muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1183, Karar No: 2017/182, Tarih: 21.03.2017

Bu kabul doğrultusunda, sanık ...'ın, taraflar arasındaki tartışmaya son vermek amacıyla anlık bir talimat vermesi göz önüne alındığında, sanık ...'in, sanık ...'da suç işleme kararı oluşturduğundan söz edilemeyecek, bu bağlamda suça azmettiren sıfatıyla sorumlu tutulamayacaktır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Başkanı; "Suç tarihinde sanık ...’ın Gerede ilçesinde tapu sicil müdür vekili, sanık ...’in veri hazırlama kontrol işletmeni, inceleme dışı sanık ...’ın ise aynı tapu sicil müdürlüğünde daimi işçi olarak görev yaptıkları,

Sanık ...’in tayini sebebiyle oluşturulan 30.04.2008 tarihli personel nakil ilmühaberinde, 2007 yılında kullanmadığı iznin 14 gün olmasına rağmen 30 gün olarak gösterildiği iddiasıyla sanıklar hakkında kamu davası açıldığı,

Sanık ...’in idari soruşturma sırasında, 2007 yılına ait kullandığı 13 gün izne ilişkin belgeleri sunup kullandığı diğer 3 günlük izne ilişkin belgeyi bulamadığına dair yazılı beyanda bulunduğu,

İnceleme dışı sanık ...’ın bilgisayarda hazırladığı suça konu personel maaş nakil ilmühaberini sanık ...’ın tahakkuk memuru, tanık Meryem’in mutemet, tanık Huri’nin ise personel birim yetkilisi olarak imzaladıkları,

Tanık ...'ın aşamalarda; hatırladığı kadarıyla sanık ...’in 2008 yılı içerisinde izin kullandığını, sanık ... ile inceleme dışı sanık ... arasında fazla mesai ücretlerinin hesaplanması hususunda tartışma çıktığını, tartışma esnasında sanık ...'in inceleme dışı sanık ...'a 'ben o kadar yıllık izin kullanmadım, mesai ücretlerini ona göre hesapla, benim kullandığım izinleri ilmühaberde gösterme, aksi halde dosyadaki izin belgelerimi de yırtar atarım' dediğini, sanık ...’ın da inceleme dışı sanık ...’a 'Selim bey nasıl söylüyorsa o şekilde yap' şeklinde talimat vermesi üzerine inceleme dışı sanık ...’ın ilmühaberi hazırladığını, müdür vekili olan sanık ... imzaladığı için kendisinin de söz konusu belgeyi imzaladığını, izin belgelerinin bulunduğu personel dosyalarının arşivde olduğunu, memurların rahatlıkla dosyalarına bakmak için arşive gittiklerini beyan ettiği,

İnceleme dışı sanık ...'nın savcılıkta; fazla mesai ücreti ve yıllık izinlerle ilgili belgeleri düzenlemekle görevli olduğunu, sanık ... ile arasında yıllık izinde olduğu dönemde fazla mesai ücreti yazmaması nedeniyle anlaşmazlık bulunduğunu, sanık ...’in, kullandığı yıllık izinlerin personel maaş nakil ilmühaberinde gösterilmemesini istediğini, kendisinin bunu kabul etmediğini, sanık ...’in ısrar etmesi üzerine yanına gittikleri sanık ...’ın 'Selim bey nasıl diyorsa o şekilde yap' dediğini, bu talimat üzerine ilmühaberi düzenlediğini söylediği,

Mahkemede; sanık ...’in tayini çıktığında diğer sanık ...’ın nakil ilmühaberini hazırlamasını söylemesi üzerine sanık ...’in dosyasına göre belgeyi hazırladığını, çelişki üzerine sorulduğunda; savcılıkta verdiği ifadesinin daha doğru olduğunu, sanık ...’in izin kullandığını hatırladığını, bu nedenle sanık ... ile aralarında çıkan tartışma sonrasında yanına gittikleri sanık ...'ın 'dosyayı Selim beyin istediği gibi yap' dediğini anlattığı,

Anlaşılmaktadır.

