muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/15507, Karar No: 2024/1571, Tarih: 21.02.2024

2. İlk Derece Mahkemesince sanığın bir örgüte ve gruba mensup olduğuna veya halkın bir kesimini sosyal sınıf, din, mezhep, cinsiyet, bölge farklılığına dayanılarak alenen aşağılama kastıyla hareket ettiğine dair cezalandırılmasına yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği, yüklenen suçun unsurları itibariyle oluşmadığı gerekçesiyle beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü;

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığından katılan vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.5237 sayılı Kanun'un 216 ncı maddesinin ikinci fıkrasında yer alan düzenleme ile kamu barışını korumak amacıyla halkın sosyal sınıf, ırk, din, mezhep, cinsiyet veya bölge bakımından farklı bir kesiminin alenen aşağılanması suç sayılmıştır.

2. Madde gerekçesinde de belirtildiği üzere suçun oluşabilmesi için halkın bir kesimini oluşturan gayrimuayyen sayıdaki kişilerin sosyal sınıf, ırk, din, mezhep, cinsiyet veya bölge farklılığına dayanarak aşağılanması, tahkir edilmesi gerekir.

3. Somut olayda, sanığın alınan savunmasında özetle, sosyal medya hesabı olan ... isimli internet sitesi üzerinden suç tarihinde yaptığı ''Suç tarihinde "....'li ... şok talep! - Akşam ... Uşak Milletvekili ... , namaz için otobüsün durdurulmasını isteyen yolcuların cezalandırılmasını istedi" şeklindeki paylaşımının, başka bir haber sitesinden alıntı olduğunu ve bu habere yaptığı yorumun silinmesi istenildiğinde sildiğini, haberin bir çok internet sitesinde yer aldığını ifade ettiği, bu haliyle sanığın üzerine atılı suçu işleme kastıyla hareket ettiğine dair dosya kapsamında mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak kesin nitelikte delil bulunmadığı anlaşılmakla, Mahkemece verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamış ve katılan vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 16.02.2017 tarihli kararında katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1317, Karar No: 2014/12134, Tarih: 04.11.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/1317 E.  ,  2014/12134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, hakaret

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 04.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1277, Karar No: 2019/10431, Tarih: 27.06.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/1277 E.  ,  2019/10431 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan dolayı suça sürüklenen çocuk Yavuz Kargın’ın yapılan yargılaması sonunda 5237 sayılı TCK'nın 103/1-a, 1-b, 43, 31/3, 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı CMK’nın 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Kocaeli Çocuk Mahkemesince 29.11.2011 günlü ve 2010/552 Esas, 2011/294 sayılı Karar verilmiş ve bu karara yönelik itiraz Kocaeli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.12.2011 günlü, 2011/2146 Değişik iş sayılı kararıyla reddedilerek karar kesinleşmiş ise de, suça sürüklenen çocuk hakkında tayin edilen sonuç ceza miktarı itibarıyla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesine göre anılan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği gözetilerek itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 11.01.2019 günlü 94660652-105-41-16105-2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Kocaeli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.12.2011 günlü, 2011/2146 Değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/4-b maddesi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak üzere BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde merciince yapılmasına ve dosyanın merciine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4991, Karar No: 2018/17078, Tarih: 27.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2017/4991 E.  ,  2018/17078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nın 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanık tarafından, müştekiye ait hurda görünümündeki minibüsüne ait değer tespit tutanağına göre 50,00 TL değerindeki radyatörün çalınması karşısında: sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; sanık tarafından, müştekiye ait hurda görünümündeki minibüsüne ait değer tespit tutanağına göre 50,00 TL değerindeki radyatörün çalınması karşısında: sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilamın, TCK'nın 191/1. maddesi uyarınca hükmolunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin olduğu, 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesinin değiştirilmiş olması ve anılan Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddesindeki düzenleme karşısında; bu suç yönünden uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılıp tekerrüre esas olmaması halinde adli sicil kaydındaki diğer ilamlar incelenerek tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun gözetilmemesi,

