muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/8907, Karar No: 2025/561, Tarih: 22.01.2025

KARŞI OY GEREKÇESİ

Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanığın aşamalarda detaylı ve istikrarlı beyanlarda bulunması, olayın adli makamlara intikalinin 10 ay sonra mağdurenin şikayeti üzerine değil psikiyatri muayenesi esnasında yaşadıklarını anlatması üzerine mağdurenin istismara maruz kaldığına dair şüphe duyan görevli doktorun bildirimi ve suç duyurusu sonucunda ortaya çıkmış olması, mağdurenin olay günü uyumasına yardımcı olması için ilaç kullandığını bu nedenle baygın halde uyuduğu esnada tecavüze uğradığını beyan etmesine rağmen olayın hemen ardından resmi kurumlara herhangi bir müracaatta bulunmaması nedeniyle mağdureden kan veya tahlil için gerekli örneklerin alınamadığı bu nedenle Adli Tıp Kurumundan alınan raporlarda olaydan sonra yakın zamanda alınan tahlil örnekleri olmadığından olay esnasında mağdurenin ilaç kullanıp kullanmadığı, kullanmış ise de ilaç veya maddelerin bilinç durumunu etkileyip etkilemediğine ilişkin bir değerlendirme yapılamayacağının bildirilmesi, sanığın savunmalarının aksine cinsel ilişki eyleminin mağdurenin rızası dışında gerçekleştiğine yönelik delilin bulunmaması, eylemin bu hali ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 104 üncü maddesinde düzenlenip şikayeti üzerine takip edilen reşit olmayanla cinsel ilişki suçuna vücut verdiği, söz konusu suçun şikayete tabi olması nedeniyle şikayete bağlı suçlarda 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca altı ay içinde şikayette bulunulmadığı takdirde soruşturma ve kovuşturma yapılamayacağının anlaşıldığı, mağdurenin de fiil ve faili öğrendiği 01.02.2018 tarihinden sonra işlemeye başlayan 6 aylık kanuni şikayet süresinden sonra şikayette bulunduğu göz önüne alındığında sanık hakkında üzerine atılı reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan yapılan şikayetin 6 aylık kanuni süre içinde yapılmaması nedeniyle Mahkemece verilen düşme kararının hukuka uygun olduğu görüşünde olduğumuzdan, İlk Derece Mahkemesince verilen direnme kararının Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesine ilişkin sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2016/17043, Karar No: 2018/9246, Tarih: 18.04.2018

**1. Hukuk Dairesi         2016/17043 E.  ,  2018/9246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen tapu kaydında düzeltim- tespit davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu kaydında soyisminin düzeltilmesi, aksi takdirde malik gözüken kişi ile davacı murisinin aynı kişi olduğunun tespiti isteklerine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babası ...’ın kayden maliki olduğu 262 parsel sayılı taşınmazda soyisminin ... olması gerekirken ... olarak yazıldığını,nüfus cüzdanlarının değiştirilmesi sırasında ... olan soyisimlerinin ... olarak değiştirildiğini ileri sürerek dava konusu taşınmazda babası ...’ın ... olan soyisminin ... olarak düzeltilmesine, aksi takdirde ... oğlu ... ile ... oğlu ...’in aynı kişi olduklarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece,ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; ... 3.Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2006/1525 E-2007/257 K sayılı veraset ilamından davacının muris ...’in oğlu olduğu, murisin 1944 yılında öldüğü, dava konusu 262 parsel sayılı,16375 m2 yüzölçümlü, tarla vasfındaki taşınmazın ... oğlu ... adına kayıtlı olduğu, söz konusu taşınmaza ilişkin tespitin 10.07.1967 tarihinde yapıldığı,o tarihte murisin ölü olduğu, davacının nüfus cüzdanlarının değiştirilmesi sırasında ... olan soyadlarının ... olarak değiştirildiğini iddia ettiği, yapılan kolluk araştırmasının ve dinlenen tanıkların da davacının bu iddialarını doğruladığı, dava konusu taşınmazın tespit tarihi dikkate alındığında nüfus müdürlüğünden gönderilen nüfus kaydında belirtilen 1946 doğumlu ...’in davacının murisi ... olamayacağı, bunun haricinde ... veya ...’e ait kayıt bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; nüfusa kaydı olmayan bir kişinin tapu kaydındaki kimlik bilgileri hakkında düzeltme yapılamayacağı, ancak çoğun içinde az da vardır kuralı gereğince ve davacının bu yönde talebinin de bulunduğu dikkate alınarak kayıt maliki ile davacının mirasbırakanının aynı kişi olduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 18.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4935, Karar No: 2015/14835, Tarih: 20.10.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/4935 E.  ,  2015/14835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... Köyü 163 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalılar vekillerince yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalı ... vd. vekili Av...., davalı ... vd. Vek.Av.... ile davacı vekili Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 28.06.2013 tarihi itibarıyla belediyece düzenlenen imar planı içinde olup olmadığı (kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde veya nazım planı içinde), bu imar planının hangi tarihte onaylandığı, kısmen imar planı içinde ise ne kadarlık bölümünün bu plan dahilinde olduğu, belediye ve mücavir alan sınırları içinde olup olmadığı, belediye ve diğer alt yapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi hangilerinden yararlandığı, hangilerinden yararlanmadığı tek tek ayrıntılı olarak açıklanarak) yararlanma durumu, etrafının meskûn olup olmadığı, belediye nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı, kullanım biçimi itibarıyla iskan amacına yönelik yapılaşma olanakları vs. gibi hususların (krokiye bağlanarak açıkça gösterilmek suretiyle) ilgili belediye başkanlığından,

