muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/12751, Karar No: 2021/961, Tarih: 08.02.2021

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren ya da (iş yeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 tarihli ve 2002/3-131 Esas, 2002/114 Karar sayılı kararı).

Somut olayda, dava konusu 297, 307 ve 60 parsel sayılı taşınmazlarda taraflar paylı halde maliktir. Bu nedenle yukarıda anlatıldığı üzere, paydaşlararası davalarda intifadan men şartı araştırılmalıdır. Taraflar arasındaki Ödemiş 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/900 Esas sayılı ortaklığın giderilmesi davasının dava dilekçesi 26.09.2012 tarihinde tebliğ edilmiş olup, Mahkemece bu tarihten önce intifadan men şartının gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılmamıştır. Ayrıca 09.11.2016 tarihli celsede tanık olarak dinlenen davacı ...’nin oğlu ...’ın beyanına göre, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan iki ağacın kestanesinin ailesi tarafından toplandığının belirtilmesi karşısında Mahkemece dava konusu taşınmazda davacıların kullandığı bölüm olup olmadığı, hangi davacıların kullandığı duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespit edilmemiştir.

Hal böyle olunca, eskik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

Hal böyle olunca, eskik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 373/1. maddeleri uyarınca KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenle BOZULMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 08.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12609, Karar No: 2017/918, Tarih: 20.02.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/12609 E.  ,  2017/918 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davadaverilen 27/11/2013 tarih ve 2011/269-2013/282 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin daha sonra iptal edilecek genel kurul kararlarıyla kanuna aykırı olarak yönetildiği dönemde finansal kiralamaya konu plakalı aracın sözleşme süresi dolmadan 21.05.2008 tarihli ile davalıya satıldığını, ancak araç satışının müvekkilinin faaliyet alanı dışında olduğunu, müvekkilinin anılan araç için 27.01.2006 tarihli 4 yıllık finansal kiralama sözleşmesi imzaladığın gereği sözleşmenin 4 yıl dolmadan feshedilemeyeceğini, Kati Satış Sözleşmesinin işbu emredici hükme aykırı olduğunu, satış ve devrin yok hükmünde olduğunu, davacı şirket yetkililerinin usulsüz satış işlemi sebebiyle yetkilerinin iptal edildiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin dava ve talep hakları saklı kalmak kaydıyla finansal kiralamaya konu araca ilişkin yapılan Kati Satış Sözleşmesinin iptali ile plakalı aracın mülkiyetinin müvekkili adına tespitine, aracın mülkiyetinin davalı tarafından 3. şahıslara devredilmesi halinde yapılan satışın geçersizliğinin tespiti ile aracın tespit edilecek rayiç bedelinin şimdilik 10.000,00 TL' sinin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, anılan arac ile satın aldığını, bir müddet sonra da ihtiyacından ötürü 11.08.2008 tarihli sözleşme ile 3. kişiye sattığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacı Şirketin finansal kiralamaya konu plakalı aracı ile akdedilen maddesine aykırı bir biçimde sözleşmenin süresi dolmadan 3. kişiye devrettiği, davacının ana faaliyet konusu dışında faaliyette bulunamayacağı, aracın davalıya satışının hem Yönetmeliğin 22/1-a maddesi hem de Finansal Kiralama Kanunu'nun 7. maddesine göre hükümsüz olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, satışın geçersizliğine ve davacı tarafın talep ettiği araç bedeli olan 10.000,00 TL'nin davacı tarafa verilmesine karar verilmiştir.

.../...

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

.../...

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, satışın geçersizliğinin tespiti ve araç bedelinin iadesi istemine ilişkindir. Davacı taraf, finansal kiralama sözleşmesine konu aracın sözleşme süresi dolmadan davacı şirket yöneticileri tarafından usulsüz olarak davalıya satıldığını, davacı şirketin araç satışının faaliyet alanı dışında olduğunu ve finansal kiralama sözleşmesinin 4 yıldan önce feshedilemeyeceğini ileri sürerek satışın geçersizliğinin tespitini ve aracın rayiç bedelinin tespiti ile davalıdan kısmen tahsilini talep etmiştir. Mahkemece, davacı ile dava dışı şirket arasında akdedilen finansal kiralama sözleşmesinin süresi dolmadan aracın davalıya satışının finansal kiralama sözleşmesine aykırı olduğu ve davacı şirketin finansal kiralama dışında faaliyette bulunamayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, 3226 sayılı Finansal Kiralama Kanunu’nun 8. maddesine göre finansal kiralama sözleşmesinin noterlikçe düzenleme şeklinde yapılacağı ve taşınır mala dair sözleşmenin kiracının ikametgahı noterinde özel sicile şerh edileceği, bu şerhten sonra üçüncü kişilerin finansal kiralama konusu mal üzerindeki ayni hak iktisaplarının kiralayana karşı ileri sürülemeyeceği, bu şekilde 3. kişiler nezdinde aleniyetin sağlanacağı, oysa davalının aracı davacıdan satın aldığı, 3. kişi olmadığı ve iyiniyet iddiasında bulunamayacağı belirtilmiştir.

