muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/184, Karar No: 2018/3929, Tarih: 17.05.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/184 E.  ,  2018/3929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVALILAR : ... ve Ark.

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar ... ve ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ...ilçesi, ...köyü 169 ada 32 parsel sayılı 8630.07 m², 170 parsel sayılı 26414.28 m², 218 parsel sayılı 2647.82 m² yüzölçümündeki taşınmazlar, bahçe niteliğiyle kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle 32 sayılı parsel Mustafa Zenginler ve müşterekleri; 170 sayılı parsel Mustafa Tonyalı ve müşterekleri; 218 sayılı parsel ... ve müşterekleri adlarına tesbit edilmiştir.

Davacı Orman Yönetimi, taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır.

Mahkemece davanın kabulüne ve dava konusu parsellerin kadastro tespitlerinin iptaline, orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Muhammet oğlu ... tarafından sadece 169 ada 218 sayılı parsele yönelik olarak temyiz edilmekle Dairemizin 31/05/2010 tarih ve 2010/4643 E. - 7463 K. sayılı kararı ile “Dosyadaki bilgi ve belgelerden 14/11/2007 tarihinde yapılacak ilk duruşma gününü bildirir çağrı kağıdının davalı Muhammed oğlu ...'a 02.11.2007 gününde ''...köyü adresinden ayrılmış olduğundan'' tebliğ edilemediği bildirilmiş, ikinci kez 01/05/2008 günlü duruşma için çıkartılan davetiyenin ''muhatabın adresinden ayrılmış olduğu ve ikinci adresinin bilinmediği'' nedeniyle tebliğ edilemediği bildirilmiş, bunun üzerine 10.06.2008 günlü duruşma için çıkartılan davetiyenin ise yasaya aykırı olarak 7201 sayılı Tebliğat Kanununun 35. maddesine göre yapıldığı anlaşılmaktadır. Davalının kadastro tespit tutanağına göre ...Köyünde oturduğu kabul edilerek kendisine tebliğat çıkartılmışsa da muhatabın köyden ayrıldığı ve yeni adresinin bilinemediği, iki kez muhtar ve azalarınca bildirilmesine rağmen, mahkemece tebliğata yarar adresinin araştırılması yoluna gidilmeden 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebligat yapıldığı bunun da kanuna aykırı olduğu anlaşılmaktadır. Kaldı ki; davalının Cumhuriyet Savcılığı kanalı ile gönderdiği dilekçesinden ve ekindeki fezlekeden 22.11.2008 tarihinden beri cezaevinde tutuklu olduğu anlaşılmaktadır. Şu hale göre davalıya yapılan tebligat geçersiz olduğundan kendisine 7201 sayılı Tebliğat Kanunu ve tüzüğün ilgili hükümlerine göre usûlünce dava dilekçesi ve duruşma günü tebliğ edilerek taraf oluşturulduktan sonra savunması sorulup göstereceği delilleri toplanmalı, işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, davalının yokluğunda yargılamaya devam olunarak karar verilmesi kanuna aykırı” olduğu gereğine değinilerek bozulmuştur.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kabulüne 169 ada 218 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm bir kısım davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

