muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2158, Karar No: 2018/1575, Tarih: 16.04.2018

**15. Hukuk Dairesi         2017/2158 E.  ,  2018/1575 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, rücuen alacak istemine ilişkindir. Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma ilâmı gereğince inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle kabul edilen, davalının %37,50 kusur oranına göre davacının ödediği 80.548,26 TL ödeme miktarından rücuen isteyebileceği miktar 30.205,00 TL olup, daha önceki verilen kararda hükmedilen 40.270,00 TL’den daha az olmasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-İlk kararda davada 40.274,00 TL tazminatın ödeme tarihi olan 31.12.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. Yerel mahkeme kararı davacı tarafça temyiz edilmiş, davalı yüklenici tarafından temyiz edilmemiştir. Bu haliyle hükmedilen miktar davalı aleyhine kesinleşmiştir. Yerel mahkemenin ilk kararı davacının temyizi üzerine araştırmaya yönelik olarak bozulmuş olup, bozmadan sonra yapılan incelemede davalının kusuru daha az oranda tespit edilerek ödediği tazminat miktarı ve kusur oranına göre davacının 30.205,00 TL rücuen alacak isteminde bulunabileceği hesaplanmış ise de, mahkemece davacının yaptığı ödemeye göre değil, idare mahkemesince hükmolunan miktara göre hesaplama yapılarak daha az miktarda rücuen alacağa hükmedilmiştir.

Az yukarıda açıklandığı gibi ilk karar davacı tarafça temyiz edilmekle o kararda hükmolunan miktar davacı yararına kazanılmış hak teşkil ettiği ve davalı aleyhine kesinleştiğinden davacının yaptığı tüm ödeme miktarı ve kabul edilen kusur oranına göre daha az miktarda rücuen alacak isteminde bulunabileceği hesaplanmakta ise de usuli kazanılmış hak sebebiyle ilk karardaki miktardan daha azına hükmedilmemesi gerekirken bu husus ve kazanılmış hak ilkesi gözden kaçırılarak davalının 18.750,00 TL’lik kısımdan sorumlu tutulması doğru olmamış, kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 16.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17458, Karar No: 2013/23379, Tarih: 20.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/17458 E.  ,  2013/23379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Milas 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/07/2013 tarih ve 2013/459-2013/674 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirket için personel taşıma işi yaptığını, buna ilişkin kestiği faturaya itiraz olmadığı halde ödenmemesi üzerine başlatılan icra takibine davalının haksız yere itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptaline ve takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yetki itirazında bulunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalının yerleşim yeri, sözleşmenin ifa edileceği yer ve taraflar arasındaki yetki sözleşmesinde kararlaştırılan yer İzmir olduğundan İzmir Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin yetki yönünden reddine, istem halinde kararın kesinleşmesinden sonra dosyanın yetkili ve görevli İzmir Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşıma bedelinin tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Taraflar arasında, davacının taşıma işini yapmayı taahhüt ettiği, davalının da buna mukabil taşıma ücretini ödemeyi üstlendiği bir sözleşmenin varlığı ihtilafsız olup, davalı yanca gerek icra takibine itirazda ve gerekse de işbu davaya verilen cevapta sözleşme ilişkisi inkar edilmemiştir. İşbu icra takibi ve davada, davacı, taraflar arasındaki personel taşıma sözleşmesi uyarınca kendi üzerine düşen taşıma edimini yerine getirdiğini ileri sürerek davalıya düşen ücret (para) ödeme ediminin ifasını talep etmektedir. Bu anlamda, somut takip ve dava bakımından sözleşmenin ifa yeri, davacının ediminin ifa edileceği yere göre değil davalının taşıma ücretini ödemesi gerektiği yere göre belirlenmelidir. Sözleşmede davalıya düşen taşıma ücreti ödeme ediminin ifa yeri bakımından, BK’nın 73. maddesindeki düzenlemede belirtildiği gibi, taşımacının yerleşim yeri dışında bir yer belirlenmiş değildir. Her ne kadar, düzenlenen sözleşmede, sözleşmeden kaynaklanan uyuşmazlıkların çözüm yeri bakımından yetki şartına yer verilmiş ise de, bu belirlemenin, davalıya düşen ödeme ediminin ifa yeri ile ilgisi bulunmamaktadır. Bu bakımdan, mahkemece, sözleşme ile davalıya düşen edimin ifa yeri gözden kaçırılarak, sözleşmenin ifa yerinin İzmir ili olduğundan bahisle yetki itirazının kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

