muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11249, Karar No: 2013/10488, Tarih: 08.11.2013

Dava, tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir. Mahkemece, “davanın ispatlanamadığı” gerekçesiyle “davanın reddine” karar verilmiş ise de; yapılan araştırma ve soruşturma hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. Davacı, çekişme konusu 107 ada 52 ve 146 parsel sayılı taşınmazların anneannesi ...’ten intikalen geldiğini ileri sürmüş, davalı ise, ortak muris ...’ten davacının annesi...’ye intikal eden miras payını haricen satın aldığını ve buna ilişkin belgesinin evinde çıkan yangın sonucu yandığını, taşınmazlara yaklaşık 45 yıldır zilyet olduğunu savunmuştur. Davacının bildirdiği tanıklardan Zafer Güçlü mahkemece yapılan keşif sırasında yerel bilirkişi olarak dinlenmiş, davalının bildirdiği tanıklardan ikisi ise dinlenmemiştir. Dinlenen yerel bilirkişi ve taraf tanıklarının ortak beyanlarının da, çekişmeli taşınmazların tarafların ortak kök miras bırakanından intikal ettiği ve davalının kullanımında bulunduğu yönünde olduğu görülmektedir. Noksanın tamamlanması yoluyla getirtilen aile nüfus kayıt tablolarından davacının annesi...’nin annesi olan ... Başkan’ın nüfus kaydında bekar olarak gözüktüğü, davalının anne adı ... olsa da, dosyada ... Başkan ile irs ilişkisini gösterir aile nüfus kayıt tablosunun bulunmadığı anlaşılmaktadır. O halde, davalı ile annesinin aile nüfus kayıt tablolarının getirtilerek veya ... Başkan’a ait mirasçılık belgesi temini yönünde işlem yapılmak suretiyle irs ilişkisinin ortaya konulması, davacının iddiaları ve davalının savunması bakımından ispat yükü gözetilerek taraf delillerinin noksansız toplanması ve usulüne uygun keşif yapılarak taşınmazlar başında tarafsız yerel bilirkişi ile taraf tanıklarının ve özellikle davalının dinlenmeyen tanıklarının dinlenmesi, ondan sonra toplanan ve toplanacak olan deliller çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturmayla yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması isabetsizdir. Kabule göre de, yargılama sırasında keşfen belirlenen dava değeri üzerinden noksan harcın tamamlanmadığı gözetilerek, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına, dava dilekçesindeki değer itibariyle vekalet ücreti takdir ve tayini gerekirken, yazılı biçimde fazla ücreti vekalete hükmedilmiş olması da doğru değildir. Temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 08.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.”
Yargıtay — Esas No: 2022/1835, Karar No: 2023/1749, Tarih: 10.05.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/1835 E.  ,  2023/1749 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/2311 E., 2022/280 K.

vekili Avukat ...

vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 14.01.2015

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Van 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/62 E., 2018/382 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının açtığı 2009/38799 İKN numaralı ihaleyi kazandığını ve ihalenin 19-06-2009 tarihinde imzaladığını, imzalandıktan sonra davacının hizmetlerine devam ettiğini eksiksiz ve kusursuz şekilde sözleşmeye uygun olarak işini yürüttüğünü, fakat sözleşme süresinin bitimine yakın Van'da büyük bir deprem olduğunu ve İpekyolu Devlet Hastanesi yönetimi tarafından bizzat aranarak binalarının hasar gördüğünü bu sebeple fizik tedavi merkezini hastane binası olarak kullanacakları belirtildiğini, davacının Van’a acil olarak döndüğünü, ancak eşyaları alacak bir kamyon ve kamyonlara yükleyecek işçi bulamadığını, davacı ve ailesinin eşyaları almaya çalıştığını ancak artçı sarsıntılar nedeniyle alamadığını, ihale süresi dolmadığı ve eşyaları çıkarmak zorunda olmadığı halde buna zorlandığını, daha sonra ise davacının haberi olmadan eşyaların sökülüp kırılıp parçalandığını ve depo gibi bir yere atıldığını, davacının ne eşyaları alabildiğini ne kendisine yer gösterilmesi istendiğini, hastane yönetimine başvurduğunda ise alay edercesine “cihazları kendiniz aldınız” anlamında bir cevap verildiğini, bu nedenlerden ötürü belirsiz alacak davasının kabulü ile tam değeri belirlendiğinde dava değerini yükseltmek kaydıyla davacının zararının zarar tarihinden itibaren işleyecek en yüksek faiziyle davalılardan tahsili ile davacıya ödenmesine ve yargılama giderleriyle vekalet ücretinin karşı tarafa yüklenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile depoda bulunan eşyaların çoğunun masa sandalye gibi eşyalar olup mevcut olmayan eşyaların ise miktarı yüksek teknik tıbbi cihazlar olduğunun anlaşıldığı, tahliye işlemini tarihinin davacı tarafından bilinmesi karşısında tahliyenin kendi haberi olmadan yapıldığı iddiasında ispat yükünün davacıda olduğu, deponun bulunduğu apartmanın görevlisi davacı tanığı ...'in beyanında eşyaların taşınmasından 2 ay sonra davacı şirket sahibinin depoya gelerek eşyaları gördüğünü belirttiği, yine davacı şirkette çalışan davacı tanığı ...'in beyanında eşyaların taşınmasından şirket yetkililerinin haberi olduğunu beyan ettiği, her iki tanığın ifadesinden de söz konusu taşınmadan davacı şirketin haberi olduğunda uyuşmazlık olmadığı, davacının taşınma anından beri haberi olması, eşyaların olduğu depoya giderek eşyaları depremden 2 ay sonra yerinde görmesine rağmen yaklaşık iki buçuk yıl sonra, 19/04/2014 tarihli sunulan dilekçe ile başvuru yapan davacının bu tarihe kadar delil tespiti dahi istemediği, eşyaların kendi haberi olmaksızın idare tarafından taşındığı ve eşyaların çoğunun mevcut olmaması iddiasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, 01/12/2017 tarihli duruşmada taraflara deponun kim tarafından tutulduğu, kiranın kim tarafından ödendiğine ilişkin bilgi ve belgeleri sunmaları için süre verildiği, bu hususa ilişkin herhangi bir beyanda bulunulmadığı, davacının davasını ispatlayamadığı kanaatine varılarak davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkemenin 01.12.2017 tarihli ara kararına karşı beyanda bulunulduğunu, ara karara karşı beyan dilekçesinde davaya konu eşyaların konulduğu deponun kim tarafından tutulduğunu, deponun kirasının kim tarafından karşılandığının bilinmediğini bu konuda herhangi bir kira sözleşmesi veya deponun tarafımızca tutulduğuna ilişkin bir sözleşme olmadığı hususlarının belirtildiğini, hükmün çelişkili olduğunu, maddi olguların yeterince değerlendirilmediğini, zarar gören mallara ilişkin olarak farklı firmaların şirkete yönelik düzenlemiş oldukları ve mucbir sebebin (deprem) gerçekleşmesinin bir kısım temin edilebilen faturaların dosyaya sunulduğunu, fatura ve irsaliyelerin delil niteliği taşıdığı halde göz ardı edildiğini, sözleşmenin hukuka aykırı fesh edildiğini, işin fiilen 20.10.2011 tarihinde bittiği hususlarının farazi bir beyan olduğunu, hizmet alım sözleşmesinin 31/12/2011 tarihine kadar geçerli olduğunu, tanık beyanlarındaki 5-6 kişinin başhekim yazısı sonrası eşyaları depoya boşalttığı yönündeki beyanlarının dikkate alınmadığını, mahkemenin davanın 2,5 yıl sonra açılmasını aleyhe yorumlayarak dava süresinin yitirildiğinin ima edildiğini, süreye atfın hukuk ilkeleri ile açıklanamayacağını, davalı idarenin müvekkiline gönderdiği bir ihtarname olmadığını belirterek kararın kaldırılması istemiyle istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile zararın tespiti için 17/05/2016 tarihinde keşif yapıldığı ve ...,... isimli kişilerin tanık olarak dinlenildiği, davacı tanığı olarak dinlenilen kişilerin tanık listesinde adı olmadığı gibi, davacının süresi içerisinde tanık listesi sunmadığı, Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesi gereğince de, kural olarak, herkes iddiasını ispat etmekle yükümlü olup, davacı tarafça şirkete ait eşyaların davalı kurum tarafından sökülerek kırıldığı, zarar verildiği iddiasının dosya kapsamı itibariyle ispatlanamadığı, ilk derece mahkemesince davanın reddine karar verilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı anlaşıldığından, davacı vekilinin yerinde bulunmayan istinaf kanun yolu başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/(1)-b-1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Mahkemenin davacının iddialarının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu belirtmesine rağmen o dönem Van’da yaşanan büyük bir deprem olduğunu ve hayatın olağan akışı kalmadığını, davacıdan hayatın olağan akışına uygun davranmasını beklemenin hakkaniyete aykırı olduğunu,

