muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/178, Karar No: 2024/3745, Tarih: 28.02.2024

8. Yabancılık unsuru taşıyan iş sözleşmelerinde taraflar uygulanacak hukuku seçmemişlerse veya yapmış oldukları hukuk seçimi anlaşması herhangi bir sebepten geçerli değilse, işçinin işini mutad olarak yaptığı işyeri hukuku uygulanır. 5718 sayılı Kanun'un 27 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince işçinin işini geçici olarak başka bir ülkede yapması hâlinde, bu işyeri mutad işyeri sayılmaz. İşin birden fazla ülkede ifa edilmesinde de mutad işyerinin tespitine çalışılmalıdır. Bu hâlde mutad işyeri, Avrupa Birliği Adalet Divanı kararlarında ve doktrinde belirtildiği üzere, işçinin işini ifa faaliyetlerini veya ifa faaliyetlerinin çoğunluğunu gerçekleştirdiği yer, işçinin esas olarak işverene karşı yükümlülüklerini yerine getirdiği yer, işçinin işini ifa etmek üzere hangi ülkede daha çok zaman geçirdiği, işin organize edildiği yer, işin esas kısmının ve ağırlıklı bölümünün yapıldığı yer gibi kriterlerden hareket edilebilir (Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi, 18.09.2019 tarihli ve 2016/9339 Esas, 2019/16564 Karar sayılı kararı; Aygül, Çoban, s.1822-1824). Ancak aynı maddenin üçüncü fıkrasına göre işçinin işini belirli bir ülkede mutad olarak yapmayıp devamlı olarak birden fazla ülkede yapması hâlinde iş sözleşmesi, işverenin esas işyerinin bulunduğu ülke hukukuna tâbidir. Esas işyeri ile kastedilen, işverenin işyeri merkezinin bulunduğu ülkedir. Örneğin açık denizlerde görev alan gemi adamları bakımından esas işyerinin bulunduğu ülke hukuku önem taşır. Maddenin dördüncü fıkrasında ise hâlin bütün şartlarına göre iş sözleşmesiyle daha sıkı ilişkili bir hukukun bulunması hâlinde sözleşmeye mutad işyeri hukuku ve işverenin esas işyerinin bulunduğu ülke hukuku yerine bu hukukun uygulanabileceği ifade edilmiştir. Daha sıkı ilişkili hukukun uygulanmasındaki en önemli unsur, işçinin menfaatidir (Elçin, s.147). Örneğin, işçinin sosyal çevresinin Türkiye’de bulunması, Türkiye’nin sosyal güvence sistemi içinde yer alması, ücretinin Türkiye’de ve Türk lirası üzerinden ödenmesi, işverenin Türk olması, iş sözleşmesinin Türk hukukuna özgü kurumlar gözetilerek düzenlenmesi, Türk hukukuna tâbi daha önceki bir iş sözleşmesine gönderme yapılması, iş sözleşmesinin Türkçe kaleme alınması gibi unsurların tamamının ya da önemli bir bölümünün varlığı hâlinde, iş sözleşmesinin Türk hukuku ile sıkı ilişki içinde olduğu sonucuna varılabilir (Elçin, s.152).

9. Sözleşmenin belirli süreli olarak yapılıp yapılamayacağı, sözleşmenin sona ermesi nedeniyle işçinin hak kazanacağı tazminatlar, fazla çalışma, yıllık izin, işverence yapılan uygulama ve ödemelerin niteliği, zamanaşımı gibi hususlar 5718 sayılı Kanun'un 27 nci maddesi uyarınca tayin edilen hukuka göre değerlendirilmelidir. Hafta tatili, dinî ve millî bayram günleri ve ücretlerini düzenleyen hükümler, doğrudan uygulanan kuraldır; ancak uygulama alanına giren iş ilişkilerine uygulanır. Örneğin tamamen yurt dışında ifa edilen bir iş ilişkisinde, dinî ve millî bayram günleri Türk hukukuna göre belirlenemez (Aygül, s. 528; Ersin Erdoğan, Canan Erdoğan, “Türkiye’den Yurt Dışına Götürülen İşçiler Hakkında Yargıtay Kararının Değerlendirilmesi”, İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, Cilt 13, 2016, Sayı 50, s.971-972).

