muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19517, Karar No: 2014/20211, Tarih: 21.10.2014

68. madde C-a fıkrasına göre erkek çocuklara aylık bağlama şartları:

1- 18 yaşını, ortaöğrenim yapması halinde 20 yaşını, yüksek öğrenim yapması halinde 25 yaşını doldurmamış olan

2- Çalışamayacak durumda malûl bulunan

3- Sosyal Sigortaya, Emekli Sandıklarına tabi çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan

4- Sigortalının ölüm tarihinde 18 veya 20 yaşını doldurmuş olup, aylığa hak kazanmamış durumda olan erkek çocuklar, sonradan öğrenim yaparlarsa aylık bağlanır

68. madde C-a fıkrasına göre kız çocuklara aylık bağlama şartları:

1-Yaşları ne olursa olsun evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan

2- Sosyal Sigortaya, Emekli Sandıklarına tabi bir işte çalışmayan, buralardan gelir veya aylık almayan kız çocukların her birine ölüm aylığı bağlanır.

68. madde IV. fıkraya göre erkek çocuklarına bağlanan ölüm aylığının kesme nedenleri:

1- Çocuğun 18 yaşını, ortaöğrenim yapması halinde 20 yaşını, yüksek öğrenim yapması halinde 25 yaşını dolduracağı tarihe kadar devam eder.

2- Çalışamayacak durumda malûl olan erkek çocukların aylıkları bu yaşlara vardıktan sonra da kesilmez. Ancak aylığı kesilen erkek çocuklardan sonradan çalışamayacak durumda malûl olanlara Sosyal Sigortaya yahut Emekli Sandıklarına tabi çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almamaları şartıyla malûllük durumlarının tespitine esas teşkil eden rapor tarihini takibeden aybaşından itibaren yeniden aylık bağlanır. 101 inci madde hükmü saklıdır.

68. madde VI. Fıkraya göre kız çocuklarına bağlanan ölüm aylığının kesme nedenleri:

1- Sosyal Sigortaya, Emekli Sandıklarına tabi işlerde çalışmaya başladıkları

2- Evlendikleri tarihi takibeden devre başından itibaren kesilir.

3- Aylığın kesilmesine yol açan sebebin ortadan kalkması halinde I inci bölümün (C) fıkrası hükmü saklı kalmak şartiyle, bu tarihten başlanarak yeniden aylık bağlanır.

4- Ancak evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almağa hak kazanan kimseye bu aylıklardan fazla olanı ödenir.

6.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4958 sayılı Yasanın 35. maddesi ile 506/68. maddeye ek yapılmış, 53. maddesi ile 506 sayılı Yasaya Ek Madde 47 eklenmiştir. Buna göre, 68 inci maddesinin VI. numaralı bendindeki "çalışmaya" kelimesinden sonra gelmek üzere "buralardan gelir veya aylık almaya" ibaresi eklenmiştir, 68 inci maddenin (I) numaralı bendinin (C) alt bendinin (a) fıkrasında yer alan “erkek” ibareleri madde metninden çıkarılmıştır.

EK MADDE 47 ile de, “Bu Kanuna göre gelir veya aylık almakta olan kız çocuklarının sosyal güvenlik sözleşmesi akdedilmiş ülkelerdeki sosyal güvenlik kuruluşlarına tabi çalışmaya başlamaları veya bu ülkelerin sosyal güvenlik kuruluşlarından gelir veya aylık almaya başlamaları halinde, bağlanan gelir ve aylıkları kesilir” düzenlemesi ile yurt dışında çalışma veya gelir aylık alma da kesme nedeni sayılmıştır.

4958 sayılı Yasa ile değişiklikten sonra 506 sayılı Yasanın 68/C, IV ve VI. fıkrası şu şekildedir:

[C) Çocuklardan:

4958 sayılı Yasa ile değişiklikten sonra 506 sayılı Yasanın 68/C, IV ve VI. fıkrası şu şekildedir:

[C) Çocuklardan:

a) 18 yaşını, ortaöğrenim yapması halinde 20 yaşını, yüksek öğrenim yapması halinde 25 yaşını doldurmamış olan veya çalışamayacak durumda malul bulunan ve Sosyal Sigortaya, Emekli Sandıklarına tabi çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan (...) çocuklarla yaşları ne olursa olsun evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan ve Sosyal Sigortaya, Emekli Sandıklarına tabi bir işte çalışmayan, buralardan gelir veya aylık almayan kız çocukların her birine %25'i,

