muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/25665, Karar No: 2018/22076, Tarih: 03.12.2018

Bu itibarla mahkemece, talep edilen noter ihtar gideri yargılama gideri içine de katılmadan reddedilmesi gerekirken, yargılama gideri olduğu belirtilip bu kabulle de çelişki oluşturacak şekilde ayrı bir alacak kalemi gibi hüküm altına alınıp faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi hatalıdır.

4- Bir önceki bentte belirtildiği şekilde, davacı vekili dava açılmadan evvel talep ettiği bir kısım alacakların ödenmesi isteğiyle davalıya ihtarname göndermiş ancak ihtarnamenin sonucunu beklemeden eldeki iş bu davayı açmıştır. Bir başka anlatımla, temerrüt durumu gerçekleşmeden eldeki dava açılmıştır. Bu nedenle talep edilen alacaklar bakımından dava dilekçesinde istenen miktarlar için dava tarihinde, ıslah ile artırılan miktarlar için ise ıslah tarihinde temerrüt oluşmuştur. Mahkemece açıklanan nedenle, hüküm ve sonuç doğurmayan 21/12/2012 tarih ve 34672 yevmiye numaralı ihtarname ile davalının temerrüde düşürüldüğü kabul edilip faiz başlangıç tarihinin bu oluşmayan temerrüt tarihine göre belirlenip hüküm altına alınması hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8403, Karar No: 2021/896, Tarih: 01.02.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/8403 E.  ,  2021/896 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre; olay günü sanık ile diğer sanıklar arasında yaşanan tartışma esnasında sanığın, kucağında torunu katılan ...'i tutan diğer sanık ...'un başörtüsünden çekmesi ile, Mennuş'un kendisini korumak isterken katılan ...'in kucağından düşmesi şeklinde meydana gelen ve katılan ...'in basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanması ile neticelenen olayda;

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin süre tutum dilekçesinden ibaret olan temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 01/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9113, Karar No: 2013/11680, Tarih: 24.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/9113 E.  ,  2013/11680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bubakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Hakaret suçunun oluşabilmesi için, bir kimseye ..., şeref ve saygınlığını incitecek ölçüde, somut bir fiil veya olgu isnat etmek yada yakıştırmalarda bulunmak yada sövmek gerekmektedir. Kişiye isnat edilen somut fiil veya olgunun gerçek olup olmamasının bir önemi yoktur. İsnadın ispatın konusu ayrıdır. Somut bir fiil ve olgu isnat etmek; isnat, mağdurun ... şeref ve saygınlığını incitecek nitelikte olacaktır.

Mağdura yüklenen fiil ve olgunun belirli olması şarttır. Fiilin somut sayılabilmesi için, şahsa, şekle, konuya, yere ve zamana ilişkin unsurlar gösterilmiş olmalıdır. Bu unsurların tamamının birlikte söylenmesi şart değildir. Sözlerin isnat edilen fiilî belirleyecek açıklıkta olması yeterlidir. Çoğu zaman isnat edilen fiil ve olgunun, hangi zaman ve yerde meydana geldiğinin belirtilmesi, ... ve saygınlığı incitecek niteliği tespit için yeterli olmaktadır. Tarafların sosyal durumları, sözlerin söylendiği yer ve söyleniş şekli, söylenmeden önceki olaylar nazara alınarak suç vasfı tayin olunmalıdır.

Hakaretin kişiyi küçük düşürmeye yönelik olması gerekir. Kişiye onu toplum nazarında küçük düşürmek amaçlı belli bir siyasi kanaatin isnat edilmesi hâlinde de suç oluşacaktır. Bir kişiye yönelik sözlerin veya yapılan davranışın o kişiyi küçük düşürücü nitelikte olup olmadığını tayin ederken, topluma hâkim olan anlayışlar, örf ve adetler göz önünde bulundurulmalıdır.

Somut olayda; sanığın, katılan ile birlikte aynı evde yaşadıkları, aralarındaki anlaşmazlık nedeniyle katılanın evine giderek eşyalarını kırdığı ve duvara hakaret içerikli sözler yazdığı şeklinde gerçekleşen eyleminin mala zarar verme ve hakaret suçlarını oluşturduğuna ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Hüküm fıkrasında, sevk maddesi olarak 5237 Sayılı TCK'nın 151/1 maddesi yazılmamış ise de bu eksikliğin mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Somut olayda; sanığın, katılan ile birlikte aynı evde yaşadıkları, aralarındaki anlaşmazlık nedeniyle katılanın evine giderek eşyalarını kırdığı ve duvara hakaret içerikli sözler yazdığı şeklinde gerçekleşen eyleminin mala zarar verme ve hakaret suçlarını oluşturduğuna ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Hüküm fıkrasında, sevk maddesi olarak 5237 Sayılı TCK'nın 151/1 maddesi yazılmamış ise de bu eksikliğin mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 24.06.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/722, Karar No: 2010/5783, Tarih: 12.04.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/722 E.  ,  2010/5783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairece aynı gün incelenen, aynı mahkemenin bazı dava dosyalarına (Ör:Orhaneli Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/313 Esas-2005/272 Karar, Dairenin:2010/717 Esas) aynı değerlendirme tarihi itibarıyla (2004 yılı) gelen veri listesinin bu dosya içerisinde bulunan veri listesiyle aynı değerleri içermediği anlaşılmıştır.

