muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6029, Karar No: 2022/8323, Tarih: 27.06.2022

8. Yabancı unsurlu iş sözleşmesinin kurulmasıyla birlikte ileride ortaya çıkabilecek uyuşmazlıkta yabancı hukukun uygulanması taraflar açısından öngörülebilir bir durumdur. Taraflar bir hukuk seçimi yapmamış olsalar dahi 5718 sayılı Kanun’un 27 nci maddesinin ikinci fıkrası düzenlemesiyle objektif bağlama kuralı uyarınca uyuşmazlıkta yabancı hukukun uygulanması mümkün olabilmektedir.

9. 6098 sayılı Kanun’un genel işlem koşullarına ilişkin hükümlerinin hukuk seçimi anlaşmasının geçersizliğine gerekçe olamayacağını belirtmek gerekir. Söz konusu hükümler, hukuk seçimi anlaşmasına uygulanacak hukukun Türk hukuku olması hâlinde işlev görebilir. Bunun dışında 6098 sayılı Kanun’un bahsi geçen hükümleri, bunların doğrudan uygulanan kural niteliğinde kabul edilmeleri yahut yabancı hukukun ilgili hükümlerinin uygulanmasının Türk kamu düzenine açıkça aykırı olması hâlinde uygulanabilir (Rifat Erten, Yurt Dışında Çalışan Türk Vatandaşı İşçilerin Türkiye’de Açtıkları İşçi Alacaklarına Dair Davalarda Milletlerarası Yetki ve Uygulanacak Hukuk Meseleleri, Prof. Dr. Rıza Ayhan’a Armağan, C.I, ... 2022, s. 244).

10. Kaldı ki somut olayda, imza ve içeriği yönünden itiraza uğramayan ve Kuruma onaylatılacağı yazılı bulunan yurt dışı iş sözleşmesi, 6098 sayılı Kanun’un 20 ila 25 inci maddelerine göre değerlendirildiğinde; önemli olanın işverenin işçiye söz konusu sözleşmeyi okuma imkânını sağlaması olduğu, Kurum tarafından hazırlanan yurt dışı iş sözleşmelerinin sürekli olarak Kurum’un internet sayfasında yer aldığı, kolayca ulaşılabilir ve incelenebilir olduğu, işçinin bu sözleşme içeriğini okuma imkânının her zaman bulunduğu kabul edilmelidir (Gaye Baycık, Çalıştırılmak Üzere Yurt Dışına Götürülen Türk İşçilerin Açtıkları Davalarda Uygulanacak Hukuk, Yurt Dışı Hizmet Sözleşmelerinde Milletlerarası Özel Hukuk Uygulaması İş Hukuku Sorunları, Elli İkinci Çözüm Arama Konferansı, 2017, s.109-110).

11. Ayrıca, yurt dışı iş sözleşmesinin açık, net ve anlaşılır bir dilde düzenlendiği, yukarıda açıklandığı gibi 5718 sayılı Kanun’un 27 nci maddesinin birinci fıkrasının açık hükmü ile cevaz verdiği şekilde sözleşmede hukuk seçimi yapıldığı anlaşılmakta olup taraflar arasında imzalanan yurt dışı iş sözleşmesinin bağlayıcı ve geçerli olduğu sonucuna varılması gerekmektedir. O hâlde Bölge Adliye Mahkemesince, yurt dışı iş sözleşmesi hükümlerine genel işlem koşulları niteliği taşıdığından bahisle değer verilmeyerek olaya Türk hukukunun uygulanmasına karar verilmesi hatalıdır.

