muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11595, Karar No: 2017/4512, Tarih: 05.07.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/11595 E.  ,  2017/4512 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ve diğerleri vekili tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 04/05/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 05/06/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 05/07/2017 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

Dava, idari yargı kararlarını uygulamama iddiasına ve davalıların kişisel kusuruna dayandırılan manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, yerel mahkeme kararı, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkeme kararını; “hakkında verilen yürütmenin durdurulması kararı, biçimsel olarak uygulanan ancak herhangi bir tehiri icra kararı bulunmamasına karşın mahkeme kararının fiilen uygulanmamasına sebep olan, belediye başkanlığına yazılan yazı ile kanun yolunun bekleneceği gerekçesiyle davacıların tasarruf yetkilerinin ellerinden alınmak suretiyle mahkeme kararlarının gerçek anlamda uygulanamaz hale getiren davalıların idare mahkemesince verilen tescil işleminin iptali kararını etkisiz hale getirdiği anlaşılmıştır” gerekçesine dayandırmıştır.

sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında kişisel kusur, “idare ajanının kamu görevini yerine getirirken, idare fonksiyonu, kamu görevi gerek ve

koşullarına aykırı ve yabancı olan, bu nedenle idareye atıf ve isnat olunamayan, doğrudan doğruya, ajanın şahsına isnat olunan ve kişisel sorumluluğunu gerektiren tutum ve davranış” olarak tanımlanmış; açık, kesin ve emredici yasa kurallarına bilerek aykırı davranış kişisel kusur olarak kabul edilmiş, yürütmenin durdurulması kararının yalnızca uygulanmaması bu kararı uygulamayan kamu görevlisinin zararın gerçekleşmesi halinde sorumlu tutulmasını öngörmüştür.

Manevi tazminat, malvarlığı dışındaki hukuksal değerlere yapılan saldırılar ile meydana gelen zararların giderilmesidir.

Kişilik hakları haksız bir şekilde tecavüze uğrayan kişi Borçlar Kanununun 49. (TBK 58) maddesinde Medeni Kanunun 23,24 ve 25. maddelerindeki yasal düzenlemeye dayanarak manevi tazminat isteyebilir. Davacının manevi tazminatı hak edebilmesi için haksız fiil veya tasarrufun kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunması gereklidir.

Manevi tazminat, malvarlığı dışındaki hukuksal değerlere yapılan saldırılar ile meydana gelen zararların giderilmesidir.

Kişilik hakları haksız bir şekilde tecavüze uğrayan kişi Borçlar Kanununun 49. (TBK 58) maddesinde Medeni Kanunun 23,24 ve 25. maddelerindeki yasal düzenlemeye dayanarak manevi tazminat isteyebilir. Davacının manevi tazminatı hak edebilmesi için haksız fiil veya tasarrufun kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunması gereklidir.

Kişilik hakları nelerdir: Gerek uygulamada gerekse öğretide belirlendiği gibi kişilik hakları kişinin hayat hakkı, ruh ve beden bütünlüğü, din, vicdan ve düşünce hürriyeti, çalışma hürriyeti, onur, isim, ün, saygınlık, resim, sır gibi korunması gereken kavramlardır. Bu haklar kişiye sıkı sıkıya bağlı mutlak hak niteliğindedir.

Bir haksız fiilin veya haksız idari işlemin veya tasarrufun manevi tazminatı gerektirmesi kişilik haklarına saldırı niteliğinde olması koşuluna bağlıdır. Yine haksız fiilin kişiye yönelik olması da gerekir. Kişiye yönelik olmayan bir tasarrufun veya fiilin kişilik haklarına saldırı oluşturmasının kabulü zordur.

Bir idari tasarrufun iptal edilmesi, tek başına davacı lehine manevi tazminat verilmesine yeterli sayılamaz. Bir idari tasarrufun manevi tazminat verilebilmesi için yeterli sayılması, tasarrufun kişilik haklarına saldırı niteliğini taşıması koşuluna bağlıdır. İdari Yargılama Usulü Kanununun getirdiği ilke bu anlamdadır. Davacının ilgili taşınmaz üzerinde herhangi bir yararlanma hakkının bulunduğu da aydınlanmış değildir. Böyle bir hakkının bulunması helinde de ancak maddi tazminat hakkının bulunup bulunmadığı tartışılabilirdi.

