muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6589, Karar No: 2021/8842, Tarih: 22.09.2021

İlk derece mahkemesi kararına karşı, taraf vekillerince istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; taraflar arasında yapılan taahhüt senedinde ilave ağaçlandırma bedeli alınacağına dair bir hüküm bulunmadığı gibi uygulama yönetmeliğinde de bu yönde bir hüküm bulunmadığı, davalının gerekçe olarak ileri sürdüğü 16/07/2013 tarihli genel müdürlük talimatının davacı açısından bağlayıcılığının bulunmadığı, bu nedenle mevzuat ve kanuna aykırı olarak alınan ilave ağaçlandırma bedelini geri istemekte davacının haklı olduğu, davacının 6183 sayılı yasa kapsamında kamu kurumu olmadığından bu yasa uyarınca faiz talebinde bulunamayacağı ancak ticari şirket olması hasebiyle avans faizi isteme hakkına sahip olduğu gerekçeleriyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulü ile davacı tarafın davalı idareye ağaçlandırma bedeli olarak 271.325,55 TL borçlu bulunmadığının tespitine, ihtirazi kayıtla ödenen 271.325,55 TL ilave ağaçlandırma bedelinin ödeme tarihi olan 29/08/2016 tarihinden itibaren 6183 sayılı Kanunda belirtilen faiz oranlarını geçmemek üzere değişen oranlarda avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) Davalının hükmedilen harca yönelik temyiz itirazlarına gelince;

28/04/2018 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7139 Sayılı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda ve Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 33. maddesi ile 31/10/1985 tarihli ve 3234 Sayılı Orman Genel Müdürlüğüne İlişkin Bazı Düzenlemeler Hakkında Kanun'un 33. maddesine eklenen ek fıkra; "Genel Müdürlük, 02/07/1964 tarihli ve 492 sayılı Harçlar Kanununa göre alınan harçlardan, bu Kanunda belirtilen görevleri kapsamında düzenlenen kağıtlar sebebiyle damga vergisinden ve tapu kadastro işlemlerinden kaynaklanan döner sermaye hizmet bedellerinden muaftır." hükmünü içermekte olup, anılan hüküm uyarınca harçtan muaf olduğu halde davalı idare aleyhine harca hükmedilmiş olması, usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması HMK'nın 370/2 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle bölge adliye mahkemesi kararının hüküm fıkrasının (5), (6) ve (12) nolu bentlerinin çıkartılarak yerlerine sırasıyla;

"5- Davalı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,",

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması HMK'nın 370/2 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle bölge adliye mahkemesi kararının hüküm fıkrasının (5), (6) ve (12) nolu bentlerinin çıkartılarak yerlerine sırasıyla;

"5- Davalı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,",

"6- Davalı harçtan muaf olduğundan davacı tarafından yatırılan 4.662,77 TL harcın kararın kesinleşmesinden sonra istem halinde davacıya iadesine,",

"12- Davalı harçtan muaf olduğundan peşin alınan istinaf harçlarının istek halinde iadesine" bentlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine 22/09/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2901, Karar No: 2017/2151, Tarih: 14.03.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/2901 E.  ,  2017/2151 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emri iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, asıl ve birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 134. maddesinde, "Bu kanunun uygulanmasından doğan uzlaşmazlık, yetkili iş mahkemelerinde veya bu davalara bakmakla görevli mahkemelerde görülür." 80. maddesinin 6. fıkrasında, "Kurum alacaklarının tahsilinde 21.07.1953 tarih ve 6183 sayılı Kanunun uygulanmasından doğacak uyuşmazlıkların çözümlenmesinde, alacaklı Sigorta Müdürlüğünün bulunduğu yer İş Mahkemesi yetkilidir." hükümleri yer almakta iken, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 101. maddesinde, "Bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, bu Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıkların iş mahkemelerinde görüleceği," 88. maddesinin 19. fıkrasında, "Kurumun prim ve diğer alacaklarının tahsilinde, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usûlü Hakkında Kanunun uygulamasından doğacak uyuşmazlıkların çözümlenmesinde Kurumun alacaklı biriminin bulunduğu yer iş mahkemesinin yetkili" olduğu düzenlenmiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesinde ise, "İş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın, Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz." 15. maddesinde de, "Bu Kanunda sarahat bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümleri uygulanır." düzenlemeleri bulunmaktadır.

İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu/Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yetki kurallarına uygun olup, buna ek olarak işçinin işinin yapıldığı yer mahkemeleri de yetkili kılınmıştır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 5. maddesindeki düzenleme ile kanun koyucu, anılan kanunun 1. maddesi gereğince görevli bulunan iş mahkemelerinin, yer itibariyle yetkisini saptamaktadır. Bu maddenin kapsamı, sadece İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesine göre açılacak davalarla sınırlı bulunmaktadır. Diğer Kanunlar bakımından, örneğin 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'na, 1479 sayılı .... Kanunu’na (5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’na) göre açılacak davalar, bu maddenin kapsamına dahil değildir (Uygur T.: İş ve sosyal Güvenlik Hukukunda Temel Kavramlar, Olgaç matbaası, 1980, s.412)

Bu aşamada, genel ve özel yetki kurallarının niteliğinin açıklığa kavuşturulmasında yarar vardır. Bütün davalar için uygulanan yetki kuralına genel yetki kuralı denilmekte olup, genel yetkili mahkeme, davalının ikametgâhı mahkemesidir. Eş deyişle, her dava, kanunda aksine hüküm bulunmadıkça açıldığı tarihte davalının ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde görülür (HUMK. 9/1., HMK. 6. maddeler). Bundan ayrı olarak bazı davalar için davalının ikametgâhı mahkemesinin yanında başka yer mahkemeler de yetkili kılınmıştır. Bu istisnai nitelikteki yetki kurallarına “özel yetki” kuralları denilmektedir. İlke olarak, özel yetki kuralları genel yetkiyi kaldırmaz, onunla birlikte uygulanır. Ancak, istisna olarak bazı davaların mutlaka belli bir yer mahkemesinde açılması öngörülmüştür ki, bu halde kesin yetki söz konusu olur. Kesin yetki halleri, genel yetki kuralının istisnasıdır ve mutlaka uygulanması gerekir. Bunun dışında, bir dava için özel yetki kuralı bulunsa bile, davacının genel yetki ile özel yetki arasında bir seçim hakkı vardır. Özel yetki kuralları ilke olarak kamu düzenine ilişkin değildir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 08.07.2009 gün 2009/10-236-345 sayılı kararı)

Bu yönde, kamu düzenine ilişkin yetki kuralını düzenleyen 5521 sayılı Kanunun 5. maddesinin, işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanununa dayanan alacak ve hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarına uygulanacağı kabul edilmelidir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 13.02.2013 gün 2012/10-1153 E., 2013/245 K. sayılı kararı)

Somut olaya ilişkin olarak, davacı hakkında Antalya Sosyal Güvenlik Merkezince tanzim edilen ödeme emri ile 6183 sayılı Kanunun uygulanması nedeniyle doğan uyuşmazlığın çözümlenmesi için açılan eldeki davada, 5510 sayılı Kanunun 88/19. maddesinde belirtilen yetkiye ilişkin hüküm, kesin nitelikte olup diğer yetki kurallarının üzerindedir ve uygulanmasının yasal gereklilik olduğu belirgindir.

Öte yandan, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna Göre Kullanılacak Yetkilere İlişkin Yönetmeliğin; "Tanımlar" başlıklı 4. maddesinde; “Tahsil dairesi: Kurumun tahsilâtla görevli ünitesini, servisini, icra memurlarını, memurlarını ve Kurum adına vekâletname verilen gerçek ve tüzel kişileri” “Ünite: Kurumun tahsilâtla görevli sosyal güvenlik il müdürlüğü ile sosyal güvenlik merkezlerini ifade eder.”

“Takip işlemlerine yetkili tahsil dairesi” başlıklı 17. maddesinde;

“ Takip işlemleri, Kurumun ilgili ünitesince yapılır.

Borçlu veya malları başka mahallerde bulunduğu takdirde, takip işlemleri Kurumun o mahaldeki ilgili ünitesince niyabeten yürütülür.”

"Yetkili mahkeme" başlıklı 32. maddesinde;

"Kurum alacaklarının tahsilinde, 6183 sayılı Kanunun uygulamasından doğacak uyuşmazlıkların çözümlenmesinde Kurumun alacaklı ünitesinin bulunduğu yer iş mahkemesi yetkilidir." ifadelerine yer verildiği görülmektedir.

“ Takip işlemleri, Kurumun ilgili ünitesince yapılır.

