muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7345, Karar No: 2019/3408, Tarih: 02.04.2019

2-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında verilen beraat hükümlerine yönelik olarak katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ...’in kardeşi olan sanık ...’in müfettiş tarafından alınan ifadesinde “eczaneye bir şekilde bırakılan sağlık karnelerini toplu olarak sağlık ocağına götürüp yazdırıyorduk. Bunların protokol defteri kaydını bazen görevliler bazen de biz yapıyorduk. Sağlık karnelerine yazılacak ilaçların listeleri önceden Erkan veya ilaç firması çalışanları tarafından hazırlanıyordu” şeklinde beyanda bulunduğu, sanık ...’ın da savcılıkta alınan savunmasında “... bana, sizin firmanın ilaçlarını alırım ancak size vereceğim karneleri götürüp doktorlara ilaç yazdırırsanız anlaşmamız devam eder gibi sözler söyledi. Ben de umut sağlık ocağı doktorlarından ... beyi tanıdığımı ve ona yazdırabileceğimi söyledim. 5-6 aylık zaman dilimi içinde bu eczaneden isimlerini hatırlamadığım bazı sağlık karnelerini alarak doktor ... beyin nöbetçi olduğu tarihte sağlık ocağına götürdüğüm olmuştur. Ve kendisi de bu karnelere ...’in koyduğu nota göre ilaçlar yazıyordu. Götürdüğüm karne sayısı 5 ile 10 arasında değişmekteydi. ... bey hem hastaya bakıp hem deftere kayıt yapamayacağından ben yardım ediyordum. Bu şekilde sağlık karnesini getirdiğim hastaların kaydını yapıyordum” şeklinde beyanda bulunduğu, sanık ...’un ise “Eczaneye gittiğim günlerde ... bize bazen üç bazen beş karne vererek içindeki el yazısıyla yazılmış notta bulunan ilaçları hangi doktor nöbetçiyse ona veriyorduk. Her zaman olmasa da bazı reçeteler için poliklinik defterine kayıtları biz yapıyorduk. SGK müfettişi bu yazıları bana gösterdiğinde benim yazım olduğunu görmüştüm. Doktorların yazmış olduğu reçeteleri ertesi gün iş yerime giderken eczaneye bırakıyordum. Arkadaşım ... de benim gibi sağlık karnelerini eczaneden alarak yukarıda ismini verdiğim doktorların bulunduğu sağlık ocağına götürüyordu.” şeklindeki beyanları ile tüm dosya kapsamından sanıkların ... eczanesinden aldıkları sağlık karnelerini ilaç yazdırmak üzere sağlık ocağına götürdükleri ve bu şekilde düzenlenen reçeteleri de protokol defterine kayıt yapmak suretiyle sanıklar ... ve ... tarafından işlenen resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarına iştirak ettikleri gözetilmeden mahkumiyetleri yerine beraatlerine karar verilmesi

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, ...... sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 02.04.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18633, Karar No: 2018/15743, Tarih: 05.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/18633 E.  ,  2018/15743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

20,00 TL’den az olan ve hazine üzerine bırakılması gereken yargılama giderinin, sanığa yüklenmediğinin dosya kapsamından anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın bu dosyada adlı mağazadan 16/03/2014 tarihinde 75,00 TL kadar para çaldığı iddiasıyla yürütülen soruşturma sonucunda 25.04.2014 tarihli iddianame ile kamu davasının açıldığının anlaşılması karşısında, sanığın savunmalarında aynı işyerine 02/03/2014 tarihinde de girdiğini ve kasadan 650,00 TL kadar para çaldığını her aşamada beyan etmesi karşısında, öncelikle suç tarihleri arasındaki süre gözetildiğinde sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin uygulanma ihtimaline binaen sanık hakkında adlı mağazadan hırsızlık suçu ile ilgili başkaca bir kamu davası açılıp açılmadığı araştırılarak ve açılmış ise bu davanın akıbeti araştırılıp mümkünse her iki dava birleştirilerek hukuki durumlarının buna göre değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde sanığın üzerine atılı hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından cezalandırılmasına karar verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

