muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/26077, Karar No: 2014/22929, Tarih: 17.11.2014

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların, üzerlerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığına ve bu nedenle beraatlerine karar verilmesi gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-TCK'nın 53/1-c maddesinde belirtilen velayet, vesayet ve kayyımlığa ait hizmette bulunmaktan yoksun bırakılma güvenlik tedbirinin, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca sanık hakkında sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişiler yönünden hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine vekalet ücretine hükmedilirken, sanıklardan eşit şekilde alınmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmeyerek, sadece “sanıktan alınmasına” denilmek suretiyle karışıklığa neden olunması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, sanıklar hakkında kurulan hükmün TCK'nın 53/1. maddesine ilişkin kısımlarının hükümden çıkartılarak, yerlerine, “sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının a,b,c,d,e bentlerinde belirtilen haklarından, mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki, velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise , 5237 sayılı TCK'nın 53/3 maddesi uyarınca, aynı Kanunun 53/1-c maddesinde belirtilen kişisel hak yoksunluğunun, sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından koşullu salıverme tarihine kadar uygulanmasına” cümlesinin ve hükmün e. bendinde yer alan “sanıktan” ibaresinin çıkartılması ve yerine “sanıklardan eşit alınarak” ibarelerinin eklenmesi, suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20332, Karar No: 2025/2281, Tarih: 19.03.2025

**9. Ceza Dairesi         2021/20332 E.  ,  2025/2281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI: 2017/1176 E., 2017/1219 K.

SUÇLAR: Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit

HÜKÜMLER: İstinaf başvurusunun esastan reddi kararları

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararlar temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında katılanlara karşı ayrı ayrı tehdit, katılan ...'a karşı ise ayrıca beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Cizre 1. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın atılı suçlardan beraatine dair hükümlerin istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar ...ve ... Vekilinin Temyiz İstemi

Özetle, katılanların her aşamadaki samimi beyanları ve mağduriyetlerinin göz önüne alınmadığına, sanığın katılanı alıkoyarak hürriyetinden yoksun bırakmak suretiyle nitelikli cinsel saldırı suçunu işlediğine, çelişki bulunmayan beyanlar doğrultusunda sanığın atılı suçlardan mahkumiyetinin gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 294/1. maddesinde yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır” şeklindeki düzenleme de gözetilerek yapılan değerlendirmede, katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebebi içermeyen temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Katılanlar ...ve ... Vekilinin Tehdit Suçundan Verilen Kararlara Yönelik Temyiz İstemi Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 286/2-g maddesinde yer verilen; “On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak (…) istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, vaki temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

C. Katılan ... Vekilinin Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Nitelikli Cinsel Saldırı ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından Verilen Kararlara Yönelik Temyiz İstemi Yönünden

C. Katılan ... Vekilinin Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Nitelikli Cinsel Saldırı ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından Verilen Kararlara Yönelik Temyiz İstemi Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289. maddesinde sayılı hukuka kesin aykırılık halleri ve temyiz dilekçesinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, gerçekleştirilen yargılamaya, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre kararlarda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi İle Katılanlar ...ve ... Vekilinin Tehdit Suçundan Verilen Kararlara Yönelik Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (A) ve (B) bölümlerinde açıklanan nedenlerle katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi ile tehdit suçundan verilen kararlara yönelik katılanlar ...ve ... vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılan ... Vekilinin Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Nitelikli Cinsel Saldırı ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Verilen Kararlara Yönelik Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (C) bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin kararında katılan ... vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesiyle sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Cizre 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/20021, Karar No: 2019/11238, Tarih: 24.09.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/20021 E.  ,  2019/11238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ile husumeti bulunan ve olayın tek görgü tanığı olan ...'in olayın gerçekleştiği zaman dilimi itibariyle bulunduğu evin camından aracın yakıldığı yeri görebilecek konumda olup olmadığının mahallinde yapılacak keşif ile tespitinden sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre ise;

