muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7758, Karar No: 2024/8334, Tarih: 11.12.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/7758 E.  ,  2024/8334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/961 E., 2023/1017 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstinaf bozması üzerine verilen Denizli 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.01.2022 tarihli ve 2021/585 Esas, 2022/83 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılana yönelik kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e-f, 87/1-a-c-d, 29, 62, 53, 58. Maddeleri uyarınca 5 yıl 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, koşullu salıverilme hükümlerinden yararlandırılmamasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 27.03.2023 tarihli ve 2023/961 Esas, 2023/1017 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca hükümden "koşullu salıverilme hükümlerinden yararlandırılmamasına" ibaresinin çıkartılması suretiyle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; kararın gerekçesiz olduğuna, ceza miktarına, canavarca hisle yaralama suçunun unsurlarının oluşmadığına ilişkindir.

III.GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalardaki ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedeni dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Dosya içeriğine göre; Denizli T tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda aynı koğuşta kalan sanık ile katılan arasında koğuş içi olaylar nedeniyle çıkan tartışmada sanığın katılanın üzerine semaverde bulunan sıcak suyu döktüğü, hayati tehlike geçirecek, yüzde sabit iz oluşturacak ve duyularından birinin işlev zayıflamasına neden olacak şekilde katılanı yaraladığı anlaşılan olayda; aralarındaki anlaşmazlık nedeniyle haksız tahrik altında kasten yaralama suçunu işlediği kabul edilen sanığın, eylemini nedensiz olarak, sırf yaralamak için ve canavarca hisle işlemiş olduğuna dair kesin bir delil bulunmadığı, tanık ve taraf beyanlarına göre aralarında koğuş içi bir takım anlaşmazlıklar bulunduğu, sanığın bu nedenle eylemini gerçekleştirdiği anlaşılmakla, koşulları oluşmadığı halde eylemin canavarca hisle işlendiğinin kabulü ile 5237 sayılı Kanun'un 86. maddesinin 3. fıkrasının "f" bendinin uygulanması suretiyle hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan "suç vasfının hatalı belirlenmesi" nedeniyle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 27.03.2023 tarihli ve 2023/961 Esas, 2023/1017 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Denizli 15. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3601, Karar No: 2018/7477, Tarih: 31.10.2018

**15. Ceza Dairesi         2016/3601 E.  ,  2018/7477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm o yer Cumhuriyet Savcısı ve katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz dışı sanık ...'nin sanık ...'yi yönlendirerek müştekiye ait oto kiralama dükkanından araç kiraladığı, daha sonra ise bu aracın faili meçhul kişilerce zorla alındığı iddiasıyla müracaatta bulunduğu, sanık ...' nin sonradan ilk verdiği ifadesini değiştirerek olayı daha detaylı anlattığı ve aracın ... tarafından ... ilçesinde elinden alındıktan sonra bir daha getirilmediğini, akıbetini bilmediğini söylediği, sanık ...'nin benzer olaylardan suçlanması sebebiyle sanıkların sevk maddeleri uyarınca cezalandırılması gerektiği iddia edilen olayda;

Sanığın 31/01/2013 tarihli müdafi huzurundaki ek ifadesi ve mahkemede alınan beyanında, temyiz dışı olaydan sonra vefat eden ...'nın yanında işçi olarak çalıştığını, onun ehliyetinin olmadığından araç kiralayarak sanık ...'ye verdiğini, sonra aracı götürüp geri getirmediğini, zorlaması ve azmettirmesi sonucunda kimliği belirsiz kişilerce yol kesilmek suretiyle çalındığını söylediğini, bu suretle sanığın temyiz dışı vefat eden sanık ...'nin azmettirmesi sonucu katılandan kiraladığı aracı iade etmediği şeklinde gerçekleşen eylemin TCK'nun 155/1. maddesinde düzenlenen uzlaşma kapsamındaki güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yanılgılı ve oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı ve katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 31/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3300, Karar No: 2012/5060, Tarih: 07.05.2012