Sanık ...’ın, olay tarihinde mağdura ait olan adlı mağazadan 75,00 TL parayı çaldığının anlaşılması karşısında, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 Sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkının korunmasına, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 05.12.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12152, Karar No: 2017/1982, Tarih: 09.03.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/12152 E.  ,  2017/1982 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, yapılan yargılama neticesinde ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı vekili, karar tarihinden sonra 19.12.2016 tarihli dilekçesi ile 6736 sayılı Yasadan yararlanmak için davadan feragat ettiği anlaşılmaktadır.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312'nci maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 91 ila 94'üncü maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usûl hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hâkim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel Kurulu'nun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 02.6.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.04.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

Bu itibarla; somut olayda davadan feragat edildiği bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, davacının 6736 sayılı Yasadan yararlanmak amacıyla davadan feregat ettiği gözetilerek yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 09.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12875, Karar No: 2014/5099, Tarih: 15.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/12875 E.  ,  2014/5099 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/154747

MAHKEMESİ : Çankırı 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29.12.2010

NUMARASI : 2010/160 Esas, 2010/335 Karar

SUÇ : Müstehcenlik

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında kamu davasına konu cep telefonu hafıza kartındaki görüntüler ile CD ve video içeriklerinden, soyut olarak sanık Mahir'in bilgisayarında bulunan 3 adetinin çocuk porno görüntüleri, diğerlerinin de TCK.nın 226/4. maddesi kapsamında suç oluşturan görüntüler olduğunun bildirilmesi nedeniyle suçun unsurlarının tespiti için gerekli ve yeterli açıklamayı taşımadığı anlaşılan ve soruşturma aşamasında düzenlenerek dosyaya alınan yetersiz bilirkişi raporlarına dayanılarak karar verildiği anlaşılmakla; iddianameye konu edilen bütün cep telefonu hafıza kartı, CD ve bilgisayardaki video içeriklerindeki görüntülerin ar ve haya duygularını incitip incitmediği, cinsi arzuları tahrik ve istismar eder nitelikte genel ahlâka aykırı olup olmadığı saptanıp müstehcen nitelikte olduklarının tespiti halinde, TCK.nın 226. maddesinin hangi fıkraları kapsamında kalan görüntüler olduğu konusunda uzman bilirkişiden ayrıntılı rapor alınarak sonucuna göre, sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de,

Adli sicil kayıtlarına göre, suç tarihinden önce sabıkaları bulunmayan sanıklar haklarında hükmolunan kısa süreli hapis cezaları suçun işlenmesindeki özellikler ve ekonomik sosyal durumları yanında kişilikleri de olumlu değerlendirilerek adli para cezasına çevrildiği halde, sanıkların hüküm tarihinde yargılaması devam eden ve kesin hükümle sonuçlanarak sabit hale gelmeyen çocuğun cinsel istismarı suçundan yargılamalarının devam etmesi ve bu suçtan tutuklu bulunmaları gözetilerek ilerde bir daha suç işlemekten çekinecekleri yolunda olumlu kanaat oluşmadığı şeklindeki yetersiz ve kanuni olmayan gerekçe ile haklarında kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına ve sanık Mahir hakkında hükmolunan hapis cezasının ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Adli emanette bulunan ve müstehcen nitelikte video, fotoğraf ve görüntü içeren hafıza kartı, CD'lerin müsaderesine, müstehcen görüntü içermeyen diğer malzemelerin ise sahiplerine iadesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden dosyada delil olarak saklanmalarına karar verilmesi,

Hakkında hapis cezasına hükmolunan sanık Mahir'in TCK.nın 53/3. maddesi uyarınca aynı Kanunun 53/1-c maddesinde düzenlenen kendi alt soyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık haklarından yoksunluğunun koşullu salıverilmeye, diğerleri üzerindeki vesayet ve kayyımlık yetkileri yönüyle ise hak mahrumiyetinin hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hakkında hapis cezasına hükmolunan sanık Mahir'in TCK.nın 53/3. maddesi uyarınca aynı Kanunun 53/1-c maddesinde düzenlenen kendi alt soyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık haklarından yoksunluğunun koşullu salıverilmeye, diğerleri üzerindeki vesayet ve kayyımlık yetkileri yönüyle ise hak mahrumiyetinin hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9240, Karar No: 2012/13527, Tarih: 30.05.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/9240 E.  ,  2012/13527 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hükü : 2863 sayılı Kanunun 65/b, 5237 sayılı TCK'nın 31/3, 62, 51/1 maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında 5728 sayılı Kanun ile değişik 2863 sayılı Kanunun 65/b maddesi uyarıncaa hapis cezasının yanı sıra adli para cezasına da hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır, ancak;

