muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5337, Karar No: 2019/1298, Tarih: 11.02.2019

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, ... yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Dava konusu taşınmaz, tarla vasfında ve üzerinde 16 daireli apartman mevcut olup, davacı, davalılar ve dava dışı üçüncü kişiler paylı olarak maliktir. Davalı müteahhit ... ile davacı arasında 27.01.1999 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesi yapılmış, davacıya 3. kat güney cephenin teslim edileceği kararlaştırılmıştır. Dosyada bulunan bilirkişi raporuna göre 3. kat güney cephenin 9 numaralı daireye denk geldiği belirtilmiş, mahkemece bu dairede oturan ... aleyhine ecrimisile hükmedilmiş ise de, paylı mülkiyete tabi taşınmazlarda ecrimisile hükmedilebilmesi için yukarıda açıklandığı üzere intifadan men koşulunun oluşması gerekir. Davalılardan ...’in kullanımının olmaması, diğer davalıların ise intifadan men edildiğine dair belgenin olmaması nedeniyle dava reddedilmesi gerekirken, kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüyle, 6100 sayılı HMK’nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK’un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 1. bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE, taraflarca HUMK'un 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 44,40 TL onama harcının peşin harçtan mahsubu ile artan 128,60 TL'nin davacıya iadesine, peşin harcın istek halinde davalı ...'ye iadesine, 11/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19313, Karar No: 2015/25459, Tarih: 24.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/19313 E.  ,  2015/25459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bala Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/05/2012

NUMARASI : 2008/171-2012/114

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Taşınmazın gerçek malikleri olan dahili davalıların isimlerinin gerekçeli karar başlığında belirtilmemesi doğru olmadığı gibi, kamulaştırma bedelinin dahili davalılar yerine davalıya ödenmesine dair hüküm kurulmak suretiyle infazda tereddüt yaratılması,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

1)Gerekçeli karar başlığına dahili davalılar olarak (Erdal Şahin, Ergün Şahin, N.. Ş.., Şenol Şahin, Şinasi Şahin, Hanife Şahin, Yıldız Şahin) ad ve soyadlarının yazılmasına,

2)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 3. bendindeki (davalıya) kelimesinin çıkartılmasına yerine (dahili davalılara) kelimelerinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15420, Karar No: 2021/14473, Tarih: 08.11.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/15420 E.  ,  2021/14473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında beraat, sanık ... hakkında hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Hükmü sanık ... adına temyiz eden Avukat ...'nın sanık ...’ü vekaleten temsil ettiğine dair vekaletnamesinin bulunmadığı ve dolayısıyla hükmü temyiz etme hakkı olmadığı anlaşıldığından temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, isteme uygun olarak REDDİNE,

II- Sanık ... müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde ise;

Sanığın sahibi olduğu ... Tic. A.Ş. isimli yayın kuruluşunun 31.12.2013 tarihinde 22.00/24.00 saatleri arasında yapılan yayınında "..." ve "..." isimli müzik eserlerinin izinsiz olarak yayınlandığından bahisle açılan kamu davasında, dosya arasında bulunan 16/09/2014 tarihli, suç tarihindeki yayın kaydını içeren ve RTÜK’ten temin edilen CD’nin incelenmesine dair bilirkişi raporunda, suç tarihinde bahse konu televizyon kanalında “...” isimli Türk filminin yayınlandığı, bu filmin içerisinde ise söz ve müziği ...’e ait olan “...” adlı parçanın yer aldığı, ...’a ait “...” adlı parçaya ise CD içerisinde rastlanmadığının bildirilmesi karşısında; sanığın sahibi olduğu televizyon kanalında yayınlanan Türk filminin hak sahiplerinin izni olmadan yayınlandığına ilişkin herhangi bir delil bulunmadığı gibi dava konusu eylem olan suça konu film içerisinde yer alan müzik eserinin izinsiz olarak yayınlaması eyleminde, müzik eseri üzerinde hak sahibi olan kişiler ile bahse konu film üzerinde hak sahibi olan gerçek veya tüzel kişiler arasında sözleşme bulunup bulunmadığı hususunun sanığın hiç bir şekilde sorumluluğunu doğurmayacağı göz önünde bulundurularak sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak, BOZULMASINA, 08/11/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1486, Karar No: 2010/2725, Tarih: 11.03.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/1486 E.  ,  2010/2725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : YARGILAMANIN YENİLENMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 1144 parsel sayılı taşınmazı hakkında kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığından bahisle açılan tapu iptal davasının kabulle sonuçlandığını ve derecattan geçmek suretiyle kesinleştiğini, bu karar nedeniyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yaptığı başvuru sonucunda lehine tazminata hükmedildiğini ve tazminat miktarı tarafına ödenmiş ise de, uğradığı zararı karşılamadığını, 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasanın 2.maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 12.maddesinin 3.fıkrasına eklenen hükmün, yenilik doğuran bir hak olup, kamu düzenini ilgilendirmesi nedeniyle yargılamanın yenilenmesi, tapu kaydının iptaline dair kesinleşen mahkeme kararının kaldırılması ve mülkiyet hakkının kendisine iadesiyle tapuya tescilini istemiştir.