Sanık ... aşamalarda; o dönemde bir haftalık izin kullandığını, döndüğünde sanık ...’in tayinine ilişkin evrakın masasına bırakıldığını fark ettiğini, söz konusu belgeyi kontrol etmeden imzaladığını, üzerine atılı suçu kabul etmediğini,

Sanık ... savcılıkta; hangi tarihlerde izin kullandığını hatırlamadığını, suça konu belgenin 30 gün izni olduğu şeklinde düzenlenmesi hususunda kimseye talimat vermediğini, başka izinlerinin de bulunduğunu, böyle bir şey yapmasına gerek olmadığını, kullandığı izinlere ilişkin belgeleri müfettişlere ibraz ettiğini, dosyasından izin belgelerini kendisinin almadığını, izinli olduğu dönemde fazla mesai ücreti almadığından bu durumun kolaylıkla ortaya çıkabileceğini bilerek böyle bir suç işlemesinin mantıksız olduğunu, üzerine atılı suçu kabul etmediğini,

Mahkemede; ilmühaberi düzenleyen memurlarca bir hata yapıldığını, görevlerini özenle yaptıklarını düşündüğünden evrakı kontrol etmediğini, kişisel dosyasından izin belgelerini kendisinin almadığını, izin kullandığı dönemde kendisine fazla mesai ücreti de ödenmediğini, aleyhine olan tanık ifadelerini kabul etmediğini,

Savunmuşlardır.

Yukarıda belirtilen bilgi ve belgelerden anlaşılacağı üzere; sanık ...’in suç tarihinde Gerede Tapu Müdürlüğünden, Mamak Tapu Müdürlüğüne atanması nedeniyle düzenlenen personel maaş nakil ilmühaberinde, sanığın 2007 yılına ait kullanmadığı izinlerin 14 gün olması gerekirken 30 gün olarak gösterilmiş, söz konusu belgeyi inceleme dışı sanık ... hazırlamış, sanık ... ile tanıklar Huri ve Meryem de imzalamışlardır.

Sanıklar ... ve Selim’in atılı suçlamaları kabul etmedikleri, suça konu belgede kullanılan izinlerin neden gösterilmediğini bilmedikleri, dikkat etmedikleri yönündeki beyanlarına itibar edilmemesi gerekir. Şöyle ki; tanık Meryem ve inceleme dışı sanık ... değişmeyen beyanlarında; sanık ... ile inceleme dışı sanık ... arasındaki tartışmayı aynı şekilde anlatmışlar, sanık ...’in, kullandığı izinlerin personel maaş nakil ilmühaberinde gösterilmemesini istediğini, şahsi dosyasındaki izin belgelerini yırtıp atacağını söylediğini, inceleme dışı sanık ...’ın kabul etmemesi üzerine sanık ...’ın, sanık ...'in istediği gibi belgeyi düzenlemesi talimatını verdiğini ifade etmişlerdir. Sanık ...’in şahsi dosyasında izin belgelerinin bulunmaması da tanık beyanlarını doğrulamaktadır.

Bu bilgiler ışığında sanık ...'in azmettirmesi üzerine sanık ...'ın suç kastıyla hareket ederek, personel maaş nakil ilmühaberinde sanık ...’in kullanmadığı 2007 yılına ait iznin 14 gün olmasına rağmen 30 gün gösterilmesini sağladığı anlaşıldığından, sanıkların atılı suçtan mahkûmiyetlerinin gerektiği" görüşüyle,