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Mahkemenin davacının iddialarının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu belirtmesine rağmen o dönem Van’da yaşanan büyük bir deprem olduğunu ve hayatın olağan akışı kalmadığını, davacıdan hayatın olağan akışına uygun davranmasını beklemenin hakkaniyete aykırı olduğunu,

2.Davacının taşıma işinden haberdar olmasının hastane yönetiminin yaptığı eylemi hukuka uygun yapmadığını, hastane yönetiminin hakkı olmadığı halde davacının eşyalarını boşalttığını, o deprem dönemi kargaşası içinde davacıyı zor durumda bıraktığını ve zararının doğmasına neden olduklarını,

3.İstinaf mahkemesinin gerekçesinde belirtmiş olduğu, dava konusunun ispat edilemediği hususuna katılmadıklarını, dosyada hiç bir tanık dinletilmese dahi davanın haklılığının ortada olduğunu, hastane yönetiminin haksız ve hukuka aykırı uygulaması sebebiyle davacı şirketin zarara uğratıldığını,

4.Mahkemenin asıl zarara etki eden çekişmeli olaya yoğunlaşmadığını, davacının taşıma işinden haberdar olup olmaması ile ilgilendiğini, davayı oluşturan ve çekişmeli olması gereken vakıanın davacının haksız yere eşyalarının fizik tedavi merkezinden rızası olmadan çıkarılması ve davacının bu eylem yüzünden zarara uğraması olduğunu,

5.Davacı eşyalarının hastane yönetimi tarafından çıkarıldığı ve taşındığı hususunu yerel mahkemenin de çekişmeli olmaktan çıkardığını, zararın da bu taşıma işinden ve malzemelerin depoda kalmasından dolayı meydana geldiğini, Borçlar kanununun "zarar ve kusurun ispatı" başlıklı 50. maddesi uyarınca zararın ne kadarının idarenin eyleminden dolayı meydana geldiğini tespit edemeyen hakimin, olayı akışına göre değerlendirip hakkaniyete göre bir zarar tespiti yapması gerekirken davayı reddetmesinin hukuka aykırı olduğunu, açıklanan nedenlerle kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet sözleşmesinden doğan zararın tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369, 370 ve 371. maddeleri,

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet sözleşmesinden doğan zararın tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369, 370 ve 371. maddeleri,

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Taraflar arasında 19/06/2009 tarihli Hizmet Alım Sözleşmesinin imzalanmış, Van ilinde meydana gelen deprem nedeniyle İpekyolu Devlet Hastanesi yönetimi tarafından 21.10.2011 ve 26.12.2011 tarihli yazıları ile fizik tedavi merkezinin boşaltılması talep edilmiştir. Yüklenici eşyayı taşıyacak araç ve işçi bulunamaması nedeniyle fizik tedavi merkezinin boşaltılamadığını, hastane yönetiminin kendisinden habersiz eşyaları sökerek depo gibi bir yere attığını, malzemelerin kullanılamaz hale geldiğini iddia etmiş, idare ise kendileri tarafından hiç bir malzemeye zarar verilmediği, firma tarafından kurulup monte edilen hiç bir cihaz ve malzemeye zarar verilmediği, sökümün kendileri tarafından gerçekleştirilmediğini tahliyenin hastaneden habersiz bir şekilde yapıldığının, kurumun bir müdahalesinin bulunmadığını beyan etmişlerdir. Depodaki malzemelerin çoğunun masa sandalye gibi eşyalar olup teknik tıbbi cihazların burada bulunmadığı tespit edilmiştir. Deponun kimin tarafından kiralandığı, malzemeleri depoya kimin transfer ettiği tespit edilememekle birlikte, malzemelerin depoya taşınmasının ardından kısa bir süre sonra davacı tarafından depoda görüldüğü ancak yaklaşık 2 buçuk yıl sonra ilgili idareye malzemelerin akıbeti için başvurduğu anlaşılmaktadır. Davacı tarafından, tedavi merkezinin idarece boşaltıldığı, oluşan zararın idarenin kusuruyla meydana geldiği ispatlanamamıştır.

