muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/11273, Karar No: 2019/13949, Tarih: 06.11.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/11273 E.  ,  2019/13949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suçun tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun, müştekinin sorumlusu olduğu mağazadan, toplam değeri 63 Lira olan bir adet şort ile 2 adet tişörtü deneme kabinine götürüp, alarm barkrotlarını kopardıktan sonra kol çantasına koyduğu, kabinden ayrılıp hızlıca çıkış kapısına doğru yöneldiği sırada, mağaza alarmının çaldığı, müştekinin seslenerek suça sürüklenen çocuğu durdurduğu, çantasında yapılan aramada mağazaya ait iki adet tişört ve şortun bulunduğu olayda; eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı ve 5237 sayılı TCK’nun 35. madde hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeksizin tamamlanmış suçtan hüküm kurularak fazla ceza tayini,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; 21.06.2015 tarihli tutanağına göre; Toplam değeri 63 TL değerindeki 2 adet tişört ve şortun çaldığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özelliği itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, suça sürüklenen çocuğun özgülenen kastının bir adet şort ile iki adet tişört almaya yönelik olması, suç tarihinde paranın satın alma gücü ve ekonomik şartlar gözetildiğinde, hırsızlığa konu eşyaların değer bakımından az olması, suçun işleniş biçimi ile hak ve nasafet kuralları göz önüne alındığında, sanığın cezasından TCK'nun 145. maddesi uyarınca belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 06.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3713, Karar No: 2023/20098, Tarih: 20.06.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/3713 E.  ,  2023/20098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/1271 Değişik İş

SUÇ : Hakaret

KARAR : İtirazın reddi

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Hakaret suçundan sanık ... hakkında yargılamanın durmasına dair İstanbul Anadolu 30. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.05.2021 tarihli, 2021/374 Esas ve 2021/330 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii İstanbul Anadolu 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.10.2021 tarihli ve 2021/1271 Değişik İş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 30.03.2023 tarih ve KYB-2023/31950 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma isteminin;

Dosya kapsamına göre, sesli, yazılı veya görüntülü bir ileti ile hakaret suçundan şüpheli ... hakkında aynı eylem nedeni ile İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 10/01/2020 tarihli ve 2021/3593 soruşturma sayılı kararı ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesini takiben, bu kararın Cumhuriyet Savcısı tarafından elektronik imza ile imzalanmasını müteakip Cumhuriyet Başsavcısı tarafından iade edilmesi üzerine anılan Başsavcılık tarafından 11/03/2021 tarih ve 2021/626 soruşturma numaralı iddianame ile açılan kamu davasında İstanbul Anadolu 30. Asliye Ceza

Mahkemesinin 26/03/2021 tarih ve 2021/166 sayılı iddianamenin iadesi kararına yönelik itirazın kabulü ile iade kararının kaldırılmasına dair İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 29/04/2021 tarih ve 2021/772 değişik iş sayılı kararını müteakip yapılan yargılamada, Cumhuriyet Başsavcısının kovuşturmaya yer olmadığı kararını kaldırma yetkisi bulunmadığı ve Sulh Ceza Hâkimliği tarafından kaldırılması gerektiği gerekçesi ile kovuşturmanın durmasına karar verilmiş ise de,

25/06/2021 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7328 sayılı Kanun ile 5235 sayılı Kanun’un 18. maddesinin son fıkrasına; “Cumhuriyet Başsavcısı, Cumhuriyet savcılarının soruşturmayı sonlandıran kararları arasında oluşabilecek farklılıkların giderilmesi ile bu kararların kanuna uygunluğunun denetlenmesi hususlarında görevli ve yetkilidir” şeklindeki düzenlemesi ile,

25/06/2021 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7328 sayılı Kanun ile 5235 sayılı Kanun’un 18. maddesinin son fıkrasına; “Cumhuriyet Başsavcısı, Cumhuriyet savcılarının soruşturmayı sonlandıran kararları arasında oluşabilecek farklılıkların giderilmesi ile bu kararların kanuna uygunluğunun denetlenmesi hususlarında görevli ve yetkilidir” şeklindeki düzenlemesi ile,

Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 15/10/2018 tarihli ve 2018/3667 esas, 2018/6665 karar sayılı ilâmında ve yine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 27/09/2021 tarihli ve 2021/9960 esas, 2021/12771 sayılı ilâmında yer alan "... Cumhuriyet savcısı tarafından verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın Cumhuriyet Başsavcı vekili tarafından kamu davası açılması gerektiğinden bahisle iade edilmesi üzerine düzenlenen iddianamenin 5325 sayılı Kanun’un 18/son maddesindeki düzenleme ile birlikte usulüne uygun hale geldiği anlaşılmakla mahkemece yargılamaya devam edilmesi gerektiğinden durma kararının kanun yararına bozulmasına karar verilmiştir ..." şeklindeki açıklamalar birlikte nazara alındığında,

