muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/6, Karar No: 2024/657, Tarih: 11.12.2024

15. Bu nedenle mahkemece kısa ve gerekçeli kararların Özel Daire bozma kararına hangi açılardan uyulup hangi açılardan uyulmadığını gösterecek, hüküm fıkrasındaki kalemler yönünden tek tek ve anlaşılır biçimde kaleme alınması, kararın gerekçe bölümünde ise bunların nedenlerinin ne olduğu, bozmanın niçin yerinde bulunmadığı ve dolayısıyla mahkemenin bozulan önceki kararının hangi yönleriyle hukuka uygun olduğunun açıklanması, kararın yargısal denetimi açısından aranan ön koşuldur.

16. Bu noktada belirtilmelidir ki, direnme kararları yapıları gereği yasanın hukuka uygunluk denetimi yapmakla görevli kıldığı bir Yargıtay Dairesinin bu denetimi sonucunda hukuka aykırı bularak gerekçesini açıklamak suretiyle bozduğu mahkeme kararının aslında hukuka uygun bulunduğuna dolayısıyla bozmanın yerinde olmadığına ilişkin iddiaları içerdiklerinden o iddiayı yasal ve mantıksal gerekçeleriyle birlikte ortaya koymak zorundadırlar.

17. Anılan bu husus, kamu düzeni ile ilgili olup gözetilmesi yasa ile hâkime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama gerek yargı erki olan hâkimin gerekse mahkeme kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

18. Somut olayda; İlk Derece Mahkemesince davacının hizmet süresinin fasılalı şekilde 27.02.2008-01.11.2013 tarihleri arasında olduğu kabul edilmiş, davalı vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından davalının çalışma süresine ilişkin itirazı ile diğer itirazlarının bir kısmını yerinde görülmemiş, alacakların netleştirilmesi ve yargılama giderlerine ilişkin itirazları yönünden ise İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılıp düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Özel Dairece yabancı hukuka ilişkin bozma nedenleri yanında davalının, maddi hataya dayalı beyanı dikkate alınarak son dönem çalışmasının bitiş tarihinin 01.11.2013 olarak kabul edilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle de karar bozulmuştur. Bozma sonrasında Bölge Adliye Mahkemesince diğer bozma nedenlerine ilişkin gerekçe oluşturulmakla birlikte çalışma süresinin hatalı tespit edildiğine ilişkin bozma sebebi ile ilgili bir açıklama ve gerekçeye yer verilmeksizin önceki hükümdeki gibi fesih tarihi 01.11.2013 olarak kabul edilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

19. Açıklanan maddi ve hukuki olgulara göre Bölge Adliye Mahkemesince yapılacak iş, Anayasa'nın 141 inci maddesinin üçüncü fıkrası ile ona koşut düzenleme içeren 6100 sayılı Kanun'un 297 nci ve 359 uncu maddesindeki hükümler gözetilerek ve özellikle çalışma süresinin hatalı tespit edildiğine ilişkin bozma nedenine karşı direnmenin gerekçesini de gerekirse yeni bir hüküm oluşturmayacak şekilde yasal sınırlarda genişleterek açıkça kararda göstermek olmalıdır.

19. Açıklanan maddi ve hukuki olgulara göre Bölge Adliye Mahkemesince yapılacak iş, Anayasa'nın 141 inci maddesinin üçüncü fıkrası ile ona koşut düzenleme içeren 6100 sayılı Kanun'un 297 nci ve 359 uncu maddesindeki hükümler gözetilerek ve özellikle çalışma süresinin hatalı tespit edildiğine ilişkin bozma nedenine karşı direnmenin gerekçesini de gerekirse yeni bir hüküm oluşturmayacak şekilde yasal sınırlarda genişleterek açıkça kararda göstermek olmalıdır.

