muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9134, Karar No: 2011/11539, Tarih: 05.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/9134 E.  ,  2011/11539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 04.02.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 04.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadastro tespiti sırasında 1580 sayılı yasanın 159 ve 160. maddeleri yarınca davalı ... adına harmanyeri cinsi ile tespit ve tescil edilen 722 ada 5 parsel sayılı taşınmazda imar uygulaması yapılması ile oluşan ve yine davalı ... adına tescil edilen 3254 ada 3 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı adına tescili istemine ilişkindir.

Davalı, hak düşürücü sürenin geçmesi nedeniyle davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3. fıkrasındaki on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

25.02.2009 tarihinde kabul edilerek 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” şeklinde ekleme yapılmıştır.

Aynı Kanunun 3. maddesi ile 3402 Sayılı Kadastro Kanununa eklenen Geçici 10. madde ise “Bu Kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” kuralını getirmiştir.

Ancak, 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile; 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına eklenen “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” cümlesinde yer alan "...iddia ve taşınmazın niteliğine" ibaresi ve 3. madde ile 3402 sayılı Kanuna eklenen “Geçici 10. madde” Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 günlü ve E.2009/31, K. 2011/77 sayılı kararı ile iptal edildiğinden Hazine’nin mera (yayla) iddiasıyla açtığı iptal ve sınırlandırma davaları on yıllık hak düşürücü sürenin dışında kalmıştır.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesinin yukarıda belirtilen iptal kararı göz önüne alınarak çekişmenin esasının incelenmesi gerekirken, davanın hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2979, Karar No: 2010/3874, Tarih: 17.06.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/2979 E.  ,  2010/3874 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hasımsız... olarak görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, mirasçılık belgesi verilmesi istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere ve hüküm yerinde gösterilen gerekçelere, dava dilekçesinde sonuç istemi olarak Onbaşı lakaplı ...'ten dolayı mirasçılık belgesi istemiş bulunmasına, nüfus kaydına davacının miras bırakanı olarak görünen ...'e ilişkin bir talebin bulunmamasına, eldeki davanın nüfus kaydında davacının miras bırakanı olarak görünen büyük dedesi ... için bir davada mirasçılık belgesi istemesinin ve bu miras bırakan ile tapuda malik olarak görünen ... ...'nın aynı kişi olduğu yönündeki talebin yine ayrı bir tespit davası konusu oluşturacağına göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı ...'nın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 3,95 TL harcın davacıdan alınmasına, 17.06.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7526, Karar No: 2019/4894, Tarih: 25.11.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/7526 E.  ,  2019/4894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR :

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; dava dışı işçi tarafından davacı genel müdürlük aleyhine açılan işçilik hakları ile ilgili davanın kabulüne karar verildiğini, hükmolunan miktarın takibe konulduğunu, borcun 12.043,57 TL'nin teminat mektubunun nakde çevrilmesi yoluyla, 4.383,54 TL'sinin genel müdürlükçe nakden ödendiğini, davacı kurum ile davalılar arasında hizmet alım sözleşmeleri akdedildiğini ve merkez tesislerinin temizlik işlerinin davalı yüklenicilere ihale edildiğini, sözleşmenin 23. maddesine göre personel ücret alacağı ve diğer mali haklarından yüklenicinin sorumlu olduğunu ileri sürerek 16.427,11 TL'nin ödeme tarihlerinden itibaren avans faizi ile birlikte davalılardan rücuen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili; davanın reddini istemiştir. Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davacı şirketin davalılarla yaptığı sözleşme uyarınca davalıların, davacının Genel Müdürlük Merkez Tesislerinin temizlik hizmetlerini yürüttüğü, dava dışı işçinin 15/09/1998-20/03/2005 tarihleri arasında ... temizlik firmasında, 21/03/2005-19/07/2005 tarihleri arasında ... firmasında çalıştığı, bilirkişi raporuna göre, dava dışı işçinin davalı ...'ın firmasında çalıştığı sürede 8.349,74 TL kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ve işlemiş faiziyle toplam 724,34 TL, 1.259,14 TL yargılama gideri ve 3.760,98 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 14.094,20 TL'nin ödeme tarihi olan 22/06/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan tahsili gerektiği, dava dışı işçinin davalı ...'nın firmasında çalıştığı sürede 440,40 TL kıdem tazminatı, 1.060,68 TL ihbar tazminatı ve işlemiş faiz toplamı, 208,27 TL yargılama giderleri, 622,15 TL takip sonrası işlemiş faiz olmak üzere toplam 2.331,50 TL'nin ödeme tarihi olan 22/06/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan tahsili gerektiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