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar, adlî idarî nitelikte olup, taraflara tebliğ edilip kesinleştirilmeleri yapılmadıkça geri alınmaları mümkün olduğundan ve Cumhuriyet başsavcısının da söz konusu kararlarda değişiklik yapılmasını isteme hakkı bulunduğundan yapmış olduğu iade işleminin usul ve yasaya uygun olduğu, kaldı ki belirtilen kararın Cumhuriyet başsavcısı tarafından 24/01/2019 günü iade edilmesi sonrasında taraflara tebliğ edilmemesi nedeniyle henüz kesinleşmediği ve kesin hükmün niteliğine benzer sonuçları da doğurmadığı, Cumhuriyet savcısı tarafından verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın Cumhuriyet Başsavcı vekili tarafından kamu davası açılması gerektiğinden bahisle iade edilmesi üzerine düzenlenen iddianamenin 5235 sayılı Kanun’un 18/son maddesindeki düzenleme ile birlikte usulüne uygun hâle geldiği gözetilmeden, durma kararına yönelik itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Sanık hakkında hakaret suçundan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, kararın Cumhuriyet Başsavcı vekili tarafından iade edilmesi üzerine iddianame düzenlendiği, mahkemece iddianamenin iadesine karar verildiği, iddianamenin iadesi kararına yönelik itirazın da mercii tarafından reddine karar verildiğinin anlaşılması karşısında usule uygun açılmış dava bulunduğundan; mahkemece verilen durma kararı ve bu durma kararına yönelik itirazın reddine dair karar Kanuna aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İstanbul Anadolu 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.10.2021 tarihli ve 2021/1271 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi uyarınca, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İstanbul Anadolu 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.10.2021 tarihli ve 2021/1271 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi uyarınca, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8534, Karar No: 2014/23614, Tarih: 22.10.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/8534 E.  ,  2014/23614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bala Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2013

NUMARASI : 2011/31-2013/183

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak su isale, enerji nakil hattı ve yol geçirilen taşınmazın mülkiyet bedeli ile, irtifak hakkı karşılığının tahsili ve uğranılan zararın tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak su isale, enerji nakil hattı ve yol geçirilen taşınmazın mülkiyet bedeli ile, irtifak hakkı karşılığının tahsili ve uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1)Dava konusu taşınmazların bilirkişi raporunda yazılan özelliklerine ve dosya kapsamına göre, objektif değer arttırıcı unsur nedeniyle değerinin arttırılması söz konusu olamayacağı halde, değer artırıcı unsur uygulayan rapora göre karar verilmesi,

2)Dava konusu taşınmazlardan 1302 parselin 27 m2'lik kısmı için irtifak bedeline hükmedildiği halde, idare adına irtifak hakkı tesisine ilişkin hüküm kurulmaması,

Doğru olmadığı gibi

3)2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harcın maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davalı idare vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18542, Karar No: 2020/6458, Tarih: 25.06.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/18542 E.  ,  2020/6458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 01/02/2002- 02/01/2014 tarihleri arasında uluslararası tır şoförü olarak çalıştığını, davalının müvekkili çağırarak yurt dışına sefere çıkmayacağını, daha düşük ücretle çalışmasını teklif ettiğini, bu teklifi kabul etmeyen davacının ve diğer şoförlerin iş akdinin sona erdirildiğini, hafta tatili, yıllık izin, genel tatil izinlerini gereği gibi kullanmadığını, cumartesi pazar günleri ve tüm tatillerde fazla mesai yaparak çalıştığını, davalının müvekkiline 19.478,28 TL ödeme yaptığını, bunun dışında bir ödeme yapmadığını iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ile fazla mesai alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacıya ödenen tazminatların hükmolunacak bedellerde mahsup edilmesini, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, kıdem ve ihbar tazminatlarının ödendiğini, davacının müvekkillini ibra ettiğini savunarak, davanın redddine karar verilmesini istemiştir.

C) Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalı işyerinde 01/02/2002-02/01/2014 tarihleri arasında 11 yıl 11 ay 2 gün çalıştığı, iş akdinin tazminat gerektirmeyecek şekilde feshedildiğini davalının ispat edemediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Avrupa ülkelerine tır ile sefer yapan davacı hafta tatilinde çalıştığını iddia etmiş, Mahkemece kısmen takoğraf kayıtları, kısmen giriş çıkış kayıtları dikkate alınarak hafta tatili alacağına hükmedilmiş ise de Dairemizin yerleşik uygulamasında Avrupa’ya sefer yapan tır şoförlerinin pazar günleri Avrupa içi yola çıkmasının yasak olması karşısında hafta tatili alacağına hükmedilmemektedir.