IV - Sigortalının erkek çocuklarına bağlanan aylıklar, çocuğun 18 yaşını, ortaöğrenim yapması halinde 20 yaşını, yüksek öğrenim yapması halinde 25 yaşını dolduracağı tarihe kadar devam eder. Çalışamayacak durumda malul olan erkek çocukların aylıkları bu yaşlara vardıktan sonra da kesilmez. Ancak aylığı kesilen erkek çocuklardan sonradan çalışamayacak durumda malul olanlara, Sosyal Sigortaya yahut Emekli Sandıklarına tabi çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almamaları şartiyle malullük durumlarının tespitine esas teşkil eden rapor tarihini takibeden aybaşından itibaren yeniden aylık bağlanır. 101 inci madde hükmü saklıdır.

VI - Sigortalının kız çocuklarına bağlanan aylıklar, Sosyal Sigortaya, Emekli Sandıklarına tabi işlerde çalışmaya buralardan gelir veya aylık almaya başladıkları veya evlendikleri tarihi takibeden devre başından itibaren kesilir. Aylığın kesilmesine yol açan sebebin ortadan kalkması halinde I inci bölümün (C) fıkrası hükmü saklı kalmak şartiyle, bu tarihten başlanarak yeniden aylık bağlanır. Ancak evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almağa hak kazanan kimseye bu aylıklardan fazla olanı ödenir.]

Yukarıda görüldüğü gibi, erkek ve kız çocuklarına ölüm aylığı bağlama şartları farklıdır. Erkek çocuklarına aylık bağlanabilmesi için Sosyal Sigortaya, Emekli Sandıklarına tabi çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almama şartı arandığı halde kız çocukları için ise Sosyal Sigortaya, Emekli Sandıklarına tabi gelir veya aylık almama şartı aranmıştır. Yani erkek çocukları, kendi çalışmaları nedeniyle Sosyal Sigortaya, Emekli Sandıklarına tabi gelir veya aylık alırsa aylığı kesilirken, kız çocukları kendi çalışmaları yanında hak sahibi olarak da gelir veya aylık alırsa aylıkları kesilecektir. Yasanın bu şekilde kaleme alınması, ölüm aylığı bağlanacak kız çocukları aleyhine sonuçlar doğurmaktadır veya aleyhe sonuç doğuracak şekilde yorumlanabilecektir.

İşte Yasa Koyucu, kız çocukları aleyhine oluşan bu yasal düzenlemedeki eksikliği gidermek için, 6.8.2003 Tarihinde 4958 sayılı Yasa ile getirilen ve ölüm aylığı kesme

İşte Yasa Koyucu, kız çocukları aleyhine oluşan bu yasal düzenlemedeki eksikliği gidermek için, 6.8.2003 Tarihinde 4958 sayılı Yasa ile getirilen ve ölüm aylığı kesme

nedeni olan “sosyal sigortaya ve emekli sandıklarına tabi gelir veya aylık almama şartı, hak sahibinin kendi çalışmaları sonucu mu yoksa hak sahibi olarak gelir aylık almama mı olduğu hususunda karışıklık olduğundan kesme nedeninin sadece “kendi çalışmalarından” dolayı gelir veya aylık almanın bağlama engeli/kesme nedeni sayılacağı hususunu açıklığa kavuşturmak için Geçici madde 91 yürürlüğe konulmuştur.

Geçici madde 91’in gerekçesi özetle şöyledir. “68. maddede yer alan “buralardan gelir veya aylık almayan” ibaresi farklı uygulamalara neden olmuştur. Bu ibarenin kız çocuklarının yalnızca kendi çalışmalarından dolayı sosyal güvenlik kurumlarından gelir ve aylık almaması mı yoksa hem kendi çalışmalarından hem de hak sahibi olarak sosyal güvenlik kuruluşlarından gelir veya aylık almaması mı olduğu yönündeki farklı yorumlar bu hükmün getirildiği 21.6.1973 tarihli 1753 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra zaman içerisinde farklı uygulamaları neden olmuştur.

Bu düzenleme ile kız çocuklarının yalnızca kendi çalışmalarından dolayı sosyal güvenlik kurumlarından gelir veya aylık alması halinde kurumdan ölüm geliri bağlanmaması, kendi çalışmaları dışında hak sahibi olarak bu kurumlardan gelir veya aylık alması durumunda kurumca ölüm geliri bağlanabilmesine imkân sağlanması amaçlanmıştır.