-2-

2018/184 - 2018/3929

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 3116 sayılı Kanuna göre 1949 yılında yapılıp 01/12/1951 tarihinde Resmî Gazetede ilanı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ile ilk orman kadastrosunun aplikasyonu ve 2/B uygulaması 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve kural olarak orman kadastrosunun bulunduğu yerlerde uyuşmazlıklar kesinleşen orman kadastrosu harita ve tutanaklarının uygulanması suretiyle çözümlenir ise de bunun için o yerde 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 sayılı Kanun hükümleri gözönünde bulundurularak köy ve belde sınırlarının tümünü kapsayan, başka bir anlatımla seri bazda yapılmayan orman kadastrosunun yapılmış olması gerekir. Ne var ki; somut olayda köyün tüm sınırlarını kapsayarak 1949 yılında orman kadastrosunun yapılmadığı ve bir kısım ormanların sınırlama dışında bırakıldığı, eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarının uygulanması sonucu orman mühendisi tarafından verilen raporda, dava konusu parsellerin 0,5 - 0,7 kapalılıkta kızılağaç, kestane ve kayın ağaçlarıyla kaplı, alt tabakada ormangülü, eğrelti otu ve böğürtlen gibi orman altı florasını temsil eden odunsu bitkilerle kaplı, orman bütünlüğü içinde orman sayılan yerlerden olduğunun bildirildiği, bilirkişi raporuna eklenen eylemli ve güncel durumu yansıtan renkli fotoğraflarda da taşınmazların tümünün tam kapalılıkta orman ağaçlarıyla kaplı olduğunun görüldüğü, davalıların dayandıkları herhangi bir tapu kaydı bulunmaması nedeniyle taşınmazların 5658 sayılı Kanun kapsamında özel orman olarak da kabul edilemeyeceği, 05.11.2003 gün ve 4999 sayılı Kanunla değişik 6831 sayılı Kanunun 7. maddesi ile "evvelce sınırlaması yapılmış olup da herhangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların da orman sınırları içine alınabileceği "konusunda hükmün yürürlüğe konduğu, Anayasanın 169 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/D, 17/1 ve 18/2 maddeleri gereğince ormanların özel mülk olarak kişiler adına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak tescil edilemeyeceği gözönünde bulundurularak Orman Yönetiminin davasının kabulüne, dava konusu taşınmazların orman niteliğiyle Hazine adına tesciline karar verilmesinde yasaya aykırı bir yön bulunmadığından davalıların temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince bir kısım davalılardan onama harcı alınmasına yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde iadesine 17/05/2018
Yargıtay — Esas No: 2018/583, Karar No: 2018/3288, Tarih: 19.09.2018

**15. Hukuk Dairesi         2018/583 E.  ,  2018/3288 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... Yapı İth. İhr. İnş. Em. Temizlik Turz. Yat. ve Tic. Ltd. Şti. arasındaki davadan dolayı ... 2. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 31.03.2016 tarih ve 2015/87-2016/191 sayılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ise de olmakla duruşma için tayin edilen günde taraf vekilleri yapılan tebligata rağmen gelmediklerinden incelemenin evrak üzerinden yapılmasına karar verildikten sonra dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

İncelenmesine gerek görüldüğünden;

... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/370 Esas 2014/662 Karar sayılı dava dosyasının celb edilerek dosyaya eklenmesi için mahalli mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16993, Karar No: 2015/21034, Tarih: 18.11.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/16993 E.  ,  2015/21034 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/44724

MAHKEMESİ : Konya 2. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2012

NUMARASI : 2011/601 (E) ve 2012/961 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında temel cezanın alt sınırdan tayin edilmesine rağmen 5237 sayılı TCK'nın 143.maddesinin uygulanması sırasında gerekçe gösterilmeden en üst oranda artırım yapılması,

2- Suça sürüklenen çocuğun mağdura ait B.. U.. Dünyası isimli iş yerinden bir adet çakmak çalması şeklindeki eyleminde 5237 sayılı TCK'nın 145.maddesinin uygulanma imkanı olup olmadığı değerlendirilmeden yazılı şeklide karar verilmesi,

3-5271 sayılı CMK'nın 324/4.maddesi uyarınca Devlete ait yargılama giderlerinin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106.maddesindeki terkin edilmesi gereken ( 20,00 TL dahil) tutardan az olması halinde bu giderin devlet hazinesine yükletilmesine karar verilmesi gerekirken suça sürüklenen çocuktan tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 18/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16786, Karar No: 2014/27455, Tarih: 19.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/16786 E.  ,  2014/27455 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul 22. İş Mahkemesi

Tarihi : 20.03.2014

No : 2013/744-2014/106

Dava, 3201 sayılı Yasa uyarınca tespit istemine ilişkindir.

Hükmün, temyiz edilmesi üzerine, Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312. maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 91 ila 94. maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usul hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hakim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel Kurulunun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 2.6.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.4.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

Bu itibarla; somut olayda davadan feragat edildiği açıkça ve koşulsuz olarak bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6868, Karar No: 2013/6830, Tarih: 06.11.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/6868 E.  ,  2013/6830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunanlar vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi ... vekili, dava dışı borçluya ait taşınmazların satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde lehlerinde tesis edilmiş ipoteklerin bedellerinin ödenmediğini, hacizlerinin de düştüğünden bahisle artan paradan kendilerine pay ayrılmadığını, ayrıca hacizlerinin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 21/1. maddesi uyarınca ilk hacze iştirak ettirilmesi gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunanlar vekili, şikayetin reddini istemişlerdir.

