muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21203, Karar No: 2015/16526, Tarih: 14.09.2015

Görüldüğü üzere kanun koyucu, amacını madde gerekçesinde açıkça, kız çocuklarının yalnızca sosyal güvenlik kurumlarına tabi çalışmaları veya buralardan kendi çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almaları halinde ölüm aylığının kesilmesi olarak açıklamıştır.

Buna göre “kendi çalışması” ifadesi, kız çocuğunun kendi hizmetleri olup, hak sahibi olarak değil kendi sigortalılığı ile aylık alan kız çocuğa, hak sahibi olarak ikinci aylığın bağlanmasının önüne geçilmektedir.

Sosyal güvenlik sistemimizde isteğe bağlı sigortaya olanak tanınmasının amacı, sigortalıları, çalışma hayatında sıkça rastlanan, sürekli ve düzenli iş bulma güçlüğü karşısında, uzun süreli sigorta kolları (yaşlılık, malullük ve ölüm) bakımından sosyal güvenlik haklarından yoksun bırakmamaktır. Nitelikleri gereği, başlama ve sona ermeleri yönünden zorunlu ve isteğe bağlı sigorta türleri arasında farklılıklar bulunmaktadır. Zorunlu sigortalılar, işe alınmakla kendiliğinden sigortalı niteliğini kazandıkları halde, isteğe bağlı sigortalılar, Kuruma başvurmadan sigortalılık niteliğini kazanamazlar. İsteğe bağlı sigortalı olabilmenin ilk koşulu bu yazılı başvurudur. İsteğe bağlı sigortalılığın diğer bir koşulu ise her yıl için malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi ödeme şartıdır. Zorunlu sigortalardan farklı olarak primi ödenmeyen isteğe bağlı sigortalılık süresine değer verilmesi mümkün değildir. İsteğe bağlı sigortalılığın geçerliliği için malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi ödeme zorunluluğu karşısında, anılan primlerin ödendiği sürelerin, diğer bir ifade ile primi ödenmiş isteğe bağlı sigortalılık sürelerinin, sosyal güvenlik hukuku anlamında “hizmet süresi” kavramı içinde yer aldığı, bunun sonucu olarak da 506 sayılı Kanunun 68 ve Geçici 91. maddelerinde yer alan “kendi çalışması” kavramı içinde dikkate alınması gerektiği açıktır. Nitekim bu husus Hukuk Genel Kurulu’nun 21.03.2012 gün 2012/21-17 E. 2012/230 K. sayılı kararında da aynen kabul edilmiştir. Kanunda “kendi çalışmasından” bahsedilmesi ise, aylık talebinde bulunan kız çocuğuna hak sahibi olarak, kocası; babası veya çocuğundan bağlanan gelir veya aylık ile kendi sigortalılık sürelerinden (kendi çalışmasından) dolayı bağlanan gelir veya aylığının ayrı olduğunu vurgulama amacını taşımaktadır. Ayrıca, “kendi çalışmasını” eylemli olarak bedensel güç kullanılarak yapılan bir çalışma olarak algılamak, sosyal güvenlik hukuku ilkelerini dışlayarak “çalışma” kelimesinin sadece sözlük karşılığını esas almak olur ki, bu değerlendirmenin hukuki bir değerlendirme olarak kabulü mümkün değildir.

Sonuç olarak, isteğe bağlı olarak primi ödenmiş sürelerin de, 506 sayılı Kanunun 68 ve Geçici 91. maddelerinde ifade edilen “kendi çalışması” kapsamında kabul edilmesi gerekmektedir.

Sonuç olarak, isteğe bağlı olarak primi ödenmiş sürelerin de, 506 sayılı Kanunun 68 ve Geçici 91. maddelerinde ifade edilen “kendi çalışması” kapsamında kabul edilmesi gerekmektedir.

