muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3037, Karar No: 2012/4604, Tarih: 26.04.2012

**18. Hukuk Dairesi         2012/3037 E.  ,  2012/4604 K.**

* DERNEĞIN FESHI

* GÖREVLI MAHKEME

* HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) (1086) Madde 8

* TÜRK MEDENİ KANUNU (4721) Madde 89

**"İçtihat Metni"**

ÖZET: SULH MAHKEMESİNİN GÖREVLİ OLDUĞU DAVA VE İŞLER HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNUNDA SAYILMIŞ OLUP, BUNLAR ARASINDA DERNEĞİN FESHİNE İLİŞKİN DAVAYA YER VERİLMEDİĞİNDEN, ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ GÖREVLİ OLUP GÖREVSİZLİK NEDENİYLE DAVA DİLEKÇESİNİN REDDİNE KARAR VERİLMELİDİR.

Dava dilekçesinde, davalı derneğin feshi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava, Türk Medeni Kanunun 89. maddesine göre derneğin feshi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunun 89. maddesinde, “derneğin amacı, kanuna veya ahlaka aykırı hale gelirse; Cumhuriyet Savcısının veya bir ilgilinin istemi üzerine mahkemece derneğin feshine karar verileceği ve mahkemenin dava sırasında faaliyetten alıkoyma dahil gerekli bütün önlemleri alacağı” düzenlenmiş olup ancak derneğin feshinde hangi mahkemenin görevli olduğu gösterilmemiştir.

Davanın açıldığı ve hükmün verildiği tarihte yürürlükte bulunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 8. maddesinde, sulh mahkemesinin görevli olduğu dava ve işler sayılmış, bunlar arasında derneğin feshine ilişkin davaya yer verilmemiştir. Sulh hukuk mahkemesi dar yetkili mahkeme olup, ancak kanunların kendisini görevlendirdiği dava ve işlere bakabilir. Bunun dışındaki davalarda ise asliye hukuk mahkemesinin görevli olduğu kuşkusuzdur. Görev kamu düzenine ilişkin olup yargılamanın her aşamasında kendiliğinden dikkate alınır.

Mahkemece, görevli mahkemenin asliye hukuk mahkemesi olduğu kabul edilerek görevsizlik sebebiyle dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken, açıklanan hukuki olgular göz ardı edilerek esas hakkında karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla, yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK’nın 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 26.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10603, Karar No: 2018/11845, Tarih: 03.10.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/10603 E.  ,  2018/11845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında hükmolunan erteli hürriyeti bağlayıcı cezanın uzun süreli olması karşısında; TCK'nın 53/1 maddesinin uygulanması yerinde olduğundan tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

Sanığın, takdiri kıymet tutanağına göre 2. el değeri 50 TL olan oto teybini çaldığının anlaşılması karşısında; suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise;

Sanığın, takdiri kıymet tutanağına göre 2. el değeri 50 TL olan oto teybini çaldığının anlaşılması karşısında; suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 03.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/15353, Karar No: 2009/1399, Tarih: 03.02.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/15353 E.  ,  2009/1399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı gerçek kişiler vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar ... ve arkadaşları vekili, Asliye Hukuk Mahkemesine verdikleri 25/09/1990 tarihli dava dilekçesi ile Bodrum, .... Köyü, ... mevkii, Temmuz 1330 tarih 7 numaralı sicilden gelen Eylül 1948 tarih 52 numaralı tapu kayıtlarının 200 dönüm yüzölçümünde olmasına karşın, 1970 yılında yapılan kadastro sırasında toplam 163.488 m2 yüzölçümüyle 1232 ila 1244 parsel numaralı kadastro parsellerine revizyon gördüğünü ve orada yaklaşık 25 dönüm ölçülmeyen yer kaldığını, burası ile ilgili olarak davalı ... tarafından 28/11/1988 tarihinde Bodrum 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan 1988/627 sayılı tescil davasının açılmamış sayılmasına karar verildiğini, taşınmazların kendi zilyedliklerinde olduğunu bildirerek adlarına tescil kararı verilmesini istemişler, davalı ...'de taşınmazın adına tescilini talep etmiş, katılan .... Turistik Yatırım A.Ş. Vekili ise 02/06/2005 tarihli dilekçesi ile dava konusu taşınmazın, 10 bağımsız blok halinde, tatil köyü niteliğinde, Hazineden 49 yıllığına kiralanan 2468 parsel içinde kaldığını bildirerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiş; mahkemece davanın reddine, 10/03/2004 tarihli ... ve arkadaşları tarafından düzenlenen krokide A (8583.69 m2) ve B (7994.56 m29 işaretli taşınmazların Hazine adına orman niteliğiyle tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... ve arkadaşları ile davalı ... vekillerince temyiz edilmiştir.

