muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/17703, Karar No: 2012/18222, Tarih: 11.09.2012

B) Sanık hakkında şantaj suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yö­nelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre, mağdure, eşi ve sanığın aynı kurumda ça­lıştıkları, mağdureyle eşi arasında boşanma davası açıldığı dönemde, sanık ile mağdurenin arkadaşlık yaptıkları bu süreçte mağdurenin çıplak vaziyetteki görüntü ve fotoğraflarını elde eden sanığın, boşanmaktan vazgeçip, resmi nikahlı eşiyle beraber yaşamaya devam eden mağdureye, işyerinden ayrılmaz ve A… ilini terk etmezse, görüntü ve fotoğraflarını içerir kayıtlardan oluş­turduğu CD’yi çalıştıkları kurumun genel müdürlüğüne göndereceğini belirtip, “A…’yı terk edin gidin, sizi burada yaşatmam” şeklinde sözler söylemesi şeklinde gelişen olayda, sanığın kendisine veya başkasına yarar sağlamaya yönelik hareket ettiğine dair delil bulunmaması karşısında, 5237 sayılı TCK’nın 107/2. maddesinde tanımlanan şantaj suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı, eylemin bu haliyle genel kast ile işlenebilen ve 5237 sayılı TCK’nın 106/1-1. cümlesinde düzenlenen tehdit suçunu oluşturacağı gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek, yasal ve yeterli olmayan gerekçelerle, sanık hakkında yazılı şekilde şantaj suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

C) Sanık hakkında verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

5237 sayılı TCK’nın 136/1. maddesinde düzenlenen “Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme” suçunun oluşabilmesi için, belirli veya belirlenebilir bir kişiye ait her türlü bilginin, başkasına verilmesi, yayılması ya da ele geçirilmesi gerekmekte olup, bir özel hayat görüntüsü ya da sesinin kaydedilmesi 5237 sayılı TCK’nın 134/1. maddesinin 2. cümlesinde; özel hayata ilişkin görüntü ya da sesin, taksirle ya da tamamen hukuka uygun elde edilmiş olsa dahi, ilgilisinin bilgisi ve rızası dışında ifşa edilmesi, yani; ya­yılması, açığa vurulması, afişe edilmesi, ilan edilmesi, kamuoyuna duyurul­ması, aleniyet kazandırılması, özetle; içeriğini öğrenme yetkisi bulunmayan kişi veya kişilerin bilgisine sunulması 5237 sayılı TCK’nın 134/2. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Dosya içeriğine göre sanığın, mağdurenin bilgisi da­hilinde çıplak vaziyetteki görüntü ve fotoğraflarını kaydedip, elde ettiği ka­yıtlarla oluşturduğu CD’leri, mağdurenin rızası olmaksızın, değişik zamanlarda farklı kurumlara göndermek fiilinin 5237 sayılı TCK’nın 134/2. maddesi kap­samında değerlendirilmesi yerine yasal ve yeterli olmayan gerekçelerle, sanık hakkında beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii, katılan vekili ve C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, şantaj ve verileri hukuka aykırı olarak verme ve ele geçirme suçlarından verilen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak (BOZUL­MASINA), 11.09.2012 tarihinde hükmün B bendi yönünden oyçokluğu ile diğerleri yönünden oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Müştekinin D… Bölge Müdürlüğünde sekreter olarak çalıştığı ve aynı kurumda işçi olarak çalışan şüpheli ile gönül ilişkisine girdiği ve bu gönül ilişkisi nedeniyle kendisi ile sık sık görüştüğü ve bu görüşmeler sırasında şüphelinin kendisinin çıplak gö­rüntülerini kendisinin haberi olmadan CD’ye çektiği, daha sonra müştekinin bu gönül ilişkisini bitirmek istediğini şüpheliye söylemesi üzerine şüphelinin elinde bulunan bu CD’leri kendisi ile gönül ilişkisine devam etmediği takdirde internete ve çeşitli ku­rumlara göndereceğini iddia ederek şantaj yaptığı ve daha sonra bu görüntüleri çeşitli kurumlara gönderdiği böylece şüphelinin üzerine atılı hukuka aykırı olarak kişisel verileri kaydetmek, şantaj, kişisel verileri hukuka aykırı olarak ele geçirmek veya yay­mak suçlarından TCK’nın 135/1, 136/1 ve 107. maddeleri gereğince cezalandırılması talebiyle sanık hakkında kamu davası açılmıştır.

