muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/5879, Karar No: 2006/9084, Tarih: 06.06.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/5879 E.  ,  2006/9084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar, davalılardan ... ...'e ait arsa üzerine diğer davalı yüklenici ...'nun inşaa edeceği binadan yükleniciye kalan bağımsız bölümleri satın aldıklarını, inşaatin yarım bırakıldığını, kendilerinin tamamlamaya çalıştıkları sırada arsa sahibi davalı tarafından 3091 sayılı yasa gereği men ettirildiklerini ileri sürerek dairelerin teslimi ile adlarına tesciline, eksikliklerin tespiti ile bedellerinin tahsiline, aynen teslim olmazsa raiç değerinin ve geç teslim nedeniyle raiç kiranın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı arsa sahibi ... ..., müteahhitle yapılan inşaat sözleşmesinin fesh edildiğini, zarara uğradığını savunarak davanın reddini dilemiş diğer davalı savunmada bulunmamıştır.

Mahkemece, yapılan işlerin dava tarihdeki değeri üzerinden 2.889.259.000 TL ... ..., 4.106.478.000 TL ..., 1.825.101.000 TL ... ..., 1.825.000.000 TL ... ... yönünden davanın kısmen kabulüyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; davalılardan ... ... tarafından temyiz edilmiş, dairemizce bozulmuş, bozma ilamı üzerine bu defa davacılardan ... ..., ... ve ... ...'nın karar düzeltme istemleri sonucu Dairemiz 5.4.2001 ... ve 2001/2347-3524 sayılı ilamı ile yeniden bozulmuş, mahkemece bozmaya uyulduktan sonra kısmen bilirkişi raporu da esas alınmak suretiyle 760.568.000 TL'nın ... ...'e, 3.106.186.000 TL'nin ...'e, 1.825.101.000 TL'nin ... ...'ya 1.852.101.000 TL'nin ... ...'a ödenmesine

karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara mahkemece her ne kadar davacılardan ... ... hakkında kısa karada 1.825.101.000 TL.na hüküm kurulmuş olmasına rağmen gerekçeli kararda bu miktarın 1.852.101.000 TL olarak gösterilmiş olmasının daktilo hatasından kaynaklandığının anlaşılmasına ve bozmanın şumulü dışında kalarak kesinleşmiş olan cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün bulunmamasına göre davalının diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Dosyadaki yazılara mahkemece her ne kadar davacılardan ... ... hakkında kısa karada 1.825.101.000 TL.na hüküm kurulmuş olmasına rağmen gerekçeli kararda bu miktarın 1.852.101.000 TL olarak gösterilmiş olmasının daktilo hatasından kaynaklandığının anlaşılmasına ve bozmanın şumulü dışında kalarak kesinleşmiş olan cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün bulunmamasına göre davalının diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Mahkemece 22.2.2000 tarihinde davanın kısmen kabulüne dair verilen ilk karar, davalı ...'in temyizi üzerine davacıların yükleniciden talepte bulunamayacağı gerekçesiyle dairemizce bozulmuş; bu bozma kararına karşı davacılardan ... ..., ... ... ve ..., karar düzeltme istemiyle anılan binaya faydalı imalat yaptıklarından ve davalı arsa sahibi ... ...'in sebepsiz olarak zenginleştiğini, bu yönüyle bozma ilamının yerinde olmadığını ileri sürerek talepte bulunmuşlar, Dairemizce de anılan şahısların talepleri yerinde görülerek mahkeme kararı karar düzeltme isteyenler yararına yeniden bozulmuştur. Davacılardan ... ..., diğer davacılar ile birlikte süresi içerisinde karar düzeltme isteminde bulunmamış, böylece davalı yararına usuli kazanılmış hak doğmuştur. Hal böyle olunca ... ... arsa sahibi davalı ...'dan talepte bulunamaz. Mahkemenin bu hususu gözetmemiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Davacılar bu davalarında davalı yüklenici ...'nun birer adet daire satın aldıklarını, kendilerinin de aldıkları daire ve ortak yerlere faydalı imalat yaptıklarını, faydali imalat yönünden arsa sahibi olan öteki davalı ...'in sebepsiz olarak zenginleştiğini ileri sürerek talepte bulunmuşlar; mahkemece de 22.2.2000 tarihinde verilen ilk kararda gerek satışa konu daireler ve gerekse yapılan faydalı imalat yönünden davacılardan ... ... ve ... ... için ayrı ayrı 1.825.101.000 TL'na diğer davacı ... içinde 4.106.478.000 TL'na hükmedilmiş; verilen bu karar adı geçen davacılar temyiz etmemişler, böylece gerek satın aldıkları daireler ve gerekse sonradan arsa sahibi lehine yaptıkları faydalı imalat yönünden talep edebilecekleri miktarların toplamlarının az yukarıda açıklanan miktarlarla sınırlı olduğu hususu kendileri yönünden kesinleşmiştir. Davalı arsa sahibinin temyizi üzerine onun lehine bozulan mahkeme kararının bozulmasına ilişkin bozma kararının karar düzeltmesine yönelik adı geçen her üç davacının talepleri üzerine de Dairemiz 5.4.2001 ... ve 2347/3524 sayılı ilamıyla yeniden bozulmuş; bozma ilamında

