muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/2487, Karar No: 2008/8896, Tarih: 26.06.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/2487 E.  ,  2008/8896 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

13. Hukuk Dairesi

İzmir 4.Asliye Ticaret Mahkemesi

11-521

KARAR

Davacı, davalı ile imzaladığı 31.7.2002 tanzim tarihli, Balık Hali Müdürlüğünün idari binalarının tüm iç ve dış temizliği ile bahçe bakımı, dikim ve sulama işine ait, eser sözleşmesi niteliğinde bulunan ihale sözleşmesi gereğince, ... bittiği halde iade edilmeyen teminat mektubunun iadesi için eldeki davayı açmış olup, aynı taraflar arasında ve aynı sözleşmeye dayanılarak açılıp görülen İzmir 6.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2003/506 esasa, 2003/1047 karar sayılı alacak davasına ait kararın temyiz incelemesini Yargıtay 15.Hukuk Dairesince yapılarak kararın onandığı , böylece temyiz incelemesi yapmak görevinin anılan Dairece benimsediği anlaşılmış olmakla kararın temyizen incelenmesi görevi 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14.maddesi uyarınca 15.Hukuk Dairesinindir.

Ne var ki 15.Hukuk Dairesi de görevsizlik kararı verdiğinden görevi uyuşmazlığının giderilmesi için dosyanın görevli Birinci Başkanlığına gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Dosyanın Yargıtay Yüksek Birinci Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 26.6.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9699, Karar No: 2014/4418, Tarih: 24.02.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/9699 E.  ,  2014/4418 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Haberleşmenin gizliliğini ihlal

Hüküm : Beraat

Haberleşmenin gizliliğini ihlal suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Belirli veya belirlenebilir iki veya daha fazla kişinin, başkalarının bilmemeleri gerektiği yönünde haklı bir inanç ve iradeyle hareket ederek, gizliliği sağlamaya özen gösterip, elverişli araçlar (internet, telefon, telsiz, faks, mektup, telgraf, kağıt vb.) ve ortak semboller (söz, yazı, işaret vb.) aracılığıyla paylaştıkları bilgi, düşünce, duygu ve tutumlarının; özel hayata ilişkin olsun ya da olmasın, başka kişi veya kişiler tarafından, özel bir çaba gösterilerek, doğrudan veya dolaylı şekilde (zarfı açılmadan ışığa tutulan mektupta olduğu gibi), okunmak veya dinlenmek suretiyle öğrenilmesi eyleminin TCK'nın 132/1-1. cümlesinde; anlaşılabilir olsun ya da olmasın, başkalarının haberleşme içeriklerinin kaydı, yani; yazı, ses, görüntü, özel işaretler gibi ortak sembollerin, başka bir nesne üzerine taşınarak (örneğin; ses veya görüntünün, manyetik bant üzerine, yazının başka bir kağıt, defter vb. nesne üzerine geçirilmesi, kopyasının alınması, elektronik iletinin taşınabilir belleğe veya CD'ye aktarılması gibi işlemlerle) sabitlenmesi eyleminin aynı Kanunun 132/1-2. cümlesinde; başkalarının haberleşme içeriklerinin, ilgilisi veya ilgililerinin rızası dışında ifşa edilmesi, yani; yayılması, açığa vurulması, afişe edilmesi, ilan edilmesi, kamuoyuna duyurulması, özetle; içeriğini öğrenme yetkisi bulunmayan kişi veya kişilerin bilgisine sunulması eyleminin aynı Kanunun 132/2; kişinin kendisiyle yapılan haberleşme içeriğini, belirli olmayan ve birden fazla kişi tarafından algılanabilme imkanı bulunan aleni bir ortamda, ilgilisi veya ilgililerinin rızası dışında ifşa etmesi eyleminin aynı Kanunun 132/3. maddelerinde düzenlenen haberleşmenin gizliliğini ihlal suçu kapsamında değerlendirileceği,

TCK'nın 132. maddesindeki haberleşmenin gizliliğini ihlal suçu, genel kast ile işlenebilen suçlardan olup, sanığın, “kişiler arasındaki haberleşmenin gizliliğini ihlal etme” neticesini bilmesi ve istemesiyle anılan maddenin ilk fıkrasındaki; taksirle ya da tamamen hukuka uygun elde edilmiş olsa dahi, kişiler arasındaki haberleşme içeriklerini bilerek ve isteyerek ifşa etmesi halinde anılan maddenin ikinci fıkrasındaki suçun manevi unsurunun oluşacağı; ancak her iki halde de kastın varlığından söz edebilmek için, sanığın hukuka aykırı hareket ettiğini bilmesi ve bu biçimde hareket etmeye devam etmesi gerektiği,

