muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7348, Karar No: 2011/8604, Tarih: 28.12.2011

Adli Tıp Kurumu Morg İhtisas Dairesinin 24.11.2008 tarihli otopsi raporunda; maktulenin sağ omuz başı ön yüzde, alın sağında, sol orbita kemeri üzerinde, sol kulak memesi üzerinde, sağ humeral bölgede ve sol ön kolda ekimoz alanları, saçlı deri altında oksipital sağda 3x2,5 cm.lik ekimoz, sağ temporal adale grubunda 4x2 cm.lik, sol temporal adale grubu altında 1,5 cm.lik kanama alanları, beyincik sağ konveks boyunca subdaral kanama, frontal solda, sol pariatelde ve sağ temporal lobta lokalize subaraknoidal kanama alanları, sternumda 4.interkostal aralık seviyesinde minimal kanamalı kırık, sağ 1-5. kotlarda midkulavikuler hattan, sol 2-4. kotlarda midklavikuler hattan kanamalı kırıklar olduğunun, sol uyluk yumuşak dokularda yaygın kanama, sol collum femoris kırığı tespit edildiğinin, ölümün, genel beden travmasına bağlı seri kot kırıkları ve femur kırığıyla birlikte beyin kanaması, beyin doku harabiyeti ve gelişen komplikasyonlar sonucu meydana gelmiş olduğunun belirtildiği; ayrıca Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu'nun 10/02/2010 tarihli raporunda da; kafa içi kanamanın düşme veya düşürülme sonucu oluşabileceği gibi sert ve künt bir cismin kafaya yönelik travması ile de oluşabileceğinin belirtildiği,

Olay tarihinde maktulenin evinden sanığın bağırma sesleri duyulduğunun tanıklarca ifade edildiği olayda; yapılan açıklamalar, etkili eylemlerin sayısı ve şiddeti, yaraların yer ve nitelikleri birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığı halde; annesini kasten öldürmek suçundan TCK.nun 82/1-d, 62 ve 53 maddeleri uyarınca hüküm kurulması yerine, olası kastla annesini öldürmek suçundan TCK.nun 82/1-d,21/2,62 ve 53 maddeleri uyarınca hüküm kurularak eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 28/12/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3208, Karar No: 2020/14107, Tarih: 02.12.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/3208 E.  ,  2020/14107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

... Camiisinin gönüllü olarak temizlik işlerine bakan mağdurun, 16/04/2015 günü saat 16.50 sıralarında camiinin avlusu içerisinde bulunan kaldığı odadaki çekyat üzerine cep telefonunu bıraktığı, namaz kıldıktan sonra odaya gittiğinde cep telefonunun bıraktığı yerde olmadığını görüp polise bildirdiği olayda, başka suçtan yakalama emri bulunan sanığın 17/04/2015 günü yakalandığında yapılan üst araması sırasında üzerinden çıkan içinde mağdura ait sim kart takılı olan cep telefonunun sorgulanmasında mağdurun 16/04/2015 günü çalınan cep telefonu olduğunun anlaşılması, alınan ... raporunda cep telefonunun çalındığı saat ile mağdura iade edildiği saate kadar başkaca bir telefon hattıyla kullanılmadığının belirlenmesi ve sanığın da yakalanmadan bir gün önce camiinin 100 metre yakınlarında iken cep telefonunu açık kimlik bilgilerini bilmediği .... isimli şahıstan satın aldığını ifade etmesi karşısında, sanığın sübut bulan ve 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesine uyan hırsızlık suçundan mahkumiyeti yerine suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 02/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4928, Karar No: 2018/8690, Tarih: 31.10.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/4928 E.  ,  2018/8690 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili ile davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 16.08.2009 tarihli iş kazası sonucu vefat eden kazalının hak sahiplerine bağlanan gelir ile cenaze yardımı, birleşen dava tedavi giderlerinin rücuan tahsili istemine ilişkin olup her iki davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanun'un 21. maddesidir.

5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere 1. fıkrada işverenin, 4. fıkrada üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bunlara dayanılarak açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir.

Söz konusu Kanunun 141 – 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki açıklamalar ışığı altında;

1)Mahkemece, davalı şirket % 40, ... %25, ... %5, sigortalı % 30 kusurlu bulunmuş olup kusur oranları yerinde olmakla birlikte yukarıda belirtilen nedenlerle, yargılama ve inceleme konusu olayda, Mahkemece, 3. kişi konumundaki davalı ...'in 5510 sayılı Yasanın 21/4. maddesine göre ilk peşin sermaye değerli gelirin yarısının davalıların toplam kusur oranı olan %70'i oranından sorumlu olduğu gözetilmeli ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2) Diğer taraftan, karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca, yargılamada kendisini vekille temsil ettiren davalı ... yararına kabul edilen miktar üzerinden nispi vekalet ücreti takdiri gereği gözetilmeden maktu vekalet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3) 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Taleple bağlılık ilkesi” başlığını taşıyan 26'ncı maddesinde hakimin, tarafların istem sonuçlarıyla bağlı olduğu, ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremeyeceği açıklanmış olmakla, hukuk yargılamasına “istemle bağlılık” ilkesi egemen kılınmıştır.