da mahkemece yapılması gereken ... ve izlenmesi gereken yöntemin nelerden ibaret olduğu ayrıntılı bir şekilde açıklanmıştır. Hemen belirtelim ki, mahkemece bozmaya uyulmuş olmasına rağmen bozma gerekleri yerine getirilmemiştir. Özellikle davacılardan ... ve ... yönünden hem daire bedelleri hemde faydalı imalatlar toplam tutarları için ilk kararda hükmedilen miktarlara bu kez son kararda faydalı imalat bedeli olarak hükmedilmek suretiyle usul hukuku kuralları gözardı edilmiş ve davalı arsa sahibinin usuli kazanılmış hakları bertaraf edilmiştir ve bozma ilamında izlenecek yöntemin nelerden ibaret olduğu belirtilmiş olmasına rağmen bu ilkelere göre değerlendirme yapmayan bilirkişi görüşlerine itibar edilerek hüküm kurulmuştur. Bu durumda mahkemece, davacı tarafın 3.4.2002 tarihli dilekçesinde yaptığını iddia ettiği faydalı imalatlar yönünden davalı arsa sahibinin 7.6.2002 tarihli dilekçesinde karşı çıktığı ve kabul ettiği hususlar gözetilmek ve yine bu dilekçede bahsedilen ... 3.Asliye Hukuk Mahkemesinin 1996/182 esas sayılı dosyası ile bilirkişi Mahmut Alyakut tarafından hazırlanan rapor getirtilmek suretiyle konusunda uzman bilirkişi aracılığıyla yerinde uygulama yapılarak adı geçen üç davacı tarafından belirtilen şekilde bir imalat yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise bunun davalı arsa sahibinin mülkiyetinde kalan inşaata kazandırdığı değer farkı saptanmalı, bu yolla saptanacak değerle sınırlı olmak ve az yukarıda açıklanan davalının usuli kazanılmış, hakkını bertaraf etmemek kaydıyla davalı ... hakkındaki dava kabul edilmeli, anılan davacılar tarafından taşınmaza ve inşaata yapılmış herhangi bir imalat olmadığını saptanması durumunda ... hakkındaki dava bu nedenle reddedilmelidir. Mahkemece bu yöntem izlenmeden daha önceki bozma ilamında açıklanan ilkelere uymayan bilirkişi raporuna itibar edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda birince bentte belirtilen nedenle diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci ve üçüncü bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı ... yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 6.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9148, Karar No: 2011/11549, Tarih: 05.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/9148 E.  ,  2011/11549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 04.02.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 04.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadastro sırasında 1580 sayılı yasanın 159 ve 160. maddeleri uyarınca davalı ... adına harmanyeri cinsi ile tespit ve tescil edilen 365 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı adına tescili istemine ilişkindir.