2-Bilirkişi kurulu tarafından değerlendirmeye alınan kiraz, üzüm ve zeytinin 2011, 2012 ve 2013 yılları itibarıyla ayrı ayrı kuru ve sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimlerine, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatlarına ve dekar başına ayrıntılı üretim giderlerine (masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı yazılmak suretiyle) ilişkin veri listelerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

Getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16218, Karar No: 2020/5975, Tarih: 09.06.2020

**4. Ceza Dairesi         2016/16218 E.  ,  2020/5975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

İddianamede açıklanan eylemler, sevk maddeleri ile temyizin kapsamı ve Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun ceza daireleri arasındaki iş bölümüne dair kararına göre, temyizin konusunun, sanık ... hakkında TCK’nın 106/1-2. maddesi ile TCK'nın 125/1-4. maddesi kapsamındaki tehdit ve hakaret suçlarından, sanık ... Bal hakkında ise TCK'nın 86/2. maddesi kapsamında yaralama suçundan kurulan beraat hükümleri ile, sanık ... hakkında TCK'nın 86/2. maddesi kapsamındaki yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri olduğu, ancak temyiz kanun yoluna tabi olmaması nedeniyle ilk bakışta reddedilecek temyiz taleplerinin görevli dairenin belirlenmesinde göz önünde bulundurulmayacağı anlaşılmakla, sanık ... hakkındaki sair tehdit ve hakaret eylemlerinin katılan ...'e yönelik olmaması nedeniyle bu hükümleri temyiz hakkı bulunmaması karşısında, temyizin konusunun TCK'nın 86/2. maddesi uyarınca yaralama suçu olduğu ve bu nedenle işin incelenmesinin Yüksek 3. Ceza Dairesinin görevine girdiğinden Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye GÖNDERİLMESİNE, 09/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15819, Karar No: 2014/74, Tarih: 06.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/15819 E.  ,  2014/74 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/243833

MAHKEMESİ : Düzce 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/03/2011

NUMARASI : 2010/282 (E) ve 2011/128 (K)

SUÇ : Mühür Bozma

1- Anayasa’nın 38. maddesine göre '"kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK’nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi" başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun "Kamu güvenine karşı suçlar'' bölümünde 203. maddede düzenlenen "mühür bozma” suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz’ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz’ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun'un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar" başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye davalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı" belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar" başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye davalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı" belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun'da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun'a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa'nın 38 ve TCK'nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Başbakanlık Özelleştirme İdaresi Başkanlığının, Dairemize gönderdiği 12.11.2013 tarih ve 29415146-2525 sayılı cevabi yazısından suça konu mühürleme tutanağını düzenleyen Sakarya Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin, mühürleme tarihinden önce özelleştirildiği anlaşılmış olup, özel hukuk tüzel kişisi olarak kamusal yetki kullanma hakkı olmadığından, Anayasa ve Kanuna dayalı kamusal yetkiyi kullanan bir makam tarafından konulmuş mühürleme işleminin bulunmaması nedeniyle, sanığa yüklenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule ve uygulamaya göre de;