Öte yandan, davacının 6762 sayılı Kanun’un 14., 6102 sayılı Kanun’un ise 12. maddesinde benzer biçimde tanımlandığı üzere tacir olup olmadığı hususu da dosya kapsamı ile belirgin değildir. Bu durumda, taraflar arasında düzenlenen sözleşmedeki yetki şartının, HMK’nın 17. ve 448. maddeleri çerçevesinde geçerli olup olmadığı tartışılmaksızın bu şarta bağlı olarak da yetki itirazının kabulüne karar verilmesi yerinde olmadığı gibi, özel yetkili mahkemenin ve/veya mahkemelerin bulunduğu hallerde sadece davalının yerleşim yeri mahkemesinin yetkisinin nazara alınarak yetkisizlik kararı verilemeyeceği de açıktır.

Tüm bu yasal ve gerektirici nedenler gözetilerek, yetersiz inceleme, araştırma ve gerekçeye dayalı olarak davalının yetki itirazının kabulüyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, davacı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazının kabulüyle yerel mahkeme kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulüyle yerel mahkeme kararının BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 20.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23287, Karar No: 2013/24362, Tarih: 19.12.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/23287 E.  ,  2013/24362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

1- Hükmün davalılardan ...'ın yokluğunda verildiği, davalı adına çıkartılan tebligatın belirtilen adresten taşındığı gerekçesiyle tebliğ edilemediği anlaşılmakla, adı geçen davalıya gerekçeli kararın yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

2- Davacı ve davalı ...'ın ayrıntılı aile nüfus kayıt tablolarının dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17962, Karar No: 2014/18574, Tarih: 15.12.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/17962 E.  ,  2014/18574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasında ... 3. İş Mahkemesi ile ... 3. İş Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, iş mahkemesinde işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu 5. maddesinde iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemelerini belirlemiştir. Buna göre, “iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.”

İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işin yapıldığı yer, yani işyeri mahkemelerini de yetkili kılmaktadır.

İş mahkemesine açılan dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davalının ikametgah adresinin ... olduğu, davacının aynı adreste çalıştığı, ... İş Mahkemelerinin hem davalının ikametgahı hem de işin görüldüğü yer bakımından yetkili olduğu, bu nedenle uyuşmazlığın ... 3. İş Mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerektiği anlaşılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK’nın 21.ve 22. maddeleri gereğince ... 3. İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6655, Karar No: 2015/8277, Tarih: 18.12.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/6655 E.  ,  2015/8277 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

23. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Bodrum .. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ipoteğin fekki davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı .. vekili, müvekkiline ait iki adet taşınmaz üzerinde, davalı ile dava dışı önceki arsa sahibi... arasında yapılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca, davalı lehine ipotek tesis edildiğini, taşınmazlar imar planında ekolojik tarım faaliyeti için ayrılan yer olarak gösterildiğinden, sözleşmenin ifa olanağının kalmadığını ve sözleşmenin önceki arsa sahibi tarafından feshedildiğini ileri sürerek, taşınmazlar üzerindeki davalı lehine tesis edilen ipoteğin kaldırılmasını talep ve dava etmiş, ıslah yoluyla, dava açarken tapu kaydındaki kısıtlamayı sehven ipotek olarak yorumladıklarını beyan ederek, bu kez, taşınmazların tapu kayıtlarında bulunan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi şerhinin kaldırılmasını talep etmiştir.

Yargılama esnasıda, davacı, taşınmazları tapuda.....'ye devrettiğinden, HMK'nın 125/2. maddesi uyarınca, anılan şirket davacı yerine geçerek davaya devam edilmiştir.

