muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1863, Karar No: 2018/11877, Tarih: 06.12.2018

**17. Hukuk Dairesi         2016/1863 E.  ,  2018/11877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerle davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; asıl davada, davalı ...'a ait, davalı ... sevk ve idaresindeki aracın müvekkili şirkete Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigorta poliçesi ile sigortalı bulunduğunu, 15.03.2009 tarihinde meydana gelen tek taraflı kazada vefat eden yakınlarına ve yaralanan kişilere ödeme yapıldığını, kazaya istiap haddinin aşılmasının ve sürücünün teknik arızalı araçla yola çıkmasının sebep olduğunu belirterek asıl davada; vefat eden ... mirasçılarına ve maluliyete uğrayan ..., ..., ...'a yapılan toplam 133.100,00 TL ödemenin rücuen tahsilini talep etmiş, birleşen davada ise; kazada yaralanan ..., ... ... ve ... 'e maddi zarar ve tedavi gideri olarak 41.730,89 TL ödeme yapıldığını bu meblağ için ... İcra Müdürlüğü ... esas ayılı dosyası ile takip başlatıldığını, davalıların takibe haksız itiraz ettiklerini belirterek itirazın iptali ile takibin devamını talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın ise ispatlanamaması nedeni ile reddine karar verilmiş; hüküm, birleşen dava yönünden davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazası nedeni ile itirazın iptali istemine ilişkindir.

Asıl davada davacı vekili kazada yaralananlara maluliyetleri nedeniyle ve kazada vefat edenlerin yakınlarına zorunlu koltuk ferdi kaza sigorta poliçesine dayanarak yaptığı ödemelerin rücuen tazmini istemiş olup bu durum mahkemenin de kabulündedir. Ancak birleşen davada, davacı vekilinin talebi yaralanan dava dışı kişilere maddi zarar ve tedavi adı altında yapılan ödemelere ilişkindir. Her ne kadar mahkeme, birleşen dosya yönünden ödemeleri ve gerekçesini gösterir belgeye rastlanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar vermiş ise de; itirazın iptaline konu takip dosyası incelendiğinde ödemelere ilişkin ibranamelerin olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca yaralanan şahıslara yapılan ödemelere ilişkin ibranamelerde davacı taraf zorunlu mali sorumluluk (trafik) sigortacısı olarak gözükmektedir. Asıl davada davacı vekilinin talebinin zorunlu koltuk ferdi kaza sigorta poliçesine dayanırken, birleşen davada ise zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesine dayanmakta olduğu anlaşılmakla mahkemece birleşen dosya yönünden davacı vekiline ödemelerin hangi poliçeden kaynaklı hangi miktarlara konu ödemeler olduğu konusunda talebi açıklattırılarak, talebin dayanağı poliçe ve ekleri getirtildikten sonra tüm deliller toplanılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 06.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11515, Karar No: 2016/7176, Tarih: 26.10.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/11515 E.  ,  2016/7176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanığın UYAP kanalıyla MERNİS üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 25.09.2016 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.10.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2643, Karar No: 2019/4899, Tarih: 23.10.2019

