muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6008, Karar No: 2023/1015, Tarih: 13.03.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/6008 E.  ,  2023/1015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama neticesinde ölüme neden olma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bakırköy 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.11.2018 tarihli ve 2017/488 Esas, 2018/545 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan açılan kamu davasında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrası (e) bendi gereği beraat kararı verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 20.01.2020 tarihli ve 2019/160 Esas, 2020/78 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar vekili ve Cumhuriyet savcısının (aleyhe) istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 87 nci maddesinin dördüncü fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; sübuta, eksik incelemeye ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Maktul ...'in arkadaşları ile hırsızlık amacıyla girdiği telefoncudan malzeme çalıp çıktıkları sırada, hırsızlık için girdikleri dükkanın üstünde bulunan apartmandan maktul ve arkadaşlarının binmekte oldukları araca doğru ateş açıldığı maktulün kafasına isabet eden ateşli silah mermi çekirdeği isabeti nedeniyle kafatası kemik kırıkları ile birlikte beyin kanaması, beyin doku harabiyeti ve gelişen komplikasyon sonucu öldüğü, sanığın üzerine atılı suç yönünden mahkûmiyetine yeterli delil bulunmadığı gerekçesiyle ilk derece mahkemesince sanığın beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

2. Keşif tutanakları, bilirkişi raporu, otopsi raporu, duruşma esnasındaki teşhis, olay yeri inceleme raporu, tanık ve katılan anlatımları, sanığın inkar içeren savunmaları, HTS kayıtları, tutanaklar, yargılama sürecine ilişkin tüm belgeler dosya arasında bulunmaktadır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince yapılan istinaf incelemesinde; sanığın üzerine atılı suçun sabit olduğu, mevcut delillere göre sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması gerektiği belirtilerek İlk Derece Mahkemesince kurulan hükmün kaldırılmasına, sanığın kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sübut ve eksik incelemeye yönelik; Tanık anlatımları, keşif tutanağı ve bilirkişi raporları, HTS kayıtları, duruşmada yapılan teşhis işlemi, oluş ve tüm dosya kapsamına göre sanığın üzerine atılı suçun sabit olduğu, toplanan deliller ile sonucunda kurulan mahkûmiyet hükmünde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Vasıf yönünden yapılan incelemede;

Sanığın ikamet etmekte olduğu apartmanın alt katında bulunan elektronik malzeme satan işyerine hırsızlık amacıyla giren maktul ve arkadaşlarının mahallede seslerinin duyulması üzerine, sanığın

ikametinin penceresinden çıkarak hırsızlara doğru birden fazla kez ateş ettiği, maktul ve arkadaşlarının binmekte olduğu siyah aracın sol arka kelebek camı, tavan sol kapıya yakın kısmı ve sol arka kapıdan araca binmek isteyen maktule mermi isabet ettiği, maktule isabet eden merminin sağ parietal arkada kafa arkasından girerek, yüz önde burun kanadının hemen solundan çıktığı, ölümün ateşli silah mermi çekirdeği yaralanmasına bağlı kafatası kemik kırıkları ile birlikte beyin kanaması, beyin doku harabiyeti ve gelişen komplikasyon sonucu meydana geldiği olayda; otopsi raporu içeriği, bilirkişi raporları, keşif ve tüm dosya kapsamı ile birlikte, suçta kullanılan aletin elverişliliği, hedef alınan vücut bölgesi, atış sayısı, isabetin yeri, açısı ve niteliği nazara alındığında sanığın eylemi ile ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu, bu nedenle sanığın 5237 sayılı Kanun'un 81 inci maddesi gereği kasten öldürme suçundan mahkûmiyeti yerine suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan cezalandırılması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı kısmında açıklanan suç vasfının hatalı tayini nedeniyle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 20.01.2020 tarihli ve 2019/160 Esas, 2020/78 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin beşinci fıkrası gereği sanığın kazanılmış haklarının korunmasına,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2518, Karar No: 2013/6275, Tarih: 03.05.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/2518 E.  ,  2013/6275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada Sorgun Sulh Hukuk ve Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlının bakım merkezine yerleştirilmesi ile yerleşim yerinin değiştirilmesine izin verilmesi istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, kısıtlının yerleşim yeri adresinin Sorgun/Yozgat'ta bulunduğu, bilahare vesayet makamınca şahsın bakım merkezine yerleştirilmesi hususunda izin verildikten sonra ...'nda bulunan Özel Hayat Vadisi Bakım Merkezi'ne yerleştirildiği anlaşılmaktadır.