Finansal Kiralama Kanunu'nun 8. maddesinde "sözleşme düzenleme şeklinde noterlikçe yapılır. Taşınır mala dair sözleşme, kiracının ikametgahı noterliğinde özel sicile tescil edilir. Tescil veya şerhten sonra, üçüncü kişilerin finansal kiralama konusu mal üzerindeki ayni hak iktisapları kiralayana karşı ileri sürülemez", aynı Yasa'nın 18. maddesinde ise, "sözleşmede aksi öngörülmemişse kiralayan, malın mülkiyetini bir üçüncü kişiye devredemez. Sözleşmede bu yetkinin tanınması halinde, devir ancak başka bir kiralayana yapılabilir " hükümleri yer almaktadır.

Somut olayda, davacı ... Şirketi ile dava dışı arasında mülkiyeti davacıya ait olan araca ilişkin düzenleme şeklinde 27.01.2006 tarihli finansal kiralama sözleşmesi yapılmış ve bu sözleşme özel siciline 2006/04 numarasıyla tescil edilmiş, sözleşme süresi içerisinde sözleşmeye konu araç bizzat davacı tarafından davalıya satılmıştır. Davalı, finansal kiralama sözleşmesine taraf olmayıp 3. kişi konumundadır. Bu durumda mahkemece, belirtilen hususlar değerlendirilp oluşacak sonuca göre bir karar vermek gerekirken yazılı olduğu şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmeyip kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın anılan taraf yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 20.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/438, Karar No: 2013/25718, Tarih: 16.12.2013

**6. Ceza Dairesi         2012/438 E.  ,  2013/25718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun hükümlü tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCY’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda hükümlünün iki suç arkadaşıyla birlikte gece vakti, yakınana ait iş yerinin sağlam kapı kilidini kırmak suretiyle hırsızlık yaptıklarının anlaşılması karşısında; eylemlerinin 5237 sayılı TCK’nun 142/1-b.maddesinin yanında aynı Yasanın 116/2-4,119/1-c maddelerine uyduğu gözetilip, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddesi uyarınca, hükümlünün yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından; hükümlünün, 765 sayılı TCK.nın 493/1-son, 522. maddelerine karşılık 5237 sayılı TCY.nın 142/1-b, 143, 116/2-4, 119/1-c maddelerine uyan eylemleri nedeniyle denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenip uygulama yapılması gerekirken, yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde hüküm kurulması,

2-5237 sayılı TCK’nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve hükümlünün özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak,yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

Uygulamaya göre de;

3-Adli sicil kaydında sabıkası olmayan hükümlü hakkında, 5271 sayılı CMK 231/5-14. madde ve fıkralarının uygulanmamasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş,hükümlü ...'in temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 16.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7607, Karar No: 2013/7222, Tarih: 21.03.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/7607 E.  ,  2013/7222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

KARAR

Dava, ticari nitelikteki alım-satım sözleşmesinden kaynaklanan alacak isteğine ilişkindir.

9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 günlü ve 2013/1 sayılı kararı uyarınca Ticari nitelikteki alım-satım sözleşmesinden kaynaklanan her türlü davalar (ihtiyati haciz talebine ve ihtiyati hacze itiraza ilişkin davalar dâhil) sonunda verilen kararların,temyizen incelenme görevi 19.Hukuk Dairesinindir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 19.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 21.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13350, Karar No: 2013/14186, Tarih: 02.10.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/13350 E.  ,  2013/14186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Sanığın, UYAP kanalıyla mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 11.07.2012 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısı ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarına BOZULMASINA, 02.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3857, Karar No: 2024/4585, Tarih: 01.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/3857 E.  ,  2024/4585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2018/3430 Değişik iş

SUÇLAR : Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık, tacir veya şirket yöneticisi olan ya da şirket adına hareket eden kişilerin ticari faaliyetleri sırasında dolandırıcılık

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddi

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 06.07.2018 tarihli ve 2018/24217 Soruşturma, 2018/14725 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Denizli 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 18.09.2018 tarihli ve 2018/3430 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 271 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 18.09.2018 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 2022/29732 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/58359 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının,21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/58359 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar ile,

