muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6967, Karar No: 2021/13558, Tarih: 25.10.2021

1-Sanık ... hakkında maktule yönelik nitelikli kasten öldürme, çocuğa karşı nitelikli cinsel istismar, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçlarından kurulan beraat hükümlerinin isteme uygun olarak ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında maktule yönelik nitelikli kasten öldürme, çocuğa karşı nitelikli cinsel istismar, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk ...'un maktulün cesedinin bulunmasından hemen sonrasında köyü terk ettiği, köydeki kan alma işlemi için kolluk kuvvetleri tarafından defalarca çağrılmasına rağmen köye kan verme işlemi için gelmediği, suça sürüklenen çocuğun olay gününe ve olay günü bulunduğu yere ilişkin olarak yapmış olduğu çelişkili anlatımları, olaydan sonra gittiği ... ilinde de çok sayıda suça karışmış bulunduğu, olay yeri ve maktulün bulunduğu yer ve bulunma şekli hususları birlikte değerlendirildiğinde suça sürüklenen çocuğun olaydan sonraki davranışları dikkate alınarak hakkında TCK'nin 62. maddesinin uygulanmasını gerektirir takdiri indirim nedenleri bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nin 62. maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup Cumhuriyet savcısının, kurum vekilinin ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebepten dolayı 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 25/10/2021 gününde üye ...'in suça sürüklenen çocuk ... hakkında TCK'nin 62. maddesinde düzenlenen takdiri indirim nedenleri bulunmadığı yönündeki çoğunluk görüşüne katılmakla birlikte, suça sürüklenen çocuk hakkında maktule yönelik nitelikli kasten öldürme suçundan kurulan hükümde TCK'nin 82/1-b. maddesinde yer olan canavarca hisle ve eziyet çektirerek öldürme şartlarının olayda oluşmadığından ilgili madde bendinin hükümden çıkarılarak, TCK'nin 82/1-e-h. maddesi gereğince cezalandırılması gerektiği yönündeki karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.Maktullenin SSÇ ... tarafından öldürüldüğü sübuta eren dosyada SSÇ hakkında yerel mahkemece canavarca his saikiyle, çocuğa karşı bir suçu gizlemek ve delillerini ortadan kaldırmak amacıyla adam öldürmekten TCK’nin 82/1-b-e-h. maddelerinden verilen cezada dosya kapsamına göre SSÇ hakkında canavarca his saiki ile adam öldürme suçunun yasal unsurlarının bulunmaması nedeniyle 82/1-b. maddesinin uygulanamayacağı görüşü ile yerel mahkeme kararını onaylayan Dairemizin çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Şöyle ki;

Şöyle ki;

