muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4299, Karar No: 2022/8327, Tarih: 24.11.2022

2-Tarafların sıfatına, davacının ticari faiz talebinde bulunmuş olmasına göre mahkemece avans faizine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde yasal faize hükmedilmesi doğru olmamış, bu nedenle kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bennte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye 58.952,94 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 24.11.2022 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Uyuşmazlık, Bölge Adliye Mahkemesince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi, bu kararında temyiz incelemesi sonucunda onanması durumunda Bölge Adliye Mahkemesince hükmedilecek istinaf red harcı ile Yargıtayca hükmedilecek onama harcının maktu mu yoksa nisbi mi olacağına ilişkindir.

T.C. Anayasasının 73/3 maddesinde "Vergi, resim, harç vb. mali yükümlülüklerin Kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı",

492 sayılı Harçlar Yasası'nın 2. maddesinde "Yargı işlemlerinden bu kanuna bağlı (1) sayılı tarifede yazılı olanların yargı harçlarına tabi olacağı",

(1) sayılı Tarifenin III karar ve ilam harcı başlıklı 1/a madddesinde "Konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden binde 68.31 oranında nisbi harç alınacağı",

1/e maddesinde "yukarıdaki nisbetlerin Bölge Adliye Mahkemeleri, Bölge İdare Mahkemeleri, Danıştay, ve Yargıtay'ın tasdik veya işin esasını hüküm altına aldığı kararları içinde aynen uygulanacağı"

2.a maddesinde de "1. fıkra dışında kalan davalarla, taraf teşkiline imkan bulunmayan davalarda verilen esas hakkındaki kararlarla, davanın reddi kararı ve icra tetkik merciilerinin 1. fıkra dışında kalan kararlarında" maktu harç alınacağı düzenlenmiştir.

1/e maddesinde "yukarıdaki nisbetlerin Bölge Adliye Mahkemeleri, Bölge İdare Mahkemeleri, Danıştay, ve Yargıtay'ın tasdik veya işin esasını hüküm altına aldığı kararları içinde aynen uygulanacağı"

2.a maddesinde de "1. fıkra dışında kalan davalarla, taraf teşkiline imkan bulunmayan davalarda verilen esas hakkındaki kararlarla, davanın reddi kararı ve icra tetkik merciilerinin 1. fıkra dışında kalan kararlarında" maktu harç alınacağı düzenlenmiştir.

Bölge Adliye Mahkemelerinde işin esasını hüküm altına aldığı kararlar, ilk derece mahkemesinin yerine geçerek verdiği ve icrai kabiliyeti söz konusu olan kararlardır. Bu kararlar ise, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak 6100 sayılı HMK 353/1-b-2,3 maddelerine göre davanın kabulü veya reddi yönünde verilen kararlardır. İlk Derece Mahkemesi Kararının İstinaf incelemesi sonucunda doğru bulunarak verilen "istinaf başvurusunun esastan reddi" kararı davanın esası hakkında verilen ve işin esasına bölge adliye mahkemesince girilip verilmiş ve icra edilecek bir karar değildir. İlk Derece mahkemesi kararı geçerliliğini sürdürmektedir. Bu itibarla konusu belli bir değere ilişkin davada, davalının istinaf başvurusunun reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı 1 sayılı Tarifenin III-1-a maddesinde ifade edilen "esas hakkında" karar niteliğinde bulunmadığından Bölge Adliye mahkemesince nisbi değil, maktu karar ve ilam harcının alınması gerekmektedir.

Başvurunun esastan reddinde, aslında davanın esasına girilmemekte, ilk derece mahkemesi kararı doğru bulunduğundan dava hakkında ayrıca karar verilmemektedir. Kanun koyucunun buradaki "esastan" ifadesini, istinaf başvurusu sırasında dilekçeye, harca, süreye vb. şekli hususlara ilişkin bir eksiklik olmaması, istinaf sebeplerinin incelenerek ilk derece kararında usul veya esas yönünden hukuka aykırılık bulunmamasıdır. (Pekcanıtez-Usul-Medeni Usul Hukukun Sh. 2270 vd)

Keza İstinaf başvurusunun reddine ilişkin karar temyiz incelemesi olmadığı için onama kararı niteliğinde de değildir. (Pekcanıtez-Atalay-Özekes Sh. 583, Konuralp, Uluslararası Toplantı Sh. 260, Özekes-100 soruda İstinaf ve Temyiz sh. 99)

1) Sayılı Tarifenin III-1-e maddesi tasdik (onama) edilen kararlar için nisbi karar ve ilam harcı alınacağını düzenlemiş olduğundan Bölge Adliye Mahkemesinin kararı niteliğine göre nisbi karar ve ilam harcına hükmedilmesi mümkün olmayıp bu nedenle de maktu harç alınmalıdır.