Davalı, yargılamanın yenilenmesi davasının süresinde açılmadığı gibi koşullarının da oluşmadığını, davacının Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine başvurusu sonucu lehine tazminata hükmedildiğini ve eylemli olarak ayni haklarından vazgeçtiğini, yeniden iç hukuk yollarına başvuramayacağını, dayanılan yasal düzenlemenin bu tarihte davanın gerekçesi olamayacağını, kaldı ki anılan yasanın yürürlüğünden önceki kesinleşmiş kararlara uygulanamayacağını belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının yargılamanın iadesi davasının esasına girilmeksizin mesmu olmadığından reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, HUMK'nun 445.maddesine eklenen 11.bent ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarının iç hukuk açısından yargılamanın yenilenmesi nedeni olarak sayılacağı öngörülmüş ise de, somut olayda davacının anılan mahkemeye başvurarak, tazminata hak kazandığı anlaşıldığına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 11.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13840, Karar No: 2010/2131, Tarih: 22.02.2010

**10. Hukuk Dairesi         2008/13840 E.  ,  2010/2131 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Davacı, ... kazası sonucu vefat eden sigortalıların haksahiplerine yaptığı ... sigorta yardımları nedeniyle uğradığı zararın tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamda belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, sair temyiz itirazlarının reddine;

İşkazası sonucu vefat eden sigortalıların haksahiplerine yaptığı ... sigorta yardımları nedeniyle oluşan Kurum zararının karşılanması için davalılardan tahsiline karar verilen alacağa işletilecek yasal faiz başlangıcının; yerleşik ... uygulamaları uyarınca peşin sermaye değerli gelirler yönünden 25.....1999 onay, cenaze yardımları yönünden 25.06.1999 ve 06.07.2000 ödeme tarihleri olarak belirlenmesi gerekirken tüm alacağın faiz başlangıcının 31.08.2005 olarak belirlenmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hükmün ikinci satırındaki “sarf ve ödeme tarihi 31.08.2005 tarihinden” ibaresinin silinerek yerine “peşin sermaye değerli gelirler yönünden 25.....1999 onay, cenaze yardımları yönünden 25.06.1999 ve 06.07.2000 ödeme tarihlerinden” ibaresinin yazılmasına ve bu şekliyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, ....02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2015/17894, Karar No: 2016/10798, Tarih: 17.05.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/17894 E.  ,  2016/10798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Yaralama suçuna ilişkin kararda temel ceza belirlenirken doğrudan adli para cezası tercih edilmekle öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, sanık ...'ın, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2- Hakaret suçundan kurulan hükmün temyizinde ise;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Kısa süreli olmayan 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezasının, TCK’nın 50/1. maddesi uyarınca seçenek yaptırımlara çevrilemeyeceği dikkate alınmadan ve seçimlik ceza öngören suçlarda hapis cezasının tercih edilmesi halinde bu cezanın adli para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeyerek, TCK'nın 50/2. maddesine aykırı davranılmış ve CMK'nın 231/11. maddesinde yer alan düzenlemeye aykırı olarak mahkemece kendisine herhangi bir yükümlülük yüklenmeyen ve denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkında, hakaret suçundan önceki hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, yeniden değerlendirme sonucu açıklanması geri bırakılan hükümdeki hapis cezası adli para cezasına çevrilmiş ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Anlaşıldığından, sanık ...'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 17/05/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2210, Karar No: 2012/5418, Tarih: 09.05.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/2210 E.  ,  2012/5418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, kayden maliki oldukları 8 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığından tapu kaydının iptali ile sicilden terkin edildiğini ileri sürerek tazminata karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında sayılan yerlerden olduğunu ve özel mülkiyete konu olamayacağını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacıların mülkiyet hakkından yoksun kaldıkları gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi ...’nın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, davacıların miras bırakanı adına kayıtlı olan taşınmazın daha önce davalı Hazine tarafından 3621 sayılı Yasa uyarınca açılan tapu kaydının iptali ve terkin istekli davada taşınmazın tamamının tapu kaydının iptali ile kütükten terkinine ilişkin kararın 10.1.2005 tarihinde kesinleştiği gözetilerek mahkemece yapılan keşif sonucu bilimsel verilere uygun olarak belirlenen tazminata karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur.

Ancak, dava dilekçesinde fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak faiz istenilmeksizin 8.000,00 TL tazminat talep edilmiş, yargılama sırasında usulüne uygun yapılan ıslah ile tazminat miktarı 75.258,00.-TL ye yükseltilmiş ve 67.258,00.-TL için ıslah tarihinden itibaren yasal faiz istenilmiştir.

