muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1878, Karar No: 2018/3516, Tarih: 07.05.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/1878 E.  ,  2018/3516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

İşçilik alacaklarının istemine ilişkin olarak açılan davada ...1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi Sıfatıyla) ve ... İş Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kıdem tazminatı, fazla mesai, asgari geçim indirimi ile milli gün ve bayram tatili ücreti alacakları istemine ilişkindir.

...1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi Sıfatıyla) Mahkemesince; 6100 sayılı HMK'nın 5. maddesi yollamasıyla 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesi uyarınca, iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Buradaki yetki kesin yetki olduğu gibi davacı tarafa gösterilen iki yerde dava açabileceğine ilişkin seçimlik hak tanınmıştır. Bu haliyle davalı şirketin yerleşim yeri olan "... .... ..." adresi itibariyle yetkili mahkemenin ... İş Mahkemeleri olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... İş Mahkemesince ise davalı şirketin ikametgahı ...'dir. Lakin davanın açıldığı tarihte SGK kayıtları incelendiğinde davacının işini yaptığı yer çıkış verilmeden önce "... dır. Yani davacı davayı yetkili mahkemede açmış olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesinde, iş uyuşmazlıklarında yer itibarıyla yetkili olarak iş mahkemeleri belirlenmiştir. Buna göre, "İş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medenî Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz." hükmü yer almaktadır .

İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Muhakemeleri Kanununun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işin yapıldığı yer, diğer bir ifadeyle işyerinin bulunduğu yer mahkemelerini de yetkili kılmaktadır.

İş mahkemesine açılan dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

-2- 2018/1878-3516

İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Muhakemeleri Kanununun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işin yapıldığı yer, diğer bir ifadeyle işyerinin bulunduğu yer mahkemelerini de yetkili kılmaktadır.

İş mahkemesine açılan dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

-2- 2018/1878-3516

İş mahkemesinin yetkisini düzenleyen anılan maddede yer alan yetki kuralı kamu düzeni ilişkin olup kesin niteliktedir. Söz konusu hükme göre davacı işçi, davayı işin yapıldığı yer mahkemesinde açabileceği gibi davalının ikametgâhı mahkemesinde de açabilir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının işini yaptığı yer adresinin "... " olduğu, bu adresin de ...1. Asliye Hukuk (İş mahkemesi sıfatıyla) Mahkemelerinin yargı alanında kaldığı, davacının seçimlik hakkını kullanarak yetkili olan işini yaptığı yer mahkemesinde dava açtığı, bu nedenle uyuşmazlığın ...1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi Sıfatıyla) Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ...1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi Sıfatıyla) Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 07/05/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21486, Karar No: 2015/5677, Tarih: 26.03.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/21486 E.  ,  2015/5677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 10. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2014

NUMARASI : 2012/702-2014/402

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı kadın tarafından nafakaların miktarı yönünden; davacı erkek tarafından ise katılma yolu ile tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı erkeğin harcı ve kaydı olmayan katılma yolu ile temyiz dilekçesinin incelenmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekmiştir.

2-Davalı kadının nafakalara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Mahkemece 06.09.2012 tarihli tensiple birlikte davalı ve müşterek çocuk için aylık 100'er TL tedbir nafakasına karar verildiği, bilahare 13.02.2013 tarihli ara kararla müşterek çocuk için ödenmesine karar verilen aylık 100 TL tedbir nafakasının dava tarihi olan 31/08/2012 itibari ile aylık 250 TL ye, davalı yararına hükmedilen aylık 100 TL tedbir nafakasının ise aylık 200 TL ye yükseltilmesine karar verildiği, 10.10.2013 tarihli ara kararla da, müşterek çocuk için 13/02/2013 tarihli ara kararı ile hükmolunan aylık 250 TL tedbir nafakasının talep tarihi olan 10/10/2013 tarihinden itibaren aylık 300 TL ye yükseltilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece verilen ara kararlar bu şekilde iken, tefhim edilen kısa kararda” tedbir nafakalarına ilişkin ara kararların hüküm kesinleşinceye kadar devamına” karar verilmiş,ancak gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ise “Mahkememizin 06/09/2012 tarihli tensip ara kararı ile davalı için aylık 100 TL müşterek çocuk için aylık 100 TL olmak üzere aylık 200 TL olarak hükmolunan, bilahare 13/02/2013 tarihli ara kararla müşterek çocuk için dava tarihi olan 31/08/2012 tarihinden itibaren ve tahsilde tekerrür olmamak kaydıyla aylık 250 TL ye, davalı için aylık 400 TL ye yükseltilen tedbir nafakalarının hüküm kesinleşinceye kadar devamına şeklinde karar verilmek suretiyle

tedbir nafakalarının miktarlarında çelişki yaratılmıştır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 294/3. maddesi uyarınca, hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz (HMK m.298/2). Buna göre, tefhim edilen hüküm sonucu yanlış da olsa, gerekçeli kararın, tefhim edilen hüküm sonucuna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz/kanun yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen ve duruşma tutanağına geçirilen hüküm sonucu ile gerekçeli karar arasındaki aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde mahkemece yapılacak iş, 10.04.1992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.

