muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8643, Karar No: 2023/2369, Tarih: 03.07.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/8643 E.  ,  2023/2369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/229 E., 2019/222 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 09.05.2019 tarihli dava dilekçesinde özetle; "... adına kayıtlı olan müvekkili tarafından ticari faaliyetlerinde kullanılmak üzere kiralanan... ve ... plaka sayılı tır ve dorsesine suça karıştığı iddiasıyla 04.10.2107 tarihinde el konulduğunu, el koyma kararına istinaden araçların kaydına şerh işlenerek ve yediemin otoparkına çekildiğini, bölge adliye mahkemesinin 16.01.2019 tarihli kararıyla aracın iadesine karar verildiği, kararın kesinleşmesi üzerine 28.03.2019 tarihinde tarihinde aracın ... sahibi tarafından iade alındığını, el koyma kararının haksız olduğunun tespit edildiğini, davacının el koyma kararına konu araçları kiralayarak ihale yoluyla üstlendiği işte kullandığından doğrudan zarar gördüğünü belirterek haksız el koyma nedeniyle 500.000 TL maddi, 50.000 TL manevi tazminatın el koyma tarihten tarihinden itibaren işleyecek faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini" talep etmiştir.

2. Davalı vekili 20.06.2019 tarihli cevap dilekçesinde özetle; "davanın süresinde açılmadığını, tazminat talebinin yasal dayanaktan yoksun olduğunu, istenilen tazminat miktarlarının yüksek olduğunu, davanın reddi gerektiğini" beyan etmiştir.

3. Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.10.2019 tarihli ve 2019/253 Esas 2019/364 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

4. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 19.12.2019 tarihli ve 2019/229 Esas 2019/222 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 02.11.2021 tarihli, davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 02.11.2021 tarihli, davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; tazminata konu araçların ... adına kayıtlı olduğu, dosyaya sunulan faturalardan da anlaşılacağı üzere bu araçların davacı tarafından kendi ticari faaliyeti için kullanılmak üzere kiralandığı ve davacının aracın zilyedi olduğu, davanın reddi kararının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince; Mahkememize açılan iş bu tazminat davasının yapılan açık yargılaması sonucunda; dava dilekçesi, cevap dilekçesi, ile soruşturma-kovuşturma dosyasındaki bilgi-belgeler ile mahkememizce getirtilen diğer belgeler ve tüm dosya kapsamı incelenip değerlendirildiğinde; somut olayda el koyma kararı verilen taşıtın ... adına ruhsatlı olduğu, davacının ise adı geçenden bu taşıtı kiralayan kişi durumunda olduğu belirgindir. Yasal düzenlemede eşya sahibinin dava açabileceği açıkça belirtildiğinden eşya sahibi durumunda bulunmayan davacının taşıta el koyma işlemi nedeniyle maddi tazminat istemesi hukuken olanaklı değildir. Manevi tazminat yönünden ise taşıtın maddi eşya durumunda bulunduğu maddi eşyaya el konulmasından dolayı tazminat hukuku ilkelerine göre manevi tazminat istenemeyeceği nedeniyle manevi tazminat istenmesi de hukuken olanaklı değildir. Açıklanan nedenler ile davanın reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince; vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davasına ilişkin yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye, kararda usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmamasına, delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmamasına, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olmasına ve incelenen dosya kapsamına göre; yerinde görülmeyen istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/662 Esas 2018/188 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, ... ve ... plaka sayılı tır ve dorsenin Diyarbakır Açık Ceza İnfaz Kurumunda üretilen ürünlerin iş yurtları satış noktalarına dağıtımı için suç tarihinde kullanılmaktayken araçta yapılan aramada toz esrar taşıdığının tespit edilmesi üzerine Eskişehir 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 04.10.2017 tarihli 2017/5065 sayılı D.iş sayılı kararıyla uyuşturucu madde ticareti suçunun işlenilmesinde kulanılması sebeiyle el konulmasına karar verildiği, el koyma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 141 vd. maddelerinin yürürlükte olduğu anlaşılmıştır.

