muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5843, Karar No: 2014/243, Tarih: 17.01.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/5843 E.  ,  2014/243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yalova 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/01/2012

NUMARASI : 2010/84-2012/3

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arsa sahipleri arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince, müvekkilinin inşaatı tamamlayarak davalılara dairelerini teslim ettiğini, sadece davalı Y.. O.. ve eşinin birlikte 1,5 daire alacağının kaldığını, ancak davalıların sözleşmeye konu 259 sayılı parselde kat irtifakını kurmayarak müvekkiline düşen payı vermediklerini ileri sürerek, 259 sayılı parselde davalı F.. G..'in hissesinin tamamı ile davalı Y.. O..'a ait hissenin 3/4'ünün iptali ile müvekkili adına tescilini talep ve dava etmiştir.

Davalı F. G. vekili ile davalı Y.. O.. vekili, davacının sözleşmeye göre, 259 parselde yapılacak binada vermesi gereken iki adet daireyi müvekkillerine teslim etmediğini savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen kararın davacı vekili ile müdahil davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 15. Hukuk Dairesince, taraflar arasındaki uyuşmazlığın, davalı F. G. ve Yüksel’e 6’şar dairenin verilip verilmediği ve bu kişilerce üçüncü şahıslara tapuda yapılan devirlerin yüklenici davacının talimatıyla gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplandığı, diğer yandan yükleniciye ait dairelerin son %25’lik kısmının devri sözleşmeye göre iskân ruhsatının alınmasına bağlı tutulduğundan bu hususun da değerlendirilmesi gerektiği, yine davadan önce bir kısım arsa sahipleri tarafından yüklenici aleyhine açılan ve yüklenicinin de %75 tapu paylarının iptâli istemiyle arsa sahipleri hakkında ikame ettiği davaların da eldeki davayı etkileyeceği, ancak bu konularda gerekli inceleme ve araştırmanın yapılmadığı, kural olarak tapuda 3. şahsa pay devreden arsa sahibinin bu devrin yüklenicinin talimatıyla yapıldığını aynı derecede delillerle

İspat etmesi gerektiği, yani arsa sahipleri davalılar tarafından 3. kişilere tapu ile devredilen bağımsız bölümlerin yüklenici adına satıldığını davalıların ispat etmek zorunda olduğu, bu nedenle davalılardan bu konudaki delilleri istenip, satışla ilgili 3’ncü kişiler elinde delilleri varsa bunların da HUMK’nın 333. vd. maddeleri uyarınca celbi ile davalılara 6’şar dairenin verilip verilmediğinin tesbiti ve daha önce açılıp müracaata bırakılan 2000/1806 Esas sayılı dosyada bozma ilâmında gösterilen incelemeler