Karar tarihinden sonra 28.06.2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK.nın 152/2-son maddesinde yapılan değişikliğe göre, mala zarar verme suçunun yakarak, yakıcı veya patlayıcı madde kullanılarak işlenmiş olması halinde artırım miktarının öngörüldüğü bölümde yer alan, “verilecek ceza iki katına kadar artırılır” cümlesindeki “iki katına” ibaresi yerine “bir katına” olarak değiştirilmiş olması karşısında, söz konusu kanun değişikliğine göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/298, Karar No: 2013/534, Tarih: 14.02.2013

**Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu         2013/298 E.  ,  2013/534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Tarih ve numarası yukarıda yazılı hükmün incelenmesi sırasında Özel Daireler arasında meydana gelen görev uyuşmazlığının giderilmesi istenilmekle, 2797 sayılı Yasa uyarınca toplanan Başkanlar Kurulu'nca dairelerin görevsizlik kararlarıyla dava dosyası incelenerek gereği görüşüldü:

Dava, kanal katılım ve şebeke hisse bedeli konusundaki muarazanın giderilmesi istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın bu niteliği itibariyle hükmün temyiz inceleme görevi Yargıtay 13.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ:13.Hukuk Dairesinin görevsizlik kararının KALDIRILMASINA, dosyanın bu Daireye gönderilmesine, 14.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9498, Karar No: 2016/7950, Tarih: 22.11.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/9498 E.  ,  2016/7950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, özel hayatın gizliliğini ihlal, şantaj, kasten yaralama (sanık ...); çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanık ...)

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilip kısmen re'sen de temyize tabi hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı Kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki kanuni düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3.000 TL'ye kadar (3.000 TL dahil) para cezaları kesin nitelikte olup, sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen cezanın miktarı itibariyle 1412 sayılı CMUK'nın 305/1. maddesi gereğince kesin olması nedeniyle hükmün temyizi mümkün bulunmadığından, sanık ... müdafiin anılan hükme yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 317. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin sanık ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, özel hayatın gizliliğini ihlal, şantaj suçlarından ve sanık ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleriyle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Hükümlerden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüş, sanık ... hakkında TCK'nın 109/1, 109/3-b-f, 109/5. maddeleri gereğince tayin edilen 3 yıl 12 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanunun 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığında 3 yıl 4 ay hapis yerine 2 yıl 16 ay hapis cezasına, sanık ... hakkında da yine kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hüküm kurulurken TCK'nın 109/1, 109/3-b-f, 109/5, 43/1. maddeleri uyarınca tayin edilen 3 yıl 24 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanunun 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapıldığında 3 yıl 14 ay yerine 2 yıl 26 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Katılanlar lehine hükmedilen vekâlet ücretinin sanıklardan eşit şekilde tahsili yerine yazılı şekilde müteselsilen tahsiline karar verilmesi,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Katılanlar lehine hükmedilen vekâlet ücretinin sanıklardan eşit şekilde tahsili yerine yazılı şekilde müteselsilen tahsiline karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye istinaden düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümde yer alan vekalet ücretine ilişkin kısmın karardan çıkartılarak yerine “Katılanlar kendilerini duruşmada vekille temsil ettirdiklerinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre belirlenen 3.000 TL vekalet ücretinin sanıklardan eşit şekilde tahsili ile katılanlara ödenmesine,’’ ibaresinin eklenmesi suretiyle eleştiriler dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun olan kısmen re'sen de temyize tabi hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/941, Karar No: 2024/1812, Tarih: 13.02.2024

**6. Ceza Dairesi         2024/941 E.  ,  2024/1812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/120 E., 2022/67 K.