3-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10742, Karar No: 2012/16178, Tarih: 07.11.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/10742 E.  ,  2012/16178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılardan Aski Genel Müdürlüğü vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilince bir adet fatura içeriğindeki malzeme satımı ve hizmetin davalılardan Bala Belediyesi'ne verilmiş olduğunu ancak, belediye yetkilileriyle yapılan görüşmeler sonucunda belediyenin faturaya konu hizmetleriyle ilgili hak ve yükümlülüklerinin diğer davalı Aski Genel Müdürlüğü’ne devredildiğinin öğrenilmesi üzerine ödenmeyen fatura bedelinin tahsili için müvekkilince başlatılan takibe davalıların itirazı sonucu takibin durduğunu belirterek, itirazın iptali, takibin devamı ve %40 oranında icra inkar tazminatının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri ayrı ayrı sundukları cevap dilekçeleriyle faturaya konu borçtan sorumlu bulunmadıklarını bildirerek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda; faturaya konu mal ve hizmet alımının kamu hizmetlerinin yürütülmesi amacıyla davalı ... Belediyesi'nce diğer davalı Aski Genel Müdürlüğü adına yapıldığı ve böylece fatura borcundan davalı Aski Genel Müdürlüğünün sorumlu olduğu gerekçesiyle davalı ... aleyhine açılan davanın pasif husumet ehliyeti yokluğundan reddine, davalı Aski aleyhine açılan davanın kısmen kabulüyle bu davalının itirazının kısmen iptaline asıl alacak, 1.840,80 TL.ye takip tarihinden itibaren değişen oranlarda yasal faiz uygulanmak suretiyle takibin devamına, fazlaya dair istemin reddine, hükmolunan tutarın %40’ı oranındaki icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı Aski vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılardan Aski Genel Müdürlüğü vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 07.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/273, Karar No: 2016/10678, Tarih: 20.06.2016

**22. Ceza Dairesi         2016/273 E.  ,  2016/10678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın duruşmada savunması alınırken bildirdiği adres ile mernis adresi aynı olduğundan; sanığa gerekçeli kararın Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebliği yapılarak, adreste bulunmaması halinde tebliğ memurunun tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim ederek ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirmesi gerekirken, bu işlemler yapılmadan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre işlem yapılarak muhtara teslim edilmesi nedeniyle tebligatın usulsüz olduğu anlaşıldığından; sanığın öğrenme üzerine bulunduğu temyiz isteminin süresinde olduğu ve temyizin reddine dair ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak ;

1-Müştekinin soruşturma aşamasında alınan ifadesinde zararının hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen ... tarafından karşılandığını belirtmesine rağmen, kovuşturma aşamasında talimat yolu ile alınan beyanında suça konu balıkların iade edilmediği gibi maddi zararının da karşılanmadığını ifade etmiş olması karşısında; bu husus müştekiye açıklattırıldıktan sonra sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşullarının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Anayasa Mahkemesi'nin hüküm tarihinden sonra, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin, 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014-140 esas, 2015/85 karar sayılı kararının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu ,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nun temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 20.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4932, Karar No: 2016/4082, Tarih: 04.05.2016

**11. Ceza Dairesi         2015/4932 E.  ,  2016/4082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Dava konusu “mühür bozma” suçundan doğrudan zarar gören Sakarya Elektrik Dağıtım A.Ş'nin, CMK'nun 260. maddesi uyarınca temyiz hakkının bulunduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Soruşturma sırasında şikayetçi olduğunu bildiren ve müdahale yoluyla kamu davasına katılma hakkı bulunan şikayetçiye duruşma günü usulen bildirilmeden ve davaya katılma olanağı sağlanmadan tensiple yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 234/1-b maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2747, Karar No: 2013/4077, Tarih: 05.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/2747 E.  ,  2013/4077 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, 5434 sayılı Kanun uyarınca 1.6.2007 tarihinden itibaren babasından yetim aylığı bağlanması ve birikmiş aylıklarının da yasal faiziyle ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği gibi konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Hüküm, davalı Kurum vekili tarafından vekalet ücreti talebiyle temyiz edilmiştir. Temyiz isteğinin süresinde olduğu görüldü. Düzenlenen rapor ve dosya okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasanın Geçici 4. maddesinde şöyle denilmiştir:

“Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 8/6/1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanuna göre; aylık, tazminat, harp malûllüğü zammı, diğer ödemeler ve yardımlar ile 8/2/2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanunun 1 inci maddesine göre ek ödeme verilmekte olanlara, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanunda kendileri için belirtilmiş olan şartları haiz oldukları müddetçe bunların ödenmesine devam olunur. Ancak, 5 ilâ 10 yıl arasında fiili hizmet süresi olan iştirakçilerden dolayı dul ve yetim aylığı almakta olanların, aylık ve diğer ödemeleri, bu Kanunun 32 nci, 34 üncü ve 37 nci maddelerindeki şartları haiz oldukları müddetçe devam edilir.