**18. Hukuk Dairesi         2012/3300 E.  ,  2012/5060 K.**

* YÖNETIM KURULU KARARININ IPTALI

* DAVA AÇMA SÜRESI

* KAT MÜLKİYETİ KANUNU (634) Madde 32

**"İçtihat Metni"**

ÖZET: KAT MALİKLERİ KURULU KARARLARINA KARŞI, KARARIN ÖĞRENİLMESİNDEN İTİBAREN BİR AY İÇİNDE DAVA AÇILABİLİR. ANA TAŞINMAZDAKİ BLOK YÖNETİCİLERİNDEN OLUŞAN ÜST KURUL, NİTELİĞİ İTİBARİYLE BİR YÖNETİM KURULU OLDUĞUNDAN, YÖNETİM KURULUNCA ALINAN KARARLARIN ÖNCELİKLE KAT MALİKLERİ KURULUNCA GÖRÜŞÜLÜP KARARA BAĞLANMASI GEREKTİĞİNDEN, YÖNETİM KURULU KARARI DOĞRUDAN DAVA KONUSU EDİLEMEZ.

Dava dilekçesinde, site yönetim kurulu kararının iptali istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde, 17.03.2011 günü site yönetim kurulu kararının iptalini istemiş, mahkemece kararın davacıya 20.03.2011 tarihinde tebliğ edildiği ve bir aylık dava açma süresinin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelere göre, iptali istenilen 17.03.2011 tarihli karar blok yöneticilerinin oluşturduğu üst kurul kararıdır. 634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasası’nın 5711 sayılı Yasa ile değişik 33. maddesinin birinci fıkrası hükmüne göre kat malikleri kurulu kararlarına karşı kararın öğrenilmesinden itibaren bir ay içinde dava açılabilir. Ana taşınmazdaki blok yöneticilerinden oluşan üst kurul niteliği itibariyle bir yönetim kurulu olduğundan Kat Mülkiyeti Yasası’nın 32. maddesinin üçüncü fıkrası gereğince yönetim kurulunca alınan kararların öncelikle kat malikleri kurulunca görüşülüp karara bağlanması gerekip bunların iptali için doğrudan mahkemeye başvurulabileceği hususunda bir hükme yer verilmediğinden önce kat malikleri kuruluna başvurulmadan yönetim kurulu kararının doğrudan dava konusu edilmiş olması usul ve yasaya aykırı bulunduğundan bu gerekçe ile davanın reddi gerekirken, davanın süresinde açılmadığı gerekçesiyle reddi doğru değil ise de yukarıda açıklanan gerekçe ile ve gerekçe değiştirmek suretiyle sonucu itibariyle doğru olan red kararının (ONANMASINA), bakiye onama harcının temyiz edene yükletil-mesine, 07.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3432, Karar No: 2025/5019, Tarih: 28.05.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/3432 E.  ,  2025/5019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/688 E. 2017/739 K.

SUÇ :Taksirle öldürme

HÜKÜM :İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEMYİZ EDENLER :Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Bozma

