muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13385, Karar No: 2016/9271, Tarih: 21.06.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/13385 E.  ,  2016/9271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

İddianame ile sanığın 2 kez konut dokunulmazlığını ihlal suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı halde, atılı suçtan hüküm kurulmadığı görülmekle, sanık hakkında zamanaşımı süresi içinde konut dokunulmazlığını ihlal suçundan karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; mağdur ...'ın 50,00 TL değerindeki spor ayakkabısı ile müşteki...'in 30,00 TL ve 50,00 TL değerinde 2 adet spor ayakkabısı ve katılan ...'nün 50,00 TL değerindeki spor ayakkabısını, müştekilerin ikamet ettiği apartmanların merdiven boşluklarından çalan sanık hakkında, suça konu eşyaların değeri ve suç tarihindeki paranın satın alım gücü dikkate alındığında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezalardan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 21.06.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3508, Karar No: 2009/5668, Tarih: 02.04.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/3508 E.  ,  2009/5668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 30.05.2005 gün 2005/3162-7044 sayılı bozma kararı ile özetle: "Çekişmeli taşınmazın, keşifte uygulanan memleket haritasında doğu bölümü ile orman olarak tescile karar verilen batı bölümünün aynı biçimde yeşil olarak görüldüğü halde, uzman orman bilirkişilerce bu bölümlerin ne olduğu, bitki örtüsü, eğimi araştırılmamış, eğimi % 12'den fazla olan fundalık ve makilik yerlerin 6831 S. Kanunun 1/j maddesi gereği ... ve orman muhafaza karakteri taşıması sebebiyle orman sayılacağı ve zilyetlikle kazanılamayacağı düşünülmemiş, ... yapısı ve bitki örtüsü ziraatci bilirkişiye gereğince incelettirilmemiş, taşınmaz üzerinde bulunan ... ve sair ağaçların yaşı, cinsi, miktarı, zeytinlerin deliceden aşılama mı, yoksa dikme mi olduğu konusunda bilgi alınmamıştır.

Kesinleşmiş olan 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesine göre yapılan orman tahdidi ile tahdit haritası ve tapulama paftası ölçekleri denkleştirilerek sağlıklı bir şekilde zemine uygulanıp, değişik açı ve uzaklıklarda olan en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktasını gösterecek şekilde çekişmeli taşınmazın tahdit hattına göre konumu duraksamaya yer vermeyecek şekilde saptanmalı; bilirkişilere tahdit hattı ile irtibatlı müşterek kroki düzenlettirilmeli; çekişmeli taşınmazlar orman tahdidi dışında ise ve ... ağaçlarının delicelerin aşılanması sonucu oluştuğu anlaşıldığı takdirde, memleket haritasında yeşil alanda görüldüğünden ve eğimi % 12'nin üzerinde bulunduğundan, 6831 Sayılı Yasanın 1/J maddesi kapsamında ve 3573 Sayılı Yasanın 4. maddesi kapsamında davalılar adına yapılmış bir tevzi de bulunmadığından orman sayılacağı gözönünde bulundurularak oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer isteği ile açılan tapu iptali ve tescil niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır. Arazi ve orman kadastrosu 07.10.1996 gününde kesinleşmiştir.

Dava, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer isteği ile açılan tapu iptali ve tescil niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır. Arazi ve orman kadastrosu 07.10.1996 gününde kesinleşmiştir.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 02/04/2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11749, Karar No: 2010/13844, Tarih: 22.12.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/11749 E.  ,  2010/13844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : YARGILANMANIN YENİLENMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, maliki bulunduğu 101 ada 34 parsel sayılı taşınmazın Ramazanoğlu Piri Halil Bey veledi Piri Mehmet Paşa vakfına ait olduğu iddiası ile Karaisalı Asliye Hukuk Mahkemesine açılan davanın kabulle sonuçlandığını, aynı nitelikte Pozantı Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/173 esas sayılı dava dosyasında ise davanın reddine karar verilip derecattan geçerek kesinleştiğini ileri sürerek, yargılanmanın yenilenmesi yoluyla vakfın sınırlarının tespit edilerek anılan kararın ortadan kaldırılması isteğinde bulunmuştur.