20. Hâl böyle olunca yukarıda açıklanan Anayasal ve yasal düzenleme ve ilkeler gözetilerek anlaşılabilir ve denetlenebilir nitelikte direnme kararı verilmek üzere karar usulden bozulmalıdır.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda belirtilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi gereğince usulden BOZULMASINA,

Bozma nedenine göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Dosyanın 6100 sayılı Kanun'un 373 maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.12.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15117, Karar No: 2012/24443, Tarih: 12.10.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/15117 E.  ,  2012/24443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Karşıyaka l. Aile Mahkemesi

TARİHİ :25.05.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 12.10.2012 günü temyiz eden davalı Y.. Ö.. ile vekilleri Av. A..Ö.. ile Av. Ş.. Z.. A..ve karşı taraf davacı A..Ö..vekili Av. O..Ş.. gediler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.2-Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusur bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır. Açıklanan ilkeler gözetildiğinde kadın yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı orantısız ve çoktur. Daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 900 TL. vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere bozma görüşü yönünden oybirliğiyle, bozma kapsamı yönünden oyçokluğuyla karar verildi.12.10.2012 (Cuma)

KARŞI OY YAZISI

Hükmün sadece manevi tazminat fazlalığı yönünden değil maddi tazminatın fazla hükmedilmesi nedeniyle de bozulması gerektiğini düşünüyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/5602, Karar No: 2019/1683, Tarih: 14.02.2019

**17. Ceza Dairesi         2017/5602 E.  ,  2019/1683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanıklar hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedeni de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 günlü, 6/242-291 Esas ve Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için  malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin yetkilisi olduğu mağazadan 12,99 TL değerinde tişört çalan sanıklar hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararları kapsamında hak yoksunluklarına ilişkin hükmün yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararları kapsamında hak yoksunluklarına ilişkin hükmün yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ve sanık ...’in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 14.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20701, Karar No: 2014/17088, Tarih: 27.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/20701 E.  ,  2014/17088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/05/2014

NUMARASI : 2012/247-2014/286

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın görev yönünden reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili ve davalı K.. B.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalıların işleten ve zorunlu mali mesuliyet sigortacısı olduğu aracın, müvekkillerinin desteği S.. S..'e çarparak ölümüne sebebiyet verdiğini belirterek, müvekkillerinin herbiri için 500'er TL maddi tazminat ile 15.000,00' er TL manevi tazminatın faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekilleri, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan değerlendirmeye göre, kazanın kamu hizmetinin ifası sırasında meydana geldiği bu nedenle idari yargının görevli olduğu gerekçesiyle, dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ve davalı K.. B.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

1-Davacılar vekilinin temyiz istemi yönünden yapılan incelemede,

Dava konusu olay, 2918 Sayılı Karayolları Trafik Yasasında yer alan düzenlemelere aykırı davranış nedeniyle meydana gelen zararın rucuen ödetilmesi istemine ilişkindir. Aynı yasanın 106. maddesinde, genel ve katma bütçeli daireler ile özel idare, belediye ve İktisadi kamu teşebbüslerine ait motorlu araçların neden oldukları zararlardan dolayı, bu yasanın hukuki sorumluluğa ilişkin düzenlemelerinin uygulanacağı belirlenmiştir. İşletenin hukuki sorumluluğunu düzenleyen 85 ve izleyen maddelerinde ise motorlu araçların, trafik kurallarına aykırı davranışları nedeni ile doğan zararlardan gerçek ve özel kişiler ile kamu tüzel kişileri ayrımı yapılmaksızın, aynı sorumluluk kurallarına bağlı olmaları öngörülmüştür.

2918 Sayılı Karayolları Trafik Yasası'nın bu düzenlemeleri karşısında, kamu araçlarının verdikleri zararlardan dolayı idare, kamu hukuku kurallarına göre değil, “işleten” sıfatıyla özel hukuk kurallarına göre sorumlu tutulmalıdır. Bu durumda, resmi aracın verdiği zararın ödetilmesi isteği ile açılan davanın bu kurallara uymakla görevli adli yargı yerinde görülmesi gerekir. Yerel mahkemece açıklanan yasal düzenlemeler gözetilmeyerek, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeniyle reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden, kararın bozulması gerekmiştir.

2-Bozma sebebine göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma sebebine göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılar ve davalı K.. B..'ne geri verilmesine 27.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/16852, Karar No: 2021/559, Tarih: 18.01.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/16852 E.  ,  2021/559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nın 268/1. maddesinde düzenlenen başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçunun oluşabilmesi için işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılarak soruşturma ve kovuşturma işlemlerinin kimlik bilgileri verilen mağdur hakkında yapılmasına neden olunması gerekir. Bir adli soruşturma ya da kovuşturma işlemi olmaksızın kimlik bilgilerinin gizlenmesi amacıyla başkalarına ait kimlik bilgilerinin kullanılması ve verilen kimlik bilgilerine göre resmi belge düzenlenmesi halinde TCK.nın 206. maddesinde düzenlenen resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunma suçu, bir resmi belge düzenlenmemiş olması halinde 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 40/1. maddesinde düzenlenen kimliği bildirmeme kabahati oluşur.

