muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/5203, Karar No: 2011/5055, Tarih: 03.05.2011

Ve zorunludur. Bu kadar, özel ve yeni CMK düzenlemesinin olmasına rağmen hala ısrarla HUMK'nun hükümlerine göre mahkemelerin kendilerini görevli görüp, esasa ilişkin karar vermeleri benim düşünceme göre zorlama ve keyfiliktir.

Yeni ve özel düzenleme olan CMK'nun uyuşmazlığa uygulanması halinde ise, CMK'nun 142. maddesine göre, bu davanın Ağır ceza mahkemesinde devlet aleyhine ve ceza mahkemesi kararının kesinleşmesini müteakip (1) yıl içinde açılması gerekir.

Mahkemenin görevi konusu, kamu düzeni ile ilgili olup, taraflarca ileri sürülmese dahi yargılamanın her aşamasında mahkemelerce re'sen nazara alınıp öncelikle mahkemenin görevi konusunun çözüme kavuşturulması gerekir.

Yukarıda açıklanan açık yasal düzenlemeye göre, koruma tedbirlerinden ... zararlarla ilgili davaların Ağır Ceza Mahkemelerinde açılması gerektiğinden, öncelikle görevli mahkeme Ağır Ceza Mahkemesi olmak üzere iş bu dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi davanın açılmasına ilişkin koşullar ile husumete ait usule ilişkin konuların görevli mahkemece değerlendirilmesi gerekir.

Bir an için HUMK'nun hükümlerinin bu davalarda uygulanacağını kabul edersek, CMK'nun 141 ve 142. maddelerindeki düzenlemeleri nerede ve ne zaman kime karşı uygulayacağız? sorusuna nasıl cevap vereceğiz.

Ceza soruşturması ve kovuşturması sırasındaki koruma tebirleri ile ilgili Cumhuriyet savcılığı uygulamaları ile hakim kararlarından dolayı Hakim ve savcılar aleyhine dava açılamayacağına ilişkin CMK düzenlemesi, ceza sistematiğine uygun olarak yasa koyucu tarafından bilinçli olarak yapılmıştır. Zira, CMK'ya aykırı olarak koruma tedbirlerinden kaynaklanan zararlarla ilgili olarak HUMK'nun hükümleri uygulandığı takdirde aşağıda belirteceğim telafisi imkansız sonuçların doğması kaçınılmaz olacaktır.

Ceza soruşturması ve kovuşturması ile ilgili verilen hakim kararları ile Cumhuriyet savcılarının uygulamalarından dolayı CMK'da itiraz sistemi ve itiraz mercileri vardır ve bu merciler ceza sistemi içersinde itirazları inceleyip karara bağlarlar. Bu mercilerin karara bağladığı bir konuda somut davamızda olduğu gibi HUMK'nuna göre uygulama yapan Yargıtay 4. Hukuk dairesi ve Asliye hukuk mahkemeleri farklı bir karar verirse, ceza

sistemine görevli olan itiraz merciinin verdiği karar CMK'nuna göre görevsiz olan bir kararla ortadan kaldırılmış ve etkisizleştirilmiş olmayacak mı? O zaman ceza yasası düzenlemesi içerisindeki itiraz sistemi ve itiraz merciilerine ilişkin düzenlemenin ne anlamı var? İtiraz mercileri, somut davamızda olduğu gibi, Hukuk dairesi ve Hukuk hakiminin kararına üstünlük tanındığına göre onlar karar versin diyerek dosyayı iade ederse nasıl bir yol izlenecektir? bu uygulama devam ettirildiği takdirde açıklanan çıkmaz sokaklara daha birçok çıkmaz sokak eklenecektir.

Diğer yandan, bu davaların kabul edilmesi halinde davacı ile ilgili olarak koruma tedbirleri olarak karar vermiş hakimler ile uygulama yapmış Cumhuriyet savcıları arasında davacı-davalı (mahkemelik) olma ilişkisi doğacağından ve bu durum davacı (sanık) yönünden haklı olarak reddi hakim talebinde bulunma sonucunu doğuracağından ve bu sonuç yerine bakan hakimlerle ilgili olarak devam ettiği takdirde dava açan sanık veya sanıkların yargılamasını kime yaptıracağız?

Yasal düzenlemelerle ilgili yukarıdaki açıklamalar ile, yine yukarıda açıklamaya çalıştığım ihtimal dahilindeki çıkmaz sokak olarak belirttiğim olumsuzluklar göz önüne alındığında özel düzenleme olan CMK'nun hükümlerinin davamızda uygulanması zorunludur. HUMK'nun hükümlerinin uygulanması ve buna uygun karar verilmesi yasalara açık aykırılık teşkil eder.

