muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/14640, Karar No: 2013/1469, Tarih: 05.02.2013

**14. Hukuk Dairesi         2012/14640 E.  ,  2013/1469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 26.02.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 06.07.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 1083 parsel sayılı taşınmazın tapu sicilinde “... (ölü) oğlu, ...”; 424 ada 3, 4, 5, 7 parsel sayılı taşınmazların tapu sicilinde “... mirasçıları”; 421 ada 3 parsel sayılı taşınmazın tapu sicilinde “... (ölü) ...” biçimindeki kayıtların “... oğlu, ... ...” olarak düzeltilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının murisinin nüfusa kayıtlı bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Dava, tapu kaydında hatalı yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin isim, soy isim, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur. Bu tür davalarda kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir.

Nüfusa kaydedilmeden ölmüş veya herhangi bir nedenle nüfusta kaydı bulunmayan kişilerin tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin düzeltilmesi mümkün değil ise de idari yoldan tapu kayıtlarında intikal yaptırılamadığından zorunlu

olarak dava açılan bu gibi durumlarda tapu malikinin davacıların murisi ile aynı kişi olduğunun ispatlanması halinde “çoğun içerisinde az da vardır” kuralı gereğince bu yönde bir “tespit kararı” verilmelidir.

Somut olayda, davacı murisine ait taşınmazın tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin nüfus kayıtları ile uyumlu hale getirilmesini istemiştir. Davacının murisinin nüfus kaydının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Tapu maliki olarak görünen davacının murisinin artık nüfus siciline tescili mümkün olmadığından ve dolayısıyla tapu kaydındaki kimlik bilgileri de nüfus kayıtlarına göre düzeltilemeyeceğinden tapu kayıtlarında intikal yaptırılabilmesi için mahkemece “dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarında tapu maliki olarak görünen "... (ölü) oğlu ..." "... mirasçıları" "... (ölü) ..." ile davacıların murisi "... oğlu ... ..."nın aynı kişi olduğunun tespitine” şeklinde bir tespit hükmü kurulması gerekirken davacı murisi “... oğlu, ... ...’ın nüfusa kayıtlı bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine 05.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5803, Karar No: 2018/1131, Tarih: 23.01.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/5803 E.  ,  2018/1131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

İncelenmesine gerek görüldüğünden,

Davalının cevap dilekçesinde delil olarak dayandığı kurum kayıtlarının (personelin özlük haklarına ve çalışma koşullarına ilişkin tüm kayıt ve belgelerin, puantaj kayıtlarının, şahsi sicil dosyasının) Gaziantep Aile ve Sosyal Politikalar İl Müdürlüğünden temin edilip eklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.01.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4413, Karar No: 2014/5506, Tarih: 24.11.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/4413 E.  ,  2014/5506 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/1510

MAHKEMESİ :Alaşehir Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :17/09/2013, 2012/281 (E) ve 2013/219 (K)

SUÇ :Kendisini savunamayacak durumda bulunan insanI canavarca hisle kasten öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Maktül M.. T..’un öldürülmesi olayı ile ilgili olarak M. A. ve R. Y. hakkında Alaşehir Ağır Ceza Mahkemesine açılan ve beraatle sonuçlanan 28.09.1993 tarih, 1993/37 esas, 1993/70 karar sayılı dava dosyasının aslı yada onaylı suretinin dosya içerisine alınması gerektiği gözetilmeksizin, onaysız fotokopi olarak dosyada bulunan bir kısım tanık, şikayetçi ifade tutanakları ile ölü muayene ve keşif, otopsi, mezar açma, ölü hüviyet tespit ve teslim, olay yeri tespit tutanakları hükme esas alınarak yazılı şekilde eksik inceleme sonucu hüküm kurulması,

Usule aykırı ve sanıklar Ahmet, Halil, Ali müdafıileri ile müdahiller vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, sanıklar hakkında kurulan ve kısmen re’sen de temyize tabi bulan hükümlerin sair yönleri incelenmeksizin öncelikle bu nedenle tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 24/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22011, Karar No: 2014/18874, Tarih: 29.09.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/22011 E.  ,  2014/18874 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bakırköy 23. İş Mahkemesi

