muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/24505, Karar No: 2017/14100, Tarih: 13.06.2017

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumlan ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdi ve ayni yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler. Şöyle ki;

Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkça verdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, Kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8 inci maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularmdan oluşacağı" belirtilmektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8 inci maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularmdan oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanun'un uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet Belediye Başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Somut olayda davacı davalı olan ... Başkanlığında çalışmaktadır. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında davalı kurumun niteliği gözönüne alındığında ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.06.2017 gününde oybirliğiile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/15526, Karar No: 2008/20798, Tarih: 22.12.2008

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/15526 E.  ,  2008/20798 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... aralarındaki tespit davası hakkında Kahramanmaraş 1.Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinden verilen 22.5.2006 gün ve 302-580 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

İncelenmesine gerek duyulan;

1- Davacının işvereni olduğu anlaşılan Akdeniz Çelik Mutfak Gereçleri San. Ltd. Şirketinin,

a-ortakları ile bu ortaklarının ayrı ayrı işyeri ve ikamet adreslerini gösterir Ticaret Sicil Kaydı ve bilgilerinin,

b-şirketin kayıtlı bulunduğu vergi dairesindeki şirket ve ortaklarının adresleri,

2- Davacının, 22.12.2003-27.10.2005 tarihleri arasında kayıtlı oludğu vergi dairesinde bulunan işyeri adresinen,

ayrı ayrı, yöntemince istenilip alınacak tüm yanıtlar dosyaya eklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2249, Karar No: 2019/2856, Tarih: 19.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/2249 E.  ,  2019/2856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belge gizleme

HÜKÜM : Beraat

1-Defter ve belge gizleme suçundan açılan kamu davasında defter ve belgeleri saklama ve gerektiğinde ibraz yükümlülüğünün mükellef sanığa ait olması karşısında; sanığın, 2009 yılının ortalarından itibaren hastalandığını, beyin tümörü teşhisi konularak ameliyat olduğunu, bu nedenle işlerle ilgilenemediğine yönelik savunmasının 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde belirtilen mücbir sebep kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği tartışılmadan yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması,

2-... hakkındaki soruşturmanın akıbetinin araştırılması, dava açılmış ve derdest olması durumunda her iki dosyanın birleştirilmesi, birleştirmenin mümkün olmaması halinde ise dava dosyasının getirtilip incelenmesi, özetinin duruşma tutanağı yazılması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması;

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19/03/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28703, Karar No: 2015/12953, Tarih: 08.07.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/28703 E.  ,  2015/12953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Adet veya kullanım gereği sokak üzerinde bulunan demir ızgaraları çaldığı anlaşılan suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1. maddesinin (e) bendine uyduğu gözetilmeyerek aynı Kanunun 141/1. maddesi ile hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 08.07.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6676, Karar No: 2014/11982, Tarih: 24.04.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/6676 E.  ,  2014/11982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/12/2013

NUMARASI : 2013/318-2013/344

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Keşide tarihinde yürürlükte olan 6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 790. (6762 s. TTK'nun 702.) maddesinde; "Cirosu kabil bir çeki elinde bulunduran kişi, son ciro beyaz ciro olsa bile, kendi hakkı müteselsil ve birbirine bağlı cirolardan anlaşıldığı takdirde yetkili hamil sayılır. Çizilmiş cirolar yazılmamış hükmündedir. Bir beyaz ciroyu diğer bir ciro izlerse, bu son ciroyu imzalayan kişi çeki beyaz ciro ile iktisap etmiş sayılır" hükmüne yer verilmiştir

Somut olayda, alacaklı tarafından 15.01.2013 keşide tarihli 22.000 TL'lik çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, borçlunun söz konusu çekte alacaklının bankaya ibrazdan sonra ciro arasına girmek suretiyle, takip yaptığını, yetkili hamil olmadığını, takibin iptalini talep ettiği, mahkemece bankaya ibrazdan sonra alacağın temliki yoluyla çeki devralmayan alacaklının yetkili hamil olmadığından bahisle borçlu yönünden takibin iptaline karar verildiği görülmektedir.

Takip dayanağı söz konusu çekin suretinin incelenmesinde; ilk cironun lehtara ait olduğu, takip alacaklısı K.. D..'in ciro silsilesi içerisinde yer aldığı, çekin süresinde bankaya ibraz edildiği, vasıflarının tam olduğu ve alacaklının yetkili hamil olduğu anlaşılmaktadır. Çekin görünen yüzü dışındaki hususların incelenmesi yargılamayı gerektirir. Dar yetkili icra mahkemesinde tartışılamaz.

Bu durumda, Mahkemece, yukarıdaki yasal düzenleme ve çek üzerindeki bilgiler nazara alınarak, şikayetin reddine karar verilmesi yerine yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18514, Karar No: 2015/20185, Tarih: 12.11.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/18514 E.  ,  2015/20185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Marmaris 1. Asliye Hukuk( İŞ) Mahkemesi

TARİHİ : 17/04/2015

NUMARASI : 2014/116-2015/243

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalışırken geçirdiği iş kazasından dolayı felç kaldığını bu sebeple cinsel hayatının sona erip ermediğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, tespit talebinde bulunan tespit yaptırmaktan vazgeçmiş olduğundan karar verilmesine yer olmadığına karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 12/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/724, Karar No: 2007/677, Tarih: 26.09.2007

**Hukuk Genel Kurulu         2007/20-724 E.  ,  2007/677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tunceli Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2007

Taraflar arasındaki "kadastro tespitine itiraz" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Tunceli Kadastro Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 2.6.2006  gün ve 2006/183-310 E.K.sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 20.Hukuk Dairesinin 13.11.2006     gün ve 11942-15364 sayılı ilamı ile, (...Kadastro sırasında, .  Köyü 107 ada 9 parsel sayılı 604,37 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, senetsiz belgesiz olarak tarla niteliği ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı H. K..  adına  tespit edilmiştir. Davacı Orman Yönetimi, çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla  dava açmıştır. Mahkemece  davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın kadastro tespitinin iptal edilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm  davalı  tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine  itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu yapılmamıştır.

Mahkemece yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hüküm kurmaya yeterli değildir.

a) Hükme dayanak yapılan orman bilirkişi raporunda; çekişmeli alanın, çok eski tarihlerden beri 30-40 cm pulluk derinliğinde sürülerek ve işlenerek en az 100 yıldır tarım arazisi olarak kullanıldığı, ancak son 10-15 yıldır terk edilerek nadasa bırakıldığı, bakımsızlıktan üzerinin çayır otları ile kaplandığı, yörenin ekolojik koşullarına uygun olarak nadasa bırakıldığı süre içerisinde alana gelen ve alanın kenarlarında serpili halde 10-15 yaşlarında meşe ağaçlarının oluştuğu, davalı parsel üzerinden alınan toprak örneklerinden ve profil içinde yapılan incelemelerden toprak içerisinde orman ağaçlarına ilişkin kök kalıntılarının yer almadığının tespit edildiği,

b) Raporun devamında ise, dava konusu alanın çevresi ile birlikte incelendiğinde ormanlık alanlar ile arasında ayırıcı unsur bulunmadığı, çevresindeki ormanlık alanlar ile tam bir bütünlük arz ettiği genel görünümü itibariyle alanın toprak yapısının orman yetiştirmeye elverişli ve orman toprağı niteliğinde bulunduğu, çekişmeli taşınmazın 1959 basım tarihli memleket haritasında ve tarihi belirtilmeyen hava fotoğraflarında yeşil zemin üzerinde orman ile sembolize edilen orman alanları içinde kaldığı, bu sebeplerle orman sayılan yerlerden olduğunu,

c) Diğer taraftan, aynı keşifte bilgisine başvurulan ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise; çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığı tarım arazisi niteliğinde bulunduğu açıklanmıştır.

Bu durumda; karara dayanak alınan uzman orman ve ziraat bilirkişi raporları birbiriyle ve kendi içinde çelişkili olup, raporlar çekişmeli yerin öncesinin orman niteliğini belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmadığından, bu raporlara dayanılarak hüküm kurulamaz.

c) Diğer taraftan, aynı keşifte bilgisine başvurulan ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise; çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığı tarım arazisi niteliğinde bulunduğu açıklanmıştır.

Bu durumda; karara dayanak alınan uzman orman ve ziraat bilirkişi raporları birbiriyle ve kendi içinde çelişkili olup, raporlar çekişmeli yerin öncesinin orman niteliğini belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmadığından, bu raporlara dayanılarak hüküm kurulamaz.