Yapılan yargılama sonunda sanık hakkında kişisel verilerin kaydedilmesi ve verilerin hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçlarından beraat, şantaj suçundan ise mahkumiyet hükmü kurulmuştur. Kararın sanık müdafii, katılan vekili ve mahalli Cumhuriyet Savcısının temyizi üzerine Dairemizce kişisel verilerin kaydedilmesi suçundan beraatin onanmasına, kişisel verilerin verme veya ele geçirme olarak ad­landırılan mağdurenin çıplak vaziyetteki görüntülerini yayma olarak adlandırılan eyle­min özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturduğu ve şantaj suçunun oluşmayıp ey­lemin tehdit olarak adlandırılabileceği gerekçesiyle bozma kararı vermiştir.

Biz aşağıdaki gerekçelerle olayda şantaj suçunun oluştuğunu düşündüğümüz­den sayın çoğunluğun bu yöndeki görüşüne katılmıyoruz.

Biz aşağıdaki gerekçelerle olayda şantaj suçunun oluştuğunu düşündüğümüz­den sayın çoğunluğun bu yöndeki görüşüne katılmıyoruz.

1- Katılanın eşi ile boşanma davası olduğu dönemde sanık ile beraber oldukları, katılanın rızası ile çekilen çıplak görüntülerini, katılanın boşanma davası olan eşi ile tekrar barışması üzerine sanığın elindeki çıplak video görüntüleri yayınlayacağı ve A… ilini terk etmesi şeklinde gelişen olayda katılan Cumhuriyet Savcısına verdiği 18.10.2007 tarihli ifadede “Eşimle boşanma davası açmıştık, bu zaman zarfında içine düştüğüm bunalım nedeniyle yine aynı yerde çalışan işçi sanık ile aramızda gönül ilişkisi doğdu ve kendisiyle görüşmeye başladık. Bu görüşmelerimiz sırasında özel görüntülerimi çekmesine izin verdim. Aradan zaman geçtikten sonra ben resmi nikahlı eşimle aramızdaki problemi hallettim ve kendisiyle tekrar beraber yaşamaya başladım. Sanık benim eşimle beraber yaşamama razı olmadı. Bu nedenle sürekli olarak beni arayarak A… ilini terk edin, sizi burada yaşatmam gibi sözlerle rahatsız etmeye başladı. Elinde benim çıplak görüntülerim olduğunu, A… ilini terk etmediğimiz takdirde ge­rekirse görüntüleri internet yoluyla yayınlayacağını ve ayrıca çalışmış olduğum genel müdürlüğe kadar göndereceğini” belirtmiştir.

2- Katılanın beyanı ve iddianamedeki vasıflandırmaya göre sanığın eylemi TCK’nın 107. maddesinin ikinci fıkrasında belirtilen “Kendisine veya başkasına yarar sağlamak maksadıyla bir kişinin şeref veya saygınlığına zarar verecek nitelikteki hu­susların açıklanacağı veya isnat edileceği tehdidinde bulunulması” suçu kapsamındadır.

Sanığın amacı kendisiyle daha önce beraber olan katılanın eşiyle tekrar barışıp kendisini terk etmesi üzerine, kendisiyle beraber olmayı sağlamaya yönelik amaçla yapılmış şantajdır. Yoksa sekreter olan katılanı hükümlü kadrosundan işçi olarak ça­lışan sanığın tehdit etmesi için hiçbir sebep yoktur. Eğer tersi olmuş olsaydı yani katılan sanığın A… ilini terk etmesini isteseydi o zaman tehdit suçu oluşabilirdi.

