muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2610, Karar No: 2015/22296, Tarih: 12.11.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/2610 E.  ,  2015/22296 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili; davacı tarafından işçilik alacaklarının ödenmemesi sebebiyle iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini belirterek bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili; davacının istifa ederek işten ayrıldığını ve herhangi bir alacağı bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece,toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya kapsamına göre, davacı uluslararası TIR şoförü olarak çalışmaktadır. Davacı taraf davacının asgari ücret yanında sefer primi karşılığı çalıştığını ileri sürmektedir. Davalı taraf ise davacının ücretinin yalnızca sefer priminden ibaret olduğunu savunmuştur. Mahkemece davacının işçilik ücretinin sefer priminden ibaret olduğu sonucuna varılmıştır.Dosya kapsamında ifadesine başvurulan tanıklar ve Dairemizin 9.7.2014 tarih ve 2014/7800-15975 E – K sayılı ilamı nazara alındığından davalıya ait işyerinde çalışan TIR şoförlerinin asgari ücret yanında sefer primi karşılığı çalıştığı sonucuna varılmaktadır. Davacı taraf işçilik ücretine ilişkin olarak ücretin asgari ücret kısmının kendisine ödenmediğini iddia etmektedir.İşçilik ücretinin ödendiğini ispat külfeti davalı üzerinde olmakla taleple bağlı kalınarak ödemenin ispat edilemediği bölüm bakımından alacağın hüküm altına alınması gerekirken aksine değerlendirme ile ücret alacağına dair talebin reddi hatalıdır. Ayrıca yukarıda yapılan tespit karşısında talebe konu alacakların hesabında davacının brüt - giydirilmiş ücretinin belirlenmesinde sefer primi yanında asgari ücretin de dikkate alınması gerektiği unutulmamalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine,

12.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27774, Karar No: 2015/2317, Tarih: 16.02.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/27774 E.  ,  2015/2317 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Dava, hak sahibi konumunda yer alan davalıya yersiz ödendiği ileri sürülen ölüm aylıklarının yasal faiziyle birlikte geri alınması istemine ilişkindir.

Mahkemece, yetkisizlik kararı verilerek, dosyanın yetkili İş Mahkemesi’ne gönderilmesi yönünde hüküm kurulmuştur.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 2004 yılında kesinleşen davalıya, 2003 yılında yaşamını yitiren sigortalı babası üzerinden 506 sayılı Kanun hükümlerine göre hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davacı Kurumca 2010 yılında gerçekleştirilen işlemle 01.10.2008 tarihi itibarıyla kesilerek, 18.10.2008 – 17.07.2010 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirilip işbu davanın açıldığı, mahkemece yapılan yargılama aşamasında davalının, yerleşim yerinin bulunduğu .... Mahkemesi’nin yetkili olduğunu belirterek yasal süresi içerisinde yönelttiği itirazına dayanılarak karar verildiği anlaşılmaktadır.

5510 sayılı Kanunun “Uyuşmazlıkların çözüm yeri” başlığını taşıyan 101. maddesinde, bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan durumlarda, bu Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıkların iş mahkemelerinde görüleceği belirtilerek görev konusu açıklanmış olmasına karşın, Kanunda yetkiye ilişkin herhangi bir genel düzenleme yapılmamıştır. “Primlerin ödenmesi” başlıklı 88. maddenin on dokuzuncu fıkrasında, Kurumun prim ve diğer alacaklarının tahsilinde, 6183 sayılı Kanunun uygulanmasından doğacak uyuşmazlıkların çözümlenmesinde Kurumun alacaklı biriminin bulunduğu yer iş mahkemesinin yetkili olduğu bildirilmiş ise de, bu hükmün, inceleme konusu davada uygulama yeri bulunmamaktadır.