**4. Hukuk Dairesi         2019/2643 E.  ,  2019/4899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Elektrik Dağıtım AŞ vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 06/01/2009 gününde verilen dilekçe ile davalı belediye sınırları içerisindeki cadde ve sokak lambalarında tüketilen enerji bedelinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 01/10/2013 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, davalı Belediye Başkanlığının sorumluluk alanındaki cadde, sokak ve genel aydınlatma yerlerinde tüketilen elektrik bedelinin ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, müvekkili şirketin davalı belediyenin sınırları içerisinde bulunan cadde ve sokakların aydınlatılması hizmetini yürüttüğünü ve bu hizmet nedeniyle 01/04/2003 tarihine kadar 09/11/1995 tarih 22458 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği ve bu tarihten sonra EPDK Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği hükümlerine göre reel ölçüm yapılmaksızın satın alınan enerjinin % 3’ü kadarının alındığını, 08/01/2002 tarihinde yürürlüğe giren 4736 sayılı Kanun'un 1. maddesi uyarınca davalıya ücretsiz ve tarife altı hükümlerinin uygulanmasına son verildiğini, 23/05/2003 tarih ve 24763 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Bakanlar Kurulu Kararının 2. maddesinin (f) bendinde, genel aydınlatma yerlerinin elektrik enerjisi yıllık giderlerinin, belediye sınırları içerisinde ilgili belediyenin bütçesinden karşılanacağı hükmünün getirildiğini, bu nedenle müvekkilinin davalı belediyeye fatura ettiği ancak ödenmeyen elektrik bedelinin davalı belediyeden tahsiline karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili; açılan davayı kabul etmediklerini belirterek haksız olarak açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, Dairemizin 26/04/2012 gün, 2011/3223 esas, 2012/7381 karar sayılı bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde; eldeki bu davanın konusunu oluşturan alacak için karar verilmesinden sonra yürürlüğe giren 6113 sayılı Kanun kapsamında terkin ve mahsup işleminin yapılıp yapılmadığı davalı Belediyenin bu Kanunla getirilen hükümlerden yararlanıp yararlanmadığı Maliye Bakanlığı’na sorulmuş, Maliye Bakanlığı Muhasebat Genel Müdürlüğünün 08/04/2013 tarihli cevabi yazısında, 03/03/2011 tarihi itibariyle ödenmemiş olan il özel idarelerin ve belediyelerin genel aydınlatma bedeli borçlarının tamamının mahsup edildiği belirtildiğinden bahisle konusuz kalan dava yönünden karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 331. maddesinin birinci fıkrası "davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hallerde hakim, davanın açıldığı tarihteki, tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmeder" şeklinde düzenlenmiştir. Yasada düzenlenen bu madde doğrultusunda, davanın açıldığı tarihte haksız olduğu tespit edilen taraf yargılama giderini ödemekle yükümlü olacaktır.

Dosya kapsamından, dava tarihi itibariyle davalı Belediyenin davacı şirkete borçlu olduğu yerel mahkemece, yapılan bilirkişi incelemesi ile tespit edildiği, ancak yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne yönelik 27/07/2010 tarihli ilk kararın verilmesinden sonra 03/03/2011 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6113 sayılı Bazı Kamu Kurum ve Kuruluşlarının Bir Kısım Borç ve Alacaklarının Düzenlenmesine Dair Kanun kapsamında davalı Belediyeye ait borcun mahsup edildiği anlaşılmıştır.

Şu halde; davanın açıldığı tarih itibariyle davacı haklı durumda bulunduğundan HMK’nın 331. maddesi ve Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 6. maddesine göre davacı yararına yargılama giderleri ve vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken bu durumun gözardı edilmesi usul ve yasaya uygun düşmemiş, bu durum kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/10/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16415, Karar No: 2023/1650, Tarih: 23.02.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/16415 E.  ,  2023/1650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM :CMK'nun 223/8. maddesi gereğince kamu davasının düşmesi, orman emvalinin müsaderesi, kesim motoru, balta, traktör ve römorkun iadesi

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın eyleminin 6831 sayılı Kanun'un 91/1. ve 91/4. maddeleri kapsamında motorlu testereyle ağaç kesme suçunu oluşturduğu, suçun daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli hâllerinin de 5237 sayılı TCK'nun 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı sürelerinin hesabında dikkate alınması gerektiği nazara alınarak, 5237 sayılı TCK'nun 66/1-d ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan 15 yıllık olağan ve 22 yıl 6 aylık olağanüstü zamanaşımı sürelerinin dolmadığı anlaşıldığından, hüküm tarihi itibarıyla zamanaşımının gerçekleşmediği ve esasa ilişkin bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5640, Karar No: 2012/14042, Tarih: 27.11.2012

**9. Ceza Dairesi         2012/5640 E.  ,  2012/14042 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Hükümlünün kaçması

Hüküm : TCK' nın 292/1, 62, 50/1-f maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Tanıklıktan sebepsiz çekilmesi nedeniyle sanığın hakkında verilen disiplin hapsinin infazı için ceza infaz kurumuna götürülmek üzere evraklarının hazırlanmasını beklediği esnada dışarı çıkarak görevlilerin bir anlık dalgınlığı sonucu kaçmaya çalışması şeklinde gerçekleşen olayda, sanık hakkında CMK'nın 101. maddesi uyarınca verilmiş bir tutuklama kararı bulunmadığı gibi mahkumiyet hükmüde olmadığı bu nedenle TCK'nın 292. maddesinde tanımlanan suçun unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabüle göre de;