3- TCK’nın 107/2. maddesi TCK’nın ilk halinde mevcut değildi. 29.06.2005 tarih ve 5377 sayılı Kanun’la eklenmiştir. Nitekim bu eklemenin gerekçesi olarak da “Kişinin yarar sağlamak maksadıyla bir başkasının şeref veya saygınlığına zarar verecek nitelikteki hususları açıklayacağı veya isnat edeceği tehdidinde bulunması halinin tehdit suçuna ilişkin “sair kötülük” kapsamında değerlendirilmesinin daha az cezayı gerek­tireceği eleştirisi karşısında, madde metnine söz konusu fıkra eklenmiştir.” açıklaması vardır.

4- Kabule göre de;

4- Kabule göre de;

“Suçun işleniş biçimi, sanığın amacı, sosyal durumu, geçmişteki kişiliği ve fiilden sonraki davranışları nazara alınarak” gerekçe belirtilmesine rağmen ve hükümlü kad­rosundan kamu kurumunda çalışan ve birçok sabıkası bulunan sanık hakkında “Suçun işleniş biçimi, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ve sanığın kastının ağırlığı nazara alınarak sanık hakkında temel cezanın alt sınırdan aşılarak tayin edilmesi gerekirken temel cezanın asgari hadden verilmesi.

Tüm açıkladığımız bu nedenlerden dolayı sanığın şantaj suçunu işlediğini dü­şündüğümüzden sayın çoğunluğun bu konuda bozma düşüncelerine katılmıyoruz.

Mustafa ALBAYRAK
Yargıtay — Esas No: 2021/6312, Karar No: 2024/5780, Tarih: 10.06.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/6312 E.  ,  2024/5780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/240 E., 2014/247 K.

Sanık hakkında kişiyi iftira ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 231/5. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının aynı Kanun’un 231/12. maddesi gereği itiraz yoluna tabi olduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, iftira, konut dokunulmazlığının ihlali suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103/6, 53/1, 63, 116/4, 53, 63, 267/1, 53, 63. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Iğdır 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.12.2014 tarihli ve 2013/240 Esas, 2014/247 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103/2, 103/6, 35, 62/1, 53. maddeleri uyarınca 9 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, iftira ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca kısmi ret kısmi bozma görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Sanık aleyhine eksik inceleme ve araştırma neticesinde usul ve yasaya aykırı olarak hüküm kurulduğunu, atılı suçların işlendiğine dair herhangi bir delil bulunmadığını, soyut ifadelerden başka somut delil bulunmadığını, mağdurenin beyanlarının çelişkili olduğunu beyan ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

III. GEREKÇE

A. İftira ve Konut Dokunulmazlığının İhlali Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 231/12. maddesi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının itiraza tabi olduğu, temyizi olanaklı bulunmayan karara karşı sanık müdafii ve katılan vekilinin itirazı üzerine mahallinde itirazın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

III. GEREKÇE

A. İftira ve Konut Dokunulmazlığının İhlali Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 231/12. maddesi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının itiraza tabi olduğu, temyizi olanaklı bulunmayan karara karşı sanık müdafii ve katılan vekilinin itirazı üzerine mahallinde itirazın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

B. Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarına Teşebbüs Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Mağdurenin aşamalardaki anlatımları, adli rapor içeriği, sanığın savunması ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında sanığın mağdureye sarılarak elbiselerinin dışından göğüslerini ellediği, bacaklarını okşadığı ve eteğini indirmeye, dudaklarını öpmeye çalıştığı şeklindeki eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un 103/1 maddesinde düzenlenen çocuğun cinsel istismarı suçu olarak değerlendirilmesi gerekirken, aynı Kanun'un 103/2 maddesinde düzenlenen çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna teşebbüsten hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. İftira ve Konut Dokunulmazlığının İhlali Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz isteminin kanun yolu başvurusu itiraz merciince incelendiğinden, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarına Teşebbüs Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Iğdır 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye farklı gerekçe ile uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7766, Karar No: 2014/7194, Tarih: 07.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/7766 E.  ,  2014/7194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Yukarıda mahkemesi, tarihi, esas ve karar numarası yazılı kararın temyiz incelemesi sırasında tetkikine ihtiyaç duyulduğundan, davalı işverenin işyerinde fesih tarihinde ve sonrasında sendikaya üye olan, üyelikten çekilen, üyelikten çekilenlerden çalıştırılan, iş sözleşmesi feshedilen, işten çıkarılanlardan sendikalı olan ve sendikalı olup da işyerinde çalışması devam eden işçiler bulunup bulunmadığının ilgili sendikadan sorulup tespit edildikten sonra dosyaya eklenmesinden sonra dosyanın gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2763, Karar No: 2021/5723, Tarih: 15.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/2763 E.  ,  2021/5723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Osmaniye 2. Sulh Hukuk ve Ankara 4. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Kısıtlı ..., Osmaniye 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 10.05.2018 tarih ve 2018/43 Esas, 2018/392 Karar sayılı ilamı ile TMK'nun 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi vekili, 21.09.2020 tarihli dilekçesi ile kısıtlının Ankara’ya taşındığını belirterek kısıtlının yerleşim yerini değiştirmek için izin verilmesini talep etmiş, mahkemenin 29.09.2020 tarihli ek kararı ile kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Ankara 4. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlının yerleşim yeri adresinin “...” olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK m.412'de ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur. " hükmü yer almaktadır.

Kısıtlı, Osmaniye 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 10.05.2018 tarih ve 2018/43 esas, 2018/392 karar sayılı ilâmı ile vesayet altına alınmış ve vasinin talebi üzerine kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine izin verilmişse de dosya kapsamından, kısıtlının halen “...” adresinde ikamet ettiğinin anlaşılması nedeniyle vesayet dosyasının takibinde Osmaniye 2. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Osmaniye 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1362, Karar No: 2014/11286, Tarih: 20.10.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/1362 E.  ,  2014/11286 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2011/354619

MAHKEMESİ : Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05.07.2011

NUMARASI : 2010/630 Esas, 2011/350 Karar

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluş ve dosya kapsamına göre, olay tarihinde mağdurenin yanına aracıyla gelen sanığın mağdurenin kolundan tutmak suretiyle zorla araca bindirmeye çalıştığı sırada tanık Kübra'nın mağdurenin kolundan tutarak sanığa engel olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin TCK.nın 109/2. maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna teşebbüsü oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de, sanık hakkında TCK.nın 109/2. maddesi uyarınca kamu davası açılması ve gerekçeli kararda da sanığın müsnet suça teşebbüs ettiğinin kabul edilmesine rağmen sanık hakkında anılan maddenin 1. fıkrası uyarınca uygulama yapılıp yazılı şekilde karar verilmesi suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hak saklı kalmak suretiyle hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 20.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8018, Karar No: 2014/7155, Tarih: 12.03.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/8018 E.  ,  2014/7155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

KARAR

Dava, su aboneliği yapılması sırasında istenen kanal katılım ve şebeke bedelinden kaynaklanan uyuşmazlığa ilişkindir.

9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 24.01.2014 günlü ve 2014/1 sayılı kararı uyarınca işbu davada temyizen incelenme görevi 01.02.2014 tarihinden itibaren Yargıtay 3.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 12.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14111, Karar No: 2015/13337, Tarih: 02.07.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/14111 E.  ,  2015/13337 K.**

