muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/88, Karar No: 2025/1328, Tarih: 04.03.2025

2. Davalı/ karşı davacı vekili; davacı/ karşı davalının sözleşmede kararlaştırılan sermaye koyma borcunun tamamını yerine getirmediğini, sadece 30.000,00 TL ödediğini, Mahkemece de davacının koyduğu paranın 30.000,00 TL olduğunun kabul edilmesine rağmen davacı sanki maliyetin yarısını koymuş gibi kâr dağıtımı yapılmasının hakkaniyete aykırı olduğunu, elde edilecek kârın herkesin koyduğu sermaye ile orantılı olarak paylaştırılması gerekirken davacının maliyetin yarısını koymuş gibi hesaplama yapılması ve buna göre karar verilmesinin yerinde olmadığını, elde edilen kârın ikiye bölünmesinin kabul edilemez olduğunu, davacı karşı davalının koyduğu sermaye 30.000,00 TL olduğuna göre bu inşaatın yapımından sonra kalan kârını 1,9,14,15 nolu dairelerin 14.10.2022 tarihli değeri olamayacağını, tasfiye hesabında kalan dairelerin değerleri hangi tarihte yapıldıysa, inşaatın maliyetinin de aynı tarihte yapılması gerektiğini, davalının inşaatın yapımında harcadığı para 2009 yılına göre hesaplanıp daire değerleri ise 2022 yılına göre hesaplanıp ortada sanki bir kâr varmış gibi paylaşım yapılmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu, adi ortaklığın feshine karar verildiğine göre fesih tarihine göre kâr-zarar hesabı yapılması gerekirken, dairelerin karara yakın bir tarihte, inşaatın maliyetinin ise dava tarihine göre belirlenip tasfiye yapılmasının yanlış olduğunu, Mahkemece bozma ilamına uyulmasına rağmen bozma gereğinin yerine getirilmediğini, karara esas alınan bilirkişi raporu ve ek raporun hüküm kurmaya elverişli olmadığını, tarafların kâr ve zarara ortak olduklarını, arsa sahiplerinden inşaatın yapımı için avans olarak alınan dairelere ortak olmadıklarını, 27.09.2007 tarihli inşaat sözleşmesinde; Kilimoğlu inşaat ve ... %50 ortaktır bu dairelerin satışından elde edilecek kâr veya zarar her iki taraf arasında %50 oranında paylaşılacaktır denmek suretiyle bu dairelerin ortaklığa katılım payı olarak konulmadığının satılarak inşaatın yapımında kullanılacağının açık olduğunu, Mahkemenin kabulünde olduğu üzere 15 nolu dairenin 02.04.2010 tarihinde satılması, inşaatın iş bitirmesinin 21.03.2011 tarihinde alınması ve iskan safhasında aranan eksikliklerin 20.06.2012 tarihinde tamamlanmasına göre 15 nolu dairenin satışından alınan paranın inşaatta kullanıldığının kabulü ile o tarihteki değeri üzerinden tasfiye hesabına katılması gerektiğini, Mahkemece taşınmazın tamamını davalı şirketin yaptığı, davalı şirketin idareci ortak olduğu, davacının 30

.04.2010 tarihinde satılması, inşaatın iş bitirmesinin 21.03.2011 tarihinde alınması ve iskan safhasında aranan eksikliklerin 20.06.2012 tarihinde tamamlanmasına göre 15 nolu dairenin satışından alınan paranın inşaatta kullanıldığının kabulü ile o tarihteki değeri üzerinden tasfiye hesabına katılması gerektiğini, Mahkemece taşınmazın tamamını davalı şirketin yaptığı, davalı şirketin idareci ortak olduğu, davacının 30.000,00 TL sermaye koyduğu, başkaca sermaye koyduğunu ispatlayamadığı, diğer tüm masrafların davalının yaptığının kabulü gerektiği tespit edildiği halde tasfiye değerinin hesaplanmasında gerçek kâr-zarar hesaplanmadığını, bilirkişilerin inşaat maliyetinde %20 oranına tekabül eden "merdivenler, merdiven boyları, duvarlar" gibi inşaat alan maliyetlerini de dikkate alarak net değil brüt m2 hesaplamasını esas almaları gerektiğini, davalı şirketin "idareci ortak" olmasından kaynaklı, tasfiye işlemlerindeki bilirkişi hesaplamalarında, kendisine ücret takdir edilmesi, takdir edilecek ücretin tasfiye öncesi maliyete eklenerek akabinde de kârdan düşülmesi gerektiğini, davacının 12.02.2009 tarihinde 1,9,14,15 nolu dairelerin ½ payının tapusunun iptali ile adına tesciline olmazsa 350.000,00 TL'nin fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla davalıdan alınmasına karar verilmesini talep ettiğini, 27.05.2013 tarihinde ise alacağını 482.500,00 TL'ye çıkararak harcını yatırdığını, 17.07.2023 tarihinde ise alacağını 3.680.000,00 TL'ye çıkararak harcını yatırdığını, bir davada sadece bir kere ıslah yapılacağından Mahkemenin kabulüne göre 482.500,00 TL'nin hüküm altına alınarak fazla istemin reddi gerekirken 2. kere yapılan ıslahın kabulü ile verilen kararın usule aykırı olduğunu, 13 nolu daire davacıya 285.000,00 TL'ye satılmışken bu dairenin parasının da ödenmediğini, karşı dava olarak davacı karşı davalının haksız edindiği dairenin parasının da şirkete ödenmesi gerektiği halde ödenmemesi ve davanın reddi kararının da yerinde olmadığını, tasfiye değerinin fesih tarihine göre ortaklığın aktif ve pasifi belirlendikten sonra kâr ve zarar %50 paylaştırılması sonucu davalı karşı davacının bir alacağı var ise sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı tasfiye hesabı ile hüküm kurulmasının hakkaniyete aykırı olduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, asıl ve karşı davada adi ortaklıktan kaynaklı tapu iptali ve tescil olmadığı taktirde alacak istemine ilişkindir.