Mahkemece, şikayetin reddine dair verilen karar, şikayetçi vekilinin temyiz istemi üzerine, Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 19.03.2009 tarih ve 938 E, 1965 K sayılı ilamıyla, 4389 sayılı Bankalar Kanunu’nun 15/3. maddesi uyarınca, şikayetçi Fonun alacakları kamu alacaklarının tabi olduğu takip ve tahsil usullerine tabi olup, bu alacaklar için konulan hacizlerin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 21/1. maddesinde gösterilen ilk hacze iştirak hakkından yararlanabileceklerinin düşünülmemesinin doğru olmadığı gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma kararına uyularak, şikayetin kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunanlar vekilleri temyiz etmiştir.

Mahkemece karar başlığında şikayet olunan SGK Başkanlığı’nın gösterilmemesi, HMK'nın 297/1-b bendine aykırı olmuş ise de, HMK'nın 304. maddesi uyarınca talep üzerine ya da re'sen mahkemece karar başlığına bu şikayet olunanın eklenmesi mümkün olup, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Öte yandan, şikayetçi ... tarafından dava dışı borçlu aleyhine ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile takip başlatıldığı halde, takibe konu taşınmazın satılması sonrasında düzenlenen sıra cetvelinde pay ayrılmadığı, oysa alacağın 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun 15/3 ve 7. maddesi kapsamında amme alacağı olduğu, ilk hacze iştirak etmesi gerektiği belirtilerek sıra cetvelinin iptali istenmiştir. Şikayetçi ...'nin alacağının kamu alacağı olup olmadığı üzerinde durulmalıdır.

01.11.2005 tarih ve 25983 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 168/A fıkrasında, 4389 sayılı Bankalar Kanunu ve bunu değiştiren tüm kanunların bu kanunun geçici maddesindeki düzenlemeler hariç olmak üzere yürürlükten kaldırdığı belirtilmiştir.

01.11.2005 tarih ve 25983 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 168/A fıkrasında, 4389 sayılı Bankalar Kanunu ve bunu değiştiren tüm kanunların bu kanunun geçici maddesindeki düzenlemeler hariç olmak üzere yürürlükten kaldırdığı belirtilmiştir.

5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun, geçici 11/1. maddesinde, "Bu Kanunun yayımı tarihinden önce, 26.12.2003 tarihine kadar temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Fona intikal eden ve/veya bankacılık işlemleri yapma ve mevduat kabul etme izin ve yetkileri ilişkili Bakan, Bakanlar Kurulu veya Kurul tarafından kaldırılarak tasfiyeleri Fon eliyle yürütülen veya Fon tarafından tasfiye işlemleri başlatılan bankalar hakkında başlatılan işlemler sonuçlanıncaya ve her türlü Fon alacakları tahsil edilinceye kadar bu Kanunla

yürürlükten kaldırılan 4389 sayılı Kanunun 14, 15, 15/a, 16, 17, 17/a ve 18 inci maddeleri, ek 1, 2, 3, 4, 5 ve 6 ncı maddeleri ile geçici 4 üncü maddesi hükümlerinin uygulanmasına devam edilir." hükmü düzenlenmiştir.