Bu durumda mahkemece, davacının kendi çalışmalarının bir kısmının isteğe bağlı sigortalılık olduğu, tamamının zorunlu çalışma olmadığı gerekçesiyle, davacıya 506 sayılı Kanun kapsamında babasından dolayı bağlanan ölüm aylığının kesilemeyeceği kabul edilmiş se de, bu sonuç usul ve yasaya aykırı olmuştur.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 14/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12740, Karar No: 2013/13463, Tarih: 03.06.2013

**22. Hukuk Dairesi         2013/12740 E.  ,  2013/13463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, iş sözleşmesinin haklı ve geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesinde geçen işletmenin, iş yerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanılarak feshedildiğini, belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar neticesinde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı Kanun’un 18. ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İşletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler; sürüm ve satış imkanlarının azalması, talep ve sipariş azalması, enerji sıkıntısı, ülkede yaşanan ekonomik kriz, piyasada genel durgunluk, dış pazar kaybı, ham madde sıkıntısı gibi işin sürdürülmesini imkansız hale getiren işyeri dışından kaynaklanan sebeplerle yeni çalışma yöntemlerinin uygulanması, işyerinin daraltılması, yeni teknolojinin uygulanması, işyerinin bazı bölümlerinin kapatılması ve bazı iş türlerinin kaldırılması gibi işyeri içi sebeplerdir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma olanaklarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda; davalı işveren şirketin 2010-2011 yıllarını büyük zarar ile kapattığını, ve bu zararın 2012 yılının ilk çeyreğinde de devam ettiğini, şirketin mali yapısındaki olumsuz gidişat, ve sağlık sektöründe son zamanlarda yaşanan olumsuz gelişmeler sebebi ile şirket organizasyonunun yeniden yapılandırılarak küçültülmesine karar verildiğini, feshe karşı çare aranmış ise de azalan iş ihtiyacı sebebi ile şirkette görev yapan bazı çalışanlar ile yollarını ayırmak mecburiyetinde kalındığını, şirketten ayrılacak personelin seçiminde objektif kriterler gözetilerek toplu fesih sürecinin titizlik ve hassasiyetle yürütüldüğünü belirtmiş ise de mahkemece davalı işveren tarafından bildirilen hususların doğruluğu araştırılmaksızın işyerinde keşif veya bilirkişi incelemesi yapılmaksızın karar verilmiştir.

Mahkemece işletme ve ekonomi uzmanlarından oluşan üçlü uzman bilirkişi kurulu marifetiyle işyerinde keşif yapılarak, işyerinde fazla çalışmaların devam edip etmediğinin tespit edilmesi, işverenin kayıt ve belgeleri incelenerek işletmenin zarar edip etmediği, istihdam fazlalığı oluşup oluşmadığının araştırılması, işe alınan işçilerin durumlarının açıklığa kavuşturulması, işverenin işletmesel kararı tutarlı uygulayıp uygulamadığı ve feshe son çare olarak bakıp bakmadığının tespit edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3396, Karar No: 2024/6219, Tarih: 14.11.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/3396 E.  ,  2024/6219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/69 E., 2021/149 K.

HÜKÜM : Kısmen Kabul

Taraflar arasındaki tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece verilen karar Yargıtay (Kapatılan)16. Hukuk Dairesince bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Ankara ili, .... ilçesi, .... Mahallesinde bulunan yaklaşık 18 dönüm yüz ölçümünde olan taşınmazın davacı ve babası tarafından imar-ihya edildiğini, 20 yıldan fazla süredir davacının zilyetliğinde bulunduğunu belirterek taşınmazın davacı adına tapuya kayıt ve tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili ve davalı ... vekili davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 28.05.2015 tarihli ve 2014/32 Esas, 2015/77 sayılı kararıyla; çekişmeli taşınmazın bilirkişi raporunda (A) ile gösterilen bölümü üzerinde zilyetlikle edinim koşullarının oluştuğu, kalan bölümde ise oluşmadığı gerekçesi ile fen bilirkişi rapor ve eki krokilerinde (A) ile gösterilen alanın tarla vasfı ile davacı adına, (B) ve (C) harfleri ile gösterilen alanın Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine temsilcisi ve davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 29.11.2018 tarihli ve 2018/3030 Esas, 2018/7194 Karar sayılı kararıyla; Mahkemece yapılan araştırmanın eksik olduğu belirtilerek taşınmazın imar durumunun belirlenmesi, hava fotoğraflarından yararlanılmak ve üç kişilik ziraat bilirkişi kurulundan rapor alınmak suretiyle taşınmazla ilgili zilyetlik araştırması yapılması gereğine değinilerek hüküm bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; çekişmeli taşınmazın bilirkişi raporunda (A) ile gösterilen bölümü üzerinde zilyetlikle edinim koşullarının oluştuğu, kalan bölümde ise oluşmadığı gerekçesi ile fen bilirkişi rapor ve eki krokilerinde (A) ile gösterilen alanın tarla vasfı ile davacı adına, (B) ve (C) harfi ile gösterilen bölümlerin Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine temsilcisi temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine temsilcisi temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Hazine temsilcisi temyiz dilekçesinde; yapılan araştırmanın eksik olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, tapusuz taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Kadastro Kanunu'nun 27. maddesi.

