muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/23961, Karar No: 2017/21084, Tarih: 05.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/23961 E.  ,  2017/21084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.10.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16701, Karar No: 2013/9353, Tarih: 10.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/16701 E.  ,  2013/9353 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beratine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 08:00 sıralarında, gündüz vakti, yerleşim yeri sınırlarında, iki yönlü yol üzerinde, sanığın, sevk ve idaresindeki minibüs ile seyri sırasında, olay mahalline geldiğinde, seyir istikametine göre aniden sol tarafındaki sokak üzerinden yola giriş yapan mağdurun idaresindeki bisikletle çarpışması şeklinde meydana gelen olayla ilgili olarak, yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısında sanığın taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkin, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 10/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19563, Karar No: 2013/27848, Tarih: -

**12. Hukuk Dairesi         2013/19563 E.  ,  2013/27848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 11. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı vekili tarafından borçlu hakkında iki adet çeke istinaden kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla yapılan takibe karşı borçlu vekili icra mahkemesine başvurarak, takip dayanağı çeklerin keşide yerinde, bankaya ibraz edildiğinde "Y.Bosna" ibaresinin yazılı olduğunu, "Y.Bosna"nın idari bir birimi ifade etmediğini, keşide yerindeki "İST" ibaresinin ise sahtecilik yapılmak suretiyle sonradan eklendiğini ileri sürerek takibin iptalini talep etmiştir.

TTK'nun 692/5. maddesi gereği çekte keşide yerinin gösterilmesi zorunludur. Aynı Kanun'un 708. maddesi gereğince ibraz süresi de çekin keşide edileceği yere göre belirleneceğinden keşide yerinin hiçbir duraksamaya ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde açık olarak gösterilmesi gerekir.

Somut olayda, takip dayanağı çek asıllarında "Y.Bosna-İST" olarak yazılmış keşide yeri, İstanbul olarak anlaşılabilir ve geçerli bir ibaredir. Borçlunun, takip dayanağı çeklerin keşide yerinde, bankaya ibraz edildiğinde "Y. Bosna" ibaresi yazmakta iken,  sahtecilik yapılmak suretiyle keşide yerine "İST" ibaresinin sonradan eklendiği iddiası karşısında, mahkemece çeklerin bankaya ibrazı anındaki durumlarını gösterir örneklerinin bankadan sorularak keşide yeri unsurunun tespiti yapılmaya çalışılmışsa da, dar yetkili icra mahkemesinde böyle bir inceleme yapılması mümkün değildir. Çekte keşide yerinin bulunup bulunmadığı çek metnine göre belirlenecek bir husus olup, banka cevabına göre sonuca gidilemez. Çek asılları incelendiğinde yasal unsurları haiz olduğu ve alacaklının da çeklerin yetkili hamili olduğu anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece  şikayetin reddi gerekirken kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12062, Karar No: 2014/280, Tarih: 13.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/12062 E.  ,  2014/280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece   verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan hakkında ... Devlet Hastanesince 25.01.2007 tarihinde Beyin Cerrahı uzmanı ile Ortopedi ve travma uzmanı tarafından rapor tanzim edilmesi karşısında tebliğnamedeki (1) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanık müdafinin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan hak yoksunluklarının 5237 sayılı  TCK'nin 53/3.maddesi uyarınca sanıkların kendi alt soyu bakımından koşullu salıverilme tarihine kadar geçerli olacağı gözetilmeden infazın tamamlanmasına  kadar geçerli olacağı şeklinde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve o yer cumhuriyet savcısının  temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca  isteme uygun BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK' un 322. maddesi gereğince sanık hakkındaki hüküm fıkrasında bulunan TCK' nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün  hükümden çıkarılarak yerine gelmek üzere “5237 sayılı TCK'nin 53/1-a, b, c, d, e bentlerinde yazılı hakları kullanmaktan mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, TCK'nin 53/1-c maddesinde yazılı velayet, vesayet ve kayyımlığa ait yetkileri kendi alt soyu üzerinde kullanmaktan TCK'nin 53/3. maddesi hükmü gereğince şartla tahliye tarihine kadar yoksun bırakılmasına” ibaresi eklenerek diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.01.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20694, Karar No: 2014/14875, Tarih: 17.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/20694 E.  ,  2014/14875 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile ... aralarındaki dava hakkında ... 3. İş Mahkemesinden verilen 07.05.2013 günlü ve 2011/231-2013/266 sayılı hükmün, davacı Kurum Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Bazı maddeleri dışında 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 Sayılı Kanunun 3. maddesi ile değişik 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine göre "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır. Şu kadar ki; kendisine tebliğ yapılacak şahsın müracaatı veya kabulü şartiyle her yerde tebligat yapılması caizdir.";

Yine, 6099 sayılı Kanunun 5. maddesi ile eklenen fıkra da gözetildiğinde, 7201 sayılı Kanunun 21. maddesinde, "Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır. Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır. Muhtar, ihtiyar heyeti azalan, zabıta amir ve memurları yukarıdaki fıkralar uyarınca kendilerine teslim edilen evrakı kabule mecburdurlar.";

