muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/4855, Karar No: 2009/8064, Tarih: 08.06.2009

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı Kurumlar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine;

2-Dava, davacının ilk kesinti tarihini takip eden aybaşından itibaren 05.05.2000 tarihine kadar tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine ilişkindir.

Mahkemece davacının 01.06.1994-05.05.2000 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım ... hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım ... sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek ...’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. ...’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan ... ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir.

Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.

Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede davacının ilk prim kesintisinin 18.05.1994 tarihinde yapıldığı, ilk tevkifat kesintisi tarihinden sonra 26.04.1995 tarihinde, 1997, 1998, 2001 yıllarında ... prim kesintilerinin yapıldığı, 1999 ve 2000 yıllarında kesinti olmadığı, tapuda, Belediye Emlak beyanında herhangi üzerine kayıtlı arazisinin olmadığı, tarımsal amaçlı Kooperatiflere üyeliğinin olmadığı, ziraat odası kaydının olmadığı, zabıtaca araştırmada 1993 yılından itibaren çiftçilik yaptığının bildirildiği görülmüştür.

Mahkemece, tesis edilen sigortalılık başlangıcı tarihinin 01.06.1994 olarak kabulü ile 01.06.1994-31.12.1998 tarihleri arasında tespite karar verilmesi doğru ise de prim kesintisinin bulunmadığı ve tarımsal faaliyetin kayıtlarla ispatlanamadığı 01.01.1999-05.05.2000 tarihleri arasında tarım ... sigortalılığının tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının tümden silinerek yerine;

"1-Davacının 01.06.1994-31.12.1998 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa kapsamında tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine fazla talebin reddine,

2-Davalı SGK. aleyhine açılan davanın sıfat yokluğu nedeniyle reddine,

3-Davalı Kurum harçtan muaf olmakla harç alınmasına yer olmadığına,

4-Karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 500.00 YTL. avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalılara eşit olarak verilmesine,

5-Davacının yaptığı 54.00 YTL. yargılama giderinden red ve kabul durumuna göre takdiren 50.00 YTL.'sinin davalı ...'dan alınarak davacıya verilmesine, kalanının davacı üzerinde bırakılmasına" rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, 08.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23820, Karar No: 2014/33408, Tarih: 27.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/23820 E.  ,  2014/33408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/05/2013

NUMARASI : 2010/41-2013/328

Hüküm süresi içinde davacı ve davalı T..Yapı Malz. Mal. San. Tic. A.Ş. avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, davalılara ait iş yerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı sebep olmaksızın feshedildiğini belirterek, müvekkilinin ihbar ve kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, ücret, asgari geçim indirimi ve fazla mesai ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekilleri, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, istekler kısmen hüküm altına alınmıştır.

Temyiz:

Kararı davacı ve davalı T.. Yapı Mal. San. ve Tic. A.Ş. temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işveren tarafından yapılan kısmi ödemenin işçinin hangi alacağına mahsup edileceği noktasında toplanmaktadır.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 84. maddesinde “Borçlu faiz veya masrafları tediyede gecikmiş değil ise kısmen icra eylediği tediyeyi resülmale mahsup edebilir. Alacaklı alacağın bir kısmı için kefalet, rehin veya sair teminat almış ise borçlu kısmen icra eylediği tediyeyi temin edilen veya teminatı daha iyi olan kısma mahsup etmek hakkını haiz değildir” kuralına yer verilmiş; 85. maddesinde “Birden fazla borcu bulunan borçlu, borçları ödemek zamanında bu borçlardan hangisini tediye etmek istediğini alacaklıya beyan etmek hakkını haizdir. Borçlu beyanatta bulunmadığı surette vuku bulan tediye kendisi tarafından derhal itiraz edilmiş olmadıkça alacaklının makbuzda irae ettiği borca mahsup edilmiş olur” hükmü öngörülmüş, 86. maddede ise “Kanunen muteber bir beyan vaki olmadığı yahut makbuzda bir güna mahsup gösterilmediği takdirde, tediye muaccel olan borca mahsup edilir. Müteaddit borçlar muaccel ise tediye, borçlu aleyhinde birinci olarak takip edilen borca mahsup edilir. Takibat vaki olmamış ise tediye, vadesi iptida hulül etmiş olan borca mahsup edilir. Müteaddit borçların vadeleri aynı zamanda hulül etmiş ise mahsup mütenasiben vaki olur. Hiç bir borcun vadesi hulül etmemiş ise alacaklı için en az teminatı haiz olan borca mahsup edilir” kuralı düzenlenmiştir.