Kamu görevlilerinin haksız biçimde görevden alınmaları, görev yerlerinin değiştirilmesi, özlük haklarının ihlali gibi hallerde idari yargıda açılan iptal davalarında davacı lehine karar verilmesi halinde maddi ve manevi tazminat davaları açılabilmektedir. Bu tür davalarda davayı açan kişi haksız işleme doğrudan doğruya maruz kalan kişidir. Görevden alınmakla, görev yeri değiştirilmekle, özlük hakları ihlal edilmekle kişi açık yorumla göreve ehil görülmemiş biçimde yorumlanmaktadır. Yine bu hallerde kişi haksız fiilin (idari tasarrufun) bizatihi hedefidir. Bu hallerde dava lehine sonuçlanan kişinin manevi tazminat talep etmesi de haklı görülebilir. Somut olaydaki durumu açıklanan türden davalarla karıştırmamak gerekir. Yukarıda da değinildiği gibi bir idari tasarrufun iptal edilmesi tek başına manevi tazminat nedeni teşkil etmez. Bir eylem ve tasarrufun manevi tazminata gerekçe sayılabilmesi için davacının kişilik haklarını doğrudan doğruya ihlal edici nitelikte bulunması gerekir. Somut olayda davacının açıkça hangi kişilik hakkının ne derece ağır ihlal edildiği de anlaşılamamaktadır.

Şu durumda davacıların doğrudan doğruya kişilik haklarının ihlal edilmediği ve manevi tazminat koşullarının oluşmadığı, yerel mahkemenin gerekçesi de somut olayın gerçekleşme şekline uygun düşmediğinden, kararın anılan nedenlerle bozulması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun onama yönündeki görüşüne katılmıyoruz. 05/07/2017
Yargıtay — Esas No: 2010/2417, Karar No: 2010/4628, Tarih: 25.03.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/2417 E.  ,  2010/4628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduğunun tespitini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Vakıftan galle fazlasının alınabilmesi için öncelikle vakfeden ile soybağının ispatlanması, sonra da vakfiyede öngörülen şartların gerçekleşmesi gerekir. Davacının babası .... oğlu ...’un mahkeme kararı ile vakıf evladı olduğundan davacının da vakıf evladı olduğu yolundaki mahkemenin tespiti doğrudur. Buna karşın davaya konu Turunçzade... Bey Vakfına ait 1271 tarihli vakfiyede, galle, kız erkek ayrımı yapılmadan batın şartı (yani önbatında evlat varken sonraki batındaki evladın galle alamaması kuralı) ile evlada bırakıldığından, davacıların önbatında vakıf evladı olup olmadığı diğer bir deyişle davacının amca ve halaları ile bu batında başka sağ vakıf evladı bulunup bulunmadığı araştırılmadan eksik inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/23277, Karar No: 2021/6869, Tarih: 30.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/23277 E.  ,  2021/6869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 21/04/2015 tarih ve 2014/10-623 Esas, 2015/117 sayılı kararında da yabancı uyruklu olup, yakalandığında üzerinde herhangi bir kimlik belgesi çıkmayan sanığın nüfus ve adli sicil kayıtları ile ilgili hiçbir araştırma yapılmadan sadece beyan edilen kimlik bilgilerine dayanılarak hüküm kurulması usul ve kanuna aykırıdır denilmiştir.

6458 sayılı Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu'nun 91'nci maddesinde geçici koruma "Ülkesinden ayrılmaya zorlanmış, ayrıldığı ülkeye geri dönemeyen, acil ve geçici koruma bulmak amacıyla kitlesel olarak sınırlarımıza gelen veya sınırlarımızı geçen yabancılara geçici koruma sağlanabilir." şeklinde hüküm altına alınmış, bu kişilerin Türkiye'ye kabulü, Türkiye'de kalışı, hak ve yükümlülüklerinin Bakanlar Kurulu tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceği belirtilmiştir.

