muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3576, Karar No: 2024/14939, Tarih: 09.12.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/3576 E.  ,  2024/14939 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2023/8577 Değişik İş

SUÇ : Dolandırıcılık

İNCELEME KONUSU

KARAR : Talebin reddi

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.06.2020 tarihli ve 2020/16941 Soruşturma, 2020/20377 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile soruşturmanın genişletilmesine ilişkin merci Gaziantep 4. Sulh Ceza Hakimliğinin, 06.10.2020 tarihli ve 2020/5298 Değişik İş sayılı kararını müteakip, belirtilen eksiklikler giderildikten sonra dosyanın tekrar gönderilmesini takiben, Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yeniden değerlendirme yapılarak kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi ve bu karara itiraz edilmesi halinde dosyanın gönderilmesi gerektiğinden bahisle talebin reddine dair Gaziantep 4. Sulh Ceza Hakimliğinin, 15.11.2023 tarihli ve 2023/8577 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 271/4. maddesi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 15.11.2023'te kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 14.05.2024 tarihli ve 2023/29701 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.05.2024 tarihli ve KYB-2024/56953 sayılı Tebliğnamesi ile soruşturma dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.05.2024 tarihli ve KYB-2024/56953 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, Gaziantep 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 15/11/2023 tarihli kararı ile Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından tekrardan değerlendirme yapıldıktan sonra itiraz olması halinde dosyanın gönderilmesi gerektiğinden bahisle karar verilmiş ise de,

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.05.2024 tarihli ve KYB-2024/56953 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, Gaziantep 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 15/11/2023 tarihli kararı ile Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından tekrardan değerlendirme yapıldıktan sonra itiraz olması halinde dosyanın gönderilmesi gerektiğinden bahisle karar verilmiş ise de,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 71. maddesi ile değişik 173/3. maddesinde yer alan, “Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder...” ile aynı Kanun’un 173/4. maddesindeki “Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” şeklindeki düzenleme gereğince kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz üzerine soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi halinde, Gaziantep Cumhuriyet savcılığınca belirtilen eksiklikler giderildikten sonra itirazla ilgili Gaziantep 4. Sulh Ceza Hâkimliği tarafından bir karar verilmesi gerektiği cihetle, belirtilen eksikliklerin tamamlanıp tamamlanmadığı incelenerek, esastan karar verilmesi yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun‘un 160. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında; Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlayacağı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlü olduğu belirlenmiştir.

2. 5271 sayılı Kanun’un, “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar” başlıklı 172/1. maddesi;

“(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.

...“

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 5271 sayılı Kanun’un, “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173. maddesinin inceleme konusu ile ilgili olan birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkralarında;

“(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

...“

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 5271 sayılı Kanun’un, “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173. maddesinin inceleme konusu ile ilgili olan birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkralarında;

“(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3)(Değişik: 18/6/2014-6545/71 md.) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

...“

Hükümleri yer almaktadır.

4. Kanun‘da yer alan düzenlemelerden de görüleceği üzere; Cumhuriyet savcısı, suçun işlenip işlenmediğinin tespiti bakımından hemen işin gerçeğini araştırmaya başlamalı, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açmalı, aksi halde 5271 sayılı Kanun’un 172. maddesi gereğince kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vermelidir.

5. Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen Sulh Ceza Hakimliği, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir. Soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi halinde, Cumhuriyet savcısı Sulh Ceza Hakimliği tarafından belirtilen eksiklikleri giderdikten sonra bir karar verilmek üzere dosyayı tekrar aynı Sulh Ceza Hakimliğine gönderecek, bu hususta kendisi yeniden kovuşturmaya yer olmadığına dair karar veremeyecektir.