On Ceza Genel Kurulu Üyesi de benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 22.06.2015 gün ve 193-27297 sayılı düzeltilerek onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Bolu Ağır Ceza Mahkemesinin 01.07.2010 gün ve 216-135 sayılı sanık ... hakkında kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan, sanık ... hakkında ise bu suça azmettirmeden kurulan mahkûmiyet hükümlerinin; sanık ...'ın yüklenen suç bakımından kastının bulunmadığı, sanık ...'in ise sanık ...'da suç işleme kararı oluşturduğundan söz edilemeyeceği, bu bağlamda suça azmettiren sıfatıyla sorumlu tutulamayacağı gözetilmeden beraatleri yerine mahkûmiyetlerine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.03.2017 günü yapılan ilk müzakerede yasal çoğunluk sağlanamadığından, 21.03.2017 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/30882, Karar No: 2014/4517, Tarih: 10.06.2014

**10. Ceza Dairesi         2010/30882 E.  ,  2014/4517 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2008/201528

Mahkeme : MUĞLA 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 04/04/2008 - 2008/25 esas ve 2008/73 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Dosyadaki belge ve bilgilere göre;

1- Sanık Ü.. Ç..'in atılı suçu işlediği iddiasıyla olay yerinde yakalandığı, kolluk görevlilerine T.. Ç.. olduğunu beyan ettiği ve 31.12.2005 tarihinde tutuklandığı, "T.. Ç.." kimliği ile hakkında "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan 24.01.2006 tarihli iddianame ile dava açıldığı; Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından 24.05.2006 tarihinde 2006/21 esas ve 2006/211 karar sayı ile belirtilen suçtan 5237 sayılı TCK uygulanarak 4 yıl 2 ay hapis ve 1.000 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün Dairemizce 23.01.2007 tarihinde onanması sonucu kesinleştiği; sanık Ü.. Ç.. hakkındaki hapis cezasının "T.. Ç.." kimliğiyle infazına başlandığı;

2- Hükmün infazı aşamasında UYAP sisteminden T.. Ç.. isimli hükümlünün Ankara 2. Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'na alındığının öğrenildiği, bu nedenle ifadesi alınan Ü.. Ç..'in yakalandığında kendisini kardeşi olan T.. Ç.. olarak tanıttığını beyan ettiği, Mahkemece Ü.. Ç..'in gerçek ismi ile mahkemede ifade verme isteği muhakemenin iadesi talebi olarak değerlendirilerek 24.01.2008 tarihinde talebinin kabulüne karar verildiği, Muğla Cumhuriyet Başsavcılığı'nca 2006/8 iddianame numarası ile Ü.. Ç.. hakkında aynı eylem nedeniyle 28.03.2008 havale tarihli iddianame ile Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesi'ne kamu davasının açıldığı, yapılan yargılama sonunda daha önce yakalanarak tutuklanan ve hakkında mahkûmiyet kararı verilen kişinin Ü.. Ç.. olduğunun belirlendiği ve bu nedenle 04.04.2008 tarihinde 2008/25 esas ve 2008/73 karar sayı ile T.. Ç.. hakkında 24.05.2006 tarihli kararın iptali ile Ü.. Ç..'in uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verildiği, hükmün sanık Ü.. Ç.. müdafii tarafından temyiz edildiği

Anlaşılmıştır.

B) Temel hukuksal ilkelere göre;

1- Sanıkların iddianame ve kararlara yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi mümkündür.

2- "Ağır nitelikteki hukuka aykırılıklara dayanan" hüküm ve kararların hukuksal geçerliliği bulunmamaktadır.

C) Somut olayla ilgili olarak;

1- İsnat olunan suç nedeniyle yakalanıp tutuklanan, hakkında dava açılan, sorgusu yapılan, yargılama sonucu 24.05.2006 tarihinde mahkûmiyetine karar verilen kişi gerçekte sanık Ü.. Ç..'dir. Sanık başkasına ait kimlik bilgilerini kullandığı için iddianame ve kararlara yanlışlıkla T.. Ç..'in kimlik bilgileri yazılmıştır. İddianame ile sözü edilen mahkûmiyet hükmündeki kimlik bilgilerinin düzeltilmesi mümkündür.