VI. fıkrada yapılan düzenleme ile kendi çalışmaları dışında hak sahibi olarak sosyal güvenlik kuruluşlarından gelir veya aylık almaları hallinde ise ölüm gelirinin kesilememesi sağlanmıştır.”

9.7.2005 Tarihinde yürürlüğe giren 506 sayılı Yasanın Geçici Madde 91/1 ile gelen:

6.8.2003 tarihinden önce hak sahibi kız çocuklarına bağlanan gelir ve aylıklar; bunların evlenmeleri, Sosyal Sigortaya, Emekli Sandıklarına tabi çalışmaları veya kendi çalışmalarından dolayı buralardan gelir veya aylık almaları halleri hariç olmak üzere geri alınmaz. 91/6,7 fıkra ile de, 1. fıkraya göre aylığı kesilmesi önlenenlerin, 1.10.2008 tarihine kadar aylık almaya devam edecekleri düzenlenmiştir.

5510 sayılı Yasanın 34/1-b bendinde “Bu Kanunun 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (e) bentleri hariç bu Kanun kapsamında veya yabancı bir ülke mevzuatı kapsamında çalışmayan veya kendi sigortalılığı nedeniyle gelir veya aylık bağlanmamış çocuklardan; …” aylık bağlanır denilerek, geçici madde 91’e paralel düzenleme yapılmıştır.

Yine, 54/1-a 5. Bende, “hem eşinden, hem de ana ve/veya babasından ölüm aylığına hak kazananlara, tercihine göre eşinden ya da ana ve/veya babasından bağlanacak aylığı,” 54/1-b 4. Bende “Hem eşinden, hem de ana ve/veya babasından ölüm gelirine hak kazananlara, tercihine göre eşinden ya da ana ve/veya babasından bağlanacak geliri,” bağlanacağı düzenlenerek aylık/gelir kesme nedeni korunmuştur.

Yine, 54/1-a 5. Bende, “hem eşinden, hem de ana ve/veya babasından ölüm aylığına hak kazananlara, tercihine göre eşinden ya da ana ve/veya babasından bağlanacak aylığı,” 54/1-b 4. Bende “Hem eşinden, hem de ana ve/veya babasından ölüm gelirine hak kazananlara, tercihine göre eşinden ya da ana ve/veya babasından bağlanacak geliri,” bağlanacağı düzenlenerek aylık/gelir kesme nedeni korunmuştur.

Daire çoğunluğu, 506 sayılı Yasanın 68. maddesi ile Geçici 91. maddesinin çeliştiği, bu nedenle sonra yürürlüğe giren Geçici 91. Madde hükmüne öncelik tanınması gerektiği, burada da , “evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almağa hak kazanan kimseye bu aylıklardan fazla olanı ödenir” hükmü ayrıca bulunmadığından kız çocuklarının 506 sayılı Yasa kapsamında hem eşten hem de ana/babadan ölüm aylığının birlikte alabileceği görüşündedir.

Kız çocukları için, 68. maddede sözü edilen “gelir veya aylık almama” şartının “kendi çalışmaları nedeniyle gelir veya aylık almama” olarak anlaşılması gerektiği, geçici madde 91/1 de düzenlenmiş, 6 ve 7. fıkrada ise 1. fıkraya göre aylığı kesilmeyenlerin 1.10.2008 tarihine kadar aylıklarını, kendi çalışmaları dışında gelir veya aylık almaları halinde kesilmeden alabilecekleri düzenlenmiştir. 5510 sayılı Yasada, zaten, kendi çalışmaları dışında gelir/aylık alması halinde aylığın kesilmeyeceği ancak hem eşten hem de ana/babadan birlikte aylık alamayacağı düzenlenmiştir.

Geçici 91. maddenin anlatmak istediği husus, 6.8.2003 tarihinden önce hak sahibi olan kız çocuklarının, kendi çalışmaları dışında, isteğe bağlı sigortalı olarak veya hak sahibi olarak gelir veya aylık almaları halinde önceden aldığı ölüm geliri veya aylığının kesilmesini önlemek, 5510 sayılı Yasanın düzenlemesine kadar gelir/aylık almalarını devam ettirmek ve gelir/aylık kesilmişse istirdadını önlemektir.