3. Değerlendirme

1.Ankara ili, Bala ilçesi, Yeniyapanşeyhli Mahallesi çalışma alanında bulunan çekişmeli taşınmaz kadastro çalışmaları sırasında tespit harici bırakılmış, 20.06.2021 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında ise tescil edilmiştir.

2. Kadastro Kanunu'nun 27. maddesinde; mahalli hukuk mahkemelerinde görülmekte olan kadastro ile ilgili ve henüz kesinleşmemiş bulunan taşınmaz mala ilişkin davalar hakkında o taşınmaz mal için kadastro tutanağı düzenlendiği tarihte bu mahkemelerin görevinin sona ereceği ve dava dosyalarının kadastro mahkemesine re'sen devrolunacağı düzenlenmiştir. Mahkemelerin görevlerine ilişkin kurallar kamu düzenine ilişkin olduğundan yargılamanın her aşamasında mahkemece re'sen gözetilmesi gerekir.

Dairenin dosya eksiklik talebi sonrasında dosyaya sunulan Kadastro Müdürlüğü yazısına göre dava konusu taşınmazla ilgili kadastro tutanağı düzenlendiği ve taşınmazın tescil edildiği anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca; 3402 sayılı Kanun’un 27. maddesine göre davaya bakma görevi Kadastro Mahkemesine geçeceğinden Mahkemece görevsizlik kararı verilerek davanın Kadastro Mahkemesine aktarılması için hüküm bozulmalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı Hazine temsilcisinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 6100 sayılı Kanun'un geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Temyiz eden davalı Hazine harçtan muaf bulunduğundan bu konuda karar verilmesine yer olmadığına,

Dosyanın Bala Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine,

1086 sayılı HUMK'un 440/III-1. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

14.11.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1239, Karar No: 2013/15502, Tarih: 20.05.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/1239 E.  ,  2013/15502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın tecavüz ettiği iddia olunan ve tapu kaydında mera olarak kayıtlı bulunan taşınmazla, hazinenin bir ilgisinin bulunmadığı, malik hanesinin sonradan düzeltildiği emsal dosyalarda mevcut tapu kayıtları ile idarenin yazılarından anlaşılmakla; köy merasına tecavüz suçundan doğrudan doğruya zarar görmeyen hazine vekilinin itirazı üzerine hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın kaldırılamayacağı gözetilerek itiraz üzerine verilen merci kararına karşı olağanüstü yasa yollarına başvurulması ve sonucuna göre hükmün açıklanıp açıklanmayacağının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 20.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9550, Karar No: 2025/2461, Tarih: 24.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/9550 E.  ,  2025/2461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1199 Esas, 2023/2162 Karar

KARAR : Esastan ret/ Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Muş 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/651 Esas, 2023/552 Karar

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı idare vekili istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliğinin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

Dairemizin 03.06.2024 tarihli ve 2024/674 Esas, 2024/6856 Karar sayılı geri cevirme kararı ile dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibarıyla; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibarıyla fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden sorulduktan sonra gönderilmek üzere dosyanın geri çevrilmesine karar verilmiş ise de geri çevirme kararı sonrasında dava konusu taşınmaza ait bilgiler gönderilmiş olup emsal alınan taşınmaza ait bilgiler bildirilmemiştir.