5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun geçici 11. maddesi gereğince uygulanmasına devam edilen 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun 15/3. maddesinin ilk cümlesi, "Fon her türlü vergi, resim ve harçtan muaftır. 14 üncü maddenin (6) numaralı fıkrasının (b) bendi ile verilen yetkiler saklı kalmak kaydıyla, Fon kaynakları ile her türlü alacaklarının ve hisseleri kısmen veya tamamen Fona intikal eden bankaların; yönetim ve denetimini doğrudan ya da dolaylı olarak tek başına veya birlikte elinde bulunduran ortaklarından, bu ortakların yönetim ve denetimini doğrudan ya da dolaylı olarak tek başına veya başkalarıyla birlikte elinde bulundurdukları şirketlerden ve iştiraklerinden, yönetim ve denetim kurulu üyeleri, genel müdür ve yardımcıları, kredi komitesi başkan ve üyeleri ile imzaları bankayı ilzam eden memurları ve bunların eş ve çocuklarından olan alacakları ile hisseleri Fona intikal eden diğer bankaların bunlardan olan alacaklarından Fon tarafından devralınanlar ile (7) numaralı fıkranın (b) bendinde belirtilen kişilere ait olup Fon tarafından devralınan alacakların takip ve tahsilinde 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Somut olayda, şikayetçi tarafça, bu hükme dayalı olarak fonun her türlü alacağının 6183 sayılı Yasa'ya tabi olduğu iddia edilmektedir. Oysa, doktrinde Yrd. Doç. Dr. Barış Bahçeci'nin Türkiye Barolar Birliği Dergisi'nin 2012(101)'de yayınlanan "...'nin Özel Hukuktan Kaynaklı Alacaklarını Tahsilde Yetkisini Aşması Sorunu" konulu makalesinde de açıklandığı üzere;

Türk İcra Hukuku, ikili bir ayrıma dayanmakta, özel hukuktan kaynaklı alacakların takip usulü 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu, amme alacaklarının takip ve tahsil usulü ise 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'la düzenlenmektedir.

Türk İcra Hukuku, ikili bir ayrıma dayanmakta, özel hukuktan kaynaklı alacakların takip usulü 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu, amme alacaklarının takip ve tahsil usulü ise 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'la düzenlenmektedir.

6183 sayılı Kanun'un kapsamını düzenleyen 1. maddesinde özel alacaklar ile amme alacakları ayrılmakta, 6183 sayılı Kanun'un sadece amme alacaklarının tahsilinde uygulanacağı ortaya konulmaktadır. Kanun'a göre, özel alacak- amme alacağı ayrımında esas alınacak iki ölçüt bulunmaktadır. Bunlardan birincisi Kanun metninde de belirtildiği üzere sadece devlet, il özel idareleri ve belediyelerin amme alacaklısı olabilecekleridir. Bunun dışındaki kuruluşlar, başkaca konularda kamu gücünü kullanma yetkisine sahip olsalar dahi, amme alacaklısı sayılamazlar.

Bununla beraber çeşitli kanunlarda, devlet, il özel idareleri ve belediyeler dışında kalan kuruluşların alacaklarının tahsilinde de 6183 sayılı Kanunun uygulanacağına yönelik atıflar yapılabilmektedir. Ancak bu tür atıflar sadece diğer kuruluşlara ait alacaklarının tahsilinde 6183 sayılı Kanun'da öngörülen cebri icra yollarının kullanılmasına olanak tanımakta, bu kuruluşlara ait alacakları amme alacağı statüsüne sokmamaktadır.

Kaldı ki, bir alacağın salt devlet, il özel idaresi ya da belediyeye ait olması dahi bu alacağın 6183 sayılı Kanun kapsamında bir amme alacağı olarak tanımlanmasını ya da bu

Kanun dairesinde tahsilini sağlamayacaktır. 6183 sayılı Kanun'un 1. maddesine göre devletin, il özel idarelerinin ve belediyelerin sözleşmeden, haksız fiilden ve haksız iktisaptan kaynaklanan alacakları 6183 sayılı Kanun'un kapsamına girmemektedir.

...; devlet, il özel idaresi ya da belediye tüzel kişiliği içinde yer almadığına göre, 6183 sayılı Kanun’un 1. maddesine göre, Fon'un her türlü alacağının amme alacağı sayılamayacağının kabulü gerekir. Bununla beraber 4389 Kanun’un 15/3. maddesinin ilk cümlesinin Fon alacaklarının tahsilinde 6183 sayılı Kanun’un uygulanacağı yönündeki düzenlemesi, Fonun hiçbir ayrım yapılmadan tüm alacaklarının tahsilinde 6183 sayılı Kanun’un uygulanmasının mümkün olup olmadığı sorusunu akla getirmektedir.