Muacceliyet, alacaklının borçludan borçlanılan edimi talep ve dava edebilme yetkisidir. Borç muaccel olmadan borçlu temerrüdü söz konusu olmaz.

Muacceliyet, alacaklının borçludan borçlanılan edimi talep ve dava edebilme yetkisidir. Borç muaccel olmadan borçlu temerrüdü söz konusu olmaz.

Temerrüt, en kısa tanımıyla, alacaklı tarafından talep edilebilir (muaccel) hale gelmiş bir borcun ifasındaki gecikmedir. Kural olarak, bu tür (muaccel) bir borcun borçlusu, alacaklının ihtarı ile temerrüde düşer.

Birden fazla borcu bulunan borçlunun yaptığı ödeme, ifa zamanında beyan ettiği borca mahsup edilir. Borçlu, ödeme sırasında, yapılan ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu beyan etmemiş veya alacaklının makbuzda belirttiği borca derhal itirazda bulunmamışsa makbuzda belirtilen borca mahsup edilmelidir.

Birden fazla para borcunun bulunduğu bir borç ilişkisinde, borçlunun, yapılan kısmi ödemenin hangi borç için mahsup edildiğini belirtmemesi, alacaklının da ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu makbuzda göstermemesi durumunda, kısmi ödemenin hangi borca mahsup edileceği sorunu 818 sayılı Kanun'un 86. maddesine göre çözümlenmelidir. Bu gibi durumlarda, kısmi ödeme öncelikle muaccel olan borç için yapılmış sayılır. Ödeme zamanında birden fazla borç muaccel hale gelmişse, ödeme ilk takibe konulan borca mahsup edilir. Muaccel olan borçlardan hiçbiri takibe verilmemişse kısmi ödeme ifa zamanı önce gelen borca mahsup edilmiş sayılır. Borçların ifa zamanları (vadeleri) aynı günde gelmişse yapılan kısmi ödeme borçların miktarlarıyla orantılı olarak mahsup edilir. Borçlardan hiçbirinin ifa zamanı gelmemişse, kısmi ödeme alacaklı için güvencesi en az olan borca mahsup edilmiş sayılır.

İş sözleşmesinden doğan para borçlarının kısmi ifasında, mahsubun ne şekilde yapılacağı ile ilgili 4857 sayılı İş Kanunu'nda özel bir düzenleme bulunmadığından, Borçlar Kanununun yukarıda belirtilen genel hükümleri kapsamında sorun çözümlenmektedir. İşçinin işverenden bir alacağının, örneğin sadece kıdem tazminatı alacağının bulunduğu durumlarda, kısmi ödeme sebebiyle mahsup işlemi 818 sayılı Kanun'un 84. maddesi çerçevesinde yapılacaktır. Dairemiz uygulamasına göre, temerrüde düşmüş olan işverenin yaptığı kısmi ödeme işçinin bu hususta beyanda bulunup bulunmadığına bakılmaksızın öncelikle faiz ve masraflara mahsup edilmelidir.

Somut olayda, davalı O... Ltd. şirketinin icra dosyasına yaptığı ödemelerin infaz sırasında dikkate alınması gerektiği hususu tartışmasız olmakla birlikte, davacının kabulünde olan davalı O.. Ltd. Şti. tarafından ödenen 1.500,00 TL'nin mahsubu gerektiğinin gözetilmemesi hatalıdır.

3-Diğer taraftan, fazla mesai ücreti yargılama sırasında dinlenen şahit beyanlarına göre hesaplatılmış, talebin ıslahı üzerine davalı tarafından ileri sürülen ıslaha karşı zamanaşımı def’i değerlendirilerek ek bilirkişi raporu tanzim edilmiştir. Bu raporda da vurgulandığı üzere, davacının ilk talep rakamı olan 1.701,00 TL tutarındaki kısım zamanaşımına uğramamıştır. Bu hususun dikkate alınmaması da bir başka bozma nedenidir.