Bu itibarla sözü geçen geri çevirme kararımız kapsamında emsal taşınmazın satış tarihi itibarıyla fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi olduğu ilgili Belediye Başkanlığı İmar Müdürlüğünden sorulduktan sonra alınan resmî yazının dosya arasına alınmalıdır.

Ayrıca dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede imar uygulaması yapılması hâlinde uygulanacak düzenleme ortaklık payı kesintisi oranınında Belediye İmar Müdürlüğünden sorulduktan sonra alınan resmî yazının dosya arasına alındıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemler yerine getirildikten sonra hâkim tarafından denetlenerek, gönderilmek üzere dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine İKİNCİ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE,

24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3989, Karar No: 2015/6949, Tarih: 23.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/3989 E.  ,  2015/6949 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/201480

MAHKEMESİ : Niğde Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/03/2012

NUMARASI : 2012/3 (E) ve 2012/67 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

SUÇ TARİHİ : 15/11/2005

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin temyizi sanıklar hakkında resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından verilen hükümlere yönelik olmakla bu suçlarla sınırlı inceleme yapılmıştır.

Sanıklar hakkında iddianamede yer alan suç eşyasının kabul edilmesi suçu yönünden zamanaşımı süresi içerisinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Sanıkların, N.. M..'ten de çalınan ve sahte olarak düzenlenen çeki katılana vermek suretiyle çek bedeli mukabilinde haksız menfaat elde ederek üzerlerine atılı suçu işledikleri iddia edilen somut olayda;

1-Sanık E.. hakkında dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilikten kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Sanık E..'ın suça konu çeki kefil olmak amacıyla cirolaması, çekin sahte olduğunu bildiğine dair kesin kanıt elde edilememesi ve sanık F..' ten çekden doğacak bütün mesuliyetin ona ait olduğuna dair belge almış olması ile katılanın tüm aşamalarda ki beyanlarında, aralarında ki pazarlığın sanık F..'le olduğunu kefil istemesi nedeniyle sanık F..'in çeki cirolaması için sanık E..'ı getirdiğini belirtmesi karşısında, sanık E.. hakkında unsurları itibariyle oluşmayan dolandırıcılık ve belgede sahtecilik suçlarından cezalandırılabilmesi için her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediği gerekçelerine dayanan beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanık F.. hakkında dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilikten kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekili ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1136 sayılı Kanun'un 168. ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13. maddesinin 1. fıkrası uyarınca, mahkumiyet kararı verilmesi halinde kendisini vekille temsil ettiren katılan lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

1136 sayılı Kanun'un 168. ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13. maddesinin 1. fıkrası uyarınca, mahkumiyet kararı verilmesi halinde kendisini vekille temsil ettiren katılan lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasına "katılanın kendisini vekil ile temsil ettirdiği anlaşıldığından, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre belirlenen 2.400 TL vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılana verilmesi" cümlesinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/31980, Karar No: 2020/7246, Tarih: 22.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2016/31980 E.  ,  2020/7246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

1)Dosya içerisinde mevcut olan Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarının dava dışı...’a ait olup davacının Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına gerek dosya içinde gerekse UYAP sisteminde rastlanmamış olması nedeniyle davacının tüm Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarının ve işveren sicil kayıtlarının;

2)Bilirkişi raporunda atıfta bulunulan ancak gerek dosya içerisinde gerekse UYAP sisteminde rastlanmayan emsal ücret araştırması yazı cevaplarının;

3)Davacı tanıklarının talimat ile beyanlarının alındığı anlaşılmakta ise de dosya içerisinde tanık beyanları bulunmamakta olup UYAP sisteminde de talimat dosyası kaydına rastlanmamış olması nedeniyle söz konusu tanık beyanlarının; yeniden yazışmaya mahal bırakmayacak şekilde temin edilerek tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.06.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.