Tarihi : 13.09.2013

No : 2013/130-2013/57

Dava, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahibine bağlanan gelirin 5510 sayılı Kanunun 21. maddesincelerince tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere göre davacı Kurumun tüm davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine,

2-506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun “İşverenin sorumluluğu” başlığını taşıyan 26. maddesinin birinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca sigortalıya ve hak sahibi kimselerine yapılan veya ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin tutarları ile gelir bağlanırsa bu gelirlerinin hesaplanacak sermaye değerleri toplamının, sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere Kurumca işverene ödettirileceği belirtilmiş iken, maddede yer alan “sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere” ibareleri, 21.03.2007 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 23.11.2006 gün ve 2003/10 Esas - 2006/106 Karar sayılı Anayasa Mahkemesi kararı ile iptal edilmiş, buna göre, sigortalı veya hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (gerçek zarar = dış tavan) tutarı ile sınırlı olan Kurumun rücu alacağı, iptal sonrasında, kanundan doğan, kendine özgü, sigortalı veya hak sahiplerinin hakkından bağımsız, basit rücu hakkına dönüşmüştür.

Şu durumda anılan madde kapsamında teselsül hükümlerine göre açılan rücu davalarında, gelirlerde oluşan artışlar istenilememeli, maddi zarar hesabı yapılmamalı, tazmin sorumlularının toplam kusur oranı, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerlerine uygulanarak hüküm kurulmalı, sorumluların sigortalıya veya hak sahiplerine yaptığı ödemelerin rücu alacağından düşülmesine olanak bulunmadığı gözetilmelidir.

Şu durumda anılan madde kapsamında teselsül hükümlerine göre açılan rücu davalarında, gelirlerde oluşan artışlar istenilememeli, maddi zarar hesabı yapılmamalı, tazmin sorumlularının toplam kusur oranı, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerlerine uygulanarak hüküm kurulmalı, sorumluların sigortalıya veya hak sahiplerine yaptığı ödemelerin rücu alacağından düşülmesine olanak bulunmadığı gözetilmelidir.

Diğer taraftan 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlığını taşıyan 21. maddesinin birinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği açıklanmıştır. Anlaşılacağı üzere, Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilen 506 sayılı Kanunun 26. maddesindeki ibareler, kanun koyucu tarafından 21. maddeye aynen yerleştirilmekle, buna göre, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerleri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak maddi zarar karşılaştırması yapılıp, düşük (az) olan tutar, sorumluların kusur oranı toplamına uygulanarak hüküm kurulması gerekmektedir.

506 ve 5510 sayılı Kanunlardaki farklı düzenlemeler karşısında, rücuan tazminat davalarının öncelikle yasal dayanağının saptanması zorunlu olup, bunun için de anılan 26. ve 21. maddelerin zaman bakımından uygulanması konusu irdelenmelidir. Kanunların geriye yürümesi veya yürümemesine ilişkin mevzuatımızda genel bir hüküm bulunmamakta ise de, toplum barışının temel dayanağı olan hukuka ve kanunlara karşı güveni sağlamak, kanun koyucunun keyfi davranış ve tasarruflarını önlemek için, öğretide kanunların geriye yürümemesi esası kabul edilmiştir. Buna göre özellikle hukuk güvenliği dikkate alındığında, Özel Hukuk ve Kamu Hukuku alanında kural olarak her kanun, ancak yürürlüğe girdiği tarihten sonraki zamanda meydana gelen olaylara ve ilişkilere uygulanır, o tarihten önceki zamana rastlayan olaylara ve ilişkilere uygulanmaz. Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralının istisnalarından birini, beklenen (ileride kazanılacağı umulan) haklar oluşturmaktadır. Kamu düzeni ve genel ahlaka ilişkin kurallar yönünden de kanunların geriye yürümesi söz konusudur. Yargılama hukukunu düzenleyen kanunlar da, ilke olarak geçmişe etkilidir. Şu durumda rücuan tazminat davaları bakımından; 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 01.10.2008 tarihi öncesinde gerçekleşen kaza ve olaylara uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı gibi, maddenin, yukarıda sıralanan istisnai durumlar kapsamında değerlendirilemeyeceği de açık olduğundan, 01.10.2008 gününden önce meydana gelen kaza ve olaylara 506 sayılı Kanunun 26. maddesi, anılan tarihten itibaren gerçekleşen kaza ve olaylara ise 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi uygulanmalıdır.