Her ne kadar kısmen takoğraf kayıtlarına kısmen giriş çıkış kayıtlarına göre hesaplama yapılmışsa da davacının kesintisiz 7 gün araç kullandığı anlaşılamamaktadır.

Mahkemece yapılacak iş takoğraf kayıtlarının olduğu dönem içerinde 7 gün kesintisiz araç kullanımı var ise her kesintisiz 7 gün karşılığı 1 gün hafta tatili ücretine hükmedilmesi gerekirken bu konuda denetime elverişli olmayan bilirkişi raporunun dikkate alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Her ne kadar kısmen takoğraf kayıtlarına kısmen giriş çıkış kayıtlarına göre hesaplama yapılmışsa da davacının kesintisiz 7 gün araç kullandığı anlaşılamamaktadır.

Mahkemece yapılacak iş takoğraf kayıtlarının olduğu dönem içerinde 7 gün kesintisiz araç kullanımı var ise her kesintisiz 7 gün karşılığı 1 gün hafta tatili ücretine hükmedilmesi gerekirken bu konuda denetime elverişli olmayan bilirkişi raporunun dikkate alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/19942, Karar No: 2010/5014, Tarih: 16.03.2010

**2. Hukuk Dairesi         2008/19942 E.  ,  2010/5014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Vasiyetnamenin İptali-Tenkis

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 16.03.2010 günü temyiz eden ... vekili Av. ... geldi. Karşı taraf temyiz eden davacılar tebligata rağmen gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1- 492 sayılı Harçlar Kanununda ve bu kanuna ekli “Yargı Harçları” başlıklı (1) sayılı tarifede, 4.6.2008 tarihinde kabul edilen 5766 sayılı Kanunla yapılan değişiklik gereğince; harca tabi davalarda kanunun yürürlüğe girdiği 6.6.2008 tarihinden sonra yapılan temyiz başvurularından;

Temyiz başvuru harcının ve kararda gösterilen ilam harcının dörtte birinin (maktu harca tabi davalarda maktu harcın tamamı) temyiz peşin harcı olarak alınması (1 sayılı Tarife III /e bendi) zorunludur.

Temyiz eden davalıdan 593.10 TL. nispi peşin temyiz harcının alınmadığı görülmektedir. Sözü edilen noksan harcın Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/3. maddesinde gösterilen usul uygulanılarak temyiz edenden tahsili ile buna ilişkin makbuzun dosyaya alınmasından sonra gönderilmesi,

2-Dava konusu vasiyetnamenin açılmasına ilişkin...Sulh Hukuk Mahkemesinin 1999/150 esas sayılı dosyanın eklenmesi, eksikliklerin ikmalinden sonra Dairemize gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi.16.03.2010 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2023/4138, Karar No: 2025/112, Tarih: 08.01.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/4138 E.  ,  2025/112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/721 E., 2023/533 K.

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEMYİZ EDENLER : Katılanlar vekili, sanık müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Alaşehir Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.12.2022 tarihli ve 2022/70 Esas, 2022/303 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81, 53. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 27.02.2023 tarihli ve 2023/721 Esas, 2023/533 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar vekili ile sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanığın tasarlayarak ve canavarca hisle kasten öldürme suçundan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

2.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik inceleme yapıldığına, haksız tahrik ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanığın tasarlayarak ve canavarca hisle kasten öldürme suçundan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

2.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik inceleme yapıldığına, haksız tahrik ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eksik incelemenin söz konusu olmadığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, canavarca hisle öldürmenin sırf öldürmüş olmak için öldürme, ölenin acı çekmesinden zevk duymak için öldürme olarak tanımlanması karşısında sanığın canavarca hisle hareket ettiğinin kabule yeterli kesin delil bulunmadığından suç vasfının tayininde isabetsizlik bulunmadığı, sanığın öldürme kararını ne zaman aldığı ve belirli bir hazırlıkla eylemlerini gerçekleştirdiğinin kesin olarak saptanamadığı, oluşan şüpheli durumun sanık aleyhine yorumlanamayacağı bu itibarla olayda tasarlamanın koşullarının bulunmadığı, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, maktulden sanığa yönelen haksız söz ve davranış bulunmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği anlaşıldığından, katılanlar vekilinin ve sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 27.02.2023 tarihli ve 2023/721 Esas, 2023/533 Karar sayılı kararında katılanlar vekili ve sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Alaşehir Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.01.2025 tarihinde karar verildi.