muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14462, Karar No: 2020/2965, Tarih: 25.02.2020

Günlük olmayan mevkutelerde çalışan gazetecilere her altı aylık çalışma devresi için iki hafta ücretli izin verilir. Yıllık ücretli izinlerin hesabında bu Kanunun 1 inci maddesindeki "Gazeteci" tabirine girenlerin kıdemleri, iş akdinin devam etmiş veya fasılalarla yeniden inikat etmiş olmasına bakılmaksızın, gazetecilik mesleğinde geçirdikleri hizmet süresi nazara alınmak suretiyle tesbit edilir.

İzin hakkından feragat edilemez" şeklinde kurala yer verilmiştir.

Düzenleme ile gazetecinin yıllık izin hakkı İş Kanunu'na tabi çalışanlara göre özel biçimde korunmuş ve 4857 sayılı İş Kanunu'na göre daha uzun süreler öngörülmüştür. Gazetecinin yıllık izinlerinin işveren tarafından verileceği üç ayrı yerde "izin verilir" şeklinde ifade edilmiş ve gazetecinin izin kullanma için başvurusuna dair bir şart aranmamıştır.

Aynı Kanun'un 29. maddesinde,"Gazeteciye bu Kanunun 21 inci maddesinde yazılı yıllık izni vermeyen veya izni vermiş olup da izin müddetine ait ücreti ödemeyen işverene, yıllık izin vermediği veya izin süresine ait ücretleri ödemediği kimsenin izin müddetine tekabül eden ücretler yekununun üç katı kadar idarî para cezası verilir; ayrıca gazeteciye ödenmesi gereken ücret toplamı, iki kat olarak ödenir"şeklinde açık bir düzenlemeye gidilerek yıllık izinlerin kullandırılmamasının yaptırımı öngörülmüştür. Düzenleme ile "21 inci maddesinde yazılı yıllık izni vermeyen" işverenden söz edilmiş ve gazetecinin talebi üzerine verilmemiş olmasına dair bir açıklamaya yer verilmemiştir. İlgili Kanun'un 29. maddesinde yer alan "izni vermeyen" ibaresi, gazetecinin talebi üzerine izin verilmemesi gibi bir durumu kapsamamaktadır. Aksine 21. maddede yer alan yasal yükümlülüğe gönderme yapılarak buna uymayan işveren için hiçbir şart aranmaksızın bir yaptırım öngörülmüştür. Yine 29. madde, gazeteciye yıllık izinler kullandırıldığı halde izin müddetine ait ücretin ödenmemesi ayrıca yaptırıma bağlanmıştır ki, bu hususun somut olayla hiçbir ilgisi bulunmamaktadır. Zira düzenlemenin bu kısmı işverence yıllık izin kullandırıldığı halde o günlere ait ücretin ödenmemesi haline münhasır olup, uyuşmazlık konusu olayda kullandırılan ve ücreti ödenmeyen izinler söz konusu değildir.

İlgili Kanun'un 29. maddesinin "yıllık izin vermeyen" şeklindeki düzenlemesinden hak sahibi tarafından talepte bulunulması gerektiği sonucuna varılması, Anayasal temeli olan yıllık izin hakkının özüne aykırı olduğu gibi izin hakkından feragat edilemeyeceği şeklindeki açık yasa hükmü ile de bağdaşmamaktadır. Oysa yasal düzenlemede aynı Kanun'un 21. maddesinden söz edilerek, ilgili hükümde üç ayrı yerde yazılı olan işverenin izin verme yükümlülüğüne dikkat çekilmiştir. Gazetecinin yıllık izin hakkının kullandırılması noktasında yasal yükümlülük işverene ait olup, gazetecinin talebi üzerine bu hakkın kullanılacağı yönünde hiçbir düzenleme mevcut değildir.

Yapılan açıklamalar ve yasal düzenleme çerçevesinde gazeteciye yıllık izin kullandırmayan işveren izin ücretlerini iki kat olarak ödemelidir. Bu iki kat ödeme koşulunun işçinin izin talebine bağlı olarak geçerli sayılması, 5953 sayılı Yasa'nın emredici hükümlerine aykırıdır.

