muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18261, Karar No: 2014/1037, Tarih: 27.01.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/18261 E.  ,  2014/1037 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 21/03/2013

Numarası : 2012/330-2013/132

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının 09.04.2008-31.08.2010 tarihleri arasında çalıştığını, sözleşmenin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin, fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçi tır şoförü olup, ücreti yönünden taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Tır şoförleri yurt içinde veya yurt dışına sefer yapmak olmak üzere iki şekilde çalışabilirler. Ülke içinde taşımacılık işinde çalışan tır şoförlerinin ücretleri taraflar arasında temel ücret olarak kararlaştırılabileceği gibi, sabit ücrete ilave olarak sefer sayısına ya da katedilen kilometre başına ödenen prim şeklinde gerçekleşebilmektedir.

Uluslararası alanda çalışan tır şoförlerinin ücretleri genelde asgari ücret ve sefere bağlı prim esasına göre belirlenmektedir. Bazı işveren uygulamalarında ise garanti ücret olarak adlandırılan asgari ücret ödenmeyip, sadece sefere bağlı prim ödemesi yapılmaktadır. Bu ihtimalde de tır şoförünün ücreti salt sefer primlerinden oluşur.

Sefer primi, uygulamada harcırah olarak adlandırılmakta ve gidilen ülkeye göre değişkenlik gösterebilmektedir. Sözü edilen sefer primi, yol geçiş ücretleri ve diğer masraflar için verilen, Türkiye’ye dönüşte belge karşılığı kapatılan avanstan farklı olup, tamamen işçiye ödenen ücret niteliğindedir. Yerleşik Yargıtay kararlarında da uluslararası alanda faaliyet gösteren tır şoförlerinin yasal asgari ücretle çalışmayacağı kabul edilmektedir.

Uluslararası taşımacılık işinde çalışan tır şoförünün aylık ücretinin tartışmalı olması durumunda, tarafların ikame ettikleri delillerle kesin bir sonuca ulaşılamaması halinde ilgili işçi ve işveren meslek kuruluşları ile gerektiğinde sendikalardan ücret araştırması yapılmalıdır. İşçinin çalıştığı süre içinde taşıma işini gerçekleştirdiği ülkeler belirtilerek sefer başına ne kadar ücret alabileceği belirlenmeli ve dosya kapsamındaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak sonuca gidilmelidir.

Sefer primi hesabı yönünden işçinin aylık veya yıllık sefer sayılarının tartışmalı olması ve bu konunun diğer delillerle kesin olarak kanıtlanamaması durumunda işçinin yurda giriş ve çıkış kayıtları emniyet birimlerinden getirtilmeli ve buna göre değerlendirme yapılmalıdır.

Yurt dışı sefer primi, ücretin eki olmayıp ücret niteliğinde olmakla tazminata esas ücrette doğrudan dikkate alınır. Ücretin asgari (garanti) ücret ve sefer primi toplamından oluşması durumunda, işçinin ayda kaç sefer yaptığı belirlenerek aylık sefer primi ile asgari ücretin toplamı üzerinden tazminata esas ücret tespit olunur. Yurt dışına çıkış periyodunun değişkenlik göstermesi ve gidilen ülkeye göre sefer priminin değişmesi halinde, işçinin bir yılda yapmış olduğu seferlere göre aldığı prim tutarları toplamının bir güne bölünmesi suretiyle günlük tazminata esas ücret belirlenir.

Yurt dışına sefer yapan tır şoförlerinin fazla çalışma yaptıklarını ve hafta tatillerinde çalıştıklarını yazılı delille ispatlamaları gerekir.

Tır şoförünün yurt dışında olduğu sırada bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığının yazılı delil veya tanık beyanları ile ispatı mümkündür. Tanık beyanları ile kanıtlanan bu tür çalışmalarda pasaport ve benzeri yurda giriş çıkış kayıtları üzerinden inceleme yapılmalı ve işçinin yurt dışında olduğu süreye rastlayan bayram ve genel tatil günleri için hesaplamaya gidilmelidir.

Somut olayda, davacı ücretinin asgari ücret ve sefer primi 350,00 TL den ibaret olduğunu ayda 3 sefer yaptığını iddia etmiştir. Davalı ise davacının asgari ücretle çalıştığını iddia etmiştir.