12. Değinilmesi gereken bir başka husus; yurt dışı iş sözleşmesinin 3 üncü maddesine aykırı işveren davranışının, uyuşmazlığa uygulanacak hukuka etkisi bulunup bulunmadığıdır. Yurt dışı iş sözleşmesinin "işverenin bilgi verme yükümlülüğü" başlıklı 3 üncü maddesinde işverenin, çalışılan ülkenin mevzuatına uygun olarak hazırlanacak çalışma koşulları hakkında açıklayıcı bilgileri içerir belgeyi işçiye vermekle yükümlü olduğu belirtilmiştir. Maddede belgenin, ilgili ülkenin çalışma mevzuatına uygun olarak hazırlanması gerektiği açıklanmıştır. Ayrıca belge içeriğindeki bilgi ile işin yapılacağı ülkedeki uygulama arasında farklılık bulunması hâlinde işveren, belgede belirtilen hususları uygulamakla sorumlu tutulmuştur. Buna göre işin yapılacağı ülkedeki çalışma mevzuatındaki değişikliklerin de işçiye yazılı olarak bildirilmesi gerektiği ifade edilmiştir. Maddeye aykırı davranışın yaptırımı ise açıklanmış değildir. Sözleşmenin bu maddesi diğer maddeleri ile birlikte değerlendirildiğinde; 3 üncü maddenin düzenleniş amacının, çalışılan ülke mevzuatına aykırı işveren uygulamasının önüne geçmek olduğu anlaşılmaktadır. Bir başka anlatımla madde; işverenin çalışılan ülke mevzuatına uygun hareket etmesini sağlamaya bu bağlamda işçinin çalışılan ülke mevzuatına uygun olarak hak ve alacaklarını garanti altına almaya yöneliktir. Dolayısıyla işverenin belge verme yükümlüğünü ihlâl etmesi, uyuşmazlığa çalışılan ülke mevzuatının uygulanmasını engeller mahiyette değildir.

13. Tüm bu hususlar dikkate alındığında, 5718 sayılı Kanun’un 27 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında taraflar arasında davacının 15.12.2011-08.05.2015 tarihleri arasındaki üçüncü çalışma dönemi yönünden bir hukuk seçimi anlaşması bulunduğundan, dava konusu alacakların ait olduğu söz konusu çalışma dönemi hakkında Afganistan hukukunun uygulanması gerekmektedir.

14. Hâl böyle olunca gerekirse Afganistan hukukunda uzman bir bilirkişiden de rapor alınmak suretiyle dava konusu uyuşmazlık bakımından değerlendirme yapılması ve dosya kapsamındaki delil durumu birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekmektedir. Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5157, Karar No: 2019/6355, Tarih: 07.11.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/5157 E.  ,  2019/6355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Acentelik sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkin olarak açılan davada .... 7. Asliye Ticaret ile .... Anadolu 2. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, acentelik sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

.... 7. Asliye Ticaret Mahkemesince "21.06.2008 tarihinde imzalanan .... Sözleşmesi gereği, ... Mahkemesinin önceden tespit ettiği bağımsız alacak davasında davalılardan müteselsil olarak 305.916 ..... Doları alacağın şimdilik 100,00 TL ödenmesine ve alacağın doğduğu tarihten bugüne kadar ..... hukukuna göre senelik %5 oranında faizin ek olarak davalılarca ödenmesi talebinden ibaret olup, davalılar vekilinin yetki itirazında bulunmuş olması, gerek genel yetkili mahkeme gerekse özel yetkili mahkeme niteliği itibariyle mahkememizin yetkisiz olması karşısında davalıların adresleri itibariyle yetkili mahkemenin ..... Asliye Ticaret Mahkemesi olduğu" gerekçeleri ile yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

..... 1. Asliye Ticaret Mahkemesince, "Davalı şirketin ..... şubesinin adresi ....Merkezi olarak kayıtlıdır. Davacı dava dilekçesinde açıkça davalının şubesini belirtmiştir. Davalının 07/11/2017 tarihinde alındığı anlaşılan yerleşim yeri adres bilgisinde Kestel/Bursa adresi yazılı olduğu görülse de davanın açıldığı tarih, dava dilekçesinin tebliğ edildiği tarih ve adres ile davalının vekaletnamesindeki bildirdiği ve vekaletname tarihi yine davalı şirketin ..... Şubesinin adresi ile HMK'nın birden fazla davalı hakkında açılan davalarda düzenlenen yetki kuralı çerçevesinde yetkili mahkemenin ..... 7. Asliye Ticaret Mahkemesi olduğu" gerekçesi ile yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

6100 sayılı HMK'nın 6. maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı Kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Ayrıca BK'nın 73. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 89.) maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcu alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir. (Bkz. HGK. 5.11.2003, 2003/13-640-627 sayılı kararı).

