muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5412, Karar No: 2020/5117, Tarih: 14.09.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/5412 E.  ,  2020/5117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, 4 nolu bağımsız bölümün tapuda 1/2 müvekkili 1/2 davalı adına kayıtlı olduğunu, davalının müşterek mülkiyet kurallarına tabii taşınmazı haksız olarak tek başına kullanması nedeni ile dava tarihinden itibaren geriye dönük 5 yıllık ecrimisil bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ödenmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile 5.000 TL nin dava tarihi olan 13.01.2014'den itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsil edilerek davacıya ödenmesine karar verilmiş olup; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil istemine ilişkindir.

Gerek öğretide ve gerekse yargısal uygulamalarda ifade edildiği üzere ecrimisil, diğer bir deyişle haksız işgal tazminatı, zilyet olmayan hak sahibinin, hak sahibi olmayan kötüniyetli zilyetten isteyebileceği bir tazminat olup, 08.03.1950 tarihli ve 22/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında; fuzuli işgalin tarafların karşılıklı birbirine uygun iradeleri ile kurduğu kira sözleşmesine benzetilemeyeceği, niteliği itibarı ile haksız bir eylem sayılması gerektiği, haksız işgal nedeniyle oluşan zararın tazmin edilmesi gerekeceği vurgulanmıştır. Ecrimisil, haksız işgal nedeniyle tazminat olarak nitelendirilen özel bir zarar giderim biçimi olması nedeniyle, en azı kira geliri karşılığı zarardır. Bu nedenle, haksız işgalden doğan normal kullanma sonucu eskime şeklinde oluşan ve kullanmadan kaynaklanan olumlu zarar ile malik ya da zilyedin yoksun kaldığı fayda (olumsuz zarar) ecrimisilin kapsamını belirler. Haksız işgal, haksız eylem niteliğindedir (YHGK'nin 25.02.2004 tarihli ve 2004/1-120-96 sayılı kararı).

25.05.1938 tarihli ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile Yargıtayın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

25.05.1938 tarihli ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile Yargıtayın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazlarda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenmesini ve/veya ecrimisil isteyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 tarihli ve 2002/3-131 Esas, 2002/114 Karar sayılı kararı).

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 tarihli ve 2002/3-131 Esas, 2002/114 Karar sayılı kararı).

Dosya içeriği, toplanan deliller, dinlenen tanık beyanına göre; davacının ecrimisile karar verilmesini talep ettiği bağımsız bölümde davalı ile birlikte paydaş olduğu, dinlenen davacı tanığının beyanına göre, davalının 2008 yılından itibaren taşınmazı kullandığı, davacının ev alması halinde kira bedeli şeklinde kredi ödemesine yardımcı olacağını söylemesine rağmen herhangi bir ödemede bulunmaması üzerine 2010 yılında evi aldıktan sonra davacı davalının evden çıkmasını istediği anlaşılmaktadır. Dava konusu taşınmazla ilgili olarak her türlü delille ispatı mümkün olan intifadan men olgusu, davacı tanığının beyanına göre davacı kendi evini satın aldıktan sonra 2010 yılında gerçekleşmiştir. Buna göre, Mahkemece davacının intifadan men olgusunun gerçekleştiği tarih ile dava tarihi arasındaki dönemler için davacı lehine ecrimisile hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi ve 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 14.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14473, Karar No: 2012/17594, Tarih: 27.12.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/14473 E.  ,  2012/17594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 21.15.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 27.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2005, Karar No: 2019/12909, Tarih: 22.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/2005 E.  ,  2019/12909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) 5237 sayılı TCK'nin 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nin 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nin 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nin 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nin 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nin 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin her ne kadar telefonu 1 yıl önce aldığını ve 100-110 TL edeceğini beyan etmiş ise de, telefonun ikinci elinin 30 TL olduğuna ilişkin değer tespitinin yapılmış olması karşısında; sanık hakkında TCK’nin 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Anayasa Mahkemesinin, TCK'nin 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nin 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 22/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4811, Karar No: 2014/4994, Tarih: 25.02.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/4811 E.  ,  2014/4994 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Temizlik Ltd. Şti vekili avukat ... ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 43. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 29.5.2013 tarih ve 157-131 sayılı hükmün Dairenin 5.11.2013 tarih ve 26411-17197 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 228.00 (ikiyüzyirmisekiz) Lira para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 25.2.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4795, Karar No: 2014/13677, Tarih: 17.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/4795 E.  ,  2014/13677 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Çorum 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 31/01/2014

Numarası : 2013/301-2014/46

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshi uyuşmazlık konusudur.

Davacı, mevsimlik işçi olduğunu, 2009 yılı çalışma dönemi içinde davalı şirket çavuşu olan S.. K.. ile münakaşa yaşadığını, bunun üzerine işine son verildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı ise davacının iddiasının asılsız olduğunu, davacının yakın akrabalarının toplu halde şirkete dava açtığı için davacının da 2009 yılında işten çıkmasına rağmen 2012 yılında dava açma yolunu seçtiğini, davacının kendisi isteği ile işten ayrıldığını, bir daha da işe gelmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin davacı tarafından feshedildiğine dair yeterli delilin sunulmadığını, uzun yıllar aynı işyerinde çalışmasını sürdüren davacının işçilik hak ve alacaklarından vazgeçecek şekilde sebepsiz olarak iş sözleşmesini sona erdirmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, bu nedenlerle kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesi gerektiği kanaatine varılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı, davalı işyerinde mevsimlik işçi olarak toplamda 2 yıl 11 ay 16 gün süre ile çalışmış olup ranzacı olarak görev yapmıştır.