tamamlanarak daireler verilmemiş ise şimdiki gibi davanın reddine karar verilmesi, arsa sahiplerine 6’şar dairenin verildiğinin saptanması halinde ise son %25’lik tapu devri iskân şartına bağlanmış olduğundan davacıya iskân ruhsatı alması için gerekli yetki ve mehil verilmesi, iskân ruhsatı alındığı takdirde tapu iptâl ve tescil isteminin kabul edilmesi, aksi takdirde ruhsat alındığında ayrıca dava açma hakkı saklı kalmak üzere davanın reddedilmesi gerektiği belirtilerek bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen 28.05.2007 tarihli bilirkişi esas ve 04.12.2007 tarihli ek raporu, uyulan Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasındaki sözleşme ve protokollere göre 370 ve 259 parsel üzerinde inşa edilen D blok üzerinde davalılara verilmesi gereken iki adet dairenin davalılara verilmediği, davacı tarafın sözleşmeye göre teslim etmesi gereken miktardaki daireleri davalılara teslim ettiğini ispat edemediği, edimlerini yerine getirmeyen davacı yükleniciye karşı davalıların BK'nın 81. maddesine göre devir edimlerini yerine getirmekten kaçınma hakkına sahip oldukları, ancak davacının eksik kalan daireleri davalılara teslim ettikten sonra kendisine düşen arsa payının ferağını talep edebileceği ve ruhsat alındığında da davalılar hakkında dava açılabileceği gerekçesiyle davanın reddine; celseleri takip etmeyen müdahil davacılar yönünden ise davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında imzalanan 03.04.1991 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ve eki sözleşmeler ile 21.01.1993 tarihli, davacı yüklenici şirket ile davalı F.. G.. arasında imzalanan ek sözleşme uyarınca, davalı arsa sahibi F.. G..'e 6 daire verilmesi gerektiği kararlaştırılmış olup, buna göre, 248 parselden 3 numaralı, 257 parselden 7 numaralı, 254 parselden 9 numaralı, 256 parselden 6 numaralı dairelerin verildiği, 259 parselden ise daire verilmediği taraflar arasında uyuşmazlık dışı olup, davacı tarafça 259 parselden verilecek olan 2 daire yerine 256 parselden 2 daire daha verilerek 256 parselden toplam 3 daire verildiği ve F.. G..'in 6 dairesini aldığı ileri sürülmüştür. Yine 30.07.1991 tarihli, davacı yüklenici ile davalı arsa sahibi Y.. O.. arasında imzalanan ek sözleşme uyarınca, davalı Y.. O..'a 6 daire verilmesi kararlaştırılmış olup, buna göre, Y.. O..'a 248 parselden 5 numaralı, 254 parselden 7 numaralı, 256 parselden 9 numaralı, 257 parselden 4 numaralı dairelerin verildiği, 259 parselden ise daire verilmediği uyuşmazlık dışı olup, davacı tarafça davalı Y.. O..'ın 259 parselden 1.5 daire alacağı kaldığı ileri sürülmüştür.