1. Temyizen incelenen kararın bozmaya uygun olduğu, bozma ilamında belirtilen sıra ve yönteme göre değerlendirme yapılarak karar verildiği, öncelikli talebi tapu iptali ve tescil olan davacı karşı davalının Mahkemenin 19.03.2013 tarihli celsesinde verilen ara karar üzerine taşınmaz değerleri üzerinden harcı tamamladığı, 17.07.2023 tarihli dilekçesinin ise ıslah niteliğinde olduğu anlaşılmakla; davalı/ karşı davacı vekilinin tüm, davacı karşı davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2. Ticari işlerde, taraflar arasında öngörülmese dahi avans faizi oranında temerrüt faizi talep edilebilir. 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun ticari iş karinesini düzenleyen 19/2 maddesine göre; taraflardan yalnız biri için ticari iş niteliğinde olan sözleşmeler, Kanunda aksine hüküm bulunmadıkça, diğeri için de ticari iş sayılır. Buna göre; davalı tacir olduğundan Mahkemece ticari faize hükmedilmesi gerekirken yasal faize hükmedilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na (6100 sayılı Kanun) eklenen Geçici 3. madde atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 438/7 maddesi uyarınca temyiz olunan Mahkeme kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı/ karşı davacı vekilinin tüm, davacı/ karşı davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Temyiz olunan Mahkeme kararının hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan “yasal faiziyle” ibaresinin çıkartılarak yerine "ticari faiziyle" ibaresinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz eden davalı/karşı davacıya yükletilmesine,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacı/karşı davalıya iadesine,

28.000,00 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalı/ karşı davacıdan alınarak davacı/ karşı davalıya verilmesine,

1086 sayılı Kanun'un 440. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,04.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2995, Karar No: 2015/17627, Tarih: 02.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/2995 E.  ,  2015/17627 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. Hukuk Dairesi

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Kemalpaşa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2014

NUMARASI : 2013/255-2014/387

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu tarafından değerlendirmeye alınan kiraz ve zeytinin kuru ve sulu şartlarda 2011, 2012 ve 2013 yılları itibarıyla dekar başına asgari ve azami verimini, ayrıntılı üretim giderlerini (üretim maliyet cetvelini oluşturan masraf kalemlerini -özellikle motopompla sulama gideri varsa bu giderleri- gösterir biçimde tüm harcama kalemlerini açıklayan) ve kilogram başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelinin ayrı ayrı gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Karşılaştırıldı NE.
Yargıtay — Esas No: 2013/9401, Karar No: 2014/4672, Tarih: 18.06.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/9401 E.  ,  2014/4672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Menemen 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2013