6458 sayılı Kanun'un 91'nci maddesi uyarınca çıkartılan Geçici Koruma Yönetmeliği'nin (Bakanlar Kurulu Kararının Tarihi: 13/10/2014 No: 2014/6883 Dayandığı Kanunun Tarihi: 04/04/2013 No: 6458 Yayımlandığı Resmi Gazetenin Tarihi: 22/10/2014 No: 29153) 21'nci maddesinde; bu Yönetmelik kapsamındaki yabancıların kayıtları sırasında kimliğine ilişkin belge sunamayan yabancının, aksi ispat edilinceye kadar beyanının esas alınacağı, fotoğraf, parmak izi ya da kimlik tespitine elverişli diğer biometrik verilerin esas alınıp merkezi veri tabanına kaydedileceği, mevcut biometrik verilerle eşleştirileceği, kayıt altına alınan yabancıların bilgilerinin derhal Göç İdaresi Genel Müdürlüğüne bildirileceği, yabancıların kayıt bilgilerinin doğum, ölüm, evlilik, boşanma, gönüllü geri dönüş gibi hallerde güncelleneceği, adres kayıt sistemine kaydedilecekleri düzenlemeleri getirilmiş, 22'nci maddesinde ise; kayıt işlemleri tamamlananlara, valilikler tarafından geçici koruma kimlik belgesi düzenleneceği, geçici koruma kimlik belgesi verilenlere, 25/04/2006 tarihli ve 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu kapsamında yabancı kimlik numarası verileceği belirtilmiştir.

6458 sayılı Kanun'un 121. maddesine dayanılarak çıkartılan Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Yönetmelik 17 Mart 2016 tarih ve 29656 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.

6458 sayılı Kanun'un 121. maddesine dayanılarak çıkartılan Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Yönetmelik 17 Mart 2016 tarih ve 29656 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.

Somut olayımızda ise; sanığın Suriye vatandaşı olduğu ve kendi beyanına göre kimlik bilgilerinin tespit edilmiş olduğunun anlaşılması, bu aşamada Suriye'ye yönelik adli yardımlaşma taleplerine Dışişleri Bakanlığınca yapılacak bildirime kadar ara verilmesi karşısında, sanığın resmi kimlik bilgilerinin diplomatik yazışmalarla belirlenemeyeceği sabit ise de; soruşturma makamınca sanığın beyanı üzerine tespit edilen kimlik bilgileri, dosya içerisindeki parmak izi ve fotoğraf kayıt formu ile sanığın temin edilen fotoğraflarının Göç İdaresi Genel Müdürlüğüne gönderilerek Geçici Koruma Yönetmeliğinin 21 ve 22. maddeleri uyarınca sanığın Türkiye'ye kabul edilen yabancılardan olup olmadığının ve varsa yabancı kimlik numarası ile adres kayıt sistemindeki kayıtlarının tespit edilmesi, şayet kimliğinin bu şekilde belirlenmesinin mümkün olmaması halinde ise bu kez sanığın fotoğraflarının karara yapıştırılması ve alınan parmak izlerinin de karara eklenmesi suretiyle hükümlülüğüne karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 30.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4923, Karar No: 2014/10419, Tarih: 23.09.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/4923 E.  ,  2014/10419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YAHYALI KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/12/2003-28.04.2011 (EK KARAR)

NUMARASI : 1988/18-2003/14

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında vergi kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak F. Mahallesi çalışma alanında bulunan ..ada .. ve .. parsel sayılı sırasıyla 1.850.00, 11.685.00, 1988,00, 1.936,00 m2 yüzölçümündeki taşınmazlardan .. ada .. sayılı parsel davalı A.Y. adına, .. sayılı parsel paylı olarak A. Y. ve paydaşları, ... sayılı parsel davalı A. A. ..parsel sayılı taşınmaz davalı A. Ç. adına, aynı ada .. parsel sayılı 944 m2 yüzölçümündeki taşınmaz ise kazandırcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle A. Y. adına tespit edilmiştir. Davacılar Emin ve M.. Ç.., miras yoluyla gelen hakka, satın almaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmışlardır. Yargılama sırasında İ. Ç. satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava konusu .. ada .. parsel sayılı taşınmaz yönünden, Y.. Ç.. ise miras yoluyla gelen hakka dayanarak çekişmeli .. ada .. parsel sayılı taşınmaz yönünden davaya katılmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda katılan davacı İ. Ç.'ın talebinin reddine, çekişmeli .. ada .. parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tesciline, çekişmeli . ada .. parsel sayılı taşınmazların İ. Ç. mirasçıları adına payları oranında tapuya tesciline, çekişmeli .. ada .. parsel sayılı taşınmazın ise davalı A.Y. ve A. G.'e ait payların iptali ile bu payların İbrahim Çomuk mirasçıları adına, geriye kalan payların ise dava dışı denilen tespit malikleri adına tapuya tesciline karar verilmiş, davacı M.. Ç.. tarafından hükmün tavzihinin istenmesi üzerine ek karar ile tavzih talebinin reddine karar verilmiş; tavzih isteminin reddine dair ek karar davacı M.. Ç.. tarafından temyiz edilmiştir.