2- Ağır nitelikteki hukuka aykırılığa dayanan 04.04.2008 tarihli ve 2010/25-73 sayılı karar “yok hükmünde” olup hukuksal geçerliliği bulunmamaktadır.

2- Ağır nitelikteki hukuka aykırılığa dayanan 04.04.2008 tarihli ve 2010/25-73 sayılı karar “yok hükmünde” olup hukuksal geçerliliği bulunmamaktadır.

3- Sanık hakkında 28.03.2008 havale tarihli iddianame ile aynı fiil nedeniyle ikinci kez açılmış olan davanın reddine karar verilmesi gerekmektedir.

D) Sonuç:

04.04.2008 tarihli 2010/25-73 sayılı kararın yok hükmünde olduğu, sanık Ü.. Ç.. hakkında 24.05.2006 tarihinde 2006/21 esas ve 2006/211 karar sayı ile verilen mahkûmiyet hükmünün geçerliliğini koruduğu dikkate alınarak;

1-24.01.2006 tarihli iddianamedeki sanığa ait kimlik bilgilerinin Ü.. Ç..'in kimlik bilgilerine uygun olarak düzeltilmesinin sağlanması, düzeltilen iddianameye karşı sanık Ü.. Ç..'den diyeceğinin sorulması,

2- Daha sonra;

a) 24.05.2006 tarihli mahkûmiyet hükmündeki sanığa ait kimlik bilgilerinin Ü.. Ç..'in kimlik bilgilerine uygun olarak düzeltilmesine,

b) Sanık Ümit hakkında 28.03.2008 havale tarihli iddianame ile aynı fiil nedeniyle açılan davanın CMK'nın 223. maddesinin 7. fıkrası gereğince reddine,

Karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın yeniden mahkûmiyetine hükmolunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA,

10.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3216, Karar No: 2013/10848, Tarih: 11.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/3216 E.  ,  2013/10848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, hakaret, kasten yaralamaya teşebbüs, taksirle yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Hakaret suçunun oluşabilmesi için, bir kimseye ..., ... ve saygınlığını incitecek ölçüde, somut bir fiil veya olgu isnat etmek ya da yakıştırmalarda bulunmak ya da sövmek gerekmektedir. Kişiye isnat edilen somut fiil veya olgunun gerçek olup olmamasının bir önemi yoktur. İsnadın ispatın konusu ayrıdır. Somut bir fiil ve olgu isnat etmek; isnat, mağdurun ... ... ve saygınlığını incitecek nitelikte olacaktır. Mağdura yüklenen fiil ve olgunun belirli olması şarttır. Fiilin somut sayılabilmesi için, şahsa, şekle, konuya, yere ve zamana ilişkin unsurlar gösterilmiş olmalıdır. Bu unsurların tamamının birlikte söylenmesi şart değildir. Sözlerin isnat edilen fiilî belirleyecek açıklıkta olması yeterlidir. Çoğu zaman isnat edilen fiil ve olgunun, hangi zaman ve yerde meydana geldiğinin belirtilmesi, ... ve saygınlığı incitecek niteliği tespit için yeterli olmaktadır. Tarafların sosyal durumları, sözlerin söylendiği yer ve söyleniş şekli, söylenmeden önceki olaylar nazara alınarak suç vasfı tayin olunmalıdır.

Sanığın resmi nikah olmaksızın birlikte yaşadığı şikayetçi ... ile aralarında aile içi anlaşmazlık oluşması nedeni ile şikayetçi ...'ın babasının evine döndüğü, olay günü eşinin geri dönmesi için ...'ın ailesinin evine gittiğinde sanığın ...'ın kardeşi katılan ... ile aralarında çıkan tartışma nedeniyle katılana hakaret ederek yaralama kastı ile hamle yaptığı ancak diğer katılanlar ... ve ...'nin ...'u evin içerisine çekerek kurtardıkları, katılanların kapıyı kapatmaları üzerine sanığın yumruk vurarak kapının camını kırdığı, bu esnada kapının arkasında bulunan katılan ...'in dağılan cam parçaları nedeniyle yüzünden yaralandığı olayda, mahkemenin "mala zarar verme", "hakaret", "kasten yaralamaya teşebbüs", "taksirle yaralama" suçlarının oluştuğuna yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12738, Karar No: 2014/15530, Tarih: 24.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/12738 E.  ,  2014/15530 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ceyhan 1. Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Tarihi : 14.03.2013