Dosyada bulunan tapu kayıtlarının incelenmesinden, davalı Y.. O..'a verildiği taraflar arasında uyuşmazlık dışı olan daireler dışında, davalı Y.. O..'a 257 parselden 11 numaralı dairenin 1/4 hissesi ile 12 numaralı dairenin 6/32 hissesi olmak üzere toplamda 7/16 daire hissesinin verildiği, davalı Y.. O..'ın bu hisseleri 11.04.1996 tarihinde üçüncü kişi Ö. U. devrettiği anlaşılmış olup, bu devrin davacı yüklenici adına yapıldığına ilişkin davalı tarafından her hangi bir delil ibraz edilmediğinden davalı Yüksel'in toplamda 4 daire ile 7/16 daire hissesi aldığı, geriye 1 daire ile 9/16 daire hissesi kaldığı sabit olmuştur.

Davalı F.. G..'e verildiği uyuşmazlık dışı olan daireler dışında, 256 parselden 2 ve 3 numaralı dairelerin de davalı adına tescilli olduğu görülmüş ise de, 3 numaralı daireye tekabül eden arsa payının, davalıya hangi parselden ne kadar daire verileceği kararlaştırılan 20.01.1993 tarihli ek sözleşmeden önce 21.10.1992 tarihinde davalı Fatma tarafından dava dışı Z. C. tapuda satış yapıldığı, 08.01.1993 tarihinde kat irtifakı kurulurken dairenin Z. C. adına tescil edildiği, ek sözleşme tarihi ile devir tarihi dikkate alındığında, bu dairenin yüklenici adına devredildiği ve davalıya 259 parselden verilecek daire yerine verilmiş dairelerden olmadığının kabulü gerekmiştir. 2 numaralı dairenin ise tapusunun kat irtifakı kurulurken tüm arsa sahipleri adına ayrı ayrı 1/4 (8/32) hisse payı ile kaydedildiği, davalı F.. G.. dışındaki diğer arsa sahiplerinin toplam 24/32 oranına isabet eden hisselerini 12.01.1993 tarihinde alt yüklenici R. Ç. devrettikleri, kat irtifakı kurulurken daire tapusunun tüm arsa sahipleri adına çıkarılması ve arsa sahiplerinin hisselerini devretmesinden bu dairenin yükleniciye kalan dairelerden olduğunun anlaşıldığı, R. Ç. diğer arsa sahiplerince kendisine devredilen 24/32 hisseyi 22.01.1993 tarihinde davalı F.. G..'e tapuda satış yaptığı, davalı F.G. bu hisseyi de satın alarak tamamına sahip olduğu bu daireyi 02.02.1993 tarihinde U.. K..'ya sattığı, böylelikle bu daireyi R. Ç. parasını ödeyerek satın aldığını savunan davalı Fatma'nın, bu dairenin 24/32 hissesi yönünden tapuda yapılan resmi satış senedi ile savunmasını ispat ettiği ve 2 numaralı dairenin 24/32 hissesinin davalı tarafından satın alındığının sabit olduğu ancak geriye kalan, davalı Fatma tarafından yüklenici R. Ç. devredilmesi gereken 8/32 hisse yönünden davalı tarafça bu hisseyi parasını ödeyerek satın aldığına yahut yüklenici adına U.. K..'ya devrettiğine ilişkin her hangi bir delil ibraz edilmediğinden, davalı F.. G..'e toplamda 4 daire ile 8/32 daire hissesinin verildiği, geriye 1 daire ile 24/32 daire hissesinin kaldığı sabit olmuştur.

Bu açıklamalara ve dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma ilamı gereğince hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve dairelerin eksik teslimine göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2046, Karar No: 2015/14197, Tarih: 18.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/2046 E.  ,  2015/14197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2014

NUMARASI : 2013/824-2014/167

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1- Değerlendirmede esas alınan Tarla Sebzeciliği ve karışık meyve bahçesinde o yörede hangi sebze ve meyve ürünlerinin yetiştirildiği il Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden sorulduktan,

2-Yetiştiriciliği yapılan her bir sebze ve meyve ürünü için ayrı ayrı olmak üzere dekar başına ortalama üretim miktarı ile değerlendirme tarihi itibari ile hasat zamanındaki ortalama toptan kilogram satış fiyatları ve dekar başına ortalama masrafı aynı il Müdürlüğü ile diğer resmi kurumlardan sorulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3210, Karar No: 2015/6453, Tarih: 14.05.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/3210 E.  ,  2015/6453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (4 kez), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (2 kez)

HÜKÜM : Zincirleme şekilde beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (1 kez) ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (4 kez) suçlarından mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Hükmedilen ceza miktarlarına göre suça sürüklenen çocuk müdafiin yaptığı duruşmalı inceleme talebinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (4 kez) suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince,

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafii ve katılan mağdurlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Suça sürüklenen çocuk hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dosyada bulunan onaylı nüfus kayıt örneğine göre, suç tarihinde dokuz yaşındaki mağdur...'ın aşamalardaki istikrarlı anlatımları, olaydan yaklaşık bir yıldan fazla zaman geçmesi nedeniyle doktor raporunda bulgu bulunmamasının istismarın organ sokma şeklinde gerçekleşmediğinin maddi delili olarak kabul edilemeyeceğine ve tüm dosya içeriğine göre, suça sürüklenen çocuğun, mağduru hile ile birden fazla tarlaya götürerek anal yoldan organ sokmak suretiyle cinsel istismarda bulunduğunun sübut bulması karşısında, eyleminin TCK'nın 103/2. maddesinde düzenlenen vücuda organ sokmak suretiyle cinsel istismar suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde basit cinsel istismar suçundan hüküm kurulması,