Somut olayda, davacı vekili özetle; müvekkili ile davalılar arasınd....özleşmesi imzalandığını, .... anlaşmasının 16. maddesinde de .... alan müvekkilin .... markasını, ticaret ünvanını ve diğer ayırt edici işaretlerini, söz konusu sözleşme kapsamında .... A.Ş. yararına olacak şekilde kullanılması hakkına haiz olacağı belirtildiğini, iş bu maddeden açıkça anlaşılacağı gibi ... ve ..... yöneticisi müvekkilinde Kanada'da fikri haklar yönünden öncesinden tescil yapıldığına ilişkin bir intiba oluşturduğunu, .... Mahkemesinin önceden tespit ettiği bağımsız alacak davasında davalılardan müteselsil olarak 305.916 ..... Doları alacağın daha sonra artırılmak üzere şimdilik 100,00 TL ödenmesine ve alacağın doğduğu tarihten bugüne kadar .... hukukuna göre senelik %5 oranında faizin ek olarak davalılarca ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Dosya kapsamında dava tarihi itibariyle davalının adresi...Merkezidir. Bu durumda, uyuşmazlığın ..... 7. Asliye Ticaret Mahkemesince görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince; .... 7. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 07/11/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10972, Karar No: 2014/29599, Tarih: 27.10.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/10972 E.  ,  2014/29599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar hakkında işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelemesinde ise;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hakim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; 3-4 TL parayı çalan suça sürüklenen çocuklar hakkında, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; 3-4 TL parayı çalan suça sürüklenen çocuklar hakkında, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocukların sarfına sebebiyet verdikleri yargılama giderinden kendi paylarına düşen kısmın, 6352 sayılı yasanın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle suça sürüklenen çocuklara yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 27.10.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8664, Karar No: 2016/1420, Tarih: 08.02.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/8664 E.  ,  2016/1420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, Mala Zarar Verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, cezaların türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suç tarihinde güneşin 17.01'de batıp eylemin gece sayılan zaman dilimi içinde 19.30 sıralarında işlendiğinin anlaşılması karşısında; hırsızlık suçu nedeniyle yapılan uygulamada TCK'nın 143. maddesinin uygulanmaması ayrıca sanıkların mala zarar verme suçunda müştekilerin zararını gidermedikleri halde; 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesi anlamında sanıklar tarafından gerçekleştirilmiş etkin pişmanlığa dayalı bir iade veya tazmin bulunmadığından anılan madde uyarınca cezalardan indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının infazda gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanıklar ..., ... ve ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 08.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9831, Karar No: 2025/5403, Tarih: 20.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/9831 E.  ,  2025/5403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/4640 E., 2021/2873 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; dava zaman aşımının gerçekleştiğine, atılı suçu işlemeyip mahkumiyeti için yeterli delil bulunmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1.Hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye yönelik olarak gerçekleşmesi gerekmektedir.

Hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye yönelik olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref, ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Yargılamaya konu somut olayda; sanığın söylediği sözün mağdurun onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, nezaket dışı ve kaba söz niteliğinde olduğu, hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçeyle başvurunun esastan reddine karar verilmesi,

2.Kabule göre de;

Yargılamaya konu somut olayda; sanığın söylediği sözün mağdurun onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, nezaket dışı ve kaba söz niteliğinde olduğu, hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçeyle başvurunun esastan reddine karar verilmesi,

2.Kabule göre de;

a. Özel güvenlik görevlisi olarak çalışabilmek için 5188 sayılı Kanun'un 10. maddesi uyarınca özel güvenlik eğitimini başarıyla tamamlamış olmak ve 11. maddesi uyarınca da Valilikten çalışma izni almak zorunlu olup, aynı Kanun'un 23. maddesine göre özel güvenlik görevlisi olan mağdurun kendisine karşı işlenen suçlar nedeniyle kamu görevlisi sayılabilmesi için yukarıda açıklanan koşulları taşıması gerektiği anlaşıldığından, mağdurun suç tarihinde bu koşulları taşıyıp taşımadığı araştırılarak sonucuna göre sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 125/3-a maddesinde düzenlenen kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığı tartışılmadan, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

b.Mağdur hakkında, aynı olay kapsamında sanığa yönelik hakaret eyleminden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında, olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 129/3. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmemesi,

c. Hesap hatası yapılarak sonuç adli para cezasının 7.080 yerine, 7.600 TL olarak fazla tayini,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, aynı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Bakırköy 38. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4085, Karar No: 2012/6497, Tarih: 07.11.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/4085 E.  ,  2012/6497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, arsa sahibi müvekkilleri ile yüklenici davalı arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin akdedildiğini, dairelerin müvekkillerine sözleşmede öngörülen sürede ve şekilde teslim edilmediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, 5.000,00 TL cezai şart ve 5.000,00 TL eksik ve kusurlu iş bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıların talimatıyla projede tadilata gidildiğini, bu nedenle yaşanmış olan gecikme süresinin teslim tarihine eklenmesi gerektiğini, proje değişikliğinden davacıların da faydalandığını, bilirkişi raporundaki bir çok eksikliğin giderildiğini, davacılara verilmesi gereken blokta iki dubleks daire bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasındaki sözleşmede öngörülen sürede ve şekilde dairelerin davacılara teslim edilmediği gerekçesiyle, davanın kabulü ile 2.500,00’er TL cezai şart ve 2.500’er TL eksik ve kusurlu iş bedelinin davalıdan tahsili ile davacılara verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2) Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan kira tazminatı ve eksik-kusurlu iş bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Taraflar arasında akdedilen sözleşme gereğince arsa sahiplerine ait beş ve on iki numaralı dairelerin yanı sıra yedi ve on altı numaralı dairelerin de, yüklenici tarafından arsa sahiplerine teslimi gereken tarihten önce arsa sahiplerince satıldığı dosyada mevcut tapu kayıtlarından sabit olmakla bu daireler yönünden de kira tazminatı hesabı yapılmaması gerekirken bu yönün gözden kaçırılması,

Davacı arsa sahiplerine ait blokta iki adet dubleks daire olduğu halde dört adet dubleks üzerinden hesap yapan bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulması,

Bunun yanında, davalı vekilince 28.04.2010 tarihli asıl bilirkişi raporuna yönelik olarak sunulan 13.10.2010 tarihli dilekçesinde keşifte bilirkişi tarafından tespit edilen eksikliklerden sığınak düzenlemesi, mutfak dolapları, iç merdiven-teras demirleri, laminat parke ve elektrik şebekesi-aksamı dışındaki eksikliklerin tamamlandığını ileri sürmesine rağmen bu itirazın da değerlendirilmemesi doğru olmadığından, kararın bozulması gerekmiştir.

Bunun yanında, davalı vekilince 28.04.2010 tarihli asıl bilirkişi raporuna yönelik olarak sunulan 13.10.2010 tarihli dilekçesinde keşifte bilirkişi tarafından tespit edilen eksikliklerden sığınak düzenlemesi, mutfak dolapları, iç merdiven-teras demirleri, laminat parke ve elektrik şebekesi-aksamı dışındaki eksikliklerin tamamlandığını ileri sürmesine rağmen bu itirazın da değerlendirilmemesi doğru olmadığından, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 07.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.