muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4530, Karar No: 2011/8502, Tarih: 27.12.2011

Davalı şirkete usulüne uygun davetiye tebliğ edilmiş olmasına rağmen davalı duruşmalara katılmadığı gibi cevap da vermemiştir.

Mahkemece, davacı işçinin davalı ... Bakanlığ'na bağlı hastane işyerinde temizlik hizmet işinin ihale ile verildiği şirketlerin işçisi olarak çalıştığı ve ihale verilen şirketler değiştiği halde davacının aynı işyerinde çalışmasına devam ettiği, davalı temizlik şirketinin sözleşme süresi 31/12/2009 tarihinde sona erdiği, davacının hizmet akdi yeni ihaleyi alan şirkette çalıştırılmayarak sona erdirilildiği, davacının 01/01/2006 tarihinden itibaren davalı ... işçisi olduğu, temizlik işi verilen firmaların işverenlik sıfatı bulunmadığı,bu nedenle davalı .... Temizlik Şirketinin husumet ehliyeti bulunmadığı,davacı işçinin iş sözleşmesinin feshinde, 4857 SY.nın 19.maddesine uygun olarak yazılı fesih bildiriminde bulunulmadığı, yapılan fesih usule uygun ve geçerli olmadığı,bu nedenlerle davalı temizlik şirketi yönünden husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine, diğer davalı ... yönünden ise davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre davacının iş sözleşmensin yazılı fesih bildiriminde bulunulmadan feshedildiği anlaşıldığından feshin geçerli nedene dayanmadığının kabulü isabetli olmuştur.

Taraflar arasında diğer bir uyuşmazlık konusu da davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin geçerli olarak kurulup kurulmadığı ve muvazaaya dayanıp dayanmadığıdır. 4857 sayılı İş Kanununun 2/6. maddesine göre asıl işin bir bölümü, ancak teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektirmesi halinde verilebilir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesinde bu konuda bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir.

5538 sayılı yasa ile 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olduğu ortaklıklara dair ayrık durumlar tanınmıştır. Bununla birlikte maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin öğeleri ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Öyle ki, alt işveren verilmesi mümkün olmayan bir işin bırakılması ya da muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı İş Kanununun 2. maddesinin 6. fıkrasında açık biçimde öngörülmüştür. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunmaz. Gerçekten muvazaalı ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi ise, kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, 4857 sayılı İş Kanununun 5. maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine koşulların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur.

Somut olayda, davalı Bakanlığa bağlı Uşak Devlet hastanesi ile davalı ...arasında yapılan sözleşme ve şartnamelere göre işin başlama tarihi 01.01.2008, işin bitim tarihi 31.12.2009 olduğu, sözleşme ve şartnamelerde; Yüklenici tarafından çalıştırılacak işçi sayısının, çalışacak işçilerin cinsiyetinin, çalışacak kişilerin eğitim durumlarının sözleşmeyle belirlenmiş olmasına, İşe alımlarda idarenin bilgilendirileceğine, işten çıkartmalarda personelin neden ve ne zaman çıkartılacağı hakkında idareye yazılı bilgi verileceğine, Personelin görev yerlerinin idarenin bilgisi ve uygun görmesi halinde değiştirileceğine, çalışanların çalışma saatleri içinde izinsiz olarak birimlerinden ayrılamayacağına, çalışanların giyecekleri iş kıyafetlerinin idare tarafından belirlenecek olmasına ilişkin hükümlerin yer aldığı, davacı anılan sözleşme kapsamında davalı şirkete bağlı olarak sözleşme kapsamındaki işte çalışmış olup, iş sözleşmesi yazılı bir fesih bildirimi olmadan sözleşmesi feshedilmiştir.