Suça sürüklenen çocuğun, özel güvenlik görevlisi ile korunan 1. derecede arkeolojik sit alanı olarak tescilli Balbura antik kentine, yanında çalıştığı ...'ın talimatı üzerine gittiğini ve burada iş makinesi ile kazı yaptığını, kazı sırasında yanlarına müze görevlilerinin de geldiğini, suça konu yerde kazı yapılmayacağını bilmediğini beyan eden savunması karşısında, dava konusu fiilin gerçekleştirilmesi hususunda talimat verdiği iddia olunan ve suça sürüklenen çocuğun işvereni konumundaki ... hakkında bu eylem nedeniyle dava açılıp açılmadığının araştırılması, açılmış olması halinde her iki dava dosyası birleştirilerek suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeksizin, suça sürüklenen çocuk hakkında eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 30/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14615, Karar No: 2021/9456, Tarih: 13.04.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/14615 E.  ,  2021/9456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın hükümlü bulunduğu ceza infaz kurumundan tedavisi amacıyla jandarma görevlileri nezaretinde hastaneye götürüldüğü,bu esnada jandarma görevlilerine cebir kullanmak suretiyle firar ettiği ve daha sonra yapılan aramalar sırasında yakalandığı somut olayda;sanığın 5275 sayılı Yasa'nın 97. maddesinde tanımlanan izinden dönmeme veya geç dönme suretiyle firar suçunu işlemediğinin anlaşılması karşısında;tebliğnamedeki düzeltilerek onama düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanığın;bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 13.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8606, Karar No: 2015/23675, Tarih: 09.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/8606 E.  ,  2015/23675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Nizip 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/06/2014

NUMARASI : 2013/686-2014/701

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 12. maddesine dayanan baraj inşaatı için yapılan kamulaştırma nedeniyle çevrenin sosyal, ekonomik ve yerleşme düzeninin bozulması nedeniyle, taşınmazdan ekonomik ve sosyal yönden yararlanma olanağı kalmadığı iddiasına dayanan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1)Nizip Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2000/3836 Esas ve 2000/4921 Karar sayılı dava dosyası dosya arasına alındıktan,

2)Bilirkişi raporunda esas alınan Antep fıstığının dekar başına verim miktarı İlçe Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2013 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatı da, ilgili resmi kuruluşlardan sorulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8735, Karar No: 2010/1964, Tarih: 15.02.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/8735 E.  ,  2010/1964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava konusu 2983 ada 22 parsel ile somut emsal alınan 10200 ada 2 parsel sayılı taşınmazın bağlı bulunduğu cadde veya sokak için belediyece emlak vergisine esas olmak üzere belirlenen 2008 yılı asgari m2 fiyatlarının ilgili Belediye Başkanlıklarından getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21764, Karar No: 2017/9770, Tarih: 13.09.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/21764 E.  ,  2017/9770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

Sanık, olay tarihinde mağdurun çalıştığı AVM'den 4 adet şampuanı hırsızlamaya çalıştığı sırada eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı, müştekinin beyanından şampuanların toplam değerinin 58,00 TL olduğu anlaşılmakla, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık hakkında hüküm kurulduğu sırada, TCK'nın 142/1-b maddesi gereğince 2 yıl olarak tayin edilen temel cezasından, TCK'nın 35/2. maddesi gereğince 3/4 oranında indirim yapılarak 6 ay hapis cezası ve sonrasında TCK'nın 62/1. maddesi gereği 1/6 oranında indirim yapıldığı sırada 5 ay yerine, 5 ay 25 gün olarak fazla ceza tayini,

3-Yargılama gideri olarak hesaplanan 16,00 TL'nin, CMK’nın 324/4. maddesine 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesiyle eklenen değişiklik doğrultusunda terkin edilecek miktar olan 20,00 TL'nin altında kaldığından hâzineye yükletilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Yargılama gideri olarak hesaplanan 16,00 TL'nin, CMK’nın 324/4. maddesine 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesiyle eklenen değişiklik doğrultusunda terkin edilecek miktar olan 20,00 TL'nin altında kaldığından hâzineye yükletilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4-Sanığın kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53. maddesindeki belli haklardan yoksun bırakılması gerekirken, karar yerinde gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 13.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.