Davalı vekili, davada müvekkiline husumet yöneltilmesinin doğru olmadığını, müvekkili ile önceki malik ...arasında yapılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin bölgeye imar gelmesi şartına bağlı olarak yapıldığını, sözleşmenin yapıldığı sırada bölgenin henüz imara açık olmadığını, arsa sahibi tarafından yapılan tek taraflı feshi kabul etmediklerini, sözleşmenin halen ayakta olduğunu, davacıya yapılan taşınmaz satışlarının muvazaalı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, dava konusu taşınmazlarda arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi kapsamında herhangi bir imalat yapılmadığı, mevcut yapılaşmaların da kaçak ve ruhsatsız olduğu, davalı yüklenicinin inşaat ruhsatı başvurusunda dahi bulunmadığı, edimini yerine getirme ihtimalinin kalmadığı, edimini yerine getirmeyen davalının tam kusurlu olduğu, bu haliyle taşınmazların tapu kayıtlarındaki şerhin kadük kaldığı gerekçesiyle, taşınmazların tapu kayıtlarındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi şerhinin kaldırılmasına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşınmazların tapu kaydındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi şerhinin terkini istemine ilişkindir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşınmazların tapu kaydındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi şerhinin terkini istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davalı ile taşınmazların önceki maliki dava dışı ... arasında 06.11.2010 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığı ve anılan sözleşmenin taşınmazların tapu kaydına davalı yüklenici lehine 23.11.2010 tarihinde 10 yıl süreli olarak şerh edildiği, dava dışı ...'ın, davalı yükleniciye gönderdiği 31.03.2011 tarihli ihtarda taşınmazların imar dışı tarımsal alan olması nedeniyle sözleşmenin ifasının mümkün olmadığından bahisle sözleşmeyi feshettiğini bildirdiği, davalı yüklenicinin ise, feshi kabul etmediğine ilişkin olarak 02.05.2011 tarihinde karşı ihtarname gönderdiği, ...'ın bu tarihten sonra, taşınmazları 03.06.2011 tarihinde ....ı isimli kişiye, bu kişinin 19.10.2012 tarihinde davacı ...ye, davacı ..'nin de 08.02.2013 tarihinde davacı ....Eğitim-Sağlık Kurumları A.Ş.''ye tapuda devrettiği, taşınmazların, incir bahçesi niteliğinde olduğu belirtilerek tapuya tescil edildiği ve ilgili belediye başkanlığı yazısı ekindeki 1/100000 ölçekli çevre düzeni planı ile haritasında tarımsal arazi sınırları içerisinde gösterildiği, bu itibarla sözleşmenin yapıldığı tarih itibariyle taşınmazların imara uygun olmadığı anlaşılmıştır.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 27. maddesinde (818 sayılı BK'nın 20. mad.) objektif imkansızlık hali düzenlenmiştir. Anılan madde uyarınca, sözleşmedeki edimlerin yerine getirilmesinin sözleşmeden önce ve herkes için imkansız bulunması halinde, sözleşme butlanla sakattır. İfa imkansızlığının genel olarak ve herkes bakımından söz konusu olması nedeniyle, sözleşme geçersiz olacaktır. Sözleşme daha kurulurken ve baştan itibaren geçersiz olduğundan, burada uygulanacak müeyyide, fesih değil, sözleşmenin geçersizliğinin tespiti olmalıdır. Zira, fesih kararı ancak hukuken kurulmuş, mevcut ve yürürlükte olan, hükümlerini sürdüren sözleşmeler için verilebilir.

Somut olayda, mahkemece davalı yüklenicinin sözleşmeden kaynaklanan edimlerini yerine getirmediği, yerine getirme ihtimalinin kalmadığı, edimini yerine getirmediğinden yüklenicinin tam kusurlu olduğu, diğer bir antımla, arsa sahibi yönünden sözleşmenin haklı nedenle feshinin koşullarının oluştuğu gerekçesiyle, davanının kabulü ile şerhin terkinine karar verilmiş ise de, az yukarıda açıklandığı üzere, sözleşme kurulduğu tarihi itibariyle, inşaatın yapılacağı taşınmazlar tarımsal alan içerisinde kaldığından, bu parseller üzerinde inşaat yapılmasına kamu düzeninden olan imar mevzuatının cevaz vermemesi nedeniyle, sözleşmenin hukuken bir geçerliliği bulunmamaktadır. Mahkemece, sözleşmenin baştan beri geçersiz olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne ve taşınmazlar üzerindeki şerhin terkinine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru olmamış ise de, hüküm sonucu itibariyle doğru olduğundan HUMK 438/son maddesi uyarınca hükmün gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile sonucu itibariyle doğru olan kararın gerekçesi değiştirilmek suretiyle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.12.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9139, Karar No: 2011/11543, Tarih: 05.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/9139 E.  ,  2011/11543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.02.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 04.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadastro tespiti sırasında tapu kaydına dayalı olarak davalı ... adına harmanyeri cinsi ile tespit ve tescil edilen 552 ada 1 parsel sayılı taşınmazın imar uygulaması yapılması ile oluşan ve yine davalı ... adına tescil edilen 4123 ada 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 ve 11 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile davacı adına tescili istemine ilişkindir.

Davalı, hak düşürücü sürenin geçmesi nedeniyle davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3. fıkrasındaki on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

25.02.2009 tarihinde kabul edilerek 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” şeklinde ekleme yapılmıştır.

