muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10777, Karar No: 2017/8355, Tarih: 20.09.2017

Mahkemece, hastanın takip ve tedavisinde görev alan doktorlara kusur atfetmeyen, dosya içerisinde bulunan 22.10.2014 tarihli Adli Tıp 1. İhtisas Kurulu raporu ve aynı görüşü benimseyen 17.09.2015 tarihli Adli Tıp Genel Kurul raporlarına dayanılarak, davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, dosya kapsamı incelendiğinde, hastanın nakledildiği hastanede çalışan Dahiliye uzmanı davacı tanığı Tamer Köymen'in verdiği ifadesindeki "...yaptığımız kontrol ve düzenlediğimiz epikrizde tespitlerimizi yazdık, hastada tespit edilemeyen beyin kanaması ve ilaca bağlı fazla kan sulanması tespit ettik bunu da epikrize yazdık," beyanı, yine hastayı diğer hastaneye nakleden ambulansın içinde görev yaptığını belirten davacı tanığı Dr....'in "...Ben görevlilerden hastaya ait dosyayı istedim, incelediğimde dosyada ne tomografi ne de MR çekildiğini gördüm." ifadesinin üzerinde durulmadığı, bu iddiaların aydınlatılmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, mahkemece, davaya konu olayda rapor düzenlemeye ehil ve donanımlı bir Üniversiteden, aralarında dava konusu hususta uzman, akademik kariyere sahip 3 kişilik bilirkişi kurulundan, yapılan işlemlerin tıp bilimi açısından yeterliliği ve uygunluğu hususunda, davacı iddialarını aydınlatacak şekilde, davalıya atfı kabil bir kusur olup olmadığı hususunda, nedenlerini açıklayıcı, taraf, Mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak, davalının kusurlu olup olmadığının belirlenmesi, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu yönler göz ardı edilerek, eksik incelemeye dayanılarak, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5110, Karar No: 2010/11672, Tarih: 11.11.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/5110 E.  ,  2010/11672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13.11.2008 tarih ve 2008/205 - 2008/595 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalılara kültür balığı sattığını, karşılığında çekler aldığını, çeklerin bankaya ibrazında davalıların rızaları dışında ellerinden çıktığından bahisle ödemeden men talimatı verdiğini öğrendiklerini, bu durumun davacının bankalar nezdinde olan itibarını zedelediğini ve ticari çevrede küçük düşürdüğünü ileri sürerek, 100.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, çeklerin ticari ilişki kapsamında davacıya verildiğinin sabit olduğu, çeklerin bir kısmında davalılardan Termko Soğutma A.Ş.'nin, bir kısmında da davalılardan Ada Su Ltd. Şti.'nin keşideci olduğu, her iki davalı şirketin aynı kişi tarafından temsil edildiği, ödemeden men talimatının tek ve yeterli koşulunun çekin rıza hilafına çıktığı beyanının muhataba bildirilmesi olduğu, davalıların bu yöndeki beyanının muhataba iletildiği, muhatabın da bu talimatı işleme koyduğu, davalılar talimatı ile davacının çekleri rıza hilafına ele geçiren konumuna sokulduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüyle 10.000,00 TL'nın davalılardan temerrüt faiziyle tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 459,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24642, Karar No: 2018/11155, Tarih: 16.10.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/24642 E.  ,  2018/11155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı kadın tarafından katılma yoluyla kusur belirlemesi, tazminat ve nafaka miktarları yönünden, davacı-davalı erkek tarafından ise; kadının kabul edilen davası, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı-davacı kadının katılma yolu ile temyizi yönünden;

Hüküm davacı-davalı erkek tarafından temyiz edilmiş, diğer taraf vekili de, temyize cevap dilekçesinde hükme ilişkin itirazlarını bildirerek temyiz isteğinde bulunmuştur (HUMK m.433/2). Hükmü süresinde temyiz etmemiş olan tarafın, temyize cevap dilekçesindeki temyiz itirazlarının incelenebilmesi, temyiz dilekçesinin tebliğinden itibaren on gün içinde cevap verilmesi halinde mümkündür (HUMK m.433/2). Aksi halde, süresinden sonra verilen cevap dilekçesindeki temyiz itirazları dikkate alınamaz davacı-davalı erkeğin temyiz dilekçesi, diğer tarafa 04.10.2016 günü tebliğ edilmiş, karşı taraf hükme ilişkin itirazlarını da ihtiva eden temyize cevap dilekçesini, yasal on günlük süreden sonra 17.10.2016 günü vermiştir. Bu durumda davalı-davacı kadının katılma yoluyla temyiz talebinin süre aşımı sebebiyle reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Davacı-davalı erkeğin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b)Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2/b bendinde gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 2/a bendinde gösterilen sebeple ONANMASINA, davalı-davacı kadının katılma yolu ile temyizinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 16.10.2018(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2019/1079, Karar No: 2019/4772, Tarih: 21.11.2019