Öte yandan Yargıtay'ın yakın tarihli kararlarında, izin ücretinin dönem ücreti yerine son ücretten hesaplanması gerektiği yönündeki uygulaması, yıllık izin hakkının niteliğine daha uygundur. Gazetecinin yıllık izin hakkından feragat edemeyeceği 21. maddede düzenlendiğine göre, yıllık izin hakkı iş ilişkisinin devamı sırasında ücrete dönüşmez ve dinlenme hakkı olarak varlığını sürdürür. Gazetecinin geçmiş yıllara ait kullanmadığı izinleri daha sonraki yıllarda kullandırıldığında fiili izin kullanma dönemindeki ücret ödenmelidir. Örneğin gazeteciye 10 yıl öncesine ait yıllık izin kullandırıldığında, 10 yıl öncesine ait dönem ücreti ile izne ayrılması dinlenme hakkının özüne aykırıdır. İşçiye fiilen izin kullandığı dönem ücreti ödeneceğine göre yıllık izin ücretinin son ücrete evrilmesi, dinlenme hakkının doğası gereğidir.

Bu itibarla gazetecinin yıllık izin ücretinin son ücretten ve yine 5953 sayılı Kanun'un 21 ve 29. maddelerine göre iki kat olarak hesaplanması yönünde ilk derece mahkemesi kararı usul ve yasaya uygun olduğundan, gazetecinin çalışırken talebi olmadığı gerekçesiyle tek kat olarak hesabı gerektiği yönünde Dairemiz tarafından verilen bozma kararında yer alan 3 no'lu bendindeki Daire çoğunluk görüşüne katılamıyoruz. 25.02.2020
Yargıtay — Esas No: 2009/7816, Karar No: 2010/2641, Tarih: 02.04.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/7816 E.  ,  2010/2641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında genel kadastro ile oluşan tapunun, tapu kaydına dayanarak açılan iptali davası sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "Tarafların dayandığı tapu kayıtlarının eki olan kroki ve haritalar getirtilip dosya ikmal edildikten sonra yerel ve teknik bilirkişiler huzuru ile taşınmazların başında keşif yapılarak tarafların dayandığı tapu kayıtları ve bu kayıtların eki olan haritalarla Asliye Hukuk Mahkemesinin 1976/678 Esas, 1977/355 Karar sayılı ilamının uygulanıp kapsamlarının belirlenmesi, teknik bilirkişiye uygulanan kayıtların kapsamını belirtir ve keşfi takibe imkan verir kroki düzenlettirilmesi, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazların tapu kayıtlarının iptaline ve.... mirasçıları olan davacı Mustafa Avşar ve müşterekleri adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 02.04.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8697, Karar No: 2017/4204, Tarih: 26.09.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/8697 E.  ,  2017/4204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçundan mahkûmiyet, konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi.

Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan dolayı verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesine göre itirazı kabil kararlardan olup, temyiz yeteneğinin bulunmadığı ve sanık müdafiin anılan hükme yönelik temyiz isteminin CMK'nın 264. maddesi hükmüne göre itiraz kabul edilerek mahallinde itiraz merciince değerlendirilmesi gerektiği anlaşıldığından incelemenin beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmasına ve ayrıca sanık müdafiin duruşmalı inceleme talebinin hükmedilen ceza miktarı nazara alınıp 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluş ve kabule göre, sanığın, evine girdiği katılanın uyuduğu sırada kıyafetlerini zorla çıkardığı, katılanın direnmesi üzerine bir defa yapıp gideceğini söylediği, katılanın buna rağmen direnmeye devam ettiği ve bağırdığı, bunun üzerine sanığın korkarak eylemine devam edemediği olayda sanığın kastının organ sokma olduğunu gerek sözlü gerekse eylemsel olarak gösterdiği, ancak mağdurenin direnmesi ve bağırması nedeniyle eylemini tamamlayamadığı, bu itibarla eyleminin nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüs kapsamında kaldığı gözetilmeden TCK'nın 102/2, 35 ve 102/5. maddesi uyarınca mahkûmiyeti yerine suç vasfının tayininde hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi ve hükümden sonra 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 26.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24968, Karar No: 2014/1456, Tarih: 31.01.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/24968 E.  ,  2014/1456 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 19/09/2013