Yörede 1966 yılında seri bazda yapılıp kesinleşen orman kadastrosu, 3302 Sayılı Yasaya göre yapılıp 30/10/1987 tarihinde ilan edilip kesinleşen aplikasyon ve 20/02/1971 tarihinde kesinleşen arazi kadastro çalışması bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve yörede kesinleşen orman kadastro haritasının uygulanması yetersiz ise de dava konusu taşınmazın eylemli olarak yaşlı orman ağaçları ile kaplı olduğu, davacıların tutunduğu tapu kaydının cinsinin tarla olması nedeniyle 3402 Sayılı Yasanın 20/B maddesi gereğince bu yeri kapsadığının düşünülemeyeceği, ayrıca 4785 Sayılı Yasa karşısında yasal değerlerin bulunmadığı gözönünde bulunmadığı ve ...'nin açtığı 1988/627 Esas sayılı davanın da süresinde takip edilmemesi nedeniyle açılmamış sayılmasına karar verildiği gözönünde bulundurularak davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre tüm temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 03/02/2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3652, Karar No: 2015/8463, Tarih: 06.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/3652 E.  ,  2015/8463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada ... Tüketici Mahkemesi ve ... Tüketici Mahkemesince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 23.07.2014 tarihli dilekçe ile; davalı şirketten ... marka sıfır kilometre araç satın aldığını, bedelini ödediği halde aracın kendisine teslim edilmeyip yerine ikinci el araç teslim edildiğini ileri sürerek, ikinci el aracın iadesiyle ödedikleri bedelin taraflarına iadesi, ayrıca sözleşmenin gereği için ifa edilmemesi sebebiyle maddi ve manevi tazminat istemleriyle ... Tüketici Mahkemesinde dava açmıştır.

... Tüketici Mahkemesi; [...taraflar arasında imzalanan otomobil satış sözleşmesinin 9. maddesinde (sözleşmeden doğan ihtilaflarda İstanbul mahkemeleri ve icra daireleri yetkilidir) hükmü bulunduğundan HMK'nın 17. maddesi uyarınca bu yetkinin kesin olduğu, İstanbul Tüketici Mahkemesinin yetkili olduğu...] gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

... Tüketici Mahkemesi ise; "HMK'nın 17. maddesi uyarınca yetki sözleşmesinin tacirler veya kamu tüzel kişileri arasında yapılacağı, davacı tüketici olduğundan yetki sözleşmesi yapılamayacağı, yetki düzenlemesine ilişkin kanundaki bu hususun kamu düzenine ilişkin olduğundan re'sen dikkate alındığı, ... Tüketici Mahkemesinin yetkili olduğu ..." gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

6502 sayılı TKHK'nın 73. maddesinin dördüncü fıkrasında "Tüketici mahkemelerinde görülecek davalar 12/1/2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Altıncı Kısım hükümlerine göre yürütülür.”

Aynı Kanunun beşinci fıkrasında “Tüketici davaları, tüketicinin yerleşim yerinin bulunduğu yerdeki tüketici mahkemesinde de açılabilir.”

6100 sayılı HMK'nın;

-6. maddesinde "Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.

Yerleşim yeri, 22/11/2001 tarihli ve 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu hükümlerine göre belirlenir.”

-10. maddesinde "Sözleşmeden doğan davalar, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de açılabilir.”

-17. maddesinde; "Tacirler veya kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır." hükümlerine yer verilmiştir.