Dosyadaki delillere göre SSÇ ... 7 yaşındaki maktuleyi mısır tarlasına götürerek orada el ve ayaklarını bağlamış, organ sokmak suretiyle cinsel istismarda bulunmuş ve dosyadaki Adli Tıp Kurumu raporuna göre boğarak veya kafasına taşla vurmak suretiyle öldürmüştür. SSÇ’nin çocuğa karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve cinsel istismar suçlarını işlediği dosyaya göre sabittir. Maktuleye karşı bu suçları işleyen SSÇ yakalanmamak ve de delilleri gizlemek amacıyla yaşı küçük çocuğu öldürmüş olup bu suçu sadece canavarca his saiki ile işlediğine dair dosya da delil yoktur. Hem işlediği suçu gizlemek saiki hem de canavarca his saiki bir olayda aynı anda iki ağırlaştırıcı nitelikli hal olarak uygulanamaz. Canavarca his saiki TCK’nin 82/1-b maddesinde düzenlenen, sanığın suç işlerken kendisinin iç dünyasında beliren ve dış dünyaya yansıyan saikini cezalandırmaktadır. Yasada canavarca his tanımlanmamıştır. Doktrin ve içtihatlara göre sanık başka bir saik (sebep) olmaksızın canavarca sayılabilecek bir hissin etkisi ile bu suçu işlemelidir, başka saiklerle adam öldürme suçu işlenmiş ise aynı olayda ayrıca canavarca his saiki ile suçun işlendiği kabul edilemez, somut olayda sanık cinsel istismar ve alıkoyma suçlarını işlemiş ve bu suçların delillerini gizlemek için yaşı küçük maktuleyi öldürmüş olup TCK’nin 82/1-e-h. maddelerinden cezalandırılması gerekir iken 82/1-b, e, h. maddelerinden cezalandırılmasına dair yerel mahkemenin kararı ile bu kararı onaylayan Dairemizin çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/14467, Karar No: 2016/6498, Tarih: 02.05.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/14467 E.  ,  2016/6498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık ve hırsızlığa teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Suça sürüklenen çocuğun, suça konu giyim eşyalarını müştekilere ait mağazaların içinden çaldığının anlaşılması karşısında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesindeki suçu oluşturmasına rağmen yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun müşteki ...'e ait mağazadan 30,00 TL değerinde pantolon çaldığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun müşteki ...'e ait mağazadan 30,00 TL değerinde pantolon çaldığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Adli sicil kaydında suç tarihinden önce kesinleşen hapis cezası mahkumiyeti bulunmayan ve suç tarihinde 18 yaşını doldurmamış suça sürüklenen çocuk hakkında tayin edilen kısa süreli hapis cezalarının 5237 sayılı TCK'nın 50/2. maddesi de gözetilerek 50/3. maddesine göre para cezası veya diğer tedbirlerden birisine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakların korunmasına, 02.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7016, Karar No: 2017/18879, Tarih: 22.11.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/7016 E.  ,  2017/18879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, derece ve kademe intibakının tespitine, ücret farkı, akdi ve yasal ilave tediye farkı ve yıpranma prim farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin işvereni olan davalı ... İdaresinde ... Sendikası üyesi olmadan önce Büro iş kolunda faaliyet gösteren... Sendikası üyesi olarak iş yerinde uygulanan Toplu İş Sözleşmesinden yararlandığını, ... Sendikası üyesi olduktan sonra da işyerinde uygulanan ...’den yararlandığını ancak ... Sendikasına üyeliğini müteakip ilk işe girdiği tarihten ... Sendikası üyeliğine başvuru tarihleri arası hizmet süresi dikkate alınmayarak derece ve kademelerinin yanlış uygulandığını ve ücretlerinin eksik ödendiğini ileri sürerek davalı nezdinde geçen hizmet süresinin tamamı dikkate alınarak ... Sendikasına üye olduğu tarihteki derece ve kademesinin tespiti ile buna bağlı bir kısım ücret fark alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının yürürlükteki ...'ten yararlandığını, geriye dönük hizmet sürelerinin derece ve kademelerinde değerlendirilmesinin yürürlükteki ...'nin 4. maddesine aykırı bir talep olduğunu, davalı idare adına .... ile ... Sendikası arasında 26/06/2012 tarihinde imzalanan ve 01/03/2011-28/02/2013 tarihleri arasında geçerli olan Toplu İş Sözleşmesinin geçici 4. fıkrasında başka bir işverenin veya aynı işveren olmakla birlikte ... Sendikası üyeliğinden önce başka iş kolunda çalışılan çalışma süreleri için derece ve kademe ilerlemesi talebinde bulunulamayacağına ilişkin hüküm gereğince davacının talebinin haksız ve mesnetsiz olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, Toplu İş Sözleşmesinin 97. ve 99. maddesinde derece ilerlemesinin ve kademe ilerlemesinin düzenlendiği, işçi lehine yorum ilkesi gereğince davacının davalı işyerinde çalıştığı tüm hizmet sürelerine ilişkin Toplu İş Sözleşmelerindeki kademe ilerlemesi ve terfi konularının değerlendirilmesi gerektiği, davacının şöför olduğu, başlangıç pozisyonunun 4. derecenin 13. kademesi olarak kabul edildiği, davacının dava tarihi itibari ile hizmet süresi dikkate alınarak 9. derecenin 25. kademesinde olduğu, buna göre günlük ücretinin 75,08 TL. olduğu, ücret fark alacağı ve ikramiye alacağı ile ilave tediye fark alacağının buna göre hesaplandığı, davacı düz işçi olduğundan %15 yıpranma primi farkının ödenmesi gerektiği ve yıpranma prim alacağı yönünden işçinin izinli ve raporlu olduğu günler dikkate alınarak ve %30 hakkaniyet indirimi yapılarak bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının başka iş kolunda geçen çalışmalarının derece ve kademe tespiti bakımından dikkate alınıp alınmayacağı hususunda ihtilaf vardır.

Somut uyuşmazlıkta; davacının Toplu İş Sözleşmesi'nin ekindeki pozisyon cetveline göre şoför işçi pozisyonunda 4 derece ile 13 derece arasında olabileceği düzenlenmiş olup, davacının işe başlama tarihinde 4. derece ve 1. kademede olduğu kabul edilerek ve başka iş kolunda geçen çalışmaları da dikkate alınarak olması gereken kademe ve derecenin tespiti suretiyle bu derece ve kademeye göre davacının fark ücret alacaklarının belirlenmesi gerekirken, davacının işe başladığı tarihte 4. derece 13. kademede olduğu kabul edilerek hesaplama yapan bilirkişi raporuna dayanarak hüküm kurulması hatalı olup, bozma nedenidir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2507, Karar No: 2015/8329, Tarih: 30.04.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/2507 E.  ,  2015/8329 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, ... Vatandaşlığından izinle çıkıp, sonradan yeniden ... Vatandaşlığına alındığını belirterek, ... Vatandaşı olmadığı dönemde yurtdışında geçen süreleri 3201 sayılı Kanuna göre borçlanabileceğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312. maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 91 ila 94. maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usul hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hakim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel Kurulunun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 2.6.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.4.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat

üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

Bu itibarla; somut olayda davacı asil davadan feragat ettiğini; açıkça ve koşulsuz olarak bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu durumun yerel mahkemece değerlendirilip bu beyan konusunda bir karar verilmek üzere kararın bozulması gerekir.