Anılan yasal düzenlemeler ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde; 09.9.2009 tarihinde gerçekleşen iş kazası sonucu yaşamını yitiren sigortalının hak sahibine yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan zararın davalı işverenden rücuan alınması için açılan davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi olup, yöntemince gerçek zarar hesabı yaptırılıp yukarıdaki ilkeler kapsamında elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu, anılan gereklilik yerine getirilmeksizin, ilk peşin sermaye değeri esas alınarak karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 29.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30203, Karar No: 2013/28635, Tarih: 10.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/30203 E.  ,  2013/28635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait işyerinde 01.08.2006-24.06.2010 tarihleri arasında çalıştığını iş akdinin işverence haksız feshedilmesi üzerine kıdem ve ihbar tazminatlarının tahsili talebi ile ... 4. İş Mahkemesinin 2011/306 sayılı dosyası üzerinden davalı aleyhine açmış olduğu davanın kabul ile sonuçlanarak kesinleştiğini, ancak ilgili dosya üzerinden dava açılırken ücretini sehven asgari ücret olarak bildirildiğini ve bu nedenle hesaplamaların asgari ücret esas alınarak yapıldığını, gerçekte ise aylık brüt ücretinin 1.746,00 TL olduğunu ileri sürerek bakiye kıdem ve ihbar tazminatlarının tahsilini istemiştir.

Davalı, ... 4. İş mahkemesinin 2010/306 Esas sayılı dava dosyası üzerinden düzenlenen ve asgari ücret esas alınarak hesaplama yapılan bilirkişi raporuna davacının itiraz etmediğini ve belirtilen bu rapor doğrultusunda davasını ıslah ettiğini, davanın kesin hüküm bulunması nedeni ile reddi gerektiğini savunmuştur

Mahkemece, ... 4. İş mahkemesinin 2011/306 esas sayılı dava dosyasının üzerinden yapılan yargılama sırasında davacının hak kazandığı alacakları asgari ücret esas alınarak belirlendiği, SGK hizmet cetveli içeriğine göre davacının aylık brüt ücretinin 1.746,06 TL olduğunun anlaşıldığı, kısmi dava niteliğinde olan ilk dava da davacının, hem dava dilekçesinde hemde ıslah dilekçesinde fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmuş olması nedeni ile verilen kararın, fark kıdem ve ihbar tazminatına yönelik davada kesin hüküm oluşturmayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık; kısmi davada alınan rapor ve verilen kararın eldeki ek davaya etkisinin ne olacağı ve buna göre yeniden bilirkişi incelemesi yapılarak rapor alınması, gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 18.07.2007 gün ve 2007/15-126 esas -2007/210 karar sayılı kararlarında da belirtildiği üzere;

Her dava, kural olarak iki kısımdan; tespit ve eda kısımlarından oluşur. Davanın kısmi nitelikte olması halinde önceden açılan davada kesinleşen ilamın tespit kısmı, kalan kısım hakkında açılan ikinci davanın tespit kısmı için kesin hüküm oluşturur ve kuşkusuz bağlayıcıdır.

Öğreti ve yargısal uygulamada; kısmi davanın redle sonuçlanması halinde tüm alacak hakkında kesin hüküm oluşacağı; kısmi dava kısmen kabul kısmen redle sonuçlanırsa her iki bölüm yönünden de kesin hüküm oluşacağı; kısmi dava tümüyle kabul edilirse de kararın tespit bölümünün açılan ek dava için kesin hüküm oluşturacağı kabul edilmiştir.

Öğreti ve yargısal uygulamada; kısmi davanın redle sonuçlanması halinde tüm alacak hakkında kesin hüküm oluşacağı; kısmi dava kısmen kabul kısmen redle sonuçlanırsa her iki bölüm yönünden de kesin hüküm oluşacağı; kısmi dava tümüyle kabul edilirse de kararın tespit bölümünün açılan ek dava için kesin hüküm oluşturacağı kabul edilmiştir.