Kamu gücünü kullanan –devlet- dahil olmak üzere hiçbir kuruluşun –sözleşme, haksız fiil ve sebepsiz zenginleşme dahil- tüm alacaklarını 6183 sayılı Kanun dairesinde tahsil yetkisi bulunmazken, ...’nin her türlü alacağında 6183 sayılı Kanun’u kullanması mümkün müdür? sorusu haklı olarak zihinlere takılmaktadır. “Fon alacağı” birbirini bütünleyen iki kelimeden oluşan bir kavram olarak görüldüğünde ve 6183 sayılı Kanun’un lafzı ve ruhu da gözetildiğinde ise “fon alacağı” kavramının ...’nin tüm alacaklarını kapsamayacağı sonucuna ulaşılacaktır.

Gerçekten 4389 sayılı Kanun’un 15/3 maddesinin ilk cümlesi Kanun’un diğer maddelerinden bağımsız bir biçimde okunduğunda, ilk olarak Fonun her türlü alacağının tahsilinde 6183 sayılı Kanun’un uygulanmasına izin verildiği izlenimini doğurmaktadır. Oysa, Kanun'un sistematik yorumu halinde durum farklıdır. Özel hukuk kaynaklı alacakların 6183 sayılı Kanun’a göre tahsil edilmek istenmesi 5411 ve mülga 4389 sayılı kanunlara aykırıdır. 4389 sayılı Kanun’da, “fon alacağı” özel bir kavram olarak düzenlenmiş ve fon alacağı statüsüne giren alacakların 6183 sayılı Kanun’a göre tahsil edilebileceği hüküm altına alınmıştır.

4389 sayılı Kanun'un 15/7-b bendinde “Hisseleri kısmen veya tamamen Fona intikal eden bir bankanın yönetim ve denetimini doğrudan veya dolaylı olarak tek başına veya birlikte elinde bulunduran ortaklarının veya yöneticilerinin, yönetim kurulu, kredi komiteleri, şubeler, diğer yetkili ve görevliler aracılığıyla veya sair suretlerle banka kaynaklarını ve varlıklarını doğrudan veya üçüncü kişilere rehnetmek, teminat göstermek, ekonomik gücü olmayan kişilere kredi vermek, karşılığında kredi temin etmek amacıyla kredi kullandırmak, yurt içi veya yurt dışı banka ve malî kuruluşlar nezdinde depo veya sair adlarla hesap açtırmak veya bu hesapları teminat göstermek ve sair şekillerde kullanmak suretiyle veya başkaca dolanlı işlemlerle edindikleri veya bu suretle üçüncü kişilere edindirdikleri para, mal, her türlü hak ve alacakların temininde kullanılan banka kaynakları ve varlıkları nedeniyle doğan alacak Fon alacağı sayılır. Bu alacaklar hakkında 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümleri uygulanır.” hükmüne yer verilmiş, diğer anlatımla banka hâkim ortakları ve yöneticilerinin usulsüz kredilerle bankaların içini boşaltması ile doğan alacakların Fon alacağı sayılacağını hükme bağlanmıştır.

Kaldı ki, 4389 sayılı Kanun’da 5020 sayılı Kanun’la yapılan değişiklikle, Fon alacağı yanında 15/a maddesi hükmü ile ayrıca bir de "hazine alacağı" kavramı ihdas edilmiş, böylelikle Fon birimlerinin yetersiz kaldığı durumlarda, dolanlı işlemlerle bankalardan boşaltılan kaynakların 6183 sayılı Kanun dairesinde Hazine tarafından da takip edilebilmesine imkan tanınmıştır. "Hazine alacağı" kavramını getiren düzenlemede, sadece muvazaalı işlemlerle elde edilen ya da edindirilen banka kaynaklarından bahsedilmekte, batık bankalarla muvazaalı bir işlem yapmamakla birlikte, bu bankalara kredi borcu olan kişilerden olan alacakların hazine alacağı olarak nitelendirilmediği de dikkat çekmektedir.

4389 sayılı Kanun’da 6183 sayılı Kanun dairesinde takip edilebilecek başkaca fon alacaklarından da söz etmek mümkündür. Örneğin, 15/2. maddesi hükmünde sözü geçen Fon tarafından kesilen para cezaları ya da bankaların ödemek zorunda oldukları sisteme giriş payları bu kapsamda değerlendirilebilir.