Davalı,davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yargılamanın yenilenmesi koşulları oluşmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi ...’nın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 22.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6390, Karar No: 2010/7293, Tarih: 28.12.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/6390 E.  ,  2010/7293 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalılar Temsil İnş.Tem.Ltd.Şti. vs. arasındaki davadan dolayı Adana 4. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 18.12.2008 gün ve 2008/651-2008/440 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, park ve bahçeler ile cadde ve sokakların temizliği hizmetine ilişkin sözleşmeden kaynaklanmış olup; uyuşmazlık hizmet sözleşmesine dayalı olduğundan ve emsal davalara Yüksek 13. Hukuk Dairesince bakılıp karara bağlandığı anlaşıldığından, dosyanın temyiz incelemesi görevi Yargıtay Yüksek 13.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 13.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 28.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6584, Karar No: 2010/288, Tarih: 27.01.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/6584 E.  ,  2010/288 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye iş bedelinin tahsili için yapılan ilâmsız icra takibine itirazın iptâli ve takibin devamı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı yanca dosyaya ibraz edilip davalı tarafından imza ve içeriğine itiraz edilmeyen hesap mutabakat belgesine göre 31.12.2008 tarihi itibariyle davacının davalıdan 11.979,19 TL alacaklı olduğu anlaşılmakta olup 12.01.2009 tarihinde banka havalesiyle 5.000,00 TL daha ödeme yapılması sebebiyle alacağın 6.979,19 TL kaldığı anlaşılmakta ise de; davalı hesap mutabakatından sonra ortaya çıkan havuzdaki su sızmalarının gizli ayıp niteliğinde olup, ortaya çıkmasından sonra derhal ayıp ihbarında bulunduklarını ileri sürmüştür. Gerçekten de hesap mutabakatından sonra ortaya çıkan ve gizli ayıp niteliğinde olan kusurlar sebebiyle süresinde ayıp ihbarı yapılmış olması halinde iş sahibi BK’nın 360. maddesinde sayılan ayıptan doğan haklarını kullanabilir.

Bu durumda mahkemece davalıya 31.12.2008 hesap mutabakatından sonra ortaya çıkan ayıplarla ilgili BK’nın 362/III. maddesinde belirtilen sürede ayıp ihbarında bulunduğuna dair delilleri ibraz ettirilip, göstereceği tanıkların dinlenmesi, sonradan ortaya çıkan ayıplarla ilgili süresinde ihbar yapıldığının saptanması halinde mahallinde konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle yapılacak keşif sonucu alınacak raporla ileri sürülen ayıpların 31.12.2008 tarihinden sonra ortaya çıkan ve gizli ayıp niteliğinde olup olmadıklarının tesbit ettirilmesi, sözkonusu ayıpların hesap mutabakatından önce mevcudiyeti halinde ayıplar açık ya da gizli olsun eser ihtirazî kayıt ileri sürülmeksizin kabul edilmiş olacağından davanın şimdiki gibi kabul edilmesi, diğer durumda yani ayıbın gizli olup mutabakat tarihinden sonra ortaya çıkması ve süresinde ihbar halinde kabule icbar edilemeyecek eserin reddini gerektirecek nitelikte olup olmadığı, bedelde tenzil gerekip gerekmediği ve miktarı ile onarım masraflarının (BK.madde 360) hesaplattırılarak değerlendirilmek suretiyle davanın sonuçlandırılması gerekirken eksik inceleme sonucu kabul kararı verilmesi doğru olmamış, bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1.) bendde açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2.) bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 27.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16151, Karar No: 2015/23049, Tarih: 02.07.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/16151 E.  ,  2015/23049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fark ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçiyi temsilen...Sendikası vekili, sendika üyesi olan davacının davalı asıl işveren... Bakanlığına bağlı hastanede alt işveren bünyesinde veri hazırlama elemanı olarak çalıştığını, davacıya ödenen aylık ücret miktarının rızası olmadan düşürüldüğünü ileri sürerek, fark ücret alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı işçinin... iş kolunda kurulu bir sendikaya üye olamayacağından...Sendikasının işçi adına dava açma yetkisinin bulunmadığını, ayrıca ihale makamı olan müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, dava konusu taleplerin haksız olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davacının... ve sosyal hizmetler iş kolunda kurulu bir sendikaya üye olup olamayacağı ve dolayısıyla sendikanın dava açma ehliyetinin bulunup bulunmadığı konusundadır.

6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 3. maddesinin birinci fıkrasının son cümlesinde “...sendikalar kuruldukları işkolunda faaliyette bulunur.” şeklinde kurala yer verilmiş; 17. maddesinin dördüncü fıkrasında “Bir işyerinde yardımcı işlerde çalışan işçiler de, işyerinin girdiği işkolunda kurulu bir sendikaya üye olabilir.” hükmü düzenlenmiştir. Aynı Kanun'un 26. maddesinin ikinci fıkrasına göre de, sendikalar, yazılı başvuruları üzerine iş sözleşmesinden ve çalışma ilişkisinden doğan hakları ile sosyal güvenlik haklarında üyelerini ve mirasçılarını temsilen dava açmak ve bu sebeple açılmış davada davayı takip yetkisine sahiptir.

Eldeki dava, 6356 sayılı Kanun'un 26. maddesinin ikinci fıkrasına dayanılarak, üyesi işçiyi temsilen...Sendikası tarafından açılmıştır. Davacı işçinin, uyuşmazlığa konu dönemde, davalı asıl işveren... Bakanlığına bağlı hastanede, alt işveren işçisi olarak çalıştığı sabittir.