Davacı Kurum, ıslah dilekçesi ile gelir yönünden 56.151,48 TL talep etmesine rağmen, talebin aşılması suretiyle 56.821,45 TL'ye hükmolunması ile rücu alacağının içinde yer alan cenaze masraflarına ilişkin belgeler araştırılmaksızın söz konusu talebin reddine karar verilmesi de isabetsizdir.

Davacı Kurum, ıslah dilekçesi ile gelir yönünden 56.151,48 TL talep etmesine rağmen, talebin aşılması suretiyle 56.821,45 TL'ye hükmolunması ile rücu alacağının içinde yer alan cenaze masraflarına ilişkin belgeler araştırılmaksızın söz konusu talebin reddine karar verilmesi de isabetsizdir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, temyiz eden taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... ve ...'a iadesine, 31.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2009/4006, Karar No: 2012/8626, Tarih: 26.04.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/4006 E.  ,  2012/8626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yağma suçunun silahla,birden fazla kişi tarafından birlikte ve gece vakti işlendiği anlaşılıp kabul edildiği halde 5237 Sayılı TCK 149/1. madde ve fıkrasıyla uygulama yapılırken (a,c,h) bendlerinin hükümde gösterilmemesi yerinde tamamlanması olanaklı maddi hata kabul edilmiş; Suçun işlendiği petrol istasyonunun büro kısmının sadece işyeri çalışanlarının ve müşterilerin girebilecekleri bir yer olduğu, işyeri sahiplerinin onayı bulunmadan girilebilme imkanı olan bir yer niteliği taşımadığı, özel mülkiyete konu bir yer olduğu, bu nedenle anılan yasa madde ve fıkrasının (d) bendinde tanımlanan "işyeri" niteliğinde olduğu gözetilmeden yazılı gerekçe ile uygulama yapılmaması; yağma suçunda birden fazla nitelikli halin gerçekleşmiş olması nedeniyle 61/1. maddede öngörülen ölçütler gözetilerek temel ceza uygulaması yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, 5237 sayılı TCK'nın 150/2.maddesindeki "malın değerinin azlığı" kavramının, 765 sayılı TCK'nın 522. maddesindeki "hafif" veya "pek hafif" ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, "değerin azlığının" 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeteri gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150/2. maddesinin düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması; karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK’nın 7/3 maddesi gereğince, 01.06.2005 tarihinden önce işlenen suçlar nedeniyle aynı Yasanın 58/6-7.maddesinde düzenlenen mükerrirlere özgü infaz hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Ancak;

5237 sayılı TCK’nın 7/3 maddesi gereğince, 01.06.2005 tarihinden önce işlenen suçlar nedeniyle aynı Yasanın 58/6-7.maddesinde düzenlenen mükerrirlere özgü infaz hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hükümden "5237 sayılı TCK'nın 58/6.maddesinin uygulanmasına" ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.04.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9042, Karar No: 2017/11939, Tarih: 04.12.2017

**13. Hukuk Dairesi         2017/9042 E.  ,  2017/11939 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... Temizlik Hizmetleri ... Şti. ve Diğerleri vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 12. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 05/05/2015 gün ve 2012/465-2015/200 sayılı hükmün Dairemizin 23/05/2017 tarih ve 2015/42989-2017/6146 sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı...avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında usulün 440. Maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 275,00 (ikiyüzyetmişbeş) Lira para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 04/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4511, Karar No: 2024/335, Tarih: 16.01.2024

**1. Hukuk Dairesi         2022/4511 E.  ,  2024/335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1063 E., 2022/399 K.

HÜKÜM/KARAR : Kabul/Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ardahan 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/301 E., 2019/179 K.

Taraflar arasındaki sınırlandırmanın iptali ile tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I .DAVA

Davacı dava dilekçesinde; 09.11.1967 tarih 94 nolu eski tapu kaydında hisseli malik olduğunu, ancak bu tapu kaydının kadastroda uygulanmadığını, taşınmazın ...köyünde yapılan kadastro çalışmaları sonucunda 101 ada 1 parsel numarası alarak davalılar Hazine ve köy tüzel kişiliği adına tescil edilen taşınmaz içerinde kaldığını öne sürerek malik olduğu kısmın tapu kaydının iptali ile adına tapuya tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili, yargılama sırasında davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... Köyü Tüzel Kişiliği temsilcisi, yargılama sırasında dava konusu kısmın davacıya ait olduğunu belirtmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davanın kabulüne; 26.07.2018 tarihli fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 754,92 metrekarelik kısmın tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Nedenleri

Davalı Hazine vekili istinaf dilekçesinde; dava konusu taşınmazın mera niteliğini taşıdığını, keşif ve bilirkişi raporlarının dava konusu yerin niteliğinin tespit edilmesi için yetersiz olduğunu, kadastro öncesindeki eski tapu kayıtlarına dayanılmasına rağmen dosyada zilyetlik şartlarına ilişkin araştırma yapıldığını, Yerel Mahkemece verilen kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, yargılama giderleri ve vekalet ücrelinin davacı tarafa yükletilmesine karar verilmesini ileri sürerek hükmün kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu taşınmazın kabul edilen kısmının dayanak tapu kayıt kapsamında kaldığının anlaşılması sebebiyle İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile davalı Hazine vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.(1) maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.