muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/25921, Karar No: 2013/22565, Tarih: 17.12.2013

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2013/25921 E.  ,  2013/22565 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2-Davacı vekili müvekkilinin davalı işyerinde 27.03.2000 tarihinden 20.02.2012 tarihine kadar işçi olarak aralıksız çalıştığını, müvekkilinin iş akdinin haksız ve ihbar önellerine uyulmadan fesh edildiğini, bir miktar kıdem tazminatı ödendiğini, ancak eksik ödeme yapıldığını, ihbar tazminatı ödenmediğini, davacının yıllık izinlerini 7 gün üzerinden kullandığını, fazla mesai yaptığını iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmişitir.

Davalı vekili, davacının kendisinin işten ayrıldığını, bir hafta sonra aynı alanda iş yeri açtığını, davalının buna rağmen "kul hakkı" diyerek davacıya alacaklarını ödediğini, ibraname aldığını, taleplerinin zaman aşımına uğradığını, yasal mesai saatleri içinde çalıştığını fazla mesai yapmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucu toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna itibarla davacının iş sözleşmesinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirecek şekilde sonaerdiği, kıdem ve ihbar tazminatı ile raporda belirlenen diğer alacaaklara hak kazandığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekili, davacının fazla mesai yaptığını iddia ederek fazla mesai ücreti talep etmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık anlatımlarına göre davacının 07.30-19.00 saatleri arasında 11,5 .../..

saat çalıştığı kabul edilmiş ve 1 saat ara dinlenme tenzil edilerek fazla mesai ücreti hesap edilmiş, mahkeme hakkaniyet indirimi yapılarak alacak hüküm altına alınmıştır.

Davacı vekili, davacının fazla mesai yaptığını iddia ederek fazla mesai ücreti talep etmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık anlatımlarına göre davacının 07.30-19.00 saatleri arasında 11,5 .../..

saat çalıştığı kabul edilmiş ve 1 saat ara dinlenme tenzil edilerek fazla mesai ücreti hesap edilmiş, mahkeme hakkaniyet indirimi yapılarak alacak hüküm altına alınmıştır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, davacının günde 11,5 saat çalıştığı kabul edildiği halde ara dinlenmenin 1,5 saat yerine 1 saat olarak alınması yasal düzenleme karşısında hatalı olmuştur. Ara dinlenme 1,5 saat olarak alınmalı ve fazla mesai süresi ise buna göre hesap edilmelidir.

3-Davacı yıllık izinlerini yıllık 7 gün üzerinden kullandığını, bakiyesini kullanmadığını iddia ederek yıllık izin ücreti talep etmiştir.

Davacının hizmet süresine göre 184 gün yıllık izne hak kazandığı, 77 gününü kullandığı, 107 gün kullanmamış yıllık izni bulunduğu kabul edilerek 107 günlük yıllık izin ücretinin tahsiline karar verilmiştir.

Yıllık izin konusunda ispat külfeti altında bulunan davalı yıllık izin defteri veya eş değer belge sunarak ispat görevini yerine getirmemiştir. Ancak davalı vekili delil listesine yemin deliline dayandığından davalıya yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna göre yıllık izin ücretinin hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

O halde davalı vekilinin bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan karanın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 17/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21078, Karar No: 2022/13741, Tarih: 13.10.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/21078 E.  ,  2022/13741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçuna yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz istemi tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarına yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde, eylemin geceleyin işlendiğinin kabulü sebebiyle kurulan hükümde TCK'nın 116/2-4. maddesi şeklinde yazılması mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 13/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/657, Karar No: 2018/7124, Tarih: 16.05.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/657 E.  ,  2018/7124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuk için; mahkemenin 01/11/2011 tarihinde işlenen suç için 5271 sayılı CMK'nın 231/6-son cümlesi hükmü uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verdiği ve bu kararın 13.02.2013 tarihinde kesinleştiği, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleşmesinden itibaren ve denetim süresi içinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı verilen ve 11.09.2013 tarihinde işlenen suç nedeniyle hükmün açıklandığı; böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 13.02.2013 ila deneme süresi içinde ikinci suçu işlediği 11.09.2013 tarihleri arasında dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

1-Suça sürüklenen çocuk ...’ın atılı suçu aşamalarda kabul etmediği, soruşturma aşamasında dinlenen ve olayın tek görgü tanığı olan müştekinin kovuşturma aşamasında dinlenilmeden, 5271 sayılı CMK'nın 210/1. maddesine aykırı olarak eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

