muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/18530, Karar No: 2008/4239, Tarih: 19.03.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/18530 E.  ,  2008/4239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

MÜDAHİL : HAZİNE

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi ve Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 154 ada 61 parsel sayılı 1680 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, Ekim 1943 tarih 35 numaralı tapu kaydı revizyon gösterilerek ağaçlık cinsiyle davalı adına tespit edilmiş, davacı ... olduğu iddiasıyla dava açmış, Hazine aynı iddia ile müdahil olmuştur. Mahkemece davanın reddine, dava konusu parselin tesbit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm Orman Yönetimi ve Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itirazdır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 29/05/1979 tarihinde ilan edilip kesinleşen orman kadastrosu vardır.

Mahkemece yapılan araştırma inceleme hükme yeterli değildir. Şöyle ki; hükme esas alınan orman bilirkişi ... ... tarafından hazırlanan raporda çekişmeli taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları dışında kaldığı, eğiminin % 30 civarında olduğu, üzerinde 10 - 30 yaşlarında kayın,gürgen,meşe cinsi orman ağaçları bulunduğu, bu ağaçların alanın terkedilmesiyle kendiliğinden yetiştiğini ve ... yüzeyinde az miktarda humus tabakası bulunduğunu, ... derinliğinde humus olmadığını,1959 ve 1978 tarihli memleket haritasında yeşil renkli bölümde yeralmakla birlikte 1954 tarihli ... fotoğraflarında açık renkli bölümde kaldığını, memleket haritasının yanlış boyandığını bildirmiş, mahkemece bu rapor esas alınarak davanın reddine karar verilmiştir. Yerel bilirkişi taşınmazın önceden ... tarlası iken eğim nedeniyle ekilememesi nedeniyle ağaçlık ve çalılık haline geldiğini haber vermiştir. Çekişmeli taşınmazın tespitine esas alınan tapu kaydı öncesi bütün olan 154 ada 5 ila 28, 58 ila 67 parsellerin tümüne revizyon görmüştür. Tapu kaydı ilk oluştuğu günden itibaren getirtilip taşınmazlara uyup uymadığı, kaydın sınırlarının sabit olup olmadığı miktar fazlalığı bulunup bulunmadığı, miktar fazlası varsa bu kesimin zilyedlikle kazanılacak yerlerden olup olmadığı ve zilyedlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı araştırılmamıştır. Bir taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları dışında kalması ayrı, zilyedlikle kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmemesi ayrı konulardır. Hazine kazanma koşullarının oluşmadığını iddia ettiğine göre bu konuların araştırılması gerekir.

O halde, sağlıklı sonuca varılabilmesi için; mahkemece çekişmeli taşınmaza revizyon gören Ekim 1943 tarih 35 numaralı tapu kaydı ve geldisi Şubat 1929 tarih 90 numaralı tapu kaydı ilk oluşturulduğu günden itibaren tüm gittileriyle birlikte Tapu Kadastro Genel

Müdürlüğü ve yerel tapu idaresinden getirtilmeli, revizyon parsellerinin de aynı nedenle davaya konu olduğu anlaşıldığından içlerinden biri ... dosya seçilerek eski tarihli memleket haritası, ... fotoğrafları, amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında bu konuda uzman serbest orman mühendisleri arasından seçilecek üç orman yüksek mühendisi ve bir ... elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, sözü edilen belgeler çekişmeli taşınmaz ile birlikte ... araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan ... kazanma olanağı sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; ... yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; yukarıda değinilen diğer belgeler ... ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) iki değişik tarihli memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu ... parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı; taşınmazın hali hazır eylemli durumu hakim tarafından keşif gözlemi olarak tutanağa geçilmeli, taşınmazı dört yönden gösteren fotoğraflar alınarak dosyaya eklenmeli 1954 yılından önce ve sonra çekilmiş ... fotoğrafları araştırılarak getirtilip bunlar da yerine uygulanıp taşınmazın niteliği belirlenmeli öncesi bir bütün olan parsellere revizyon gören tapu kaydı ilk oluşturulduğu sınırlarla uygulanıp yüzölçümüne değer verilerek kapsamı belirlenmeli, üzeri 30 yaşında gürgen meşe ve kayın ağaçlarıyla kaplı yerlerin devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve zilyetlikle kazanılamayacak yer olduğu, taşınmaz tapu kayıt kapsamında kalsa bile 3402 Sayılı Yasanın 20/B maddesi gereğince hak sahibi tarafından tapu kaydı niteliğine uygun olarak kullanılmayan yerlerde tapu kaydına değer verilemeyeceği düşünülmeli, yapılan uygulama ..