10. Somut uyuşmazlıkta davacı işçi; davalı Şirkete ait yurt dışı inşaat şantiyelerinde çalıştığını, ücretinin USD olarak ödendiğini ileri sürerek ödenmeyen işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiş; davalı işveren ise davacının yurt dışı şantiyelerinde çalışması sebebiyle uyuşmazlığın yabancı hukuka göre çözümlenmesi gerektiğini savunmuştur. İlk Derece Mahkemesince, davalı vekilinin bu savunmasına değer verilmeksizin uyuşmazlığa Türk hukuku uygulanmak suretiyle yargılama sonuçlandırılmış ve istinaf kanun yolu incelemesinde de davalının bu yöndeki istinaf başvurusu; daha sıkı ilişkili hukukun Türk hukuku olduğu gerekçesiyle reddedilmiştir. Ne var ki varılan sonuç, dosya kapsamına uygun düşmemiştir.

11. Tarafların hukuk seçimi anlaşması yapmadıkları veya yapılan hukuk seçimi anlaşmasının geçersiz olduğu dönemde iş sözleşmesine, kural olarak işçinin işini mutad olarak yaptığı işyeri hukukunun uygulanması gerektiği 5718 sayılı Kanun’un 27 nci maddesinin ikinci fıkrasında genel bir kural olarak düzenlenmiştir. Burada yetkili kılınan hukuk, işçinin işini fiilen yerine getirdiği yer ülke hukukudur. Mutad işyeri hukuku, karakteristik edimin ifa yeri hukuku olarak iş sözleşmesiyle en sıkı ilişkili olan hukuktur. 5718 sayılı Kanun’un 27 nci maddesinin dördüncü fıkrasında düzenlenen daha sıkı ilişkili hukuk ise bir istisna hükmü olup bu hükmün iş sözleşmelerinde dar yorumlanması gerekir (Beyza Çağla Şahin, Bireysel İş Sözleşmelerine Uygulanacak Hukuk, İstanbul, 2021, s. 74, 89).

12. Somut olayda, dosyadaki bilgi ve belge göre davalı işverenin yurt dışı inşaat projelerinde çalıştırılmak üzere istihdam edilen davacı işçi; 2007 - 2017 yılları arasında davalı Şirketin Rusya Federasyonu'nda bulunan işyerinde çalışmıştır. Davacı tarafından iş görme edimi fiilen söz konusu ülkede yerine getirilmiş olup mutad işyerinin de işçinin işini fiilen yaptığı Rusya Federasyonu olduğu sabittir. Davacıya çalıştığı dönemde ücreti USD olarak ödenmiştir. Daha sıkı ilişkili hukukun tespitinde Bölge Adliye Mahkemesi kararında belirtilen kriterler belirleyici kabul edilemez. Buna göre, hukuk seçimi anlaşması bulunmayan ve daha sıkı ilişkili hukukun Türk hukuku olmadığı anlaşılan ilgili çalışma döneminde uyuşmazlığa mutad işyeri hukukunun uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

13. Tüm bu hususlar dikkate alındığında, hukuk seçimi anlaşması bulunmayan tüm çalışma döneminde mülga 2675 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesinin ikinci fıkrası ile 5718 sayılı Kanun’un 27 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında mutad işyeri hukuku olan Rusya Federasyonu hukukunun uyuşmazlıkta uygulanması gerekmektedir. Hâl böyle olunca, uzman bir bilirkişiden de denetime elverişli rapor alınmak suretiyle dosya kapsamındaki delil durumu birlikte değerlendirilerek dava konusu alacaklar hakkında, usuli kazanılmış haklar da gözetilerek bir karar verilmesi gerekmektedir. Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1575, Karar No: 2011/8750, Tarih: 09.12.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/1575 E.  ,  2011/8750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında dava ve temyize konu 138 ada 18 parsel sayılı 3461,58 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., miras hissesine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda 3402 sayılı Yasa'nın 36/1. maddesi uyarınca davanın reddine ve çekişmeli parselin tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, kesin mehile uyulmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş ise de; varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Dosya içeriğine göre, daha önce taşınmaz başında keşif yapıldığı, ancak keşifte yalnızca davacının ve davalı mirasçılarından birinin beyanının alınması ile yetinildiği, mahalli bilirkişi ve tanık dinlenmediği, bunun sebeplerinin de gösterilmediği, teknik bilirkişiler hazır bulundurulduğu halde kendilerinden görüş ve rapor alınmadığı ve sebebinin de açıklanmadığı anlaşılmaktadır. Bundan sonra yeniden keşif kararı verilerek, davacı tarafa keşif ücretini yatırması için 15/04/2010 tarihine kadar kesin önel verilmiştir. Her ne kadar keşif ücreti, verilen süreden sonra 19.04.2010 tarihinde yatırılmış ise de, keşif avansının yatırıldığı tarih ile keşif tarihi olarak belirlenen 04.06.2010 tarihi arasında mahalli bilirkişi ve tanıklara keşif gününün tebliği için, Tebligat Yasası ve Tüzüğünde öngörülen yeterli süre bulunduğundan keşfin yapılması da mümkün bulunmaktadır. Davacının, davanın başından beri davasını ispat yönünden kendisine yüklenen tüm edimleri yerine getirdiği gözönüne alındığında, 3402 sayılı Yasa'nın 36/1. maddesinin dar biçimde yorumlanarak yazılı şekilde hüküm oluşturulması yasanın amacına uygun olmayıp, davacının temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 09.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6463, Karar No: 2019/7817, Tarih: 21.05.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/6463 E.  ,  2019/7817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ...'nun tekerrüre esas sabıkası bulunmasına karşın, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın suç tarihinde 39,50 TL tutarındaki alkollü içeceği çalması karşısında; hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nun temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 21/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5885, Karar No: 2013/6509, Tarih: 11.06.2013