Eş söyleyişle; kısmi dava sonunda davalının borcu ödemeye mahkum edilmesi veya kısmi davanın tamamen veya kısmen reddine karar verilmiş olması halinde taraflar arasındaki borç ilişkisinin varlığı ya da yokluğu da tespit edilmiş olur ki, bu tespit zorunlu olarak borç ilişkisinin tümünü kapsar. Bu nedenle kısmi dava sonunda verilen ve kesinleşen kararın tespite ilişkin bölümü sonradan açılan ek dava için kesin hüküm oluşturur.

Kısacası; ikinci davaya bakan mahkeme, kısmi davanın davalının sorumluluğuna ilişkin bu tespit bölümüyle bağlıdır. Burada davalının haksızlığı olgusu artık tartışılamaz hale gelmiştir. Zira, kesin hüküm bulunan bir konuda, mahkemenin bu yönün doğruluğunu yeniden araştırma ve inceleme konusu yapmasına hukuken olanak bulunmamaktadır. Bu yön kamu düzenine ilişkin olup, mahkemeler ve Yargıtay'ca doğrudan doğruya (res'en) gözönünde tutulmalıdır.

Kısmi davada kesinleşen hükme esas alınan rapor tümüyle inceleme ve itiraz konusu yapılıp, tüm yargısal denetim yollarından geçerek toplam alacak miktarını ortaya koyacak şekilde kesinleşmiş ve taraflar yönünden yargısal denetim yolları tüketilerek usulü kazanılmış haklar gerçekleşmişse kesin delil olarak değerlendirilmelidir .

Somut olayda da; davacı ... 4. İş Mahkemesinin 2011/306 esas sayılı dosyası, üzerinden açmış olduğu davada, asgari ücret aldığını beyan etmiştir. İlgili dosya üzerinden düzenlenen bilirkişi raporunda da davacının hak kazandığı kıdem ve ihbar tazminatı asgari ücret üzerinden hesaplanmıştır. Davacı bilirkişi raporuna itiraz etmemiş ve bu rapor doğrultusunda alacak miktarlarını ıslah yolu ile arttırmıştır. Yapılan yargılama sonucunda asgari ücret üzerinden belirlenen kıdem ve ihbar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir . Karar davacı tarafça temyiz edilmemiştir. Davalı tarafın temyizi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesi tarafından gerçekleştiren inceleme sonucunda onanarak kesinleşmiştir

Davacı tarafından davalı aleyhine açılmış bulunan ve yukarıda ayrıntıları ile safahatı açıklanan kısmi dava da davacı raporlara itiraz etmemekle ve karara ilişkin temyiz yoluna başvurmayarak burada ortaya konan tazminat miktarı ile kendisini bağlamıştır. Taraflar açısından kesinleşen bu hususların yeniden inceleme konusu yapılması hukuken olanaklı değildir. Saptanan bu durum karşısında ve yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulduğunda, davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6183, Karar No: 2020/1923, Tarih: 03.03.2020

**3. Hukuk Dairesi         2019/6183 E.  ,  2020/1923 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı Maliye Hazinesi ile davalı ... aralarındaki alacak davasına dair ....Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 28/12/2017 tarihli ve 2015/359 E.-2017/561 K. sayılı hükmün onanması hakkında dairece verilen 23/09/2019 tarihli ve 2018/3131 E.-2019/6946 K. sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı kiracının sözleşmesi sona ermesine rağmen kiralananı tahliye etmemesi nedeniyle cezai şart alacağı isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, dava konusu 613 nolu parsele ilişkin birleşen davanın kısmen kabulü ile 73.242,00 TL'nin 14/12/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya dair talebin reddine dair verilen kararın, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 23/09/2019 günlü ve 2018/3131 Esas -2019/6946 Karar sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verilmiş, davacı vekili onanma ilamına karşı karar düzeltme isteğinde bulunmuştur.

1-)Düzeltilmesi istenilen Yargıtay ilamında benimsenen mahkeme kararındaki açıklanan gerekçelere göre, HUMK’nın 440. maddesindeki yazılı hallerden hiç birisine uymayan düzeltme istemi yerinde değildir.