Türk Medeni Kanununun 22. maddesi uyarınca bakım ve sağlık kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmamasına ve kısıtlının son yerleşim yerinin ... adresi olduğunun anlaşılmasına göre, uyuşmazlığın Sorgun Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Sorgun Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 03.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6680, Karar No: 2010/10396, Tarih: 29.06.2010

**7. Ceza Dairesi         2010/6680 E.  ,  2010/10396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2313 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüklerine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Meşruhatlı bildirimin tebliğinden sonra hükmü temyiz eden sanıklar yönünden tebliğname düzenlenmediğinden, sanıkların temyizine ilişkin ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.6.2010 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19657, Karar No: 2015/33899, Tarih: 17.09.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/19657 E.  ,  2015/33899 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2015/183566

MAHKEMESİ : Biga 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2012

EK KARAR TARİHİ : 20/02/2015

NUMARASI : 2012/389 (E) ve 2012/913 (K)

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık tarafından mahkemeye sunulan dilekçelerde eski hale getirme istemi ile birlikte temyiz talebinde de bulunulduğu anlaşılmakla; CMK’nın 42. maddesi gereğince temyiz hakkını elde etmeye yönelik eski hale getirme istemi hakkında karar vermeye temyiz incelemesini yapacak olan Yargıtay'ın yetkili olması karşısında, yerel mahkemenin yetkisi bulunmadığı halde eski hale getirme talebinin reddine ilişkin olarak verdiği 20/02/2015 tarihli ek kararın hukuken geçersiz olduğu tespitiyle ve gerekçeli kararın yöntemine göre tebliğ edilmediğine ilişkin olarak dile getirilen düşünceler yerinde görülmeyerek yapılan incelemede;