3.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4884, Karar No: 2006/6964, Tarih: 16.06.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/4884 E.  ,  2006/6964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı Hazine vekili tarafından, davalı aleyhine 08.07.2004 gününde verilen dilekçe ile mera iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 25.03.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, mera iddiasıyla Hazine tarafından açılan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece çekişme konusu taşınmazın imar planı kapsamına alınan mera olduğu davalıya 4342 sayılı Kanununun değişik 3. maddesi uyarınca taşınmazın emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısını Hazineye ödenmek üzere önel verilmesine rağmen ödeme yapmadığı gerekçeleriyle dava kabul edilmiş ve dava konusu taşınmazın kaydının iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmiş, hükmü davalı gerçek kişi temyiz etmiştir.

Dosya kapsamında toplanan delillere göre, 1965 yılında yapılan tapulama tespiti sırasında 50 parsel sayılı taşınmazın ...Köyü Tüzel Kişiliği adına harman yeri olarak sınırlandırıldığı, köyün Belediye olmasından sonra Belediye adına tescil edildiği, 22.6.1973 tarihinde de üç ayrı parsele ifraz edildiği ve bunlardan bir kısım parsellerin imar planında sosyal alanlara ayrıldığı, harman yerinden ifraz edilen 1714 parsel ile ihdasen tesis edilen 1723 parselin tevhit edilerek 1724 parsel numarasını aldığı daha sonra bu parselin 55 ayrı parsele bölündüğü, 1978 yılındaki emcümen kararıyla bu parsellerin üçüncü kişilere satıldığı anlaşılmaktadır.

Görüldüğü gibi dava konusu taşınmazın öncesi köy halkının yararlandığı kamu malı özelliği taşıyan genel harman yeridir.

Davacı Hazine dava konusu taşınmazın mera olduğunu iddia etmiş ise de, bu iddia kanıtlanamamıştır. Burada öncelikle harman yeri niteliği üzerinde durulması gerekecektir. Gerçekten, harman yerleri köy halkının tümünün yararlandığı harman yapılmak üzere ya yetkili mercii tarafından tahsis edilen ya da, ... kullanma biçimi harman yeri olan köy orta malı taşınmazlardandır. Bu gibi yerlerin yararlanma hakkı ilgili köy ve belde halkına ait ise de, kuru mülkiyeti Devlete aittir. Yine hemen belirtilmelidir ki, harman yerlerinin özellikleri mera, yaylak ve kışlakların özelliklerinden farklı değildir.

Her ne kadar 4342 sayılı Mera Kanununun değişik geçici 3. maddesinde Belediye ve mücavir alan sınırları içersinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar planları içersindeki yerleşim yeri olarak işgal edilen ve mera olarak kullanımına artık olanak bulunmayan taşınmazların tahsis amacının değiştirilmesi suretiyle Hazine adına tesciline olanak sağlanmışsa da bu hüküm ancak öncesi mera olan ve yasada öngörülen unsurları taşıyan taşınmazlar bakımından uygulanabilir. Anılan hükmün genişletilmiş yorumla mera dışındaki yaylak, kışlak ve somut olayda olduğu gibi harman yerlerine taşınma imkânı yoktur. O yüzden mahkemenin 4342 sayılı Kanununun geçici 3. maddesindeki taşınmaz bedelinin ilgililerince Hazineye ödenmesine dair işlem yaparak bunun sonucu bedelin ödenmediğinden bahsedilip davanın bu nedenle reddi doğru olmamıştır.

