muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/6839, Karar No: 2019/9101, Tarih: 17.06.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/6839 E.  ,  2019/9101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15/12/2009 tarih 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, ".. daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesinin uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesinin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını 5237 sayılı TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere "İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı" olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında "Suçun işleniş şekli ve özellikleri" de dikkate alınmalıdır. 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda, suçun konusunun 35,00 TL değerindeki kağıt para ile bir miktar bozuk para olduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin miktar olarak az olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesi uyarınca verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi sonucu sanık hakkında yazılı şekilde fazla ceza tayini,

2-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 tarih 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 tarih 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz talebi bu bakımdan yerinde görüldüğünden, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 17/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/695, Karar No: 2015/1834, Tarih: 30.03.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/695 E.  ,  2015/1834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Sanık .. hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmü, sanık müdafii tarafından yasal süresi içerisinde 25.11.2013 tarihli dilekçe ile temyiz edilmiş ise de;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05/02/2008 tarih ve 2008/1-9/15 sayılı kararı uyarınca, cezasının onanması talebini içeren sanığın aynı tarihli dilekçesinin, içeriğine göre temyizden vazgeçme niteliğinde olduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2) Sanık .. müdafii ile katılan vekilinin temyizi üzerine yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ..'ın mağdur .. yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, tahrikin varlığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık .. müdafii ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

A) Mağdur .. 07.01.2013 tarihinde kolluğa verdiği ifadesinde kendisine sanık .. bıçakla saldırdığını ve şikayetçi olduğunu, onun yanında bulunduğunu söylediği sanık ..'ın ise herhangi bir eyleminden bahsetmeksizin şikayetçi olmadığını belirtmesi, mağdurun babası ...'ın kolluğa verdiği 06.01.2013 tarihli ifadesinde olayı görmediğini, kendisi olay yerine geldiğinde oğlunun bir araca bindirildiğini ve birlikte hastaneye gittiklerini, hastanede oğlunun kendisini .. isimli şahsın bıçakladığını söylediğini ifade etmesi, sanık .. suça iştirak ettiğine dair hiçbir tanık ifadesinin bulunmaması karşısında; sanık .. cezalandırılmasını gerektirir nitelikte başkaca delil bulunmadığı gözetilerek atılı suçtan beraati yerine, mağdur ve babasının sonradan değiştirdikleri beyanları esas alınarak yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de, sanık .. yönelik olarak mağdurdan kaynaklanan herhangi bir haksız hareket bulunmadığı gözetilmeksizin haksız tahrik indirimi yapılması,

B) Mağdurun olay sonrası felç geçirdiğinin iddia edildiği ve hatta bu nedenle ifadesinin bir fizik tedavi merkezinde naip hakim tarafından alındığı hususları da dikkate alındığında; mağdura ait tüm rapor, film, grafi ve müşahede evrakları Adli Tıp Kurumu Başkanlığına gönderilip her bir bıçak darbesi ayrı ayrı değerlendirmeye tabi tutularak vücutta oluşturdukları tahribat, hayati tehlikeye neden olma durumları, eğer varsa hangisinin felç durumu yarattığı hususlarında ayrıntılı rapor alınmasını müteakip sanık .. hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması,

C) Dosya kapsamına ve kabule göre; haksız tahrikin, mağdurun sanık ..'ın kardeşine uyuşturucu temin etmesi iddiasından ibaret olması karşısında; cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadar indirimini öngören TCK’nun 29. maddesinin uygulanması sırasında asgari oranın bir miktar üzerinde indirim yerine yazılı şekilde 1/2 oranında indirim yapılarak sanığa eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanık .. müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, sanıklar hakkındaki hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), bozma nedenine söre sanık ..’ın tahliyesine, başka suçtan tutuklu ya da hükümlü değilse, derhal serbest bırakılması için yazı yazılmasına, 30/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16064, Karar No: 2016/1789, Tarih: 16.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/16064 E.  ,  2016/1789 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada, Mersin 3. İş ve İstanbul 17. İş Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, iş kazasından kaynaklanan cismani zarar sebebiyle maddi manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mersin 3. İş Mahkemesince, yetkili mahkemenin Adana veya İstanbul Mahkemeleri olduğu, davalının seçimlik hakkını İstanbul'dan yana kullandığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İstanbul 17. İş Mahkemesi tarafından ise, davacının çalıştığı işyeri adresinin ... olduğu gerekçesiyle karşı yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu 5. maddesinde, iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemeleri belirlenmiştir. Buna göre, “iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medenî Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı iş yeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.”

İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanununun yetki kurallarına uygun olup, buna ek olarak işin yapıldığı yer, diğer bir ifadeyle iş yeri mahkemelerini de yetkili kılmaktadır.

Diğer taraftan, 6100 sayılı HMK'nın 16. maddesine göre ise, “Haksız fiilden doğan davalarda, haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesi de yetkilidir.”

Somut uyuşmazlıkta davacı vekilinin, müvekkilinin davalı şirkette saha satış temsilcisi sıfatıyla işçi olarak çalıştığı, sigara dağıtımı yapmak için işverene ait araçla, Adana ilinden Mersin iline yola çıktığı, seyir halindeyken Adana-Tarsus yolunda trafik kazası geçirdiği, kaza nedeniyle yaralandığı ve maluliyet yaşadığını ileri sürerek, maddi ve manevi tazminat isteminde bulunduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davacının Adana-Tarsus karayolunda davalı işverene ait araç ile seyir halindeyken trafik kazası geçirdiği, kazaya ilişkin olarak Adana Bölge Trafik Denetleme Şube Müdürlüğü tarafından kaza tutanağı düzenlendiği ve olay hakkında Adana Cumhuriyet Başsavcılığı'nca soruşturma yapıldığı ve suç yerinin Adana olarak gösterildiği anlaşıldığından haksız fiilin gerçekleştiği yerin ... olduğu, davalı işverenin yerleşim yeri adresinin ise “.../...” olduğu ve davalının da süresinde yetkisizlik itirazında bulunduğu, olayda davalı işverenin yerleşim yeri mahkemelerinin yetkili olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın İstanbul 17. İş Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince İstanbul 17. İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 16/02/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19982, Karar No: 2017/14157, Tarih: 13.06.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/19982 E.  ,  2017/14157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı kurumda işçi statüsünde çalışmaya başladığını, halen de davalı kurumda çalışmasını sürdürdüğünü, çalışmasının karşılığı her sene bir ilave tediye ödemesi yapılmasının gerektiği, ayrıca Bakanlar Kurulu kararıyla bu sayının ikiye çıkarılabileceğinin söylendiğini, nitekim Bakanlar Kurulu da her sene bu yönde karar alarak davacının statüsünde bulunan işçilere ayrıca bir ilave tediye ücret ödemesi daha yapılması yönünde karar aldığını, Bakanlar Kurulu kararlarından da anlaşılacağı üzere her sene 6772 sayılı Kanun'un 3. maddesine göre ek bir karar alarak davacı statüsünde çalışan kişilere ayrıca bir ilave tediye ücretinin daha ödenmesi yönünde karar aldığını, bu durumda her sene iki ilave tediye ücreti alması gerekirken idare tarafından herhangi bir ödeme yapılmadığını, bu sebeple ödenmeyen ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumlan ifade etmektedir.

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumlan ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdi ve ayni yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler. Şöyle ki;

Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkça verdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, Kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8 inci maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularmdan oluşacağı" belirtilmektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8 inci maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularmdan oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanun'un uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet Belediye Başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Somut olayda davacı davalı olan ... Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı Başkanlığında çalışmaktadır. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında davalı kurumun niteliği gözönüne alındığında ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Somut olayda davacı davalı olan ... Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı Başkanlığında çalışmaktadır. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında davalı kurumun niteliği gözönüne alındığında ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.06.2017 gününde oybirliğiile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13375, Karar No: 2012/15872, Tarih: 03.12.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/13375 E.  ,  2012/15872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Muris ... mirasçısı ...'nın 23/04/2007 tarihinde vefat ettiği nüfus kayıtlarından anlaşılmaktadır. ...'ya ait veraset ilamının dosyada bulunmadığı, veraset ilamının ilgili yerden getirtilmesi, ondan sonra inceleme yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8706, Karar No: 2013/10464, Tarih: 17.06.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/8706 E.  ,  2013/10464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan domates ve baklanın sulu şartlarda 2011 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verim, üretim giderleri çizelgesi (tüm harcama kalemlerini açıklayan) ve kilogram başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelinin gıda tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

2-Dava konusu taşınmaza hangi tarihte (gün, ay, yıl olarak) el atıldığının taraflardan,

3-Davacının dava açılmadan önce 30.06.2010 tarihinde yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununa eklenen Geçici 6. madde ve 25.02.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6111 sayılı Kanun ile Kamulaştırma Kanununa eklenen Geçici 2. maddede öngörülen uzlaşma yoluna gitmek üzere başvuruda bulunup bulunmadığının ilgili idareden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.