Yoksa Yasa Koyucu tarafından 2.7.1973 tarihinde 1753 sayılı Yasa ile getirilen “Ancak evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almağa hak kazanan kimseye bu aylıklardan fazla olanı ödenir” kesme nedeni, bertaraf edilmek istenmemiştir. Bu kural daha sonra 4958 sayılı Yasa değişikliğinde de korunmuştur. Geçici Madde 91 hükmü ile “evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almağa hak kazanan kimseye bu aylıklardan fazla olanı ödenir” hükmü çelişmediği gibi yürürlükten de kaldırılmamıştır. Geçici 91. maddede ayrıca, “evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almağa hak kazanan kimseye bu aylıklardan fazla olanı ödenir” hükmünün yazılmaması bir eksiklik olmadığı gibi ayrıca yazılmasına da gerek yoktur.

21. Hukuk Dairesi de, 25.03.2013 tarih, 2011/6787 Esas, 2013/3264 Karar sayılı dosyasında benzer görüşlere yer vermiştir.

Bu karara göre: “506 Sayılı Yasaya 02.07.2005 tarih ve 5386 sayılı Yasayla eklenen geçici 91.madde hükmü, kız çocuklarına 06.08.2003 tarihinden önce bağlanan gelir ve aylıkların kendi çalışmaları dışında sosyal güvenlik kuruluşlarından gelir veya aylık almaları halinde kesilmeyeceği yönündedir.

21. Hukuk Dairesi de, 25.03.2013 tarih, 2011/6787 Esas, 2013/3264 Karar sayılı dosyasında benzer görüşlere yer vermiştir.

Bu karara göre: “506 Sayılı Yasaya 02.07.2005 tarih ve 5386 sayılı Yasayla eklenen geçici 91.madde hükmü, kız çocuklarına 06.08.2003 tarihinden önce bağlanan gelir ve aylıkların kendi çalışmaları dışında sosyal güvenlik kuruluşlarından gelir veya aylık almaları halinde kesilmeyeceği yönündedir.

506 sayılı Yasaya eklenen geçici 91. maddesi 506 sayılı Yasa'nın 68. maddesini yürürlükten kaldırmamıştır. 06.08.2003 tarihinden önce de yasal engel nedeniyle kız çocuklarına her iki aylığın bağlanması mümkün değildir. Geçici 91. maddede sözü edilen gelir ve aylıklar daha önce yasal engel bulunmaması nedeniyle iki ayrı sosyal güvenlik yasası kapsamında bağlanan aylıklardır.

Mahkemenin 506 sayılı Yasanın 68. (5510 sayılı Yasanın 54/5) maddelerini göz ardı ederek davanın reddi yerine yazılı şekilde hüküm kurması isabetsizdir”

Daire çoğunluğu görüşü kabul edilecek olursa, SSK sigortalılarının kız çocukları hem eşinden hem de ana/babasından aylık alacak iken, Bağ-Kur ve Emekli Sandığı sigortalılarının kız çocuklarına ise bu aylıklardan sadece yüksek olanı ödenecek ve kız çocukları arasında büyük bir eşitsizlik yaratılacaktır. Ayrıca, 5510 sayılı Yasa döneminde, sadece yüksek olan aylık alınabildiği için, 5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 1.10.2008 öncesine göre de kız çocuklarının ölüm aylıklarında farklılıklar ortaya çıkacaktır.

Sonuç olarak, 2.7.1973 tarihinde 1753 sayılı Yasa ile getirilen “evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almağa hak kazanan kimseye bu aylıklardan fazla olanı ödenir” hükmü yürürlükten kalkmamıştır. Belki, bu tarihten önce hak kazanılan gelir veya aylıklar kazanılmış hak sayılabilir. 2.7.1973 tarihinden sonra hem eşten hem de ana/babadan gelir veya aylığın ikisi bir arada alınamayacaktır. Bu anlamda 5510 sayılı Yasanın Geçici 1. madde kapsamında korunacak kazınılmış hak da olmadığı görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2008/3597, Karar No: 2008/4825, Tarih: 15.07.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/3597 E.  ,  2008/4825 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı ve davalı ..., ... vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı arsa sahibi vekili ... ile yüklenici ... arasında 14.09.2000 tarihli düzenleme şeklinde kat karşılığı inşaat yapım sözleşmesi imzalanmıştır. Bu sözleşmeye göre 969 ada 16 parsel üzerine bina yapılması, davacı arsa sahibine brüt alanı 150 m2’den büyük olmamak kaydıyla 3 daire verilmesi kararlaştırılmıştır. Daha sonra sözleşme konusu parsel ile davacının paydaş olduğu 2560 ada 23 parsel tevhit edilmiş, 969 ada 48 parsel numaralı taşınmaz oluşmuş, bu parselin davacı arsa sahibi adına 515.81 m2 yüzölçümlü olarak kayıtlı olduğu belirlenmiştir. Davacı vekili olarak ... ile davalı ... arasında yeni oluşan 969 ada 48 parsel üzerine inşaat yapılması için 17.12.2003 tarihli düzenleme şeklinde kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzalanmış, bu sözleşme ile de arsa sahibine yapılacak binanın 3. katından doğu güneybatı cepheli ve 150 m2 brüt yüzölçümünden büyük olmamak kaydıyla bir dairenin verilmesi kararlaştırılmıştır. Davacı arsa sahibi 19.11.2004 gülü ihtarnamesiyle vekili ...’yı vekillikten azletmiş, aynı ihtarnamede davalı ...’unda ismi yer almıştır.