Somut olayda, sanığın, polis kontrol noktasında durdurulduğunda üzerinde kimlik bulunmadığını belirtip, hakkında yakalama kararı olması nedeniyle kendisini kardeşi ...’ın kimlik bilgisi ile tanıttığı, yakalama tutanağının, adli muayene raporunun ve kimlik teşhis tutanağının ... ismi ile düzenlendiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında ''işlenen bir suçtan’’ sözedilemeyeceğinden, eylemin TCK'nın 206.maddesinde düzenlenen "Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan" suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı biçimde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

1-Sanığın, soruşturma başladıktan sonra ancak kovuşturma başlamadan önce iftirasından döndüğü anlaşılmakla; tayin olunan cezadan göstermiş olduğu etkin pişmanlık nedeniyle TCK'nın 269/2. maddesi gereğince indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Tekerrüre esas alınan ilamın infaz tarihinin araştırılıp bilgilerin dosyaya konulmasından sonra sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/l. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.01.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11356, Karar No: 2025/4958, Tarih: 14.04.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/11356 E.  ,  2025/4958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2023/621 Esas, 2024/383 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesinin 16.12.2014 Tarihli ve 2014/642 Esas, 2014/744 Karar Sayılı Kararı

Taraflar arasında yapılan 23.06.2009 tarihli sözleşmenin 19 uncu maddesinde anlaşmazlıkların çözümü halinde yetkili yer mahkemesi ve icra daireleri olarak İstanbul Mahkemelerinin ve icra dairelerinin yetkili kılındığı, her iki tarafın da tacir olduğu ve bu yetki sözleşmesinin geçerli olduğu, bu yetki sözleşmesiyle belirlenen mahkeme ve icra dairelerinin yetkisinin kesin yetki olduğu, İstanbul Mahkemeleri dışında başka yer mahkemelerinde dava açılmasının olanaklı bulunmadığı, her ne kadar taraflar arasındaki yetki sözleşmesi 23.06.2009 tarihinde yapılmış olup 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Sayılı Kanun) yürürlük tarihiden önce yapılmış ise de, aynı kanunun “zaman bakımından uygulama "kenar başlıklı 448 inci maddesinde aynen" bu kanun hükümleri tamamlanmış işlemleri etkilememek kaydıyla derhal uygulanır” denilmek suretiyle hemen uygulanması gerektiğinden bu olaya da uygulanması gerektiği, somut olayda; davacının davalı hakkındaki menfi tespit davasını mahkemede açamayacağı, bu itibarla davacının davasında kesin yetkili yer mahkemesi (İstanbul) yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesinin 27.06.2024 Tarihli ve 2023/621 Esas, 2024/383 Karar Sayılı Kararı

Tapu kayıtlarından ipotekli taşınmazın İzmir ili, ... sınırları içerisinde olduğu, taşınmaz üzerindeki ipoteğin fekki ve menfi tespit istemine ilişkin uyuşmazlığı çözme hususunda İzmir Asliye Ticaret Mahkemelerinin kesin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, borçlu olmadığının tespiti ile ipoteğin kaldırılması (fekki) istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanunu’nun "Taşınmazın aynından doğan davalarda yetki " başlıklı 12 nci maddesi şöyledir:

"Taşınmaz üzerindeki ayni hakka ilişkin veya ayni hak sahipliğinde değişikliğe yol açabilecek davalar ile taşınmazın zilyetliğine yahut alıkoyma hakkına ilişkin davalarda, taşınmazın bulunduğu yer mahkemesi kesin yetkilidir.

" İrtifak haklarına ilişkin davalar, üzerinde irtifak hakkı kurulan taşınmazın bulunduğu yer mahkemesinde açılır."

" Bu davalar, birden fazla taşınmaza ilişkinse, taşınmazlardan birinin bulunduğu yerde, diğerleri hakkında da açılabilir."

C. Değerlendirme

"Taşınmaz üzerindeki ayni hakka ilişkin veya ayni hak sahipliğinde değişikliğe yol açabilecek davalar ile taşınmazın zilyetliğine yahut alıkoyma hakkına ilişkin davalarda, taşınmazın bulunduğu yer mahkemesi kesin yetkilidir.