Aynı Kanunun 3. maddesi ile 3402 sayılı Kadastro Kanununa eklenen geçici 10. madde ise “Bu Kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” kuralını getirmiştir.

Ancak, 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile; 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına eklenen “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” cümlesinde yer alan "...iddia ve taşınmazın niteliğine" ibaresi ve 3. madde ile 3402 sayılı Kanuna eklenen “Geçici 10. madde” Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 günlü ve E.2009/31, K.2011/77 sayılı kararı ile iptal edildiğinden Hazine’nin "harmanyeri" iddiasıyla açtığı iptal ve sınırlandırma davaları on yıllık hak düşürücü sürenin dışında kalmıştır.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesinin yukarıda belirtilen iptal kararı göz önüne alınarak çekişmenin esasının incelenmesi gerekirken, davanın hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13574, Karar No: 2010/5286, Tarih: 05.04.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/13574 E.  ,  2010/5286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairece aynı gün incelenen, aynı mahkemenin bazı dava dosyalarına (Ör:Orhaneli Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/165 Esas-2005/66 Karar, Dairenin: 2009/13559 Esas) aynı değerlendirme tarihi itibarıyla (2004 yılı) gelen veri listesinin bu dosya içerisinde bulunan veri listesiyle aynı değerleri içermediği anlaşılmıştır.

Mahkemece, her iki dosya içerisinde bulunan veri listesinin birer suretinin İlçe Tarım Müdürlüğüne gönderilerek, veriler arasındaki bu çelişkinin nereden kaynaklandığının ve 2004 yılı itibarıyla münavebeye alınan buğday, kavun, kuru fasulye ve çilek ürünlerinin sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin doğru veri listesinin dosya içerisine getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7383, Karar No: 2011/8687, Tarih: 04.07.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/7383 E.  ,  2011/8687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ... VD.

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 17.10.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve mera olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14.04.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, mera iddiasıyla mülkiyeti davalılara ait 102 ada 10 sayılı parselin tapu kaydının iptali ve mera olarak sınırlandırılması isteminde bulunmuştur.

Davalılar, taşınmazın kadim tarım arazisi olduğunu, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan keşif ve bilirkişinin dosyaya sunduğu rapor dikkate alınmak suretiyle dava kabul edilmiştir.

Hükmü, davalılar temyiz etmiştir.

Belirtmek gerekir ki, 4342 Sayılı Mera Kanununun 3.maddesinde yapılan tanımlamaya göre mera; hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için yetkili mercilerce tahsisi yapılan veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir.

4342 sayılı Mera Kanununun 1.maddesinde kanunun amacı “… daha önce çeşitli kanunlarla tahsis edilmiş veya kadimden beri kullanılmakta olan mera, yaylak, kışlak ve kamuya ait otlak ve çayırların tespiti, tahdidi ile köy veya belediye tüzel kişilikleri adına tahsislerinin yapılmasını, belirlenecek kurallara uygun bir şekilde kullandırılmasını, bakım ve ıslahının yapılarak verimliliklerinin artırılmasını ve sürdürülmesini, kullanımlarının sürekli olarak denetlenmesini, korunmasını ve gerektiğinde kullanım amacının değiştirilmesini

./..

2011/7383 - 2011/8687 -2-

sağlamaktır” şeklinde açıklanmıştır. Mera Kanununun 6. maddesine göre mera, yaylak ve kışlakların tespit, tahdit ve tahsisi Tarım ve Köyişleri Bakanlığınca yapılır. Uygulamayı yapacak merci ise valilik onayı ile oluşturulacak olan mera komisyonu ve komisyona bağlı olarak çalışan teknik ekiplerdir.

Özetlenerek belirtmek gerekirse; Daha önceleri fermanlarla ya da kanuni düzenlemeye uygun yetkili makamlar tarafından tahsis edilen veya geleneksel olarak mera, yaylak ve kışlak olarak kullanıldığı tespit edilen yerlerin Mera Kanununun getirdiği hükümlere uygun olarak tespiti ile ölçümlemesi yapıldıktan sonra yeniden bir veya birkaç köy ya da belediye tüzel kişiliklerine yararlanmaları amacıyla tahsisine Mera Komisyonları yetkilidir. Çünkü sonraki dönemlerde mera, yaylak ve kışlaklardan yararlanma iddiaları ancak Mera Kanununun 21/1 maddesi gereği özel sicildeki kayda göre ispatlanabilir. O yüzden hak sahibi olabilmek için öncelikle lehe tahsis kararı bulunmalıdır.