* İHALEYE FESAT KARIŞTIRMA

* DOĞRUDAN TEMİN YÖNTEMİNİN İHALE SAYILMAMASI

* SANIKLARIN DOĞRUDAN TEMİN YÖNTEMİNDE İHALEYE FESAT KARIŞTIRMA SUÇUNU İŞLEYEMEMESİ

* KAMU İHALE KANUNU (4734) Madde 18

* KAMU İHALE KANUNU (4734) Madde 22

* BAZI KANUNLARDA DEĞİŞİKLİK YAPILMASI HAKKINDA KANUN (4964) Madde 12

* BAZI KANUNLARDA DEĞİŞİKLİK YAPILMASI HAKKINDA KANUN (4964) Madde 15

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dairemizin istikrar kazanan uygulamalarına göre ihaleye fesat karıştırma suçunun oluşabilmesi için kanunlarda öngörülmüş ihale usullerinden biri ile yapılmış ya da yapılacak bir ihale ve iş olmasının zorunlu olduğu, doğrudan temin yönteminin 4734 sayılı Kamu İhale Kanununun 18. maddesinin (d) bendinde bir ihale yöntemi olarak öngörülmüş iken, 15/08/2003 gün ve 25200 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 4964 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun İle Kamu İhale Kanunu Ve Kamu İhale Sözleşmeleri Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun 12. maddesi ile “4734 sayılı Kanunun 18 nci maddesinin (d) bendinin madde metninden çıkarıldığı”, anılan Kanunun 15. maddesi ile de 4734 sayılı Kanunun 22 nci maddesi değiştirilerek doğrudan temin usulünün düzenlendiği, 4964 sayılı Kanunun 12 ve 15. maddelerinin gerekçelerinde de “esasen bir ihale usulü olmayan "doğrudan temin"in ihale usulleri arasından çıkarıldığı ve buna ilişkin esas ve usullerin Kanunun 22 nci maddesinde düzenlendiği” ifade edilmiş olup, değişiklik gerekçesi ile birlikte söz konusu madde metni incelendiğinde; doğrudan temin yönteminin bir ihale olmadığı, sadece madde metninde belirtilen durumlarda idarelerce kullanılabilecek bir satın alma yöntemi olduğu anlaşılmakla; sanıklara atılı ihaleye fesat karıştırma suçunun unsurları itibariyle oluşmayacağı, sanıklar M.. G.., M.. B.. ve M.. Ç..'ın doğrudan temin yöntemi ile alım için fiyat araştırması yapılması aşamasında gerçekleştirdikleri sabit görülen eylemlerinin TCK'nın 86/2 ve 106/1-2. maddelerinde düzenlenen basit yaralama ve tehdit suçlarını oluşturduğu, mağdurların da şikayetlerinden vazgeçtiği gözetilerek kamu davalarının düşürülmesi gerektiği gözetilmeden yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/07/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8073, Karar No: 2023/10339, Tarih: 06.11.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/8073 E.  ,  2023/10339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/1877 Esas, 2022/1567 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A.İstanbul Anadolu 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 09.09.2022 Tarihli ve 2022/1315 Esas, 2022/1389 Karar Sayılı Kararı

Murisin vefat etmeden önce ikamet adresinin ... Mah. 3162 Sok. No:62 İç Kapı No:1 .../... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Antalya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 03.10.2022 Tarihli ve 2022/1877 Esas, 2022/1567 Karar Sayılı Kararı

Mirasın reddi beyanının tespiti davalarında kesin yetki hali söz konusu olmadığı ve mirasçının ikamet ettiği yer mahkemesinin de yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 609 uncu maddesi uyarınca mirasın gerçek reddi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un 609 uncu maddesinin dördüncü fıkrası şöyledir:

“Süresi içinde yapılmış olan ret beyanı, mirasın açıldığı yerin sulh mahkemesince özel kütüğüne yazılır ve reddeden mirasçı isterse kendisine reddi gösteren bir belge verilir.

”

C. Değerlendirme

1.Mirasın reddi istemi, mirasın açıldığı yerin sulh hukuk mahkemesinde mirasçı tarafından sözlü veya yazılı beyanla yapılabilir. Buradaki yetki kesin olup miras bırakanın son yerleşim yerindeki sulh hukuk mahkemesi görevli ve yetkili mahkemedir.

2.Dosya kapsamından, müteveffanın ölmeden önceki son yerleşim yeri adresinin ... Mah. 3162 Sok. No:62 İç Kapı No:1 .../... olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın Antalya 2. Sulh Hukuk Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Antalya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

06.11.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.