Dosya kapsamına göre, müşteki vekili tarafından, şüpheli şirket yetkilileri tarafından %45 kar marjı sağlamak vaadinde bulunması üzerine müştekilerin şüpheli şirket hesabına toplamda 33.500,00 TL para yatırmaları ardından şirket tarafından ödeme yapılmadığı gibi yatırılan paraların da iade edilmediği, şirketin tüm çalışanlarını işten çıkardığı, şirket aleyhinde başka mağdurlar tarafından da şikayette bulunulduğu ve ayrıca sermaye piyasası kurulu tarafından şirket hakkında soruşturma yürütüldüğü beyan edilerek yapılan şikayet üzerine başlatılan soruşturmada, olayda tanımlanan eylemin aldatma unsurunun bulunmadığı, taraflar arasındaki uyuşmazlığın hukuki mahiyette olduğu, ortada kamu adına takibi gerekli bir suç bulunmadığından bahisle şüpheli şirket hakkında kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; müşteki ve şüpheli şirket yetkililerinin ifadeleri alınmadığı gibi şirket ve müştekiler arasındaki ilişkinin mahiyetinin tam olarak tespitine yönelik herhangi bir araştırma yapılmadığı, şirket faaliyetleri ve şikayet dilekçesinde belirtilen husular hakkında hiçbir araştırma yapılmadığı cihetle, bahse konu araştırmaların yapılması suretiyle şüpheli şirket yetkililerinin hukuki durumunun tayin ve tespiti gerekirken eksik soruşturmaya ve değerlendirmeye dayalı olarak verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itiraz hakkında belirtilen gerekçelerle soruşturmanın genişletilmesi yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun‘un 160 ıncı maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında; Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlayacağı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlü olduğu belirlenmiştir.

2. 5271 sayılı Kanun’un, “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar” başlıklı 172 nci maddesinin birinci fıkrası;

“(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.

...“

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 5271 sayılı Kanun’un, “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173 üncü maddesinin inceleme konusu ile ilgili olan birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkralarında;

...“

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 5271 sayılı Kanun’un, “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173 üncü maddesinin inceleme konusu ile ilgili olan birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkralarında;

“(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3)(Değişik: 18/6/2014-6545/71 md.) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

...“

Hükümleri yer almaktadır.

4. Kanun‘da yer alan düzenlemelerden de görüleceği üzere; Cumhuriyet savcısı, suçun işlenip işlenmediğinin tespiti bakımından hemen işin gerçeğini araştırmaya başlamalı, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açmalı, aksi halde 5271 sayılı Kanun’un 172 nci maddesi gereğince kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vermelidir.

5. Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen Sulh Ceza Hakimliği, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

5. Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen Sulh Ceza Hakimliği, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

6. Bu kapsamda inceleme konusu soruşturma dosyası değerlendirildiğinde; ... E-ticaret Reklam Danışmanlık Mağazacılık ve Turizm Ltd. Şti. yetkilileri tarafından, şikâyetçilere %45 kâr payı vaadiyle iş teklifinde bulunulması üzerine toplamda 33.500,00 TL paranın şirket hesabına yatırılmasına karşın, herhangi bir ödeme yapılmadığı gibi yatırılan paranın da iade edilmediği ve şirket yetkilileri hakkında başka mağdurlar tarafından da aynı konuda şikâyetçi olunduğunun iddia olunması üzerine başlatılan soruşturma kapsamında; Ticaret Sicil Müdürlüğünden de sorulmak suretiyle adı geçen şirketin yetkilisi/yetkililerinin tespit edilmesi ve şüpheli sıfatıyla ifadelerinin alınması, şikâyetçilerin beyanlarına başvurularak şirket ile aralarındaki ticari ilişkinin mahiyetinin tespitine çalışılması, şüpheli/şüpheliler hakkında şikâyet konusu olayla benzer nitelik taşıyan başkaca soruşturmalar bulunup bulunmadığı araştırılarak, şikâyetçiler vekilinin 21.06.2022 tarihli dilekçesinde belirtilen Denizli 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/920 Esas sayılı dosyası ile tespit edilen diğer dosyalar getirtilip incelenerek bu soruşturmayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya eklenmesinden sonra, sonucuna göre bir değerlendirme yapılması gerekirken; "...mezkur olayda tanımlanan eylemin aldatma unsurunun bulunmadığı, taraflar arasındaki anlaşmazlığın hukuki mahiyette olduğu, ortada kamu adına takibi gerekli bir suç bulunmadığı..." şeklindeki hatalı gerekçe ve eksik soruşturma neticesinde verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz üzerine soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi yerine itirazın reddine karar verilmesi Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Denizli 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 18.09.2018 tarihli ve 2018/3430 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemlerin yapılması için soruşturma dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

01.04.2024 tarihinde karar verildi.