Aksi düşüncenin kabulü T.C. Anayasası'nın 73/3 maddesindeki "Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağına" ilişkin temel hükme de aykırılık teşkil edecektir ki vergi ve harç yükümlülüğü konusunda kıyas veya yorum yoluyla yükümlülük getirilmesi mümkün değildir.

Aksi düşüncenin kabulü T.C. Anayasası'nın 73/3 maddesindeki "Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağına" ilişkin temel hükme de aykırılık teşkil edecektir ki vergi ve harç yükümlülüğü konusunda kıyas veya yorum yoluyla yükümlülük getirilmesi mümkün değildir.

Somut uyuşmazlıkta, nisbi değere tabi bulunan davada, davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesi kararı aleyhinde davalı tarafça istinaf kanun yoluna başvurulmuş olup, Bölge Adliye Mahkemesince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine ve nisbi karar ve ilam harcının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı hükmedilen karar ve ilam harcı yönünden yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere aykırılık teşkil etmektedir.

Diğer taraftan davalı, istinaf başvurusunun esastan reddi kararını temyiz etmiş olup, red kararının temyiz incelemesi sonucunda alınması gereken onama harcı (1) sayılı Tarifenin 2.a maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemesi Kararının, niteliğine göre maktu olmalıdır.

Bu halde, Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki nisbi karar ve ilam harcının maktu karar ve ilam harcı olarak düzeltilmesi suretiyle HMK 370/1. maddesi gereğince kararın onanması, Daire onama ilamında da nisbi yerine maktu onama harcına hükmedilmesi gerekirken karar ve ilam harçları konusunda yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesine ilişkin sayın çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/12480, Karar No: 2015/15557, Tarih: 17.09.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/12480 E.  ,  2015/15557 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, ... Sigortasına giriş tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun ve tahsis talep tarihini takip eden aybaşından itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespiti, istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabülüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı vekilinin, karar tarihinden sonra 01/09/2015 havale tarihli dilekçesi ile, davasından feragat ettiği anlaşılmaktadır.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312'nci maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 91 ila 94'üncü maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usûl hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hâkim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel Kurulu'nun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 02.6.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.04.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

Bu itibarla; somut olayda davadan vazgeçildiği (feragat edildiği) bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 17.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/370, Karar No: 2011/1282, Tarih: 07.02.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/370 E.  ,  2011/1282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın üzerinde irtifak ... tesisi ile irtifak hakkının ve pilon yerinin davacı idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 Sayılı Yasanın (4650 Sayılı Yasayla değişik) 11. maddesinin (f) bendi uyarınca arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma (değerlendirme) tarihindeki mevkii ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle kamulaştırma bedeli tespit edilir.

Yargıtay uygulamalarına göre, dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen Tarım Müdürlüğünün münavebeye alınacak ürünler için değerlendirme yılına ilişkin ortalama verilerin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Mahkemece yapılan keşif sonucu bilirkişi kurulunca düzenlenen raporda, dava tarihi olan 24.11.2009 tarihi itibari ile değer tespiti yapıldığı bildirilmişse de geri çevirme kararıyla dosyaya getirtilen 2009 yılı İlçe Tarım Müdürlüğü verilerine göre enginarda satış fiyatı 1,5 TL iken 2,5 TL, üretim gideri 900 TL iken 850 TL alındığı anlaşılan bu rapora göre mahkemece fazla kamulaştırma bedeline hükmedilmesi,

2- Zeytin ağaçlarından elde edilen ilk ürün, cinsi itibarıyla borsada ve pazarda alınıp satılan ve ekonomik değer ifade eden bir ürün ise değerlendirmenin bu ürün üzerinden yapılması gerekli olduğu halde, ayrıca sınai bir işleme tabi tutulduktan sonra elde edilen “zeytinyağı” üretimine göre değerlendirme yapan bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm tesisi,

3- Taşınmazın çevre yoluna yakınlığı objektif değer artışı unsuru kabul edilip, denetime olanak vermeyecek biçimde ne kadar yakın olduğu da açıklanmadan %30 oranında objektif artış uygulayan bilirkişi kurulu raporuna itibarla karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28383, Karar No: 2013/17045, Tarih: 21.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/28383 E.  ,  2013/17045 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 Sayılı Kanuna Aykırılık