Diğer taraftan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesinde, iş mahkemelerinde açılacak her davanın, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabileceği, 15. maddesinde ise bu Kanunda açıklık bulunmayan durumlarda Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümlerinin uygulanacağı bildirilmiş, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 16. maddesinde ise; haksız fiilden doğan davalarda, haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesinin de yetkili olduğu yönünde özel yetki kuralı düzenlenmiştir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6. maddesinde, genel yetkili mahkemenin, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi olduğu, yerleşim yerinin 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre belirleneceği öngörülmüş, 4721 sayılı Kanunun 19. maddesinde, yerleşim yerinin bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yer olduğu, bir kimsenin aynı zamandan birden çok yerleşim yerinin olamayacağı, 20. maddesinde, bir yerleşim yerinin değiştirilmesinin yenisinin edinilmesine bağlı olduğu belirtilmiştir. Şu durumda bu tür davalarda, yetkili mahkeme sorununun anılan yasal düzenlemeler kapsamında çözüme kavuşturulması gerekmekte olup dava tarihi itibarıyla davalının yerleşim yerinin esas alınması gerektiği açıktır.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde; ... Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü tarafından gerçekleştirilen araştırma sonucu, Kurum işleminin tesis edildiği, çekişme konusu, davacı ve boşandığı eşinin fiilen birlikte yaşama olgusunun gerçekleştiği iddia edilen yerin, ... ilçesi olduğu, ayrıca dava dilekçesinin 12.05.2010 tarihinde ... adresinde bizzat davalı tarafından tebliğ alındığı, Kurumca rapor düzenlenmesi esnasında yine davalı beyanının .... adresindeki .... Polis Karakolunda alındığı , davalının sürekli kalma niyetiyle oturulan yer olarak tanımlanan yerleşim yerinin ve haksız fiil niteliğindeki eylemin tespit edildiği yerin .... ilçesi olduğu belirgindir. Bu halde, Mahkemece işin esasına girilip, uyuşmazlığın çözümlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yetkisizlik kararı verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,16.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5339, Karar No: 2017/11704, Tarih: 26.10.2017

**2. Hukuk Dairesi         2017/5339 E.  ,  2017/11704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Velayetin Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

492 sayılı Harçlar Kanununda ve bu kanuna ekli “Yargı Harçları” başlıklı (1) sayılı tarifede, 5766 sayılı ve 6217 sayılı Kanunlarla yapılan değişiklik gereğince; harca tabi davalarda yapılan temyiz başvurularından;

Temyiz başvuru harcının ve kararda gösterilen ilam harcının dörtte birinin (maktu harca tabi davalarda maktu harcın tamamı) temyiz peşin harcı olarak alınması (1 sayılı Tarife III /e bendi) zorunludur.

Temyiz eden davalı ...'ten 69,60 TL temyiz başvuru harcının eksik alındığı görülmektedir. Sözü edilen noksan harcın Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/3. maddesinde gösterilen usul uygulanılarak temyiz edenden tahsili ile buna ilişkin makbuzun dosyaya alınmasından sonra gönderilmek üzere dava dosyasının mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 26.10.2017 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2015/5472, Karar No: 2015/11910, Tarih: 30.04.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/5472 E.  ,  2015/11910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü : Borçlu vekili, icra mahkemesine başvurusunda; müvekkili şirketin ticaret sicilinde kayıtlı adresi yerine müvekkiline ait olmayan bir başka adreste yapılan ödeme emri tebligatının usulsüz olduğunu ileri sürerek usulsüz ödeme emri ve tebligatın iptali ile 23/10/2014 tarihinin tebliğ tarihi olarak kabulüne karar verilmesini istemiş; mahkemece, ödeme emrinin usul ve yasaya uygun olduğu, borçlunun tebligat usulsüzlüğü şikayetinde bulunmadığı gibi icra takibinin yasal süresinde itiraz ile İİK’nun 66. maddesi gereğince durdurulduğu için buna ilişkin şikayette bulunmasında da hukuki yararının bulunmadığı, tebligatın da usulüne uygun olduğundan bahisle şikayetin reddine karar verilmiştir. Başvuru bu hali ile İİK’nun 16. maddesi kapsamında şikayet niteliğinde olup, borçlunun icra dairesine yaptığı itiraz üzerine takibin durmuş olması şikayetin esasının incelenmesine engel teşkil etmez (Dairemizin 2014/24375 E., 2014/26798 K. sayılı ve 11/11/2014 tarihli kararı).Hükmi şahıslara ne şekilde tebligat yapılacağı 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 12 ve 13. maddelerinde belirlenmiştir. Tebligat adresinin borçlu şirketin Ticaret Sicilinde kayıtlı adresi olması ve tevziat saatlerinde kapalı olması veya tebligatın alınmasından imtina edilmesi halinde bu adrese 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. ya da 35/3. maddelerine göre tebligatın yapılması gerekir.

