muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/24682, Karar No: 2012/9500, Tarih: 26.03.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/24682 E.  ,  2012/9500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/07/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlunun, takibin kesinleşmesinden sonraki dönemde alacaklı tarafından verilmiş olduğunu iddia ettiği ibranameye dayanarak borcun ödendiğinden bahisle  takibin iptalini istediği, Mahkemece de istem doğrultusunda takibin durmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

İcra İflas Kanunu’nun konuya ilişkin 71/2.maddesinde; "borçlu, takibin kesinleşmesinden sonraki devrede borcun ve ferilerinin itfa edildiğini, yahut alacaklının kendisine bir mühlet verdiğini noterden tasdikli veya imzası ikrar edilmiş bir belgeyle ispat ederse, takibin iptal veya talikine her zaman icra mahkemesinden isteyebilir" yasal düzenlemesine yer verilmiştir.

Alacaklı vekili tarafından icra mahkemesine verilen cevap dilekçesinde alacaklı şirketin temsil ve ilzamı için iki yetkili imzasının gerekli bulunmasına rağmen,  ibranamenin tek bir  yetkili imzası ile düzenlendiği açıkça ifade edilmiştir. İbranamedeki imzaya  karşı çıkılmamakla beraber, ikinci bir imzanın gerekli olduğu iddia edilerek, ibranamenin alacaklı şirket açısından bağlayıcı olmadığı ileri sürülmektedir.

Ankara Ticaret Sicili Memurluğu’nun 28.06.2010 tarihli yazısına göre; 03.10.2006 tarihli karar ile Osman Demirden ve Yaşar Karakaş’ın alacaklı şirketi münferiden temsil ve ilzama yetkili kılındığı belirtilmiş ancak daha sonra 25.07.2007 tarihinde alınan ve ibranamenin düzenlendiği  tarih itibarı ile de geçerli olduğu anlaşılan karara göre aksi kararlaştırılıncaya kadar herhangi ikisinin müştereken alacaklı şirketi temsil ve ilzama yetkili kılındıkları karar altına alınmıştır.Bu durumda alacaklı şirket adına ibra belgesi düzenlenebilmesi için şirketin iki yetkilisinin imzasının bulunması gerekir.Somut olayda 13.12.2010 tarihli belgede şirket yetkililerinden sadece  imzasının bulunduğu ve ikinci  yetkili  imzasının yer almadığı görüldüğünden alacaklı şirketi bağlamaz.

O halde Mahkemece, istemin reddi yerine  yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 26/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/38788, Karar No: 2013/25909, Tarih: 11.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/38788 E.  ,  2013/25909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ

DAVA:Davacı, kıdem tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden Zaloğlu Temizlik Ltd. Şti.'ne yükletilmesine, 11.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3544, Karar No: 2011/3953, Tarih: 28.03.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/3544 E.  ,  2011/3953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 10.02.2010 gününde verilen dilekçe ile tapuda isim tashihi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 27.07.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu kaydına yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin isim, soyisim, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur. Bu tür davalarda kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir.

Tapu Sicil Müdürlüğüne husumet yöneltilerek açılması gereken kayıt düzeltme davalarında, mahkemece sağlıklı bir inceleme yapılmalı, kayıt maliki ile ismi düzeltilecek kişinin aynı kişi olduğu kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanmalıdır. Bu saptama yapılırken de aşağıda açıklanan yöntem izlenmelidir.

1-Düzeltilecek tapu kaydı tüm dayanakları ile birlikte getirtilmelidir.

2-Nüfus Müdürlüğünden, kayıtta geçen kişi ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişinin kaydının bulunup bulunmadığı sorulmalı, kaydı düzeltilecek kişinin nüfus kaydı, tapu ve dayanakları ile bağlantı oluşturacak şekilde incelenmeli, gerekirse kök kayıtlar da istenmelidir.

3-Taşınmazın bulunduğu mahalde kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan başka kişi bulunup bulunmadığı araştırılmalıdır.

Açıklanan bu hususlar çerçevesinde yapılacak inceleme ve araştırma sonucu, tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığında davanın kabulü yoluna gidilmelidir.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında;

Davacı, 1405, 13589, 15551, 16210, 17679 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarındaki kimlik bilgilerinden “... kızı ...'ın” “... kızı ...” olarak; “... kızı ...'ın” “... kızı ... ...” olarak; “... oğlu ...'ın” “... oğlu ... ...” olarak düzeltilmesini talep etmiştir.

Davalı idare vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda tapu malikleri ile aynı isimde birden fazla kişi bulunduğundan davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı, 1405, 13589, 15551, 16210, 17679 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarındaki kimlik bilgilerinden “... kızı ...'ın” “... kızı ...” olarak; “... kızı ...'ın” “... kızı ... ...” olarak; “... oğlu ...'ın” “... oğlu ... ...” olarak düzeltilmesini talep etmiştir.

Davalı idare vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda tapu malikleri ile aynı isimde birden fazla kişi bulunduğundan davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosya içerisinde bulunan belgeler incelendiğinde, nüfus müdürlüğünden yapılan araştırma sonucu tapu malikleri ile aynı ismi taşıyan birden fazla kişilerin bulunduğunun bildirildiği görülmüştür. Ancak nüfus müdürlüğünce, nüfus kayıtları gönderilen kişilerin hiç birinin baba ismi “...” değildir. Tapu maliki ile aynı isimde başka kimselerin bulunması davanın reddine karar verilmesi için yeterli değildir. Mahkemece, yukarıda belirtilen ilkeler ışığında araştırma yapılarak; dava konusu taşınmazların tesciline esas tapulama tutanakları getirtilmeli, taşınmazların edinme sebebi araştırılarak, edinme sebebi ve diğer maliklerin isimleri nüfus kayıtları ile karşılaştırılmalı ve sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece değinilen hususlar gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulması doğru olmamış, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 28.03.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6240, Karar No: 2020/2623, Tarih: 10.03.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/6240 E.  ,  2020/2623 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle öldürme

Hüküm :CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Taksirle öldürme suçundan sanıkların beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Minibüs durağında şoför olarak çalışan ...’ın olay gecesi saat 05.00 sıralarında tanık ...'a ait ticari taksiyi alarak, sanıkların bulunduğu yere gittiği, araç içerisinde sanıklar ve ... bulunduğu halde seyir halinde oldukları sırada tek yönlü virajlı yolda direksiyon hakimiyetini kaybedip orta refüj demirlerine çarpan aracın taklalar attığı ve önünde seyir halinde olan aracın tampon kısmına çarpması sonucu sanıkların yaralandığı, ...'ın ise multiple kot kırıkları ve kafa kemiğindeki çökme kırığına bağlı göğüs içi kanama ve beyin doku harabiyeti sonucu öldüğü olayda, sanıkların aracın ölen tarafından kullanıldığı yönünde beyanda bulunmaları üzerine bu doğrultuda trafik kazası tespit tutanağı düzenlendiği, sanıkların savunmalarının aksini gösterir herhangi bir somut maddi delil elde edilemediği, diğer araç sürücüsü olan tanık ...'ın diğer araç sürücüsüne ilişkin bir tespitinin olmadığı, ölenin vücudunda oluşan yaralanma bölgelerinin aracın sanık tarafından kullanılmadığı sonucuna götüremeyeceği anlaşıldığından mahkemenin kabul ve takdirinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin çelişkilerin giderilmediğine, sanıkların iddialarının otopsi tutanağı ile uyuşmadığına, keşif yapılması gerektiğine, eksik ve hatalı değerlendirme yapıldığına, ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 10.03.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/96, Karar No: 2015/407, Tarih: 21.05.2015

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2015/96 E.  ,  2015/407 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevsizlik Kararı Veren

Yargıtay Daireleri : 8 ve 15. Ceza Daireleri

Mahkemesi Asliye Ceza

Sanık hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Sungurlu Asliye Ceza Mahkemesince 24.01.2013 gün ve 268-43 sayı ile, sanığın aynı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

Hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesince 18.02.2014 gün ve 17027-3604 sayı ile;

“2797 sayılı Yargıtay Yasasının 6110 sayılı Yasa ile değişik 14. maddesinde ‘Ceza Dairesinde, Daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde, dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir’ hükmü yer almaktadır. Yasa, sevk maddelerine değil, iddianamedeki tavsife ağırlık tanımıştır. Bu nedenle Ceza Dairelerinin görevinde Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu'nun yerleşik kararlarında da belirtildiği üzere tavsif esas alınmalıdır.Sungurlu Cumhuriyet Başsavcılığının 15.08.2012 tarihli iddianamesinde; sanığın, çöp konteynırını ve mezarlığı kasten yaktığının iddia olunması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.11.2009 gün ve 193/268 sayılı kararında açıklandığı üzere, yakarak mala zarar verme suçu tavsif edilerek dava açılmıştır.Bu itibarla, sanık hakkında düzenlenen iddianame ve temyizin kapsamına, Yargıtay Kanununun 14. maddesi ile Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nun 02.06.2011 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan 12.05.2011 gün ve 2011/1 sayılı kararına göre temyiz inceleme görevi Yargıtay Yüksek (15.) Ceza Dairesine ait olduğu”,