No : 2011/418-2013/80

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı..Merme Moz. Mik. Kals. Tozu Mam. Ot. İhr. Ve İth. San. Tic. A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının reddine,

2-Davalılar ..Tic. Ve Nak. Ltd. Şti. ile H.. O.. vekillerinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dava; 01.08.2004 tarihli trafik-iş kazasında ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerden oluşan Kurum zararının tahsiline ilişkin ilk rücu davasından bakiye kalan zararın tahsili istemine ilişkin olup, 5510 sayılı Yasanın 21. maddesiyle yeniden getirilen “sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı” tazmin hükmünün, 5510 sayılı Yasanın yürürlüğü öncesinde gerçekleşen iş kazalarından kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı gözetildiğinde, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 26. maddesidir. Anılan madde kusur sorumluluğu esasına dayanmaktadır.

Zamanaşımı defi davanın esası hakkında her türlü muameleye manidir. Bu sorun halledilmeden davanın esası incelenemez. (11.1.1940 tarihli 15/70 sayılı İçt. Bir. Kararı)

Borcu ortadan kaldırmamakla birlikte, yerine getirmekten kaçınma yetkisi veren zamanaşımı defi, ancak, bunu ileri süren taraf yönünden sonuç doğurmakta, bir başka anlatımla, mahkemece kendiliğinden gözetilemeyen zamanaşımı defi, yasal süresinde ileri sürüldüğü takdirde değerlendirmeye alınabilmektedir.

Borçlar Kanununun 332/1. maddesinde belirtilen işçi-işveren arasındaki akde aykırılık eylemleri ve bu çevrede maddenin 2. fıkrası gereğince işverenin akde aykırı davranışları (işçi sağlığı ve iş güvenliğinin gerektirdiği önlemlerin alınmaması vs.) sonucu, 26/1. maddeyle vaki ilişkilendirme, bir bakıma akde aykırı hareketten doğan tazminat davaları hakkındaki hükümlere tabii olmakla; zamanaşımının, işverenler açısından Borçlar Kanununun 125. maddesine göre belirlenmesi gerektiği gözetildiğinde on yıldır.

Zararlandırıcı sigorta olayına neden olan 3. şahıslar yönünden; üçüncü kişi ile sigortalı arasında akdi bir ilişki söz konusu olmayıp 506 sayılı Kanununu 26/2 maddesi ile Borçlar Kanununa yollamada bulunulduğundan, Borçlar Kanunun 60. maddesinde öngörülen bir ve her halükarda haksız fiil tarihinden itibaren on yıllık haksız fiil zamanaşımı süresinin uygulaması gerekir.

Zararlandırıcı sigorta olayına neden olan 3. şahıslar yönünden; üçüncü kişi ile sigortalı arasında akdi bir ilişki söz konusu olmayıp 506 sayılı Kanununu 26/2 maddesi ile Borçlar Kanununa yollamada bulunulduğundan, Borçlar Kanunun 60. maddesinde öngörülen bir ve her halükarda haksız fiil tarihinden itibaren on yıllık haksız fiil zamanaşımı süresinin uygulaması gerekir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 109’uncu maddesinde; motorlu araç kazalarından doğan maddi zararların tazminine ilişkin istemlerin, zarar görenin, zararı ve tazminat yükümlüsünü öğrendiği tarihten başlayarak iki yıl ve herhalde, kaza gününden başlayarak on yıl içinde zamanaşımına uğrayacağı; tazminat yükümlüsüne karşı kesilen zamanaşımının, sigortacıya karşı da kesilmiş olacağı hüküm altına alınmıştır.