Bir an için özel CMK düzenlemesinin olmadığını, HUMK'na göre karar verilebileceğini kabul etsek dahi, somut davamızda, HUMK'nun 573 ve devamı maddelerinde öngörülen tazminat koşulları yoktur. Zira;

1-Koruma tedbirleri ile ilgili karar ve uygulamalar CMK'da düzenlenen geçici tedbirlerden ve karar verenin takdirine bırakılan hususlardan olduğu gibi, bu kararlara usuli dairesinde ancak itiraz edilebilir. Bunun sonucu olarak ortada zarara yol açtığı sabit olan bir karar olmadığı için,

2-Koruma tedbirleri ile ilgili karar ve uygulamalara, bunların devamına ve kararlara itirazların reddine ilişkin kararlara karşı CMK'nun ilgili maddelerine göre itiraz hakkı bulunduğundan ve itirazlar yapılıp ilgili itiraz merciilerince itirazlar reddedildiği takdirde, dava konusu edilen kararların usule uygunluğu CMK düzenlemesine göre kabul edilmekle, ortada haksız ve zarar veren bir karar olmadığı için,

3-Tazminat davası açan davacı(lar) hakkında açılmış ve yürütülmekte olan Ağır cezalık soruşturma ve kovuşturmanın olması, bu aşamalarda daha önce koruma tedbirleri ile ilgili kararların verilmiş olması ve bu kararların halen devam etmekte oluşu karşısında davaya konu edilen önceki kararların konusu kalmadığı, diğer bir deyişle davacı taraf yönünden bu davada hukuki yarar kalmadığı için,

4-Davacı(lar) hakkında yürütülmekte olan ve davacı ile ilgili koruma tedbiri kararı verilmesine yol açan ceza soruşturması ve kovuşturmasının halen devam etmekte oluşu, yargılama sonucunda mahkum olup olmayacağının, diğer bir deyişle beraat edeceğinin henüz belli olmaması nedeniyle davaya konu edilen koruma tedbirleri ile ilgili kararların usulsüz ve yasalara aykırılığı henüz anlaşılamadığı için, davanın esas yönünden de kabulü mümkün değildir.

4-Davacı(lar) hakkında yürütülmekte olan ve davacı ile ilgili koruma tedbiri kararı verilmesine yol açan ceza soruşturması ve kovuşturmasının halen devam etmekte oluşu, yargılama sonucunda mahkum olup olmayacağının, diğer bir deyişle beraat edeceğinin henüz belli olmaması nedeniyle davaya konu edilen koruma tedbirleri ile ilgili kararların usulsüz ve yasalara aykırılığı henüz anlaşılamadığı için, davanın esas yönünden de kabulü mümkün değildir.

HUMK'na göre karar verenler gerekçelerinde AİHM'si kararlarına atıf yaparak koruma tedbirleri ile ilgili olarak karar veren ve uygulama yapan hakim ve savcıları değerlendirmektedirler. Düşünceme göre bu değerlendirme doğru değildir. Zira, öncelikle HUMK'na göre değerlendirme yapan merciiler özel düzenleme olan CMK'nuna göre görevsizdirler. Ayrıca, AİHM'sinin gerekçe ve kararlarının değerlendirilmesi, CMK'nun düzenlemesine göre, Ağır ceza mahkesinde devlet aleyhine açılacak davada, veya devlet tazminata mahkum olduğu takdirde, CMK'nun143/2 maddesi gereğince koruma tedbirleri ile ilgili görevini kötüye kullanan Hakim ve Cumhuriyet savcısına karşı açtığı davada yapılabilir.

Ayrıca, davacı haricinde davacı ile birlikte yargılanan birçok kişi olduğu gibi, bu dava haricinde Ağır ceza mahkemelerinde Türkiye çapında yargılanan ve hakkında koruma tedbirlerine karar verilen binlerce kişi bulunduğu halde, davacı haricinde, HUMK'nun 573 ve devamı maddelerine dayanarak bugüne kadar dava açan olmadığı gibi böyle bir kararda benim bildiğim kadar verilmemiştir. Bunun nedeni, diğer hakkında koruma tedbiri verilen kişilerin bu tedbirleri haklı görmeleri mi? yoksa, CMK'nundaki düzenlemeler haricinde önümüzdeki somut dava gibi bir davanın açılmasının usulen mümkün olmadığının bilinmesi mi? bazı kanunlarda değişiklik yapılmasına dair 6110 sayılı kanunun 12. ve geçici 2. maddelerindeki düzenlemeler, CMK'da düzenlenen koruma tedbirleriyle ilgili olmayan konulara ve HUMK'nun 573. ve devamı maddelerindeki düzenlemelere göre hakim ve savcılar hakkında açılan sorumluluk davaları ile ilgili olup, somut elimizdeki dava ise, CMK'nun (90-140) maddeleri arasına düzenlenen koruma tedbirleri ile ilgili olduğundan ve mahkemeler tarafların dayandığı maddi vakıalarla bağlı olmakla birlikte hukuki tavsif ile bağlı olmadığından davamıza etkisi yoktur. CMK'nun 141 ve 142. maddelerine uygun olarak dilekçenin reddine karar verilmesi gerekir.