Mahkemece, her iki dosya içerisinde bulunan veri listesinin birer suretinin İlçe Tarım Müdürlüğüne gönderilerek, veriler arasındaki bu çelişkinin nereden kaynaklandığının ve 2004 yılı itibarıyla münavebeye alınan buğday, kavun, kuru fasulye ve çilek ürünlerinin sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin doğru veri listesinin dosya içerisine getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/28114, Karar No: 2024/833, Tarih: 17.01.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/28114 E.  ,  2024/833 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN:

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/50 E., 2023/136 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Bozma üzerine yapılan keşif ve sonucunda inşaat bilirkişisi tarafından hazırlanan 20.01.2020 tarihli rapor, ekinde yer alan fotoğraflar ve şikâyetçinin beyanı karşısında, suça konu yerin şikâyetçinin konutundan bağımsız, iş yeri olarak kullanılmayan, herhangi bir ticari faaliyetin yürütülmediği, depo olarak kullanılan bir yer olduğu, iş yeri sahibinin ya da işçilerin sürekli bulunmadığı bina vasfındaki yerin, iş yeri veya eklentisi olarak değerlendirilemeyeceği ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun yasal unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden, sanığın atılı suçtan beraati yerine, yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün, bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 17.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10293, Karar No: 2018/6406, Tarih: 05.11.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/10293 E.  ,  2018/6406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümlerin sanıklar müdafileri ile O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmesi ve sanıklar müdafilerince incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, belirlenen tarihte sanıklar müdafilerinin yerinde görülen taleplerine istinaden duruşmalı yapılan incelemede gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında 16.08.2010 tarihli iddianameyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan açılan kamu davası ile ilgili karar verilmediği anlaşıldığından, dava zamanaşımı süresi içinde mahkemece bu hususta hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 12.03.1990 gün ve 1990/8-3-70, 09.10.2007 gün ve 2007/11-44-200, 17.06.2014 gün ve 658-330 sayılı Kararlarında da belirtildiği üzere, dava konusu yapılan eylemin iddianamede açıkça ve bağımsız olarak gösterilmesinin zorunlu olduğu ve aksine uygulamanın hangi eylemden dolayı dava açıldığı ve hangi iddiaya karşı savunma yapılacağı hususlarında karışıklığa neden olacağı gözetilerek yapılan değerlendirilmede 14.01.2010 tarihli iddianamede sanıkların işlediği ileri sürülen beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçuna ilişkin bir anlatım ve usulüne uygun açılmış bir dava bulunmadığı ve bu eksikliğin de ancak yeni bir kamu davası açılması suretiyle giderilebileceği nazara alınmadan, yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 225. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafileri ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları ile sanıklar müdafilerinin duruşmalı inceleme sırasındaki sözlü savunmaları bu itibarla yerinde görüldüğünden, esası incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1344, Karar No: 2017/2420, Tarih: 28.09.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/1344 E.  ,  2017/2420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki iflas davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hüküm süresi içinde davalılar vekillerince duruşmalı olarak temyiz edilmiştir.

Temyize konu karar niteliği gereği duruşmaya tâbi olmadığından duruşma isteminin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davalıların ... A.Ş.’nin yöneticisi olduklarını, adı geçen aracı kurumda bulunan müşteri nakitlerinin, ... A.Ş. nezdindeki bir hesapta aracı kurum nakit varlıkları ile birlikte bulunduğunun ve bu müşteri nakitlerinin, aracı kurumun kendi grup şirketleri tarafından kullanılan kredilere süreklilik arz edecek şekilde teminat olarak gösterildiğinin ve ayrıca, müşterilerin aracı kurum nezdinde bulunan hisse senedi emanetlerinin müşterilerin haberi olmaksızın kredili işlemlere konu edildiğinin tespit edildiğini, bu nedenlerle aracı kurumun mali yapısının ciddi şekilde bozulduğunu, verilen süreye rağmen mali yapının düzeltilmediğini, bunun üzerine davacı kurulca, aracı kurumun faaliyetlerine son verilerek, yetki belgesinin iptali ile tedrici tasfiyeye karar verildiğini, aracı kurumun yönetim kurulu üyesi olan davalıların hukuka aykırı iş ve işlemleri nedeniyle bu durumun ortaya çıkmasına neden olduklarını ileri sürerek, mülga 2499 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu’nun 46. maddesinin 1. fıkrasının (k) bendi uyarınca davalıların şahsi iflaslarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, tedrici tasfiye süreci tamamlanmadan dava açılamayacağını, iddia edilen işlemlerde müvekillerinin bir kusurlarının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalıların mevzuata aykırı iş ve işlemleri nedeniyle, aracı kurumun mali durumunun bozulmasına ve tedrici tasfiyesine karar verilmesine yol açtıkları, bu nedenle dava tarihinden yürürlükte bulunan mülga 2499 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu’nun 46/1-k ve 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu’nun 98. maddesi uyarınca, davacı kurulca, şahsi iflaslarının istenebileceği, somut olayda, şahsi iflasın koşullarının oluştuğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile davalıların şahsi iflaslarına karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekilerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekilerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harçlarının temyiz edenlerden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11244, Karar No: 2024/387, Tarih: 22.01.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/11244 E.  ,  2024/387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/28 E., 2023/1039 K.

KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 41. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/215 E., 2021/250 K.

Taraflar arasındaki sigorta başlangıç tarihinin tespiti ve Kurum işleminin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili ile davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalı nezdindeki hizmetlerinin uzun vadeli sigorta kollarına tabi ve sigorta başlangıç tarihinin 01.08.1985 olduğunun tespiti ile yaşlılık aylığının iptaline dair Kurum işleminin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II.CEVAP

Davalı Kurum davaya cevap vermemiş duruşmalarda davanın reddini istemiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulü ile kabulü ile davacının 01.08.1985 tarihli işe giriş bildirgesi uyarınca sigorta başlangıç tarihinin 18 yaşını doldurduğu 16.02.1987 tarihi olduğunun tespitine, 1986/3 üncü dönemdeki 120 günlük çalışmasının çırak olarak değil uzun vadeli sigorta kollarından sayılması gerektiğinin tespitine, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı süresi içinde davacı vekili ile davalı Kurum vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

1.Davalı Kurum Vekilinin İstinaf Sebepler

Mahkemece verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğunu, Kurumca yapılan işlemlerde hata bulunmadığını, kararın usul ve esas yönünden incelenerek kaldırılması gerektiğini beyanla kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davacı Vekilinin İstinaf Sebepleri

Mahkeme kararının kaldırılması gerektiğini, davanın tam kabulüne karar verilmesi gerektiğini, Kurum iptal gerekçesinin Mahkeme kararı ile haksız olduğunun anlaşıldığını beyanla kararın kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

2.Davacı Vekilinin İstinaf Sebepleri

Mahkeme kararının kaldırılması gerektiğini, davanın tam kabulüne karar verilmesi gerektiğini, Kurum iptal gerekçesinin Mahkeme kararı ile haksız olduğunun anlaşıldığını beyanla kararın kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının 16.02.1969 doğumlu olduğu, 18 yaşını 16.02.1987 tarihinde doldurduğu, dolayısıyla sigortalılık başlangıcının da 16.02.1987 tarihi olduğu, davacıya aylık bağlanabilmesi için 50 yaşa tabi olduğu, dava tarihi itibariyle davacının 50 yaşını tamamlamamış olduğu, yaş haddi yönünden aylık bağlanmasının mümkün olmayacağı, öte yandan 1986 ikinci dönem bordrolarında davacı adına kısa vadeli sigorta kolları yönünden bildirim yapılmış ise de, dinlenen bordro tanıklarının davacının çıraklıktan sonra usta olarak çalıştığını ve tüm arabaların bakımını yapabildiğini belirten beyanları dikkate alındığında söz konusu çalışmaların uzun vadeli sigorta kollarında sayılması gerektiği anlaşılmakla istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili; yeterli inceleme yapılmadığını, Kurum işlemlerinde hata olmadığını ve tanık beyanlarına itibar edilemeyeceğini beyanla kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacının davalı nezdindeki hizmetlerinin uzun vadeli sigorta kollarına tabi ve sigorta başlangıç tarihinin 01.08.1985 olduğunun tespiti ile yaşlılık aylığının iptaline dair Kurum işleminin iptaline karar verilmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile

2. 506 sayılı Kanun'un 60 ncı maddesinin G bendi, 506 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinin 10 uncu fıkrası

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1557, Karar No: 2014/8086, Tarih: 10.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/1557 E.  ,  2014/8086 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/92929

MAHKEMESİ : Antalya 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2009

NUMARASI : 2008/72 (E) ve 2009/660 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; katılanın yetkilisi olduğu marketten toplam 10,35 TL değerinde çikolatayı çalıp kaçarken yakalanan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

2- Suçun teşebbüs aşamasında kalması nedeniyle indirim yapılırken, uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık N.. Ş..’in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 10.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.