1-5219 Sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu HUMK'nın 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 sayılı Kanun'un 19. maddesiyle HUMK’na eklenen Ek-Madde 4’te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2013 yılı için 1.820,00 TL’dir. Buna göre davacının talebinin reddedilen kısmı temyiz sınırının altında kaldığı cihetle kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 1989/3 Esas, 1990/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da karar verilebileceğinden, anılan davacı vekilinin reddedilen kısım yönünden temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Mahkemece kabul edilen kısım yönünden yasal faize hükmedilmesi doğru olmamıştır. Hükmün bu nedenle bozulması gerekmiş ise de yapılan bu yanlışlığın yeniden yargılamayı gerektirmeyeceği, bu nedenle kararın hüküm bölümünün 1. bendinde birinci ve ikinci cümlede bulunan “22/06/2011 tarihinden itibaren işleyecek” ibaresinden sonra gelen “yasal faiz” kısımlarının çıkartılarak yerine “avans faizi” ibarelerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle, davacı vekilinin reddedilen kısım yönünden temyiz isteminin mahkeme hükmünün kesin olması nedeniyle reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin mahkemece kabul edilen kısım yönünden temyiz itirazlarının kabulü ile kararın hüküm bölümünün 1. bendinde birinci ve ikinci cümlede bulunan “22/06/2011 tarihinden itibaren işleyecek” ibaresinden sonra gelen “yasal faiz” kısımlarının çıkartılarak yerine “avans faizi” ibarelerinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4920, Karar No: 2021/9131, Tarih: 26.05.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/4920 E.  ,  2021/9131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 11/03/2020 gün ve

2020/128 Esas, 2020/588 Karar sayılı kararına karşı, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291/1. maddesinde belirtilen kanuni süre içinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla;

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesince hükmolunan ceza miktarının, 5 yıl hapis cezasının üzerinde olması nedeniyle hükmün, 5271 sayılı CMK’nin 286/2-a maddesi uyarınca temyize tabi olduğunun tespiti ile yapılan incelemede;

Sanık ile katılan arasında, katılanın olaydan yaklaşık bir ay önce (20/07/2017 tarihinde) sanığın öz kızına cinsel saldırı eyleminde bulunması nedeniyle husumet bulunduğu, olay günü katılan cenaze namazı kılmakta iken sanığın, katılanın arkasından gelerek bıçakla sol omuz ve sırtının ortasından iki kez bıçakladığı, bu bıçak darbelerinin birinin öldürücü nitelikte olmasına karşın hayati önemi daha düşük olan omuz bölgesindeki yaranın öldürücü olmaması, katılanın olay yerinden kaçtığı sırada sanığın katılanı takip ettiği, sanığın mağdura sarılarak veya yere düşürerek peşpeşe öldürücü darbeler yapma imkanı bulunduğu halde tek öldürücü darbeden sonra bıçak hamlelerinin şiddetini azaltması hususları birlikte değerlendirildiğinde, kastının kasten yaralama suçuna yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Katılan vekilinin, sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması gerektiğine, tahrik nedeni ile indirim yapılmaması gerektiğine, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve sair sebeplere yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Resmi nüfus kaydına göre 04.05.1945 doğumlu olan ve suç tarihinde 65 yaşını bitirmiş olduğu anlaşılan sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nin 51/1-2. cümle gereği erteleme kurumunun uygulanabilirliğinin üst sınırının “3 yıl hapis cezası” olduğu ve güncel adli sicil kaydına göre sanığın ertelemeye engel herhangi bir mahkumiyetinin bulunmadığı dikkate alınarak, TCK'nin 51/1. maddesinde öngörülen diğer şartların da denetime imkan verecek şekilde tartışılarak erteleme hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerektiğinin karar yerinde tartışmasız bırakılması,