**15. Hukuk Dairesi         2019/1079 E.  ,  2019/4772 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar 1-... 2-... 3-... 4-... 5-... 6-... 7-... 8-... 9-... 10-... 11-... ile davalı ... arasındaki davadan dolayı ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 27.11.2014 gün ve 2012/440-2014/607 sayılı hükmü bozan 23. Hukuk Dairesi'nin 25.10.2018 gün ve 2016/384-2018/4929 sayılı ilamı aleyhinde davacılar ..., ..., ... ..., ..., ..., ..., ... ve ... vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanmış olup, eksik ve kusurlu işlerin giderim bedeli ile geç teslim nedeniyle gecikme tazminatı alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece ıslahla artırılan miktar da dikkate alınarak davacılar ..., ..., ..., ... ve ...'nin davalarının kısmen kabulüne, ..., ..., ...'un taleplerinin husumet yokluğu nedeniyle reddine, ..., ...,... adına açılan davanın açılmamış sayılmasına davacılar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'in iskan ruhsatı nedenine ilişkin talepleri yönünden davanın açılmamış sayılmasına dair verilen kararın, davalı yüklenicinin temyizi üzerine Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'nce verilen 25.10.2018 gün 2016/384 Esas 2018/4929 Karar sayılı bozma ilamına karşı davacılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... vekillerince yasal süresi içerisinde karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

Karar düzeltme talebinin kural olarak temyiz incelemesini yapan Yargıtay Hukuk Dairesince incelenmesi gerekmekte ise de; Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 09.02.2018 gün 2018/1 sayılı işbölümü kararı ile arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanan ve 01.07.2016 tarihinden sonra temyiz ya da karar düzeltme talepli olarak Yargıtay'a gelen dosyalardaki temyiz ya da karar düzeltme taleplerini incelemek görevi Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'ne verildiğinden karar düzeltme talebi Dairemizce incelenmiştir.

1-Davacılar ..., ... ve ... karar düzeltme talebinde bulunmuş iseler de; yerel mahkemece verilen kararın ikinci bendinde bu davacıların iskan ruhsatına ilişkin talepleri yönünden davanın açılmamış sayılmasına, üçüncü bendinde de eksik işler bedeli ve gecikme tazminatına ilişkin taleplerinin husumet yokluğundan usulden reddine karar verilmiş olup, adı geçen davacılar tarafından kurulan hükme yönelik temyiz itirazında bulunulmadığı ve bu nedenle haklarında verilen karar kesinleşmiş olup karar

düzeltme talebinde bulunmalarında hukuki yarar bulunmadığından adı geçen davacıların karar düzeltme talebinin reddi gerekmiştir.

Diğer davacılar ..., ..., ..., ... ve ...'nin karar düzeltme taleplerine gelince;

2-Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında adı geçen davacıların aşağıda geçen bendin kapsamı dışında kalan diğer karar düzeltme talepleri yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

düzeltme talebinde bulunmalarında hukuki yarar bulunmadığından adı geçen davacıların karar düzeltme talebinin reddi gerekmiştir.

Diğer davacılar ..., ..., ..., ... ve ...'nin karar düzeltme taleplerine gelince;

2-Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında adı geçen davacıların aşağıda geçen bendin kapsamı dışında kalan diğer karar düzeltme talepleri yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