Sanığın kaçmaya çalışması üzerine kesintisiz takip sonucu yakalanması şeklinde gerçekleşen eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 27.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18720, Karar No: 2015/4643, Tarih: 16.03.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/18720 E.  ,  2015/4643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Gerekçeli kararda, suç tarihinin 16.10.2011 yerine 04.11.2011 olarak belirtilmesi,

2-Suç tarihinde yaz saati uygulamasına göre, güneşin saat:18.12'de battığı, olaya ilişkin görüntülerin saat: 20.40-20.50'yi gösterdiği, sanığın olay günü işyerinden ayrılış saati ile görüntü saatinin doğruluğunun tespiti sonucu eylemin gece vakti işlenip işlenmediğinin değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

3-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin çalıştığı işyerinden 30 TL ederinde 15 kg. elma çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; müştekinin çalıştığı işyerinden 30 TL ederinde 15 kg. elma çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve katılan ..... A.Ş vekilinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 16.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3874, Karar No: 2016/7099, Tarih: 20.10.2016

**11. Ceza Dairesi         2015/3874 E.  ,  2016/7099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür Bozma

HÜKÜM : Beraat

Sanığın ikametinde bulunan elektrik sayacının mührünü bozduğundan bahisle açılan davada; suçlamayı kabul etmeyerek mührün bulunmadığını, imzanın da kendisine ait olmadığını savunması karşısında, mühürleme tutanağını düzenleyen mümzi dinlenip, fiilen mühürleme işlemi yapılıp yapılmadığı, tutanağın kime tebliğ edildiği sorularak, gerektiğinde mühürleme tutanağı üzerindeki imzanın sanığa ait olup olmadığı yönünden bilirkişi incelemesi yaptırıldıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4200, Karar No: 2015/2342, Tarih: 04.05.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/4200 E.  ,  2015/2342 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sapanca Asliye Hukuk Hakimliği (Tük.Mah.Sıf.)

Tarihi : 13.02.2014

Numarası : 2013/105-2014/62

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden dolayı oluşan alacağın tahsiline ilişkindir.

4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkileri de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.2.2003 gün ve 2003/15-127 E., 2003/102 K. sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. Somut olayda taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, yerel mahkemece görevsizlik kararı verilerek davaya Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, 4077 sayılı Yasa uygulanarak Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılıp, esası hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 04.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3274, Karar No: 2018/9058, Tarih: 05.12.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/3274 E.  ,  2018/9058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Sanıkların hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan beraatlerine ilişkin hükümler, katılan ve vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında "müşteki" olarak gösterilen ... 'nun sıfatının, "katılan" olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanıkların, katılanın temsile yetkili olduğu şirkete ait olan ve muhafazası için işletimlerindeki tır parkına bıraktığı tır ve dorsesini satmak ve parasını mal edinmek suretiyle atılı suçu işledikleri iddia edilen olayda;

Sanıkların savunmalarında, katılanın suça konu araçları kendilerine satmaları için bıraktığını, buna istinaden söz konusu araçları sattıklarını ve parasını verdiklerini beyan etmeleri, dosya arasında sanıklar tarafından katılan ve kardeşi ... 'na hitaben yazılıp, .... isimli şahsın talimatı üzerine aracın satıldığına ilişkin ikrarı içeren mektup fotokopileri bulunması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; söz konusu mektupların kendileri tarafından yazılıp yazılmadığı hususunun sanıklara sorularak, yazılmış ise içerikleri hakkında beyanlarına başvurulması, .... isimli şahsın ve sanıkların tır ve dorsesini sattıklarını iddia ettikleri ... ilçesinden... isimli şahsın araştırılarak açık kimlik ve adres bilgileri temin edilip duruşmaya çağrılarak tanık sıfatıyla ifadelerine başvurulmasından sonra toplanan bütün deliller birlikte değerlendirilerek, sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde beraat hükümleri verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan ve vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4100, Karar No: 2014/3176, Tarih: 10.02.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/4100 E.  ,  2014/3176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

KARAR

Dava, su aboneliği yapılması sırasında istenen kanal katılım ve şebeke bedelinden kaynaklanan uyuşmazlığa ilişkindir.

9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 günlü ve 2013/1 sayılı kararı uyarınca işbu davada temyizen incelenme görevi 1.2.2013 tarihinden itibaren Yargıtay 3.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ:Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 10.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3289, Karar No: 2019/12685, Tarih: 17.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/3289 E.  ,  2019/12685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin arabasından 70-80 TL değerindeki bozuk para çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,