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle öldürme suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin karara yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın; 5271 sayılı Kanunun 286/2-h maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu ve temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmış ise de; Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının suç vasfına yönelik aleyhe temyiz isteminde bulunması nedeniyle Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.03.2009 tarih ve 2009/2-43 Esas - 2009/56 sayılı kararı uyarınca hükmün temyiz edilebilir olduğu, yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/6 ve CMK'nın 223/4-b maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince katılan kurum vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının suç vasfına yönelik temyiz istemleri yerinde görülerek bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri;Sanığın 11/08/2015 tarihinde saat 06:30 sıralarında ikametlerinde, mutfakta bulunan ruhsatsız tabancayı alarak eşi ...'nın uyuduğu oturma odasına girerek 1 metre mesafeden, başına bir el ateş ederek öldürdüğü, eylemin eşi kasten öldürme suçunu oluşturduğu, istinaf kararının her ne kadar kesin olduğu bildirilmiş ise de; yerel mahkemedeki kamu davasının eşi kasten öldürme suçu nedeniyle görülmüş olması ve kararın kendi içerisinde eylemin kasten öldürme suçu olmadığı, taksirle öldürme suçu oluştuğunu içermesi nedeniyle suç vasfı yönünden yapılan temyiz talebinin kabul edilmesi gerektiği, yerel mahkemenin kararında tanık beyanları, raporlar ve dosyadaki diğer deliller bir bütün olarak değerlendirildiğinde olayın taksirle ölüme neden olma şeklinde oluştuğu vicdani kanaatine varıldığı belirtilmiş ise de deliller ile varılan sonuç irtibatlandırılıp, kanaatin nasıl oluştuğunun gerekçesinin kararda açıkça gösterilmediğine, ölen ...'nın kocası olan sanık ile birlikte yatak odasında uyuması yerine, sebepsiz şekilde oturma odasında uyumasının hayatın olağan akışına uygun olmadığına, yerel kültüre uygun olmayan bu davranışın karı koca arasında önemli bir tartışmanın yaşandığını gösterdiğine, sanık eve hırsız girdiğini dubleks evin üst katından gürültü geldiğini iddia etmiş ise de; eve hırsız girmediği ve dubleks evin üst katında gürültü olmadığının dosya kapsamı ile sabit olduğuna, sanık eve gerçekten hırsız girdiğini düşünse dahi tabancasını aldığında öncelikle eşinin yanına giderek onun hırsıza karşı can ve ırz güvenliğini sağlaması gerekirken eşinin yanında olmadığını gördüğü halde, eşini aramayıp üst katta hırsız aramasının hayatın olağan akışına uygun olmadığına, sanığın "eşini alt katta bulunan oturma odasında gördüğünde, tabancadaki mermiyi çıkarmak için namluyu eşine doğrultmuş halde 1 metre mesafede tabancayı kurcaladığı " şeklindeki savunmasının inandırıcı ve hayatın olağan akışına uygun olmadığına, tüm bu deliller gözönüne alınarak sanığın eşi kasten öldürme suçundan dolayı cezalandırılması gerekirken, gerekçesiz şekilde sanığın taksirle eşini öldürdüğünün kabulü ile sanığa ceza verilmesine yer olmadığına dair kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve sanık aleyhine bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; sanık ... ile ölen ...'un 40 yılı aşkın süredir evli oldukları ve Atakum ilçesi ... mahallesi 737 sokak No:7/20 adresinde birlikte ikamet ettikleri, sanığın olay tarihi olan 11/08/2016 günü sabah saatlerinde duyduğu bir ses üzerine eve hırsız girmiş olabileceği düşüncesi ile evinde bulundurduğu ruhsatsız ve çalışır durumda bulunan tabancasını alıp ağzına mermi sürdükten sonra evin içini dolaştığı, herhangi bir anormallik olmadığını anlaması ile salona geldiği, eşi olan ölen ...'nın da salonda çekyatın üzerinde yatıyor olduğu, o sırada sanığın elindeki silahın patlayarak çıkan merminin ölenin baş kısmından vücuduna girdiği, hastaneye kaldırılan ...'nın ateşli silah mermi çekirdeği yaralanmasına bağlı kafatası, kafa kaidesi kemik kırıklarıyla birlikte beyin doku yaralanması, beyin kanaması ve bunlara bağlı gelişen iç ve dış kanama sonucu öldüğü, ... Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi’nin 20/12/2016 tarihli raporunda sanığın 11/08/2015 tarihinde işlediği isnat edilen taksirle ölüme neden olma ve ruhsatsız silah bulundurma fiillerinin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiillerle ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin geliştiği, 5237 sayılı yasanın 32. maddesinin 1 ve 2. fıkralarından edemeyeceğinin mütala edildiği, sanık ...’un eyleminin 5237 sayılı TCK nun 85/1, maddesinde düzenlenmiş olan taksirle ölüme sebebiyet vermek suçunu oluşturduğu nitekim sanık dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranarak eşi olan mağdurun, kendisinin bulunduğu odada olmasına rağmen kontrol etmeyip tabancasıyla uğraşarak patlamasına neden olduğu, eşinin ateşli silah yaralanması neticesinde öldüğü, sanığın kusurlu olmasına rağmen eyleminde bilinçli taksir halinin söz konusu olmadığı, ancak meydana gelen neticenin sanığın kişisel ve ailevi durumu bakımından artık bir cezanın hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağduriyetine neden olduğu gözetilerek sanık hakkında TCK'nın 85/1, 22/6, CMK'nın 223/4-b maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yapılan yargılama ve incelenen dosya kapsamına göre;

2. İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yapılan yargılama ve incelenen dosya kapsamına göre;

11/08/2015 günü saat 06.00-06.30 sıralarında 65 yaşında olan sanık ile 40 yılı aşkın süredir evli olduğu mağdur ...'nın ikametlerinde bulundukları sırada sanığın yatak odasında uyurken gürültüye uyanarak eve hırsız girmiş olabileceği düşüncesi ile evinde bulundurduğu ruhsatsız ve çalışır durumda bulunan tabancasını alıp ağzına mermi sürdükten sonra evin içini dolaştığı, herhangi bir anormallik olmadığını anlaması ile salona geldiği, mağdur eşini salonda çekyatın üzerinde yatıyor halde gördüğü, sanığın aksi ispatlanamayan istikrarlı savunmalarına göre elindeki silahın horozunu indirmeye çalıştığı sırada silahın patlayarak çıkan merminin ölenin baş kısmından vücuduna girdiği, hastaneye kaldırılan mağdurun ateşli silah mermi çekirdeği yaralanmasına bağlı kafatası, kafa kaidesi kemik kırıklarıyla birlikte beyin doku yaralanması, beyin kanaması ve bunlara bağlı gelişen iç ve dış kanama sonucu öldüğü olayda, sanığın gerçekleşmesini istemediği ancak öngördüğü sonucun meydana gelmesini engelleyecek şekilde objektif özen yükümlülüğüne uygun davranmadığı eyleminde bilinçli taksir koşullarının oluştuğu ve TCK'nın 22/3. Maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/2-a maddesi uyarınca Samsun 1.Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5783, Karar No: 2015/8399, Tarih: 02.11.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/5783 E.  ,  2015/8399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Gerekçeli kararın, sanığa mahkeme kalemince elden tebliğinden sonra tebligat parçasının dosyaya takma işlemi sırasında tebliğ tarihinin günü gösteren kısımı, delme işlemi neticesinde tebligat parçasından ayrılmış ve bu nedenle de tebliğ tarihi belirlenememiş ise de, bu hususta sanığın kusuru bulunmadığından süresinde yapıldığı kabul edilen sanığın temyiz talebi ile ilgili yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; 5-6 TL değerinde meyve suyu çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

Somut olayda ise; 5-6 TL değerinde meyve suyu çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

2) Hırsızlık suçundan neticeten hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verildiği, aynı yasanın 53/4. maddesi gereğince "kısa süreli hapis cezası ertelenmiş olan kişiler hakkında aynı maddenin 1. fıkra hükmünün uygulanamayacağı" öngörüldüğünden, bu haliyle uzun süreli hapis cezası ertelenenler hakkında, TCK 53/1-c maddesinde yazılı bulunan kendi alt soyu üzerindeki haklar dışında kalan diğer haklardan yoksun kılınma kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 02.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12345, Karar No: 2013/14386, Tarih: 07.10.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/12345 E.  ,  2013/14386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ:Tapu iptali ve tescil

... ile ... ve ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 20.09.2012 gün ve 239/95 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı, dedesinden miras yoluyla intikal ve eklemeli kazanmayı sağlayan zilyetliğe dayanarak kadastro çalışmaları sırasında davalı ... adına tespit edilen 138 ada 7 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.Davalı ... temsilcisi davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu 138 ada 7 parsel sayılı taşınmazın ifraz edilerek teknik bilirkişinin 25.5.2012 tarihli raporuna ekli krokide A harfi ile gösterilen 509,65 m2 yüzölçüme sahip taşınmazın davacı adına tesciline, A harfi ile işaretlenen alan dışında kalan kısmın ise ayrı parsel numarası adı altında ... adına kayıt ve tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm davalı ... temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.