Davalı, hak düşürücü sürenin geçmesi nedeniyle davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3. fıkrasındaki on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü,davacı temyiz etmiştir.

25.02.2009 tarihinde kabul edilerek 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” şeklinde ekleme yapılmıştır.

Aynı Kanunun 3. maddesi ile 3402 Sayılı Kadastro Kanununa eklenen geçici 10. madde ise “Bu Kanunun 12. maddesinin 3.fıkrası hükmü, Devletin

hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır” kuralını getirmiştir.

Ancak, 5841 Sayılı Kanunun 2. maddesi ile; 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin 3.fıkrasına eklenen “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” cümlesinde yer alan "...iddia ve taşınmazın niteliğine" ibaresi ve 3. madde ile 3402 sayılı Kanuna eklenen “Geçici 10. madde” Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 günlü ve E.2009/31, K. 2011/77 sayılı kararı ile iptal edildiğinden Hazine’nin "harmanyeri" iddiasıyla açtığı iptal ve sınırlandırma davaları on yıllık hak düşürücü sürenin dışında kalmıştır.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesinin yukarıda belirtilen iptal kararı göz önüne alınarak çekişmenin esasının incelenmesi gerekirken, davanın hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4514, Karar No: 2012/5273, Tarih: 07.03.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/4514 E.  ,  2012/5273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Her iki sanık da savunmalarında evlerinde ele geçirilen müştekiye ait eşyaların, başka bir suç nedeni ile ceza evinde bulundukları sırada eşlerinin satın aldığını beyan etmeleri nedeniyle, suç tarihinde hangi ceza evinde oldukları sanıklardan sorularak ilgili merciden bu husus araştırılmak suretiyle, kanıtlar bir bütün halinde değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre,

2- Müştekinin annesi olan ... gece saat 22.00 da uyuduğu, sabah namazı için uyandığında hırsızlık olayını fark ettiğine dair, beyanı dışında, dosya kapsamında suç saati ile ilgili bir bilginin bulunmadığı, gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 143 maddesi uyarınca artırım yapılması,

3-Hüküm kurulurken TCK’nın 142/1-b yerine, TCK’nın 142/b yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafisinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 07.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/22789, Karar No: 2011/1671, Tarih: 15.02.2011

**4. Ceza Dairesi         2008/22789 E.  ,  2011/1671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi görevlilere görevlerinden dolayı hakaret

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak; sanığın üzerine kayıtlı olup, bizzat kendisi tarafından kullanıldığını bildirdiği cep telefonundan yakınan polis memurunun 155'ten arandığının TURKCELL HTS raporu ile saptanmış olması karşısında; sanığın serisinin yakınan tarafından tanınıp tanınmayacağı hususunda uygulamalı keşif yapılmadan ve taraflar arasında husumet bulunup bulunmadığı da araştırılmadan, eksik inceleme ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı ve O yer C.Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 15.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19469, Karar No: 2016/15640, Tarih: 27.12.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/19469 E.  ,  2016/15640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Hükmün, davacılar vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Gerekçeli kararın davalılar ...adına Av....'a tebliğ edildiğinin anlaşılmasına karşın, anılan vekil adına bu davalılar tarafından verilmiş vekaletnameye dosya içerisinde rastlanılmadığından, vekaletname eksikliğinin giderilmesi, şayet vekaletname ibraz edemezse, var ise bu davalılar adına vekaletname ibraz eden diğer vekillerine, vekaletname ibraz etmiş başka bir vekilleri de bulunmuyor ise yokluklarında aleyhlerine verilen kararın adı geçen davalılara yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11713, Karar No: 2012/30875, Tarih: 16.10.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/11713 E.  ,  2012/30875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa yüklenen suçun; işlenme yöntemi, olay tarihi ve temel şekli itibariyle gerektirdiği cezanın süresine göre, hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun Geçici 1. maddesi kapsamında kaldığı ve anılan maddenin birinci fıkrasının “b” bendinde yer alan “kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine karar verilir” şeklindeki düzenleme gözetilerek; hükmün sair yönleri incelenmeksizin öncelikle bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 16.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9066, Karar No: 2014/17296, Tarih: 17.09.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/9066 E.  ,  2014/17296 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Kemer 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi :16/01/2014