Eldeki dava, 6356 sayılı Kanun'un 26. maddesinin ikinci fıkrasına dayanılarak, üyesi işçiyi temsilen...Sendikası tarafından açılmıştır. Davacı işçinin, uyuşmazlığa konu dönemde, davalı asıl işveren... Bakanlığına bağlı hastanede, alt işveren işçisi olarak çalıştığı sabittir.

Alt işveren işçisi, alt işverene ait işyerinin dahil olduğu iş kolunda kurulu bir sendikaya üye olabilir. Alt işverenin işyeri asıl işverenden bağımsız olduğundan, işkolu asıl işverenin yaptığı işe göre belirlenmez. Alt işverenin işkolu tespitinin, asıl işverenden ayrı olarak yapılması gereklidir. 6356 sayılı Kanun'un 4/2. maddesinde öngörülen “Bir işyerinde yürütülen asıl işe yardımcı işler de, asıl işin girdiği işkolundan sayılır.” şeklindeki kural, bir işyeri sınırları ve organizasyonu içerisinde yürütülen işler için önem taşır. Yoksa, birbirinden ayrı işyerlerinde farklı işkoluna giren işler yapılıyorsa, asıl iş yardımcı iş kavramı geçerli olmaz. Aynı Kanun'un 17/4. maddesindeki “Bir işyerinde yardımcı işlerde çalışan işçiler de, işyerinin girdiği işkolunda kurulu bir sendikaya üye olabilir.” hükmü açısından da aynı husus geçerlidir. Anılan sebeple, alt işverene ait işyerinde yapılan işlerin, asıl işverene ait işyerinde yapılan işlere yardımcı iş olarak değerlendirilmesi doğru değildir. Alt işveren işçileri, alt işverene ait bağımsız işyeri çalışanları olduklarından, bağlı bulundukları işkolunun, asıl işverenden ayrı olarak belirlenmesi gerekir.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisine konu hizmet alım sözleşmesi kapsamında alt işveren işçilerince yürütülen işler nazara alındığında, veri hazırlama elemanı olarak çalıştığı belirtilen davacının... ve sosyal hizmetler iş kolunda kurulu bulunan...Sendikasına üye olması mümkün değildir. Dolayısıyla işçinin üyeliği geçersiz olup, sendikanın işçiyi temsilen dava açma yetkisi bulunmamaktadır. Mahkemece, bu yönün göz ardı edilerek, yargılamaya devam edilmesi hatalı olmuştur. Bu halde, davacı işçiye davasını bizzat veya vekili aracılığıyla takip etmesi için tebligat yapılmalı ve sonuca göre yargılamaya devam edilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, sair yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 02.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2932, Karar No: 2019/3259, Tarih: 22.05.2019

**1. Hukuk Dairesi         2018/2932 E.  ,  2019/3259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ ... HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, mirasbırakanları ...'un ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... parsel sayılı taşınmazlarını oğlu olan davalıya mirasçılardan mal kaçrımak amacıyla muvazaalı olarak ölünceye kadar bakma sözleşmesiyle temlik ettiğini ileri sürerek taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tescile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, iddiaların doğru olmadığını, mirasbırakanın felç geçirdiği için çalışamadığını, sosyal güvencesinin de bulunmadığını, bakım borcunu yerine getirdiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının bakım borcunu yerine getiridiği ve mal kaçırma kastının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, anılan karara karşı davacılar vekilinin istinaf başvurusu ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince 6100 sayılı HMK’nun 353/(1)-b-2 maddesi uyarınca kabul edilerek yerel mahkeme kararı kaldırılmış ve temliklerin mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak yapıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 5.132.18.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 22.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1797, Karar No: 2016/9653, Tarih: 28.04.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/1797 E.  ,  2016/9653 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Davalı tarafça; davacının işe başlama talebi için gönderdiği ihtarname üzerine, yasal süresi içerisinde işe davet ihtarını, davacının ihtarnamesinde belirttiği adrese noter kanalıyla gönderdikleri, tebliğin yapılamamasına ilişkin postadaki hata nedeniyle şirketlerinin sorumlu tutulmasının mümkün olmadığı hususu ileri sürüldüğünden, davacının işe iadesini talep ettiği 28.11.2011 tarihinden dava tarihine kadar davacının mernis adreslerine ilişkin kayıtların nüfus müdürlüğünden getirtilerek eklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7182, Karar No: 2017/15845, Tarih: 13.12.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/7182 E.  ,  2017/15845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçuna yönelik kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçuna yönelik kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nın 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe açmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; mağdur ...'nın işyeri önündeki tel örgüyü kesmek sureti ile cips standından 10 adet cips çalan suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değeri tespit edilerek, miktar olarak az olması halinde TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...'ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 13.12.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.