O halde, taraflar vekillerinin temyiz başvurusu kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma içeriğine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 30.04.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7584, Karar No: 2019/8962, Tarih: 12.06.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/7584 E.  ,  2019/8962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) 5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; mağdurun iş yerinden elinde poşetle çıkarken yakalanan sanığın çalmaya teşebbüs ettiği; 10 adet ampul, 10 adet iş eldiveni ve bir adet cüzdanın değer tespitinin yapılmaması karşısında; bu eşyaların değeri tespit edilerek sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerekip gerekmeyeceğinin tartışılmaması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2) T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2) T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3) Hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı, 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesine atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den az olduğu halde yargılama giderinin Devlet Hazinesi üzerinde bırakılması yerine sanıktan tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 12/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3368, Karar No: 2011/7392, Tarih: 01.12.2011

**1. Ceza Dairesi         2010/3368 E.  ,  2011/7392 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME :1-B/2010/109723

MAHKEMESİ :BAKIRKÖY Birinci Ağır Ceza Mahkemesi

TARİH VE NO :27/05/2009 665/160

SUÇ :Kasten öldürmekten

K.. B..'ı kasten öldürmekten sanık Ü.. A..'ın yapılan yargılanması sonunda: hükümlülüğüne ilişkin (BAKIRKÖY) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27/05/2009 gün ve 665/160 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii ile müdahil vekili taraflarından istenilmiş, müdahil vekili duruşma da talep etmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: kararda açıklanan nedenle duruşmasız olarak incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1)Katılanın yetkisi bulunmadığından, vekilinin duruşmalı inceleme isteminin CMUK.nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2)Dosya içeriğine göre; polis memuru olup olay tarihinde izinli bulunan sanığın, yanında eşiyle birlikte özel otomobili ile semt pazarına geldiği, yavaş şekilde seyrederek park yeri aradığı sırada, içinde maktul, tanık Bülent ve kimliği tespit edilemeyen iki kişinin bulunduğu çalıntı aracın geri manevra yaparken sanığın aracının arkasına çarparak maddi hasar oluşturduğu, bunun üzerine sanığın, otomobilinden inerek, belinde görünür şekilde tabancası olduğu halde konuşmak amacıyla kendisine çarpan aracın yanına yaklaştığı, araçtan inen tanık Bülent’in pazar yerine doğru yöneldiği, maktulün içinde bulunduğu aracın ise hızla kaçmaya çalıştığı, bunun üzerine sanığın, “polis” diye bağırarak, önce havaya iki el, sonra araca doğru rastgele iki el ateş ettiği, araca doğru yaptığı atışlardan birinin aracın sol ön tekerleğine, diğerinin ise aracın sağ ön koltuğunda bulunan maktulün baş sol yan tarafına isabet ettiği, maktulün bu tek isabet sonucu kafatası kırıklarıyla müterafik beyin kanaması ve beyin dokusu harabiyeti sonucu öldüğü olayda;

Sanığın eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastının kasten öldürmeye yönelik olduğuna dair her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı deliller bulunmadığından, eylemin kasten yaralama sonucu ölüme neden olma olarak nitelendirilmesinde ve haksız tahrik hükmünün uygulanmamasında isabetsizlik görülmemiş, tebliğnamedeki eylemin kasten öldürme suçunu oluşturduğuna ve haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiğine yönelik bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

3)Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Ümit'in suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin eksik incelemeye, sübuta, suçun niteliğine, yasal savunmaya, tahrikin varlığına, sair nedenlere yönelen,katılan vekilinin suçun niteliğine, takdir hükmünün uygulanmaması gerektiğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Ancak;

Ölümü meydana getiren yaranın niteliği dikkate alınarak, 765 sayılı TCK.nun 452/1 maddesi ile yapılan uygulama sırasında temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi sonucu eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, hükmün tebliğnamedeki düşünceye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 01/12/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15299, Karar No: 2016/2872, Tarih: 15.03.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/15299 E.  ,  2016/2872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : TCK'nın 151/1, 62, 51. maddeleri gereğince 3 ay 10 gün hapis cezasının ertelenmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan sanıklar ... ve ...'in birlikte işlettikleri işyerinin bulunduğu sokakta oturan katılan sanık ... ile aralarında araç park yeri nedeniyle çıkan tartışma ve kavgada ...'in ...'ın gözlüğünü kırdığı anlaşıldığından mala zarar verme suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan sanık ...'in yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 15/03/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.