Davacı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

CMK'nın 141-j maddesinde; "Eşyasına veya diğer malvarlığı değerlerine, koşulları oluşmadığı halde elkonulan veya korunması için gerekli tedbirler alınmayan ya da eşyası veya diğer malvarlığı değerleri amaç dışı kullanılan veya zamanında geri verilmeyen kişiler, maddî ve manevî her türlü zararlarını, Devletten isteyebilirler." düzenlenmesi bulunmaktadır.

Davacının 500.000 TL maddi, 50.000 TL manevi tazminatın el koyma tarihinden itibaren işleyecek faizi ile ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, tazminata konu tır ve dorsenin dava dışı ... adına kayıtlı olduğu, söz konusu ... içerisinde uyuşturucu madde bulunması nedeniyle ... şoförü ... ve ... hakkında uyuşturucu madde ticaretinden dava açıldığı, ilk derece mahkemesince her iki sanığın mahkumiyetine karar verildiği, kararın istinaf edilmesi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 16.01.2019 tarihli kararı ile ... mahkumiyetine, ... beraatine, suçta kullanılmayan ... plakalı dorse ve suçta kullanılan... plakalı tırın tasfiye edilmediği takdirde sahibine iadesine karar verildiği, kararın 22.03.2019 tarihinde kesinleştiği, Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.03.2019 tarih ve 2017/662 Esas sayılı kapsamında aracın iadesi için Eskişehir CBS'ye müzekkere yazıldığı, 28.03.2019 tarihinde tarihinde tır ve dorsenin dava dışı kayıt maliki tarafından iade alındığı anlaşılmıştır.

Davacı vekili tarafından dava konusu tır ve dorsenin kendi ticari faaliyeti için kullanılmak üzere kiralandığı ve davacının aracın zilyedi olduğu iddia edilerek dayanak olarak bir kısım faturaların ibraz edildiği, dosyaya sunulan faturaların incelenmesinde ; araçların kayıt maliki ... tarafından davacı ... adına nakliye bedeli olarak düzenlenen faturaların bir kısmının el koyma tarihinden sonra düzenlendiği, el koyma tarihinden önce düzenlenenlerin ise 27.02.2017, 23.03.2017 ve 21.06.2017 tarihli faturalar olduğu, davacı tarafından el koyma tarihinde kayıt maliki ile aralarında uzun süreli kira sözleşmesi bulunduğuna dair bir iddianın da bulunmadığı, dosyaya buna ilişkin bir belgeninde sunulmadığı, tazminata konu tır ve dorsenin davacı tarafından farklı tarihlerde davadışı kayıt malikinden kiralandığı anlaşılmış ise de davacının ticari faaliyetini başka araçlar kiralamak suretiyle de devam ettirebileceği, UYAP sistemi üzerinden yapılan incelemede aracın kayıt maliki ... tarafından dava konusu el koyma işlemi nedeniyle el koyma süresince aracını kiraya veremediği için gelir kaybına maruz kaldığı iddiasıyla maddi ve manevi tazminat davasının da açıldığı anlaşılmakla; davacının dava konusu el koyma işlemine karşı tazminat talebinin CMK’nın 141. maddesindeki şartların taşımadığı, davacının el koyma işlemi nedeniyle uğradığını iddia ettiği maddi kaybını davalıdan talep edemeyeceği, haksız el koyma nedeniyle manevi tazminat şartlarının oluşmayacağı da dikkate alınarak; bölge adliye mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 19.12.2019 tarihli ve 2019/229 Esas 2019/222 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9463, Karar No: 2012/1954, Tarih: 20.03.2012

**1. Ceza Dairesi         2009/9463 E.  ,  2012/1954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten insan öldürme

HÜKÜM : TCK.nun 81,29,62,53,63.maddeleri uyarınca 12 sene 6 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeblerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan, katılan vekilinin eylemin tasarlayarak, bir suçun işlenmesini kolaylaştırmak amacıyla, canavarca hisle veya eziyet çektirerek işlendiğine, haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 20/03/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/14930, Karar No: 2019/17739, Tarih: 10.12.2019

**12. Hukuk Dairesi         2018/14930 E.  ,  2019/17739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 Sayılı Kanun ile değişik İİK'nin 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 Sayılı HMK'nin 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA, alınması gereken 44,40 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, 10/12/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/267, Karar No: 2025/2707, Tarih: 17.02.2025

