muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7283, Karar No: 2019/263, Tarih: 17.01.2019

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.Bu bilgiler ışığına davalılardan Özgür'ün teselsül hükümleri çerçevesinde kusur toplamı %80 kusura göre rücu alacağından sorumlu tutulması gerekirken %90 kusur oranına göre sorumlu tutulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç: Hüküm kısmının 1. ve 2. bendinin tamamının silinerek yerine ''03/01/2009 tarihli asıl dava dilekçesi ile ve 23/10/2013 tarihli ıslah dilekçesi ile talep edilen;

A) 185.110,71 TL peşin sermaye değerinin gelirin onay tarihi olan 23/07/2009 tarihinden işleyecek yasal faiziyle davalılar ... ve ...'ten müştereken ve müteselsilen tahsiline (davalı ...'ın bu alcaktan sorumluluğunun 169.244,08 TL olmasına)

B-)1.668,04 TL geçici ilş göremezlik ödeneğinin davalı ... ve ...'ten 16/02/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine, (davalı ...'ın bu aşacağın 1.525,06 TL'sinden sorumlu tutulmasına

C-) 6.251, 83 TL hastane giderinin 535,90 TL'sinin sarf tarihi olan 12/10/2002 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ... ve ...'tan müşterek müteselsil tahsili tahsili ile davacıya ödenmesine, bakiye 5.716,23 TL'sinin onay tarihi olan 12.10.2002 tarihinden itibaren faizi ile davalı ...'ten tahsili ile davacıya verilmesine

C-) 6.251, 83 TL hastane giderinin 535,90 TL'sinin sarf tarihi olan 12/10/2002 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ... ve ...'tan müşterek müteselsil tahsili tahsili ile davacıya ödenmesine, bakiye 5.716,23 TL'sinin onay tarihi olan 12.10.2002 tarihinden itibaren faizi ile davalı ...'ten tahsili ile davacıya verilmesine

D-) 4.963,21 TL tıbbi malzeme bedelinin 425,42 TL'sinin 8,85 TL'si için 16/08/2001 tarihinden, 85,12 TL si için 22/08/2001 tarihinden, 5,10 TL'si için 23/08/2001 tarihinden, 281,25 TL si için 24/08/2001 tarihinden, 45,10 TL'si için 08/10/2001 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılar ... ve ...'ten müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine, bakiye 4.537,79 TL'sinin 94,40-TL'si için 16/08/2001 tarihinden, 908,00 TL'si için 22/08/2001 tarihinden, 54.40-TL'si için 23/08/2001 tarihinden, 3.000,00 TL'si için 24/08/2001 tarihinden, 480,99 TL'si için 08/10/2001 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ...'ten tahsili ile davacıya ödenmesine.'' bentlerinin eklenmesine, hükmün 4. bendinin a ve b bendininin silinerek yerine ''a- 13.889,51 -TL nispi karar harcının davalılar ... ve ...'tan müşterek müteselsil tahsili ile hazineye gelir kaydına, bu harçtan davalı ...'ın 11.711,95 TL'sinden sorumlu tutulmasına, bozma ilamı öncesi 13.889,40 TL harcının tahsili için harç tahsil müzekkeresi yazıldığından, fazla alınan harcın talep halinde davalılara iadesine'' hükmün 5. bendinin silinerek yerine ''5-Davacı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunanan AAÜT göre hesap edilen 18.149,84 TL davalılardan müşterek müteselsil tahsili ile davacıya verilmesine, davalı ...'ın vekalet ücretinin 9.860,17 TL'sinden sorumlu tutulmasına'' bendinin eklenmesine, hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'a iadesine, 17.01.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1265, Karar No: 2017/5416, Tarih: 18.12.2017

**5. Ceza Dairesi         2017/1265 E.  ,  2017/5416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı Yasaya aykırılık, edimin ifasına fesat karıştırma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

5015 sayılı Yasaya aykırılık suçunun niteliği itibariyle suçtan doğrudan zarar görmeyen ve bu nedenle de davaya katılma hakkı bulunmayan ... İl Milli Eğitim Müdürlüğünün bu suç yönünden davaya katılmasına karar verilmesi hükümleri temyiz hakkı vermeyeceğinden ... İl Milli Eğitim Müdürlüğünün 5015 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, incelemenin katılan ... vekilinin edimin ifasına fesat karıştırma suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanığın ... Lisesine, kamu ihale yasası uyarınca, doğrudan temin yöntemi ile verdiği yakıtın niteliği ile sözleşmedeki teknik özelliklerinin farklı olduğunun iddia edildiği olayda; savunmasında ... Lisesine akaryakıt verdikten bir yıl sonra yapılan tahlili kabul etmediğini, bu akaryakıtın kendisi tarafından verilmiş olamayacağını ve yine tanık Şeref Sarıca'nın teslim öncesine ait tanklardaki yakıtın ... olmamakla birlikte 1.000 veya 3.000 kg. olabileceğini beyan etmeleri karşısında; ilgili kurumdan eylem tarihinden önce okula en son alınan yakıt ihalesine ilişkin bilgi ve belgelerin sorularak dosya arasına alınmasından, yapılan tespitin de, teslimden çok uzun süre sonra olması karşısında, bahsi geçen yakıtın tanklarda uzun süre beklemesi neticesinde niteliğinin ve özelliklerinin değişip değişmeyeceği, raporlarda belirtildiği üzere yoğunluk, vizkozite akma noktası ve kükürt parametrelerinin TS 2177 fuel oil No.4 kalorifer yakıtı sınır değerlerine aykırı hale gelip gelmeyeceği hususunda bilirkişiden rapor alınmasından sonra hasıl olacak sonuca göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Kabule göre de;