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2013/5885 E.  ,  2013/6509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; Duruşma için belli edilen gün ve saatte taraflardan gelen olmadığı görülerek evrak üzerinde inceleme yapılmasına karar verildi. İnceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü 101 ada 7 parsel sayılı 19.448,59 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz komşu 127 parsel sayılı taşınmaza uygulanan tapu kaydının "... Bey Vakıf zeytinliği" olarak okuması nedeniyle ... adına; 101 ada 127 parsel sayılı 3156,88 m2 yüzölçümündeki taşınmaz tapu kaydı, harici satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... oğlu ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... yasal süresi içinde kısmen irsen intikal, kısmen satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak 101 ada 7 parsel sayılı taşınmazın adına tescili istemiyle; davacı ... vekili, yasal süresi içinde tespit tutanağında kabul edildiği gibi 19.04.1985 tarihli senetle satışa konu yerin bu taşınmaz olmadığı iddiasına dayanarak 101 ada 127 parsel sayılı taşınmazın ... adına tescili istemiyle dava açmışlardır. Mahkemece dava dosyaları birleştirilerek yapılan yargılama sonunda, davacı ... tarafından açılan davanın kabulüne, davacı ... tarafından açılan davanın reddine ve çekişmeli 101 ada 7 parsel sayılı taşınmazın davacı ... adına, 101 ada 127 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili ile davalı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Davacı ... vekilinin çekişmeli 101 ada 127 parsel sayılı taşınmaza yönelik temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede; Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre çekişmeli 101 ada 127 parsel sayılı taşınmaza yönelik bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, bakiye 3.15 TL temyiz karar harcının davacı ...'dan alınmasına,

2- Davalı ... İdaresi vekilinin çekişmeli 101 ada 7 parsel sayılı taşınmaza yönelik temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede; Mahkemece çekişmeli 101 ada 7 parsel sayılı taşınmazın vakıf taşınmazı olduğunun belirlenemediği ve davacı ... yararına edinme koşullarının oluştuğu kabul edilerek karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme karar vermeye yeterli bulunmamaktadır. Çekişmeli taşınmaza komşu olan aynı ada 127 parsel sayılı taşınmaza uygulanmış 19.07.1932 tarihinde iskanen İstanköy muhacirlerinden ... kızı ... adına oluşmuş tapu kaydının mevki "..." olup kuzey sınırında "... Bey Vakıf Zeytinliği" okumaktadır. Davalı ... İdaresi tarafından dosyaya sunulmuş vakıf kütüğü kaydının mevki "Bakırderesi" olup sınırda "kısmen ... kızı ... " okumaktadır. Her iki kaydın mevkilerinin aynı olduğu ve birbirlerini sınır okudukları tartışmasızdır. Dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar çekişmeli taşınmazın mevkiinin "Bakırderesi" olduğunu tereddütsüz bildirmişlerdir. Dayanak vakıf kaydının sınırları bilinememiştir. Ancak, komşu 127 parsel sayılı taşınmaza uygulanmış tapu kaydının mevkisi yanında batı ve güney sınırları dinlenen yerel bilirkişi ve tanık sözlerine uygun olarak uzman fen bilirkişi raporunda işaretlenmiştir. Bu durumda her iki kaydın aynı mevkiye ait olup birbirlerini sınır okudukları tartışmasızdır. Yine dayanak vakıf kaydının "çalılık" ve "tarik" okuyan diğer sınırları değişebilir ve her yere uygulanabilir sınırlardan ve mahkemece yapılan uygulamada çekişmeli taşınmazın doğusundaki dereden sonra gelen taşınmazların tutanak örnekleri ile kadastro tespitlerinin dayanaklarının oluşturan kayıtlarından yararlanılmamış olsa da, vakıf kaydının çekişmeli taşınmaza ait olduğu hususunda tereddüt etmemek gerekir. Ancak; dayanak vakıf kaydının niteliği ve vakfın türü yöntemince araştırılmadan karar verilmesinde isabet bulunmamaktadır. Eksik araştırma ile karar verilemez. Doğru sonuca ulaşılabilmesi için, ... Bey Vakfına ait vakfıye, vakıf defter ve kayıtları ile diğer tüm belgeler üzerinde, vakıflar hukuku konusunda uzman olan üç kişiden oluşacak bilirkişi kurulu aracılığı ile inceleme yaptırılarak vakfın türü ile dayanak vakfiyenin niteliği, tapu kaydı niteliğindeki kayıtlardan olup olmadığı hususlarında rapor alınmalıdır. Bu şekilde dayanak kaydın tapu kaydı niteliğindeki kayıtlardan olup olmadığı ve çekişmeli taşınmazın, zilyetlikle kazanılabilecek yerlerden olup olmadığı, kesin olarak belirlendikten sonra bir karar verilmelidir. Davalı ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davalı ... İdaresine iadesine, 11.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7126, Karar No: 2014/5757, Tarih: 03.03.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/7126 E.  ,  2014/5757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