**2. Ceza Dairesi         2025/267 E.  ,  2025/2707 K.**

**"İçtihat Metni"**

BOZMA ÜZERİNE

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/149 E., 2024/464 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7499 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddenin 1.fıkrasının (d) bendi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesinin 28.06.2014 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği ve suç tarihinin 17.02.2015 olduğunun anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğun camide bulunan şamdanları çalması şeklindeki eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h maddesine uyduğu ve 6545 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikten sonra 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesi ile hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, aynı Kanun'un 142/1-a maddesi ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2.Katılanın kovuşturma aşamasındaki "...yatsı namazından sonra müezzin caminin tüm kapı ve pencerelerini kapattı, camiden ayrıldık, sabah namazını okumak için olay günü saat 06.30'da camiye gittiğimde iki adet sarı metal şamdanın çalındığını..." şeklindeki beyanı ve UYAP'dan alınan güneş batış çizelgesine göre suç tarihinde gündüz vaktinin saat 05.53'de başladığının anlaşılması karşısında; hırsızlık suçunun gece vakti işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde denetime olanak verecek şekilde tartışılmadan suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 143/1. maddesinden uygulama yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11076, Karar No: 2006/9187, Tarih: 28.09.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/11076 E.  ,  2006/9187 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Balıkesir İş Mahkemesi

Tarih               : 15.6.2006

Davacı  1.6.1994-1.11.2004 tarihleri arasında  tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitiyle, 1.11.2004 tarihi itibariyle  başlatılmış  bulunan sigortalılık süresine eklenmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine  karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı, 1.6.1994-1.11.2004 tarihleri arasında  2926 Sayılı Yasa’ya tabi tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini istemiştir.  Mahkemece, ihtilaflı dönemde  Bağ-Kur prim kesintisinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile varılmıştır.

Davacı, 1.6.1994-1.11.2004 tarihleri arasında  2926 Sayılı Yasa’ya tabi tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini istemiştir.  Mahkemece, ihtilaflı dönemde  Bağ-Kur prim kesintisinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile varılmıştır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Somut olayda da, davacının tesbit istediği dönemde tarım Bağ-Kur  sigortalısı olarak tescil kaydının bulunmadığı ancak gerek davacıya ait sigorta dosyası içinde gerekse davacının temyiz dilekçesi ekinde 1995 ve 1998 yılarına ilişkin tarımsal faaliyetine ilişkin olarak Bağ-Kur primlerinin ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesildiğine dair müstahsil makbuzlarının bulunduğu görülmektedir.  Bundan da  davacının tarımsal faaliyetine ilişkin olarak Bağ-Kur primlerinin, ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilip kesilmediğinin mahkemece yeterince araştırılmadan sonuca gidildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, anılan müstahsil makbuzlarındaki prim kesintisinin gerçekliği araştırılarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken  eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.9.2006  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4736, Karar No: 2017/3445, Tarih: 16.10.2017

**15. Hukuk Dairesi         2016/4736 E.  ,  2017/3445 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Tüketici Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan ayıp nedeniyle oluşan zararın tahsili istemiyle açılmış alacak davası olup, mahkemece davanın reddine dair verilen hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 4822 sayılı Yasa'yla değişik 4077 sayılı sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı Yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da tüketici mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre eser sözleşmesinden doğan ilişkilerde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.02.2003 gün ve 2003/15-127 Esas, 2003/102 Karar sayılı kararında bu husus belirtilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; taraflar arasındaki ilişki 4077 sayılı Yasa kapsamında bir hukuki ilişki değil davacı iş sahibine ait otomobile lpg sisteminin montajının gerçekleştirilmesine dair bir eser sözleşmesi ilişkisi olup, tüketici işleminden söz edilemez. Görev hususu kamu düzenine ilişkindir ve mahkemece her aşamada nazara alınması gerekir. Bu nedenlerle görevli mahkeme genel mahkeme olup mahkemece dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenmesi doğru olmamış kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, ödediği Yargıtay başvurma harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 6502 sayılı Kanun'un 73. maddesi gereğince tüketici mahkemeleri nezdinde tüketiciler, tüketici örgütleri ve Bakanlıkça açılacak davalar her türlü harçtan muaf olduğundan davacıdan harç alınmasına yer olmadığına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 16.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.