Hükümde CMK'nın 223/2-e maddesine yer verilmeyerek aynı Kanunun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı, katılan kurum vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/215, Karar No: 2013/13750, Tarih: 07.05.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/215 E.  ,  2013/13750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa yüklenen suçun; işlenme yöntemi, olay tarihi ve temel şekli itiba- riyle gerektirdiği cezanın süresine göre, hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gaze- te'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi kapsamında kaldığı ve anılan maddenin birinci fıkrasının ''b'' bendinde yer alan ''kovuşturma evresin- de, kovuşturmanın ertelenmesine karar verilir'' şeklindeki düzenleme gözetilerek; hükmün sair yönleri incelenmeksizin öncelikle bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 07.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22836, Karar No: 2018/6845, Tarih: 28.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/22836 E.  ,  2018/6845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden ... Temizlik Hizmetleri Tic. Ltd. Şti.'ne yükletilmesine, 28/03/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/192, Karar No: 2016/4175, Tarih: 21.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/192 E.  ,  2016/4175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yoksulluk nafakasının kaldırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesi ile; davalının sigortalı olarak işe girdiğini, yoksulluğunun ortadan kalktığını ileri sürerek; müvekkili davacının ödediği aylık 250.00 TL yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesi ile; davalının temizlik şirketinde asgari ücret ile çalıştığını, iş güvencesi bulunmadığını, yoksulluğunun sürdüğünü belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalının, yoksulluğunun ortadan kalktığı gerekçesi ile davanın kabulüne, yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK.nun 176/4.maddesinde; “Tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına karar verilebilir” düzenlemesi bulunmaktadır.

Dosyadaki belgelerden; davacının ASELSAN'da teknik eleman olarak çalıştığı, 3.000.00 TL aylık geliri olduğu, 550.00 TL kira geliri elde ettiği, 1.000.00 TL kira ödediği, evi olduğu, yeniden evlendiği, davalının ise temizlik elemanı olarak çalıştığı, asgari ücret kazandığı, baba evinde kaldığı anlaşılmaktadır. Taraflar 06/04/2011 tarihinde kesinleşen karar ile anlaşmalı olarak boşanmışlar, aylık 250.00 TL yoksulluk nafakasına da anılan bu davada hükmedilmiş, SGK kaydına göre davalı kadın 20/05/2011 tarihinde işe girmiştir.

Hukuk Genel Kurulunun yerleşik kararlarında "asgari ücret karşılığı çalışmanın" yoksulluk nafakasının ortadan kaldırılmasını gerektiren bir durum olmadığı kabul edilmektedir.

Ancak, yoksulluk nafakasının kaldırılması talebi azaltılması talebini de içermekte olduğundan, bu durum somut olayda dikkate alınmalıdır.

O halde; çoğun içinde az da vardır kuralı gereğince, nafakanın kaldırılması isteminin aynı zamanda nafakanın azaltılması istemini de kapsadığı gözetilerek, davalının aylık düzenli olarak elde ettiği gelirin davalıyı yoksulluktan tamamen kurtarmadığı; ancak ekonomik durumunu olumlu yönde değiştirdiği dikkate alınmalıdır. Açıklanan nedenle, yoksulluk nafakasında hakkaniyete uygun bir miktarda indirim yapılması gerekirken davanın tamamen kabulü ile yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5408, Karar No: 2019/15261, Tarih: 03.12.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/5408 E.  ,  2019/15261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

1)Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 Sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, sanık ...’un temyiz isteminin 1412 Sayılı CMUK' nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2)Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı

verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın mağdura ait motosikletin yakıt deposundan 1 litre mazot çaldığının anlaşılması karşısında; sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’un temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 03/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/26907, Karar No: 2025/128, Tarih: 08.01.2025

**9. Ceza Dairesi         2021/26907 E.  ,  2025/128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1675 E., 2021/1470 K.

SUÇ : Sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar temyiz edilmekle, dosya incelendi,

Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın, bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından suça sürüklenen çocuğun eyleminin, sarkıntılık boyutunu aştığı ve bu haliyle suça sürüklenen çocuğun, çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması gerektiğine ilişkin temyizinin suç vasfına yönelik olduğu kabul edilerek kararın temyizinin mümkün olduğu belirlenmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Sungurlu Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde suça sürüklenen çocuğun, mağdurenin külotunu indirmeye çalışmak, baldır, bacak ve vücuduna dokunmak şeklinde gerçekleştirdiği eylemleri sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel

istismarı suçu kabul edilerek mağdurenin velisinin şikayetçi olmaması nedeniyle kamu davasının düşmesine dair hükmün istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi

Özetle, mağdurenin soruşturma evresi beyanına göre suça sürüklenen çocuğun eyleminin çocuğun cinsel istismarı suçu kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine ve bu sebeple düşme kararı verilemeyeceğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289. maddesinde sayılı kesin hukuka aykırılık halleri ve temyiz isteminde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, kararda hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararında bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısınca öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesiyle sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararında bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısınca öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesiyle sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Sungurlu Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,08.01.2025 tarihinde karar verildi.