Davalı Bakanlığın yardımcı işlerini alt işverene vermesi 4857 sayılı İş Kanunun 2/6-7. maddesi uyarınca mümkündür. Şartnamelerde, asıl işverenin denetim yetkisi, işyeri güvenliği ve işçilik alacaklarına karşı müteselsil sorumluluğu nedeniyle yukarıda belirtilen düzenlemelere yer vermesi olağan karşılanmalıdır. Bu nedenle sözü edilen hükümler alt işverenlik sözleşmesinin muvazaaya dayandığını göstermez. Keza, alt işverenlerin değişmesine rağmen işçinin ara vermeden yine alt işverene bağlı olarak çalışmış olması da alt işverenlik uygulamasının muvazaalı olduğunu kabule yeterli değildir. Mevcut olgulara göre geçerli ve muvazaaya dayanmayan bir asıl işveren-alt işverenlik sözleşmesi bulunmaktadır. Mahkemece asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu sonucuna varılarak davacının davalı Bakanlığa ait işyerine iadesi doğru olmamıştır.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunun 20.maddesinin 3.fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-)Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-)İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının davalı ...ne ait işyerindeki işine İADESİNE,

3-)Davacının yasal sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak 4 aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-)Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğacak olan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-)Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-)Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğacak olan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-)Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-)Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.200.00 TL vekâlet ücretinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine,

7-)Davacı tarafından yapılan 255 TL yargılama giderinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, kesin olarak 27.12.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7187, Karar No: 2012/4866, Tarih: 25.06.2012

**7. Hukuk Dairesi         2011/7187 E.  ,  2012/4866 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 151 ada 23 parsel sayılı 185,30 m2 yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiş, davalı ... tarafından süresinde açılan dava sonucunda taşınmazın “YAYLAK” niteliği ile 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 16/B maddesi hükmü uyarınca sınırlandırılmasına karar verilerek sicil oluşturulmuştur. Davacı ... taşınmazın “Ramazan oğlu, Halil Bey oğlu Piri Mehmetpaşa Vakfiyesi” sınırları içerisinde kaldığını öne sürerek tapu iptal ve tescil davası açmıştır. Yargılama sırasında ... davaya dahil edilmiş, Hazine ise dava konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu öne sürerek adına tapuya tescili isteminde bulunmuştur. Mahkemece davacı ... ve katılan ...'nin davasının reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, hüküm yerinde gösterilen gerekçelere ve her ne kadar dava konusu taşınmaz geniş kapsamlı vakfiye sınırları içerisinde ise de, niteliğinin vakıf olmayıp yayla olarak belirlenmiş olmasına göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı ... Müdürlüğünün yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 2,75 TL harcın davacıdan alınmasına, 25.06.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2443, Karar No: 2007/3583, Tarih: 22.03.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/2443 E.  ,  2007/3583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada ... 2. Sulh Hukuk ile Büyükçekmece Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; hükümlü ...'un cezaevine girmeden önce ...Cad., ... Sitesi, B-1 Blok, D-4... / İSTANBUL olduğu anlaşılmakla, yetkili mahkeme Büyükçekmece Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Büyükçekmece Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 22/03/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4599, Karar No: 2023/14738, Tarih: 29.11.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/4599 E.  ,  2023/14738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/489 E. 2016/206 K.

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.03.2016 tarihli 2015/489 Esas 2016/206 Karar sayılı kararı ile sanığın, silahla tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 51 inci maddesi gereği ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri

1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Vesaire,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ...'nin kardeşi ... ile şikâyetçi sanık ...'nin daha önceden evli olup boşandıkları, bu nedenle taraflar arasında önceye dayalı sorunlar bulunduğu, olay tarihinde sanık ... ile eşi olan şikâyetçi ...'in araçla bayram ziyareti için köye geldikleri, araçla geçtikleri sırada evlerinin önünde kelle pişiren şikâyetçi sanık ..., sanık ..., sanık ... ile karşılaştıkları, sanık ... ile sanık ...'nin birbirlerine karşılıklı olarak "o...pu" diye hakaret ettikleri, tartışmaya ...'nin yanında bulunan ... ve ...'ün dahil olduğu, ... ve ...'ün ...'ye hakaret ettikleri, tartışmayı duyan sanık ...'nun dışarı çıktığı, elindeki baltayı şikâyetçi ...'e doğrultarak "Avradını sinkaf ettiğimin çocuğu, sen buraya neden geliyorsun." demesi şeklinde gerçekleştiğinin kabul edildiği görülmüştür.

2. Sanık ... mahkemede alınan savunmasında: " Önceki beyanlarımı tekrar ederim, olay tarihinde ben evimde istirahatteydim, dışarda bağrışmalar geldi, dışarıya çıktığımda kızım ..., eşim ... gelinlerim ... ve ... vardı, bunların yanında da yolda arabasıyla bekleyen ... ve ... sarıyla birlikte çocukları vardı, karşılıklı bağrışıyorlardı, benim evim yola bitişiktir, bende olay büyümesin diye ...'e çekip gidin dedim, herhangi bir tehditim olmadı, kimseye balta çekmedim, beraatimi talep ederim."şeklinde beyanda bulunmuştur.