Sonuç:

3-Diğer taraftan, fazla mesai ücreti yargılama sırasında dinlenen şahit beyanlarına göre hesaplatılmış, talebin ıslahı üzerine davalı tarafından ileri sürülen ıslaha karşı zamanaşımı def’i değerlendirilerek ek bilirkişi raporu tanzim edilmiştir. Bu raporda da vurgulandığı üzere, davacının ilk talep rakamı olan 1.701,00 TL tutarındaki kısım zamanaşımına uğramamıştır. Bu hususun dikkate alınmaması da bir başka bozma nedenidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19961, Karar No: 2017/1756, Tarih: 21.02.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/19961 E.  ,  2017/1756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Velayetin Değiştirilmesi-İştirak Nafakalarının Arttırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından; her iki davaya yönelik temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 21/02/2017 günü temyiz eden davacı-karşı davalı ... vekili Av..... ve karşı taraf davalı-karşı davacı ... vekili Av. ..... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı-karşı davalı baba, boşanma ile velayetleri davalı-karşı davacı anneye bırakılan ortak çocuklar 06.06.2003 doğumlu.... ile 13.01.2009 doğumlu...'un velayetlerinin değiştirilerek kendisine verilmesini talep etmiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Velayet düzenlemesinde; çocukla ana ve baba yararının çatışması halinde, çocuğun yararına üstünlük tanınması gereklidir. Çocuğun yararı ise; çocuğun bedensel, fikri ve ahlaki bakımdan en iyi şekilde gelişebilmesi ve böyle bir gelişmenin gerçekleştirilmesi için, çocuğa sosyal, ekonomik ve kültürel koşulların sağlanmış olmasıdır. Çocuğun bu konulardaki üstün yararını belirlerken; çocuk yetişkin biri olmuş olsaydı, kendisini ilgilendiren bir olayda, kendi yararı için ne gibi bir karar verebilecekti ise, çocuk için karar verme makamındaki kişinin de aynı yönde vermesi gereken karar; yani çocuğun farazi düşüncesi esas alınacaktır.

Velayet kamu düzenine ilişkin olup, re’sen araştırma ilkesi geçerlidir. Bu nedenle yargılama sırasında meydana gelen gelişmelerin bile göz önünde tutulması gerekir.

Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12. maddesi ile Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi'nin 3 ve 6. maddeleri, iç hukuk tarafından yeterli idrake sahip olduğu kabul edilen çocuklara, kendilerini ilgilendiren davalarda görüşlerini ifade etmeye olanak tanınmasını ve görüşlerine gereken önemin verilmesi gerektiğini öngörmektedir. Çocukların üstün yararı gerektirdiği takdirde görüşlerinin aksine karar verilmesi mümkündür. Velayet hususu, çocukları ilgilendiren konuların en başında gelir.

Mahkemece yaşı nedeniyle idrak çağında bulunan ortak çocukların velayetleri konusunda görüşlerine başvurulmadan karar verilmiştir. Bu sebeple ortak çocukların bizzat ya da istinabe yoluyla eğitim, kültür, yaşam olanakları bakımından nerede yaşamak istediği konusunda bilgilendirilerek, velayet hakkındaki tercihinin hakim tarafından kendilerinden sorulması (Yargıtay HGK 16.03.2012 tarih E. 2011/2-884-K. 2012/197 ile 22.01.2014 tarih K.2013/2-2085-K. 2014/30 sayılı kararları) ve gerektiğinde yeniden psikolog, pedagog ve sosyal çalışmacı niteliğindeki uzman veya uzmanlardan (4787 sayılı Kanun m.5) ortak çocukların anne ve baba yanındaki barınma ve yaşama koşullarını da değerlendirir içerikte sosyal inceleme raporu alınması ve tüm deliller birlikte değerlendirilip, ebeveynlerinden hangisi yanında kalmasının çocukların menfaatine olacağı tespit edilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetli bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre temyize konu diğer bölümlerin incelenmesine yer olmadığına, duruşma için takdir olunan 1.480,00 TL vekalet ücretinin,...'den alınarak Ali''ye verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 21.02.2017(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2010/8078, Karar No: 2010/13370, Tarih: 18.10.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/8078 E.  ,  2010/13370 K.**