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya kapsamına göre; katılan ...'in bilgisayar işletmeni olarak çalıştığı kurumda müdür olarak görev yapan sanık ...'ın, katılan ... adına, Isparta 1. İcra ve İflas Müdürlüğünden gönderilen zarfı, onun bilgisi dışında açarak, zarf içindeki, katılan aleyhine, alacaklı Şakir lehine düzenlenen kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile yapılacak takipte ödeme emri ve bono fotokopisini okumak suretiyle haberleşmenin gizliliğini ihlal suçunu işlediği iddiasına konu olayda,

Sanığın, şikayete konu zarfı, daha önce, katılanın maaşına haciz konulmasına ilişkin çeşitli icra dairelerinden Orman İşletme Müdürlüğüne hitaben gönderilen evraklardan olduğunu zannederek ve zarf üzerindeki alıcı kısmına dikkat etmeden açıp, içindeki belgeleri sehven “Gelen Evrak” bölümüne havale ettiğine ve suç işleme kastının bulunmadığına dair savunmasının aksine, mahkumiyetine yeter, her türlü derecede şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki, “Müştekinin yargılamanın tüm aşamalarında alınan ve çelişki içermeyen beyanları ve bu beyanları destekleyen farklı havale tarihli icra evrakı ile zarfların üzerinde muhatabın şüpheye yer bırakmayacak şekilde müşteki olduğunun açıkça yazılmış olması” nedeniyle sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi düşüncesiyle bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanın bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16990, Karar No: 2013/11371, Tarih: 02.07.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/16990 E.  ,  2013/11371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Eşya alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kişisel eşya kapsamında çeyiz ve ziynet eşyalarının aynen iadesi olmadığı takdirde bedelinin tahsili, tarafların birlikte sahip oldukları diğer eşyaların ise yarı bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, Dairemizce verilen bozma kararına uyularak; çeyiz eşyaları yargılama aşamasında teslim edilmiş olmakla çeyiz eşyalarına ilişkin konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına, tarafların müşterek mülkiyetinde olan eşyaların tespitine, ziynet eşyalarına yönelik istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Davacı vekilinin düğünde davacıya takılan 106 adet çeyrek,10 adet yarım ve 10 adet tam ziynet altını ile davacıya ait ziynet eşyalarına yönelik temyiz itirazlarına gelince