Ne varki; mahkemece hükmedilen toplam 75.258,00.-TL tazminat için ıslah tarihinden itibaren yasal faize karar verilmiş isede; bu yanlışlığın yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği anlaşıldığından, hükmün 1. fıkrasındaki “.... 75.258,00.-TL tazminatın” ibaresinden sonra “ 67.258,00.-TL'na” ibaresinin eklenmesine, hükmün bu şekliyle 1086 sayılı HUMY'nın 438/2. (6100 sayılı HMY'nın 370/2) ve 6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2. maddesi yollaması ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3150, Karar No: 2019/7797, Tarih: 04.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/3150 E.  ,  2019/7797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 23/06/2016 gün ve 2016/40 - 2016/220 sayılı kararı onayan Daire'nin 25/04/2018 gün ve 2016/10672 - 2018/3121 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2014/77131 sayılı "BVS LEZZETİN EFENDİSİ SAİT EFENDİ LEZZETİN KISA TARİHİ+Şekil" ibareli marka tescil başvurusuna davalı ...'nın "SAİT", "SAİT ET LOKANTASI", "KEBAPÇI SAİT", "SAİT BEY" ve "SAİT EFENDİ" ibareli markalara dayanarak yaptığı itirazın davalı TPMK tarafından kısmen haklı görünerek başvurudan bir kısım mal ve hizmetlerin çıkarıldığını, YİDK'ye yapılan itirazın kabul edilmediğini, müvekkilinin zaten 2012/81605 sayılı "SAİT EFENDİ" ve "2013/69908 sayılı "LEZZETİN EFENDİSİ TURKİSH KEBAB SAİT EFENDİ LEZZETİN KISA TARİFİ" ibareli markalarının bulunduğunu, karara dayanak markalar arasında yer alan 2014/77038 sayılı "SAİT BEY" ve 2014/77032 sayılı "SAİT EFENDİ" markalarına itiraz ettiklerini, bu markaların değerlendirmeye esas alınamayacağını, müvekkilinin dava konusu başvuru ile seri marka amacı güttüğünü, gerçek hak sahipliği ve önceye dayalı tescilleri nedeniyle "SAİT EFENDİ" ibaresinin müvekkilince kullanılabileceğini, müvekkilinin başvurusundaki esas unsurun "BVS" harflerinden oluştuğunu, itiraza dayanak markalar ile başvuruya konu işaret arasında bir benzerliğin bulunmadığını, müvekkilinin markayı tanınmış hale getirdiğini ileri sürerek TPMK YİDK'nin 2015-M-11736 sayılı kararının iptalini, müvekkili başvurusunun tescili işlemlerinin devamını talep ve dava etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 17,70 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 389,49 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 04/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8362, Karar No: 2011/18490, Tarih: 01.11.2011

**7. Ceza Dairesi         2009/8362 E.  ,  2011/18490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

İTİRAZ EDEN : Selahattin BAL

TALEP KONUSU : İdari Para Cezasına İtiraz

HÜKÜM : Mahkemenin görevsizliğine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5271 sayılı CMK.nun 223.maddesinin 10.fıkrası uyarınca adli yargı dışındaki yargı mercilerine yönelik görevsizlik kararları, yasa yolu açısından hüküm sayılmakta ve hükümlerin tabi olduğu temyiz yasa yoluna bağlı bulunmaktadır. Nitekim dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 27.10.2009 gün ve 2009/206-250 sayılı kararında belirtildiği gibi burada söz konusu olan karar, 5271 sayılı CMK.nun 223/10.fıkrası anlamında suçlarla ilgili yapılan yargılamada verilmiş olan görevsizlik kararıdır.

Bu duruma göre 5326 sayılı Kabahatler Kanunu kapsamındaki idari yaptırım kararına karşı, sulh ceza mahkemesine başvuru üzerine, idari yaptırım kararının sulh ceza mahkemesinde incelenebilecek kararlardan olmadığı gerekçesiyle anılan Kanunun 28/1-b maddesine göre verilen başvurunun (görev yönünden) reddi veya bu anlamdaki görevsizlik kararları temyiz yasa yoluna tabi olmayıp, 14.04.2011 gün ve 27905 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 27.maddesiyle değişik Kabahatler Kanununun 29.maddesi uyarınca "Ceza Muhakemesi Kanununa göre" itiraza tabidir.

Açıklanan gerekçeyle kararın temyizi mümkün bulunmayıp 5271 sayılı CMK.nun 268.maddesi uyarınca itiraz edilebileceğinden temyiz dilekçesi itiraz mahiyetinde kabul edilerek mahallinde değerlendirilmek üzere dosyanın incelenmeksizin iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.11.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.