Numarası : 2011/949-2013/662

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı şirketin büyük işyerleri yapıp sattığını, davalı işyerinde 2006 yılında işe girdiğini, aralıksız olarak 30.09.2009 tarihine kadar çalıştığını, davalı işyerinde kalıp ustası olarak çalıştığını, günlük yevmiyesinin 45,00 TL olduğunu, haftanın 6 günü 07.00-16.00 saatleri arasında çalıştığını, çoğu zaman hafta tatillerinde ve daha geç saatlere kadar çalıştığını, genel tatil ve bayram tatillerinde çalıştığını, izin verildiğinde yevmiyelerinin kesildiğini, yıllık izinlerinin verilmediğini, iş bitti denilerek iş akdinin feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının davalı şirket çalışanı olmadığını, davanın husumetten reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalı işyerinde 28.08.2006-30.09.2009 tarihleri arasında çalıştığı, dinlenen tanık beyanlarına göre çalışmasının kesintisiz olduğu, iş akdinin işveren tarafından haksız feshedildiğinin kabulü edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyaya sunulan davacıya ait SGK kayıtlarının incelenmesinde davacının 01.04.2004-23.08.2006 tarihleri arasında 1022648 işyeri sicil numaralı E...-B... T.... Tahliye Ltd. Şti., 28.08.2007-10.03.2008 tarihleri arasında .... sicil numaralı A.... İnş.Tic.ve San.Ltd.Şti. işyerinde, 04.09.2008-31.10.2008 tarihleri arasında ........... sicil numaralı P.. İnş. Gıda Tic. Ltd. Şti. işyerinde, 16.03.2009-17.04.2009 tarihleri arasında 1095015 sicil numaralı H.... U....D... isimli işyerinde ve ayrıca davalı işyerlerinde çalıştığı görülmektedir. Davacının SGK kaydında görülen ve yukarıda belirtilen şirketlerin davalı ile arasındaki ilişki tespit edilememiş olup Mahkemece SGK dan bu işyerleri ile ilgili işyeri sicil dosyaları ile Ticaret Sicil Memurluğundan şirketlerin ortaklarını gösterir şekilde kayıtlar ve varsa davalı ile bu şirketler arasında yapılan sözleşmeler getirtilip tanıkların da bu konuda ayrıntılı olarak beyanları alındıktan sonra davacının işçilik alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı konusunda karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 31/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/861, Karar No: 2018/467, Tarih: 14.03.2018

**Hukuk Genel Kurulu         2017/861 E.  ,  2018/467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki “yoksun kalınan kira alacağının tahsili ” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Antalya 5. Asliye Ticaret Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 07.02.2013 gün ve 2012/51 E., 2013/43 K. sayılı karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle Yargıtay 23 Hukuk Dairesinin 25.03.2014 gün ve 2013/8783 E., 2014/2271 K. sayılı kararı ile:

“…Davacılar vekili, müvekkilleri ile davalı yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesindeki paylaşım oranının gabin nedeniyle müvekkilleri lehine düzeltilmesine ilişkin kararın kesinleştiğini, müvekkillerine isabet eden bağımsız bölümlerin 09.09.2007 tarihinde yapı kullanım izin belgesi alınarak teslimi gerekirken teslim edilmediğini ileri sürerek, dava tarihine kadar geçen 31 aylık gecikme için 66.133,30 TL'nin faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, gecikmenin müvekkilinin arsa sahibi davacılar tarafından azledilmesinden kaynaklandığını, azil nedeniyle müvekkilinin tadilat projesi hazırlayarak yapı kullanım izin belgesi alamadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; yüklenicinin yaptığı inşaat projesinin imara aykırı olması nedeniyle yapı kullanım izin belgesinin alınmadığı, anılan belgenin alınması için yükleniciye mahkemece yetki verildiği, sözleşme uyarınca 09.09.2007 tarihinde davacılara ait bağımsız bölümlerin teslimi gerekirken teslim edilmediği gerekçesiyle davanın ıslah edilmiş şekliyle kabulü ile 15.000,00 TL'nin dava, 41.337,00 TL'nin ıslah tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Taraflar arasında düzenlenen 09.06.2005 günlü düzenleme şeklindeki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca davacı arsa sahiplerine iki adet bağımsız bölümün 09.09.2007 tarihine kadar teslimi kararlaştırılmıştır. Ancak işin devamı sırasında 21.04.2006 tarihinde Antalya 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2006/187 Esas sayılı dosyası ile davacılar gabin hukuki nedenine dayanarak sözleşmenin iptali davası açmış, sonradan ise sözleşmenin uyarlanması talep edilmiş ve 12.11.2009 tarihinde kesinleşen kararla, arsa sahibi olan davacılara verilmesi gereken bölümlere ek olarak zemin kat 2 no'lu bağımsız bölümün, 1. kat 3 no'lu ve 3. kat 7 no'lu bağımsız bölümlerin 1/3 payı ile 2. kat 5 no'lu bağımsız bölümün 4/30 'ar payının verilmesi hüküm altına alınmıştır. Bunun yanında, yüklenici tarafından sözleşmenin ifası sırasında 10.05.2006 tarihinde tüm arsa sahipleri aleyhine Antalya 5. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2006/254 Esasında açılan davada, sözleşme uyarınca işin geldiği fiziki seviyeye nazaran arsa sahiplerince devri gereken payın tescili talep edilmiş; bu davada ise, talep kısmen kabul edilerek, arsa sahiplerinin pay devrinde temerrüde düştükleri benimsenerek bir kısım payların iptali ile yüklenici adına tesciline dair verilen karar 13.10.2011 tarihinde kesinleşmiştir. Mahkemece verilen uyarlama kararı, değiştirici nitelikte inşai bir hüküm niteliğinde olup, verilen kararın başlangıçtan itibaren hüküm doğurması gerektiğinde tereddüt bulunmamaktadır. Ne var ki, yukarıda kısaca özetlenen davalardan birinde sözleşmenin iptalinin istenilmiş olması, diğer davada ise arsa sahiplerinin pay devrine yanaşmamaları nedeni ile tescil davası açılması karşısında açılan davaların işin gecikmesinde yüklenici açısından haklılık oluşturup oluşturmadığı tartışılmadan sonuca varılması doğru görülmemiştir…”

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca yapımı üstlenilen binanın sözleşme ile belirlenen tarihte teslim edilmemesi nedeniyle yoksun kalınan kira alacağı istemine ilişkindir.

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca yapımı üstlenilen binanın sözleşme ile belirlenen tarihte teslim edilmemesi nedeniyle yoksun kalınan kira alacağı istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece yüklenicinin yapımını üstlendiği binayı süresinde ve eksiksiz olarak teslim borcunu yerine getirmemesi hâlinde, sözleşmede kararlaştırılmış olmasa dahi arsa malikinin Türk Borçlar Kanunu’nun 106’ncı maddesinde düzenlenen seçimlik haklarından gecikmiş ifayı kabul edebileceği, bu durumda sözleşmede kira tazminatı ödeneceğine ilişkin bir hüküm bulunmazsa bile rayiç kira bedelini ve gecikme tazminatını isteme hakkı bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiş, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Yerel mahkemece önceki kararda direnilmiş, hükmü temyize davalı vekili getirmiştir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, arsa maliklerinin 21.04.2006 tarihinde Antalya 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2006/187 esasında gabin hukuki nedenine dayanarak açtıkları sözleşmenin iptali davası ile yüklenicinin Antalya 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/254 esasında açtığı tescil davasının, somut olayda işin gecikmesinde yüklenici açısından bir haklılık oluşturup oluşturmadığı hususunun yerel mahkemece değerlendirilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında, işin esasının incelenmesinden önce temyize konu kararın gerçekte yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı, dolayısıyla temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulu tarafından mı yoksa Özel Daire tarafından mı yapılması gerektiği hususu ön sorun olarak tartışılıp değerlendirilmiştir.