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 59. maddesi ile 5237 sayılı Kanunun 103. maddesinde yer alan çocuğun cinsel istismarı suçunun yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkân verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafii ve katılan mağdurlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/601, Karar No: 2012/6098, Tarih: 29.03.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/601 E.  ,  2012/6098 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, zararlandırıcı sigorta olayı sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan zararın, 506 sayılı Kanunun 26’ncı maddesi gereğince davalılardan teselsül hükümlerine göre rücuan alınması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanunun 26’ncı maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı, sigortalı veya hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (dış tavan) miktarı ile sınırlı iken, anılan maddede yer alan “sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere” ibareleri, 21.03.2007 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanan 23.11.2006 gün ve...sayılı Anayasa Mahkemesi kararı ile iptal edilmiştir. Anayasa’nın 153’üncü maddesine göre, Anayasa Mahkemesi iptal kararlarının, Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girmesi ve giderek elde bulunan ve kesinleşmemiş tüm davalarda uygulanmasının zorunlu olması, iptal kararının Resmi Gazete’de yayımlandığı tarihten itibaren 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 76’ncı ve 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 33’üncü maddesi gereğince, yürürlükteki kanunları uygulamakla yükümlü bulunan mahkemelerin ve Yargıtay’ın yürürlükten kalkan bir yasa maddesine dayanarak inceleme yapma ve karar verme yetkilerinin bulunmadığının kabulünün doğal bulunması, 26’ncı maddedeki anılan ibarelerin iptali ile Kurumun rücu hakkının, kanundan doğan, kendine özgü, sigortalı veya hak sahiplerinin hakkından bağımsız, basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında, ilk peşin sermaye değerli gelirlerin, tazmin sorumlularının kusuruna karşılık gelen tutarıyla sınırlı şekilde hüküm kurulması gerekmektedir.

Bu bağlamda hemen belirtmek gerekir ki, 506 sayılı Kanun uyarınca açılan rücuan tazminat davalarına ilişkin olarak süregelen uygulamada olduğu gibi, maddi zarar (tavan) hesabı yapılması gerekmediği gibi, tazmin sorumlusunun sigortalıya veya hak sahiplerine yapmış olduğu her türlü ödemenin Kurumun rücu alacağından düşülmesine olanak bulunmadığı da göz önünde tutulmalıdır. Zira bu tür rücu davaları Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararından önce halefiyet esasına göre açılmakta iken, iptal kararından sonra kanundan doğan bağımsız rücu alacağına dönüşmüş olup, yasa maddesi bu haliyle yorumlandığında peşin sermaye değerli gelirlerde oluşan artışların istenilemeyeceği sonucuna ulaşılacağında kuşku ve duraksamaya yer yoktur.

İnceleme konusu dava yönünden; Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı ile ortaya çıkan bu maddi ve hukuki olgular ile davalıların toplam %100 oranındaki kusur ve sorumluluk durumuna göre, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ve sosyal yardım zammının ilk peşin sermaye değerlerinin %37,5’inin, davacı Kurum tarafından açılan birinci rücu davasında hüküm altına alındığı belirgin olmakla, işbu ikinci davada %62,5 kusur farkını oluşturan rücu alacağına karar verilmesi, bir başka anlatımla, ayrıntıları 07.05.2008 gün ve 2008/10-363 Esas, 2008/366 Karar numaralı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ilamında da açıklandığı üzere gelir ve sosyal yardım zammının ilk peşin sermaye değerleri toplamına karşılık gelen tutardan, birinci rücu davasında hüküm altına alınan miktarın ilk peşin sermaye değerlerini oluşturan bölümü düşülerek, geriye kalan rücu alacağına karar verilmesi gerekirken, mahkemece, kusur farkının saptanmasında izlenmesi gereken yöntemde yanılgıya düşülerek, ilk peşin değerler toplamından, birinci davada hüküm altına alınan tüm miktar çıkartıldıktan sonra kalan tutarın ve dolayısıyla eksik rücu alacağının hüküm altına alınması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Kanunun geçici 3'üncü maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Kanunun 438’inci maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç : Hüküm fıkrasında yer alan sözcüklerin çıkartılarak yerine;

