muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/19056, Karar No: 2019/16147, Tarih: 17.10.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/19056 E.  ,  2019/16147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen silahla tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık ...'ün ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 17/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12511, Karar No: 2024/2679, Tarih: 21.03.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/12511 E.  ,  2024/2679 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/3068 E., 2023/413 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Konya Cumhuriyet Başsavcılığının, 29.07.2017 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (b) bendi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 54 üncü ve 63 üncü maddelei uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır.

B. Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.10.2017 tarihli ve 2017/259 Esas, 2017/327 Karar sayılı kararı ile değişen suç vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 191 inci maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca 2 yıl hapis cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Karar itiraz edilmeksizin 03.11.2017 tarihinde kesinleşmiştir.

C. Sanığın 18.11.2020 tarihli eylemi nedeni ile Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.06.2022 tarih, 2021/96 Esas ve 2022/599 Karar sayılı kararının ihbarı ile dosya yeniden ele alınarak Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.10.2022 tarihli ve 2022/273 Esas, 2022/330 Karar sayılı kararı hüküm açıklanarak 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

C. Sanığın 18.11.2020 tarihli eylemi nedeni ile Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.06.2022 tarih, 2021/96 Esas ve 2022/599 Karar sayılı kararının ihbarı ile dosya yeniden ele alınarak Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.10.2022 tarihli ve 2022/273 Esas, 2022/330 Karar sayılı kararı hüküm açıklanarak 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

D. Kararın sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi ile Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 01.02.2023 tarihli ve 2022/3068 Esas, 2023/413 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm kaldırarak uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 192 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesine göre 4 yıl 2 ay hapis ve 8.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunlukları uygulanmasına ancak aleyhe temyiz bulunmadığından 5271 sayılı Kanun'un 283 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; hükmün beraat yönünde bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

17.06.2017 olay günü saat 11:30 sıralarında alınan ihbar sonucu sürücülüğünü sanık ...'ın yaptığı, 42 EM 782 plakalı tır ve 42 BIS 80 plakalı dorsenin Konya Afyon Yolu Dokuz Mahallesi mevkiinde durdurulduğu, bu esnada tırda bulunan sanık Sıtkı İrioğlu'nun sol arka cebindeki uyuşturucu madde poşetini yere atttığı, atılan madde kontrol edildiğinde için 150 adet ecstasy hap olduğunun tespit edildiği, alınan arama kararına uyarınca yapılan aramada sanık ...'ın gömlek cebinden ecstacy hap ile esrar, pantolan sağ cebinden esrar; sanık Sıtkı İrioğlu'nun yapılan üst aramasında pantalon sağ cebinden esrar; araçta yapılan aramada esrar ve torpido gözü içerisinde metamfetamin ele geçirildiği, uyuşturucuların alınan kriminal raporunda esrar elde edilmesine elverişli hint keneviri bitkisi, MDMA ve Metamfetamin içerdiğinin tespit edildiği, sanıkların eylemlerinin uyuşturucu madde ticareti suçunu oluşturmayıp kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak suçu kapsamında kaldığı anlaşıldığı gerekçesiyle sanıkların müsnet suçtan ayrı ayrı cezalandırılmalarına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Kararın kesinleşmesi üzerine sanığın denetim süresi içerisinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlemesi nedeniyle hüküm açıklanarak mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın sevk ve idaresinde bulunan tır ile uyuşturucu madde nakli yapacağı yönünde kolluk görevlilerince teyide muhtaç bilgi edinilmesi, söz konusu bilgiye istinaden tır ve dorsenin uygulama alanında durdurulması, şoför makamında sanık ...'ın bulunması, sanık ...'in bahsi geçen tırın kendisine ait olduğunu beyan etmesi, temyiz dışı sanık Sıtkı'nın yedek şoför olarak tırda bulunduğunu istinaf incelemesi dışı kalan sanık Sıtkı'nın bildirmesi, sanıklar ve tırda yapılan arama neticesinde ekstazi, esrar, metamfetamin şeklinde "çeşitlilik" içeren uyuşturucu maddelere rastlanması, sanık ...'in "ele geçen esrar, metamfetamin ve ekstazilerin tamamının kendisine ait olduğunu" beyan etmesi ve ele geçen maddelere ilişkin uzman rapor içeriği nazara alındığında, sanık ...'in; gerek çeşitlilik içermesi, gerekse hap adedi gözetildiğinde; kişisel kullanım amacı ötesinde ticari kast ile olduğu kanaatine varılmış, ilk derece mahkemesince kurulan hükmün kaldırılmasına, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan cezalandırılmasına, sanık ...'in sıcağı sıcağına alınan temyiz dışı sanık "Sıtkı'nın yere attığı ekstazi hapların, üzerinden çıkan esrar maddesinin, kendi üzerinden çıkan ekstazilerin, esrarın ve araçtan çıkan metamfetaminin tamamının kendisine ait olduğu" şeklindeki hazırlık ifadesi ile suçunun vasfını ortaya çıkardığı ve suçunun vasfını ortaya çıkarmaya yönelik katkısının ise üst düzeyde olduğu kanaatine varılmakla; cezasından 5237 sayılı Kanun'un 192 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca yarı oranda indirim yapılarak sanık hakkında takdiri indirim de uygulandıktan sonra; sanık aleyhine istinaf kanun yolu başvurusu bulunmadığından; 5271 sayılı Kanun'un 283 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanığın kazanılmış hakkı da gözetilerek sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıdaki husus dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Gerekçeli kararda takdiren alt sınırdan hüküm kurulduğu belirtilerek, hüküm fıkrasında hapis cezası alt sınırdan belirlenmiş ise de, suç tarihi itibariyle 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince adli para cezasının alt sınırının 5 gün olduğu, 15.08.2017 tarihli Kanun Hükmünde Kararname'nin 137 nci maddesi ile 1.000 gün olarak değiştirildiği gözetilmeksizin temel adli para cezasının 1.000 gün olarak belirlenmesinin hukuka aykırı olduğu, değerlendirilmiş; ancak bu hususların Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 01.02.2023 tarihli ve 2022/3068 Esas, 2023/413 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322'nci maddesi gereği hükmün; hüküm fıkrasının üçüncü paragrafında yer alan “1000”, beşinci paragrafında yer alan “500”, altıncı paragrafından yer alan "416", ve “8.320,00” ibarelerinin çıkarılarak yerlerine sırasıyla “5”, “2”, "1", "1" ve “20,00 TL” ibarelerinin yazılması suretiyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6631, Karar No: 2012/30510, Tarih: 11.10.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/6631 E.  ,  2012/30510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa yüklenen suçun; işlenme yöntemi, olay tarihi ve temel şekli itibariyle gerektirdiği cezanın süresine göre, hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun Geçici 1. maddesi kapsamında kaldığı ve anılan maddenin birinci fıkrasının “b” bendinde yer alan “kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine karar verilir” şeklindeki düzenleme gözetilerek; hükmün sair yönleri incelenmeksizin öncelikle bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10919, Karar No: 2006/9328, Tarih: 02.10.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/10919 E.  ,  2006/9328 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Amasya 1. Asliye Hukuk  (İş) Mahkemesi