Davacı tanığı Murat davacının asgari ücret verildiğinin gösterildiği ancak 900 TL ücret aldıklarını ayrıca sefer primi aldığını beyan etmiştir. Davalı tanıklarından Zafer davacının Kıbrıs’a ayda ortalama iki sefer yaptığını, sefer başına 200,00 TL aldığını, İstanbul’a gittiğinde ise 300,00-400,00 TL sefer primi ödendiğini, diğer davalı tanığı İbrahim ise asgari ücretin bankadan ödendiğini, ayrıca günlük sefer karşılığı 40,00 TL ödendiğini, ayda ortalama 3 sefer Kıbrıs’a gittiğini, bir seferin 10 gün sürdüğünü beyan etmiştir.

Taraflar arasında ücretin miktarı tartışmalıdır. Mahkemece emsal ücret araştırması yapılmamış ise de, davalı tanıklarının beyanları ve davacı iddialarından sefer priminin günlük karşılığının 40,00 TL olduğu anlaşılmaktadır. Ancak, davacının yaptığı sefer sayısı konusunda tam bir birlik yoktur. Bilirkişi raporunda davacının ayda bir sefer yaptığını kabul etmişse de, davalı tanıklarından Zafer ortalama iki İbrahim ise 3 sefer yapıldığını beyan ettiklerinden bilirkişi hesaplamasının dosya kapsamına uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Sefer sayısının tartışmalı olduğu, ücretin hatalı tespit edildiği anlaşılmakla davacının son 1 yılda Kıbrıs’a yaptığı seferlerin emniyet giriş çıkış kayıtları getirilerek sefer sayısından belirlenmesinden sonra ücretin tespiti ve hesaplamaların bu ücret üzerinden yapılması gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

Sefer sayısının tartışmalı olduğu, ücretin hatalı tespit edildiği anlaşılmakla davacının son 1 yılda Kıbrıs’a yaptığı seferlerin emniyet giriş çıkış kayıtları getirilerek sefer sayısından belirlenmesinden sonra ücretin tespiti ve hesaplamaların bu ücret üzerinden yapılması gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

3-Davacının emniyet kayıtlarından yurtdışında olduğu sürelerde genel tatillerde çalıştığının tespit edilmesi halinde bu alacağın hüküm altına alınması gerekirken, eksik inceleme ile reddi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 27.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/752, Karar No: 2019/2146, Tarih: 05.03.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/752 E.  ,  2019/2146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından ıslah talebinin hükme esas alınmaması ve erkek yararına hükmolunan vekalet ücreti yönünden; davalı erkek tarafından ise kararın tümü yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının tüm, davalı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadın, dava dilekçesinde 60 bilezik ve 200 çeyrek altının karşılığı olarak toplam 20.000 TL ziynet bedelinin ödenmesi talebinde bulunmuştur. Mahkemece davacının ziynet eşyalarıyla ilgili davasının kısmen kabulü ile, 33 gram 14 ayar takı seti (değeri 1.480 TL), 224 gram 32 adet 22 ayar bilezik (değeri 15.935 TL), 93 adet çeyrek altın (değeri 11.578 TL) bedelinin taleple bağlı kalınarak 20.000 TL'nin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir. Davacı kadın ziynet eşyası olarak takı setini (33 gram 14 ayar) talep etmemiştir. Mahkeme taleple bağlıdır. Talepten fazlasına veya başka bir şeye karar veremez (HMK m. 26). Gerçekleşen bu duruma göre, talep edilmeyen (33 gram 14 ayar) takı setine hükmedilmesi doğru bulunmamıştır. Ancak davacı kadının talep ettiği ve varlığı ispatlanan 224 gram 32 adet 22 ayar bilezik (değeri 15.935 TL) ile 93 adet çeyrek altının (değeri 11.578) toplam bedelinin yine de 20.000 TL den fazla olduğu nazara alındığında 20.000 TL ziynet bedelinin erkekten alınarak kadına verilmesine hükmolunması netice itibarıyla doğru olmuştur. Bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün düzelterek onanması yoluna gidilmiştir (HUMK m. 438/7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan "33 gram 14 ayar takı seti (değeri 1.480 TL)" rakamları ve sözcüklerinin hüküm fıkrasından tamamen çıkarılmasına, hükmün bu bölümünün DÜZELTİLMİŞ şekliyle, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 176.60 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde davalıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 05.03.2019 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2013/25497, Karar No: 2014/10896, Tarih: 17.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/25497 E.  ,  2014/10896 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/132786

MAHKEMESİ : Selendi Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/03/2012

NUMARASI : 2011/51 (E) ve 2012/40 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıkla katılan arasında ikisinin de başka kişilerle evli olmalarına rağmen bir süre gönül ilişkisi olup sanığın olaydan bir süre önce intihara teşebbüs etmesi nedeniyle, katılanın sanık ile görüşmeyi kesmesi, katılanın sanığın evinin yanında bulunan evine giderken sanık tarafından bahçe kapısından silahla birden fazla ateş edilmesi karşısında katılanın baldır nahiyesinde giriş ve çıkış deliklerinin oluştuğu anlaşılmakla eyleminin kasten adam öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturup oluşturmayacağına dair delillerin takdir ve muhakemesinin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 17.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11738, Karar No: 2016/8113, Tarih: 11.10.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/11738 E.  ,  2016/8113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.04.2003 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, mera olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.05.2003 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, dava konusu 150 ada 6 parsel sayılı taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiyle dava açmıştır.

Davalı... Belediyesi vekili, davanın reddini savunmuştur.

Ziraat bilirkişisi, dava konusu taşınmazın mera niteliğinde olduğunu belirtmiş, fen bilirkişisi ise dava konusu taşınmazın krokisini çizmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın davacı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden dava konusu taşınmazın toprak tevzi komisyonunu 2159 mera parselinin kadastro tespiti sırasında 1465 nolu mera olarak tespit edildiği ve bu parselinde imar uygulamasa ve parselasyon sonucu 150 ada 6 nolu parselin oluştuğu anlaşılmaktadır. ... Asliye Hukuk Mahkemesi 2002/2050 Esas sayılı Hakem dosyasında yapılan keşif sonucu alınan fen bilirkişi raporunda 150 ada 6 nolu parselin toprak tevzi komisyonunun 2159 nolu mera parseli içerisinde kaldığı belirtilmiştir.

Görülüyor ki dava konusu taşınmaz 2159 sayılı mera parselinden

gelmektedir. İmar planı içindeki meraların planın onayıyla birlikte hukuki bakımdan mera niteliğini yitireceğinden, bu yerlerden genel hizmete ayrılanların (yol, park, yeşil saha gibi) belediye veya özel idareye bedelsiz terkini gerekir. İmar planında genel hizmetler dışında özel mülkiyete konu olabilecek konut, sanayi ve ticaret alanı olarak belirlenmiş alanlarda kalan meralar bu vasıflarını yitirmeleri halinde Hazine adına tescili gerekir. (.... Dairesinin 1988/328 E, 1989/19 K. sayılı mütalaası) Belediye adına tescili gerekmeyen yerler belediye veya gerçek ve özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş ise “Yolsuz Tescil “ olacağından Hazine her zaman bu iddia ile dava açabilir. Ne var ki, başlangıçtaki tescil işlemi yolsuz tescil olsa da 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü koşulların oluşması halinde tescilin belediye veya gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına devam etmesi olanağı sağladığından, artık burada 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi şartları üzerinde durulması gerekir.

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle Belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra Belediye ve mücavir alan sınırları içersine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içerisinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen "imar planından" maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planıdır.

c)Meranın, yerleşim yeri olarak işgal edilmesi, yani bu şekilde kullanılması, yerleşim ve işgal durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce var olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında "yerleşim yeri" kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri ve benzeri amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşik alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da; meranın, mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamaksızın saptanmadan Belediye, diğer kamu kuruluşları ile gerçek kişiler adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti belediye, diğer kamu kuruluşları ve gerçek kişilere bırakılamaz.

Bu ilkeler çerçevesinde somut olaya bakıldığında;

Davacı Hazine vekili, dava konusu taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek Hazine adına tescilini istemiştir.

Mahkemece şehir plancısı, zirai bilirkişi, harita mühendisi ve inşaat mühendisi bilirkişi de bulundurularak dava konusu 150 ada 6 sayılı parsel (imar uygulamasından önceki 2159 sayılı parsel sayılı taşınmaz) üzerinde yeniden keşif yapılmalı, imar planı ve uygulama haritaları belediyeden getirtilmeli ayrıca 01.01.2003 tarihinden önce çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak öncesi mera olan dava konusu taşınmazın mera niteliğini yitirip yitirmediği, 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinde yazılı koşulların oluşup oluşmadığı ve özellikle yerleşim, işgal ve yapılaşmanın 01.01.2003 tarihinden önce var olup olmadığı incelenmeli, keşfi izlemeye olanak sağlayacak sayıda fotoğraf çekilerek dosyaya konulmalı, yapılan tüm araştırmalar neticesinde geçici 3. maddedeki koşulların oluştuğunun saptanması halinde dava reddedilmeli, aksi takdirde davanın kabulüne karar verilmelidir.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

11.10.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8795, Karar No: 2014/1371, Tarih: 26.02.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/8795 E.  ,  2014/1371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2013

NUMARASI : 2011/361-2013/290

Taraflar arasındaki tapu iptali, tescil ve tazminat davalarının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kabulüne, birleşen davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün birleşen davada davalı vekilince duruşmasız, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili Av. S.. Ö.. ile asıl davada davacı-birleşen davada davalı ve birleşen davada davalı vekilleri Av. N.. Y..'in gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkili yüklenici ile davalı arsa sahibi M. Y..ve dava dışı diğer arsa sahibi Ş.. G.. arasında 10.05.2006 tarihinde “Düzenleme Şeklinde Gayrimenkul Satış Vaadi ve Daire Karışlığı İnşaat Sözleşmesi” imzalandığını, sözleşmede bağımsız bölümlerin ne şekilde dağıtılacağının, hangi bağımsız bölümün kime ait olacağının kararlaştırıldığını, arsa sahiplerinin talebi üzerine proje değişikliği yapılıp her katta 8 daire ve zemin katta bir ilave dükkan olmak üzere toplam 5 dükkan yapılarak inşaatın tamamlandığını, sözleşmenin 7. maddesi uyarınca ilave yapılan dükkanın ½ hissesinin müvekkiline ait olacağının kararlaştırıldığını, inşaat sırasında Adalet Bakanlığı adına Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı'nca binanın İstinaf Mahkemesi olarak kiralanması hususunda 11.11.2008 tarihinde kiralama teklifinde bulunulduğunu, bu nedenle gerekli düzenlemelerin yapılması için iki yıla yakın bir süre beklenildiğini, en son Adalet Bakanlığı'na 15.06.2011 tarihine kadar süre verildiğini, ancak Bakanlığın kiralama işinden vazgeçmesi üzerine müvekkilinin inşaatın eksikliklerini tamamlayıp 26.04.2011 tarihinde yapı kullanma izin belgesini aldığını, arsa sahiplerine isabet eden bölümlerin ise daha önceden fiilen teslim edildiğini, dava konusu edilen 1, 2, 3, 4 nolu bağımsız bölümler ile ilave dükkan olarak yapılan 47 nolu bağımsız bölümün ½ hissesinden yarısı olan ¼ hissenin dava dışı diğer arsa sahibi Ş.. G.. tarafından müvekkiline devredileceğinin taahhüt edildiği için dava konusu yapılmadığını, ancak davalı M. . Y..'ın müvekkiline ¼ hisse devri yapmadığını ileri sürerek, dava konusu 1, 2, 3, 4 nolu bağımsız bölümlerin ve 47 nolu bağımsız bölümün ¼ hissesinin davalı adına olan tapu kaydının iptali ile müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı M. .Y.. vekili, müvekkili ve diğer arsa sahibi dava dışı Ş.. G.. ile davacı yüklenici arasında imzalanan sözleşme uyarınca davacı yüklenicinin üzerine düşen edimini tam olarak yerine getirmediğini, anlaşmaya aykırı olarak 45 nolu bağımsız bölümü sattığını, müvekkilinin itirazı üzerine dava konusu 1, 2, 3, 4 nolu bağımsız bölümleri teminat olarak bıraktığını, davacı tüm edimlerini yerine getirdiği takdirde tapu iptali ve tescil talep edebileceğini, binadaki eksik ve kusurlu işler ile kira alacağı için yüklenici firma hakkında tazminat davası açtıklarını, davanın halen derdest olduğunu, ayrıca davacının talep ettiği 47 nolu dükkanın halen bina girişi olarak kullanıldığını, bina zemininde 4 dükkan bulunduğunu, binanın İstinaf Mahkemesi olarak kullanılması hususunda müvekkilinin bir talebi olmadığını, bu durumun davacı yüklenicinin tasarrufu olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Arsa sahibi M. . Y.. vekili tarafından davalı şirket ve davalı M.. A.. hakkında açılan tazminat davasının Bursa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 02.11.2011 gün, 2011/371 E., 2011/471 K. sayılı ilamı ile asıl dosyayla birleştirilmesine karar verilmiştir. Bu dosyada arsa sahibi vekili binanın geç teslimi nedeni ile kira kaybı ve eksik, kusurlu işler bedeli olarak toplam 170.000,00 TL'nin tahsilini talep etmiş, yüklenici şirket ve M.. A.. vekili davanın reddini savunmuştur.

Arsa sahibi M. . Y.. vekili tarafından davalı şirket ve davalı M.. A.. hakkında açılan tazminat davasının Bursa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 02.11.2011 gün, 2011/371 E., 2011/471 K. sayılı ilamı ile asıl dosyayla birleştirilmesine karar verilmiştir. Bu dosyada arsa sahibi vekili binanın geç teslimi nedeni ile kira kaybı ve eksik, kusurlu işler bedeli olarak toplam 170.000,00 TL'nin tahsilini talep etmiş, yüklenici şirket ve M.. A.. vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; iddia, savunma, bilirkişi kurulu raporu, ek raporu ve tüm dosya içeriğine göre; taraflar arasındaki sözleşme uyarınca asıl davada davacı-birleşen davada davalı yüklenici firma tarafından inşaatın tamamlandığı, arsa sahiplerine ait bağımsız bölümlerin teslim edildiği, yapı kullanma izin belgesinin 26.04.2011 tarihinde alındığı, dava konusu 1, 2, 3, 4 nolu bağımsız bölümlerin yüklenici firma adına tescil koşullarının oluştuğu, taraflar arasında adi yazılı şekilde “Anlaşmadır” başlıklı 26.05.2009 tarihli belgede yapı kullanma izin alma tarihinin 30.10.2009 tarihine ertelendiği, dava konusu binanın Adalet Bakanlığı'nca kiralanması işleminin onayı için 15.06.2010 tarihine kadar beklendiği, daha sonra Bakanlıkça kiralama işleminden vazgeçildiği, bu nedenle 15.06.2010 tarihinden itibaren gecikme süresinin yeniden başladığı ve 6 aylık maktu kira tazminatının arsa sahibi tarafından talep edilebileceğinin anlaşıldığı, 47 nolu bağımsız bölümlerin dükkan olarak projelendirilmesine rağmen fiilen bina girişi olarak kullanıldığı, bağmısız bölümün proje tadilatı ile bina girişi olarak düzenlenmesinin bağımsız bölüm maliklerinin muvafakati ile sağlanabileceği, fiili durumun tarafların iradelerine, sözleşme ve anlaşma başlıklı 26.05.2009 tarihli protokolün 1. maddesine uygun olduğu gerekçesi ile asıl davanın kabulü ile dava konusu 1, 2, 3, 4 nolu bağımsız bölümlerin tamamı ile 47 nolu bağımsız bölümün ¼ hissesinin davalı arsa sahibi adına olan tapu kaydının iptali ile davacı yüklenici firma adına tesciline, beyanlar hanesine 47 nolu bağımsız bölümün bina girişi olarak kullanıldığının tesciline, birleşen davanın kısmen kabulü ile 30.000,00 TL gecikme tazminatının yüklenici firmadan tahsiline, birleşen davanın davalı M.. A.. yönünden husumet nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davacı-birleşen davada davalı... İnş. Tic. Ltd. Şti. ve asıl davada davalı-birleşen davada davacı M. .Y.. vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl davada davacı-birleşen davada davalı yüklenici ... Ltd. Şti.'nin tüm, asıl davada davalı-birleşen davada davacı arsa sahibi M. .Y... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.