Kabule ve uygulamaya göre de;

2) Sanık hakkında kasti suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak uygulanmasına karar verilen hak yoksunlukları yönünden, Anayasa Mahkemesinin, 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmiş olması ve hükümden sonra, 15/04/2020 tarihinde yürürlüğe giren, 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 3. fıkrasının 1.

cümlesine “ertelenen veya” ibaresinden sonra gelmek üzere eklenen “denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilen” ibaresi yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık müdafiinin yerinde görülen temyiz istemlerinin kabulü ile Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 11.03.2020 gün ve 2020/128 Esas, 2020/588 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nin 302/2. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA,

Dosyanın, 5271 sayılı CMK'nin 304/2. maddesi gereğince “Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26/05/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1884, Karar No: 2016/3859, Tarih: 03.03.2016

**8. Hukuk Dairesi         2015/1884 E.  ,  2016/3859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının düzeltilerek onanmasına dair ... tarih, ... sayılı Daire ilâmının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Davacı üçüncü kişi vekili, 24.05.2012 tarihinde haczedilen menkullerin müvekkili şirkete ait olduğunu, dava dışı Kota şirketinden fabrikadaki tüm demirbaşlarla devralınmış faturalı eşyalar olduğunu, borçlu şirket ile 3. kişi şirketin bağlantısı olmadığını belirterek; istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına ve tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı alacaklılar vekili, üçüncü kişi şirketin, borçlu şirkette çıkan yangından sonra kurulan, tabela şirketi olduğunu, borçlu Şirketle ticari ünvanları arasında benzerlik olduğunu, şirketlerin ortaklarının yakın akraba olup aralarında organik bağ olduğunu, haciz esnasında borçlu firmaya ait evraklar bulunduğunu ve borçlu şirket yetkilisinin hazır olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere göre; borçlu ve üçüncü kişi şirketlerin faaliyet alanlarının aynı olduğu, borçlu Şirketin 14.02.2007 tarihinde çıkan yangından sonra esasında faaliyetine son verdiği, üçüncü kişi Şirketin ise bu tarihten sonra borçlu Şirket yetkilisinin kızı ve oğlu tarafından kurulduğu, haciz esnasında borçlu Şirket yetkilisinin hazır olduğu ve evrak araştırmasında borçlu Şirkete ait çok sayıda evrak bulunduğu, iki şirket arasında organik bağ olup ticari faaliyete üçüncü kişi Şirket üzerinden devam edildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, esası yönünden davacı üçüncü kişi vekili tarafından, vekalet ücreti yönünden davalı alacaklılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak açtığı istihkak davasıdır.

..//..

Dosyanın temyiz incelemesini yapan Dairemizce, ... sayılı ... tarihli karar ile davacı 3. kişinin tüm temyiz itirazlarının reddine, davalı alacaklının vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazının kabulü ile hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiş, Daire kararına yönelik davacı 3. kişi vekili tarafından karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak açtığı istihkak davasıdır.

..//..

Dosyanın temyiz incelemesini yapan Dairemizce, ... sayılı ... tarihli karar ile davacı 3. kişinin tüm temyiz itirazlarının reddine, davalı alacaklının vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazının kabulü ile hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiş, Daire kararına yönelik davacı 3. kişi vekili tarafından karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi; HUMK'nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymamasına, her ne kadar Mahkemece mahcuz malların değerinin %20’si oranında, kötü niyet tazminatının davacıdan alınarak davalı alacaklıya verilmesine karar vermişse de; buradaki tazminatın esasen 97/13. maddedeki alacaklı lehine getirilmiş gecikme tazminatı olduğu, ancak bu yanlışlık karar sonucunu etkileyecek, esasa ilişkin bir husus olarak görülmemiş olmasına göre davacı 3. kişinin karar düzeltme isteminin İİK'nun 366. ve HUMK'nun 442. maddeleri uyarınca REDDİNE, 52,40 TL peşin harcın istek halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 03.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13382, Karar No: 2019/5894, Tarih: 13.03.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/13382 E.  ,  2019/5894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ... ile davalı ...San. Ltd. Şti vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin ağır vasıta şoförü olarak çalıştığını, iş akdinin haksız feshedildiğini beyan ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım ücret alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekilleri, davacının devamsızlık yaptığını, haklı nedenle iş akdine son verildiğini beyan ederek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davacı ... ile davalı ...San. Ltd. Şti vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlar yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Yurt içi tır şoförleri bakımından fazla çalışmalar her türlü delille ispatlanabilir ise de takometre kayıtları bulunması halinde inceleme bu kayıtlar üzerinden yapılmalıdır. Yurt içinde çalışan tır şoförünün hafta tatili ile bayram ve genel tatillerde çalıştığını her türlü yazılı delil veya tanıklarla kanıtlaması mümkündür. Ancak ulusal trafik kurallarına göre günde belli bir saat araç kullanma zorunluluğu sebebiyle fazla çalışma yapıldığının inandırıcı delillerle ispatı gerekir.