3. Sanık ... mahkemede alınan savunmasında: "Önceki beyanlarımı tekrar ederim, babam amaliyat olmuştu, evde dinleniyordu, olay tarihinde evimizin önünde kelle pişiriyorduk, bayramın 1. Günüydü, yanımda annem ... ile yengelerim ... ve ... vardı, Haticeyle eşi ... arabayla evin önünden geçiyorlardı, yanlarında kızları ... vardı, bizim evin önünden geçerken durdular, arabadan hiç inmediler, ben daha öncesinden ...'nin erkek kardeşiyle evliydim, ancak ayrıldım, bundan dolayı aramızda sorunlar vardı, beni bir çocuğumla babamın evine gönderdiler, arabadan ... bana hitaben "o..pu" dedi, bunun üzerine kendisine "o..pu" dedim, annem ve babam olaya karışmadılar, babam amaliyatlıydı dışarı çıktı, Salihe hitaben çıkıp gidin dedi, annem ve yengelerimin herhangi bir hakareti olmadı, ben ...'in aracına da taş atmadım, zarar vermedim beraatimi talep ederim." şeklinde beyanda bulunmuştur.

4. Sanık ... mahkemede alınan savunmasında: "Önceki beyanlarımı tekrar ederim, eşim ameliyat olmuştu, evde dinleniyordu, olay tarihinde evimizin önünde kelle pişiriyorduk, bayramın 1. günüydü, yanımda kızım ... ile gelinlerim ... ve ... vardı, ...yle eşi ... arabayla evin önünden geçiyorlardı, yanlarında kızları ... vardı, bizim evin önünden geçiyorlardı durdular, ... kızım emineye hitaben "o..pu" dedi, kızım da bunun üzerine kendisine "o..pu" dedi, ben kesinlikle ...ye herhangi bir hakarette bulunmadığım, eşimde amaliyatlıydı dışarı çıktı, eşim ...'e hitaben benim başıma bela olmayın, çıkıp gidin dedi, eşim kimseye baltayla tehditde ve hakaretde bulunmadı, beraatimi talep ederim." şeklinde beyanda bulunmuştur.

5. Sanık ... Mahkemede Alınan Savunmasında: "Önceki beyanlarımı tekrar ederim, olay günü evin önünde kelle pişiriyorduk, yanımda kayınvalidem ..., görümcem ... vardı, kayınpederim ... ise içerde istirahat ediyordu, amaliyat olmuştu, sanıklar arabayla geçerken ... görümcem ...'ye yönelik "o..pu" şeklinde hakarette bulundu, ...'de ne diyorsun şeklinde çıkıştı, ikisi arasında ağız dalaşı oldu, benim olayla bir ilgim yoktur, kayınbabam balta felan çıkarmadı, beraatimi talep ederim."şeklinde beyanda bulunmuştur.

6.Sanık ... Mahkemede Alınan Savunmasında: "Önceki beyanlarımı tekrar ederim, olay tarihinde eşim ve kızımla beraber bayram ziyaretine gittik, arabayla geçerken yolumuzu kestiler, ... ile kardeşim ... iki yıl evvel boşanmışlardı, bundan dolayı aramızda sorunlar vardı, ..., ..., ... bana "o...pu" diye hakaret ettiler, bende niye böyle yapıyorsunuz dedim, ben kendilerine hakaret de bulunmadım, ... eşime yönelik olarak baltayla oradan çıkıp geldi, ... birşeyler söylüyordu ancak küfredip etmediğini duymadım, bende eşime hadi durma gidelim dedim, beraatimi talep ederim."şeklinde beyanda bulunmuştur.