Gıyabi hükmün, davalı ...'a, Tebligat Kanununun 21. maddesi gözetilmeksizin Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edilmiş olması usulsüz olup; Mahkemece, gıyabi hükmün davalılardan ...'a usulünce tebliğ edilerek;

Yukarıda belirtilen davalı yönünden, temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesindeki düzenleme gereği, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten;

Gıyabi hükmün, davalı ...'a, Tebligat Kanununun 21. maddesi gözetilmeksizin Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edilmiş olması usulsüz olup; Mahkemece, gıyabi hükmün davalılardan ...'a usulünce tebliğ edilerek;

Yukarıda belirtilen davalı yönünden, temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesindeki düzenleme gereği, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten;

2-Dosyada yer alan peşin sermaye değerli gelir tabloları arasında, ilk peşin sermaye değerli gelir miktarları arasında çelişki görülmekle; sürekli işgöremez hale gelen sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri, herhangi bir tereddüte yer bırakılmaksızın gelir bağlama onay tarihi davacı Kurumdan sorulmak ve alınacak cevabi yazı eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine 17.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5170, Karar No: 2016/9654, Tarih: 05.04.2016

**13. Hukuk Dairesi         2016/5170 E.  ,  2016/9654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, eşinin hamile olduğunu, davalıya ait hastanede doğum yaptığını ancak davalı hastanenin 1800 TL haksız kesinti yaptığını ileri sürerek başlattığı icra takibine vaki haksız itirazın kaldırılarak takibin devamı ile davalının icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, görev ve yetki itirazı ile birlikte davanın esastan da reddini dilemiştir.

Mahkemece, ara kararla davaya tüketici mahkemesisi sıfatıyla bakılmasına karar verilmiş ve yetkisizlik kararı ile dosyanın İstanbul Nöbetçi Tüketici Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Eldeki dava 6502 sayılı TKHK'nun yürülüğe girdiği 28.5.2014 tarihinden sonra açılan sağlık hizmetinden kaynaklanan alacağa ilişkindir. Davacının tüketici, davalınında sağlık hizmeti sağlayıcısı olduğuna göre hatalı tıbbi uygulamadan doğan işlem bu haliyle tüketici işlemidir. Her ne kadar mahkemece, HMK.'nın 6. maddesi gereğince genel yetki kuralının uygulanması gerektiği, davalının davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesinin yetkili olduğu, dava açıldığı tarihte davalı tüzel kişilerin yerleşim yerinin İstanbul olduğu anlaşılmakla; dosyanın görevli ve yetkili İstanbul Nöbetçi Tüketici Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş ise de, 4077 sayılı yasanın 23/3. madde ve fıkrasına göre tüketici davalarının tüketicinin ikametgahı mahkemesinde de açılabileceği belirtilmiştir. Bu özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Genel yetki kuralı 4077 sayılı yasanın 23. maddesindeki özel yetkili mahkemenin yetkisini kaldırmaz. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir. Davacı, yetkili mahkeme yönünden seçimlik hakkını 4077 sayılı yasanın 23/3. maddesi gereğince ikametgahı mahkemesi yönünde kullanmıştır. O halde mahkemece, işin esasına girilerek hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 5.4.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9378, Karar No: 2021/3618, Tarih: 09.03.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/9378 E.  ,  2021/3618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, tehdit, mala zarar verme, iş ve çalışma hürriyetinin ihlali, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, ceza verilmesine yer olmadığı

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Sanıklar ..., ... ile suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Hüküm tarihi, tayin olunan cezanın miktar ve nev'i dikkate alındığında 14.04.2011 tarih 27905 sayılı Resmi Gazatede yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 23.03.2005 tarihli ve 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna eklenen geçici 2. madde uyarınca hüküm kesin nitelikte olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından, suça sürüklenen çocuklar ve sanıkların temyiz istemlerinin 5320 Sayılı Yasanın 8/1.maddesi gözetilerek CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Sanık ... hakkında tehdit ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik sanığın temyiz istemi ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik sanık ve Cumhuriyet Savcısının temyiz istemlerinin incelenmesinde;

UYAP kayıtlarının incelenmesinde karar tarihinde, başka suçtan Çarşamba A Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olan ve duruşmalarda bulunmaktan bağışık tutulma talebi bulunmayan sanığın, hükmün verildiği oturuma getirtilmeyerek yada talebi halinde SEGBİS sistemi ile hazır bulundurulmayarak savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK.nın 196. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,

III-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz incelenmesinde,

UYAP kayıtlarının incelenmesinde karar tarihinde, başka suçtan Ümraniye T Tipi Kapalı Ceza İnfaz kurumunda hükümlü olan ve duruşmalarda bulunmaktan bağışık tutulma talebi bulunmayan suça sürüklenen çocuğun, hükmün verildiği oturuma getirtilmeyerek yada talebi halinde SEGBİS sistemi ile hazır bulundurulmayarak savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK.nın 196. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,

IV- Sanık ... hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz incelenmesinde;