Yurt içi tır şoförleri bakımından fazla çalışmalar her türlü delille ispatlanabilir ise de takometre kayıtları bulunması halinde inceleme bu kayıtlar üzerinden yapılmalıdır. Yurt içinde çalışan tır şoförünün hafta tatili ile bayram ve genel tatillerde çalıştığını her türlü yazılı delil veya tanıklarla kanıtlaması mümkündür. Ancak ulusal trafik kurallarına göre günde belli bir saat araç kullanma zorunluluğu sebebiyle fazla çalışma yapıldığının inandırıcı delillerle ispatı gerekir.

Dosya içeriğine göre davacının tır şoförü olarak çalıştığı, bilirkişi raporunda; tanık anlatımları doğrultusunda, davacının ayda iki hafta haftalık 18 saat, iki hafta haftalık 12 saat fazla çalışma yaptığı değerlendirilerek fazla çalışma ücreti hesaplandığı, Mahkemece, fazla çalışma ücretinin reddine dair karar verildiği görülmüştür. Ulaşılan sonuç dosya içeriği ile örtüşmediği gibi talebin neden reddedildiğine dair yeterli gerekçeye de kararda yer verilmemiştir. Dosyada bulunan tüm bilgi ve belgeler ile tanık beyanları birlikte değerlendirilmeli, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 98. maddesinde yer alan süreler de gözetilerek, davacının çalışma saatleri tespit edilmeli, yapılan fazla çalışma süresi belirlenerek fazla çalışma ücret alacağı hesaplanmalıdır. Belirtilen hususlar gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.03.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2028, Karar No: 2015/13074, Tarih: 09.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/2028 E.  ,  2015/13074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/01/2014

NUMARASI : 2013/771-2014/22

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü: - K A R A R –

1-Bilirkişi kurulunca değerlendirmede esas alınan tarla sebzeciliğinde, o yörede hangi sebze ürünlerinin yetiştirildiğinin İl Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden sorulduktan,

2-Yetiştiriciliği yapılan her bir sebze ürünü için ayrı ayrı olmak üzere; dekar başına ortalama üretim miktarlarının ve değerlendirme tarihi itibari ile hasat zamanındaki ortalama toptan kilogram satış fiyatları ve dekar başına ortalama üretim masraflarının İl Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü ile diğer resmi kuruluşlardan sorulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5893, Karar No: 2019/2904, Tarih: 28.02.2019

**8. Ceza Dairesi         2018/5893 E.  ,  2019/2904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Şantaj, iftira

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat, temyiz isteminin reddi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık müdafinin temyiz isteminin incelemesinde;

Yokluğunda hükmolunan ve usulüne uygun 06.02.2018 tarihinde tebliğ edilen hükmü, CMUK'nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 14.02.2018 tarihinde sanık müdafinin temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; mahkemece süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafinin temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın ONANMASINA,

2- Katılan vekilinin temyiz isteminin incelemesinde;

Yüzüne karşı usulüne uygun 21.12.2017 tarihinde tefhim edilen hükmü, CMUK'nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 10.01.2018 tarihinde katılan vekilinin temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; mahkemece süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, katılan vekilinin temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın ONANMASINA, 28.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.