Burada üzerinde durulması gereken diğer bir sorunda 4342 sayılı Mera Kanununun 14. maddesi son fıkrasının olaya uygulanıp uygulanamayacağıdır. Anılan maddenin başlığı «tahsis amacının değiştirilmesi» şeklindedir. Yasanın daha önceki hükümlerine bakılırsa bu maddenin mera komisyonlarının çalışmaları sırasında ve ancak mera komisyonlarınca yapılan idari iş ve işlemlerde uygulanabileceği açıkça görülür. Başka bir deyişle yargı önüne getirilen bu gibi uyuşmazlıklarda harman yeri vasfının yargı yerinde değiştirilebileceği düşünülemez. Ne var ki; somut olayda, öncesi harman yeri olan 1714 parsel sayılı taşınmaz 1723 parselle tevhid edilerek imar planı kapsamına alınmış, arsa vasfına dönüştürülerek gerçek kişilere Belediye Encümeni kararıyla satılmıştır. Az yukarıda sözü edildiği üzere somut olaya 4342 sayılı Kanunun değişik geçici 3. maddesinin ve yine aynı yasanın 14 maddesinin uygulanma olanağı bulunmamaktadır. Başka bir anlatımla 1714 parselin harman yeri vasfının değiştirilerek arsa vasfıyla gerçek kişilere yapılan satış işlemi ve gerçek kişiler adına tescil yasadaki deyimiyle «yolsuz tescil» niteliğindedir. Bu gibi durumlarda hukuken yokluk ifade eden tapu üzerinden iktisapta bulunan kişiler Türk Medeni Kanunun 1023 maddesinden yararlanamaz. Ancak;

Yukarıdan beri vurgulandığı üzere 1724 parsel harman yeri olan 1714 ile 1723 parsellerden gelmektedir. 1714 sayılı öncesi harman yeri olan taşınmazın Belediye tarafından imar planına alınarak özel mülk şeklinde kişilere satışı hukuken yok hükmünde ise de, 1723 parselin niteliği ve evveliyatı araştırılmamıştır. Anılan bu parsel imar uygulaması suretiyle Belediye tarafından mülk edinilecek yerlerden ise ve davalıya yapılan satış 1723 parselin kapsamında kalan bir yer ise şüphesiz davalı gerçek kişi Belediyeden satın almayla bu yeri kazanabilir. O yüzden öncelikle bu husustaki deliller toplanıp yerinde keşif yapılarak dava konusu taşınmazın harman yeri niteliğindeki 1714 parsel yoksa 1723 parsel kapsamında kalıp kalmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır. Yapılacak inceleme ve araştırma sonucu dava konusu taşınmazın 1714 parsel kapsamında kaldığı saptanırsa öncesi harman yeri olan ve kamunun genelinin yararlandığı bu yer imar uygulamasında ancak yine kamunun genelinin yararlandığı bir yer olarak bırakılmak koşuluyla imar planına alınabileceğinden ( örneğin meydan, yol, ..., yeşil alan, otopark, toplu taşıma istasyonu, terminal…. gibi) bu yerin kamunun yararlanmasına tahsis edilmek üzere ve bu koşulla Hazine adına tescili gerekir. Mahkemece bütün bu yönler düşünülmeden ve uygulama yeri olmadığı halde 4342 sayılı Mera Kanunun geçici 3. maddesinden bahsedilerek davanın yazılı olduğu şekilde doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazların kabulü hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 16.6.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27156, Karar No: 2015/3143, Tarih: 29.01.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/27156 E.  ,  2015/3143 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/91609

MAHKEMESİ : Afyonkarahisar(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/01/2013

NUMARASI : 2012/63 (E) ve 2013/118 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) İddia, adli rapor, mağdur beyanı ve dosya kapsamına göre, sanığın subut bulan atılı suçtan mahkumiyeti yerine eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

2) Kabule göre de;

Müşteki F.. Ç..'ın duruşma esnasında şikayetçi olduğunu ancak davaya katılmak istemediğini beyan etmesine rağmen hakkında katılma kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 29.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.