Somut olayda, borçlu şirketin Ticaret Sicilinde kayıtlı adresi, ... Mahallesi ... Sokak ... adresidir. Bu adrese gönderilen örnek 7 ödeme emrinin 30.09.2014 tarihinde bila tebliğ iade edilmesi üzerine bu kez ... Mahallesi ... Sokak ... adresine gönderilen tebligatın TK’nun 21. maddesine göre tebliğ edilmek istendiği anlaşılmaktadır. Bu durumda borçlu şirketin ticaret sicilinde kayıtlı adresinden farklı bir adreste tebligat yapılması usulsüzdür. 7201 Sayılı Kanun'un 32. maddesi gereğince tebligatın usulsüz olması halinde muhatabı tebliğden haberdar olmuş ise muteber sayılır. Muhatabın beyan ettiği tarih tebliğ tarihi olarak kabul edilir. Muhatabın beyan ettiği öğrenme tarihinin aksi ise ancak resmi veya borçlu tarafından ikrar edilmiş bir belge ile kanıtlanabilir.O halde mahkemece; borçluya gönderilen ödeme emri tebliğ işleminin yukarıda açıklanan nedenlerle usulsüz olduğu göz önünde bulundurularak şikayetin kabulüne karar vermek gerekirken istemin reddine yönelik hüküm tesisi isabetsizdir.SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8161, Karar No: 2024/8178, Tarih: 05.12.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/8161 E.  ,  2024/8178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/2040 E., 2023/1721 K.

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi kararları

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükümlerin onanması

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin, kanunî süresi içinde öne sürdükten sonra, suça sürüklenen çocuğun 18 yaşının ikmalinden sonra cezaevinden gönderdiği 04.07.2024, 13.06.2024, 29.05.2024 tarihli dilekçeleri ile temyiz isteminden vazgeçerek cezasının onanmasını istediği, yine İzmir 1 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünce düzenlenen 06.06.2024 tarihli ifade tutanağı ile temyiz isteminden vazgeçtiğini bildirdiği anlaşılmıştır.

Suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminden vazgeçmesi nedeniyle katılan vekilinin temyiz istemi ile sınırlı yapılan incelemede; İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Katılan vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bölge Adliye Mahkemesinin bozma ilamı üzerine verilen İzmir 23. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.03.2023 tarihli ve 2022/273 Esas, 2023/92 Karar sayılı kararı ile;

a. Suça sürüklenen çocuk hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 29/1, 31/3. maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,

b. Sanıklar hakkında kasten öldürme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine,

Karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 04.07.2023 tarihli ve 2023/2040 Esas, 2023/1721 Karar sayılı kararı ile sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik Cumhuriyet savcısı (sadece sanıklar aleyhine), katılan vekili ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 04.07.2023 tarihli ve 2023/2040 Esas, 2023/1721 Karar sayılı kararı ile sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik Cumhuriyet savcısı (sadece sanıklar aleyhine), katılan vekili ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; delillerin değerlendirilmesinde hataya düşüldüğüne, Bölge Adliye Mahkemesinin bozma ilamında sanıklar lehine bozma sebebi bulunmadığı halde, bozma sonrası sanıkların beraatine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, sanıkların fikir ve irade birliği içerisinde hareket ettiklerine, atılı suçtan üst sınırdan ceza belirlenerek ve herhangi bir indirim uygulanmaksızın cezalandırılmalarına karar verilmesi gerektiğine, suça sürüklenen çocuk ve sanıkların eylemlerinde suç vasfının beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı ve canavarca hisle öldürme olarak belirlenmesi gerektiğine ve suça sürüklenen çocuk hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Kasten Öldürme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan raporların yeterli olduğu, maktulün beden veya ruh bakımından kendisini savunabilecek durumda olduğu, ayrıca Dairemizin yerleşik kararlarında canavarca hisle öldürmenin, sırf öldürmüş olmak için öldürme, ölenin acı çekmesinden zevk duymak için öldürme olarak tanımlanması karşısında suça sürüklenen çocuğun canavarca hisle hareket ettiğini kabule yeterli her türlü kuşkudan uzak, yeterli ve kesin kanıt bulunmadığı, dolayısıyla eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, dosya içeriğinden varlığı anlaşılan, maktulden suça sürüklenen çocuğa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemin doğru olarak belirlendiği, 5237 sayılı Kanun'un 29/1. maddesinde düzenlenen haksız tahrik ve suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk lehine 5237 sayılı Kanun'un 31/3. maddesinde düzenlenen yaş küçüklüğü hükümlerinin uygulanmasında isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Sanıklar Hakkında Kasten Öldürme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

B. Sanıklar Hakkında Kasten Öldürme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanıkların üzerlerine atılı suçu işlediklerine ve suça sürüklenen çocuğun eylemine iştirak ettiklerine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından şüphe sanıklar lehine değerlendirilerek atılı suçtan ayrı ayrı beraat kararları verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

A. Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin, kanunî süresi içinde öne sürdükten sonra, suça sürüklenen çocuğun 18 yaşının ikmalinden sonra cezaevinden gönderdiği 04.07.2024, 13.06.2024, 29.05.2024 tarihli dilekçeleri ile temyiz isteminden vazgeçerek cezasının onanmasını istediği, yine İzmir 1 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünce düzenlenen 06.06.2024 tarihli ifade tutanağı ile temyiz isteminden vazgeçtiğini bildirdiği ve temyiz davasının istek şartına bağlı olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un 266/1-2. maddeleri gereği temyiz isteminden vazgeçme nedeniyle suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi yönünden dava dosyasının, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

B. Suça Sürüklenen Çocuk ve Sanıklar Hakkında Kasten Öldürme Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) ve (B) paragraflarında açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 04.07.2023 tarihli ve 2023/2040 Esas, 2023/1721 Karar sayılı kararında katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İzmir 23. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20371, Karar No: 2013/7190, Tarih: 04.03.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/20371 E.  ,  2013/7190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Halkı kin ve düşmanlığa tahrik etme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa yüklenen suçun; işlenme yöntemi, olay tarihi ve temel şekli itiba- riyle gerektirdiği cezanın süresine göre, hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gaze- te'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun Geçici 1. maddesi kapsamında kaldığı ve anılan maddenin birinci fıkrasının ''b'' bendinde yer alan ''kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine karar verilir'' şeklindeki düzenleme gözetilerek; hükmün sair yönleri incelenmeksizin öncelikle bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), 04.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13559, Karar No: 2014/26582, Tarih: 12.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/13559 E.  ,  2014/26582 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Trabzon 2. İş Mahkemesi

Tarihi :15.05.2014

No :2014/245-2014/278

Dava, 3201 sayılı Yasa uyarınca tespit istemine ilişkindir.

Hükmün, temyiz edilmesi üzerine, Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312. maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 91 ila 94. maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usul hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hakim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel Kurulunun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 2.6.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.4.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

Bu itibarla; somut olayda davadan feragat edildiği açıkça ve koşulsuz olarak bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.