Somut olayda ise;

Suça sürüklenen çocuk, olay tarihinde mağdurun dükkanına gelerek alış fiyatı 1,30 TL değerinde olan fırçalı faraj aldığı sırada mağdura yakalandığının anlaşılması karşısında, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin çok az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince ceza vermekten vazgeçilip vazgeçilmeyeceğinin veya verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...'ın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 16.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6479, Karar No: 2015/10289, Tarih: 08.10.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/6479 E.  ,  2015/10289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tavas Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/04/2014

NUMARASI : 2013/203-2014/130

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı tarafa ait aracın yaptığı kaza sonucu, müvekkiline ait ormanlık alanda yangın çıktığını, müvekkilinin müdahale sonucu yangını söndürdüğünü, davalı sürücünün olayda kusurlu olduğunu, yangın ve müdahale sebebiyle 15.709,60 TL idare zararı oluştuğunu belirterek 15.709,60 TL'nin olay tarihinden işleyecek yasal faiziyle davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekili, yetki ve zamanaşımı itirazında bulunarak kusuru, tazminat miktarını kabul etmediğini, tahrip olunan alanın ormanlık vasfında olmadığını, çalılık olduğunu, soyut ve tek taraflı zarar kalemleri istendiğini belirterek davanın ....... Sigorta AŞ'ne ihbarını ve reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. TBK'nun 49.maddesi hükmü gereğince "kusurlu ve hukuka aykırı bir fiille başkasına zarar veren bu zararı gidermekle yükümlüdür. Aynı Kanunun 50/1 maddesine göre "zarar gören zararını ve zarar verenin kusurunu ispat yükü altındandır." 2918 Sayılı KTK'nun 85 vd.maddelerinde araç işleteninin hukuki sorumluluğu düzenlenmiştir. Bir motorlu aracın işletilmesi bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olursa motorlu aracın bir teşebbüsün unvanı veya işletme adı altında

veya bu teşebbüs tarafından kesilen biletle işletilmesi halinde, motorlu aracın işleteni ve bağlı olduğu teşebbüsün sahibi, doğan zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olurlar. KTK'nun 86/1.maddesinde "işleten veya araç işleticisinin bağlı olduğu teşebbüs sahibi, kendisinin veya eylemlerinden sorumlu tutulduğu kişilerin kusuru bulunmaksızın ve araçtaki bir bozukluk kazayı etkilemiş olmaksızın, kazanın bir mücbir sebepten veya zarar görenin veya bir 3.kişinin ağır kusurundan ileri geldiğini ispat ederse sorumluluktan kurtulur." hükmü düzenlenmiş, aynı kanunun 88/1 maddesinde "Bir motorlu aracın katıldığı bir kazada, bir 3.kişinin uğradığı zarardan dolayı, birden fazla kişi tazminatla yükümlü bulunuyorsa, bunlar müteselsil olarak sorumlu tutulur." şeklinde hüküm getirilmiştir.

Somut olayda, davalı ...... Yapı Denetim Ltd. Şti adına trafikte kayıtlı olan araç 06.07.2013 tarihinde diğer davalı M.. T.. yönetiminde iken, sürücünün aracın içine giren eşek arısı sebebiyle panikleyip, direksiyon hakimiyetini kaybetmesi sonucu yolun sağından dışarıya çıkarak takla atmış, aracın motoru vs.koparak düştüğü ormanlık alanda yangın çıkmasına ve zarara sebebiyet vermiştir. Yangının trafik kazası sonucu çıktığı, davacının zararının oluştuğu, davalı M.. T..'ın aracın sürücüsü olduğu ve kazanın oluşumunda kusurlu olduğu ihtilafsızdır. Davalı taraf araç işleteni ve sürücüsü olmaları sebebiyle zarardan müteselsilen sorumludurlar. Davalı M.. T.., kusurlu hareketiyle verdiği zararı gidermekle yükümlü olduğu gibi davalı ...... Yapı Denetim Ltd. Şti de araç işleteni olarak zararı kusursuz sorumluluk ilkeleri gereğince gidermekle yükümlüdür. Davalıların sorumluluğunun özel hukuk hükümlerine göre değerlendirilmesi gerekmektedir. Trafik kazası ile orman yangını arasında illiyet bağı bulunduğu gibi yangınla, davacı zararı arasında da uygun illiyet bağı bulunmaktadır. Olayda mücbir sebep,zarar gören veya bir 3.kişinin kusuru bulunmamaktadır. TBK'nun 74.maddesi gereğince hukuk hakimi, ceza mahkemesinde belirlenen kusur durumu ile bağlı olmadığı gibi ceza hukukunun sorumlulukla ilgili hükümleriyle ve beraat kararıyla da bağlı değildir. Bu durumda mahkemece işin esasına girilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde "davalının kaza eylemi ile ormanın yanması ve zarar arasında illiyet bağının bulunmadığı, davalı tarafından zararın öngörülemeyeceği ilk hareketin kazadan sadır olduğu" gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı T.. M.. vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 08/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9278, Karar No: 2010/2984, Tarih: 01.03.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/9278 E.  ,  2010/2984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava konusu 1636 ada 20 parsel ile emsal alınan 1242 ada 24 parsel sayılı taşınmazların bağlı bulundukları cadde veya sokak için emlak vergisine esas olmak üzere belirlenen 2008 yılına ait asgari m2 fiyatlarının ilgili Belediye Başkanlıklarından getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20897, Karar No: 2015/19519, Tarih: 16.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/20897 E.  ,  2015/19519 K.**