SONUC:Temviz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple davacının harcı ve kaydı olmayan katılma yolu ile temyiz dilekçesinin incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran davalıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 26.03.2015 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/10263, Karar No: 2021/11055, Tarih: 09.06.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/10263 E.  ,  2021/11055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Mağdurun olay tarihinde yanında bulunan ve kız arkadaşı olan tanık ... ile birlikte sokakta bulunduğu sırada sanığın açık kimlikleri tespit edilemeyen iki kişi ile birlikte mağdurun yanına geldiği, mağdurdan kullanmak amacıyla cep telefonunu istediği, bu sırada sanığın yanında bulunan iki kişinin mağdurun kollarına girerek mağdurun direncini kırdıkları, mağdurun telefonunu vermek istememesi üzerine sanığın söz konusu kişilerin mağduru engellemesini de kullanarak mağdurun elindeki cep telefonunu zorla alarak kaçtığı, mağdurun olay sonrası sanıktan şikayetçi olduğu, mağdurun soruşturma aşamasındaki kolluk beyanında sanığın yanındaki iki kişinin zorla kollarından tuttuğunu ve hareket edemez hale geldiğini, bu arada ...’un da elinde bulunan cep telefonunu alıp kaçtığını söylediği, mağdur yargılama aşamasında soruşturma aşamasındaki bu beyanından dönmüş ise de, kovuşturma aşamasında dinlenen tanığın mağdurun önceki beyanını doğruladığı, yine düzenleme tarihi olarak 03/02/2013 tarih ve saat: 18:45 yazılı olan tutanağın da tanığın ve mağdurun soruşturma aşamasındaki beyanlarını doğrulaması karşısında; sanığın mağdura yönelik birden fazla kişiyle birlikte nitelikli yağma suçunu işlediği, sanığın TCK'nın 149/1-c maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken suç vasfında yanılgıya düşülerek sanığın TCK'nın 142/2-b maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ile o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 09.06.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7773, Karar No: 2014/26565, Tarih: 12.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/7773 E.  ,  2014/26565 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Denizli 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 27.02.2014

No : 2012/449-2014/76

Dava, 3201 sayılı Yasa uyarınca tespit istemine ilişkindir.

Hükmün, temyiz edilmesi üzerine, Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312. maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 91 ila 94. maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usul hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hakim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel Kurulunun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 2.6.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.4.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

Bu itibarla; somut olayda davadan feragat edildiği açıkça ve koşulsuz olarak bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12732, Karar No: 2018/1032, Tarih: 12.02.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/12732 E.  ,  2018/1032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, davalı ... Başkanlığında çalıştığının ve prime esas ücretlerinin Kuruma eksik bildirilmesi ve kullanmadığı halde izin gösterilmek suretiyle ücretlerinin düşük olarak yansıtılması nedeniyle belirlenecek olan zararın hesap edilecek peşin sermaye değerinin ilk tahsisin yapıldığı andan itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

Dava, davacının prime esas kazancının davalı işveren tarafından eksik bildirilmesi sebebi ile hesap edilecek peşin sermaye değerinin ilk tahsisin yapıldığı tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, dava dilekçesinde davacının prime esas kazancının eksik bildirilmesi ile oluşan zararının yani hesap edilecek peşin sermaye değerinin yasal faizi ile tahsilini talep ettiğini beyan etmişse de dava dilekçesinden ve daha sonra verdiği dilekçelerinden davacının, prime esas kazancının davalı işveren tarafından davalı Kuruma eksik bildirilmesi sebebi ile yaşlılık aylığının da eksik hesaplandığını ve ödendiğini, işe giriş tarihinden itibaren eksik yatırılan primlerin davalı Kuruma ödenmesi ile yaşlılık aylığının yeniden hesaplanmasını ve fark tutarın yasal faizi ile tahsilini istediği dolayısıyla davacının işbu davadaki talebinin prime esas kazancının belirlenmesi ve nihayetinde tahsis edilen yaşlılık aylığında fark meydana gelecekse bunun tahsili istemine ilişkin olduğu açıktır. Bunun yanı sıra davacı vekilinin 09.10.2015 havale tarihli dilekçesi ile davalı işveren tarafından düzenlenen ek aylık prim ve hizmet belgelerinin davalı Kurumca işleme alındığını, yaşlılık aylığındaki artışların davacıya ödendiğini bu sebeple davanın konusuz kaldığını beyan ettiği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, davacının davalı Belediyeden hizmetinin bildirilmeye başlandığı tarihten itibaren tüm çalışma dönemine ilişkin olarak ek aylık prim ve hizmet belgelerinin verilip verilmediğini araştırarak prime esas kazancın gerçek tutarı üzerinden davalı Kuruma bildirilip bildirilmediğinin belirlenmesi ile eğer tüm çalışma dönemine ilişkin olarak eksiklik giderilmiş ise bu hususta davacının beyanı da alınarak davanın konusuz kalıp kalmayacağı göz önünde bulundurulduktan sonra sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Kabule göre de işbu davada ret sebebi ortak olduğundan davalılar yararına tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmiş olması da hatalıdır.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine,