Yine, davacı taraf dava devam ederken çıkartılan 6110 sayılı kanunun Anayasa'ya aykırı olduğunu ileri sürerek, konunun mahkememizce Anayasa Mahkemesine götürülmesini istemiş ise de, yukarda da belirtmeye çalıştığım gibi, 6110 sayılı Kanunun davamıza etkisinin olmaması yanında, CMK'da düzenlenen koruma tedbirlerinden kaynaklanan davalarda CMK'nun 141 ve 142. maddelerinin uygulanması yasama organı tarafından kabul edilmesine rağmen mahkememizin sayın çoğunluğu benim düşünceme göre yasama organının iradesine, konuya ilişkin kanuna ve uygulamalara göre yanlış olarak HUMK'nun 573 ve devamı maddelerine göre uygulama yapıp karar verdiğinden ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'da özellikle görev konusunda yine bana göre yanlışlığa devam yönünde uygulama yapıp karar verdiğinden, yasama organı iradesine aykırı bu yanlış uygulamayı sona erdirmek için yeniden yasal düzenleme yapma ihtiyacının doğması nedeniyle bu yasal düzenlemenin yapılmış olması, Anayasanın herhangi bir maddesine aykırı olabilecek hükümleri içermemesi karşısında, Anayasaya aykırılık nedeniyle iptal davası açılması yönündeki talaplerinde reddedilmesi gerekir düşüncesindeyim.

Sonuç olarak;

1-Ceza soruşturması ve kovuşturması sırasında koruma tedbirleri ile ilgili verilen Hakim kararlarından ve Cumhuriyet savcılığı uygulamalarından zarar görenlerin açacağı tazminat davalarında, konuya ilişkin özel düzenleme olan CMK'nın ilgili hükümleri uygulanır. HUMK'na göre uygulama, yapılması özel CMK düzenlemesine açıkça aykırıdır.

2-CMK'nun 141 ve devamı maddelerine göre görevli mahkeme Ağır ceza mahkemesi olup, husumet ve tazminat koşullarının bulunup bulunmadığının araştırılması görevli mahkemeye ait olacağından öncelikle dava dilekçesinin görevsizlik nedeniyle reddine karar verilmesi gerekir.

Katılmamakla birlikte;

3-Açılan davada, HUMK'nun tazminata karar verme koşulları bulunmadığından davanın esas yönünden de reddine karar verilmesi gerekir.

Aksi yöndeki düşünce ve kararlara katılmıyorum. 03/05/2011
Yargıtay — Esas No: 2018/3466, Karar No: 2019/5491, Tarih: 23.05.2019

**8. Hukuk Dairesi         2018/3466 E.  ,  2019/5491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonucunda Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile toplam 20.077,31 TL ecrimisilin ait oldukları dönemlerin sonundan itibaren işleyecek değişen oranlarda yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken tahsili ile hisseleri oranında davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş olup, hükmün davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili, tarafların ortak murisi..... evli ve çocuksuz olarak vefatı ile dava konusu 1 nolu bağımsız bölümdeki taşınmazın taraflara miras kaldığı, davalıların taşınmazı kullandığını, müvekkillerinin kullanımını engellediklerini ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklan saklı kalmak kaydı ile 15.08.2007- 15.08.2012 dönemi için 22.725,00TL ecrimisilin, 15.08.2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur .

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile toplam 20.077,31 TL ecrimisilin ait oldukları dönemlerin sonundan itibaren işleyecek değişen oranlarda yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken tahsili ile hisseleri oranında davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir .

Hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; paydaşlar arası ecrimisil istemine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delilerden; tarafların ortak murisi .... ölümü ile geride tarafların mirasçı olarak kaldıkları, dava konusu edilen 1237 ada, 57 parsel numarasında kayıtlı kargir apartman niteliğindeki taşınmazın (B) blok, ... katında bulunan 1 nolu bağımsız bölümün mirasçılara intikal ettiği, mirasçılardan Muhteşem Nihat Soykan'ın vefatı üzerine, mirasçıları olan davalı ... ile davalı ...'ın dava konusu taşınmazı fiilen kullandıkları sabittir.

Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil isteyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir.

Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 27.02.2002 tarihli ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Somut olaya gelince; dava konusu 1 nolu bağımsız bölümde tarafların, dava dışı kişilerle paydaş olduğu ve yine davalıların taşınmazı bizzat kullandıkları sabit olması hasebiyle davacı yanca keşide edilen ihtarnamenin tebliğ tarihi baz alınmak suretiyle hesaplanacak ecrimisile karar verilmesi gerekmekteyken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, usul ve yasaya aykırı olan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 440/1. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 23 .05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11148, Karar No: 2014/1326, Tarih: 20.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/11148 E.  ,  2014/1326 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/32368

MAHKEMESİ : Çubuk Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/12/2011

NUMARASI : 2011/586 (E) ve 2011/592 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) İ.T..'a yönelik yaralama suçundan kurulan hükmün yapılan temyiz incelemesinde,

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 51. maddesinin 3. fıkrasında yer alan "cezası ertelenen hükümlü hakkında, bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı, mahkûm olunan ceza süresinden az olamaz" şekindeki hüküm karşısında; cezası ertelenen sanık hakkında hükmolunan denetim süresinin 1 yıldan az olamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince; hükümde yer alan ertelemeye ilişkin bölümden "5 ay" ifadesinin çıkarılarak "1 yıl" ibaresinin eklenerek, diğer yönleri aynen bırakılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2) Ö.Ü'e yönelik yaralama suçundan kurulan hükmün yapılan temyiz incelemesinde,

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

a) Mağdurun 21/12/2011 tarihli ifadesinde şikayetinden vazgeçtiğini beyan etmesi karşısında sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 73/4-6 ve 5271 sayılı CMK'nin 223/8. Maddelerinin uygulanma alanının değerlendirilmemesi,

b) Kabule göre, sanık hakkında yeğeni olan mağdura yönelik yaralama eyleminde uygulama yeri bulunmayan TCK'nin 86/3-a maddesi uyarınca cezasından artırıma gidilmesi,

c) 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 51. maddesinin 3. fıkrasında yer alan "cezası ertelenen hükümlü hakkında, bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı, mahkûm olunan ceza süresinden az olamaz" şekindeki hüküm karşısında; cezası ertelenen sanık hakkında hükmolunan denetim süresinin 1 yıldan az olamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/528, Karar No: 2015/17291, Tarih: 09.11.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/528 E.  ,  2015/17291 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin ve katılanlar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay tarihinde, sanığın yönetimindeki minibüs ile gündüz vakti, meskun mahalde, bölünmüş iki şeritli yolda seyir halindeyken yolun solundan karşıdan karşıya geçmek için yola giren yayaya minibüsün sağ ön kısımlarıyla sağ şeritte çarpması sonucu yayanın ölmesine tali kusurlu olarak neden olan sanığın, yargılama sırasında pişmanlığını dile getirmesi, sabıkasının olmayışı ve dosyaya yansıyan olumsuz davranışlarının bulunmayışı ile sanık müdafinin lehe hüküm talebinde bulunması karşısında; TCK'nın 50. maddesi yönünden bir değerlendirme yapılmadan yazılı şekilde hüküm tesisi,

İsabetsiz olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 09.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/41791, Karar No: 2017/4850, Tarih: 02.05.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/41791 E.  ,  2017/4850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişilerin huzur ve sükununu bozma

HÜKÜM : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, müştekiler ... ve ...'nün kovuşturma esnasında talimatla alınan 04/11/2013 tarihli beyanında sanıktan şikayetçi olduğunu bildirmesine rağmen, CMK'nın 238/2. maddesi uyarınca katılma hususunda bir karar verilmemiş ise de, temyiz dilekçesinin içeriği ve anılan Kanunun 237/2. maddesi gereğince, kamu davasına katılan sıfatıyla kabulüne karar verilerek, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Eyleme, yükletilen suça yönelik katılanlar vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 02/05/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17403, Karar No: 2017/5750, Tarih: 08.02.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/17403 E.  ,  2017/5750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : 1-TCK’nın 155/2, 62/1, 52/2-4, 51,54 maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık ... ve sanıklar müdafiileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın, katılanın nakliye şirketinde şoför olarak çalıştığı, olay günü müştekinin tır kamyonu ile .. girişi tır garajına geldiği, burada çalışan diğer sanık ... ile birlikte tırın deposundan mazot çaldıkları, sanığı takip eden katılan tarafından polise ihbar edilip yakalandıklarının iddia edildiği olayda, sanıkların atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediklerinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık ... ve sanıklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanıklara fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanık ... ve sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı kanunun 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; Fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkralarında yer alan, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla ''30 gün'', ''25gün'' ve ''500 TL'' adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerlerine, sırasıyla '' 5 gün '', '' 4 gün '', '' 80 TL '' adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA 08/02/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.