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 15. Ceza Dairesince de 09.03.2015 gün ve 5951-22159 sayı ile;

“İddianamedeki anlatım, nitelendirme, sevk maddesi ve Yargıtay Kanunu'nun Değişik 14. maddesi gereğince temyiz incelemesinin, Yüksek (8.) Ceza Dairesi’nin görevi dâhilinde olduğu” gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 8. ve 15. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 8. ve 15. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sungurlu Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen iddianamede sanığın eyleminin; “Şüpheli ... hakkında üzerine atılı suçtan yapılan soruşturma kapsamında; şüphelinin olay tarihi olan 12.08.2012 günü saat 23.30 sıralarında Kabahatler Kanunu'na muhalefet etmekten dolayı Sungurlu İlçe Emniyet Müdürlüğü'ne götürüldüğü, burada işi bittikten sonra Turan Mahallesi'nde bulunan Sarıtepe Mezarlığı'na gittiği, buradaki çöp konteynırını devirdiği ve yakmaya başladığı, yangın sonucu mezarlığın yandığı, şüphelinin eylemini kasten işlediği ve eyleminin konteynır ile mezarlığa yönelik olduğu, yangından sonra civarda bulunan vatandaşların 155 hattına ihbarda bulundukları, bunun üzerine olay yerine ilk 8844 kod numaralı polis memurlarının gittikleri, burada bulunan vatandaşların polis memurlarına 'Abi balici ....yaktı, ileriye doğru kaçtı' dedikleri, akabinde polis memurlarının şüpheliyi yakalamak amacıyla belirtilen yere hareket ettikleri, ancak şahsın yakalanamadığı, tekrar olay yerine geldiklerinde ise yukarıda belirtilen beyanda bulunan şahısların olay yerinde olmadıklarının görüldüğü, bir süre sonra şüpheli ... ulaşıldığı, şüpheli bulunduğunda üzerindeki elbiselerden yoğun şekilde kolonya, iz ve duman kokusunun geldiği, üzerinde bulunan çorapta çok sayıda kurumuş ot kırıntılarının olduğu ve emniyete ilk gittiği elbiselerini değiştirdiğinin görüldüğü, her ne kadar şüphelinin alınan savunmasında üzerine atılı suçlamaları kabul etmediği görülmüş ise de, mevcut durum, dosya içerisinde bulunan olaya ait ayrıntılı tutanaklar müsnet suçun şüpheli tarafından işlendiğini gösterdiği ve atılı suçtan iddianame düzenlenmesi için yeterli şüphenin oluştuğu, böylece şüphelinin kişilerin hayatı, sağlığı veya mal varlığı bakımından tehlikeli olacak biçimde ya da kişilerde korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda yangın çıkararak atılı suçu işlediği..." şeklinde anlatılmıştır.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun, tebliğname tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 6110 sayılı Kanun ile değişik 14. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde yer alan; “Daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir” hükmü gözetildiğinde, iddianamedeki anlatım içeriğinden sanık hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan 5237 sayılı TCK’nun 170/1-a. maddesi uyarınca kamu davası açıldığı ve sevk maddesinin de buna uyumlu olacak şekilde gösterildiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay 15. Ceza Dairesince verilen görevsizlik kararı isabetli olduğundan ve temyiz incelemesinin genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan açılan kamu davası sonucunda kurulan hükmü incelemekle görevli Yargıtay 8. Ceza Dairesince yapılması gerektiğinden, 8. Ceza Dairesi görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 18.02.2014 gün ve 17027-3604 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın Yargıtay 8. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 21.05.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14087, Karar No: 2019/1578, Tarih: 25.02.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/14087 E.  ,  2019/1578 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Ceza dosyasında, davalı şirketlerin yetkilisi ve çalışanları olan dava dışı ...sanık olarak yargılanmış olup mahkumiyetlerine karar verilmiş ve karar kesinleşmiştir. Dosyadan temin edilen ve hükme esas alınan kusur raporunda ise cezada mahkum olan dava dışı kişiler hakkında kusur tespiti yapılarak ilgilerine göre davalılara kusurları mal edilmek suretiyle hüküm kurulmuştur.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere 1. fıkrada işverenin, 4. fıkrada üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bunlara dayanılarak açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir.

Söz konusu Kanunun 141 - 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.