Bilindiği üzere direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için mahkeme bozma kararından esinlenerek, herhangi bir yeni delil toplamadan, önceki deliller çerçevesinde karar vermeli, gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemelidir.

Mahkemenin yeni bir bilgi, belge ve delile dayanarak veya bozma kararından esinlenip gerekçesini değiştirerek veya daha önce üzerinde durmadığı bir hususu bozma kararında işaret olunan şekilde değerlendirerek, dolayısıyla ilk kararının gerekçesinde dayandığı hukuki olguyu değiştirerek karar vermiş olması hâlinde direnme kararının varlığından söz edilemez (Hukuk Genel Kurulunun 06.05.2015 gün ve 2014/13-2172 E., 2015/1311 K. sayılı kararı).

Mahkemenin yeni bir bilgi, belge ve delile dayanarak veya bozma kararından esinlenip gerekçesini değiştirerek veya daha önce üzerinde durmadığı bir hususu bozma kararında işaret olunan şekilde değerlendirerek, dolayısıyla ilk kararının gerekçesinde dayandığı hukuki olguyu değiştirerek karar vermiş olması hâlinde direnme kararının varlığından söz edilemez (Hukuk Genel Kurulunun 06.05.2015 gün ve 2014/13-2172 E., 2015/1311 K. sayılı kararı).

Somut olayda yerel mahkemece yapılan ilk yargılamada, binanın sözleşmede belirlenen tarihte iskân ruhsatı alınmak suretiyle teslim edilmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar karar verilmiş iken, direnme olarak adlandırılan kararda bu kez yargılama sırasında süre verildiği hâlde binanın projeye uygun şekilde bitirilerek iskân belgesi alınmadığı, arsa sahipleri tarafından sözleşmenin feshi istemiyle açılan dava ile yüklenicinin açmış olduğu tapu iptali ve tescil istemli davanın yüklenicinin temerrüdü ile bir ilgisinin bulunmadığı, bu davaların açılmasında arsa sahiplerine yüklenecek bir kusur ve sorumluluk bulunmadığı belirtilmek suretiyle yeni bir hukuki gerekçeye dayalı olarak direnme olarak adlandırılan karar verilmiştir.

Buna göre mahkemenin direnme olarak adlandırdığı temyize konu kararın, usul hukuku anlamında gerçek bir direnme kararı olmadığı, bozmadan önceki kararda tartışılıp değerlendirilmemiş yeni bir gerekçeye dayalı, yeni hüküm niteliğinde olduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Hâl böyle olunca kurulan bu yeni hükmün temyizen incelenmesi görevi Hukuk Genel Kuruluna değil, Özel Daireye aittir.

Bu nedenle yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen nedenlerle davacı vekilinin yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 23. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 14.03.2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2463, Karar No: 2016/3084, Tarih: 14.06.2016

**1. Ceza Dairesi         2016/2463 E.  ,  2016/3084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ :Canavarca hisle veya eziyet çektirerek resmi nikahlı eşini öldürme

HÜKÜM :TCK.nun 82/1-a-b-d maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın resmi nikahlı eşi olan maktüle ...'ı nitelikli şekilde kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin duruşmalı incelemede ve temyiz dilekçesinde haksız tahrike, sair hususlara yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulama yasaya aykırı ise de bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında yer alan ve sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun

53/1-2-3 maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmesi suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 14/06/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.