Kurum, ceza davasına müdahil olarak katılamadığından rücu davalarında, Borçlar Kanununun 60. maddesindeki ceza zamanaşımı ise uygulanmamaktadır.

Zamanaşımı süresi, zararın ve eylemi gerçekleştirenin (failin) öğrenildiği tarihten itibaren işlemeye başlamakta olup, Kurumca zararın öğrenilme tarihinin, gelirlerin onay, giderlerin sarf ve ödeme günü olduğu açıktır. Tazminat yükümlüsünün öğrenilme tarihine ilişkin olarak ise, Kurumun yetkili organının faili öğrendiği tarih esas alınmalıdır. Bu kapsamda; ceza mahkemesince yargılanıp hakkında cezalandırma kararı verilen üçüncü kişi yönünden, Kurumun, ceza kararının kesinleştiği tarihte faili öğrendiği kabul edilmeli, cezalandırma kararının söz konusu olmadığı durumlarda ise yöntemince yapılacak araştırma sonunda tazminat yükümlüsünün kim olduğunun öğrenilme tarihi açıklıkla saptanmalıdır. Önemle belirtilmelidir ki, zamanaşımı süresinin, hem zararın, hem de tazminat yükümlüsünün öğrenildiği tarihten itibaren, bir başka anlatımla, ancak, her iki olgu gerçekleştikten sonra işlemeye başlayacağı dikkate alınmalıdır.

Müteselsil borçluluğun en belirgin özelliği; alacaklıya karşı borçlulardan her birinin; edimin tamamından sorumlu olması, başka bir ifade ile, alacaklının borçlulardan hepsini birden takip ya da dava edebileceği gibi bunların içinden dilediği birini veya birkaçını dava ya da takip edebilmesi ise de; bu özellik, müteselsil borçların nispi bağımsızlığını ortadan kaldırır nitelik taşımamaktadır. Müteselsil borçların nispi bağımsızlığı ilkesinin zamanaşımı yönünden sonuçları ise; müteselsil borçlulukta, zamanaşımının borçlulardan biri bakımından durmasının diğer borçlulara sirayet etmemesi; müteselsil borçlulardan birinin ileri sürdüğü zamanaşımı def'inden bunu ileri sürmemiş olanların yararlanmalarının mümkün bulunmamasıdır. Zamanaşımı def’i, borcu ortadan kaldırmayıp bunu ileri sürene borcu yerine getirmekten kaçınma yetkisi verdiğinden, teselsül hükümlerine dayalı olarak açılmış olan eldeki davada, zamanaşımı def’inin ancak bunu ileri süren müteselsil borçlu hakkında hüküm doğurur, diğer borçlular yönünden hüküm ifade etmez.

Dava konusu somut olayda; üçüncü kişi konumunda olduğu belirgin olan davalı A.. Tic. Ve Nak. Ltd. Şti. ile H.. O.. vekili zamanaşımı def’inde bulunmuş olup, Mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca zamanaşımı definin değerlendirilmesi ve hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, bu konuda değerlendirme yapılmaksızın yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan H.. O..'ya iadesine, 24.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7338, Karar No: 2015/19417, Tarih: 04.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/7338 E.  ,  2015/19417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2014

NUMARASI : 2013/891-2014/98

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1) Değerlendirmede esas alınan tarla sebzeciliğinde o yörede hangi sebze ürünlerinin yetiştirildiği İl Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden sorulduktan,

2) Yetiştiriciliği yapılan her bir sebze ürünü için ayrı ayrı olmak üzere dekar başına ortalama üretim miktarı ile değerlendirme tarihi itibari ile hasat zamanındaki ortalama toptan kilogram satış fiyatları ve dekar başına ortalama masrafı aynı il Müdürlüğü ile diğer resmi kurumlardan araştırıldıktan,

3) 2-5 yaş aralığındaki incir ve dut ağaçlarının maktu bedellerinin İl Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden sorulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.