muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/25918, Karar No: 2017/21089, Tarih: 05.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/25918 E.  ,  2017/21089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.10.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1167, Karar No: 2013/18819, Tarih: 01.10.2013

**6. Ceza Dairesi         2011/1167 E.  ,  2013/18819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınan ...’in anlatımı, tanık ... ...’in beyanı ve dosya kapsamına göre, yakınanın suç tarihinde sanık ...’ın tarafı olduğu bir davada tanıklık yaptığı, duruşmadan çıkıp otogarda beklediği esnada sanıklar tarafından yaralandığı ve yakınana ait telefonun sanık ... tarafından alındığının iddia edilmesi ve tanığın bunun üzerine otogar polisini de alarak olayın olduğu yere geldiğini ve yakınanı yaralı halde gördüğünü belirtmesi karşısında; suça konu cep telefonunun IMEI numarasının tespit edilerek, suç tarihinden sonra hangi hatlar ile kullanıldığının ve baz bilgilerinin tespit edilmesi ile tüm kanıtlar yeniden birlikte değerlendirilerek sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 01/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1032, Karar No: 2021/17674, Tarih: 20.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/1032 E.  ,  2021/17674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat, müsadere, iade

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-... vekilinin temyiz talebine yönelik yapılan incelemede;

10.04.2014 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen iddianame ekli duruşma gününü bildirir davetiye ile davadan haberdar edilen Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun duruşmaya gelmediği ve usulüne uygun katılma talebinde bulunmadığı anlaşılmakla, davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmayan EPDK vekilinin vaki temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II-O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebine yönelik yapılan incelemede;

Sanık ...'e ait iş yerinde ... çekici ve ... dorse plakalı tırın yakıt tankına uzanan bir hortum vasıtası ile depodan akaryakıt nakli yapıldığının görülmesi üzerine yapılan aramada menşe belli olmayan 2000 litre akaryakıt ile akaryakıt aktarımında kullanılan 1 adet elektrikli santrafüj pompaya ve hortuma el konulan olayda; sanık ...'in beyanlarından; sanık ...'nın babasına ait olan iş yerinde arkadaşı sanık ... ile bulunmaktayken iş yerine gelen tır sürücüsü ...'ın aracına madeni yağ aktarmasını istediğini kendisinin de hortumu aracın yakıt deposuna taktığını, varilin içerisine yağ tenekesini boşalttığını, bu sırada ...'nın kendisinden düğmeye basmasını istediğini beyan ettiği gözetilerek sanık ...'nın da bilgisi dahilinde olayın gerçekleştiğinin kabulü ile; tüm dosya kapsamından sanıklar hakkında mahkumiyetlerine karar verilmesi gerekirken, beraatlerine karar verilmesi,

Kabule göre ise;

Suça konu kaçak akaryakıt hakkında 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi delaletiyle TCK'nun 54/4. maddesi uyarınca müsadere kararı verilmesi gerekirken dava konusu olmayan sigaralar hakkında müsadere kararı verilerek, akaryakıt hakkında tasfiye edilmemesi halinde sahibine iadesine, tasfiye edilmesi halinde bedelinin yasal faiziyle birlikte iadesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18511, Karar No: 2014/20749, Tarih: 10.06.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/18511 E.  ,  2014/20749 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/320267

MAHKEMESİ : Eskişehir 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/06/2011

NUMARASI : 2010/190 (E) ve 2011/588 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hakim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin sorumlusu bulunduğu inşaat alanı önünde açığa bırakılmış, kullanılan demirlerden arta kalan, atıl haldeki 10 TL değerinde 15-20 kg demir çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; müştekinin sorumlusu bulunduğu inşaat alanı önünde açığa bırakılmış, kullanılan demirlerden arta kalan, atıl haldeki 10 TL değerinde 15-20 kg demir çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanığın tekerrüre esas alınan Sungurlu Asliye Ceza Mahkemesi'nin 3.10.2005 tarih 2005/278-294 Esas-Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 157. maddesi uyarınca verilen 1000 TL adli para cezasına ilişkin ilamın karar tarihi itibariyle kesin nitelikte olup bu ilam yönünden tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı, ancak aynı kararda sanık hakkında hükmedilen 1 yıl hapis cezası ile mahkumiyet hükmünün 21.11.2007 tarihinde kesinleştiğinin anlaşılması karşısında 1 yıl hapis cezası ile mahkumiyet hükmünün TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrüre esas bulunduğunun ve bu ilam yönünden tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin değerlendirilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık S.. S..'nun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, şartlı tahliye süresi bakımından Sungurlu Asliye Ceza Mahkemesi'nin 3.10.2005 tarih 2005/278-294 Esas-Karar sayılı kararı ilamındaki 1000 TL adli para cezası dikkate alınarak sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 10.06.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17560, Karar No: 2017/8474, Tarih: 31.05.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/17560 E.  ,  2017/8474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İİK'nun 169a/6. maddesinde; "Borçlunun itirazının icra mahkemesince esasa ilişkin nedenlerle kabulü halinde, kötü niyeti veya ağır kusuru bulunan alacaklı, takip konusu alacağın yüzde yirmisinden aşağı olmamak üzere; ......... diğer tarafın isteği üzerine ....... tazminata mahkûm edilir......" hükmü yer almaktadır.