3-Davacıların dayanağı olan 20.05.2008 gün 7072 ve 15.05.2005 gün 17595 yevmiye nolu düzenleme şeklinde gayrimenkul satış vaadi ve kat karşılığı inşaat satış sözleşmelerinde yüklenici tarafından arsa sahiplerine ait dairelerin anahtar teslimi olarak yapılıp teslim edileceği kararlaştırılmıştır. Dairemizin yerleşik içtihat ve uygulamalarında yüklenicinin anahtar teslimi inşaatı yapıp teslim etmeyi üstlenmiş olması durumunda anahtar teslimi ibaresinin yapı kullanma izin belgesinin alınması koşulunu da içerdiği kabul edilmektedir. Yapı kullanma izin belgesi alınmayan bağımsız bölüm ya da inşaat fiilen teslim edilmiş olsa dahi arsa sahibi yapı kullanma izni alınmayan bağımsız bölümler ya da yapıyı kullanmaya ya da kiraya vermeye zorlanamayacağından yüklenici tarafından arsa sahibine yapı kullanma izin belgesi alınmaksızın teslim edilen bağımsız bölümlerin fiilen kullanılarak ya da kiraya verilmek suretiyle gelir temin edildiği ya da arsa sahibince satıldığı kanıtlanmadıkça arsa sahibi teslimi gereken tarihten yapı kullanma izin belgesinin alındığı ya da bağımsız bölüm veya bölümleri üçüncü kişilere sattığı tarihe kadar gecikme tazminatını arsa sahibi yükleniciden isteyebilecektir (Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 29.11.2001 gün 2001/3088 Esas, 2001/5274 Karar sayılı ilamı ve benzer içtihatlar).

Bu durumda mahkemece teslimi gereken tarihten itibaren yedi ay gecikmeli olarak bağımsız bölümleri teslim edilen karar düzeltme talebinde bulunan davacı arsa sahiplerine teslim edilen bağımsız bölümlerle ilgili davalı yüklenicinin dosyaya sunduğu deliller değerlendirilerek arsa sahiplerinin satılan bağımsız bölümler varsa teslimi gereken tarihten satış tarihine kadar, bunların dışında fiilen teslim edilen bağımsız bölüm ve dairelerden yine aynı arsa sahiplerinin fiilen kullanmak ya da kiraya vermek suretiyle ekonomik yarar sağladıkları bağımsız bölümler varsa teslimi gereken tarihten fiilen kullanma veya kiraya verme tarihine kadar isteyebilecekleri gecikme tazminatının hükme esas raporu düzenleyen bilirkişi kurulundaki inşaat mühendisinden alınacak ek raporla hesaplattırılarak, daha önce belirlenen eksik ve kusurlu işlerin giderim bedeliyle birlikte hüküm altına alınması, karar düzeltme talep edilen davacı arsa sahiplerinin sattıkları bağımsız bölüm ile fiilen teslim alıp kullanarak veya kiraya vermek suretiyle gelir elde ettikleri bağımsız bölüm bulunmaması h...nde teslimi gereken tarihten dava tarihine kadar gecikme tazminatı hesaplayan önceki bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

Yerel mahkeme kararının bu gerekçeyle bozulması gerekirken, fiilen teslim edilme tarihinden sonraki dönem için mutlak olarak gecikme tazminatı istenemeyeceği gerekçesiyle bozulduğu, bu kez yapılan incelemede anlaşıldığından karar düzeltme talebinin kabulü uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle ..., ... ve ...'un karar düzeltme taleplerinin hukuki yarar yokluğundan reddine, 2. bent uyarınca davacılar ..., ..., ..., ... ve ...'nin diğer karar düzeltme taleplerinin reddine, 3. bent uyarınca kabulüyle Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'nin 25.10.2018 gün 2016/384 Esas 2018/4929 Karar sayılı bozma ilamının kaldırılarak yerel mahkeme hükmünün değiştirilen bu gerekçeyle davacı arsa sahipleri ..., ..., ..., ... ve ... yönünden davalı yüklenici yararına BOZULMASINA, ödediği karar düzeltme peşin harcının istek h...nde karar düzeltme isteyen davacılar ..., ..., ... ... ve ...'a geri verilmesine, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 218,50 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan harcın temyiz eden davalıya iadesine,