-10. maddesinde "Sözleşmeden doğan davalar, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de açılabilir.”

-17. maddesinde; "Tacirler veya kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır." hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından davacı gerçek kişi ile davalı şirketin 23.12.2013 tarihli otomobil satış sözleşmesi yaptıkları, sözleşmenin 9. maddesinde "sözleşmeden doğan ihtilaflarda İstanbul Mahkemeleri ve İcra Daireleri yetkilidir" hükmünün bulunduğu, davalı şirketin ikamet adresinin ".../...", davacının yerleşim yeri adresinin ".../..." olduğu anlaşılmaktadır. Somut olayda davanın her iki tarafıda tacir veya kamu tüzel kişisi olmayıp davacı tüketici olduğu için HMK'nın 17. maddesi uyarınca yetki sözleşmesi yapılamaz. Bu durumda yukarıdaki yasal düzenlemeler karşısında davacının seçimlik hakkını kullanarak davayı genel yetkili ... Tüketici Mahkemesinde açtığından davanın ... Tüketici Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince; ... Tüketici Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 06/10/2015 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8344, Karar No: 2015/1910, Tarih: 24.03.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/8344 E.  ,  2015/1910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalılar vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalılar vekili Av. ... ile davacı vekili Av. ...'nın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, dava dışı yüklenici ile davalı ve dava dışı arsa sahipleri ile arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığını, yüklenicinin sözleşmeden doğan tüm hak ve sorumluluklarını müvekkiline devrettiğini ve müvekkilinin de inşaatları tamamlayarak teslim ettiğini, müvekkiline verilmesi gereken 14 no'lu bağımsız bölüm ile 7 no'lu dairenin ½'sinin kendisine verilmediğini, bu bağımsız bölümlerle ilgili açılan tapu iptal ve tescil davasının reddine karar verildiğini ileri sürerek, bu bağımsız bölümlerin değeri olan 115.000,00 TL'nin 01.04.2009 tarihinden itibaren işleyecek ticari reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile yüklenici arasındaki temlikten arsa sahiplerinin haberdar olmadığını ve dava konusu bağımsız bölümlerin ilk yüklenicinin istemi üzerine verilen vekaletname ile satıldığını, bu nedenle davacının davalıya karşı dava açma hakkının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki inşaat yapım sözleşmesine göre dava konusu bağımsız bölümlerin yüklenici olan davacıya düşen ve teslimi iskân şartına bağlı bağımsız bölümler olduğu, iskânın 11.09.2013 tarihinde alındığı, bu tarih itibari ile yüklenici olan davacının kalan iki (nizalı) dairenin tapusunu istemeye hak kazandığı, ancak taşınmazların maliki olan davalı tarafından 2001 ve 2005 tarihlerinde üçüncü kişilere devredildiği, bu nedenle tapu kaydının davacıya verme imkânının kalmadığından iskân tarihindeki değerini talep edebileceği gerekçesiyle, davanın kabulü ile 115.000,00 TL tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, hüküm altına alınan tazminata 11.09.2013 tarihinden itibaren reeskont faizi yürütülmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Davalılar murisi arsa sahiplerinden ... ile dava dışı yüklenici ...arasında 15.08.1995 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca 13.09.1995 tarihinde davacıya sözleşmeden kaynaklanan haklar yüklenici tarafından temlik edilmiş, temliknamede arsa sahiplerinin imzası yer almamıştır. 15.08.1995 günlü arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde arsa sahipleri yükleniciye üçüncü şahıslarla sözleşme yapabilme hususunda izin vermekle beraber bu sözleşmelerin kendilerini bağlamayacağını yükleniciyi .../...

bağlayacağını kararlaştırmışlardır. Şu hale göre, davalı ile davacı arasında dava konusu bağımsız bölümlerin devri hususunda bir taahhüt bulunmamaktadır. Nitekim, davalının akidi olan Hikmet Uysal’a verilen vekaletname gereğince dava konusu bağımsız bölümler aynı yüklenici tarafından üçüncü şahıslara devredilmiş bulunmaktadır. Şu halde, davacının davalılardan talepte bulunabilmesi mümkün olmadığından, davanın reddi yerine yanılgılı gerekçe ile kabulü doğru değildir.