**"İçtihat Metni"**

.... Temizlik San. Tic. Ltd. Şti. vekili avukat ... ile ..... Rek. vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 1.Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 27.5.2009 tarih ve 447-221 sayılı hükmün Dairenin 16.3.2010 tarih ve 2009/10782-2010/3289 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 172.00 (Yüzyetmişiki) Lira para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 18.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7519, Karar No: 2023/4356, Tarih: 15.05.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/7519 E.  ,  2023/4356 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/433 E., 2023/344 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

SUÇ TARİHLERİ : 05.08.2019, 06.09.2019

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Bakırköy 16. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.03.2021 tarihli ve 2019/383 Esas, 2021/98 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ve üçüncü fıkrası ve 58 inci maddesi uyarınca 15 yıl 7 ay 15 gün hapis ve 31.240,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 03.06.2021 tarihli ve 2021/1429 Esas, 2021/1295 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularına ilişkin olarak 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşma açılmaksızın yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi uyarınca sanıklar hakkında verilen hapis cezalarının 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin altıncı fıkrası gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilirken, tekerrüre esas alınan mahkûmiyet hükümlerinin karar yerinde gösterilmemesi, 08.09.2019 tarihli olayda sanık Selahattin Suna'nın attığı ve içinde uyuşturucu maddelerin bulunduğu poşette ele geçirilen bu hali ile suçtan elde edildiği anlaşılan 2.800,00 TL'nin müsaderesi yerine iadesine karar verilmesi, Bakırköy Adli Emanetin 2019/10741 sırasına kayıtlı uyuşturucu madde ile ilgili şahit numunenin müsaderesine karar verildiği halde, diğer maddelerle ilgili kriminal inceleme sırasında alıkonulan şahit numunelerin müsaderesine dair bir karar verilmemesi, nedeniyle hükümlerin düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

C. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi kararının, sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 19.12.2022 tarihli ve 2021/16090 Esas, 2022/13471 Karar sayılı kararı ile;

"1. CMK'nın 280/1-a maddesinde, bölge adliye mahkemesinin "İlk derece mahkemesinin kararında usule veya esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığını, delillerde veya işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığını, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğunu saptadığında istinaf başvurusunun esastan reddine, 303 üncü maddenin birinci fıkrasının (a), (c), (d), (e), (f) ve (h) bentlerinde yer alan ihlallerin varlığı hâlinde hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine" karar verebileceği düzenlenmiş olup, “TCK’nın 43. maddesi uyarınca mahkemenin zincirleme suç kapsamında kabul ettiği eylemlerden birinin diğerinin devamı hukuki niteliğinde olup zincirleme suç kapsamında değerlendirilemeyeceğine" karar verilebilmesi için, CMK'nın 280/1-g maddesi uyarınca

duruşma açılarak, delil değerlendirilmesi yapıldıktan sonra hüküm kurulması gerektiği gözetilmeyerek, CMK'nın 280/1-a maddesi kapsamına girmediği halde, duruşma açılmadan istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2. Yargılamaya konu edilen olaylardan mahkemece sübutu kabul edilmeyen ve sanık aleyhine kanun yoluna konu edilmeyen kısımların kesinleştiği, somut olayda 02.09.2019 tarihli eylemin mahkemece sübutunun kabul edilmediği, söz konusu karar aleyhine Cumhuriyet savcısınca istinaf yoluna başvurulmadığı, sanık ve müdafiinin istinaf istemlerine hasren incelemenin yapıldığının anlaşılması karşısında;

İlk derece mahkemesince sübutu kabul edilmeyen ve sanık aleyhine istinaf edilmeyen 02.09.2019 tarihli eylemin bölge adliye mahkemesince sübutu kabul edilmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi," nedenleriyle hükmün bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmiştir.

D. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 23.02.2023 tarihli ve 2023/433 Esas, 2023/344 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ile üçüncü fıkraları ve 58 inci maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. K. İ.' nin tanık olarak dinlenilmesinden vazgeçilmesi olayın aydınlatılmadığının açıkça kanıtı olduğuna,

3. Site güvenlik görevlisinin tanık olarak dinlenilmesi talep edilmişse de, işbu taleplerinin reddedildiğine,