Borçlu veya malları başka mahallerde bulunduğu takdirde, takip işlemleri Kurumun o mahaldeki ilgili ünitesince niyabeten yürütülür.”

"Yetkili mahkeme" başlıklı 32. maddesinde;

"Kurum alacaklarının tahsilinde, 6183 sayılı Kanunun uygulamasından doğacak uyuşmazlıkların çözümlenmesinde Kurumun alacaklı ünitesinin bulunduğu yer iş mahkemesi yetkilidir." ifadelerine yer verildiği görülmektedir.

Değinilen mevzuat hükümleri çerçevesinde; “sosyal güvenlik il müdürlükleri” ile “sosyal güvenlik merkezlerinin" takip işlemlerinde yetkili olduğu görülmekte olup, bu yönde davaya konu 6183 sayılı Kanunun uygulanması nedeniyle ödeme emirlerinin gönderilmesi işleminin ... Sosyal Güvenlik Merkezi tarafından yapılması nedeniyle, bu merkezin bulunduğu yer iş mahkemesi olan ... İş Mahkemelerinin kesin yetkili olduğu gözetilmeksizin, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 14.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4568, Karar No: 2019/5678, Tarih: 23.09.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/4568 E.  ,  2019/5678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 7. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 08/03/2018 tarih ve 2017/824-2018/212 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin taraf vekilleri vekilleri tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 26.647 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK 3156 sayılı Kanunla değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilince davalı şirkete İstanbul'dan Azerbeycan'a nakliye hizmeti verildiğini, verilen hizmetler karşılığı müvekkilince düzenlenen faturalara davalının itiraz etmediğini, davalının borçlarının bir kısmını banka havalesi ile ödediğini, bir kısmını da dava dışı Gelişim İnş. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin çeki ile ödediğini, bakiye borcu ödemediğini, davalının müvekkiline olan toplam 187.900,00 USD borcundan 175.874,21 USD'lik ödemeleri düşüldüğünde bakiye 12.025,79 USD borcu kaldığını, anılan meblağın tahsili için başlatılan takibe davalının haksız yere itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptaline, takibin devamına, icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin dava dışı Gelişim İnş. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin taşeron firması olduğunu, müvekkili şirket tarafından tedarik edilen inşaat malzemelerinin İstanbul-Azerbaycan arasında davacıya taşıttırıldığını, nakliye bedelinin kalan ödemesine ilişkin olarak keşidecisi Gelişim İnş. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti. olan 17.02.2012 tarihli 58.000.- TL bedelli çekin keşideci tarafından davacıya verildiğini, bu işlem BK'nın 173 ve 174. maddeleri gereğince borcun nakli niteliğinde olduğundan müvekkiline husumet düşmeyeceğini, davacı ile müvekkili arasında yazılı bir cari hesap sözleşmesi bulunmadığını, davacı adına taşımayı yapan tır şoförlerinin Azerbaycan'ın Lerik şehrine geldiklerinde gümrükte beklediklerini, parasız kaldıklarını söyleyerek para istediğini, davacının tır şoförlerine ödeme yapılmasını isteyip yapılan ödemelerin de nakliye ücretinden mahsup edileceğini beyan etmesi üzerine olayların büyümemesi ve üstlenilen kamu ihalesinin sekteye uğramaması için 46 tır şoförüne ayrı ayrı ve değişen miktarlarda toplam 37.050,00 USD ödeme yapıldığını, şoförlerden ödeme yapıldığına ilişkin belge alındığını, Gelişim İnş. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin tır şoförlerine ödeme yapmasını gerektirecek bir sorumluluğu bulunmadığını, müvekkilin ve Gelişim İnş. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin defterleri incelendiğinde müvekkilinin borçlu değil alacaklı olduğunun görüleceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre; yanlar arasında taşıma işinin yapıldığına ilişkin uyuşmazlık bulunmadığı, uyuşmazlığın, borcun dava dışı Gelişim İnş. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından üstlenilip üstlenilmediği, Azerbaycan'da taşımayı yapan tır şoförlerine davalı tarafça ödendiği iddia edilen 37.050,00 USD’den kaynaklandığı, dava konusu taşımanın Türkiye'den Azerbaycan'a gerçekleştirildiği, davacının üstlendiği taşıma işini şoförleri aracılığıyla yerine getirdiği, davalı tarafça, taşımayı gerçekleştiren tır şoförlerinin imzasını taşıyan, tırların plakasını ve ödenen meblağı içeren 46 adet makbuz ibraz edildiği, davacı tarafın tır şoförlerine yapılan ödemelerin başka bir sebepten ötürü yapıldığını iddia ve ispat edemediği, alınan bilirkişi raporunda davalının kayıtlarına aldığı borç dekontunun kabul edilmesi durumunda davacının alacağının olmadığının belirlendiği, gerekçesiyle davanın ve kötüniyet tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 23/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8474, Karar No: 2020/5296, Tarih: 10.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/8474 E.  ,  2020/5296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye, hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15/12/2009 tarih, 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, ".. daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını 5237 sayılı TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere "İşlenen fiilin ağırlığıyla orantılı" olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise malın değerinin azlığı yanında "Suçun işleniş şekli ve özellikleri" de dikkate alınmalıdır. 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda, suça sürüklenen çocuğun çaldığı 5 adet çikolata olduğunun anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesi uyarınca verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi sonucu suça sürüklenen çocuk hakkında yazılı şekilde fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...’ün temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 10.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11208, Karar No: 2006/10865, Tarih: 12.10.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/11208 E.  ,  2006/10865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 15.06.2004 gününde verilen dilekçe ile tapuda doğum tarihi tashihi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10.11.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı idare vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu kaydında malikin doğum tarihinin düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece dava kabul edilmiş, davalı idare vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 12.07.2005 tarih 2005/6263 - 7185 sayılı ilamıyla mahkeme hükmü bozulmuş, bozmadan sonra davacı talebini tesbit hükmü kurulması şeklinde ıslah etmiş, mahkeme ıslahdaki istem gibi malikin tapudaki doğum tarihinin 1953 olduğunun tesbitine karar vermiş, hükmü, Hazine vekili temyiz etmiştir.