Temyiz dilekçesinin süresi içinde verilmediği anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık C.. G..'ün tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 17/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21559, Karar No: 2014/11355, Tarih: 09.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/21559 E.  ,  2014/11355 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki otomobille, gece vakti, meskun mahalde, çift şeritli bölünmüş yolda, sol şeritte seyir halinde iken, kavşak mahalline geldiğinde, solda bulunan orta refüj başına ve direğine çarpması sonucu, sanığın aracında bulunan bir kişinin öldüğü, şikayetçi olmayan bir kişinin de yaralandığı olayda; sanık yargılama aşamasında sollamakta olduğu tırın sola manevra yapması üzerine kazanın gerçekleştiğini beyan etmiş ise de; sanığın olaydan hemen sonra alınan ifadesinde, olay sırasında uyumuş olabileceğini kaza öncesi ve kaza anına dair bir şey hatırlamadığını beyan ettiği, kaza tespit tutanağında sanığın aracının hız ibresinin 130 km'de takılı kaldığı ve olay yerinde fren izinin bulunmadığı da dikkate alındığında; sanığın savunmasında belirttiği ve kendisini sıkıştırdığını iddia ettiği tırın varlığına dair delil bulunmadığı, sanığın mahkemedeki savunmasına itibar edilemeyeceği anlaşılmakla; sanığın tam kusurlu olduğu gözetilmeksizin, sanığın sürücüsü belirlenemeyen tırla eşit kusurlu kabul edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış olup; sanık hakkında tayin edilen ceza miktarında isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamede bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA 09.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27878, Karar No: 2013/23789, Tarih: 06.06.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/27878 E.  ,  2013/23789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Düşme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın eyleminin 6831 sayılı Kanunun 91/5. maddesi kapsamında olduğu ve hükümden sonra 14/04/2011 tarih 27905 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 11. maddesi ile 6831 sayılı Kanunun 91/5. maddesinde yapılan değişiklik nazara alındığında bu suçun 5326 sayılı Kabahatler Kanunu gereğince kabahat nevine dönüşüp suç tarihi olan 11/02/2010 tarihi ile inceleme tarihi arasında 5326 sayılı Kanunun 20/2-c maddesinde öngörülen zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş bulunduğunun anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idarenin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5326 sayılı Kanunun 20. maddesi gereğince sanık hakkında İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, suça konu emvalin istirdatı kabil olmak üzere orman idaresine bırakılmasına, sanık tarafından yatırılan ön ödeme miktarı ile yediemine alınan balta ve el testeresinin sanığa iadesine, 06/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5918, Karar No: 2019/17087, Tarih: 24.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/5918 E.  ,  2019/17087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankada 01.02.1995-07.06.2012 tarihleri arasında çalıştığını, işten ayrılırken sosyal haklarının sadece bir kısmını alabildiğini bankada resmi çalışma saatleri 09:00-18:00 saatleri arasında olmasına rağmen 08:30'da işe geldiğini, 21:00-22:00 saatlerine kadar çalıştığını, son beş yıl içinde 30-35 kez Cumartesi günleri 11:00-18:00 saatleri arasında çalıştığını, her yıl resmi tatil olan 1 Ocak günü 10:00-18:00 saatleri arasında sürekli çalıştığını, banka giriş-çıkış kayıtları, güvenlik kayıtları, e-mailler, hafta sonu çalışmasına ilişkin karakol izin yazı örnekleri gibi resmi evrak ve belgelerin davacının mesai saatleri dışında ve tatil günlerindeki çalışmalarını ispatlayıcı nitelikte olduğunu beyanla fazla çalışma ücreti, cumartesi günleri çalışma ücreti ve resmi tatil çalışma ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, işçilik alacakların 5 yıllık zamanaşımına tabi olduğunu, davacının talep ettiği alacakların zamanaşımına uğradığını, davacı ile davalı banka arasında imzalanan hizmet sözleşmesinin 2.maddesi gereği aylık ücretinin fazla mesai ücreti içinde olacak şekilde belirlendiğini, 270 saate kadar olan fazla çalışmanın ücretin içinde olduğunun kabulü gerektiğini, davalı bankada yoğun mesai uygulaması olmadığını, davacı iddialarının mesnetsiz olduğunu, davacının 270 saati aşan fazla çalışmasının söz konusu olmadığını, hizmet sözleşmesinin 2.maddesi gereği ücretin hafta tatilini de kapsamakta olduğunu beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulü hakkında verilen ilk karar tarafların temyiz başvurusu üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesinin 16.02.2015 tarihli, 2015/2825 esas 2015/1516 karar sayılı ilamıyla "Somut olayda, davalı işyeri banka olup davacının yaptığı iş gözönüne alınarak hakimin davayı aydınlatma görevi doğrultusunda davalı bankada davacının çalıştığı bilgisayarın açılış kapanış saatleri ile cumartesi günleri çalışmaların emniyete bildirilme zorunluluğu nedeniyle Emniyet Müdürlüğü kayıtları getirtilmeli, davacının çalışma saatleri buna göre belirlenmelidir. Aylık ücrete fazla mesai ücretlerinin dahil olduğunun kararlaştırldığı hallerde işçi yıl içinde 270 saatlik fazla mesai süresini doldurduktan sonra yaptığı her fazla çalışma saatleri için ücrete hak kazanacaktır. Davacının iş sözleşmesinde fazla çalışmanın ücrete dahil olduğu kararlaştırıldığından günlük 11 saati ve gece 7,5 saati aşan çalışmalar hariç olmak üzere yıl içinde 270 saatlik fazla mesai süresini tamamladığı dönem dışlanarak fazla çalışma varsa davacının çıplak ücreti bulunarak hesaplama yapılmalı, tarafların usulü kazanılmış hakları doğrultusunda bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir." gerekçesi ile bozulmuş mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesi verilen 08.05.2017 tarihli karar isedavacı tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 27.09.2017 tarih ve 2017/36449 esas 2017/19512 karar sayılı ilamıyla "Somut olayda, daha önce verilmiş olan bozma kararında davacının çalıştığı bilgisayarın açılış-kapanış saatlerine göre fazla mesai alacağının hesaplanması gerektiği belirtilmesine rağmen Mahkemece, şube açılış kapanış saatlerine göre hesaplama yapıldığı anlaşılmıştır. Hal böyle olunca sadece davacının kullandığı bilgisayarın açılış-kapanış saatlerine göre fazla mesai hesabı yapılması ve bu hesap yapılırken davalı tanıklarının bile cumartesi günleri çalışma yapıldığını beyan etmesi karşısında cumartesi günleri de çalışma olduğunun kabulü ile davacının kullandığı bilgisayarın açılış-kapanış saatlerine göre hesaplama yapılarak sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir" denilerek bozulmuştur. Mahkemece usul ve yasaya uygun olan bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılamada, toplanılan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Karar süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Temyiz Başvurusu:

Karar süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Öncelikle belirtmek gerekir ki, Anayasanın 141. maddesinde, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılacağı açıklanmış, aynı zorunluluk HUMK.nun 388. maddesinde de düzenleme altına alınmıştır. Anılan yasal düzenlemede yargıcın, uyuşmazlık konusu olan olay hakkında tüm kanıtları toplaması, tartışması, bu kanıtlardan hangilerine değer vermediğinin nedeni, hangilerini üstün tuttuğunun dayanaklarını değerlendirdikten sonra bir sonuca varmasının zorunlu ve gerekli olduğu vurgulanmıştır. Böyle bir yöntemin izlenmesi durumunda ancak kararın gerekçeli olduğunun kabul edilebileceği sonucuna varılabilir. Hükmü kuran yargıcın böyle bir yöntemi izlemesi halinde maddi olgularla hüküm fıkrası arasında bir bağlantı kurulmuş olabilecektir. Ayrıca gerekçe sayesinde kararın doğruluğu denetlenmiş ve davanın yanları tatmin ve inandırılmış olacaktır. Tüm bunlardan başka ve en önemlisi adil bir yargılamanın yapıldığı sonucuna varılacaktır.

Anayasanın 141. maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve kanuni düzenlemeler gereğince hakimin, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca kanuni unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır.Tarafların hukuki dinlenme haklarını ihlal etmeden usul kurallarının açık hükümlerine uygun şekilde gerekçeli olarak karar verilmesi gerekir. Aksi hal, karara karşı temyiz yollarına başvurmak isteyenin açıklama hakkını kısıtlayacağı gibi temyiz merciince kararın hukuki denetiminin yapılmasına da engel olur.

Somut uyuşmazlığa dönülecek olursa, Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada, bozma ilamında belirtilen esaslar doğrultusunda yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılmış, 12.04.2019 tarihli bilirkişi ek raporu dosyaya ibraz olunmuştur. Mahkemece gerekçeli kararda “ Yargıtay bozma ilamı doğrultusunda bilirkişiden ek rapor alınmıştır” açıklamasına yer verilmiş, ancak bu bilirkişi ek raporuna itibar edilip edilmediği, edilmedi ise bunun nedeni belirtilmediği gibi, raporda yer alan farklı tutarlardaki hesaplamalara rağmen fazla mesai alacağının hangi gerekçelerle 67,93 TL olarak hüküm altına alındığı hususu da açıklanmamıştır. Söz konusu bilirkişi ek raporunda, davacının fazla çalışma alacağı terditli olarak hesaplanmış, yalnızca tanık beyanları doğrultusunda ve yıllık 270 saat fazla çalışmanın mahsubu ile yapılan hesaplamada brüt 37.487,84 TL olarak hesaplanan fazla mesai alacağı, 01/2010 dönemi öncesi bilgisayar açma kapama saatlerinin fazla mesai hesabına elverişli olmaması nedeniyle bu dönemden önce tanık beyanlarına ve bu dönemden sonra iş bu kayıtlara göre yıllık 270 saat fazla mesai hesabının mahsubuyla yapılan hesaplamada brüt 17.081,60 TL olarak belirlenmiştir. Mahkemece gerekçeli kararda sadece bozma ilamına ve önceki gerekçeli kararlara yer verilmiş, bilirkişi raporunda yer alan hesaplamalara hangi nedenle itibar edilmediği hususu ise gerekçelendirilmemiştir. Dava hakkında az yukarıda yer alan ilkelere aykırı olacak biçimde gerekçesiz karar verilmesi, Anayasanın 141. maddesi ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesine aykırı olup, kararın bu yönü ile bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.09.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10407, Karar No: 2017/481, Tarih: 06.02.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/10407 E.  ,  2017/481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, basit cinsel saldırı, tehdit

HÜKÜM : Nitelikli cinsel saldırı ve basit cinsel saldırı suçlarından mahkumiyet, tehdit suçundan beraat

İlk derece mahkemesince verilip kısmen re'sen de temyize tabi hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan hüküm kurulurken önce 5237 sayılı TCK'nın 102/1 ve devamında aynı Kanunun 102/2. maddesinin tatbik edilmesi suretiyle kademeli uygulama yapılması sonuç cezaya etkili olmadığından ve katılan mağdure..... hakkında İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 15.06.2015 tarihli raporda eylemler nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu açıkça belirtilmesine rağmen sanık hakkında TCK'nın 102/5. maddesinin uygulanmama suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, beraati ve sübutu kabul olunan fiillerin eleştiriler dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ile katılan mağdure ...... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı ve basit cinsel saldırı suçlarından kurulup kısmen re'sen de temyize tabi mahkûmiyet hükümleri ile tehdit suçundan verilen beraat kararının ONANMASINA, 06.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.