“1-) Davanın kısmen kabulüne; sürekli iş göremezlik geliri yönünden 5.402,90 TL.nin 15.06.2000, tedavi giderleri yönünden 1.216,15 TL.nin sarf, geçici iş göremezlik ödenekleri yönünden 499,40 TL.nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı Kuruma verilmesine,

2-) Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri gereğince belirlenen 855,00 TL. avukatlık ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak, yargılamada vekil ile temsil olunan davacı Kuruma verilmesine,

3-) 492 sayılı Harçlar Kanunu hükümlerine göre belirlenen 422,85 TL. karar ve ilâm harcının davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine,

2-) Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri gereğince belirlenen 855,00 TL. avukatlık ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak, yargılamada vekil ile temsil olunan davacı Kuruma verilmesine,

3-) 492 sayılı Harçlar Kanunu hükümlerine göre belirlenen 422,85 TL. karar ve ilâm harcının davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine,

4-) Davacı Kurumca karşılanan 17,00 TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı Kuruma verilmesine,” sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5479, Karar No: 2013/8614, Tarih: 07.06.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/5479 E.  ,  2013/8614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada Ankara 12. Sulh Hukuk ve Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, vasi ...'ün yerine vasi atanma istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...”, yine 21/2. maddesinde de “Vesayet altındaki kişilerin yerleşim yeri, bağlı oldukları vesayet makamının bulunduğu yerdir.” hükümlerine yer verilmiştir.

Aynı yasanın 22. maddesi uyarınca bakım ve sağlık kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmamasına göre, uyuşmazlığın vesayet makamı olan Ankara 12. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Ankara 12. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 07.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1351, Karar No: 2013/2301, Tarih: 15.02.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/1351 E.  ,  2013/2301 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 01.01.2005-18.11.2009 tarihleri arasında Emekli Sandığının yaptığı yersiz ödemelerin yasal faiziyle birlikte tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasanın Geçici 4. maddesinde, “Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 8/6/1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanuna göre; aylık, tazminat, harp malûllüğü zammı, diğer ödemeler ve yardımlar ile 08.02.2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanunun 1 inci maddesine göre ek ödeme verilmekte olanlara, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanunda kendileri için belirtilmiş olan şartları haiz oldukları müddetçe bunların ödenmesine devam olunur. Ancak, 5 ilâ 10 yıl arasında fiili hizmet süresi olan iştirakçilerden dolayı dul ve yetim aylığı almakta olanların, aylık ve diğer ödemeleri, bu Kanunun 32 nci, 34 üncü ve 37 nci maddelerindeki şartları haiz oldukları müddetçe devam edilir…

Bu madde kapsamına girenlerin aylıklarının bağlanması, artırılması, azaltılması, kesilmesi, yeniden bağlanması, toptan ödemeleri, ilgi devamı, ihya ve borçlanmaları, diğer ödemeler ve yardımlar ile emeklilik ikramiyeleri hakkında bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılır ve bu maddenin uygulanmasında mülga 2829 sayılı Kanun hükümleri ayrıca dikkate alınır…” hükmüne yer verilmiştir.

İş Mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulmuş istisnai nitelikte özel mahkemelerdir. Davaya konu uyuşmazlık, dayanağı işlem ve olayların meydana geldiği tarih itibariyle yürürlükte bulunan 5434 sayılı Kanun’dan kaynaklanmakta olup, görev alanına girmediğinden İş Mahkemelerinde çözümlenmesi mümkün değildir.

Ne var ki; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 2’nci maddesinde, kimler aleyhine idari yargıda dava açılabileceği açıklanmış olup, gerçek kişiler ile özel hukuk tüzel kişileri hakkında idari yargı yerinde dava açılamayacağı hususu da gözetildiğinde ve dava konusu uyuşmazlığın çözümünde genel mahkemelerin görevli olduğu nazara alınmaksızın, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.