O halde; mahkemece, eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında bu konuda uzman serbest orman mühendisleri arasından seçilecek bir orman yüksek mühendisi bir ziraat mühendisi ve bir fen elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yok edilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmadığından, yukarıda değinilen diğer belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de  içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir. Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır....) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici  nedenlere göre,Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken,önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ:Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine,  26.9.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23184, Karar No: 2014/11823, Tarih: 16.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/23184 E.  ,  2014/11823 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/121581

MAHKEMESİ : Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/03/2012

NUMARASI : 2009/192 (E) ve 2012/81 (K)

SUÇ : Kamu görevlisinin resmi belgede sahtecilği

1- Sanıklar S.. K.., O.. D.. ve G.. O.. yönünden;

Hak etmediği halde sanık G.. O..'ın malulen emekli olabilmesini sağlamak için doktor olan sanıklar S.. K.. ve O.. D..'un suça konu sağlık kurulu raporunu sahte olarak düzenledikleri, sanık G..'ın da, doktor sanıkların bu eylemine iştirak ettiği iddiasıyla 'kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği' suçundan açılan kamu davasında; Yüksek Sağlık Şurası'nın 15-16 Eylül 2011 tarihli toplantısında verilen 12889 sayılı kararının sonuç kısmında; hasta G.. O..'ın tetkikleri nefropati tanısını destekler nitelikte olup nefropati tanısının doğru olduğu, organ hasarının oluştuğu, ancak bunun maluliyet derecesinde bulunmadığı, verilen maluliyet kararının doğru olmadığı, dolayısıyla Dr. S.. K.. ve Dr. O.. D..'un eylem ve kararlarının tıbbı yönden fenne aykırı olduğuna karar verildiği hususlarının belirtilmesi, sanıkların aşamalarda, suça konu raporun içeriğinin doğru olduğunu, sahte rapor düzenlemediklerini savunmaları karşısında, sanıkların, diğer sanık G..'a koydukları teşhisin yanlış ve abartılı olduğunu bilerek, suça konu belgede sahtecilik yapmak suretiyle esas amacın hak etmediği halde sanık G..ın malulen emekliliğini sağlamak olduğuna ve sanık G..'la birlikte hareket ederek suça konu belgeyi düzenlediklerine, keza gerekçeli kararda bahsi geçen; 'sanık G.'ın kendi lehine menfaat temin etmek maksadı ile telkin, yönlendirme, rica ve azmettirmesi doğrultusunda doktor sanıkların fenne ve tıbba aykırı suça konu raporu tasdikleyip verdiğine' ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilmeden ve sanıklara yüklenen eylemin görevi kötüye kullanma veya görevi ihmal suçlarını oluşturup oluşturmayacağı da tartışılmadan yazılı şekilde hüküm tesisi,

b-Sanık C.. T.. yönünden;

b-Sanık C.. T.. yönünden;

Kamu görevlisi olmayan bir kimsenin, 'kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği' suçundan cezalandırılabilmesi için, görevi kapsamında düzenlemeye yetkili olduğu bir belgeyi sahte olarak düzenleyen kamu görevlisi ile sahtecilik kastıyla bir araya gelmesi gerekmekte olup, kamu görevlisinin sahtecilik kastının belirlenemediği durumlarda, kamu görevlisi olmayan bir kimsenin bu suçtan cezalandırılmasının mümkün olmadığı cihetle, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi ve suç vasfının doğru biçimde tayini bakımından, sanığın malulen emekliliğine esas sağlık kurulu raporunu düzenleyen doktorlar hakkında soruşturma izni verilmemiş olması da dikkate alındığında, sağlık kurulu raporuna esas alınan Atatürk Üniversitesi Tıp Fakültesi Psikiyatri Anabilim Dalı Öğretim Üyesi Yard. Doç. Dr. N.. A.. ve Araştırma Görevlisi Dr. I..Ö.. tarafından düzenlenen 19.03.2002 tarihli raporun gerçeği yansıtmadığı iddiasıyla 2547 sayılı Yasanın 53. maddesi uyarınca gereğinin yapılması ihbarını içerir Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığınca Atatürk Üniversitesi Rektörlüğüne hitaben yazılan 08.09.2009 tarihli yazının akıbetinin araştırılarak, yazıda bahsi geçen ilgililer hakkında ne gibi işlem yapıldığının haklarında kamu davası açılmış ve derdest ise birleştirme hususunun düşünülmesi, değilse ilgili belgelerin onaylı birer örneklerinin dosya içine alınması ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanık C..in hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, hangi kamu görevlisinin sahtecilik eylemine katıldığı da açıklanmadan yazılı şekilde 'kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği' suçundan mahkumiyetine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.