" İrtifak haklarına ilişkin davalar, üzerinde irtifak hakkı kurulan taşınmazın bulunduğu yer mahkemesinde açılır."

" Bu davalar, birden fazla taşınmaza ilişkinse, taşınmazlardan birinin bulunduğu yerde, diğerleri hakkında da açılabilir."

C. Değerlendirme

1.Somut olayda, borçlu olmadığının tespiti ile ipoteğin kaldırılması (fekki) talep edilmektedir. Taşınmazın aynına ilişkin davaların taşınmazın tapu siciline kayıtlı bulunduğu yer mahkemesinde açılması gerektiği 6100 sayılı Kanunun 12 inci maddesinin 1 inci fıkrasında hüküm altına alınmıştır. Taşınmaz üzerindeki ayni hakka ilişkin veya ayni hak sahipliğinde değişikliğe yol açabilecek davaların, taşınmazın bulunduğu yer mahkemesinde açılması hakkındaki bu yetki kuralı kamu düzenine ilişkin ve kesin olduğu için, bu konuda yetki sözleşmesi yapılamaz ve yetki sözleşmesi ile başka yetkili mahkeme kararlaştırılamaz.

2. Bu durumda uyuşmazlığın taşınmazın bulunduğu yer mahkemesi olan İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası

gereğince İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,14.04.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5877, Karar No: 2014/3932, Tarih: 25.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/5877 E.  ,  2014/3932 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2011/361594

MAHKEMESİ : Isparta 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08.06.2011

NUMARASI : 2011/271 Esas, 2011/332 Karar

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde 15 yaşından küçük olan ve hukuken rıza açıklama ehliyetine sahip bulunmayan mağdurenin rızasının kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eylemini hukuka uygun hale getirmeyeceğinden, sanığın dosya içeriğine göre kanıtlanan nitelikli cinsel istismar eylemlerini işlediği esnada mağdureyi hürriyetinden de yoksun kıldığının anlaşılması karşısında, sanığın mahkûmiyeti yerine yazılı gerekçelerle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10755, Karar No: 2015/1177, Tarih: 05.02.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/10755 E.  ,  2015/1177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 29/07/2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil kabul edilmediği takdirde alacak istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın davalı Yakup Ataş hakkında bedel yönünden kabulüne diğer davalılar yönünden reddine dair verilen 31/10/2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temliki işlemine dayalı tapu iptali ve tescil, kabul edilmediği takdirde yükleniciye temlik nedeniyle ödenen 50.000 USD'nin davalılardan tahsili isteğine ilişkindir.

Davalılardan ... vekili tarafından, belediye başkanlığının cevabi yazısına göre yeterli arsa payı ayrıldıktan sonra oluşacak yeni parselde taraflara verilecek şekilde arsa dağılımı yapılması gerektiği belirtilmiştir.

Diğer davalılar ise davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalı yüklenici ...'a yönelik olarak açılan dava tefrik edilmiş, arsa sahipleri hakkında açılan davanın da reddine karar verilmiştir. Davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 14.02.2011 tarihli 2011/4 Esas, 2011/1611 Karar sayılı ilamı ile yüklenici ile arsa maliki arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunması sebebiyle tefrik kararının hatalı olduğu ayrıca davacıya temlik edilen hakkın konusu olan yerin fiilen hangi parselde kaldığının belirlenmesi gerektiği gerekçesi ile karar bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak gerekli araştırmalar yapılmış, davalı ...'a yönelik olarak açılan davanın bedel yönünden kabulüne, tapu iptali ve tescil talebinin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

24.04.1978 tarihli ve 3/4 sayılı Yargıtay İçtihatı Birleştirme Kararı gereğince; 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra, ana taşınmazda henüz kat mülkiyeti ya da kat irtifakı kurulmadan önce, bağımsız bölüme ilişkin ve arsa payı ile bağlantılı veya bağlantısız, eş deyişle arsa payı belirlenmiş veya belirlenmemiş olarak Noterlerce düzenlenen kat mülkiyeti ya da kat irtifakı satış vaadi sözleşmelerinin geçerli olduğuna, bu tür bir satış vaadi sözleşmesinin Tapu Memurunca düzenlenmesinin zorunlu bulunmadığına karar verilmiştir.