SUÇ : Tehdit

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Çan Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.02.2022 tarihli ve 2021/120 Esas, 2022/67 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında basit yargılama usûlü uygulanmak suretiyle yapılan yargılama sonunda, tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ve 62 nci maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca hak yoksunluklarına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rerimine göre çektirilmesine ilişkin hükmün, itiraz edilmeksizin 05.04.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesi uyarınca, 09.01.2024 tarihli ve 94660652-105-17-17336-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 31.01.2024 tarihli ve 2024/5741 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 31.01.2024 tarihli ve KYB-2024/5741 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, sanığın 07.01.2021 tarihli eylemini oluşturan ve mahkûmiyetine karar verilen 5237 sayılı Kanun'un 106/1-1 maddesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunması ve soruşturma evresinde şüpheli ve mağdura usulüne uygun uzlaşma teklifi yapılmadığı gibi kovuşturma evresinde de uzlaşma teklifi yapılmadığının anlaşılması karşısında, 5271 sayılı Kanun’un 254/1. maddesindeki “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması hâlinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253 üncü maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca uzlaştırma işleminin yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre sanığın hukukî durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

İnceleme konusu olayda; 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde yer alan 07.01.2021 tarihli tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında olduğu ve soruşturma aşamasında şüpheli ile şüpheliye usulüne uygun uzlaşma teklifi yapılmadığı gibi kovuşturma aşamasında da uzlaşma teklifi yapılmadığının anlaşılması karşısında; 5271 sayılı Kanun’un 254 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması hâlinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253 üncü maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca uzlaştırma işleminin yapılması için dosyanın Uzlaştırma Bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre hükümlünün hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği dikkate alınmadan karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Çan Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.02.2022 tarihli ve 2021/120 Esas, 2022/67 Karar sayılı kararının

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

13.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11757, Karar No: 2014/16118, Tarih: 22.09.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/11757 E.  ,  2014/16118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-) Sanık ...’a 03.07.2012 tarihinde yapılan tebliğ mazbatasında ... Gümrük Müdürlüğünün dilekçesinin tebliğ edildiği ve sanığa yokluğunda verilen karann tebliğ edilmediği görülmekle, sanık ...’a gerekçeli kararın usulüne uygun olarak tebliği ile kararın sanık tarafından temyiz edilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere mahalline gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2-) Tebliğname düzenlendikten sonra gelen sanık ...’in 05.06.2014 havale tarihli dilekçesiyle kararı temyiz ettiği cihetle, sanık ...’in temyiziyle ilgili ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.09.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3787, Karar No: 2019/5788, Tarih: 18.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/3787 E.  ,  2019/5788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmü temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suçun tarihine göre dosya görüşüldü;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkim’in takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın suç tarihinde müştekinin cebinden 45,00 TL para çalması karşısında; hırsızlık konusunu oluşturan paranın miktarının az olması nedeniyle TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-TCK'nun 61. maddesine aykırı olarak aynı Yasanın 35/1. maddesinin 143/1. maddesinden önce uygulanması,

3-Hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin uygulama maddesi TCK'nun 50/1-a maddesinin yazılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 18.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/41442, Karar No: 2011/6727, Tarih: 31.03.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/41442 E.  ,  2011/6727 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/14859

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/03/2007

NUMARASI : 2007/206

SUÇ : Kasten yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi itibariyle 11 yaşında olan yakınan M.T. yargılama sırasında zorunlu vekil olarak tayin edilen Av. .. ... 23.03.2007 tarihli son oturumda “sanığın cezalandırılmasını talep ederiz” diyerek şikayetini dile getirmesi karşısında kendisine davaya katılıp katılmayacağı sorulmayan ve katılan sıfatını alabilecek şekilde suçtan zarar görmüş bulunan yakınanın 5271 sayılı CMK' nun 260/1 madde ve fıkrası uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yakınan adına vekiline 5271 sayılı CMK' nun 234/1-b maddesindeki hakları hatırlatılp, duruşma sırasında sanığın cezalandırılmasını talep etmesi nedeniyle aynı yasanın 238/2 maddesi uyarınca davaya katılmak isteyip istemediği sorulmadan yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş müşteki vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 31.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.