Bu madde kapsamına girenlerin aylıklarının bağlanması, artırılması, azaltılması, kesilmesi, yeniden bağlanması, toptan ödemeleri, ilgi devamı, ihya ve borçlanmaları, diğer ödemeler ve yardımlar ile emeklilik ikramiyeleri hakkında bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılır ve bu maddenin uygulanmasında mülga 2829 sayılı Kanun hükümleri ayrıca dikkate alınır…”

İş Mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulmuş istisnai nitelikte özel mahkemelerdir. Davaya konu uyuşmazlığın dayanağı işlem ve olayların meydana geldiği tarih itibariyle yürürlükte bulunan 5434 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu haliyle uyuşmazlığın çözümü, dar yetkili İş Mahkemelerinin, görev alanına girmemektedir.

Davacının, 5434 sayılı Yasa uyarınca yetim aylığı bağlanması ve birikmiş aylıklarının faiziyle tahsili talebinden kaynaklanan uyuşmazlığın, yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler ışığında idari yargıda çözümlenmesi gerektiği gözetilmeksizin, davanın esasına girilerek karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4463, Karar No: 2020/250, Tarih: 09.01.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/4463 E.  ,  2020/250 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62/1, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki çekici ve çekiciye takılı yarı römork ile meskun mahalde, gündüz vakti yol çalışmasından dolayı geliş ve gidiş olarak trafik işaretleri ile iki yönlü yol haline getirilen bölümde seyir halinde iken yolun sonuna geldiğinde kendi yol bölümüne geçmek isterken aracının kayması neticesinde karşı yönden gelen araç ile çarpıştıkları ve iki kişinin yaralandığı olayda, katılan ... hakkında Mersin Toros Hastanesi tarafından 20.12.2012 tarihinde düzenlenen muayene raporunda, hayati tehlikesinin ve kafada sol oksipital bölgede lineer fraktürün mevcut olduğunun belirtilmesi ile kati raporun beyin cerrahisi tarafından verilmesinin uygun olduğunun belirtilmesi üzerine, katılanın yaralanması hakkında soruşturma ve kovuşturma aşamasında yapılan araştırmalara rağmen hastane raporlarının temin edilememesi nedeniyle kati raporun alınamadığını anlaşılmakla; tebliğnamede bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, mahkumiyet kararının kanuna aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 09.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10011, Karar No: 2014/17384, Tarih: 28.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/10011 E.  ,  2014/17384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 11. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2011/648-2013/665

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 07/10/2004-22/10/2007 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını, bu davadan önce davalı aleyhine kısmi dava açtığını, kısmi davada diğer talepler yanında fazla çalışma ücreti talebinde de bulunduğunu, kısmi davada fazla çalışma ücretinin 8 aylık dönem için hesaplandığını ve mahkemece bu dönem için hesaplanan fazla çalışma ücreti alacağının hüküm altına alındığını, kısmi davanın Yargıtay tarafından onanarak kesinleştiğini, çalışma süresi nazara alındığında 24 aylık dönem için yapılan fazla çalışma ücretinin hesaplanmadığını ve bu nedenle hüküm altına alınmadığını ileri sürerek, 24 aylık dönem için yapılan fazla çalışma ücreti alacağını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının kısmi davada sadece 8 aylık dönem için fazla çalışma ücreti talebinde bulunduğunu, kısmi davada hükme esas alınan bilirkişi raporunda taleple bağlı kalınarak sadece 8 aylık dönem için fazla çalışma ücretinin hesaplandığını, davacının bu hesaplamaya göre davasını ıslah ettiğini, davacının ıslah dilekçesinde 24 aylık dönem için fazla çalışma ücreti hesaplanması gerektiğinden bahsetmediğini, mahkemece rapor doğrultusunda kısmi davada fazla çalışma ücretinin hüküm altına alındığını, kısmi davada verilen kararın kendileri tarafından temyiz edildiğini, davacı tarafından temyiz edilmediğini, kısmi davada verilen hükmün Yargıtay tarafından onandığını, kısmi davada fazla çalışma ücreti açısından kurulan hükmün iş bu ek dava açısından kesin hüküm teşkil ettiğini, bu nedenle bu ek davada talep olunan fazla çalışma ücretinin kesin hüküm nedeniyle reddine karar verilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, davacının kısmi davada hüküm altına alınmayan fazla çalışma ücreti alacağı olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, kısmi davada fazla çalışma ücreti açısından verilen hükmün iş bu davada kesin hüküm teşkil edip etmediği bu bağlamda, davacının fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır