muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/14023, Karar No: 2007/14208, Tarih: 15.11.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/14023 E.  ,  2007/14208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 30.11.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırılma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 22.03.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

Nizalı taşınmazın ... ilçesi ... Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında ..., ... ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, nizalı yere yakın mesafede ... mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.1.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

Nizalı taşınmazın bulunduğu bölge herkezce bilinen maruf ve meşhur “... yaylasıdır” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında ... evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin ... yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “Maruf ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu ... Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi ..., maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin ... nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek ... yapı olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.

Mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırılık yoktur. Davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 3.6.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gereçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 15.11.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14449, Karar No: 2020/2964, Tarih: 25.02.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/14449 E.  ,  2020/2964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili ile davalı ...Eğitim Turizm ve Sağlık Yatırımları İşl. ve Tic A.Ş. vekili ve davalı ... Tem. Bilg. İşl. Oto Sağ. Hizm. İnş. San. ve Tic A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, aralarında asıl-alt işveren ilişkisi olan davalılara ait işyerinde büfe görevlisi olarak çalışmaya devam ettiğini, fazla çalışma yapmasına rağmen bedelinin ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma alacağının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... Deniz Otobüsleri A.Ş. vekili, husumet itirazında bulunarak davacının müvekkili şirketin çalışanı olmayıp müvekkili nezdinde hiçbir kaydının bulunmadığını, müvekkili şirket ile diğer davalı ... şirketi arasında hizmet sözleşmesi yahut alt işveren-üst işveren ilişkisi olmayıp hasılat kira sözleşmesine dayanan bir kira ilişkisi bulunduğunu savunmuştur.

Davalı ... Büyük ...Eğitim Turizm ve Sağlık Yatırımları İşl. ve Tic A.Ş. vekili, zamanaşımı def'ini öne sürerek davacının kendi işçisi olmadığını, ihale ile işi alan yüklenicinin işveren durumunda olduğundan sorumluluğun ona ait olduğunu, fazla mesailerin de ödendiğini, savunmuştur.

Davalı ... Tem. Bilg. İşl. Oto Sağ. Hizm. İnş. San. ve Tic A.Ş. vekili ise, kendisinin son işveren durumunda olmadığını ve sorumluluğun son işverene ait olduğunu, fazla mesailerin tahakkuk ettirilerek ödendiğini ve bunların belgelerle sabit olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, dosyaya ibraz edilen kira sözleşmesi ile Belediye meclis kararına göre, ...Deniz Otobüsleri A.Ş. ile ... şirketi arasında ...Deniz Otobüsleri A.Ş.'nin işletmesinde bulunan terminal ve iskele alanlarındaki terminallerin ...'a kiralandığının anlaşıldığı, davalı ...Deniz Otobüsleri A.Ş.'nin asıl işverenlik durumunun olmayıp davada husumet ehliyetinin bulunmadığı, buna göre ...Deniz Otobüsleri A.Ş.'ye yönelik davanın reddi gerektiği, diğer iki davalı arasında ise asıl-alt işveren ilişkisi olduğu ve davacı alacağından sorumlu oldukları, her ne kadar sunulu bordrolarda aylık 22 saatlik fazla çalışma tahakkuku olsa da davacının 22 saat üzerinde fazla çalışma yaptığı aradaki fark nedeniyle ücret hak kazandığı, gerekçesi ile ...Deniz Otobüsleri A.Ş.'ye yönelik davanın reddine, diğer davalılar açısından ise davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili ile davalı ... Büyük ...Eğitim Turizm ve Sağlık Yatırımları İşl. ve Tic A.Ş. vekili ve davalı ... Tem. Bilg. İşl. Oto Sağ. Hizm. İnş. San. ve Tic A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili ile davalı ... Büyük ...Eğitim Turizm ve Sağlık Yatırımları İşl. ve Tic A.Ş. vekili ve davalı ... Tem. Bilg. İşl. Oto Sağ. Hizm. İnş. San. ve Tic A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... Büyük ...Eğitim Turizm ve Sağlık Yatırımları İşl. ve Tic A.Ş.'nin tüm davalı ... Tem. Bilg. İşl. Oto Sağ. Hizm. İnş. San. ve Tic A.Ş. vekili ile davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında, davalı ...Deniz Otobüsleri A.Ş.'nin davacı alacaklarından sorumlu olup olmadığı hususunda uyuşmazlık vardır.

Mahkemece, ...Deniz Otobüsleri A.Ş.'nin işletmesinde bulunan terminallerin(davacının işyerinin) diğer davalı ... Büyük ...Eğitim Turizm ve Sağlık Yatırımları İşl. ve Tic A.Ş.'ye kiralandığı ve bu kira ilişkisi nedeniyle ...Deniz Otobüsleri A.Ş.'nin işveren olmadığı kabul edilmiştir.

Her ne kadar adı geçen davalılar arasında kira sözleşmesi yapılmış ise de, davalı ...Deniz Otobüsleri A.Ş.'ye ait gemi ve iskelelerde kurulacak olan büfe, cafe ve restaurantlar şirket müşterilerinin yolculuğunun daha konforlu hale getirilmesine yönelik bir hizmettir. Bu hizmetler davalı ...Deniz Otobüsleri A.Ş.'nin asıl işi değilse de yardımcı iş niteliğindedir. Buna göre davalılar arasındaki ilişki kira sözleşmesi olmayıp 4857 sayılı Kanunun 2/6 hükmüne göre asıl-alt işveren ilişkisidir ve davalı ...Deniz Otobüsleri A.Ş. asıl işveren olarak davacının işçilik alacaklarından sorumlu tutulmalıdır.

Mahkemece hatalı değerlendirme ile ...Deniz Otobüsleri A.Ş.'ye yönelik davanın reddine karar verilmesi hatalıdır.

3- Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının alt işveren ... Tem. Bilg. İşl. Oto Sağ. Hizm. İnş. San. ve Tic A.Ş. nezdinde bir dönem çalışması olduğu, anılan şirketten sonra da dava dışı firmalarda çalıştığı anlaşılmakta olup Mahkece anılan davalının devreden işveren olarak sadece kendi nezdindeki çalışma süresinden sorumlu olduğunun gözetilmemesi de ayrı bir bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 25/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/224, Karar No: 2011/268, Tarih: 13.12.2011

**Ceza Genel Kurulu         2011/3-224 E.  ,  2011/268 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname: 2010/31400

yargıtay Dairesi : 3. Ceza Dairesi

6831 sayılı Yasaya aykırılık suçundan sanık E. K.’in aynı Yasanın 91/5–son, 111, 765 sayılı TCY’nın 40 ve 647 sayılı Yasanın 5. maddeleri uyarınca 18 ay hapis ve 2.673,72 Lira ağır para cezası ile cezalandırılmasına, mahsuba, taksitlendirmeye ve suçta kullanılan at, semer, balta ve suça konu orman emvalinin satımından elde edilen paranın katılan idare adına gelir kaydına ilişkin Sapanca Sulh Ceza Mahkemesince verilen 13.03.2004 gün ve 52–68 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 27.12.2005 gün ve 123041 sayı ile lehe yasa değerlendirilmesi yapılması için dosyanın geri gönderilmesi üzerine, yeniden yargılama yapan Sapanca Sulh Ceza Mahkemesince 16.10.2006 gün ve 89–225 sayı ile; sanığın 6831 sayılı Yasanın 91/5–son, 111, 765 sayılı TCY’nın 59/2, 72, 40, 647 sayılı Yasanın 4 ve 5. maddeleri uyarınca sonuç olarak 5.800 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye, mahsuba ve suçta kullanılan balta, at, semer ve suça konu orman emvalinin satımından elde edilen paranın katılan idare adına gelir kaydına hükmolunmuş, bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 16.03.2009 gün ve 1516–5022 sayı ile;

“Hükümden sonra 08.02.2008 günü yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunla, özel nitelikteki 6831 sayılı Orman Kanununda getirilen değişiklikler ve ceza sisteminin lehe hükümlerinin bütün halinde değerlendirilmesi sonucunda 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun 7. maddesi dikkate alınarak sanık lehine uygulanması gerekliliği ve 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası uyarınca CMK’nın 231/5–14. madde ve fıkralarında öngörülen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasında ceza sınırının 2 yıla çıkartılması ve soruşturma ile kovuşturması şikâyete bağlı suç olma şartının kaldırılması kuralları gereğince bu hususların mahalli mahkemece birlikte değerlendirilmesi” gerektiğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan yerel mahkemece 01.07.2009 gün ve 78–114 sayı ile sanığın, 5728 sayılı Yasa ile değiştirilen 6831 sayılı Yasanın 91/5, 111, 5237 sayılı TCY’nın 62, 63, 50/1–a ve 52/2–4. maddeleri uyarınca 50 gün karşılığı olarak belirlenen 1.000 Lira ve hapis cezasından çevrilen 1.000 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye, mahsuba, daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olması nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına ve suçta kullanılan balta, at ve semer ile suça konu emvallerin satımından elde edilen paranın katılan idare adına gelir kaydına hükmedilmiştir.

Bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 13.07.2011 gün ve 2610–10814 sayı ile;

Bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 13.07.2011 gün ve 2610–10814 sayı ile;

“…Hükümden sonra 14.04.2011 tarih, 27905 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 11. maddesi ile 6831 sayılı Orman Kanununun 91. maddesinin 5. fıkrasında yapılan değişikliğin ve ceza sisteminin lehe hükümlerinin bütün halinde değerlendirmesi sonucu 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun 7. maddesi de dikkate alınarak sanık lehine uygulanması gerektiğinden” hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise, 18.08.2011 gün ve 31400 sayı ile;

“02.05.1983 gün 65–119 ve 02.05.1994 gün 97–126 sayılı Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararlarında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığının belirlenebilmesi için hüküm tarihindeki yasal düzenlemenin dikkate alınması gerekir.

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 305. maddesi hükmüne göre ceza mahkemelerince verilen hükümler temyiz yasa yoluna tabidir. 5271 sayılı CMK’nın 223. maddesinde beraat, ceza verilmesine yer olmadığına, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi, davanın düşmesi ve adli yargı dışındaki bir yargı merciine yönelik görevsizlik kararları hüküm olarak gösterilmiştir.

1412 sayılı CMUK’nın 305. maddesi gereğince yukarıda sayılan hükümlerden birinin verilmesi halinde bu kararlara karşı başvurulacak yasa yolu temyizdir. Ancak yasa koyucu bir kısım hükümlerin kesin olduğunu belirtmek suretiyle bu hükümlere karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağını aynı maddede belirtmiştir. Buna göre, iki bin liraya kadar para cezalarına dair kararlar ile yukarı sınırı on bin lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlar nedeniyle verilen beraat hükümleri ve yasalarda kesin olduğu belirtilen hükümlerin temyiz yeteneği bulunmamaktadır. İncelenen mahkeme kararındaki ceza miktarı 1.000–1.000 TL’dir.

1412 sayılı CMUK’nın 315. maddesi uyarınca hükmü veren mahkeme öncelikle hükmün temyizi kabil olup olmadığını değerlendirerek red kararı vermelidir. Bu değerlendirme yapılmaksızın gelen dosyada Yargıtay öncelikle CMUK’nın 317. maddesine göre temyiz koşullarının bulunup bulunmadığını tespit edecektir. Yargıtay temyiz koşullarının varlığını belirlediği takdirde temyiz incelemesi yapılabilecektir.

Ayrıca 5237 sayılı TCK’nın 50. maddesinde ‘uygulamada asıl mahkûmiyet, bu madde hükümlerine göre çevrilen adli para cezası veya tedbirdir’ hükmü yer almasına karşın 647 sayılı Kanunun 4. maddesinde olduğu gibi ‘bu hükmün uygulanması kanun yollarına başvurmada engel teşkil etmez’ düzenlemesi yer almadığından, 5237 sayılı TCK’nın 50. maddesi uyarınca kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezaya seçenek olarak veya 52. madde uyarınca doğrudan hükmedilen 2.000 TL’yi aşmayan adli para cezalarına dair karaların temyiz yeteneği yoktur.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 09.03.2010 gün, 237–51 sayılı kararında belirtildiği üzere, 04.06.1936 gün ve 12–14 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında müsadere kararlarında HUMK’nın esas alınması gerektiği vurgulanmıştır. Müsadere edilen eşyanın toplam değerinin temyiz edilebilir olup olmadığının tespiti HUMK’nın 427. maddesine göre yapılmakta olup karar tarihi itibari ile müsadere edilip satılan malların bedeli bu değerin altında kalmaktadır.

Kesinlik sınırının altındaki hükümlerin suç vasfına yönelik temyiz edileceği Yargıtay tarafından duraksamasız olarak kabul edilmektedir. Sanığın temyiz istemi suç vasfına yönelik değildir.

Sanığın suç vasfına yönelik bulunmayan temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 305, 317 ve HUMK’nın 427. maddeleri uyarınca reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek bozulması isabetli değildir” görüşüyle itiraz yasayoluna başvurarak, Özel Daire bozma kararının kaldırılarak, 1412 sayılı CYUY’nın 305, 317 ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 427. maddeleri uyarınca sanığın temyiz talebinin reddine karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın 6831 sayılı Yasaya aykırılık suçundan, 1 ay 20 gün hapis cezasından çevrilen 1.000 Lira ve 50 gün karşılığı olarak belirlenen 1.000 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına, suçta kullanılan balta, at ve semer ile suça konu emvalin satışından elde edilen paranın katılan idare adına gelir kaydına karar verilen olayda, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözülmesi gereken uyuşmazlık; hükmün temyiz edilebilir nitelikte olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanma zorunluluğu bulunan 1412 sayılı CYUY’nın 305. maddesi uyarınca, ceza mahkemelerince verilen hükümler temyiz yasa yoluna tabidir.

Ancak;

1- İkimilyar liraya kadar (ikimilyar dâhil) para cezalarına dair olan hükümler,

2- Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,

3- Bu Kanun ile sair kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler,

Kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamaz.

Ancak;

1- İkimilyar liraya kadar (ikimilyar dâhil) para cezalarına dair olan hükümler,

2- Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,

3- Bu Kanun ile sair kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler,

Kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamaz.

“İkimilyar liraya kadar (ikimilyar dahil) para cezalarına dair olan hükümlerin” temyiz edilemeyeceğine ilişkin 1412 sayılı CYUY'nın 305. maddesinin 2. fıkrasının 1. bendinin, Anayasa Mahkemesinin 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren 23.07.2009 gün ve 65–114 sayılı kararı ile iptal edilmesinden sonra verilen, ister hapis cezasından çevrilen, ister doğrudan hükmolunan adli para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükümlerinin 14.04.2011 tarihine kadar hiçbir miktar gözetilmeksizin, 14.04.2011 gün ve 27905 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Yasalarda Değişiklik Yapılmasına Dair Yasanın 23. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Yargılaması Yasasının 272. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde “hapis cezasından çevrilen adlî para cezaları hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen 3.000 Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine karşı istinaf yasa yoluna başvurulamayacağı” şeklinde yapılan değişiklik ve 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Yargılaması Yasasının Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Yasaya eklenen “bölge adliye mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından çevrilenler hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine karşı temyiz yoluna başvurulamaz” şeklindeki geçici 2. madde gözönünde bulundurulduğunda ise 14.04.2011 tarihinden sonra, ancak doğrudan hükmolunan 3.000 Türk Lirasından fazla adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümlerinin temyizinin olanaklı hale geldiği konusunda bir duraksama bulunmamaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 30.09.2003 gün ve 226–229 ile 27.01.2004 gün ve 3–14 sayılı kararlarında da açıkça belirtildiği üzere; bahse konu iptal kararının, iptal kararının yürürlüğe girmesinden önce hüküm kurulmuş olan davaları nasıl etkileyeceği sorunu, usul yasalarının zaman bakımından uygulanması ile ilgilidir.

Yargılama yasalarının zaman bakımından uygulanmasında asıl olan, aksi açıkça düzenlenmiş olmadıkça “hemen (derhal) uygulama” ilkesidir. Bu ilke uyarınca usul işlemleri, yapıldıkları sırada yürürlükte bulunan yargılama yasası hükümlerine tabi olacaktır. O halde, ceza yargılaması sırasında, yasada değişiklik olduğunda veya dayanılan bir usul kuralına ilişkin yasanın Anayasa Mahkemesince iptal edilmesi halinde, yeni yasa ya da iptal sonucu ortaya çıkan usul prosedürü hemen uygulanmalıdır. Ancak 5320 sayılı Yasanın 4. maddesinin 2. fıkrasında da ifade edilen bu durum, önceki yasanın yürürlükte bulunduğu dönemde, o yasaya uygun biçimde yapılmış işlemlerin geçersizliği sonucunu doğurmayacağı gibi yenilenmesini de gerektirmez.