Her ne kadar davacı Ali oğlu 1957 doğumlu M.. Ç.. tarafından tavzih isteminin reddine dair ek kararın temyizen bozulması istenilmiş ise de mahkemece oluşturulan gerekçeli karar başlığında davacı Ali oğlu M.. Ç.. adına yer verilmediği gibi karar başlığında ölü M.. Ç.. mirasçıları olarak adlarına yer verilen kişilerin davacı Ali oğlu M.. Ç.. çocukları dahi olmadığı, bu hatanın bir sonucu olarak esas hükmün davacı Ali oğlu M.. Ç.. adına tebliğ de edilmediği anlaşılmış olup, bu halde adına hüküm tebliğ edilmeyen davacı açısından esas kararın kesinleştiğinden söz edilemeyeceğine göre davacı Ali oğlu M.. Ç..'un temyiz dilekçesinin tavzih isteminin reddine dair ek kararın değil, esas hükmün temyizine yönelik kabul edilmesi ile Mahkemenin 28.04.2011 tarih 1988/18, 2003/14 Esas, Karar sayılı ek kararı ortadan kaldırılarak yapılan temyiz incelemesinde;

6100 sayılı HMK'nın 297. maddesinde hüküm içeriğinde davanın taraflarına yer verileceği düzenlediği gibi Kadastro Mahkemesi tarafından verilen kararların infazının mümkün olması yasal bir zorunluluktur. Somut olayda; davacılar E.Ç. ve M.. Ç.. tarafından dava konusu taşınmazların tespitlerine itiraz edilmiştir. Yargılama sırasında sunulan vekalet örneği ile duruşma tutanağındaki açıklamaya göre davacı M.. Ç.. Ali ve Fatma oğlu 1957 doğumludur. Yargılamanın devamı sırasında çekişmeli .. ada . parsel sayılı taşınmaz açısından Y.. Ç.. çekişmeli taşınmazın babası M.. Ç..'a ait olduğunu öne sürerek davaya katılmıştır. Dosya kapsamında bulunan nüfus kayıtlarının incelenmesinde davacı M.. Ç.. Ali oğlu 1957 doğumlu olmasına rağmen katılan davacı Y.. Ç..'un miras bırakanı M.. Ç.. Mehmet oğlu 1326 doğumludur. Bu kimlik bilgilerine göre davacı M.. Ç.. ile katılan davacı Y.. Ç..'un babası M.. Ç.. aynı kişi değildir. Buna rağmen mahkemece davanın tarafları konusunda hata yapılmak suretiyle karar başlığında davacı M.. Ç.. olarak katılan davacı Y.. Ç..'un miras bırakanı M.. Ç..'un mirasçılarının adına yer verilmiş, gerçekte davacı olan M.. Ç.. adına gerekçeli karar başlığında yer verilmemiştir. Öte yandan katılan davacı Y.. Ç..'un çekişmeli taşınmazın babası M.. Ç.. mirasçıları adına tescilini talep ettiği, ancak davacı M.. Ç..'un dava dilekçesinde taşınmazın İ. Ç. mirasçıları adına tescilini istediği hususu hükme gerekçe yapılmış ise de bu husus dahi hatalı olup; katılan davacı Y.. Ç..'un miras bırakanı M.. Ç.. davacı M.. Ç.. olmadığı gibi, davacı Ali oğlu 1957 doğumlu M.. Ç.. İ. Ç.'un mirasçısı olmasına rağmen katılan davacının babası Mehmet oğlu M.. Ç.. İ. Ç.'un mirasçısı olmayıp İ. Ç. terekesine karşı üçüncü kişi konumundadır. Mahkemece bu husus gözden kaçırılarak ve yukarıda açıklanan gerekçeye dayanılarak çekişmeli ..ada .... parsel sayılı taşınmazların tamamı ile .. ada ..parsel sayılı taşınmazın 3/14 payına tekabül eden kısmı İ. Ç. mirasçıları adına tesciline karar vermiş ise de gerekçede açıklanan maddi olgu ile hüküm birbirine uygun düşmemiş olup dayanılan gerekçe ile oluşturulan hüküm birbiri ile çelişkili hale getirilmiştir. Kaldıki İ. Ç. mirasçısı A. Ç. mirasçıları yararına tescil kararı verildiği belirtilerek ismi sayılan kişiler dahi İbrahim oğlu A. Ç.'un mirasçıları olmayıp katılan davacı Y.. Ç..'un miras bırakanı Mehmet oğlu M.. Ç.. mirasçılarıdır. Bu durumda hüküm ile gerekçe bölümünün birbiri ile çeliştiği kuşkusuz olup bu husus dahi mutlak bozma nedenidir.