Yargıtay'ın 04.02.1948 tarih ve 10/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre, hükmün Yargıtayca bozulması üzerine hüküm, mahkemesinde yapılan yeni tahkikat sırasında ıslah yapılması mümkün değildir. Dairemizin bozma ilamından sonra mahkemenin ıslah işlemine değer vererek tesbit hükmü kurması doğru değilsede, çoğun içerisinde azda vardır kuralı gereği tapuda doğum tarihi düzeltilmesi yerine tesbit hükmü kurulabileceği düşünülsede, davanın reddine karar verilmesi şeklindeki bozma ilamına uyulduktan sonra davalı idare lehine usuli kazanılmış hak olan bozma ilamına aykırı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Kaldı ki, mülkiyet hakkının tescili başlıklı Tapu Sicil Tüzüğünün 25.maddesinde kütükte bulunması zorunlu bilgiler arasında malikin doğum tarihi bulunmamaktadır. Şayet tapunun tesciline dayanak yapılan işlemde düzeltimi gerektirir bir hata yapılmışsa bu hatanın Tüzüğün 87.maddesi uyarınca ilgilisinin başvurusu üzerine o maddedeki kurallar araştırılarak idarece düzeltilmesi gerekir. Bu durumda tapu kütüğündeki doğum tarihinin düzeltilmesine ilişkin istemle ilgili olarak mahkemece tesbit kararı verilmesinde hukuki yarar bulunmadığından bu istemin de reddi gerekirken hüküm altına alınmış olması doğru görülmemiş, kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 12.10.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/813, Karar No: 2010/522, Tarih: 28.01.2010

**3. Ceza Dairesi         2009/813 E.  ,  2010/522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Müdahil idarenin suç vasfına yönelik temyizi üzerine hükmün temyizi mümkün olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Dosya üzerinde inceleme yapan bilirkişi ... tarafından ibraz edilen 12.04.2004 tarihli raporda suç konusu emvalin toplam 840 adet kayın, kızılağaç ve kestane kürek ve balta sapı olup ibraz edilen nakliye tezkeresinin tarihi geçmiş olduğundan emvalin kaçak sayılacağı bildirilmiş ise de suça konu emvalin nakliye tezkeresine uygun olup olmadığının belirlenmemiş olmasına göre daha sağlıklı bir sonuca varabilmek için yediemindeki emval üzerinde konusunda uzman orman mühendisi bilirkişi aracılığı ile inceleme yapılarak suça konu emvalin ibraz edilen nakliye tezkeresi aslındaki emvale cins, miktarı hacim ve kesim tarihi itibariyle uygun olup olmadığı kesin olarak tesbit edilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, müdahil idarenin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.