**"İçtihat Metni"**

S.. B.. adına Av. S.. K.. ile 1-İ.. A.. 2-A.. E.. aralarındaki dava hakkında Diyarbakır 1. İş Mahkemesinden verilen 11.03.2014 günlü ve 1997/505-2014/100 sayılı hükmün, davalı-birleşen dosyada davacı A.. E.. tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Usûlüne uygun olarak bir tebligat yapıldıktan sonra adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebligat yapılabilir.

19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 3. maddesi ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10/2. maddesine göre “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.”; yine, 6099 sayılı Kanunun 5. maddesi ile 7201 sayılı Kanunun 21. maddesine eklenen ikinci fıkrasına göre, “Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır."

Tüm bu düzenlemeler gözetildiğinde, artık, adres kayıt sisteminde yazılı adresi bulunanlara, 7201 sayılı Kanunun 35. maddesine göre tebligat yapılamayacak; bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, adres kayıt sisteminde yazılı adresine, 21. maddenin ikinci fıkrasına göre tebliğ yapılması gerekecektir.

Somut olayda; gıyabi hükmün davalı İ.. A..'e, adres kayıt sisteminde yazılı olup-olmadığı araştırılmaksızın, dava dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliğ edilip, sonrasında çıkarılan tebligatın bila döndüğü adresine, Kanunun 35. maddesine göre tebliği usûlsüz olup; Mahkemece; anılan davalının, yapılacak araştırma ile tespit edilecek adres kayıt sisteminde yazılı adresine, gıyabi hükmün usûlünce tebliğ edilerek; temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi gereği, Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra; anılan davalının, adres kayıt sisteminde kayıtlı olmadığının anlaşılması durumunda, önceki adresine Kanunun 35. maddesine göre yapılan tebliğ geçerli olacağından, başkaca bir şey yapılmaksızın gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, bu eksiklik giderilip dosya geldikten sonra temyiz itirazlarının incelenmesine 16.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1933, Karar No: 2019/814, Tarih: 27.06.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1933 E.  ,  2019/814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasında birleştirilerek görülen "bağımsız tedbir nafakası" ve “boşanma” davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda Kırkağaç Asliye Hukuk (Aile Mahkemesi Sıfatıyla) Mahkemesince her iki davanın kabulüne dair verilen 28.05.2013 tarih ve 2012/344 E., 2013/131 K. sayılı karar davacı-birleşen dosyada davalı (kadın) vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece önce onanmış, karar düzeltme talebi sonrasında Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 18.06.2014 tarih ve 2014/12699 E., 2014/14276 K. sayılı kararı ile:

"…1-Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre davacı-karşı davalı (kadın)'ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan karar düzeltme istekleri yersizdir.