Tarih : 14.4.2006

Davacı, ilk prim kesintinin yapıldığı tarihden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının ilk tevkifat kesintisinin yapıldığı tarih ile 29.7.2005 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının ilk tevkifat kesintisinin yapıldığı tarih ile 29.7.2005 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede, davacının   ilk tevkifat kesintisinin 2.8.1994 olduğu, ilk tevkifat kesintisi tarihinden sonraki yıllarda   Bağ-Kur prim kesintisi  yapılmadığı, ziraat odası kaydının 22.7.2005 tarihinden itibaren devam ettiği,  tapuda kaydının  bulunmadığı 2002 yılında İstanbul'a taşındığı görülmektedir.

Mahkemece tesis edilen sigortalılık başlangıcının 2.9.1994 olarak kabulü   davacının tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine ilişkin hüküm yerinde ise de, bu tarihten sonra tevkifat kesintisinin bulunmadığı,  22.7.2005 tarihinde ziraat odası  kaydının  olduğu  dosya içeriğinden diğer  belgelerden tarımsal faaliyetinin  olmadığı ve 2926 sayılı  kanunun 10. madde  koşullarının  oluşmadığı 1.1.1995 ile 22.7.2005 tarihleri arasına yönelik istemin   kabulü yerinde değildir.

Yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın mahkemece   davacının 1.1.1995-22.7.2005 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 2.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4400, Karar No: 2011/763, Tarih: 16.02.2011

**1. Ceza Dairesi         2010/4400 E.  ,  2011/763 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/118340

Kardeşi ...'i öldürmeye teşebbüsten, ...'yu kasten yaralamaktan ve izinsiz silah taşımaktan sanık ...'in yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (TARSUS) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04.02.2010 gün ve 279/18 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii ile müdahiller vekili tarafından istenilmiş, sanık müdafii duruşma da talep etmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: sanığın duruşmaya müdafii göndermemesi nedeniyle duruşmasız olarak incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde 6136 sayılı Yasaya aykırılık, mağdur ...’yi kasten öldürmeye kalkışma suçlarının niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin derecesi ve niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin eksik incelemeye vesaireye, katılanlar vekilinin suç vasfına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A) 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve mağdur ...’yi kasten öldürmeye kalkışma suçlarından kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B) Sanık hakkında mağdur ...’e yönelik eylem yönünden;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanık ile kardeşi mağdur-katılan ...'nin arasında geçmişe dayalı husumet bulunduğu, olay günü mağdur-katılan ...'nin kızının nişanlısı olan mağdur-katılan ...'in, nişanlısı, nişanlısının annesi ve babası ile birlikte gittiği düğünden gece saat 23.00 sıralarında katılan ...'nin kullandığı araçla sanık ve ablasının ikamet ettiği evin üst katında bulunan katılan ...'nin evinin önüne geldikleri, katılan ... aracını park ettiği esnada kızı, eşi ve mağdur ...'in eve yöneldikleri, önde mağdur ...'in nişanlısı ... ve nişanlısının annesi,

.../...

s-2-

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/118340

arkada mağdur ... olduğu halde evin merdivenlerini çıktıkları esnada alkollü vaziyette alt katta giriş kısmında masada oturan sanığın, mağdur ...'in hayati bölgesini hedef alarak arkasından birden fazla ateş ettiği, mermilerden bir tanesinin mağdur ...'in göğsünün sol tarafına isabet etmesi üzerine mağdurun aldığı yaranın etkisi ile yere düştüğü, silah sesini duyan aracını park etmekte olan katılan ...'nin, sanığa doğru yürümesi üzerine sanığın bu kez katılan mağdur ...'ye hayati bölgelerini hedef alarak çok sayıda ateş ettiği olayda;

Mağdur-katılan ...’in hedef alınan vücut bölgesi, kullanılan aletin niteliği, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı ile mağdur-katılan ...’nin üzerine doğru gelmesiyle sanığın eylemini tamamlayamadığı dikkate alındığında sanığın ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu, bu nedenle yaralama yerine öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Yasaya aykırı olup, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 16.02.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.

Karara Uygundur,

Yazı İşleri Müdürü

...
Yargıtay — Esas No: 2008/16459, Karar No: 2010/2276, Tarih: 05.02.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/16459 E.  ,  2010/2276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, ihbar, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ile hafta

ve genel tatil gündeliklerinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının çalışma süresine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, kısmi süreli iş ilişkisinin varlığı ve sonuçları noktasında toplanmaktadır.

Davacı davalı işyerinde 1988- 2006 yılları arasında kesintisiz çalışmasına rağmen işverenin kayıtlarda ayda 15 gün üzerinden çalışmış gibi göstererek asgari ücretin yarısı tutarında üzerinden düzenlediği bordroları imzalattırdığını en son emeklilik nedeniyle ayrıldığını ileri sürerek ihbar ve kıdem tazminatı ile birkısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı davacının 1.5.1990-1.9.1997 tarihleri arasında tam süreli iş sözleşmesi ile 1.5.1998-30.6.2006 tarihleri arasında kısmi süreli iş sözleşmesi ile çalıştığını savunmuştur.

Mahkemece davalının savunmasına itibar edilerek 11 yıl 3 ay üzerinden hesahlanan kıdem tazminatı hüküm altına alınmıştır.

4857 sayılı İş Kanununun 13. maddesinde, işçinin normal haftalık çalışma süresinin tam süreli çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az olarak belirlendiği iş sözleşmesi, kısmi süreli iş sözleşmesi olarak tanımlanmıştır. Normal haftalık çalışma süresi ise aynı yasanın 63. maddesinde, haftalık en çok 45 saat olarak açıklanmıştır. 4857 sayılı İş Kanununun 13. maddesinde emsal işçiden söz edilmiş olmakla, kısmi süreli iş sözleşmesinin belirlenmesinde esas alınacak haftalık normal çalışma süresi tam süreli iş sözleşmesi ile çalışan emsal işçiye göre belirlenecektir. Kanunun 63. maddesinde yazılı olan haftalık iş süresi azamidir. Buna göre o işkolunda emsal bir işçinin ortalama haftalık çalışma süresi, haftalık 45 saati aşmamak şartıyla belirlenmeli ve bunun önemli ölçüde azaltılmış olup olmadığına bakılmalıdır.