... ve orman bilirkişiler tarafından düzenlenecek birleşik haritaya yansıtlılarak keşfi izleme olanağı sağlanmalı, böylece elde edilecek delillere göre kayıt miktar fazlası kısım yönünden Hazine davada taraf olduğundan 3402 Sayılı Yasanın 14. maddesinde yazılı koşullar araştırılmalı, tapu kayıt kapsamı dışında kalan ve ... süre kullanılmayan yer hakkında zilyedliğin terkinin sözkonusu olup olmadığı tartışılmalı ve toplanan deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetimi ve Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde Yönetime iadesine 19/03/2008 oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6915, Karar No: 2014/5702, Tarih: 26.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/6915 E.  ,  2014/5702 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/40305

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 24/01/2014 gün ve 2014/2036/6315 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 05/02/2014 gün ve KYB.2014/40305 sayılı ihbarnamesi ile;

Mühür bozma suçundan sanık H.. Ç..'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 203/1, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Samsun 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/10/2013 tarihli ve 2013/251 Esas, 2013/813 sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 30/10/2013 tarihli ve 2012/22539 Esas, 2013/15593 sayılı ilamında belirtildiği üzere; "Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı Kanun’un “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “idarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir. 5237 sayılı Kanun'un "Kamu güvenine karşı suçlar” bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur. Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir.

Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de bunların dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir. 24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.” 5237 sayılı Kanun'un “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir...

Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir. 4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez." şeklindeki açıklamaları dikkate alındığında somut olayda Yeşilırmak Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin suç tarihi olan 24/04/2012 tarihinde özelleştirilmiş olması sebebiyle suçun yasal unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; 24.04.2012 tarihli mühür bozma tutanağına konu 04.01.2012 tarihli mühürleme işlemini gerçekleştiren katılan Yeşilırmak Elektrik Dağıtım Anonim Şirketi'nin mühürleme tarihinden önce 29.12.2010 tarihinde özelleştirilmesi nedeniyle lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan bu mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurlarının oluşmayacağı anlaşılmakla; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki istem yerinde görüldüğünden, Samsun 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.10.2013 gün ve 2013/251 Esas, 2013/813 sayılı kararının CMK'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca karar verilmesi mümkün görüldüğünden yüklenen suç unsurları itibariyle oluşmadığından sanığın beraatine, cezanın çektirilmemesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3468, Karar No: 2015/6562, Tarih: 20.03.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/3468 E.  ,  2015/6562 K.**

**"İçtihat Metni"**

İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Davacı 3. kişi vekili, ... İcra Müdürlüğü'nün 2011/14332 sayılı takip dosyasında 06.06.2012 tarihinde haczedilen mahcuzların müvekkiline ait olduğunu, haciz esnasında borçluların hazır olmadığını, haciz adresinin borçlu şirketten kiralanarak faaliyete başlandığını, haciz esnasında bulunan evrakların ise borçlu şirketin taşınırken unutulmuş evrakları olduğunu belirterek haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Bu dava ile birleşen davada ise davacı 3. kişi vekili, ..... İcra Müdürlüğü'nün 2011/14162 sayılı takip dosyasında aynı gün haczedilen mahcuzların müvekkiline ait olduğunu ileri sürerek haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, haciz mahallinde borçlu şirkete ait birçok evrak bulunduğunu, adresin borçludan kiralandığının ileri sürüldüğünü, kira sözleşmesi ve faturaların her zaman düzenlenmesinin mümkün olduğunu savunarak davaların reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre: haciz sırasında borçlunun hazır olmadığı, taşınmazın borçlu şirket temsilcisinden kiralandığı, haciz sırasında borçlu şirkete ait evraklar bulunmuş ise de kiralama tarihi dikkate alındığında evrakların adreste borçlu tarafından unutulmasının mümkün olduğu, davacı şirketin ortaklarıyla borçlu şirket ortakları arasında yakınlık bulunmadığı, davacı 3. kişi şirketin 29.12.2004 tarihinde bir başka adreste kurularak faaliyetine başladığı, iş yeri devrinin söz konusu olmadığı gerekçesiyle asıl davanın kabulü ile hacizlerin kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı alacaklı vekili ve davacı 3. Kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

Dava konusu haciz, borçlu şirketin eski faaliyet adresinde yapılmış olup haciz esnasında borçlu şirket adına birçok evrak bulunmuştur. Somut olayda, İİK’nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin borçlu, dolayısıyla alacaklı yararına olduğunun kabulü gerekir. Bu yasal karinenin aksinin davacı 3. kişi tarafından kesin ve inandırıcı delillerle ispat

edilmesi gerekir. Davacının dayandığı her zaman düzenlenmesi mümkün olan ve borcun doğumundan sonraki tarihi taşıyan faturalar ile borçlunun taraf olduğu adi nitelikli kira sözleşmesi karinenin aksini ispata yeterli değildir. Sunulan vergi levhası ise haciz adresinden farklı bir adrese ilişkin olup, 13.06.2012 tarihli yoklama fişi içeriğine göre de davacı şirket haciz adresinde şube faaliyetine takip tarihinden sonra başlamıştır.

edilmesi gerekir. Davacının dayandığı her zaman düzenlenmesi mümkün olan ve borcun doğumundan sonraki tarihi taşıyan faturalar ile borçlunun taraf olduğu adi nitelikli kira sözleşmesi karinenin aksini ispata yeterli değildir. Sunulan vergi levhası ise haciz adresinden farklı bir adrese ilişkin olup, 13.06.2012 tarihli yoklama fişi içeriğine göre de davacı şirket haciz adresinde şube faaliyetine takip tarihinden sonra başlamıştır.