2-Davalı-karşı davacı (koca)'nın zaman zaman eşine küfrettiği, eşinin hastalığıyla ilgilenmediği ve evlilik birliğine ilişkin görevlerini yerine getirmediği, davacı-karşı davalı (kadın)'ın ise kocasına bedduada bulunduğu anlaşılmaktadır. Davacı-karşı davalı (kadın)'ın 2002 yılında geçirdiği kısmi felce bağlı olarak ev işlerini tam olarak yapamadığı ve son olarak 2011 yılı ramazan ayında müşterek evden ayrıldığı gerçekleşmiş ise de, bu durum geçirmiş olduğu kısmi felçten ve kocanın ilgisizliğinden kaynaklandığına göre kusur olarak görülemez. Gerçekleşen olaylara göre evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında koca baskın kusurludur. Hal böyleyken kadının ağır kusurlu kabul edilmesi ve tazminatlar ile yoksulluk nafakası talebinin bu sebeple reddedilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Hüküm bu yönden bozulacakken, ilk incelemede bu husus gözden kaçtığından hüküm onanmış olmakla, davacı-davalı (kadın)'ın bu yönlere ilişkin karar düzeltme talebi haklı ve yerinde görülmekle kabulüne, Dairemizin onama kararının kusur tespiti ve boşanmanın fer'ilerine münhasır olmak üzere kaldırılmasına, yerel mahkeme kararının açıklanan sebeple bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir...."

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Asıl dava, TMK'nın 197. maddesi uyarınca açılan bağımsız tedbir nafakası, birleşen dava ise evlilik birliğinin sarsılması nedenine dayalı (TMK m. 166/1) boşanma istemine ilişkindir.

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Asıl dava, TMK'nın 197. maddesi uyarınca açılan bağımsız tedbir nafakası, birleşen dava ise evlilik birliğinin sarsılması nedenine dayalı (TMK m. 166/1) boşanma istemine ilişkindir.

Davacı-birleşen dosyada davalı (kadın) vekili, erkeğin evlilik birliğinin kendisine yüklediği yükümlülükleri yerine getirmediğini, toplum içerisinde onur kırıcı sözler söyleyip ağır hakaretler ettiğini, müvekkilinin iyi niyetle söylediği herşeyi yanlış anlayıp ters tepkiler verdiğini, fiziki ve sözlü şiddet uyguladığını, müvekkilinin 2010 yılında felç hastalığı geçirdiğini, gözlerinin tam olarak görmediğini, buna karşın davalının müvekkilinin tedavisi ile ilgilenmediğini, iaşesini karşılamadığını, davalının ekonomik durumunun iyi olduğunu, çiftçilikle uğraştığını, vasfı tarla ve ev olan taşınmazları, traktörü ve ekipmanları ile bankalarda mevduat hesaplarının bulunduğunu, müvekkilinin ise kardeşinin yanında kalıp onların yardımı ile geçindiğini, tüm bu sebeplerle ayrı yaşamakta haklı olduğunu ileri sürerek müvekkili için dava tarihinden itibaren aylık 600.00TL tedbir nafakasına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı–birleşen dosyada davacı (erkek) vekili, kadın eşin olumsuz tutum ve davranışları olduğunu, ortada hiçbir sebep yokken evi terk ettiğini, boşanma davası açtığını ama davanın açılmamış sayılmasına karar verildiğini, kadının ev işi yapmadığını, huysuz olduğunu, ev işlerinin başkası tarafından yapılmasına da rıza göstermediğini, eşine danışmadan kefil olduğunu, doğru olmadığı hâlde dövüldüğünü, kendisine iyi davranılmadığını etrafta söylediğini, evlilik birliğinin bu sebeplerle sarsıldığını ileri sürerek tarafların boşanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Yerel mahkemece, Radiye ...'nun 2011 yılı ramazan ayında makul bir sebep olmaksızın müşterek haneyi terk ettiği, tarafların bu tarihten itibaren fiilen ayrı yaşadıkları, davacı tarafça ayrı yaşamaya ilişkin makul bir sebebin ispat edilemediği, müşterek haneyi haklı bir sebep olmaksızın terk etmesinin duygusal şiddet nedeniyle evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olduğu, bu sebeple ...'nun boşanma davası açmakta haklı olduğu, davalı-karşı davacı ... ...'nun ağır kusuru nedeniyle maddi, manevi tazminat ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddine, tedbir nafakası yönünden ise açılan davanın kabulüne, dava tarihinden itibaren karar kesinleşinceye kadar aylık 150,00TL tedbir nafakasına karar verilmiştir.

Davacı-birleşen dosyada davalı (kadın) vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece önce onanmış, karar düzeltme yoluna başvurulması üzerine ise yukarıda başlık kısmında açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.