KARAR

Dava, su aboneliği yapılması sırasında istenen kanal katılım ve şebeke bedelinden kaynaklanan uyuşmazlığa ilişkindir.

9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 24.01.2014 günlü ve 2014/1 sayılı kararı uyarınca işbu davada temyizen incelenme görevi 01.02.2014 tarihinden itibaren Yargıtay 3.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 3.3.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/20748, Karar No: 2017/22126, Tarih: 01.11.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/20748 E.  ,  2017/22126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK 157/1, 62, 52/2-4, 53/1, 58 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine dair hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanığın 17/12/2013 Tarihinde şikayetçinin cep telefonunu arayıp kendisini Ankara Savcısı olarak tanıtıp müştekinin kimlik bilgileri kullanılarak terör örgütüne yardım edildiği, bunu yapanların yakalanması için operasyon yapacaklarını, 1.500 TL paraya ihtiyaç duydukların belirtmeleri üzerine şikayetçinin 1.500 TL para temin ederek Bala PTT Müdürlüğü'nden parayı yatırdığı iddia olunan olayda; sanığın kendisini kamu görevlisi olarak tanıtması karşısında eylemin 5237 sayılı TCK'nın 158/1-L maddesinde öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı olup,sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 01/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6481, Karar No: 2021/5038, Tarih: 14.06.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/6481 E.  ,  2021/5038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Kayseri 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 19.02.2019 tarih ve 2018/10-2019/119 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalıların işleteni, sürücüsü ve zorunlu mali sorumluluk sigortacısı oldukları iki aracın çarpışması sonucu yolcu olan müvekkilinin sol kolundan yaralandığını, sürekli tedavi görmesine rağmen halen kolunun düzelmediğini, kolundaki hareket kaybının %80 olduğunun belirlendiğini belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 1.500.-TL maddi, 48.500 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 18.01.2010 tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini 10.000.-TL'ye, manevi tazminat talebini 140.000 TL'ye yükseltmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre; olay günü olan 28/08/2008 tarihinde davacının yolcu olarak bulunduğu ... plakalı özel halk otobüsü ile ... plakalı aracın çarpışması sonucu davacının 3 ay içinde iyileşebilecek ve % 13,1 oranında malul kalacak şekilde yaralandığı, olayda... plakalı halk otobüsü şoförü olan davalı ...'nun % 30 oranında tali kusurlu, ... plakalı araç sürücüsü ...'ın ise yolu kontrol edip geçmesi gerekirken kontrolsüz ve dikkatsiz şekilde kavşağa giriş yapması nedeniyle % 70 oranında asli kusurlu olduğu, dosyaya sunulan 18.11.2013 tarihli bilirkişi raporu ile hesaplandığı üzere davacının kaza nedeniyle maluliyet zararının 94.299,77 TL, geçici iş göremezlikten kaynaklı zararının 3.344,84 TL olmak üzere toplam zararının 97.644,61 TL olduğu, davacının zararından davalıların müteselsilen sorumlu oldukları gerekçesiyle davanın kabulüne, 28.02.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte 10.000.-TL'nin davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, tüm davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 512,32 TL temyiz ilam harcının temyiz edenlerden alınmasına, 14.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.