21.11.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17829, Karar No: 2013/17156, Tarih: 11.07.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/17829 E.  ,  2013/17156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ücret alacağı, hafta tatili, fazla çalışma ücrti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili müvekkilinin, davalı işyerinde şoför olarak çalıştığını, davalı işyerinde bağlı bulunduğu gruba bağlı olarak faaliyet gösteren Eşme Beldesinde bulunan fabrikasında yükleme ve ana sevkiyat yapıldığını, davacının nakliye işi yapması sebebiyle Karayolları Kanunu gereği yirmidört saat içinde mola vermek kaydı ile en fazla sekiz saat araç sürmesi gerekirken devamlı bir şekilde günde 16-18 saat çalışacak şekilde araç kullanmaya zorlandığını, davacıya verilen iş emirlerinde çıkış ve varış saatleri belirlendiğini, yola devam edebilmek için çift takometre uygulaması yapıldığını belirterek fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davacı vekili, işbu dosya ile birleşen Kocaeli 3. İş Mahkemesinin dosyasına vermiş olduğu dava dilekçesinde davacının Kocaeli 5. Noterliği aracılığı ile 24.12.2009 tarihinde iş koşullarının düzeltilmesi ve sigorta primlerinin gerçekte ödenen ücret üzerinden ödenmesi isteminde bulunduğunu 11.01.2010 tarihinde işverene tebliğ edildiği halde işverenin bu talepleri yerine getirmediğini, davacının daha önce net aldığı ücretin ödenmeyerek düşürüldüğünü, daha evvel birikmiş ücretlerin ödenmediğini, bunun üzerine davacının noter aracılığı ile 02.03.2010 tarihinde gönderdiği ihtarnameyle iş sözleşmesini 05.03.2012 tarihinden geçerli olmak üzere haklı olarak sonlandırdığını fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL kıdem tazminatı, 500,00 TL yıllık izin ücreti, 500,00 TL hafta tatili ücreti, 500,00 TL genel tatil ücreti ve 2.000,00 TL ücret alacağı olmak üzere toplam 4.500,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davacının, yurtiçi tır şoförü olarak çalıştığını, davacının iş sözleşmesini 05.03.2010 tarihinde çalışma koşullarının ağırlaştığını ileri sürerek haklı bir sebebe dayanmaksızın feshettiğini, davacının ayrılırken tüm alacaklarının ödendiğini, davacının çalışmalarının sefer görev emirleri ve araçtaki uydu takip cihazlarından alınan raporlarla sabit olduğunu, yurtiçi tır şoförlerinin günlük araç kullanma sınırları dışında araç kullanması söz konusu olmadığından Yargıtay İçtihatlarına göre tır şoförlerinin günlük çalışma sınırları nedeniyle fazla mesai alacağı isteyemeyeceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının ücretinin işveren tarafından düzenlenmiş Mart 2009 ayına ilişkin bordroda belirtilen miktar olarak kabul edildiğini, davacının narenciye tır şoförü olup mesainin düzenli olmadığı, davacının fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil alacaklarının ödenmediği ve sigorta primlerinin gerçekte ödenen ücret üzerinden yatırılmadığı tanık beyanları ve dosya kapsamına göre ispatlanmış bulunmakla davacı iş sözleşmesini haklı olarak sonlandırdığından davacı kıdem tazminatına hak kazandığı, davacının fazla mesai yaptığının, genel tatillerde çalışıldığının, kullanmadığı yıllık izin ücreti bulunduğunun ispatlandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Bilirkişi sefer emirlerinde bulunan yemek ücretlerini toplayıp günlük yemek ücretini tespit etmiş bulduğu miktara göre de davacının kıdem tazminatına esas giydirilmiş ücretini hesaplamıştır. Dosyaya davacının tüm sefer emirleri ibraz edilmemiştir. Ayrıca, ibraz edilen sefer emirlerinin hepsinde harcırah ve yemek bedeli bulunmamaktadır. Bu sebeple seri dava halinde açılan dosyalarda davacıların hepsinin aynı işi yapmalarına rağmen farklı farklı yemek bedelleri aldıkları tespit edilmiştirki bu durum hayatın olağan akışına uygun değildir. Davacının günlük yemek bedeli kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlendikten sonra gerekirse kıdem tazminatı yeniden hesaplama yapılarak hüküm altına alınmalıdır.

Mahkemece esas alınan bilirkişi raporu anılan sebeple hüküm kurmaya elverişli değildir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.07.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12468, Karar No: 2019/15338, Tarih: 04.12.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/12468 E.  ,  2019/15338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin çantasından 50,00 TL çalmaya teşebbüsten ibaret eylemi nedeni ile suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nun 145. maddesi gereğince belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2)Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nun 52/4. maddesine göre adli para cezası taksitlendirilirken, infazda duraksamaya neden olacak şekilde taksit aralığının gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 04/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.