Davacı vekili bu dava vekili olan ...’nın kendisi aleyhine davranışta bulunduğunu, zararına sözleşme yaptığını belirterek 17.12.2003 günlü sözleşmenin iptaline, ayrıca yapılan binada %40’a tekabül eden dairelerin kendisine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiş, mahkemece 17.12.2003 tarihli sözleşmede davacıya verilmesi kararlaştırılan 1 daire dışında önceki sözleşme hükümlerini de dikkate alarak binanın 1. ve 2. katlarında iki dairenin daha davacıya verilmesine karar verilmiştir.Mahkemece sözleşmenin

iptali konusunda hüküm kurulmamıştır. Temyiz dilekçeleri de dikkate alındığında sözleşmenin geçerli olmadığı, iptali gerektiği konusunda bir temyiz nedeninin bulunmadığı görülmektedir. Bu durumda davacı arsa sahiplerinin isteğinin 17.12.2003 günlü ikinci sözleşme gereği kendisine ait olan bağımsız bölümlerin tespiti olarak yorumlanması gerekmiştir.

iptali konusunda hüküm kurulmamıştır. Temyiz dilekçeleri de dikkate alındığında sözleşmenin geçerli olmadığı, iptali gerektiği konusunda bir temyiz nedeninin bulunmadığı görülmektedir. Bu durumda davacı arsa sahiplerinin isteğinin 17.12.2003 günlü ikinci sözleşme gereği kendisine ait olan bağımsız bölümlerin tespiti olarak yorumlanması gerekmiştir.

Davacıya ait parsellerin tevhid edilmesi sonucu oluşan 969 ada 48 parselin tamamı davacı adınadır. Davacı vekili olarak ...’nın imzaladığı sözleşmede bu parsel üzerine yapılacak binadan davacıya 1 daire verilmesi kabul edilmiştir. Davacı vekili müvekkilinin %40 oranında daire alması gerektiğini iddia etmektedir. Vekil olarak tayin edilen kişinin kendisinin vekil edenin menfaatlerini en iyi şekilde koruması gerekir. Somut olayda davacının menfaatlerinin korunup korunmadığının anlaşılması için 969 ada 48 parsel üzerine yapılan binanın keşfiyle durumunun belirlenmesi, belediyeden işlem dosyasının getirtilmesi yasal olarak parsel üzerine kaç adet bağımsız bölüm yapıldığının ortaya çıkarılması, o bölgede 17.12.2003 tarihinde kat karşılığı inşaat sözleşmelerinde uygulanan paylaşım oranı da dikkate alınarak davacı arsa sahibine verilecek daireler yönünden dava dilekçesinde belirtilen %40 oranı aşılmamak suretiyle dairelerin konumları da belirlenerek davacıya ait olacak daire sayasının ortaya çıkarılması gerekir. Mahkemece yerinde keşif yapılmadan, bilirkişiden rapor alınmadan, ikinci sözleşmenin yapılmasıyla değerini kaybeden 14.09.2000 tarihli sözleşmedeki iki adet dairenin daha davacıya verilmesine şeklinde karar oluşturulması doğru olmamıştır.

Yapılacak ...; 17.12.2003 tarihli 969 ada 48 parsel üzerine kat karşılığı inşaat yapılmasına ilişkin sözleşme tarihinde yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda bilirkişi aracılığıyla keşif yapılarak davacı arsa sahibine düşecek dairelerin belirlenmesinden, konumları da açıklanıp karar oluşturulmasından ibarettir.

Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, kararın taraflar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacı ve davalı ..., ...’a geri verilmesine, 15.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11359, Karar No: 2018/9351, Tarih: 19.04.2018

**1. Hukuk Dairesi         2016/11359 E.  ,  2018/9351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ :TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... 'nin raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu kaydında düzeltim isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanı “... oğlu ...” nun maliki olduğu 1425 (yenileme sonrası) 209 ada 11 parsel olan taşınmazın tapu kaydında adının “... oğlu ...” şeklinde geçtiğini ileri sürerek nüfus kaydına göre düzeltim istemiştir. Davacının yargılama sırasında ölümü üzerine davayı mirasçıları takip etmişlerdir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 1425 parsel sayılı taşınmazın tapulama tutanağının malik hanesinde yer alan "... oğlu ..." ifadesinin "... oğlu ..." olarak tashihine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden, çekişme konusu 209 ada 11 parsel sayılı taşınmazın tapuda "... oğlu ..." adına kayıtlı olduğu, söz konusu taşınmazın önceki parsel numarasının 1425 olduğu, 1425 parsel sayılı taşınmazın 15.07.1976 tarihinde 1328 doğumlu "... oğlu ..." adına senetsizden tespit gördüğü, tespitin itiraz edilmeksizin 13.03.1980 tarihinde kesinleştiği kayden sabit olup, yapılan nüfus araştırmasında "... oğlu ..." adında kayda rastlanılmadığının bildirildiği, kolluk araştırmasına göre kayıt maliki ile davacının mirasbırakanı ...'ın aynı kişiler olduğunun tespit edildiği, tanıkların davacının iddiasını doğrular nitelikte beyanda bulundukları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin adı, soyadı, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme taleplerinin kaynağını oluşturur. Bu tür işlerde kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir.

Ne var ki, somut olayda olduğu gibi zorunlu olarak dava açılan durumlarda “çoğun içerisinde az da vardır” kuralı gereğince, davacının talebinin tespit olarak değerlendirilerek taşınmazın kadastro tutanağında adı geçen tespit maliki "... oğlu ..." ile tapu kayıt maliki "... oğlu ..." nun aynı kişiler olduğu yönünde tespit kararı verilmesi gerekirken mahkemece yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmesi isabetsizdir.

Öte yandan davacı son tapu kaydında düzeltme istediği halde kaydı kapatılan 1425 parsel sayılı taşınmaz ile ilgili olarak düzeltme kararı verilmesi de doğru olmamıştır.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 19/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9977, Karar No: 2017/3061, Tarih: 21.03.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/9977 E.  ,  2017/3061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyete dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü.

a) Katılan ...'in tıbbi evrakları üzerinde yaptığı inceleme sonucunda ... Adli Tıp Kurumu'nun vermiş olduğu 18/11/2013 tarihli raporunda; "sağ kaş üzerinde yaklaşık 3 cm'lik kesi, sol dış kulak yolunda kan, sağ periorbital ekimoz, nazal septum eritemli ve hassas bulunduğu, çekilen maksillofasial BT ve beyin BT incelemelerinde sağ maksiller sinüs anterior, medial ve lateral duvarlarında fraktürler, ayrıca bilateral nazal kemikte fraktürler, sağ etmoid selül lateral duvarında fraktür, verteks seviyesinde interhemisferik fissüre oturan ince sıvama tarzında subdural hemoraji, solda parietal lob posterior kesimlerinde kortikal alanlarda peteşiyal kanama ile uyumlu görüntü olduğu, mağdurun yaşamını tehlikeye sokacak ve orta (3) derecede kemik kırığına neden olacak nitelikte yaralandığı" belirtilmiş ise de, katılanın Adli Tıp Kurumuna sevk edilmediği, bu nedenle yaralanmasının yüzünde sabit ize ve duyu ve organlarından birisinin işlevinin zayıflamasına ya da sürekli yitirilmesine neden olup olmadığı hususlarında bir değerlendirme yapılmadığı görüldüğünden, tüm tedavi evrakları ve grafileri ile birlikte katılanın Adli Tıp Kurumu'na sevk edilerek, yaralanmasının niteliği hususunda duraksamaya yer vermeyecek şekilde kati raporu alındıktan sonra, sanığın hukuki durumun tespit ve tayini gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

b) Sanığın, tüm aşamalarda, namaz kıldırma şeklinden dolayı katılanın cemaatin önünde kendisine bağırması nedeniyle eylemini gerçekleştirdiğini savunmasına, tanıklar ... ile ...'ın da yeminli beyanlarıyla bu savunmayı doğrulamış bulunmalarına göre, katılandan kaynaklanan bu hareket nedeniyle sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik indiriminin yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Kasti suçtan hapis cezasına mahkum edilen sanığın, TCK'nin 53/1. maddesinde gösterilen belirli haklardan yoksun bırakılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 21/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.