Dairemizce verilen 20.07.2011 tarih 2011/3786 esas 2011/8512 karar sayılı bozma ilamında; doğumda takılan takıların çocuğa ait olduğu, tarafların halen evli olup velayetin tek başına annede olmaması sebebiyle bunların dava konusu edilemeyeceği, düğünde takılan ve niteliğine göre kadına ait 1 adet bilezik, bir adet künye ve bir adet takı setine ilişkin istem ile ilgili olarak; davacının iddiasını dinlettiği tanık beyanları ile kanıtlayamadığı bununla birlikte davacının yemin deliline de dayanmış olduğu göz önünde bulundurularak, ziynetler yönünden davacı tarafından davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği, davaya konu çeyiz eşyaları yönünden; davalıya ait olduğu ibraz edilen fatura ve kredi kartı ekstreleri ile kanıtlanan eşyalara ilişkin davanın reddi gerektiği, diğer eşyalar yönünden ise bilirkişi raporlarında takdir edilen değerlere ilişkin çelişkinin giderilerek karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyulmuş, eşyaların değeri konusunda bilirkişiden ek rapor alınmıştır. Davacı vekili duruşmada, davaya konu çeyiz eşyalarını icra marifetiyle teslim aldıklarını bildirmiştir. Mahkemece; davacı vekilinin bu beyanı esas alınarak kişisel çeyiz eşyalarına yönelik davanın vazgeçme nedeniyle reddine, tarafların müşterek mülkiyetinde olan ev eşyalarının tespitine, ziynet eşyalarına yönelik davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde düğünde davacıya takılan 106 adet çeyrek, 10 adet yarım, 10 adet tam altın, 1 adet pırlanta, 1 adet nikah yüzüğü, 5 adet bilezik, 4 adet takı setini dava konusu etmiştir. Yargılamada, düğün gününe ait fotoğraf ve video kayıtlarının incelenmesi ile alınan bilirkişi raporunda, düğünde davacıya takılan takıların 106 adet çeyrek, 10 adet yarım, 10 adet tam altın, 5 adet bilezik, 14 ayar takım (kolye,küpe, bileklik), nikah yüzüğü ve bir adet set takımından ibaret olduğu tespit edilmiştir. Mahkeme bozma öncesi verdiği kararda, bilirkişinin tespitine konu ziynet eşyalarına yönelik davanın kabulüne karar vermiştir. Davalı ise hükmü; 5 adet bilezik, nikah yüzüğü, bir adet set ve 14 ayar takım (kolye, küpe, bileklik) yönünden temyiz etmiştir. Dairemizin bozma kararı temyiz talebi ile sınırlı olarak 5 adet bilezik, 1 adet künye ve 1 adet takı setine yönelik olup sayılan ziynetler dışında hüküm altına alının diğer ziynet eşyalarına yönelik bozma kararı verilmemiştir. Öte yandan bilezik adedinin bozma ilamında 5 yerine 1 adet olarak yazılmasının maddi hatadan kaynaklandığı anlaşılmıştır. Bu durumda mahkemece bozma kapsamı dışında bırakılan kadına ait diğer ziynet eşyaları yönünden bozma sonrası yargılamada bunlara ilişkin davanın reddine karar verilmesi doğru değildir. Öte yandan davacı kadına ait olup yargılama aşamasında teslim edilen eşyalar yönünden mahkemece, davacının eşyalara yönelik talebinden vazgeçtiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş olması da dosya kapsamına ve sunulan delillere uygun değildir. Davacı 12.04.2012 tarihli oturumda, eşyaların ... 10.İcra Müdürlüğünün 2011/1820 sayılı dosyası üzerinden icra marifetiyle haciz ve muhafaza altına alındığını bildirmiş, takip eden 19.06.2012 tarihli oturumda ise eşyaların hepsini teslim aldıklarını, eşyalarla ilgili davanın konusuz kaldığını, eşyalarla ilgili taleplerinden vazgeçtiklerini bildirmiştir. Burada davacının, HMK’nun 307.maddesi anlamında davanın konusunu oluşturan haktan vazgeçmesi (feragat) söz konusu değildir. Bilindiği gibi, feragat yalnız mevcut davadan değil, o dava ile istenen haktan da vazgeçme anlamına gelmektedir. Davacı vekilinin 19.06.2012 tarihli duruşmadaki beyanı haktan feragat anlamında olmayıp kendilerine teslim edilen eşyalar yönünden davanın konusuz kaldığı anlamındadır. Nitekim davacı vekili duruşma zaptına geçen “bunlarla ilgili dava konusu kalmamıştır” şeklindeki ifadesi ile bu iradesini ortaya koymuştur. Bu durumda mahkemece çeyiz eşyalarına yönelik istemin vazgeçme nedeniyle reddine karar verilmesi de usul ve yasaya aykırı olup hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda (2) No'lu bentte yazılı nedenlerle 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 02/07/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3870, Karar No: 2013/3355, Tarih: 23.05.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/3870 E.  ,  2013/3355 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca gecikme tazminatı alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Dava dilekçesinde 2010 yılı Ocak, Şubat, Mart, Nisan aylarına ait gecikme tazminatı isteminde bulunulmuştur. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacıların 06.01.2010 tarihinde keşide edip, 11.01.2010 günü tebliğ edilen ihtarnamelerinde tanınan 1 aylık süreye göre teslimi gereken tarih 11.02.2010 olarak saptanmış, davacı tarafça bilirkişinin raporuna uygun mahkemenin bu kabulüne karşı temyiz yoluna gidilmeyerek teslimi gereken tarihin 11.02.2010 olduğu kesinleşmiştir. Yine yanlar arasında imzalanan 07.12.2006 tarihli sözleşmenin 4. maddesinde aşamalı devir öngörülmüş olduğundan yüklenicinin inşaatı belirlenen aşamaya getirip arsa sahibinden talep etmesine rağmen arsa sahiplerince hakettiği bağımsız bölümlerin tapusunun verilmemesi halinde arsa sahiplerinin temerrüdü gerçekleşeceği ve ondan sonraki dönem için yüklenicinin işe devam etmesi beklenemeyeceğinden gecikme tazminatının istenebileceği, sürenin hesabında bu hususun da dikkate alınması gerekir. Dosya kapsamında eldeki davadan önce yüklenicinin keşide ettiği aşamalı devre göre hakettiği bağımsız bölümlerin devrini talep eden bir ihtarnamesi bulunmamakla birlikte, davalı temyiz dilekçesinde arsa sahipleri aleyhine ... 3.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/636 Esas sayılı dosyasında aşamalı devirle ilgili tapu iptâl ve tescil davası açtığını ve derdest olduğunu ileri sürmüştür.

Bu durumda mahkemece, davacı arsa sahipleri tarafından Mayıs 2010 için gecikme tazminatı talep edilmediğinden ... 3.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/636 Esas dosyası celbedilip açıldığı tarih tespit edilerek dava tarihi Mayıs 2010'dan önce ise 11.02.2010 tarihinden sözkonusu davanın açıldığı tarihe 01 Mayıs 2010 tarihinden sonra ise yine 11.02.2010 tarihinden aynı yıl nisan ayı sonuna kadar davacı arsa sahiplerinin isteyebilecekleri gecikme tazminatı miktarının inşaat bilirkişisinden alınacak ek raporla hesaplattırılıp hüküm altına alınması gerekirken, 1086 Sayılı HUMK'nın 74. maddesine aykırı olarak talep edilmeyen ay içinde alacak hesabı yapan bilirkişi raporuna itibar edilerek talep aşılması suretiyle yazılı miktarda alacağa hükmedilmesi doğru olmamış, bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 23.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4596, Karar No: 2011/6332, Tarih: 09.05.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/4596 E.  ,  2011/6332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ..., ..., ...,

... vd.