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında; 2863 sayılı Kanunun 67/2, 5237 sayılı TCK'nın 52/2, 53/1, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet,

2- Sanık ... hakkında haber verme sorumluluğunaaykırılık suçundan; 2863 sayılı Kanunun 67/1, 5237 sayılı TCK'nın 53/1, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet,

3- Sanık ... hakkında izinsiz kazı yapmak suçundan; 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca Beraat

Kültür varlığı ticaretine aykırılık suçundan sanık ...'ın, haber verme sorumluluğuna aykırılık suçundan sanık ...'nın mahkumiyetlerine ilişkin hükümler sanık ..., sanık ... müdafii; izinsiz kazı yapmak suçundan sanık ...'nın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hazine vekilinin, suçtan zarar gören Kültür ve Turizm Bakanlığı adına davaya katılma talebinde bulunması ve anılan kurumun katılan olarak kabulüne karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan açılan davaya Kültür ve Turizm Bakanlığı'nı temsilen katılma hakkını haiz olmayan Bergama ... adına yapılan katılma talebinin kabulü ile belirtilen kurumun davaya katılmasına karar verilmesinin, hükmü temyiz etme hak ve yetkisi vermeyeceği anlaşılmakla, katılan vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE,

Sanık ... hakkında yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık ...'ın aşamalarda verdiği ifadelerde, korunması gerekli taşınır kültür varlığı niteliğini haiz pişmiş toprak koku kabı ile imitasyon kadın heykelini kendisine diğer sanık ...'nın getirdiğini, adı geçen sanık tarafından geri alınacağının söylenmesi üzerine bunları evinde muhafaza ettiğini, tüm ısrarlarına rağmen sanık ...'in, kendisine teslim ettiği varlıkları geri almadığını ve kolluk kuvvetlerince yapılan aramada da eser ile birlikte

imitasyon heykelin ele geçirildiğini beyan ettiği, sanık ...'in ise soruşturma aşamasından itibaren sanık ...'in sözü edilen savunmasını kabul etmeyerek, suça konu kültür varlığı ile

imitasyon heykelin ele geçirildiğini beyan ettiği, sanık ...'in ise soruşturma aşamasından itibaren sanık ...'in sözü edilen savunmasını kabul etmeyerek, suça konu kültür varlığı ile