NUMARASI : 2011/189-2013/501

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin de hissedarlarından olduğu taşınmazlar üzerine bina yapılması amacıyla, davalı şirketle 26.07.2004 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiğini, sözleşme gereğince inşaat ruhsatının alınmasından itibaren 48 ay içerisinde inşaatın tamamlanacağı, taraf bağımsız bölümlerinin aynı zamanda teslim edileceği, tüm masrafların yükleniciye ait olduğu, iskân ruhsatı işlemlerini yüklenicinin takip edeceği, inşaatın zamanında bitirilmemesi halinde kira tazminatı ödeneceği, arsa sahiplerinden davacı M.. E..’na devredilecek üç daire bedelinin, diğer arsa sahiplerince, dairelerin teslimi aşamasında, defaten ve üyelerin ödeyeceği en düşük bedel üzerinden ödenmesi kararlaştırılmışken, müvekkilinden daha fazla bedel istendiğini, ayrıca, fazla yapılan iş bedeli istendiğini, bu nedenlerle taraflar arasında dairelerin teslimine ilişkin olarak muaraza çıktığını ileri sürerek, davacıların diğer hakları saklı kalmak kaydıyla, gecikme tazminatı ve sair alacakları dikkate alınarak, davalının talep ettiği bedel ödenmeksizin, davacılar dairelerinin teslimi suretiyle taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşme gereği arsa sahiplerinden M.. E..’na verilecek üç adet daire bedelinden diğer arsa sahiplerinin sorumlu olduğunu, talebe rağmen davacıların fazla iş bedeli ile daire bedelini ödemediklerini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davalının istemine konu alacak karşılığı olarak iki daire davalı yüklenici uhdesinde bırakılmak ve davacıların hissesine düşen diğer dairelerin teslim edilmesi suretiyle taraflar arasındaki muarazanın giderileceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, tarafların ek imalat, gecikme tazminatı, trafo katılım payı, ivaz ilavesi konularında dava açmakta muhtariyetlerine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Aralarında davacılar Y.. K.. ile M.. E..’nunda olduğu arsa sahipleri ile davalı yüklenici şirket arasında düzenlenen 26.07.2004 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 15. maddesine göre, İzmir ili, ... ilçesi, ... mahallesinde kain ve tapunun 5157 ada, 1 parsel üzerine yapılacak olan A Blok 3. kattan şirketçe belirlenecek 3 adet dairenin arsa sahiplerinden, sözleşmede de imzası bulunan M.. E..’na devredilmesi, bu dairelerin bedellerinin ise diğer arsa sahipleri A. E.., Y.. K.., B. E.., H. E.., Ö. E.. ve A. İ.. tarafından teslimat aşamasında yükleniciye defaten ödenmesi kararlaştırılmıştır. Yüklenici şirketin anılan hükme istinaden, anılan daire bedellerine ilaveten fazla imalat yaptığını da ileri sürerek davacılara ait bağımsız bölümleri teslim etmekten kaçındığı, ancak davacıların da, kendilerinin davalı yüklenici şirketten daha fazla alacakları bulunduğu hususu dikkate alınarak, yani, davalı yüklenici şirket taleplerine karşı herhangi borçlarının bulunmadığını beyanla, kendilerine ait bağımsız bölümlerin teslimi suretiyle muarazanın önlenmesini istediği anlaşılmaktadır.

Yukarıda değinilen sözleşme hükmüne istinaden üç adet daire bedelinden dolayı çıkabilecek borçtan, diğer arsa sahiplerine ilaveten bu davada sadece davacılardan Y.. K..’nun sorumlu olduğu, diğer davacı M.. E..’nun ise bu borçtan sorumlu tutulmadığı açıktır.

İzah edilen durum karşısında, davadaki talebin hukuki niteliği de nazara alınarak, taraflara yönelik uyuşmazlık konusuna hasren tasfiye ilişkisine girişilerek, davacıların dosya kapsamında ileri sürdükleri alacakları ile davalı yüklenici şirketin varsa alacaklarının uzman bilirkişi kurulu oluşturulup, mahallinde keşifte yapılmak suretiyle hesaplattırılması ve yaptırılacak hesap sonucu gerçekten davacılara isabet eden sözleşmeden doğan alacak miktarının yüklenici şirket alacağından fazla bulunması halinde, kendilerine bağımsız bölümlerin teslimine ve muarazanın önlenmesine, aksine yüklenici şirket alacağının daha fazla bulunması halinde ise birlikte ifa hususu da gözönüne alınarak sonucuna uygun bir karar verilmelidir.

Değinilen yönlere dikkat edilmeksizin, davadaki taleplerin dışına çıkılarak HMK’nın 26. maddesine aykırı şekilde, aynı zamanda hatalı değerlendirme ve eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru bulunmadığı gibi, esas itibariyle davadaki talebin yukarıdaki incelemeyi gerektirmesine rağmen, aynı hususların bir başka davanın konusu olabileceğinden bahisle ihtilafı ortada bırakacak şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın taraflar yararına BOZULMASINA, davacılardan peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12471, Karar No: 2008/15201, Tarih: 15.07.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/12471 E.  ,  2008/15201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/01/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklılar vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

HUMK.nun 193.maddesi gereğince görevsizlik veya yetkisizlik kararı verilmesi üzerine davacının karşı tarafa görevli veya yetkili mahkemede tebligat yaptırması zorunludur.