Mahkemece bu hususlar gözden kaçırılarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe ile yazılı biçimde davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

2- Davacı 3. kişi vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

6100 sayılı HMK'nun karşılık 297/1-2 maddeleri uyarınca, mahkeme kararında; hüküm sonucunun, taraflara yükletilen hak ve sorumlulukların şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde ayrı ayrı ve açıkça gösterilmesi gerekir. Ayrıca 6100 sayılı HMK'nun 166. maddesi uyarınca, birleştirilen davalar birbirlerinden bağımsız ayrı bir dava niteliğini korurlar. Yani, yalnızca asıl ve birleştirilen dava dosyalarının tahkikat safhası müşterek olup, mahkemece usul hükümlerine göre her dava hakkında ayrı ayrı hüküm kurulması gerekir.

Somut olayda, 3. kişinin ........ İcra Müdürlüğü'nün 2011/14162 sayılı takip dosyasında aynı tarihli hacizle ilgili olarak Mahkemeye 2012/302 Esas sayılı dosya ile açmış olduğu istihkak davasına ilişkin dosya, eldeki bu dava ile birleştirilmiş olup, Mahkemece birleştirilen bu dava dosyası ile ilgili olarak olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş olması, yukarıda belirtilen usul hükümlerine aykırı görüldüğünden hükmün bozulması gerekmiştir.

3-Bozma neden ve şekline göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesi gerekli görülmemiştir.

Yukarıda (1) ve (2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin ve davacı 3. kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine

ve 536,60 TL peşin harcın istek halinde davacı ile davalı .....'e ayrı ayrı iadesine, 20.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9830, Karar No: 2018/15169, Tarih: 19.11.2018

**18. Ceza Dairesi         2016/9830 E.  ,  2018/15169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Haberleşmenin engellenmesi

HÜKÜMLER : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı ve başvurunun süresine göre dosya görüşüldü:

TCK'nın 124. maddesine göre, kişiler arasındaki haberleşmenin hukuka aykırı biçimde engellenmesi suçunun tüzel kişilere yönelik olarak işlenmesi mümkün olmadığı, ancak gerçek kişilere yönelik işlenebileceğinden suçtan doğrudan zarar görme olasılığı bulunmayan şikayetçi kurumun davaya katılan olmasına karar verilmiş olmasının da hükmü temyiz hakkı vermeyeceğinden şikayetçi Posta ve Telgraf Teşkilatı Anonim Şirketi vekilinin temyiz isteminin tebliğnamedeki isteme aykırı olarak 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 19/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6287, Karar No: 2012/1959, Tarih: 28.03.2012

**15. Hukuk Dairesi         2011/6287 E.  ,  2012/1959 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı-k.davacı kooperatif vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde taraf vekilleri yapılan tebligata rağmen gelmediklerinden ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan sonra dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl ve karşı dava kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan nama ifa, müdahalenin önlenmesi, tapu iptâl tescil talebine ilişkin olup mahkemece Dairemizin bozma ilâmına uyularak asıl davanın konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karşı davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davalı karşı davacı kooperatif tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece hükmüne uyulan Dairemizin bozma ilâmında taraflar arasında düzenlenen 09.07.2002 tarihli ek sözleşmeye göre asıl sözleşmede kararlaştırılan 8 daire yanında doğu-güney cepheli dükkanın %33'ünün arsa sahibine verilmesinin kararlaştırıldığı belirtilerek fiilen yapılan 25 ve 26 nolu dükkanlardan hangisinin %33 payının arsa sahibine verilmesi gerektiğinin bilirkişiden alınacak ek raporla tespitinden sonra belirlenecek dükkanın %33 payının arsa sahibi üzerinde bırakılarak karar verilmesi gerektiğine işaret edilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak alınan bilirkişi raporunda bozma kapsamına göre 25 nolu dükkanın %33 payının arsa sahibine ait olduğu açıklanmış, bu rapor esas alınarak 25 nolu dükkanın %67 payının tapusunun iptâline 26 nolu dükkan yönünden davalı karşı davacı talebi reddedilmiş ise de bozma ilâmında 25 ve 26 nolu dükkanlardan hangisinin ek sözleşmeye göre %33 payının arsa sahibi üzerinde kalması gerektiğinin belirlenmesi açıklanmış olup belirlenecek dükkan dışında kalan diğer dükkanın arsa sahibinde kalması gerektiği belirtilmemiştir. Bu husus davalı karşı davacı yönünden kazanılmış hak da oluşturmuş olduğundan mahkemenin 26 nolu dükkan yönünden davalı karşı davacının talebinin kabulü gerekirken bozmaya aykırı olarak reddine karar verilmesi doğru olmamış, bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davalı karşı davacı yararına BOZULMASINA, davalı karşı davacı Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunmadığından lehine vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı-k.davacı ...'ne geri verilmesine, 28.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.