2-Bozma nedenine göre, davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalılar yararına BOZULMASINA, (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/20030, Karar No: 2011/3179, Tarih: 07.03.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/20030 E.  ,  2011/3179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Söke İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/04/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından iki adet çeke istinaden kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan takibe karşı borçlu vekili, tahsil amacı ile çeklerin bankaya verildiğini, keşide tarihinden önce yapılan cironun hükmünün olmadığını, İİK’nun 170/a maddesi gereğince takibin iptalini talep etmiş, mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Takibe konu iki adet çekte şikayetçi .........San.ve Tic.Ltd.Şti. keşideci, ..... Ltd.Şti. ise lehtar olup, çekler lehtarın cirosu ile ....... San.ve Tic.Ltd.Şti’ne, bu şirketin de cirosu ile alacaklı Finansbank AŞ’ye geçmiştir. Tüm cirolarda herhangi bir kısıtlama bulunmadığı gibi, son ciroda da tahsil amacı ile verildiğine ilişkin bir kayıt bulunmamaktadır. Bu durumda alacaklı bankanın söz konusu çekleri takip konusu yapmasında yasaya uymayan bir yön bulunmamaktadır. İcra mahkemesi dar yetkili mahkeme olup, şeklen çek üzerinde bulunmayan kayıtların bankadan temin edilmek suretiyle genel mahkemede yargılama yapar şekilde sonuca gidilerek takibin iptaline karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de, TTK’nun 730/3.maddesinin göndermesi ile çekler hakkında da uygulanan TTK’nun 592.maddesi ve aynı Yasanın 707.maddesi uyarınca ileri tarihli ve açık çek düzenlenmesi mümkün olup, çekin anlaşmaya aykırı olarak doldurulduğunun borçlu tarafından yazılı delille ispatı gerekir. Bu nedenle de takip konusu çek kambiyo vasfında olduğundan istemin reddi yerine kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Ayrıca keşideci düzenlemiş olduğu çekin karşılığını ödemek zorundadır. Keşideci, lehdar ile ciranta arasındaki teminat veya buna benzer iç ilişkileri takip alacaklısı cirantaya karşı ileri süremez.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 07.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10759, Karar No: 2022/14758, Tarih: 27.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/10759 E.  ,  2022/14758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A- İnebolu Sulh Hukuk Mahkemesinin 24.09.2020 Tarihli ve 2020/181 Esas, 2020/386 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi adayı, 25.02.2022 tarihli dilekçesi ile kısıtlı olan annesinin tedavi nedeniyle kendisinin yanında kaldığını belirterek kısıtlıya kendisinin vasi olarak atanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

B- İstanbul Anadolu 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 07.06.2022 Tarihli ve 2022/821 Esas, 2022/917 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine ilişkin usulünce verilmiş bir izin kararı olmadığından bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, TMK’nın 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının vasisinin değiştirilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukukî dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 21 ve 22nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun'un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun'un“Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun'un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez.

Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlının, İnebolu Sulh Hukuk Mahkemesinin 24.09.2020 tarihli ve 2020/181 Esas, 2020/386 Karar sayılı kararı ile vesayet altına alındığı, kısıtlı ya da vasisinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi olmadan İnebolu Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ve dosyanın İstanbul Anadolu Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmakla vasi adayının talebi ile ilgili karar vermekte İnebolu Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle; 6100 sayılı Kanun'un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İnebolu Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle; 6100 sayılı Kanun'un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İnebolu Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

27.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12260, Karar No: 2019/11575, Tarih: 10.12.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/12260 E.  ,  2019/11575 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre; Olay günü saat 18.35 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki motosiklet ile seyir halindeyken kaza mahaline geldiği esnada, istikametine göre yolun sol tarafında bulunan beyaz renkli bir aracın U dönüşü yaparak istikamet şeridine girdiği ve akabinde sanığın şerit değiştirerek, yoldan geçmekte olan yayaya çarpması şeklinde meydana gelen olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğun ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazını reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 10.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.