Her iki halde de görevsizlik veya yetkisizlik kararına karşı temyiz süresinin sona erdiği veya Yargıtay’ın onama  kararının tebliğ edildiği tarihten başlayarak 10 gün içinde yeniden dilekçe verilmesi veya yeniden çağrı kağıdı tebliğ ettirilmesi gerekir. Aksi takdirde dava açılmamış sayılır.

Somut olayda, borçlu vekili tarafından meskeniyet nedeniyle taşınmaz üzerine konulan haczin kaldırılmasına ilişkin yapılan başvuru sonucu Selçuk İcra Mahkemesinin 2006/79-76 sayılı, 04.12.2006 tarihli kararı ile yetki itirazının kabulü ile  karar kesinleştiğinde talep halinde dosyanın yetkili İzmir İcra Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, karar 26.12.2006 tarihinde kesinleşmiştir. Borçlu vekilinin ise, HUMK.nun 193.maddesinde öngörülen yasal 10 günlük süreden sonra 26.04.2006 tarihinde yetkisizlik kararı veren Mahkemeye verdiği dilekçe ile dosyanın yetkili Mahkemeye gönderilmesinin talep ettiği, Mahkemece talep doğrultusunda dosyanın yetkili  İzmir İcra Mahkemesine gönderildiği görülmüştür.

Bu durumda, HUMK.nun 193.maddesinde öngörülen 10 günlük yasal süreden sonra alacaklı dosyanın yetkili İcra Mahkemesine gönderilmesi isteminde bulunduğundan, Mahkemece, öncelikle HUMK.nun 193.maddesi uyarınca re’sen davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken, kamu düzenine ilişkin bu hususun gözardı edilerek şikayetin esasının incelenip yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının icnelenmesine yer olmadığına, 15.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3407, Karar No: 2017/11680, Tarih: 16.10.2017

**17. Ceza Dairesi         2017/3407 E.  ,  2017/11680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mahkemece Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Gözlem İhtisas Dairesi'nin 18.05.2012 tarihli raporunda sanığın cezai ehliyetinin tam olduğunun belirtildiği, Dairemizin 19.04.2015 tarihli bozma kararına istinaden sanığın sağlık durumu ile ilgili tüm belge ve raporlar eklenerek bu kez de Adli Tıp Kurumu Dördüncü Adli Tıp İhtisas Kurulu'ndan 09.12.2016 tarihli raporun alındığı ve bu raporda da sanığın cezai ehliyetinin tam olduğunun belirtilmesi nedeniyle dava konusu eyleme karşı alınan raporlar arasında çelişkinin olmaması nedeniyle, tebliğnamede ki (1) numaralı bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nın 145. maddesinin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müşteki ...'in 5,00 TL'sini müşteki ...'in de 25,00 TL'sini alan sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin miktar olarak az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve vasisi ...'nun temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 16.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11161, Karar No: 2013/8840, Tarih: 14.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/11161 E.  ,  2013/8840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1)Sanığın temyiz isteğinin incelenmesinde;

Sanık ve müdafiinin yüzüne karşı tefhim olunan 27/03/2007 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik, sanığın yasal süresi geçtikten sonra yaptığı, 04/04/2007 günlü temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

2)Sanık hakkında verilen mahkumiyet kararına yönelik Üst C.Savcısının temyiz isteğinin incelenmesinde;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 sayılı CMK.un 231/6.maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunma” nesnel koşulunun bulunmaması nedeniyle, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Olay günü... ilçe merkezinde dolaşmakta olan şikayetçinin yanına gelen sanığın, Almanya'dan geldiğini,... Otogarında taksiye bindiğini, tüm parasını taksiciye verdiğini, elinde bir kol saati olduğunu,...'a gitmesi gerektiğini, saatini bozdurabileceği bir yer olup olmadığını sorması, o esnada yanlarına gelen kimliği belirlenemeyen bir şahsın ... Kuyumcu'da çalıştığını, oraya gelmesini, saati bozduracağını söylemesi sonrası sanığın şikayetçiye dönüp acelesi olduğunu, üzerinde ne kadar parası varsa vermesini, altın saati kendisine satacağını söylemesi üzerine şikayetçinin üzerinde bulunan 145,00 TL ve 100 ABD Doları parayı sanığa vermesi, ... Kuyumcu'ya gidip yanlarına gelen şahsı soran şikayetçinin kuyumcuda öyle birinin çalışmadığını öğrenmesi, saati sorduğunda ise piyasa değerinin 5,00 TL olduğunu öğrenerek suç ihbarında bulunması şeklinde gelişen olayda, mahkemenin "dolandırıcılık" suçunun oluştuğuna yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.