Borçlunun icra mahkemesine başvurusu, borca kısmi itiraz niteliğinde olup, anılan kısmi itiraz icra mahkemesince esasa ilişkin nedenlerle kabul edildiği gibi, alacaklının da kısmi ödemeye rağmen takibe konu çeklerin tamamı üzerinden takibe geçtiği ve dolayısıyla takipte en azından ağır kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, borçlunun borca kısmi itirazı kabul edildiğine göre, yukarıda anılan yasa hükmü ve yapılan açıklama uyarınca, talebi olan borçlu lehine kabul edilen kısım üzerinden %20'den aşağı olmamak üzere tazminata hükmedilmesi gerekirken, bu konuda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 31/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7949, Karar No: 2022/16662, Tarih: 23.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/7949 E.  ,  2022/16662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasının yapılan yargılaması sonunda; Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

1-Hükme esas alınan 04.07.2011 tarihli bilirkişi raporu ve fen raporunun dosya arasına alınmasından,

2-Dava konusu taşınmazın tapu kaydının tüm tedavülleri ve dayanak belgeleri ile birlikte ilgili tapu müdürlüğünden getirtildikten,

3-Bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak alınan fındık ürününün değerlendirme yılı olan 2012 yılı itibarıyla dekar başına asgari ve azami verim miktarlarını, ayrıntılı üretim giderlerini (harcama kalemlerini tek tek gösteren) ve kg başına toptan satış fiyatlarını gösteren veri cetveli İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğünden istenildikten,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6263, Karar No: 2024/8536, Tarih: 10.07.2024

**5. Ceza Dairesi         2024/6263 E.  ,  2024/8536 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yapılan yargılama sırasında Ankara 5. Çocuk Mahkemesiyle Adana 1. Çocuk Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 20.06.1960 tarih ve 1960/14 sayılı kararıyla; "Hukuk ve ceza mahkemeleri arasında selbi vazife uyuşmazlığı çıktığı takdirde, dava konusu işin hukuka ait olması halinde hukuk dairesinin, cezaya ilişkin olduğu takdirde de ceza dairesinin merci tayinine vazifeli olacağına" karar verilmiş olmasına, uyuşmazlık konusu olayda herhangi bir suç soruşturması bulunmaksızın çocuk koruma tedbiri verilmesine ilişkin talepte bulunulmasına göre; Ankara 5. Çocuk Mahkemesiyle Adana 1. Çocuk Mahkemesi arasında meydana gelen görev uyuşmazlığını çözme görevi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 21, 22 ve 23 üncü maddeleri gereğince Yüksek 5. Hukuk Dairesine ait olduğundan Dairemizin oy birliğiyle GÖREVSİZLİĞİNE,

Dosyanın ilgili Daireye GÖNDERİLMESİNE,

10.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/41481, Karar No: 2021/13741, Tarih: 28.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/41481 E.  ,  2021/13741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

7035 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinin 1. fıkrasının Bölge Adliye Mahkemelerinden verilen kararlara ilişkin temyiz süresini düzenlediği, daha önce Yargıtay incelemesinden geçen dosyalara ilişkin temyiz süresinin CMUK'nin 310. maddesine göre bir hafta olduğu, ancak verilen hükümde temyiz süresi 15 gün olarak gösterilmek suretiyle katılan vekilinin yanıltıldığı anlaşıldığından, temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilerek ve sanıkların üzerine atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

A) Sanık ... hakkında verilen verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyizlerin incelenmesinde:

Ev satın almak isteyen katılanın bu talebini emlakçılık yapan sanık ...’ya ilettiği, adı geçen sanığın da katılanı sanık ... ile tanıştırdığı, ...’ye ait olduğunu söyledikleri bir dairenin 110.000 TL bedelle katılana satışı yönünde anlaştıkları ve katılanın 30.500 TL parayı sanık ... ...’ye ödediği, karşılığında da teminat olarak 5 adet senet aldığı, taşınmazın devri için gittiklerinde taşınmazın sanık ...’e ait olmayıp ölmüş olan ... isimli kişiye ait olduğunun ortaya çıktığı, katılanın sanık ... ... aleyhine icra takibi başlattığında senetlere yazılan borçlu adresinin yanlış olması nedeniyle takibin kesinleştirilemediği, daha sonraki süreçte de katılandan alınan paranın iade edilmediği iddia ve kabul edilen somut olayda, ... adına kayıtlı olan taşınmazın satışına ilişkin vekaleti olmayan sanığın, malik öldüğü ve mirasçılar tarafından kendisine satış yetkisi verilmediği halde, yetkisi varmış gibi hareket etmek suretiyle katılan ile sözleşme imzalayıp menfaat temin ettiği, taşınmaz malikinin ölmüş olduğunu katılana bildirmediği, aldığı parayı da daha sonra iade etmediği, bu suretle en başından itibaren suç işleme kastıyla hareket edip dolandırıclık suçunu işlediğine ilişkin Mahkemenin kabul ve gerekçesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun inanç ve takdiri ile incelenen dosya içeriğine göre, katılan vekili ve sanık müdafisinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nin 53/4. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,