7.Şikayetçi ... mahkemede alınan beyanında:"Önceki beyanımı tekrar ederim, sanıktan şikayetçiyim, davaya katılmak istiyorum, olay tarihinde köyümüze akrabalarımızı ziyarete gitmiştik, aracı ben kullanıyordum, eşim ... ve çocuğum seda araçtaydı, sanıklarda akrabamız olurlar, kendileri bizi durdurdular, eşimle kendi aralarında bir ağız münakaşası oldu, sonra ... bir balta ile yola çıktı, arabanın yanına geldi, baltayı bana doğrultarak "Avradını sinkaf ettiğimin çocuğu, sen buraya niye geliyorsun" diyerek küfür ve tehdit de bulundu, olay bu şekilde gerçekleşti, sonradan da ... arabama taş fırlattı."şeklinde beyanda bulunmuştur.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararlarında istikrarla vurgulandığı üzere; "Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden biri de, öğreti ve uygulamada "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikle ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti; herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı ve hiçbir şüphe veya başka türlü oluşa imkân vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir." Ceza yargılaması sonucunda mahkûmiyet kararının verilebilmesi için suç oluşturan fiilin sanık tarafından işlendiğinin hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak, herkesi inandıracak şekilde kanıtlanması ve şüphenin masumiyet karinesinin gereği olarak sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği (Türkiye Cumhuriyeti Anayasası 38/4. maddesi, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi 6/2. maddesi, İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi 11. maddesi) de nazara alınarak, sanık ile mağdurlar arasında önceye dayalı husumet bulunduğu, olayın taraflar harici tanığı bulunmadığı bu nedenle sanığın üzerine atılı tehdit suçunu gerçekleştirdiğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunamadığı gözetilerek sanık hakkında tehdit suçundan beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2016 tarihli ve 2015/489 Esas, 2016/206 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği, gerekçe bölümününde açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliği ile BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2016 tarihli ve 2015/489 Esas, 2016/206 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği, gerekçe bölümününde açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliği ile BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

29.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1493, Karar No: 2016/3199, Tarih: 05.04.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/1493 E.  ,  2016/3199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan

HÜKÜM : Mahkumiyet

UYAP kanalı ile mernis üzerinden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın hükümden sonra 25.08.2015 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, hakkındaki kamu davasının TCK'nun 64. maddesi uyarınca düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK' nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15307, Karar No: 2023/2034, Tarih: 06.03.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/15307 E.  ,  2023/2034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İstanbul 2. Tüketici Mahkemesinin 09.06.2022 Tarihli ve 2019/487 Esas, 2022/911 Karar Sayılı Kararı

Taşınmazın aynına ilişkin davalarda kesin yetki kuralı gereğince taşınmazın bulunduğu yer mahkemelerinin yetkili olduğu, tapu kayıtlarına göre taşınmazın Yalova ili yargı çevresine bağlı Termal ilçesinde bulunduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Yalova 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) 20.10.2022 Tarihli ve 2022/2280 Esas, 2022/1179 Karar Sayılı Kararı

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un tüketici mahkemelerine ilişkin 73 üncü maddesinin beşinci fıkrasındaki düzenlemede, tüketici davalarının tüketicinin yerleşim yerinin bulunduğu yerdeki tüketici mahkemesinde açılabileceğinin belirtildiği, tüketicinin yerleşim yerinin İpekyolu/Van olduğu, cevap dilekçesi ile yetki itirazında bulunulmadığı, tapu iptal ve tescil istemi olmayan davalarda davanın taşınmazın aynına ilişkin olduğundan bahisle kesin yetki kuralının işletilmesinin mümkün olmadığı, davanın taşınmazın aynına ilişkin olmadığı bu sebeple kesin yetkinin de söz konusu olmayacağı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, devremülk sözleşmesinden cayma nedeniyle sözleşmenin feshi, verilenlerin iadesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 6502 sayılı Kanun’un 73 üncü maddesinin beşinci fıkrası şöyledir:

“Tüketici davaları, tüketicinin yerleşim yerinin bulunduğu yerdeki tüketici mahkemesinde de açılabilir.”

3. 6100 sayılı Kanun'un (6100 sayılı Kanun) “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ncı maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.”

4. 6100 sayılı Kanun'un “Yetki itirazının ileri sürülmesi” başlıklı 19 uncu maddesinin dördüncü fıkrası şöyledir:

“Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir.”

C. Değerlendirme

1. Uyuşmazlık, taraflar arasındaki devremülk sözleşmesinin cayma hakkı kullanıldığından bahisle feshi ve verilenin iadesi istemine ilişkin olup dava dilekçesi ve dosya kapsamından taşınmazın aynına ilişkin bir dava olmadığı anlaşılmaktadır.