6. Bu kapsamda inceleme konusu soruşturma dosyası değerlendirildiğinde; Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.06.2020 tarihli ve 2020/16941 Soruşturma, 2020/20377 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı şikâyetçiler vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine, merci Gaziantep 4. Sulh Ceza Hakimliğinin, 06.10.2020 tarihli ve 2020/5298 Değişik İş sayılı kararı ile soruşturmanın genişletilmesine karar verilmek suretiyle belirtilen eksikliklerin giderilmesi amacıyla dosyanın Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından gerekli soruşturma işlemleri yapılarak bir karar verilmek üzere dosyanın yeniden 01.11.2023 tarihli üst yazı ile Gaziantep 4. Sulh Ceza Hakimliğine gönderildiği, buna karşılık Gaziantep 4. Sulh Ceza Hakimliğinin, 15.11.2023 tarihli ve 2023/8577 Değişik İş sayılı kararı ile "...her ne kadar Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığının 01/11/2023 tarih ve 2020/72452 soruşturma sayılı yazısı ile 2020/16941 soruşturma ve 2020/20377 karar numaralı KYOK'a ilişkin olarak sulh ceza hakimliğince toplanılması istenilen deliller toplanıldıktan sonra somut olayla ilgili itirazın reddi ya da kabulü şeklinde karar verme yetkisinin sulh ceza hakimliğinde olduğundan bahisle dosya hakimliğimize gönderilmiş ise de, talebin UYAP üzerinden boş müzekkere şeklinde gönderildiği, bu nedenle red-kabul işlemlerinin yapılamayacağı, ayrıca her ne kadar Cumhuriyet Başsavcılığınca aynı dosyada tekrar karar veremeyeceği belirtilmiş ise de, dosyada tamamlanan eksiklikler ile 5271 sayılı CMK'nın 160. maddesine uygun şekilde deliller toplanıp sonucu GAZİANTEP CUMHURİYET BAŞSAVCILIĞINCA takdir edilmesi gerektiği, daha sonra verilen karara (kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilir ise) itiraz olması halinde yeniden Gaziantep Sulh Ceza hakimliklerince değerlendirme yapılabileceği..." denilmek suretiyle talebin reddedildiği anlaşılmış ise de; 5271 sayılı Kanun'un 173/3. maddesinde yer alan, "Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Cumhuriyet Başsavcılığınca soruşturmanın genişletilmesine ilişkin kararda belirtilen eksiklikler giderildikten sonra, daha önce bu hususta karar veren merci tarafından itirazla ilgili bir değerlendirme yapılması gerektiği gözetilmeden talebin reddine karar verilmesi Kanun’a aykırı olup, ihbarnamede yer alan kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Gaziantep 4. Sulh Ceza Hakimliğinin, 15.11.2023 tarihli ve 2023/8577 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,5271 sayılı Kanun’un 309/4-a. maddesi uyarınca gerekli işlemlerin yapılması için soruşturma dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14436, Karar No: 2015/3366, Tarih: 24.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/14436 E.  ,  2015/3366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin kızı ...'ın yolcu olarak bulunduğu davalıya sigortalı aracın tek taraflı kaza yapması neticesinde malul kalacak şekilde yaralandığını, belden aşağısının felç olduğunu ve kazada herhangi bir kusurunun bulunmadığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla iş göremezlik tazminatı, tedavi, bakıcı ve ulaşım giderleri olmak üzere 2.000,00 TL'nin kaza tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; 17.02.2014 tarihli ıslah dilekçesiyle tazminat talebini 221.814,60 TL'ye yükselttiklerini bildirmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin dava açılmadan önce 04.01.2013 tarihinde ... adına davacı ...'a 68.827,00 TL ve davacı ...'a 68.827,00 TL miktarında ödeme yaptığını, bu nedenle müvekkilinin sorumluluğunun kalmadığını, sigortalı araçta yolcu taşıma kapasitesinin beş kişi olmasına rağmen yedi kişinin taşındığını ve hatır taşıması indirimi yapılması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kabulü ile, 221.814,60 TL'nin 10.12.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 11.363,91 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 24/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17320, Karar No: 2016/11959, Tarih: 21.11.2016

**17. Ceza Dairesi         2016/17320 E.  ,  2016/11959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Özgürlüğü bağlayıcı ceza ile hükümlülüğüne karar verilen sanıklar ... ve ... hakkında 5237 sayılı Yasa'nın 53. maddesi ile uygulama yapılmaması infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görüldüğünden, bozma nedeni yapılmamıştır.

1-Sanıklar ... ve ... ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanıklar ... ve ... müdafi ile suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2-Sanıklar ... ve ... ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suçun sanıklar ve suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine

göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

Toplam 2,50 TL para çalan sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafi ile suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 21.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17156, Karar No: 2024/2262, Tarih: 11.03.2024

**8. Ceza Dairesi         2021/17156 E.  ,  2024/2262 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/383 E., 2020/512 K.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığının 16.04.2018 tarihli (01.12.2016 tarihli eylem), Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığının 23.09.2017 tarihli (05.12.2016 tarihli eylem), Malatya Cumhuriyet Başsavcılığının 05.04.2017 tarihli ( 10.01.2017 -17.01.2017 tarihli eylemler), Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığının 26.12.2017 tarihli (05.10.2017 tarihli eylemler) iddianameleri ile sanık hakkında parada sahtecilik suçundan cezalandırılması istemiyle açılan Malatya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/183 Esas, Elazığ