O halde sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için; 6100 sayılı HMK'nın 297. maddesi hükmüne uygun olarak davanın tüm tarafları ile ölü olanların mirasçıları açık olarak belirlenmeli ve karar başlığında açık kimlik bilgileri ve de sıfatları ile mirasçıları karışmayacak şekilde doğru olarak gösterilmeli, hükümle çelişkisiz gerekçe oluşturularak gerekçe kısmında tarafların tüm talep ve iddiaları dosya kapsamına ve tarafların sıfatlarına uygun olarak değerlendirilmeli, bundan sonra toplanan ve toplanacak deliller birlikte değerlendirilerek bir karar verilmesi gereklidir. Mahkemece bu olgular dikkate alınmadan karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi hükmün infazında tereddüt doğuracak şekilde tesciline karar verilen çekişmeli taşınmazların pay ve payda eşitliği sağlanmadan yazılı şekilde karar verilmesi dahi isabetsiz, davacı M.. Ç..'un temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 23.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5505, Karar No: 2014/5550, Tarih: 20.03.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/5505 E.  ,  2014/5550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/01/2013

NUMARASI : 2010/523-2013/6

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 19/10/1999-04/06/2010 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı temyizine gelince,

Dava, davacının 19/10/1999 ile 14/01/2007 tarih aralığında davalı işyerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne, davacının davalıya ait işyerinde 01/08/2003-10/01/2005 ve 01/09/2006-14/01/2007 tarihleri arasında fiilen çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; 31/07/1985 doğumlu davacının 10/01/2005 tarihli işe giriş bildirgesinin dava dışı İbrahim B...tarafından verildiği, 12/01/2007 tarihli işe giriş bildirgesinin ise davalı T.. B.. tarafından verildiği, bordro tanığı Ş.. G..'in beyanına göre davacının iş yerinde 1999 yılında çırak olarak çalışmaya başladığı, davalı işveren tarafından 15/01/2007-04/06/2010 yılları arasında davacı çalışmalarının Kurum’a bildirildiği, 21.05/2005-21.08.2006 tarih arlığında davacının askerde olduğu, dinlenen bordro tanıkları ve komşu işyeri sahiplerinin davacının davalı işyerinde yaptığı işin niteliği konusunda beyanda bulunmadıkları anlaşılmaktadır.

506 sayılı yasa kapsamında sigortalı sayılabilmek için Yasanın 2. maddesinin öngördüğü koşulların gerçekleşmesi yeterli bulunmamaktadır. Sigortalılık niteliğinin kazanılması yolunda yasanın 3. maddesinde öngörülen kapsam dışı bırakılan kişilerden olunmaması gerekir. Yasada sayılan bu kişiler, görünürde sigortalılık koşulları taşımalarına karşın, 506 sayılı yasa sistemi dışında tutulmuşlardır. Çıraklar ise sadece belli sigorta kolları için kapsama alınabilirler. Yasal statüleri bunların uzun vadeli sigorta kollarından yararlanmasına engeldir. Çıraklık sözleşmesi ile çalışılan süreler,kısa vadeli sigorta kollarına tabidir. Çırakların 506 sayılı yasanın 3-II/B maddesi uyarınca, uzun süreli sigorta kolları ile malullük,yaşlılık ve ölüm sigortaları hükümlerine tabi olmayacakları yasada açıkça belirtilmiştir. Bu nedenle, çıraklık dönemi hizmet akdine dayalı geçen sürelerden sayılmaz.