2- Kabule ve uygulamaya göre de;

5271 sayılı CMK.nun 231/5. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilebilmesi için, aynı maddenin 6. fıkrasında zararın ödenmesi koşulu öngörülmüş ise de, bu koşulun aranabilmesi için suçun niteliği veya işleniş biçimine ve doğurduğu sonuçlarına göre ortada maddi bir zararın bulunması zorunlu olup, mühür bozma suçunun kamu güvenine karşı suçlar arasında yer alıp, kamu idaresinin mühür koymaya yönelik iradesine karşı işlenmesi nedeniyle, mühür bozma eyleminin meydana getirdiği bir zarardan söz edilemeyeceği, mühür bozma eylemi sonucu kullanılan elektriğe ilişkin borcun ise, eylemden kaynaklanmış bir zarar olarak kabul edilemeyeceği gözetilerek, daha önce işlediği kasıtlı bir suç bulunmayan sanığın kişilik özellikleri ve duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda ulaşılacak kanaata göre, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, aynı Yasanın 231/6. madde ve fıkrasında gösterilen objektif ve subjektif koşullar değerlendirilmeksizin, dosya içeriğine uymayan biçimde yalnızca zararın giderilmediği gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11110, Karar No: 2018/1379, Tarih: 12.02.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/11110 E.  ,  2018/1379 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 12/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30666, Karar No: 2017/3052, Tarih: 16.03.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/30666 E.  ,  2017/3052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair verilen kararın itiraz üzerine Adana 4.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 30/09/2013 tarihli itirazın reddine ilişkin kararı ile kesinleştiği, bu karara ilişkin itirazda bulunulmadığı, buna göre, temyiz incelemesinin kapsamının, suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçları ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu belirlenerek yapılan inceleme;

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiileri ve katılan vekilinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile, suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 16/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2501, Karar No: 2015/5173, Tarih: 06.05.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/2501 E.  ,  2015/5173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, 08.04.2013 gününde verilen dilekçe ile mirasçılık belgesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 14.01.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, mirasçılık belgesi isteğine ilişkindir.

Davacı, murisi ...'nın babası ...'nun babası ...'nın babası olduğunu, 1326 yılında vefat ettiğini, geriye mirasçısı olarak dedesi ...'nın kaldığını, onun da vefat ettiğini belirterek kök muris ...mirasçılarını gösterir veraset belgesi verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, muris ... 'nın kimlik bilgilerine ve nüfus kayıtlarına ulaşılamadığı, davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiş ise de mahkemece yapılan araştırma ve incelemeler hüküm kurmaya yeterli değildir.

Bir davada sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için, taraflardan delillerinin sorulup saptanması, gösterilecek ve davanın sonucunu etkileyecek tüm delillerin eksiksiz toplanması, ilgili yerlerden gerekli belgelerin getirtilmesi, daha sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm verilmesi gerekir. Bunun yanında mirasçılık belgesi verilmesi istemiyle açılan davaların çekişmesiz yargıya tabi olması nedeniyle bu tür davalarda res'en araştırma prensibinin uygulanacağı, mirasçılar tarafından açılmış bu tür davalarda davacının sadece kendisinin mirasçı olduğunu, başka bir deyişle kendisi ile murisi arasındaki soybağını kanıtlamak zorunda olduğu, başka mirasçı bulunup bulunmadığının ve miras paylarının ise mahkemece res'en belirleneceği kuşkusuzdur.

Öte yandan 4721 sayılı Türk Medeni Kanunun 30. maddesi gereğince; doğum ve ölüm öncelikle nüfus sicilindeki kayıtlarla, nüfus sicilinde kayıt bulunmaması veya bulunan kaydın doğru olmadığının anlaşılması halinde gerçek durumun her türlü kanıtla ispat edilebilir.