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/724 Esas ve 2017/498 Esas, Elazığ 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2019/70 Esas ve 2019/370 Esas sayılı dosyaları, Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 05.11.2019 ve 18.11.2019 tarihli bozma kararları üzerine Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2019/577 Esas sayılı dosyasında birleştirilerek yapılan yargılama neticesinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 197 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 inci maddesinin birinci fıkrası, 52 inci maddesi, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 5 yıl 10 ay hapis ve 11.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 22.06.2020 tarihli ve 2020/383 Esas, 2020/512 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sanığın fiili işlediğine dair somut delil bulunmadığına, eksik inceleme neticesi verilen kararın usul ve esasa aykırı olduğuna ve lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Temyizin kapsamına göre dava konusu olaylar;

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sanığın fiili işlediğine dair somut delil bulunmadığına, eksik inceleme neticesi verilen kararın usul ve esasa aykırı olduğuna ve lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Temyizin kapsamına göre dava konusu olaylar;

a. 01.12.2016 tarihinde sanığın ...'ya 2 adet sahte 100 Dolar vererek 2 koli bal aldığına, mağdurun şikayeti ile yakalandığında sahte kimlik ibraz ettiği, yargılama aşamasında sanığın gerçek kimliği tespit edilerek mağdur tarafından teşhis edildiğine,

b. 05.12.2016 tarihinde ...'a 20 adet sahte 100 Dolar vererek toptan bal aldığı olayda mağdurla iletişim kurduğu ve eski eşinin adına kayıtlı olan numaranın araştırılması ve failin tespiti için yapılan çalışmada şikayetçinin yanında sanığı tesadüfen gören ve şahısla selamlaşan tanığın balı satın alan kişinin ... olduğunu beyan etmesi üzerine gerçekleştirilen teşhis işlemi sonucunda şikayetçinin kendisinden bal alan şahsı ... olarak net ve tereddütsüz şekilde teşhis ettiğine,

c. 10.01.2017-14.01.2017 tarihleri arasında temyiz dışı sanık ... ile birlikte hareket ederek piyasaya sahte para sürmek maksadıyla Elazığ ilinde kiralamış oldukları araç ile Malatya iline geldikleri ve beş ayrı işyerinde alışveriş görüntüsü altında katılanlar ... ve ... ile mağdurlar ..., ... ve ...'e 1'er adet sahte 100 Dolar verdiklerine, bu konuda ifadesi alınan Süleyman'ın suçlamayı kabul etmediği, temyiz dışı sanık ...'ın ise Süleyman ile birlikte paraların sahteliğini bilerek verdiklerini ikrar ettiğine ,

ç. 17.01.2017 tarihinde araçla Elazığ iline seyir halinde iken uygulama noktasında durdurularak önleme arama kararı ile yapılan kontrolde üzerinde 2 adet sahte 100 Dolar ele geçtiğine ve bunların Malatya'da tedavüle konulan sahte paralarla aynı seriden olduğunun tespit edildiğine,

d. 05.10.2017 tarihinde başka bir suçtan dolayı yakalanarak getirildiği polis merkezinde cüzdanında ele geçen 10 adet sahte 100 Dolar'ı piyasaya sürmek üzere bulundurduğuna ilişkindir.

2. ... raporları ile olaylarda ele geçen paraların sahte olduğu ve iğfal kabiliyetinin bulunduğu tespit edilmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin kabulü;

Sanık suçlamaları kabul etmediğini beyan etmiş ise de mağdurların anlatımları, paralar yönünden aldırılan rapor, tanık ve mağdur anlatımları ve teşhis tutanakları, sanık ...'ın mahkeme huzurundaki anlatımında açıkça suçlamayı kabul ettiğini birleşen dosyadaki mağdurlara sahte 100'er Doları sanık ... ile birlikte verdiklerini ve bu paraları sanık ...'ın temin ettiğini açıkça beyan etmiş olması hususları ile paralar üzerinde mahkeme huzurunda yapılan gözlem hep birlikte ele alınıp değerlendirildiğinde sanığın suç işleme iradesi ile hareket etmek suretiyle parada sahtecilik suçunu işlediği sabit görülmüş, cezalandırılması hususunda her türlü kuşkudan uzak, kesin ve mutlak vicdani kanaate varılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü;

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü;

1. 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106 ıncı maddesinin üçüncü bendi gereğince “Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün, hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir.” hükmü gözetilmeden hüküm kurulmuşsa da, belirtilen hususun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.