Numarası :2012/275-2014/26

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalıya ait otelde kısım şefi olarak çalıştığını, haftanın 4 günü 10 saat, diğer iki gününde 14 saat çalışma yaptığını, fazla mesai alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek fazla mesai ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının çalıştığı işyerinde 3 vardiya halinde çalışıldığını, bu nedenle fazla mesai yapılmasının mümkün olmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının fazla mesai yaptığını ispat ettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda; davacı davalıya ait otelde haftanın 4 gününde 10 saat, haftanın 2 gününde ise 14 saat çalışma yaptığını, haftada 68 saat çalıştığını, haftada 23 saat fazla mesai yaptığını ileri sürerek fazla mesai alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı ise davalı işyerinde üçlü vardiya sistemi ile çalışılması nedeniyle davacının fazla mesai yapmadığını savunmuştur.

Davacı tanığı Selahattin Özelmacı beyanında davacının haftanın 3 günü 12.00-21.30 saatleri arasında çalıştığını, kalan üç gün ise 08.00-21.30 saatleri arasında çalıştığını beyan etmiştir. Davacı tanığı Ş.. Ö.. davacının haftada 6 gün çalışıp 1 gün izin kullandığını, normalde çalışma saatlerinin 13.00’te başlayıp 21.00’de sona erdiğini, ancak haftanın 3 günü 08.00-21.00 saatleri arasında çalıştıklarını beyan etmiştir. Davacı tanığı H.. K.. ise davacının mesaisinin 12.00-21.30 saatleri arasında olduğunu, haftanın 3-4 günü ise 08.00-21.30 saatleri arasında çalıştığını, haftada 1 gün izinli olduklarını beyan etmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının tanık beyanlarına göre ve davacı vekilinin dava dilekçesindeki beyanı da dikkate alınarak haftanın 4 günü 12.00-21.30, haftanın 2 günü ise 08.00-21.30 saatleri arasında çalıştığı, buna göre davacının haftanın 4 günü 10 saat çalıştığı, 1 saat ara dinlenmesi ile günde 1,5 saat fazla mesai yaptığı, davacının haftanın 2 gününde 14 saat çalıştığı, günde 1 saat ara dinlenmesi ile davacının bu günlerde 5,5 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir. Ancak davacının haftanın 4 günü 12.00-21.30 saatleri arasında çalıştığı kabul edildiğine göre davacının haftanın 4 gününde 9,5 saat çalıştığının kabul edilmesi gerekirken 10 saat çalıştığının kabul edilmesi, aynı şekilde haftanın 2 gününde 08.00-21.30 saatleri arasında 13,5 saat çalıştığının kabul edilmesi gerekirken 14 saat çalıştığının kabul edilmesi hatalıdır. Ayrıca davacının 11 saati geçen günlük çalışma süresinden 1,5 saat ara dinlenmesi düşülmesi gerekirken 1 saat ara dinlenmesi düşülmesi de hatalıdır. Bu nedenlerle hatalı bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 17/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9255, Karar No: 2018/13193, Tarih: 12.11.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/9255 E.  ,  2018/13193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suçun işlendiği yer, çalınan eşyaların özellikleri ve müştekilerin ifadeleri de dikkate alındığında, namaz kılmak için camiye gelen müştekilerin cami ayakkabılığına bıraktıkları ayakkabılarının farklı kişilere ait olduğunu bilebilecek durumda olduğundan sanığın müşteki sayısınca ve suç tarihine göre TCK'nın 142/2-h maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanığın 12.11.2015 günlü hakkında verilen cezanın onanması talepli dilekçesi temyizden vazgeçme olarak değerlendirilmemiş, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 günlü ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 12.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.