2-)Yargılama harçları ve giderleri, kural olarak davada haksız çıkan (aleyhine hüküm verilen) tarafa yükletilir. (...nun 326.maddesi) Davada haksız çıkan tarafa yükletilecek olan yargılama harç ve giderleri hem davayı kazanan tarafın daha önce peşin olarak ödediği, hem de (karar ve ilam harcı ve Devlet Hazinesi tarafından peşin olarak ödenen giderler gibi) devlete ödenmesi gereken harçlar ve giderlerdir. Mahkemece, davanın kabul edilen kısmı üzerinden nispi karar ve ilam harcının davalıdan tahsiline karar verilmelidir. Bozma ile önceki hüküm ortadan kalktığından Mahkemece, harç ile ilgili olarak yeniden hüküm kurulması gerekirken infazda tereddüt yaratacak şekilde belirlenen harcın, bozmadan önce alınan harçtan mahsubu ile fazla yatan kısmın iadesine karar verilmesinin doğru olmadığı bu defaki incelemeden anlaşılmakla, davacının karar düzeltme isteminin kabulü ile dairemizin onama kararı kaldırılarak, kararının harca ilişkin olarak düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının karar düzeltme isteminin reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle Dairemizin 23/09/2019 günlü ve 2018/3131 Esas -2019/6946 Karar sayılı onama ilamı kaldırılarak Mahkeme ilamının hüküm fıkrasının 2. bendinde yer alan "Karar tarihi itibariyle kabul edilen miktar üzerinden alınması gereken 5.003,16 TL nispi karar ve ilam harcının bozmadan önceki karar sebebiyle 10.007,00 TL harç alınmış olduğundan bu harçtan mahsubu ile fazla yatan 5003,84 TL harcın kararın kesinleşmesinden itibaren talebi halinde yatırana iadesine," ibaresi kaldırılarak "Karar tarihi itibariyle kabul edilen miktar üzerinden alınması gereken 5.003,16 TL nispi karar ve ilam harcının davalıdan tahsili ile hazineye irad kaydına, bozmadan önceki karar sebebiyle 10.007,00 TL harç tahsil edilmiş ise bu harçtan mahsubu ile fazla yatan 5003,84 TL harcın kararın kesinleşmesinden itibaren talebi halinde yatırana iadesine" ibaresi eklenmek suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 03/03/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/11031, Karar No: 2013/13432, Tarih: 13.06.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/11031 E.  ,  2013/13432 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasanın Geçici 4. maddesinde, “Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 8/6/1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanuna göre; aylık, tazminat, harp malûllüğü zammı, diğer ödemeler ve yardımlar ile 08.02.2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanunun 1 inci maddesine göre ek ödeme verilmekte olanlara, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanunda kendileri için belirtilmiş olan şartları haiz oldukları müddetçe bunların ödenmesine devam olunur. Ancak, 5 ilâ 10 yıl arasında fiili hizmet süresi olan iştirakçilerden dolayı dul ve yetim aylığı almakta olanların, aylık ve diğer ödemeleri, bu Kanunun 32 nci, 34 üncü ve 37 nci maddelerindeki şartları haiz oldukları müddetçe devam edilir…

Bu madde kapsamına girenlerin aylıklarının bağlanması, artırılması, azaltılması, kesilmesi, yeniden bağlanması, toptan ödemeleri, ilgi devamı, ihya ve borçlanmaları, diğer ödemeler ve yardımlar ile emeklilik ikramiyeleri hakkında bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılır ve bu maddenin uygulanmasında mülga 2829 sayılı Kanun hükümleri ayrıca dikkate alınır…” hükmüne yer verilmiştir.

İş Mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulmuş istisnai nitelikte özel mahkemelerdir. Davaya konu uyuşmazlık, dayanağı işlem ve olayların meydana geldiği tarih itibariyle yürürlükte bulunan 5434 sayılı Kanun’dan kaynaklanmakta olup, görev alanına girmediğinden İş Mahkemelerinde çözümlenmesi mümkün değildir.

Ne var ki; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 2’nci maddesinde, kimler aleyhine idari yargıda dava açılabileceği açıklanmış olup, gerçek kişiler ile özel hukuk tüzel kişileri hakkında idari yargı yerinde dava açılamayacağı hususu da gözetildiğinde ve dava konusu uyuşmazlığın çözümünde genel mahkemelerin görevli olduğu nazara alınmaksızın, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.