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kamulaştırma Yasası'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 15. maddesinin son fıkrası hükmü uyarınca değer tespitinde kamulaştırma belgelerinin mahkemeye verildiği günün esas tutulması ve bu bağlamda arazi niteliğindeki taşınmazın değerinin 2010 yılına ait resmi veriler kullanılarak tespit edilmesi gerekmekte iken, bir önceki yıla ait veriler üzerinden değerlendirme yapılması,

2-Yerleşik Yargıtay içtihatlarına göre, bir yılda çift ürün alınabilen yörelerde dahi bu ürünlerin hazırlık ve yetişme süreleri dikkate alındığında bir yılı aşan süre gerektiği de gözönünde bulundurularak, genellikle iki yılda üç ürün esası uygulanmak suretiyle değerlendirme yapılması gerekmektedir. Bu yön dikkate alınmadan her yıl çift ürün (buğday, susam) münavebesi üzerinden değerlendirme yapılan rapora dayanılarak karar verilmiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, değerlendirme tarihi olan 2010 yılı itibarıyla bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday ve susamın kuru şartlarda dekar başına ortalama verim, dekar başına üretim gideri ve kilogram başına ortalama toptan satış fiyatına ilişkin veri listesi İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip, bu verilere uygun ve iki nolu bozma nedenini de karşılar biçimde ek rapor alınmalı, alınan ek raporun bozmaya uygunluğu da denetlendikten sonra oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

../..

-2-

2011/4596-6332

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/30618, Karar No: 2024/248, Tarih: 10.01.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/30618 E.  ,  2024/248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/674 E., 2016/240 K.

SUÇLAR : Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yerel Mahkeme kararının sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda 22.02.2016 tarihinde karar verilip, sanık müdafiinin karardan sonra 26.02.2016 tarihinde dosyayı takip edeceğini belirtir dilekçesi ile birlikte vekaletnamesini Ulusal Yargı Ağı Projesi üzerinden dosyaya sunması nedeniyle gerekçeli kararın 31.05.2016 tarihinde tebliğ edilmesi sonrasında, 17.06.2016 tarihinde bu kez sanık müdafii olmadığını ve aralarında vekalet ilişki bulunmadığını belirten bir başka dilekçe ile birlikte gerekçeli kararı iade ettiği, buna karşın 23.06.2016 tarihinde ise temyiz dilekçesi sunduğu, gerekçeli kararın bir kez de sanığa tebliğe çıkartıldığı, 30.06.2016 tarihli tebliğden önce sanığın 27.06.2016 tarihinde dosyayı temyiz ettiğini belirtir dilekçe sunduğu; ancak gerekçeli kararın sanık müdafiine ilk tebliğ tarihi olan 31.05.2016 sonrasında süresi içerisinde verilmiş bir temyiz dilekçesi bulunmadığı, her ne kadar sanık müdafii gerekçeli kararın tebliğinden sonra sanıkla vekalet ilişkisi bulunmadığını belirtmiş ise de, karar tarihinden 4 gün sonra dosyaya sunmuş olduğu ve sanık müdafii olduğunu belirttiği dilekçesinin ekinde bulunan vekaletnamesinin usulune uygun şekilde tanzim edildiğinin anlaşılması karşısında, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra, sanık müdafiinin 23.06.2016, sanığın ise 27.06.2016 tarihlerinde temyiz isteğinde bulunukları, HÜKÜMLERİN 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği resen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanık ve müdafiinin temyiz isteklerinin,1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11180, Karar No: 2016/10824, Tarih: 19.12.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/11180 E.  ,  2016/10824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 62, 50/1-a ve 52. maddeleri gereğince 6.000 TL ve 80 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılan firmada tır şoförü olarak çalıştığı, suç tarihinde kullanmış olduğu .... - ..... plakalı araçlarda yapılan aramada yasal yük dışında kaçak filtreli sigara kağıdının ele geçirildiği, bu şekilde sanığın çalıştığı firmaya ait olan ve kendisinin şoför olması nedeniyle bırakılan tırı amacı dışında kullandığı anlaşıldığından, mahkemenin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna yönelik kabul ve uygulamasında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 19.12.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4150, Karar No: 2015/1050, Tarih: 21.04.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/4150 E.  ,  2015/1050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hakim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hakime takdir hakkı tanınmış olup, hakim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.