12.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9265, Karar No: 2011/1990, Tarih: 28.02.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/9265 E.  ,  2011/1990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.12.2008 tarih ve 2008/111-2008/345 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 27. sınıf emtialarda kullanılmak üzere ‘Şark Halı Pazarı+Şekil’ ibareli markanın tescili için davalıya başvurduğunu, bu başvurunun 556 sayılı KHK.nin 7/1-c maddesi uyarınca kabul edilmediğini, markanın bir bütün olarak değerlendirildiğinde tescile engel halinin olmadığını, ‘şark’ ibaresi ile şekil unsurunun marka tescili için yeterli bulunduğunu, esasen ibarenin kullanımla ayırt edici hale geldiğini, itirazlarının kabul görmediğini ileri sürerek, TPE YİDK kararının iptaline ve tescil başvurusu işlemlerinin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kararın yerinde olduğunu, davacının ilk itirazında kullanımla ayırt edicilik hususunu ileri sürmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, markanın gerek şekil gerekse yazılı kısımları ayrı ayrı değerlendirildiğinde marka olarak tescilinin mümkün olmadığı, esasen ‘şark halısı’ ibareli halı grubunun da olduğu, ancak markanın bir bütün olarak incelendiğinde meydana gelen kombinasyonun marka olma özelliğine ulaştığı, doğrudan tanımlayıcı olmadığı, oluşturulan kombinasyonun bağımsızlığı sağladığı, ayrıca davacının markanın kullanımla ayırt edicilik özelliğini kazandığını iddia ettiği, esasen bu iddiasını itirazında da dile getirdiği, 556 sayılı KHK.nin 49. maddesinin dar yorumlanmayacağı, ibarenin bir an için tasviri işaret olduğu kabul edilse bile, sektörde uzun yıllardan beri marka olarak kullanıldığı, davacı ile bütünleştiği gerekçesiyle davalı TPE YİDK kararının iptaline, diğer istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 28.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21181, Karar No: 2017/6117, Tarih: 17.05.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/21181 E.  ,  2017/6117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre ve sanığın yokluğunda verilen kararın, mahkemeye beyan ettiği son adresi yerine mernis adresine yapılması nedeniyle usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında, eski hale getirme isteğinin kabulüyle, usulsüz tebligat sonrasında başka suretle öğrenme üzerine gerçekleştirilen temyizin süresinde olduğu kabul edilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1- Sanığın hakkındaki görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın Kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık ...'nin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnamedeki isteme aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Sanığın hakkındaki hakaret suçundan mahkumiyet hükmüne yönelik temyizine gelince;

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Seçimlik ceza öngören hakaret suçunda tercih edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi suretiyle TCK'nın 50/2 maddesine aykırı davranılmış ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Anlaşıldığından, sanık ...'nin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnamedeki isteme aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 17/05/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12133, Karar No: 2024/3205, Tarih: 06.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/12133 E.  ,  2024/3205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/814 E., 2021/2860 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.03.2021 tarihli ve 2018/497 Esas, 2021/92 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81. maddesinin 1. fıkrası, 35. maddesinin 2. fıkrası, 29. maddesinin 1. fıkrası, 31. maddesinin 3. fıkrası, 62. maddesinin 1. fıkrası uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 17.12.2021 tarihli ve 2021/814 Esas, 2021/2860 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafii ve katılan vekilinin istinaf başvurularının kabulü ile 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 35/2, 29/1, 31/3 ve 62/1. maddeleri uyarınca suça sürüklenen çocuğun 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi özetle; haksız tahrikin derecesine ve ceza miktarına ilişkindir.

2. Katılan vekilinin temyiz istemi özetle; suçun tasarlayarak ve canavarca hisle ve eziyet çektirerek işlendiğinden bahisle suçun vasfına, haksız tahrike ve eksik incelemeye, verilen cezanın yetersiz olduğuna ilişkindir.

IV. GEREKÇE