Dinlenen davacı tanıklarının işveren vekili S.. K.. ile tartışmasına yönelik görgüye dayalı bilgileri yoktur. Ancak tanık O.. Y.. beyanında, " ...davacı en son çavuşumuz S.. K.. ile tartıştı. Normalda 2 ranzacı birlikte çalışıyorduk ve Cuma günleri arkadaşlarımızdan birisi Cuma Namazına gidip, diğeri çalışıyordu. En son çavuşumuz davacıya bugün mesai saatleri içinde çalışacaksınız, namaza mesaiden sonra gidersiniz dedi. Davacı da buna rağmen Cuma Namazına gideceğini söyleyince tartıştılar. Ben olay esnasında burada değildim. Ancak seslerini duyabiliyordum....davacı işyerinden ayrıldıktan yaklaşık 1 hafta -10 gün kadar sonra Turhal'a gitti. Ancak Turhal'da başka bir yerde çalışmak için mi gitti bilmiyorum. Halen davacı Turhal'da çalışmaktadır. Kiremit fabrikasında çalışmaktadır. Evini de taşımıştır" " şeklinde beyanda bulunduğu; diğer davacı tanığı H.. A.. ise yukarıda tanık beyanında geçen namaza gitmek yönünden tartışma yaşandığını davacıdan öğrendiğini ayrıca davacının kendisine "işi bırakacağını" söylediğini beyan etmiştir.

Dinlenen davalı tanıkları ise davacının davet edilmesine rağmen 2010 yılı sezonun gelip başlamadığını, davacının Turhal'da çalışmaya başladığını ve bir daha fabrikaya dönmediğini beyan etmişlerdir.

Davalı işverenin ve davalı tanıklarının, davacının Turhal'da çalışmak için işyerine gelmediğine dair beyanları karşısında incelenen hizmet döküm cetvelinden de görüleceği üzere; davacının en son 22.04.2009-26.10.2009 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştıktan 4-5 gün sonra bir başka il sınırları içinde yer alan ( Tokat ili Turhal ilçesi) dava dışı işyerinde çalışmaya başladığı da görülmüştür.

Dolayısıyla somut olayda, gerek davacı tanıklarının görgüye dayalı bilgileri olmaması, gerekse davalı tanıklarının davacının Turhal ilçesinde çalışmaya başladığından fabrikaya gelmediğine dair beyanları ile bu beyanları destekler hizmet döküm cetveli birlikte değerlendirildiğinde, davacının davalı işyerinden ayrılıp başka bir ilde yer alan dava dışı işyerinde çalışmaya başladığını, bu nedenle sezon başlangıcında işyerine gelip çalışmadığını, işyeri çavuşu ile tartışması ve bu tartışma neticesinde işten çıkışının yapıldığının gerek kendi iddiası ve gerekse tanık beyanları ile de ispatlanmadığı görülmekle davacının başka bir işte çalışmak için işyerinden kendi isteği ile istifa ederek ayrılması neticesinde kıdem ve ihbar tazminatı hakkı bulunmamaktadır.

O halde mahkemece davacının kıdem ve ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme sonucunda kıdem ve ihbar tazminatı alacağı olduğunun kabulü ile hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde davalıya iadesine 17.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26488, Karar No: 2017/465, Tarih: 16.01.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/26488 E.  ,  2017/465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiğinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, müştekiye ait park halinde bulunan motosikletten benzin çalması şeklindeki eyleminin, TCK’nın 142/1-e maddesinde tanımlanan adet, tahsis ve kullanımları gereği açıkta bırakılan eşya hakkında hırsızlık suçuna uyduğu halde, TCK’nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçundan hüküm kurulması,

2-Hırsızlık suçunun gece vakti işlenmesi nedeniyle eylemden dolayı 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi uyarınca verilen cezada arttırım yapılmaması,

3-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın suç tarihinde bir litre benzin çalması karşısında hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; sanığın suç tarihinde bir litre benzin çalması karşısında hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

4-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'un temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca ceza süresi bakımından sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 16.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1200, Karar No: 2016/4567, Tarih: 10.03.2016

**4. Ceza Dairesi         2016/1200 E.  ,  2016/4567 K.**

**"İçtihat Metni"**

##########

MAHKEMESİ :##########Çocuk Mahkemesi

##########

##########

##########

SUÇLAR : Yaralama, tehdit, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

##########

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

##########

##########

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

A-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında müşteki ...'e yönelik yaralamaya teşebbüs eyleminden dolayı, 08.07.2010 tarihinde kurulan mahkumiyet hükmünün temyizen incelenmesi sonucunda miktar itibarı ile reddine karar verilerek kesinleştiği görüldüğünden, aynı eylemden dolayı kurulan ikinci karar yok hükmünde olup, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca REDDİNE,

B-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında yaralama ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Suçların oluştuğu 02.05.2009 tarihine göre, onbeş yaşını doldurmadığı anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 2 ve 67. maddelerinde öngörülen 6 yıllık olağanüstü dava zamanaşımının temyiz süreci içinde gerçekleştiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu sebeple yerinde bulunmakla, 5271 sayılı CMK’nun 223. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak KAMU DAVALARININ DÜŞMESİNE,

C-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu ögelerinin ve bu eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı

Anlaşıldığından suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 10.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

##########

##########

##########

##########

##########

##########