imitasyon heykeli adı geçen sanığa kendisinin vermediğini, sanık ... tarafından davet edilmesi üzerine evine gittiğinde anılan varlıkların kendisine gösterildiğini, heykelin fotoğrafını çekerek ve hatta evine götürerek incelediğini, sahte olduğunu anlayınca da sanık ...'e iade ettiğini söylediği, sanık ...'in arkadaşları olan tanıklar ... ve ...'ın aşamalarda verdikleri ifadelerin tutarsız ve çelişkili olduğu, şöyle ki, tanık Arafat'ın, soruşturma aşamasında Cumhuriyet Savcılığı'nda verdiği ifadede, arama tarihinden bir gün önce sanık ...'in, elinde poşet ile sanık ...'in evine geldiğini, bu sırada yanlarında başka kimsenin bulunmadığını, sanık ... geldiğinde, işleri olduğunu söyleyerek evden ayrıldığını, sanıklar arasındaki diyaloğa şahit olmadığını beyan etmesine karşılık, kovuşturma aşamasında verdiği ifadede, Şubat ayı içerisinde sanık ...'in elinde poşet ile sanık ...'in evine geldiğini, bu sırada yanlarında tanık ...'ın da bulunduğunu, sanık ...'in, diğer sanık ...'e “bunlar sende kalsın, bir hafta sonra gelip alacağım” dediğini söylediği, tanık ...'ın da soruşturma aşamasında kollukta verdiği ifadede dile getirmediği bazı ilaveler yaparak, kültür varlığı koku kabı ile imitasyon kadın heykelinin sanık ...'e, diğer sanık ... tarafından getirildiğini, bu sırada sanık ... ile birlikte evde bulunduğunu, ancak sanık ...'in kendisini görmediğini, malzemeleri sanık ...'in evinde ilk önce kendisinin sakladığını, adı geçen sanık başka bir suçtan ceza evine girdiğinde sanık ...'in, eserlerin nerede olduğu konusunda sorular sorduğunu beyan ettiği, bütün bu birbiriyle çelişkili ve tutarsız ifadeler dikkate alınarak bir değerlendirme yapıldığında, sanık ...'in, kültür varlığı koku kabını bulduğuna dair delil mevcut olmadığı, varlığın, adı geçen sanığın hakimiyet alanından elde edilmediği ve sanık ...'e, sanık ... tarafından verildiğine dair, sanık ... ile onun arkadaşı olan tanıkların yanlı beyanlarından başka delil bulunmadığı anlaşılmakla, sanık ...'in üzerine atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Suça konu kültür varlığının, sanık ...'in ikamet ettiği evin müştemilatında otların arasına gizlenmiş vaziyette bulunduğu, adı geçen sanığın, anılan varlığı bulduğuna dair bir savunma yapmadığı, sanık ..., soruşturma aşamasında Cumhuriyet Savcılığı'nda verdiği ifadede pişmiş toprak eseri daha önce görmediğini beyan etmesine karşılık, kovuşturma aşamasında, anılan varlığın da sanık ... tarafından kendisine gösterildiğini söylediği, bu konuda sanık ...'in çelişkili beyanlarına itibar edilemeyeceği, dolayısıyla sanık ...'in eyleminin, korunması gerekli taşınır kültür varlığını kanuna aykırı şekilde bulundurmaktan ibaret olduğu ve adı geçen sanık hakkında, 2863 sayılı Kanunun 70/1 maddesi uyarınca hüküm tesisi gerektiği gözetilmeksizin, suç nitelendirmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanunun 67/2 maddesi uygulanmak suretiyle karar verilmesi,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nın 53/3 maddesi uyarınca sanıkların sadece kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmalarına karar verilirken, hak yoksunluğu süresinin koşullu salıverilme tarihine kadar olması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık ... ile sanık ... müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11900, Karar No: 2015/14951, Tarih: 14.09.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/11900 E.  ,  2015/14951 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, hak sahibi konumunda yer alan davalıya ödenen ölüm aylıklarının tahsiline dair icra takibine yapılan itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde dava şartı yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine;

2-Kurum tarafından, yersiz ödenen aylıkların tahsili amacıyla ... İcra Müdürlüğü’nün 2014/13902 sayılı takip dosyası ile başlatılan icra takibi davalının itirazı ile durmuş, itirazın iptali ile takibin devamı istemine ilişkin iş bu davanın yargılaması neticesinde, dava şartı yokluğundan açılan davanın reddine hükmedilmiştir.

Dava şartları, mahkemenin, davanın esası hakkında yargılamada bulunabilmesi için gerekli olan şartlardır. Diğer bir anlatımla; dava şartları, dava açılabilmesi için değil mahkemenin davanın esasına girebilmesi için aranan Kamu Düzeni ile ilgili zorunlu koşullardır.

Davacı, alacağın tahsili amacıyla icra takibinde bulunmuş, davalı ; borca ve icra dairesinin yetkisine itirazında, ikametgahı olan Üsküdar nedeniyle ... İcra Daireleri'nin yetkili olduğunu ileri sürerek takibi durdurmuştur. ... İş mhakemesinde açılan iş bu dava dosyasında mahkeme,icra dairesinin yetkisine ilişkin itirazı incelemek suretiyle yetkili icra dairesinde yapılmış bir icra takibi bulunmadığını saptamış ve İcra dairesinin yetkili olmadığını belirlemiştir.

İİK 50/2 Maddesinin hükmü doğrultusunda 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 6. maddesi hükmüne göre (Mülga 1086 sayılı Hukuk Usülü Muhkameleri Kanununun 9. maddesindeki) genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı yerdeki yerleşim yeri mahkemesidir. Mahkemenin yetkiye ilişkin saptaması yerindedir.

Mahkemece yetkili icra dairesinde yapılan icra takibi bulunmaması nedeniyle itirazın iptali davasının reddine karar vermesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde dava koşulları oluşmadığından açılan davanın reddine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma sebebidir.

Ne var ki , bu yanlışlığın giderilmesi , yeniden yargılamayı gerektirmediğinden , hüküm bozulmamalı , 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki , bu yanlışlığın giderilmesi , yeniden yargılamayı gerektirmediğinden , hüküm bozulmamalı , 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hükmün (1) nolu bendinde yer alan “dava şartı yokluğu” çıkartılarak yerine “... İcra Dairesinin yetkili icra dairesi olmaması” ibarelerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.