kişinin arkasında namaz kılınmaz” şeklindeki sözlerin TCK'nın 128. maddesinde öngörülen olumsuz değerlendirme ve savunma dokunulmazlığı kapsamında kaldığı gözetilmeden mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık A.. M..'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 06/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/508, Karar No: 2017/2446, Tarih: 09.03.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/508 E.  ,  2017/2446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27/01/2016 gün ve 2015/885 Esas -2016/65 Karar sayılı kararı ile Dairemizin 10/09/2015 gün ve 2015/8542 Esas - 2015/25181 Karar sayılı bozma kararına karşı direnme kararı verildiği, dosyanın incelenmek üzere 14/12/2016 tarihinde Dairemize gönderilmesi üzerine yapılan incelemede;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozmadan sonra 5271 sayılı CMK'nin 196/2 maddesine aykırı olarak sanığın talimatla savunmasının alınmasına çalışılması yasaya aykırı ise de;sanığın bozmadan önce 16/06/2013 tarihinde savunmasının bizzat mahkemece alınması karşısında sanığın savunmasının usulüne uygun alınmış olduğu tespit edildiğinden; makemenin direnme kararı yerinde görülmüştür.

1- Yerel mahkemenin direnme nedeni yerinde görülerek KABULÜNE,

2- Dairemizin 10/09/2015 gün ve 2015/8542 Esas – 2015/25181 Karar sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

Olay yerin yakın benzin istasyonu kamera kayıtlarından katılanın sanık tarafından kullanılan tıra ait plakanın bir kısmını hatırlaması ile sanığın kullandığı aracın tespit edildiği, katılanın tırı kullanan şöförlerin resimlerinden sanık ...'ı açıkça teşhis ettiği, 12/06/2013 tarihli duruşmada da huzurda bulunan sanık ...'ın kendisini bıçakla yaraladığını beyan ettiğine göre, olaydan önce sanığı tanımayan katılanın iftirada bulunması için bir sebep de olmadığı halde sanığın mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 6723 sayılı kanun'un 33. maddesiyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 09/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11451, Karar No: 2016/9681, Tarih: 31.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/11451 E.  ,  2016/9681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 3. Sulh Hukuk ve ... 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Kısıtlı ..., ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 22.12.2011 tarih ve 2011/1471 E. - 2011/1797 K. sayılı kararı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine kardeşi ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi, 04.04.2016 tarihli dilekçesi ile vasilik süresinin uzatılmasını talep etmiştir.

... 3. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının MERNİS adresinin "... Mah. ... Evleri No:12 .../..." olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince yetkisizlik kararı veren mahkemenin ikamet değişikliğine izin verdiğine dair herhangi bir kararının bulunmadığı ve vesayet makamından izin alınmaksızın yapılan yerleşim yeri değişikliğinin hiçbir hukukî sonuç doğurmayacağı gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar vermiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca "Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir." TMK'nın 412. maddesinde ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur. " hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesince TMK'nın 412/1. maddesine göre verilmiş bir izin kararı olmadığından vasinin talebi ile ilgili olarak karar vermekte ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 31/10/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/12267, Karar No: 2020/17045, Tarih: 14.10.2020

**8. Ceza Dairesi         2018/12267 E.  ,  2020/17045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan tayin edilen adli para cezasının nevine ve miktarına göre hükmün, 6217 sayılı Yasanın 26. maddesiyle 5320 sayılı Yasaya eklenen geçici ve 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup temyizi olanaklı olmadığından, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II- Sanıklar ... ve ... haklarında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından kurulan hükümlere yönelik Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz talebinin incelenmesinde;

Tüm dosya kapsamın göre; mağdur ...'nin aşamalar boyunca değişmeyen beyanı ve mağdur ...'ın alınan ilk beyanında, sanıkların arkalarından ateş ettiği, bunun sonucunda mağdur ...'in sağ kol dirsekte kurşun giriş deliği olacak şekilde yaralandığı, Jandarma Uzmanlık Raporu'na göre de, mağdur ...'in kolundan çıkan cismin 7.65mm çaplı mermi çekirdeği olduğunun belirlendiği ve sanık ...'ın sağ-sol el tüm svaplarında, sanık ...'in ise sol el dış bölgesi ile tişörtünün ön bölgesinde atış artıklarının tespit edilmesi karşısında; sanıkların 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından mahkumiyetleri yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.10.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24373, Karar No: 2017/30313, Tarih: 20.12.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/24373 E.  ,  2017/30313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesini haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, fazla mesai alacağı ile kıdem tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalının Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, tanık beyanlarından davacının yasal çalışma sürelerinin üzerinde çalışmalarının olduğu ve fazla mesai alacaklarının da tam ve zamanında ödenmediği gerekçesiyle iş sözleşmesinin davacı tarafça haklı olarak feshedildiği değerlendirilerek, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, kanuni süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Taraflar arasında davacının ne kadar ücret aldığı hususu uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu' nun 32. maddesinin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçiler, o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

Çalışma hayatında daha az vergi ya da sigorta primi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek, ilgili işçi ve işveren kuruluşları ile Türkiye İstatistik Kurumu Başkanlığı internet sitesinde bulunan “Kazanç bilgisi sorgulama” ekranından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.